Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ολυμπιακή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ολυμπιακή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

12.2.09

“Ολυμπίκ ντε κουρελέ”...

Εδώ και πολλά χρόνια, κάποιοι προσπαθούν να με πείσουν οτι “ένα προβληματικό κομμάτι του δημοσίου” πρέπει να κλείσει ή να πουληθεί. Η ιστορία της Ολυμπιακής είναι πράγματι γεμάτη από μελανές σελίδες: Η κρατική/κομματική παρέμβαση και ένας συνδικαλισμός “κατώτερος των περιστάσεων” (για να το πούμε όσο πιο κομψά γίνεται) την έφεραν στην κατάσταση του “ξεχειλώματος”, αν όχι της διάλυσης. Η ουσία όμως των υπερβάσεων από τους κοινοτικούς ή (γενικώς) επιχειρηματικούς κανόνες ήταν οτι η Ολυμπιακή χρεωνόταν (κυριολεκτικά) τις ατασθαλίες μιας πολιτικής ηγεσίας, που επέμενε να τη χρησιμοποιεί σαν “κρατικό ταξί” και την “έβαζε μέσα” συνεχώς.

Όπως αποδείχθηκε λοιπόν και στην πορεία, τα λεφτά που έδινε το κράτος στην Ολυμπιακή δεν ήταν (παράνομες κατά Ε.Ε) ενισχύσεις – που αλλοιώνουν τους κανόνες τους ανταγωνισμού – αλλά “πληρωμές των χρεών του κράτους προς την Ολυμπιακή”, κάτι που αποδέχθηκε και η Κομισιόν, αφού έτσι αποφάνθηκαν και τα αρμόδια ευρωπαϊκά δικαστήρια. Εκεί, προς τα τέλη της διακυβέρνησης Σημίτη, έγιναν κάποιες προσπάθειες να “συμμαζευτεί” η κατάσταση που είχε δημιουργηθεί από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ – και διαφάνηκαν οι ελπίδες να έλθει η Ελλάδα σε συνεννόηση με την Ευρώπη.

Όχι όμως - εκεί ήρθε η Νέα Δημοκρατία, που (όπως σε όλα τα ζητήματα) αντί να πατήσει πάνω στα όποια (έστω διορθωτικά) επιτεύγματα των προκατόχων και να επαυξήσει, αποφάσισε να απαξιώσει – αφήνοντας την εταιρεία ακόμα και χωρίς ισολογισμούς! Εδώ βεβαίως ταιριάζει και η (παρωχημένη και χρεοκοπημένη πια όπως απέδειξε και η παγκόσμια κατάρρευση του άκρατου νεοφιλελευθερισμού) ιδεολογική θέση, περί “όσο το δυνατόν περισσότερων ιδιωτικοποιήσεων”.

Εκεί, γύρω στο 2004, υπήρχαν ενδεχομένως και οι ιδανικές συνθήκες να πωληθεί κάποιο ποσοστό της Ολυμπιακής (εφόσον η λύση της συνεργασίας προκρινόταν ως η καλύτερη), καθώς οι συνθήκες στη διεθνή αγορά ήταν ευνοϊκές (δεν υπήρχε ακόμα ούτε υπόνοια ύφεσης), αλλά και η διεθνής εικόνα της Ελλάδας, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν ισχυρή.



Εδώ και πέντε χρόνια κάποιοι (κυβέρνηση, μέρος του φιλοκυβερνητικού τύπου, συνάδελφοι με σεβαστές απόψεις) προσπαθούν να με πείσουν οτι η Ολυμπιακή δεν μπορεί να διασωθεί. Κάποιοι, ορμώμενοι από το αξίωμα οτι “το κράτος δεν μπορεί επ' ουδενί να είναι καλός επιχειρηματίας – και το έχει αποδείξει”. Η λάθος αυτή παραδοχή δεν λαμβάνει υπ' όψιν της οτι σκοπός της πολιτικής είναι να βελτιώσουμε και τη λειτουργία του κράτους (νοικοκυρεύοντας και συρρικνώνοντας – και όχι διογκώνοντας, όπως επιθυμούν οι “κρατιστές”). Και βεβαίως, οτι αφού μπορούμε να φτιάχνουμε “εθελούσιες” και “τρανταχτά μπόνους” για την πώληση, μπορούμε να κάνουμε και το ίδιο για τη διατήρηση της εταιρείας.

