H εκτροπή από τις Αρχές

Μια από τις μεγαλύτερες ζημιές που έγιναν σε αυτή τη χώρα, τα τελευταία χρόνια, είναι η αντίληψη οτι “όλες οι κυβερνήσεις είναι το ίδιο”. Πρόκειται για το τέλειο άλλοθι, για να γίνονται τα πράγματα ολοένα και χειρότερα.

Ένας από τους σημαντικότερους τομείς, που υποφέρει από τη διάχυτη αυτή νοοτροπία είναι το ζήτημα των δικαιωμάτων και της “νομικής οπισθοχώρησης” της χώρας. Οι προθέσεις της παρούσας κυβέρνησης άρχισαν να γίνονται εμφανείς, εδώ και πέντε χρόνια, όταν με αριστοτεχνική κουτοπονηριά άρχιζαν να “πριονίζονται” οι δικαιοδοσίες των Ανεξάρτητων Αρχών: Το ΑΣΕΠ ήταν ενοχλητικό και εφευρέθηκε η γαλάζια συνέντευξη, η ΑΔΑΕ δεν ενημερώθηκε καν για τις υποκλοπές (παρά μόνον εκ των υστέρων – κι ας ήταν η μόνη που έβγαλε κάποιο αποτέλεσμα), ο Συνήγορος του Πολίτη “μπλοκαρίστηκε” στην απόπειρα ελέγχου των συνθηκών κράτησης στις φυλακές από τον απελθόντα Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (αλλά αντιμετώπισε και την “ευφυία” του Ευριπίδη Στυλιανίδη στο ζήτημα της παρακολούθησης του μαθήματος των Θρησκευτικών), η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων δέχθηκε “σαμποτάζ” με τις κάμερες - κι ενώ η αστυνομία πιάστηκε τρεις φορές να παραβιάζει τις απαγορεύσεις της, ο κύριος Σανιδάς παρενέβη και πάλι, επιτρέποντας της να αυθαιρετήσει, κόντρα στην τοποθέτηση της Αρχής, με αποτέλεσμα τις μαζικές παραιτήσεις.


Μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη και την έξαρση της εγκληματικότητας (τρομοκρατικής ή μη) που συνόδευσε την πλήρη “εξάρθρωση” των κρατικών υπηρεσιών, διαμορφώθηκε μια κατάσταση “πεδίο δόξης λαμπρόν” για κάθε είδους αυταρχική (εως και ακροδεξιά) παρέκκλιση του νομικού μας πολιτισμού. Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, με την άνοδο του ΛΑΟΣ ενέτειναν τον εκτροχιασμό αυτόν. Ο συνδυασμός της ανικανότητας με την απλοϊκή (ως και αφελή) επιχειρηματολογία, που διακρίνει την υπερσυντηρητική σκέψη, μας οδηγεί πλέον σε μια πορεία που (τηρουμένων των αναλογιών) θυμίζει την εκτροπή της περιόδου Μπους για τον αμερικανικό νομικό πολιτισμό και τις ακροδεξιάς απόχρωσης νομοθετικές ρυθμίσεις, στις οποίες καταφεύγει η Σαρκοζία και η Μπερλουσκονία, με πλήρη ποινικοποίηση της μετανάστευσης (αλλά και της φιλοξενίας τους) και περιπόλους πολιτών με περιβραχιόνια, που θυμίζουν την εποχή του φασισμού.

Χαϊδεύοντας τα χαμηλά ένστικτα του αμαθούς και φοβικού πολίτη, η κυβέρνηση αυστηροποιεί τους νόμους, βαυκαλιζόμενη οτι έτσι θα υποκαταστήσει την πλήρη ανεπάρκεια των μηχανισμών ελέγχου του κράτους, που έχει διαλύσει. Έτσι φτάσαμε στην ποινικοποίηση της κουκούλας (ενώ ουδείς διανοείται να επιβαρύνει νομικά τη ληστεία, επειδή οι κακοποιοί κρύβουν το πρόσωπο τους), με τον Καρατζαφέρη να τρίβει τα χέρια του και να ζητάει “ιδιώνυμο αδίκημα”.

