Τίνος τα μέτρα θα πάρουμε;

“Τέτοιο πρωθυπουργό δεν είχαμε ποτέ”, παραδέχτηκε κατ’ ιδίαν κορυφαίο στέλεχος της προηγούμενης κυβέρνησης, σχολιάζοντας τον απολογισμό του κυβερνητικού ταξιδιού σε Βερολίνο, Παρίσι, Λουξεμβούργο και Ουάσινγκτον. Προφανώς, έκανε και μια γρήγορη σύγκριση με τα των δικών τους ημερών, που απέβη συντριπτική, ως προς την ικανότητα στις διεθνείς επαφές, αλλά και τη στρατηγική διεθνοποίησης του ελληνικού προβλήματος. Όχι γιατί το δημοσιονομικό μας πρόβλημα δεν είναι, ούτως ή άλλως, πρώτο θέμα στα διεθνή μέσα και στις δηλώσεις των ηγετών, αλλά διότι η επιτυχία του ταξιδιού Παπανδρέου ήταν η μετατροπή του ζητήματος σε διεθνή συζήτηση για μέτρα κατά της κερδοσκοπίας που γονατίζει νομίσματα και οικονομίες - τουλάχιστον στην ατζέντα των G20, έστω και ως προκαταρκτική κουβέντα, που ενδεχομένως θα αποδώσει καρπούς.


Την ίδια σύγκριση προφανώς κάνει και ο ελληνικός λαός, που δειγματοληπτικά απαντάει (στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc για το Έθνος της Κυριακής) οτι το πρώτο πράγμα που τον θυμώνει (κατά 70%) είναι η κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ πριν από περίπου ένα μήνα, σε αντίστοιχη έρευνα της ίδιας εταιρείας για την ίδια εφημερίδα δήλωνε (κατά 41,6%) οτι υπεύθυνοι είναι από κοινού οι προηγούμενοι κυβερνώντες. Προφανώς μεσολάβησαν και τα σκληρά μέτρα και η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Εξακολουθεί όμως να είναι όμως απορίας άξιον, πώς μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού πίστευε επί χρόνια, από το 2004 και μετά, οτι η χώρα βρισκόταν “σε στιβαρά χέρια” - και πώς τιμωρείται τέτοια αφέλεια...

Οι πολίτες βεβαίως χρεώνουν πολλά (κατά 52,5%) και στις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (χωρίς να διευκρινίζεται σε ποιές ακριβώς) - το ίδιο ακριβώς ποσοστό είναι που δυσπιστεί στις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού οτι “οι θυσίες θα πιάσουν τόπο”. Κι αν και τα δύο κόμματα εξουσίας εμφανίζονται με σοβαρές απώλειες, καθώς οι πολίτες τους χρεώνουν τη κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, αυτός που εμφανίζει τη μεγαλύτερη πτώση στη δημοτικότητα του από τον Φεβρουάριο είναι ο Αντώνης Σαμαράς (κατά 14,3% έναντι 9,7% του Γιώργου Παπανδρέου που πήρε τα μέτρα!) - κάτι που λέει πολλά όχι μόνο για την αντιπολιτευτική του “σκλήρυνση” και για τις κουβέντες που εκτοξεύει στις ομιλίες του τελευταία, αλλά και για το πόσα χρόνια θα πρέπει να “εξαφανιστούν” όσοι θυμίζουν ή δικαιολογούν έστω και ελάχιστα την περίοδο Καραμανλή...

Το μεγάλο ερώτημα είναι τώρα πια εάν τα μέτρα αποδειχθούν αποτελεσματικά και εάν θα τα αντέξουν οι εργαζόμενοι και η αγορά, που επιβαρύνεται με νέους κινδύνους ύφεσης - με άμεσα αποτελέσματα και στα δημόσια έσοδα. Εδώ είναι εντυπωσιακά τα ευρήματα της έρευνας, καθώς οι ερωτώμενοι (που στηρίζουν την όποια διάσωση της Ελλάδας εντός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης), ενώ δηλώνουν κατά 56,8% την ανάγκη αντίθεσης και διαμαρτυρίας, από την άλλη προκρίνουν σε συντριπτικό ποσοστό (75,4%) την ανάγκη της διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης, ώστε να βγούμε από το τούνελ.

