Το φως μιας ερμηνείας...

Τελευταία φορά την είχα δει σε μια χολυγουντιανή κωμωδιούλα, “The Holiday” – καλοφτιαγμένη πρέπει να πω. Ήταν το 2006, και ήδη, το κοριτσάκι του “Τιτανικού” έσβηνε την (πολύ πιο “γκόμενα”, αλλά κενή) Cameron Diaz.

Ομολογώ όμως οτι δεν μπορούσα να φανταστώ την εξέλιξη που είδα φέτος. Αρχικά με το “Revolutionary Road” – και τώρα με το “Reader”. Αν δεν πάρει τρία Όσκαρ μαζί (που λέει ο λόγος), θα είναι άδικο- κι όμως φαίνεται οτι μπορεί να μην τα καταφέρει.


Η Kate Winslet παίζει αριστουργηματικά με τη γλώσσα του σώματος (και όχι με τη “γερμανίζουσα” προφορά της) την πρώην δεσμοφύλακα των SS, που παίρνει όλη την τιμωρία επάνω της, για ένα φρικτό έγκλημα, στο οποίο συμμετείχε. Τα “Σφραγισμένα Χείλη” ήδη επικρίθηκαν από επιφανείς Εβραίους – και ίσως αυτό της στερήσει το Όσκαρ.

Είναι αλήθεια οτι μένει κανείς αποσβολωμένος από μια προσωπικότητα που άφησε 300 γυναίκες να καούν μέσα σε μια εκκλησία, απλώς γιατί το αντίθετο “θα κατέλυε την τάξη, θα ακύρωνε την εντολή φύλαξης των κρατουμένων, που θα είχαν τη δυνατότητα να αποδράσουν”- από μια προσωπικότητα που ντρέπεται πιο πολύ για το οτι ήταν αγράμματη, παρά για το δικό της, προσωπικό “Ολοκαύτωμα”. Το πλέγμα αναστολών και ενοχών, που συνθέτει το νομικό και ηθικό δίλημμα της μεταπολεμικής Γερμανίας είναι ίσως σοκαριστικό για τον “εξωτερικό” θεατή.

Ίσως αυτή η ταινία (που κατηγορείται οτι - έστω για δύο ώρες - κάνει συμπαθή μια ναζί) μπορεί να εξηγήσει και κάποια άλλα πιο σύγχρονα εγκλήματα – ιστορική συνέχεια αυτών που περιγράφει. Ίσως να μπορεί να εξηγήσει πώς ο θύτης σκέφτεται πάντα διαφορετικά από την Ιστορία. Ίσως αυτή να είναι και η γοητεία της – μόνο που ενδείκνυται για θεατές με σκέψη που αντιστέκεται στη γοητεία...




ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2009

Απο τις 17.00 έως τις 24.00 στην ΕΤ-1 και στην ERT World

Οι μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, οι τεράστιες καταστροφές σε σπίτια, νοσοκομεία και άλλα κτήρια στην περιοχή της Γάζας, καθώς και οι αυξημένες ανάγκες των κατοίκων σε είδη πρώτης ανάγκης, οδήγησαν 11 φορείς της χώρας μας στην απόφαση να διοργανώσουν με τη βοήθεια της Δημόσιας Τηλεόρασης, μεγάλο Τηλεμαραθώνιο Αγάπης.



Έτσι λοιπόν, η Γ.Σ.Ε.Ε, η ΑΔΕΔΥ, η UNICEF, η Υπερ-Νομαρχία Αθηνών – Πειραιώς, η ΕΝΑΕ, η ΚΕΔΚΕ, η ΓΕΣΕΒΕ, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθήνας, το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος, ο Ιατρικός Σύλλογος Αθήνας και ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Αθηνών , φέρονται ως διοργανωτές αυτής της μεγάλης προσπάθειας σε συνεργασία πάντα με την ΕΡΤ Α.Ε.

