Ολόσωμη ανελευθερία

Μεγάλη συζήτηση πυροδοτήθηκε και πάλι από μια εικόνα: Αυτή της Αιγύπτιας βολεϊμπολίστριας να πηδάει στο φιλέ πάνω από την άμμο, με το σώμα καλυμμένο από την κορφή ως τα νύχια και hijab στο κεφάλι, απέναντι στη Γερμανίδα αντίπαλο της με το (για κάποιους σεξιστικό) μπικίνι.

Θα μπορούσε να πει κανείς οτι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ως παγκόσμια γιορτή όλων των χωρών που συμμετέχουν, πρέπει να είναι ελεύθερο πεδίο επίδειξης της ιδιαιτερότητας της καθεμιάς. Γι αυτό και οι κανόνες για την ένδυση των αθλητριών στο συγκεκριμένο άθλημα χαλάρωσαν από το 2012, επιτρέποντας και την πλήρη κάλυψη του σώματος.

Ο εντοπισμός όμως της ισλαμικής αυτής “ανορθογραφίας” (για τα δυτικά μάτια), επικρίθηκε με σφοδρότητα, από δήθεν προοδευτικούς ανθρώπους. Αφετηρία της επίκρισης, μια παραπληνητική βεβαιότητα - αυτή που επικαλούνται πολλές μουσουλμάνες γυναίκες: “Είναι απόλυτα ελεύθερη επιλογή μου να ντυθώ έτσι”. Όχι, δεν είναι, όσο κι αν νομίζετε οτι έτσι είναι - για να παραφράσουμε τον Πιραντέλλο.

Το επιχείρημα θυμίζει την επίκληση της “ελεύθερης επιλογής” των Ελλήνων Χριστιανών Ορθόδοξων να δηλώνουν το θρήσκευμα τους στις ταυτότητες, πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Τότε που μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, με περισσή καθυστέρηση, πάσχιζε να αντιληφθεί (ή παρίστανε κουτοπόνηρα οτι δεν καταλαβαίνει) τι σημαίνουν οι θρησκευτικές και άλλες διακρίσεις. Κι οτι όταν κάποιοι είναι “ελεύθεροι” να δηλώνουν την επικρατούσα θρησκεία σε κρατικά έγγραφα, τότε κάποιοι άλλοι υφίστανται πιθανώς τις συνέπειες του να μην τη δηλώσουν.

Προφανώς και η μαντήλα που φορούσε με χάρη και κομψότητα η Τζάκι Κέννεντι ήταν πραγματικά ελεύθερη, δική της επιλογή - και δεν συμβόλιζε τίποτα. Η λόγω θρησκευτικής σεμνοτυφίας κάλυψη όμως του σώματος (ακόμα κι αν είναι εντελώς αταίριαστη με την περίσταση) δεν είναι μια “αθώα” δήλωση. Προκύπτει από τα ήθη της ανισότητας και της σεξουαλικής υποκρισίας. Αν η απόκρυψη σχεδόν κάθε δερματικής επιφάνειας στις ισλαμικές χώρες αφορούσε εξίσου και τα δύο φύλα, θα είχαμε μια τελείως διαφορετική συζήτηση. Δεν είναι όμως αυτή η περίπτωση.

Η συνειδητή ή ασυνείδητη συμμετοχή σε μια πράξη που εμβαθύνει τον ρατσισμό δεν μπορεί να είναι αποδεκτή ως “ελεύθερη” επιλογή. Ειδικά απέναντι στα θύματα της ανισότητας, θα πρέπει να στεκόμαστε με διάθεση κατανόησης, αλλά και ανυποχώρητα, ως προς τις αντιλήψεις που δημιουργούν την καταπίεση που υφίστανται. Το πρώτο πράγμα που κάνει ένα καταπιεστικό σύστημα είναι να προσπαθεί να μας πείσει για τη συναίνεση των θυμάτων. Το ίδιο πολλές φορές και τα ίδια τα θύματα.

Η ύπαρξη αναρίθμητων φαλλοκρατικών ή άλλων ρατσιστικών συμπεριφορών στον δυτικό κόσμο δεν θα πρέπει να ακυρώνει επ’ ουδενί αυτή τη στάση. Ο σεξισμός δεν αντιμετωπίζεται με συμψηφισμούς πουριτανισμού. Έτερον εκάτερον. Η διαρκής προσπάθεια για τη μη αντιμετώπιση της γυναίκας ως σεξουαλικού αντικειμένου, με την κάλυψη του σώματος “ώστε οι γυναίκες να μην είναι ξεδιάντροπες” (όπως είχε πει κάποτε η γυναίκα ενός Πακιστανού φίλου) ή απλώς “ελκυστικές” (όπως είχε πει ο ίδιος ο Πακιστανός), ακολουθεί τον εντελώς λάθος δρόμο της οπισθοχώρησης.