Κι αν αυτή η δημοσκόπηση δεν χαρακτηρίζεται επαρκώς “εχθρική” προς την κυβέρνηση, οι πληροφορίες για δύο άλλες έρευνες, που διεξάγουν οι ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ και δημοσιεύονται στην Ελευθεροτυπία, υποδηλώνουν μεν οτι “η κοινωνία μυρίζει μπαρούτι” και το 62% δηλώνει έτοιμο να συμμετάσχει σε κινητοποιήσεις κατά των μέτρων, αλλά ταυτόχρονα δείχνει και απρόθυμο να αποδεχθεί κι άλλη απώλεια εισοδημάτων, λόγω νέων απεργιών. Έτσι, το πιθανότερο είναι οτι θα δούμε εναλλακτικές μορφές διαμαρτυρίας - κάτι που αν γίνει χωρίς βία και με “φαντασία” όπως σε πολλές άλλες δυτικές χώρες, μπορεί ίσως και να “εκσυγχρονίσει” τη συνδικαλιστική μας αισθητική και αποτελεσματικότητα.


Αν υποθέσουμε οτι στο επίπεδο της πραγματικότητας το ζήτημα δεν επιδέχεται βελτίωσης, αφού τα έσοδα των εργαζομένων θα μειωθούν, τότε όλα θα κριθούν στο επίπεδο των εντυπώσεων. Και θα κριθούν θετικά για τον Γιώργο Παπανδρέου, αν καταφέρει να αποδείξει οτι είναι και καλός πρωθυπουργός εκτός από καλός υπουργός Εξωτερικών. Αν δηλαδή καταφέρει να “μανατζάρει” τα απαραίτητα βήματα προς την εξυγίανση - που ναι μεν θα πάρει χρόνια, αλλά τα πρώτα της δείγματα μπορεί να είναι συμβολικά και απτά: Αν οι πολίτες δουν οτι όντως φορολογείται η εκκλησιαστική περιουσία, οτι περικόπτονται στρατιωτικές και άλλες σπατάλες, οτι εκδιώκονται παράσιτα του δημόσιου τομέα, οτι εφαρμόζονται τεκμήρια και πληρώνουν (έστω και λίγα) οι προκλητικοί φοροφυγάδες, αν ασκηθούν κατηγορίες επιτέλους σε κάποιους που παρανόμησαν - τότε μπορεί να δώσουν τη συναίνεση τους. Εφόσον φυσικά, δεν υπάρξει και νέο κύμα μέτρων...






Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 17.03.10

Η γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου είναι δανεική από το Πες το μ'ένα σκίτσο γιατί χανόμαστε!.. και αυτή του Ανδρέα Πετρουλάκη από τον John Black, ενώ το εξώφυλλο από το www.cduniverse.com

Το post συνοδεύται από το εύγλωττο (αλλά και αισιόδοξο - έτσι θα έπρεπε να είμαστε) "Hard Times" του Αμερικανού σαξοφωνίστα Houston Person, που θα παίζει μέχρι και την Πέμπτη στο Half Note Jazz Club.