Αντί να εξετάσουμε αν έχει πράγματι κάποιο νόημα να υπάρχουν κάμερες σε κάποιες περιπτώσεις (με πλήρη διασφάλιση των οδηγιών της Αρχής – πράγμα σχεδόν αδύνατο στην “αυθαίρετη” Πολιτεία μας), κοιτάμε πώς θα μιμηθούμε τους Βρετανούς, που έπιασαν με τη βοήθεια τους έναν ύποπτο τρομοκρατικών επιθέσεων. Αντί να εξετάσουμε αν μπορούμε, χωρίς επιπτώσεις στην υγεία κρατουμένων και φρουρών (όπως διατείνονται οι δεσμοφύλακες) , να μπλοκάρουμε τα κινητά στις φυλακές, με ειδική συσκευή φραγής, δεν κάνουμε τίποτα – και μετά “ονομαστικοποιούμε” όλα τα κινητά, χωρίς φυσικά να αντιμετωπίζουμε αυτά που θα έλθουν (χωρίς όνομα) από άλλες χώρες.



Χωρίς να λαμβάνεται υπ' όψιν το διεθνές τεχνολογικό τοπίο, αντί να ψάξουμε τρόπους να προστατευθεί όποιος πραγματικά συκοφαντείται στο διαδίκτυο, ο κύριος Σανιδάς γνωμάτευσε υπέρ της αποκάλυψης των ταυτοτήτων όλων των χρηστών, παρά την άρνηση κάθε Αμερικανού “οικοδεσπότη” blog και τη δεδομένη ανωνυμία των κοινόχρηστων υπολογιστών. Με το επιχείρημα οτι η δικαστική εξουσία είναι πάνω από τις Αρχές κατά το Σύνταγμα, καλλιέργησε όσο μπορούσε την αυθαιρεσία της θέσης του (που δεν είναι καν δικαστήριο) – για να εισπράξει μια συνολική αμφισβήτηση-κόλαφο από τον Πρόεδρο της Αρχής, πρώην Πρόεδρο του ΣτΕ, Χρήστο Γεραρή...

Λέγεται οτι η νέα ηγεσία της Δικαιοσύνης είναι υψηλού μορφωτικού επιπέδου και αποδοχής. Επειδή ένα από τα βασικότερα προβλήματα της χώρας (που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό και για την παραλυσία) είναι η διαφθορά (άμοιρη της οποίας δεν είναι ούτε η Δικαιοσύνη), θα ήταν ιδιαίτερα θετικό να ασχοληθεί με τα ζητήματα αυτά – ξεχνώντας τον πολιτικό προσανατολισμό της κυβέρνησης. Να διασφαλίσει την απρόσκοπτη λειτουργία των συνταγματικά κατοχυρωμένων Ανεξάρτητων Αρχών, που δημιουργήθηκαν ακριβώς για να προστατεύουν τον πολίτη από την αυθαιρεσία των άλλων εξουσιών. Και να θυμηθεί περασμένα μεγαλεία του κλάδου, όταν υπήρχαν ένας Μποτόπουλος, ένας Ματθίας, ένας Κρουσταλλάκης, ένας Γουργουράκης και πολλοί άλλοι...






Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 08.07.09

Οι φωτό από τον αγαπημένο μου φακό κάμερας (με την καλή έννοια) είναι από το www.amazon.com και από τις οθόνες των laptop από το www.apple.com

To post συνοδεύεται από τον εξαιρετικό επίλογο στο άλμπουμ "Ten Summoner 's Tales" του εξαιρετικού κυρίου Sting. Προσέξτε τους στίχους...

Είναι “χαφιές” το Facebook/Google/άλλo;

Τις έβλεπα τις διαφημίσεις – εδώ και αρκετό καιρό - και με απωθούσαν με τη μία: “Εντόπισε το φίλο σου, δίνοντας τον αριθμό του κινητού του τηλεφώνου”...


Γιατί να μπορώ να εντοπίσω τον άλλον πού είναι; Εντάξει, αναπόφευκτα η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας την έχει αυτή την πληροφορία, αφού ξέρει με ποιά “κυψέλη” επικοινωνεί αυτή την ώρα το κάθε κινητό τηλέφωνο. Αλλά μόνο αυτή πρέπει να το ξέρει – κανείς άλλος. Ή οι αστυνομικές υπηρεσίες, μόνο με εντολή εισαγγελέα, όταν πρόκειται για την τέλεση σοβαρού αδικήματος – και πάντα υπό τη εποπτεία των Ανεξάρτητων Αρχών για την Προστασία του Απορρήτου των Τηλεπικοινωνιών (ΑΔΑΕ) και των Προσωπικών Δεδομένων (ΑΠΔΠΧ). (Όλα αυτά βέβαια είναι λίγο “ρομαντικά”, μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών και δεδομένου του ανηλεούς πολέμου που έχει κηρύξει η κυβέρνηση κατά των Ανεξάρτητων Αρχών, από το 2004 και μετά).