Σε μερικές από τις πιο προοδευτικές Ηνωμένες Πολιτείες, οι πολιτικές εναντίον των διακρίσεων φτάνουν ακόμα και σε υπερβολές ή σε αδικίες. Σε αυτό το τεράστιο χωνευτήρι πολιτισμών (όπου μόλις πριν από μερικές δεκαετίες η Rosa Parks έγινε σύμβολο γιατί αρνήθηκε να σηκωθεί από το απαγορευμένο γι αυτήν κάθισμα λεωφορείου), κάποια μέλη μειονοτήτων καταλαμβάνουν κάθε χρόνο με ποσοστώσεις θέσεις σε πανεπιστήμια ή σε άλλους δημόσιους φορείς, εις βάρος κάποιου λευκού άνδρα με περισσότερα προσόντα. Ακόμα και η - τόσο σημαντική για την πρόοδο της χώρας - αξιοκρατία παρακάμπτεται, ώστε να καταπολεμηθούν οι διακρίσεις. Η κοινωνία έκρινε πολύ σωστά, οτι οι αντιρατσιστικές πολιτικές έχουν μεγαλύτερη σημασία.

Πριν από μερικά χρόνια, μια Αμερικανίδα σμήναρχος (και η πρώτη πιλότος που διοίκησε μοίρα μαχητικών) άσκησε ένδικα μέσα κατά του Υπουργείου Άμυνας της χώρας της, γιατί τα ήθη της Σαουδικής Αραβίας την υποχρέωναν, κατά τη διάρκεια της θητείας της εκεί, να κυκλοφορεί πάντοτε με συνοδεία άνδρα υπαξιωματικού (που παρίστανε τον σύζυγο της) - και πάντοτε στο πίσω κάθισμα, με μαντήλα, καθώς απαγορευόταν να οδηγεί! Έμοιαζε ωσάν η υπερσυντηρητική αραβική χώρα να έδινε την απάντηση στην υποκρισία της “συμμαχικής ισότητας”, με την σεξουαλική υποκρισία. Παρόλο που οι ΗΠΑ δεν παραδέχτηκαν ποτέ οτι αιτία ήταν η μήνυση της πιλότου, η επίσημη πολιτική άλλαξε.

Η Αιγύπτια αθλήτρια, όπως και κάθε άλλη, έχει βεβαίως τη δυνατότητα να φασκιώσει το σώμα της όπως επιθυμεί - τόσο στη χώρα της, όσο και σε διεθνείς αγώνες. Ας μην βαυκαλίζεται όμως, ούτε αυτή, αλλά ούτε όσοι την υποστηρίζουν άκριτα στη δύση, οτι αυτό είναι “μια ελεύθερη επιλογή”. Κι αν μεθαύριο η ίδια ή κάποια άλλη γυναίκα ζητήσει να απολαμβάνει τα οφέλη μιας φιλελεύθερης, ανοιχτής δυτικής δημοκρατίας, τότε θα πρέπει να υπερβεί αυτή την υποκρισία. Γιατί αυτό επιτάσσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα (για τα οποία τόσο πολύ αυτή και οι συμπατριώτες κόπτεται σε άλλες περιπτώσεις - και πολύ σωστά), οι διεθνείς συμβάσεις κατά των διακρίσεων, οι αρχές και οι αξίες του ευρωπαϊκού και του δυτικού πολιτισμού.

Και βεβαίως, οι απαγορεύσεις (σαν και αυτή του δημάρχου των Καννών να μην εμφανίζονται οι γυναίκες με “burkini” στην παραλία) μπορεί να είναι ο λάθος δρόμος, στις περισσότερες περιπτώσεις - εκτός αν οι γυναίκες εκπροσωπούν επίσημα την πολιτεία. Οι φιλελεύθερες κοινωνίες όμως, που έχουν κάνει μεγάλα βήματα στην αντιμετώπιση των διακρίσεων μεταξύ των δύο φύλων, οφείλουν να αναπτύξουν πολιτικές αποθάρρυνσης κάθε συμβόλου υποβιβασμού της γυναίκας, στο όνομα μιας δήθεν προοδευτικής ανοχής των διαφόρων “πολιτισμικών εκφράσεων” - δικαιώματα αλά καρτ δεν υπάρχουν, όσο κι αν όλα τα κράτη, από την Ανατολή ως τη Δύση, τα παραβιάζουν, λιγότερο ή περισσότερο.