Το αίτημα του εκσυγχρονισμού

Την Τρίτη το βράδυ έφυγα από τη δουλειά, με ξαλαφρωμένη διάθεση, μετά από πολύ καιρό. Βλέποντας τα παιδιά της παραγωγής να ξενυχτάνε, όλα μαζί, σαν ομάδα που κάνει σοβαρή (και όχι δημοσιοϋπαλληλική) δουλειά - κι ένα πολύ ωραίο trailer της ειδησεογραφικής κάλυψης των επαφών Παπανδρέου σε Γερμανία, Γαλλία και ΗΠΑ - θυμήθηκα παλιότερες εποχές, πριν τα χρόνια της απαξίωσης. Με την κάλυψη της εισβολής στο Ιράκ και του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, τότε που η ΕΡΤ αναδείκνυε τις δυνατότητες του γίγαντα και την υπεροχή της σε ανταποκριτές και διεθνή γεγονότα. Σε μεγάλο βαθμό, το team ήταν το ίδιο - καθόλου τυχαίο...

Κι ύστερα ήταν αυτό το λεπτό πέπλο αισιοδοξίας, που πάσχιζε για πρώτη φορά να καλύψει την κατήφεια και την αίσθηση της ενοχής. Η απαλοιφή μιας απαράδεκτης διάκρισης από πλευράς ΗΠΑ, μέσα στην Ε.Ε., που μας υποχρέωνε να πάρουμε βίζα, ήταν ένα απρόσμενο συμβολικό δώρο, σε μια δύσκολη στιγμή. Και γι αυτό υπόλογοι αισθανόμασταν - ένας σοβαρός λόγος που είχε καθυστερήσει (εκτός από τα παιχνίδια της διπλωματίας) ήταν το απίστευτο προηγούμενο μπάχαλο, με την έκδοση των διαβατηρίων από τις νομαρχίες, χωρίς κανέναν έλεγχο ασφαλείας.

Χωρίς καμιά αμφιβολία, το ταξίδι Παπανδρέου και οι επαφές κορυφής σε Βερολίνο, Παρίσι και Μόσχα απέδωσαν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα - ουδείς είχε τέτοιο “διεθνές κεφάλαιο” ή θα τα κατάφερνε καλύτερα, όπως παραδέχονται ιδιωτικώς και στελέχη της προηγούμενης κυβέρνησης, κάνοντας και τις συγκρίσεις. Κι αν από την (εξηγούμενη από πολλές γερμανικές ιδιαιτερότητες και ισορροπίες) ευνόητη ψυχρότητα, αλλά και σοβαρότητα, της Μέρκελ περάσαμε στην πολύ πιο θερμή υποδοχή σε Παρίσι και Ουάσινγκτον, αυτό έχει να κάνει και με το οτι η στρατηγική κατάφερε να βρει το στόχο της και το αίτημα να αναδειχθεί: Το πρόβλημα της Ελλάδας (εκτός από τις ολοδικές της στρεβλώσεις) είναι και το σύγχρονο πρόβλημα του παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου που έχουν καταφέρει να καθιερώσουν οι αγορές - και που σχεδόν κατέρρευσε πέρσυ. Το αν η επόμενη συνεδρίαση των G20 θα καταφέρει να θέσει το δάκτυλο υπό τον τύπο των ήλων και να ανασχέσει αυτή τη διαστροφή που λέγεται “credit default swaps” και το “short selling” τους, απομένει να το δούμε. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου το περιέγραψε γλαφυρά, νομίζω, ως “ασφαλίζω το σπίτι του γείτονα και μετά του βάζω φωτιά, για να κερδίσω από τα ασφάλιστρα”...


Διάβασα κάπου ένα σχόλιο, οτι “αποκαλύφθηκε η γύμνια της σοσιαλδημοκρατίας, που δεν έχει καμία λύση για το πρόβλημα των αγορών”. Πράγματι, δεν έχει, γιατί απέτυχε να επιβάλει μια άλλη πορεία στο παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο. Αλλά και σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας στην Ευρώπη, με την “ανυπαρξία” της δεν κατάφερε παρά να κυβερνιώμαστε από προσωπικότητες αμφιλεγόμενες, όπως ο Μπαρόζο, ο Σαρκοζί ή ο Μπερλουσκόνι - όλως τυχαίως, όλες δεξιές. Και παρατηρώντας την τελευταία κρίση του ευρώ, θα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα επιταχύνουμε και την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης - που αν υπήρχε τώρα, σε μια προοδευτική κατεύθυνση, θα είχε χειριστεί πολύ καλύτερα την κρίση του νομίσματος ή θα την είχε προλάβει, έχοντας συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός άλλου παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου. Το οτι όμως ο δυτικός κόσμος βρίσκεται σε έναν συντηρητικό μονόδρομο, καθιστά ακόμα πιο επιτακτικό να διαμορφωθεί (ή να "εφευρεθεί") ο τρίτος δρόμος, για μια πιο ισορροπημένη και ανθρώπινη υφήλιο.