Τα χρήματα του Τηλεμαραθωνίου θα διατεθούν στην αποκατάσταση του Χριστιανικού Νοσοκομείου στην περιοχή, το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς στους τελευταίους βομβαρδισμούς. Το Νοσοκομείο , που θα σχεδιαστεί από την αρχή από Μηχανικούς του Τεχνικού Επιμελητηρίου, θα παραδοθεί σε όλους τους κατοίκους και θα είναι σε θέση να περιθάλψει, ανεξαρτήτως θρησκεύματος,  όσους το έχουν ανάγκη.

Οι 11 φορείς, που διοργανώνουν αυτή την μεγάλη προσπάθεια, φιλοδοξούν να συγκεντρώσουν τόσα χρήματα, ώστε να γίνει δυνατή η υλοποίηση αυτού του στόχου για το καλό του πολύπαθου λαού της περιοχής της Γάζας.


Όλοι μαζί για να ξαναχτιστεί το Νοσοκομείο στη Γάζα!!!


Οι φωτό είναι από τα www.everythingoscarblogger.blogspot.com, http://z.about.com, http://www.mideastweb.org, http://www.smh.com.au

To post αυτό συνοδεύεται με τη φωνή της Ghida de Palma, εδώ με τους (άγνωστους κατά τα άλλα) G.E.M.

Οι λεπτές αποχρώσεις του γκρι...

“Ο Όλμερτ μόλις είπε οτι ο τελευταίος Ισραηλινός στρατιώτης θα αποχωρήσει την ώρα που θα ορκίζεται ο Ομπάμα”...

Μιλάω με τον Πάνο Χαρίτο, έναν από τους καλύτερους ανταποκριτές – χρόνια στην περιοχή. Όσο κοιτάω πίσω αυτήν την απίστευτη σφαγή των 21 ημερών, αυτό το θρίαμβο της “μεταβατικής σκοπιμότητας”, αυτό το “κύκνειο ουρλιαχτό” της υπογραφής Μπους (+ ευαγγελιστές + “η παρέα που έφαγε με τα χρυσά κουτάλια στο Ιράκ”) δεν μπορώ, όπως πάντα, να πιστέψω οτι τα έγκληματα πολέμου είναι τόσο απροσχημάτιστα – ενισχυμένα μάλιστα με βόμβες λευκού φωσφόρου, τελευταίας τεχνολογίας...





Η στρατηγική της έντασης

Η ισραηλινή δημοκρατία ταλανίζεται από την ύπαρξη τεσσάρων (4) πια ακροδεξιών κομμάτων, επί πλέον του σκληρού δεξιού κόμματος του Λικούντ, του οποίου ηγείται ο Νετανιάχου. Οι πιο “κεντρώοι” υποψήφιοι για τις προσεχείς εκλογές, η υπουργός Εξωτερικών Τζίπι Λίβνι και ο υπουργός Άμυνας Έχουντ Μπάρακ “διαγκωνίζονται” για το πώς θα αποκτήσουν ένα πιο “φιλοπόλεμο” προφίλ στους ψηφοφόρους, ώστε να ανεβάσουν τα ποσοστά τους και να επιβιώσουν πολιτικά. Πώς να μιλήσεις για “δημοκρατία”, με τέτοιο πολιτικό προσανατολισμό - άσε που ο υπερεθνικιστής Νετανιάχου βγήκε τελικά κερδισμένος στις δημοσκοπήσεις...

Το Παλαιστινιακό είναι εξαιρετικά σύνθετο πρόβλημα – κάθε φορά που πάω να μιλήσω γι αυτό, σκέφτομαι διπλά. Δεν αισθάνομαι οτι το ίδιο συμβαίνει με το δημόσιο διάλογο στη χώρα μου – αισθάνομαι μια ευκολία στην υιοθέτηση του “αυτονόητου” και στην επιβολή του “άσπρου-μαύρου”...