Κάποιοι εδώ και αρκετούς μήνες, προσπαθούν επίσης να με πείσουν οτι η Ολυμπιακή θα πουληθεί εύκολα, εν μέσω οικονομικής κρίσης. Μόνο που “οι εμίρηδες αποδείχτηκαν κακομοίρηδες”, μην εκπληρώνοντας τις “δημοσιοσχετίστικες επιθυμίες” του ίδιου του πρωθυπουργού. Και βεβαίως - όπως απέδειξαν και οι “φτωχικές” προσφορές που κατατέθηκαν - εν μέσω βαθιάς ύφεσης, ουδείς προτίθεται να αγοράσει, παρά μόνο “κοψοχρονιά”, τις λεγόμενες “ευκαιρίες”...

Κάποιοι, εδώ και αρκετό καιρό προσπαθούν να με πείσουν οτι η Ολυμπιακή πωλείται για να σταματήσουν τα ευρωπαϊκά πρόστιμα – και όχι για να διαφημιστεί ως “μεταρρύθμιση” ή για να διακινηθούν κάποιες μίζες. Κάποιοι, μετά την αποτυχία του διαγωνισμού, προσπαθούν να με πείσουν οτι “Έλληνες επιχειρηματίες, σκεπτόμενοι το καλό της πατρίδας, θα δώσουν τα ωραία τους λεφτουδάκια, για να μείνει η Ολυμπιακή σε ελληνικά χέρια” - μόνο που το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε προέρχεται από αραβικά κεφάλαια εν Ελλάδι. Μάλιστα, ο εν λόγω κύριος (persona non grata για τον ΟΤΕ) Βγενόπουλος έκανε την παγκοσμίως πρωτότυπη πρόταση “να πάρει την Ολυμπιακή και να τη δώσει πίσω, τρεις μήνες μετά τις εκλογές, αν το επιθυμεί το κράτος(!)” - μήπως απλώς για να πάμε σε εκλογές, με την “υπόθεση επιτυχώς κλεισμένη”;

Κάποιοι, εδώ και αρκετό καιρό προσπαθούν να με πείσουν οτι η πώληση της Ολυμπιακής είναι για το καλό του φορολογούμενου και του ταξιδιώτη – αλλά ο νέος Υπουργός Οικονομίας κάλεσε και το βασικό ανταγωνιστή, την Aegean, να ενδιαφερθεί για την Ολυμπιακή (προς ένα ωραίο μονοπώλιο δηλαδή), αλλά μετά το πήρε πίσω. Με τον ίδιο τρόπο που ο Δημήτρης Αβραμόπουλος πήρε πίσω τα περί “έλλειψης σχεδίου”...

Κάποιοι, εδώ και αρκετό καιρό, προσπαθούν να με πείσουν οτι η χώρα κυβερνάται – με θετικές προθέσεις. Μόνο που δεν πείθομαι...


Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Πέμπτης 12.02.09


"Επί του πιεστηρίου": Κατέθεσαν προσφορές για την Ολυμπιακή η MIG και η Swissport

Αεροσκάφος συνετρίβη στην πολιτεία της Νέας Υόρκης - 50 νεκροί...

Η φωτό είναι από το http://upload.wikimedia.org

Το post αυτό συνοδεύεται από την υπέροχη της Sophie Barker, τραγουδίστριας μεταξύ άλλων και του εξαιρετικού βρετανικού συγκροτήματος των Zero 7, που ακολουθούν με το "Passing By" - για να έλθουμε και στην electronica των 00's.. ;-)

buzz it!

5.2.09

Το "ολυμπιακό" φιάσκο της Ελλάδας

Θυμάμαι πάντα τη συνάντηση με τον παλιό συμμαθητή – επιχειρηματία, αμερικανοσπουδασμένο και κουμπάρο διευθυντή σοβαρής εφημερίδας, πάνε 2 χρόνια τώρα. Πιάσαμε, μεταξύ τυρού και αχλαδίου, συζήτηση για τα πολιτικά και μόλις εξέφρασα τις μεγάλες μου αμφιβολίες για τη συνολική πορεία της χώρας και ιδίως για τα οικονομικά, εισέπραξα αντίδραση: “Μα τι λες τώρα, ο Αλογοσκούφης έβαλε τα πράγματα σε τάξη!”

Ομολογώ οτι όταν αντιμετωπίζω βεβαιότητες τέτοιου τύπου, από ανθρώπους που είναι πιο κοντά από μένα στην οικονομία (ή ακόμα και στην πληροφόρηση), κλονίζομαι: Λέω, μπας κι έχει δίκιο – μπας και ξέρει να εκτιμά τα πράγματα πιο “επιστημονικά” από μένα, μήπως οι εκτιμήσεις είναι πιο ακριβείς;


Πιο παταγώδη αποτυχία μιας (όπως αποδείχθηκε) “οικονομικής φούσκας” δεν έχω ξαναδεί. Πέντε χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη ΝΔ, δικαιώθηκαν όλοι όσοι αποκαλούσαν τον πρώην υπουργό οικονομίας “Αλογογκούφη”. Το τίμημα του “εγκληματικού” (εμπαθούς για την ακρίβεια) λάθους της απογραφής – για το οποίο όλοι φωνάζαμε και το οποίο αναδείχθηκε πλήρως ήδη από το 2006 – είναι σκληρό και πληρώνεται ακόμα. Όμως δεν είναι μόνο αυτό.