Είμαι από αυτούς που αντιτίθενται στην εξάπλωση των “δυνατοτήτων παρακολούθησης”, από οποιονδήποτε. Για παράδειγμα, δεν μου αρέσει η ιδέα οτι σε λίγα χρόνια θα έχουμε όλοι “live” βιντεοκλήση στο κινητό μας. “Χρυσέ μου, που είσαι;”= “Χρυσέ μου, για δείξε μου οτι είσαι στ' αλήθεια εκεί που μου λες οτι είσαι”. Κάποτε η πρώτη μας φράση ήταν “τι κάνεις;”. Τώρα ειναι “πού είσαι;”...

Θεωρώ οτι πρέπει να είμαστε όλοι συνειδητοποιημένοι πολίτες σε αυτά τα θέματα. Να ξέρουμε τι σημαίνει κάμερες και παρακολούθηση – κι αν δεν έχουμε διαβάσει (ή δει) το 1984 του George Orwell, τουλάχιστον να ξέρουμε τι σημαίνει “Big Brother”. Να είμαστε ιδιαίτερα κριτικοί απέναντι στα reality και σε οτιδήποτε εθίζει τους ανθρώπους (από πολύ νεαρή ηλικία) στην “εκτεθειμένη ζωή μπροστά στις κάμερες” - γιατί είναι πολύ επικίνδυνο για την υπόθεση της δημοκρατίας μας. Να είμαστε πάντα ευαισθητοποιημένοι γνώστες στα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ειδικά όταν επιχειρείται η παραβίαση τους κατά συρροήν.


Φτιάχνοντας αυτό το blog είπα να “υποχωρήσω και να μπω” στο facebook – έτσι για να το “διαφημίσω”. Ομολογώ οτι δεν ήταν δυσάρεστο να έρχεσαι σ' επαφή με κάποιους ανθρώπους από τα παλιά – ή να σε προσεγγίζουν άνθρωποι, με τους οποίους είχες ή έχεις κάτι κοινό. (Αλλά να σου ζητάει κάποιος που δεν σε ξέρει καθόλου να “γίνετε φίλοι” - και να έχει άλλους 1099 φίλους! Τι “φιλίες” είναι αυτές;) Τώρα διαβάζω οτι οι εργοδότες ψάχνουν το facebook για να εντοπίσουν "μεθυσμένες φωτογραφίες" και "υβριστικά σχόλια" των υποψηφίων υπαλλήλων τους. Επίσης οτι ένας από τους ιδιοκτήτες του Facebook (ναι από αυτούς που θησαύρισαν με την ιδέα τους) ετοιμάζεται να πουλήσει τα “δεδομένα” μας! Ξαναρχόμαστε στην αρχή: Καλά, το Facebook προφανώς ξέρει εάν και από πού γνωρίζω τον Κώστα ή τη Μαίρη – κάποιος άλλος όμως γιατί να το ξέρει; Με ρώτησε;

Παραλλήλως, την ίδια εβδομάδα λέω στο δελτίο μια είδηση (δεν μπορώ να τη διασταυρώσω, αλλά εμπιστεύομαι τους συναδέλφους στο Τμήμα Διεθνών Ειδήσεων της ΕΡΤ και τα πρακτορεία που χρησιμοποιούν) οτι έχει προκληθεί σάλος με τη νέα υπηρεσία της Google, που έχει κάμερες σε κάμποσα σημεία επτά πόλεων – και καταγράφει τις κινήσεις (βεβαίως σε δημόσιο χώρο, λέει υπερασπιζόμενη τον εαυτό της η εταιρεία). Καπάκι διαβάζω οτι η Google (πάλι) προσφέρει τη δυνατότητα εντοπισμού, μέσω κινητού...

Αν θέλω να είμαι εντάξει με αυτά που πιστεύω, θα πρέπει να διερευνήσω τη δεύτερη και να αρνηθώ την πρώτη. Να φύγω από το Facebook; Η άποψη σας θα με βοηθήσει...


Οι φωτό είναι από το http://therawfeed.com και το facebook

Εναρμονισμένο με το προηγούμενο post (που δεν ικανοποίησε τον ΚΚ), το σημερινό κομμάτι είναι από το πρώτο άλμπουμ των Γερμανών Μο' Horizons - που μπορεί να ενταχθεί και στο "lounge", αλλά το υπερβαίνει κιόλας...