Αν λοιπόν η Ελλάδα πρωταγωνιστήσει σε μια μεταστροφή αυτής της νεοφιλελεύθερης ασυδοσίας, που επικράτησε τα τελευταία 30 χρόνια, εξοβελίζοντας κάθε περιορισμό, με πρόσχημα την παγκόσμια ανάπτυξη (της τσέπης των υπερ-πλουσίων που μετά μας δανείζουν κιόλας, εννοείται), τότε θα πάρουμε ως χώρα και μια θέση στη σύγχρονη ιστορία. Πριν από αυτό, πρέπει να τακτοποιήσουμε τα του οίκου μας - σοβαρά όμως.


Και πριν σπεύσει κάποιος να διαφωνήσει, με τον όρο “τακτοποίηση”, δεν εννοώ τα σπασμωδικά μέτρα περικοπής μισθών και αύξησης ΦΠΑ και λοιπών φόρων, τα οποία προφανώς αναγκάζεται κανείς να πάρει, γιατί χρειάζεται άμεσα - εντός του έτους - αποτελέσματα μείωσης του τερατώδους ελλείμματος. Μιλάω για τα μέτρα που θα αλλάξουν δομές και τρόπους ανάπτυξης και θα βάλουν την Ελλάδα επιτέλους σε τροχιά εκσυγχρονισμού - αυτής της τόσο λοιδωρούμενης έννοιας, επειδή την ξεφτίλισαν μεταξύ άλλων και πολλοί παρά τω Σημίτη.

Κι αυτό, έχει πρώτα από όλα να κάνει με την απαραίτητη συνειδητοποίηση μιας μερίδας του ελληνικού λαού οτι δεν μπορείς να δουλεύεις λίγο, να λουφάρεις πολύ, να συνταξιοδοτείσαι νωρίς, να ζεις με δανεικά, να οδηγάς (μόνο εισαγόμενα) αυτοκίνητα και να έχεις εξοχικά, χωρίς να αλλάξεις πορεία: Πρέπει να ξεπατωθείς (έστω σε κάποιες περιόδους της ζωής σου), να συλλάβεις και να παράξεις κάτι εξαιρετικό (έστω σε επίπεδο υπηρεσιών), να μπορείς να εξάγεις σχεδόν όση αξία εισάγεις, να ξεδιπλώσεις ταλέντα (που βεβαιωμένα έχεις) και να ξεχωρίσεις.

(Είναι ενδιαφέροντα τα ευρήματα της έρευνας της Kappa Research για το “Βήμα”: Τα μέτρα χαρακτηρίζονται αναγακαία αλλά άδικα, το φταίξιμο αποδίδεται κυρίως στις κυβερνήσεις Καραμανλή, ούτε κουβέντα για έξοδο από το ευρώ, οι περισσότεροι δεν υιοθετούν τις κινητοποιήσεις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ - αλλά η πλειοψηφία “λατρεύει” τη στάση Σαρκοζί!)