Δεν μπορώ όμως να μη λάβω υπ' όψιν μου όλες τις παραμέτρους – επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να κατηγορηθώ οτι εξισώνω και ισοπεδώνω. Δεν μπορώ να αγνοήσω τις εκτιμήσεις οτι οι επιθέσεις του Ισραήλ αποτελούν “βούτυρο στο ψωμί” της Χαμάς, ώστε να επαναφέρει την απήχηση της σε υψηλά ποσοστά. “Η Χαμάς δεν πίστευε ποτέ οτι θα εισβάλει το Ισραήλ στη Γάζα”, μου λέει αντιθέτως ο Πάνος. “Απλώς με τη λογική της βίας που τη διέπει και με την άρνηση της να αποδεχθεί την ίδια την ύπαρξη του Ισραήλ, υποστηρίζει οτι η ένοπλη αντιπαράθεση είναι ο μόνος δρόμος”...


Yesterday 's Mistakes

Σε κάθε διένεξη στον κόσμο κάποιος από τους δύο ίσως έχει περισσότερο δίκιο. Αλλά πάντα ο ακραίος, ο φανατικός θρησκευόμενος ή ο εθνικιστής είναι στην ουσία το ίδιο το πρόβλημα, γιατί “τρέφεται” από αυτό, όπως και ο αντίπαλος του. Οι “υπερπατριώτες” βρίσκουν έδαφος, η τακτική “οφθαλμόν αντί οφθαλμού" θριαμβεύει...

Το “παιχνιδάκι” της αντιπαράθεσης (αντί της συναίνεσης) παίζεται καλά, γιατί συμφέρει.
Τα “δίκια του λαού, του έθνους, της θρησκείας” είναι πάντα μανιχαϊστικά – δεν σηκώνουν συζήτηση. Οι “μεγάλοι πολιτικοί που λένε τα περήφανα όχι” είναι αυτοί που θα μας σώσουν, θα κρατήσουν τις Θερμοπύλες – ακόμα κι αν φαίνεται οτι η εποχή τους έχει παρέλθει.



Από την αρχή δεν έτρεφα ψευδαισθήσεις οτι ο Ομπάμα θα αλλάξει τη λογική της υπερδύναμης – θα ήταν άλλωστε ποτέ δυνατόν αυτό; Μπορεί τα βήματα του να είναι εξαιρετικά προσεκτικά στην αρχή, μπορεί στο μυαλό του να είναι πάνω απ' όλα η αποφυγή της δολοφονίας του. Το “σύστημα” μπορεί πάντα να επιβιώνει, δεν είναι ποτέ όμως “το ίδιο” - το φτιάχνουν πάντα οι άνθρωποι και οι εποχές. "Το όραμα του Martin Luther King για ισότητα εκπληρώθηκε" λένε οι αφροαμερικανοί - κάποτε, όχι πολύ παλιά, τους κρεμούσαν από τα δέντρα, σαν "παράξενα φρούτα"...



Όσο επικίνδυνοι είναι οι φανατισμοί, άλλο τόσο είναι και η μόνιμη “λογική των ίσων αποστάσεων”: Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος, τι μπρόκολα, τι λάχανα – τι Μπους τι Ομπάμα (άρα, “αθωώνεται” ο Μπους). Τι κεντροδεξιά, τι κεντροαριστερά – αφού δεν είσαι “ιδανικός” είσαι απορριπτέος, μόνο μαξιμαλιστικά συζητάμε εμείς...

Στο Lincoln Memorial, ο Stevie Wonder παίζει μαζί με τον Usher και τη Shakira το “Higher Ground”. Το πιο προοδευτικό Χόλιγουντ είναι εκεί, ο Bono μίλησε για "Παλαιστινιακό όνειρο" μπροστά σε χιλιάδες κόσμο, η Αμερική θυμήθηκε τον Woodie Guthrie – σε λίγο θα πηγαίναμε πίσω ως το καλοκαίρι του '68 και το Strawberry Statement. “Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός”. Αφού είναι έτσι, γιατί στο διάολο οι Ισραηλινοί φεύγουν ακριβώς τη μέρα που έρχεται το "καινούργιο";

Οι φωτό είναι από τη New York Post και το www.populistamerica.com


"Επί του πιεστηρίου": Ο Μπαράκ Ομπάμα μιλάει (μεταξύ άλλων) για την ενέργεια και την κλιματική αλλαγή, για το κράτος δικαίου και για την ισχύ που "δεν μας παρέχει τη δικαιοδοσία να κάνουμε ότι μας αρέσει"...