Αυτές έχουν το χρέος απέναντι στην ανθρωπότητα να διαφυλάξουν και να εμβαθύνουν κατακτήσεις ισότητας. Για το καλό όλων. Και γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι διεθνείς συνθήκες για την προάσπιση τους είναι πάνω από τις επιδιώξεις ή τις “ελευθερίες” κάθε έθνους, κράτους ή κοινωνίας, που επιθυμεί να γυρίζει το ρολόι της ιστορίας προς τα πίσω.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

H φωτό είναι από το www.vintag.es (και απεικονίζει κορίτσια στην Τεχεράνη των sixties) & το εξώφυλλο από το www.hitparade.ch

Το post συνοδεύεται από το "La Belle Vie", με τους Dany Brillant, Roch Voisine et Damien Sargue.

Ο Μπαλτάκος και η λάθος ατζέντα

Είναι προφανές οτι οι (ενδεικτικές της ακροδεξιάς υποκρισίας) κουτοπόνηρες δικαιολογίες Μπαλτάκου δεν πείθουν κανέναν. Ο διάλογος του με τον υποκλοπέα Κασιδιάρη είναι σοκαριστικός, όχι μόνο γι αυτά που λέγονται, αλλά και για το ύφος του: Ο πρώην ισχυρός άντρας του Μαξίμου μιλάει με τρυφεράδα, με σχεδόν πατρική στοργή στο πρωτοπαλλήκαρο του μίσους και της αυθάδειας. Η οικειότητα που αναδύεται δείχνει τους δύο συνομιλητές να βρίσκονται στην ίδια όχθη - κι όχι να παίζουν ένα επιφυλακτικό παιχνίδι αμοιβαίας βολιδοσκόπησης. Ο “π... ο Σαμαράς”, όπως λέει ο Μπαλτάκος, απλώς τους έχει χαλάσει το παιχνίδι, γιατί η μικροπολιτική ανάγκη και η διεθνής κοινότητα εχθρεύονται τον πυρήνα της ακροδεξιάς ιδεολογίας και δεν επιτρέπουν την ανοχή του ναζιστικού μορφώματος.

Αλλά και το εκ των υστέρων (απροκάλυπτα επικοινωνιακό) αφήγημα Σαμαρά επίσης δεν πείθει κανέναν. Από πότε ακριβώς πολεμούσε σταθερά τη Χρυσή Αυγή; Από τότε που οι 32 δικογραφίες μούχλιαζαν σε κάποια συρτάρια; Από τότε που αδιαφορούσε για τα ρατσιστικά εγκλήματα και την ταχεία διάδοση των φασιστικών αντιλήψεων στους αγαπημένους του ενστόλους; Από τότε που κώφευε στην παρουσία “αγανακτισμένων χρυσαυγιτών”, δίπλα στους αστυνομικούς, στις διαδηλώσεις; Από τότε που επέτρεπε την ανοχή της αστυνομίας στο κλίμα τρομοκρατίας που ασκούσε η ΧΑ μέσα και έξω από τα δικαστήρια; Από τότε που δίσταζε (και ακόμα διστάζει!) να καταθέσει στη Βουλή αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, κατά παράβαση όλων των υποχρεώσεων και υποσχέσεων προς την Ευρωπαϊκή Ένωση; Από τότε που ανεχόταν να λέει ο (και νομικός!) Γραμματέας του Υπουργικού Συμβουλίου “αδιαφορώ για τα ανθρώπινα δικαιώματα”;