Αυτό προϋποθέτει όμως κίνητρα, κυνήγι της διαφθοράς και των λαμογιών, εμπέδωση διάφανων κανόνων χωρίς “δόντια”, αξιοκρατία, εντατική λειτουργία της δικαιοσύνης, αίσθηση εμπνευσμένης ηγεσίας που καθοδηγεί. Απαιτεί συρρίκνωση των πελατειακών σχέσεων και συνταξιοδότηση μεγάλης μερίδας του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού, αλλά και κομμάτων που εκφράζουν την καθυστέρηση. Απαιτεί μια αριστερά κι έναν συνδικαλισμό, όχι συμπλεγματικό, που θα αγωνίζεται για τα δικαιώματα του σκληρά εργαζόμενου, αλλά δεν θα αποτελεί τροχοπέδη κάθε προσπάθειας εκσυγχρονισμού, απαιτώντας μονότονα “την πρόσληψη όλων στο δημόσιο” (να θυμίσω οτι η κατάρρευση οφείλεται πρωτίστως στο μεγάλο φαγοπότι και τη διόγκωση του κράτους επί Καραμανλή) και “ελάχιστο μισθό 1500 ευρώ” - αλλά θα μπορεί να συναρτά τις διεκδικήσεις με την ανάπτυξη και θα αντιτίθεται στις σπατάλες και τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος.

Κυρίως απαιτεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας πόσο επιτρέψαμε (με δική μας ευθύνη) να μας κλέψουν, τα τελευταία 30 χρόνια. Πόσο αποδεχθήκαμε ομόλογα και άλλες “περήφανες” πολιτικές, αρνούμενοι να ακούσουμε τις κραυγές για τη βύθιση του σκάφους. Πόσο ανεχθήκαμε τη διαφθορά και δεχθήκαμε το βόλεμα, παντός υπευθύνου. Πόσο κοιτάξαμε την πάρτη μας και απαρνηθήκαμε αρχές και ήθος. Πόσο δεν εξεγερθήκαμε με φαινόμενα λαϊκισμού και δημαγωγίας. Θα τα καταφέρουμε;



Υ.Γ. Να σημειώσω την πιο “ύπουλη” τακτική του τελευταίου διαστήματος, που περνάει απαρατήρητη. Η ακραία δεξιά πτέρυγα της Βουλής, εκμεταλλεύεται τη συγκυρία, για να απαλύνει το απεχθές πρόσωπο που εκδηλώνει κατά του μεταναστευτικού νομοσχεδίου. Υπερθεματίζει στα μέτρα της κυβέρνησης, “δια της προσκολλήσεως” και σε βαθμό δουλικό, έτσι ώστε να πετύχει μ’ ένα σμπάρο τρία τρυγόνια: Και να εμφανίσει “σοβαρότητα και υπευθυνότητα με γνώση του διεθνούς περιβάλλοντος” ώστε να εντυπωσιάσει το “νοικοκυραίο”. Και να τσιμπήσει κανένα ψηφοφόρο της Νέας Δημοκρατίας που δεν συγκινείται από τη στροφή Σαμαρά σε πιο σκληρή αντιπολίτευση - και ταυτόχρονα να διεισδύσει στους ψηφοφόρους του προοδευτικού στρατοπέδου, δυσφημώντας την κυβέρνηση. Ξέρει πολύ καλά οτι όταν φαίνεται οτι αποτελούν “μπλοκ” όχι μόνο τα δύο κόμματα εξουσίας, αλλά όλα τα κόμματα πλην παραδοσιακής αριστεράς, τότε το “μπλοκ” φαίνεται να μπατάρει επικίνδυνα προς τα δεξιά...






"Eπί του πιεστηρίου": Διαβάστε τον Φώτη Γεωργελέ στο editorial της Athens Voice και τον Κωνσταντίνο Ζούλα στη "Βίζα του λαϊκισμού" στην Καθημερινή.

.

Οι φωτό είναι από το www.apn.com, http://article.wn.com, οι γελοιoγραφίες του Ανδρέα Πετρουλάκη στην Καθημερινή δανεικές από τον John Black και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από την απάντηση στο τελευταίο ερώτημα: "Perhaps, Perhaps, Perhaps" στην εξαιρετική ροκ διασκευή των Αμερικανών Cake.