Μα θα μου πείτε, μεσολάβησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και οι σπατάλες τους – αυτό άλλωστε είναι και το μόνιμο “τραγουδάκι” της κυβέρνησης, “για όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ”... Μόνο που έτσι παραλείπεται μια βασική σκέψη: Δεν σου ανατίθεται η διακυβέρνηση της χώρας, για να αφήσεις τα πράγματα ως έχουν (πόσο μάλλον να τα αφήσεις να χειροτερέψουν). Μια παρατήρηση στον πίνακα των “υποχρεώσεων” μας δείχνει τη δραματική αύξηση του χρέους, από το 2004 και μετά. Γι αυτό και δεν μπορούμε πια να δανειστούμε, παρά πανάκριβα - κι έρχεται ο "σωτήρας" Σαρκοζί να ζητάει την έκδοση ευρωπαϊκού ομολόγου, που θα σώσει τον "αδύναμο κρίκο" που λέγεται Ελλάδα...

Τώρα, που ο Καραμανλής κατάφερε να κάνει μια ακόμα πιο “αμφίβολη” επιλογή στην κορυφή της οικονομίας – και σε συνδυασμό με την παγκόσμια οικονομική κρίση (που δεν ευθύνεται βεβαίως για τη διαχείριση μας όλα τα περασμένα χρόνια) - η χώρα δείχνει να αντιμετωπίζει, πιο “άοπλη” από ποτέ όλα τα θεσμικά και ουσιαστικά της προβλήματα. Φυσικά μην αμελώντας τους “άλλους εξοπλισμούς” της και στήνοντας το σκηνικό της ανικανότητας, που λέγεται “διαρκής εκλογολογία”.


Το "ναυάγιο" της Ολυμπιακής...

Όσοι τα λέγαμε, λέγαμε και για τον “παρωχημένο νεοφιλελευθερισμό” του “πούλα τα ασημικά – κι ότι πιάσεις”. Μόλις επιβεβαιώθηκε και η πρόβλεψη για την Ολυμπιακή (οτι δηλαδή δεν πουλάς κάτι που έχει προβλήματα αλλά και αξία, εν μέσω οικονομικής κρίσης) – ο διαγωνισμός (με το πολυδιαφημισμένο δήθεν ενδιαφέρον Αράβων και άλλων) κατέληξε σε φιάσκο και ο υπουργός Ανάπτυξης προσπαθεί να πείσει το “φιλότιμο” Ελλήνων επιχειρηματιών...


Δεν συμφωνώ με τον φίλτατο Πάσχο Μανδραβέλη (που πρεσβεύει ως αξίωμα οτι "το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας"), αλλά ούτε και με την άποψη της κρατιστικής “στασιμότητας”. Όταν έχεις μια εταιρεία που είναι ασφαλής (μεγάλο πράγμα, θυμηθείτε την κυπριακή “Ήλιος” ή τις άλλες χαμηλού κόστους και τα σκάνδαλα τους), έχει εξαιρετική τεχνική βάση, ιστορία και brand name – τότε την κρατάς και τη φτιάχνεις! Αυτό θα έκανε για οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο αξίας, οποιαδήποτε νοικοκυρά – αυτό λέει και η κοινή λογική. Κι όπως βρήκες τον τρόπο να ετοιμάσεις εθελουσία και τεράστιες αποζημιώσεις και μπόνους, έτσι μπορείς να νοικοκυρέψεις το μαγαζί – αντί να το αφήσεις να απαξιωθεί διπλά τα τελευταία πέντε χρόνια.

Τώρα, εν μέσω κρίσης, όλοι ψάχνουν μόνο για ευκαιρίες (που σημαίνει οτι είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν ελάχιστα) Κι εμείς αναπολούμε τις lounge εποχές της Ολυμπιακής...



"Επί του πιεστηρίου": Ο Παπαθανασίου ανέτρεψε πλήρως την πολιτική Αλογοσκούφη - και...
τώρα θα την πάρει κοψοχρονιά ο Βγενόπουλος την Ολυμπιακή!

Οι φωτό είναι από το in.gr και το amazon.com

Το post συνοδεύεται από άλλον έναν μεγάλο (Αργεντινό) συνθέτη, τον Lalo Schifrin - το κομμάτι είναι από την πρώτη "lounge" συλλογή "Ιnflight Entertainment"

buzz it!

ShareThis