Η ουσία είναι οτι ο Μπαλτάκος μπορεί να ήταν η αιχμή του δόρατος ενός έρποντος (και φαιδρού ως συνήθως) φασισμού μέσα στην κυβέρνηση, δεν ήταν όμως “ξεκρέμαστος και μόνος”, ούτε “αυτονομήθηκε”, γιατί απασφάλισε ξαφνικά. Φάνηκε από τις δηλώσεις συμπάθειας που έσπευσαν να εκφράσουν οι “ομοϊδεάτες” Βορίδης και Γεωργιάδης. Είχε φανεί εδώ και πολλά χρόνια από τη διείσδυση του “Δικτύου 21” στην ηγετική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος. Φαινόταν διαρκώς από την επένδυση που έκανε στο πιο σκληρό εθνικιστικό και θρησκόληπτο ακροατήριο, ο ίδιος ο αρχιτέκτονας της πανωλεθρίας του “Μακεδονικού”. Η ακροδεξιά δεν ήταν έξω από τη ΝΔ, ήταν μέσα σε αυτήν - και μάλιστα σε πρωτεύοντα ρόλο, σε αντίθεση με παρελθούσες ηγεσίες. Και το τραγελαφικό ήταν οτι αυτή η ακραία ηγεσία εφηύρε τη θεωρία των δύο άκρων, χωρίς να περιλαμβάνει τον εαυτό της στο δίπολο...

Τώρα βέβαια, η νοσηρότητα πληρώνεται - και μάλιστα ακριβά. Η αντιμνημονιακή υστερία που καλλιέργησε ως μη όφειλε η ηγεσία του συντηρητικού, φιλοευρωπαϊκού κόμματος στην Ελλάδα συνεισέφερε τα μάλα στη “φούσκα” των δήθεν αντισυστημικών κομμάτων του ψεκασμένου καφενείου (εντυπωσιακό το ξέσπασμα της Ραχήλ Μακρή, που υπερασπίστηκε τους “αθώους ανθρώπους” χρυσαυγίτες από τη “χούντα”). Νομίζοντας οτι θα επαναπατρίσει τις ανοιχτά ακροδεξιές ψήφους “με το μαλακό”, η ηγεσία της ΝΔ επέτρεψε να αναπτυχθεί στους κόλπους της η ανοχή και το γλείψιμο των χαμηλοτέρων ενστίκτων του εκλογικού σώματος (“κανένας ψηφοφόρος της ΧΑ δεν είναι ναζί”, επιμένει αμετανόητος ο Μπαλτάκος, την επομένη της αποπομπής του). Αδιαφορώντας πλήρως για τις επιταγές της κρίσης και των καιρών, έπαιξε επί δύο χρόνια το κατενάτσιο του λαϊκισμού και της προστασίας του πελατειακού παρασιτισμού, διανθισμένο με εξάρσεις επαρχιακού γκαφατζήδικου αυταρχισμού, όπως με το κλείσιμο της ΕΡΤ, του οποίου, όπως φαίνεται, ένθερμος θιασώτης, αν όχι εμπνευστής, ήταν ο Μπαλτάκος.

Και τώρα, το όποιο δημοσκοπικό πλεονέκτημα από την αιματηρή προσπάθεια να “τακτοποιηθεί” η οικονομία και να γίνει αποδεκτό το πρωτογενές πλεόνασμα, εξανεμίστηκε εν μια νυκτί. Από αντανακλαστικά και μόνο (και όχι από εμπιστοσύνη προφανώς), ένα κρίσιμο κομμάτι του εκλογικού σώματος είπε “θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, για να φύγει αυτή η κυβέρνηση”. Σε συνδυασμό με την πτωτική πορεία του ΠΑΣΟΚ, μετά και τους χειρισμούς Βενιζέλου, που “στραγγάλισε” τους 58, η διαρκώς φθίνουσα κυβερνητική πλειοψηφία μοιάζει να κινδυνεύει με πλήρη αποσταθεροποίηση.

Μόνο που το πρόβλημα της χώρας δεν είναι να κινείται αενάως μεταξύ των συμπληγάδων του σύγχρονου δικομματισμού, που αγωνίζονται να ξεπεράσουν το 20%, με λίγες μονάδες. Αν καλούμαστε να διαλέξουμε μεταξύ μιας παλαιοκομματικής, εθνικιστικής σκληρής δεξιάς και μιας αντιευρωπαϊκής αριστεράς που διολισθαίνει στο ακραίο και προστατεύει (και αυτή) τον παρασιτισμό και τις συντεχνίες, δεν θα φύγουμε ποτέ από το τέλμα. Κανείς δεν πρέπει να είναι “καβάλα στο άλογο”, την επομένη των ευρωεκλογών. Αντιθέτως, η Ελλάδα πρέπει να κινηθεί με τελείως άλλη ατζέντα, για την έξοδο από την κρίση.