Στην εποχή του Ομπάμα...

O Μάικλ Λαμάρ είναι ένας 44χρονος αφροαμερικανός, σωσίας του Μπαράκ Ομπάμα. Πρόσφατα απολύθηκε από την τράπεζα JP Morgan Chase – αλλά η ομοιότητα του με τον Αμερικανό Πρόεδρο τον έσωσε από την ανεργία. Πόζαρε για διαφημιστική καμπάνια της τουρκικής τράπεζας Garanti και άρχισε έτσι μια νέα καριέρα. Ο Τούρκος διαφημιστής εξηγεί σε ρεπορτάζ του CNN: “Δεν θα κάναμε ποτέ αυτή την εκστρατεία, με τον προηγούμενο πρόεδρο. Ο Ομπάμα συμβολίζει την ελπίδα, όχι μόνο για τις ΗΠΑ, αλλά και για ολόκληρο τον πλανήτη”.

Αν η μικρή αυτή ιστορία συνοψίζει τη γοητεία που ασκεί ο νέος ένοικος του Λευκού Οίκου, οι αλλεπάλληλες σύνοδοι αποδεικνύουν οτι αυτή λειτουργεί. Πρώτα απ΄όλα γιατί ο πλανήτης παρακολουθεί έναν “κανονικό” και “σύγχρονο” άνθρωπο, εμφανώς έξυπνο και ισορροπημένο, σε αντίθεση με τον προκάτοχο του. Το βλέπεις στο πώς μεταχειρίζεται τις “δουλικές” προσφωνήσεις, τύπου “είσαι ο Μέγας Αλέξανδρος” - με εξαιρετικά “ψιλό γαζί”, έτσι ώστε να μη γίνεται ούτε γελοίος, αλλά ούτε και αγενής. Το βλέπεις στην κίνηση και στη “γλώσσα του σώματος”, ειδικά όταν κάθεται με άλλους “ηγέτες”, που μοιάζουν απλώς “μπούληδες” δίπλα του. Το βλέπεις στις εξαιρετικά προσεγμένες διατυπώσεις για όλα τα παγκόσμια ζητήματα και πώς διαφοροποιείται από το αμερικανικό κατεστημένο, αποφεύγοντας τη ρήξη – αλλά εισάγοντας κάτι νέο.

Αυτός λοιπόν ο αποκαλούμενος “σοσιαλιστής” (!) στη χώρα του, αντιλαμβανόμενος την αλλαγή των συνθηκών που προκάλεσε η οκταετία Μπους και η οικονομική κρίση, πέταξε την “καουμπόϊκη προσέγγιση” (γιατί προφανώς ποτέ δεν την είχε), ήρθε στην πρώτη του “ηγετική και κρίσιμη” επίσκεψη στην Ευρώπη, για να χαράξει μια νέα εποχή στις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με τον υπόλοιπο κόσμο – και προφανώς τα κατάφερε. Η πειθώ και ο διάλογος, στη θέση του “πιεστικού τσαμπουκά” λειτούργησαν. Και μαζί τους, τελείωσε και μια εποχή βλακώδους και καταστροφικής ηγεμονίας – τόσο των φανατικών ευαγγελιστών/εγκληματιών στο Ιράκ, όσο και ενός καπιταλισμού των “ανεξέλεγκτων αγορών”.

Μπορεί στη Σύνοδο των G20 να μην σχηματοποιήθηκε μια νέα παγκόσμια οικονομική αρχιτεκτονική, ωστόσο κερδήθηκε μια μάχη, αυτή της συνεννόησης – και κυρίως της αλλαγής ψυχολογίας. Η κρίση δεν έχει τελειώσει – το αντίθετο. Και η μεγάλη διελκυστίνδα μεταξύ ΗΠΑ, Βρετανίας και Ιαπωνία από τη μια και Γαλλίας-Γερμανίας από την άλλη, ήταν “περισσότερα κεφάλαια στις αγορές εναντίον περισσότερου ελέγχου και συγκράτησης, λόγω χρεών και ελλειμμάτων”. Ο Ομπάμα άκουσε τους οικονομολόγους όπως ο Κρούγκμαν, αλλά ακούει και τις φωνές που φιλοδοξούν να περιορίσουν την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία του συστήματος. Η συνέχεια θα δείξει ποιος έχει περισσότερο δίκιο. Σε κάθε περίπτωση οι χρηματαγορές πήραν ανάσα, οι ανατολικές χώρες της Ευρώπης το ίδιο (με την ενίσχυση του ΔΝΤ) – μπορεί να πάρουμε όλοι, με την αλλαγή του κλίματος και την κατανάλωση. Το ευρώ προβλέπεται να μείνει ψηλά έναντι του δολαρίου -και αυτό μπορεί να “στριμώξει” την Ευρώπη, που όμως βγήκε κερδισμένη, γιατί έχει περισσότερη φωνή. Ακόμα κι αν αυτή θυμίζει τον τρόπο ομιλίας του Λουί ντε Φινές, ίδια με τα “τσαλιμάκια” του Νικολά Καραγκιοζί, που απείλησε να αποχωρήσει αν δεν υπάρξουν απτά αποτελέσματα.


Όσο κι αν η φωτογραφία Ομπάμα – Μετβέντεφ (με την "αυτού σοβαρότητα" Μπερλουσκόνι στη μέση) είναι άκρως απωθητική, στην αμέσως επόμενη σύνοδο του ΝΑΤΟ, ο Αμερικανός Πρόεδρος επικύρωσε τα ανοίγματα του, με βάση τη νέα γεωστρατηγική του πολιτική: Γέφυρες προς Κίνα και Ρωσία, χείρα φιλίας προς το Ιράν (αλλά και υπενθύμιση της νομιμότητας “αλά Συμβούλιο Ασφαλείας”, με αφορμή την εκτόξευση πυραύλου από την Βόρεια Κορέα, ακριβώς πάνω στη συγκυρία) και μια νέα “κατευναστική” πολιτική, που περιλαμβάνει ακόμα και ευχές για έναν πλανήτη χωρίς πυρηνικά. Το οτι η Ουάσινγκτον θα “ακούει” τις άλλες μεγάλες χώρες έχει κάποιες παρενέργειες, καθώς η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από Μόσχα και Πεκίνο θα περνάει πια στο “ντούκου” - ίσως γιατί όταν έχεις στο ενεργητικό σου Γκουαντάναμο και Αμπού Γκράιμπ, μόνο αν είσαι Τζωρτζ Μπους μπορείς να μιλάς κι από πάνω. Παράπλευρη κερδισμένη και η Τουρκία, που βλέπει το ρόλο της ως το “δυτικό Ισλάμ” στην περιοχή, να την αναβαθμίζει και να την σπρώχνει (ενδεχομένως;) πιο κοντά στις ράγες της Ευρώπης.

Σε κάθε περίπτωση, τα στάνταρντ της ηγεσίας αρχίζουν και ανεβαίνουν – και ειδικά στην Ευρώπη (που κοντεύει να πιάσει πάτο) ίσως οι λαοί πρέπει να το αντιληφθούν.






Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Πέμπτης 09.04.09

Οι φωτό είναι από τα www.CNN.com, http://www.abc.net.au και http://tovima.dolnet.gr

To post συνοδεύεται (σε ένδειξη αυτοκριτικής) με την υπέροχη φωνή της Αμερικάνας Lizz Wright, που είχε δώσει μια εξαιρετική συναυλία στο Gazarte, πριν από μερικούς μήνες - πριν υπάρξει αυτό το blog. Θυμάμαι, εκτός από την εσωτερικότητα της κι έναν εξαίρετο πιανίστα. Η φωτό της είναι μια προσφορά του Τσαλαπετεινού.