Πρώτον, πρέπει με κάθε τρόπο να αποφύγει να επιτρέψει σε ποινικούς κατηγορούμενους για εγκληματική οργάνωση να “χτυπάνε το ρυθμό” στις πολιτικές εξελίξεις. Οι εκβιασμοί, οι απειλές και γενικώς οι μέθοδοι του υποκόσμου δεν πρέπει να γίνουν δεκτοί με κανέναν τρόπο, όπως με περισσή μικροπολιτική ανευθυνότητα έγινε μέχρι τώρα. Και η δικαιοσύνη (που ολιγώρησε αρχικά, αποδεχόμενη τη νομιμότητα του ακροδεξιού κόμματος) θα πρέπει να εντείνει τις προσπάθειες της και να αφεθεί ελεύθερη να οδηγήσει στις φυλακές όσους ευθύνονται για τα άθλια ρατσιστικά εγκλήματα - όχι για τις απεχθείς ιδέες τους, αλλά γιατί τις έκαναν πράξη, όπως ο ναζισμός επιτάσσει.

Δεύτερον, η χώρα πρέπει να αποκτήσει μια σοβαρή κεντροδεξιά - και γι αυτό η συντηρητική παράταξη καλείται να αποκαθαρθεί πλήρως από τα “σταγονίδια” και να κινηθεί και πάλι στον πραγματικά ευρωπαϊκό δρόμο, που δεν περιλαμβάνει κανενός είδους χουντικούς ταλιμπάν και αγιατολάχ. Ως πρώτο βήμα, αν η αλλαγή ηγεσίας δεν είναι άμεσα εφικτή, η πρωθυπουργία σε μια επόμενη (μετεκλογική) κυβέρνηση συνεργασίας μπορεί ωραιότατα να ανατεθεί σε άλλο μετριοπαθές (κοινής αποδοχής) πρόσωπο της συντηρητικής παράταξης, ώστε να δοθεί άλλη πνοή στην κυβερνητική λειτουργία, τουλάχιστον. Αυτό άλλωστε, θα έπρεπε να είχε συμβεί από τον περσινό Ιούνιο, μετά το φιάσκο του κλεισίματος της ΕΡΤ, αν δεν είχε σπεύσει ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να προσφέρει τη στήριξη του στον ίδιο άνθρωπο, με αντάλλαγμα την αντιπροεδρία.

Τρίτον, η Ελλάδα πρέπει να αποκτήσει μια σοβαρή και ισχυρή κεντροαριστερά. Εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει εμφανώς οτι εξακολουθεί να αδυνατεί να προσφέρει τέτοια δυνατότητα, αφού δεν αφίσταται της αριστερίστικης, λαϊκίστικης και βαθειά συντηρητικής ρητορικής, στην οποία αρέσκεται μεγάλο μέρος των στελεχών και του ακροατηρίου του, θα πρέπει να επανέλθει σε φυσιολογικότερα ποσοστά, πιο κοντά σε αυτά που είχε πριν τη “φούσκα”. Δεν θα έβλαπτε μάλιστα το πολιτικό σκηνικό και τη χώρα, αν κατάφερνε να κρατήσει στην αντιπολίτευση όλες τις υποκριτικές και διαφθαρμένες φωνές, “βαθυπασοκικής” προελεύσεως, που κατάφερε να συγκεντρώσει γύρω του.

Για να εκπληρωθεί ο στόχος αυτός, η κεντροαριστερά θα πρέπει να απαλλαγεί και αυτή από όλα τα δικά της “βαρίδια”, τους φθαρμένους (κυρίως ΠΑΣΟΚογενείς) πολιτικούς που εμποδίζουν την είσοδο του τόσο απαραίτητου υγιούς και νέου αίματος στην πολιτική σκηνή. Το αξιολογότερο κομμάτι ενεργών πολιτών και στελεχών της κοινωνίας περιμένει να συμμετάσχει σε μια νέα προσπάθεια αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού της χώρας. Η ενίσχυση του ψηφοδελτίου του Γιώργου Καμίνη για το Δήμο της Αθήνας και το ευρωψηφοδέλτιο του “Ποταμιού” που ανακοινώθηκε μερικώς χθες δείχνουν, με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, την ποιοτική διαφορά και το χάσμα μεταξύ του καινούργιου και του κομματικά παλιού.

Όσοι αξιόλογοι βρίσκονται ενεργά στις τάξεις της “Ελιάς” και της ΔΗΜΑΡ δείχνουν να ασφυκτιούν, λόγω της αδυναμίας να διασωθούν οι σχηματισμοί αυτοί και στη συνέχεια να καταστούν ρυθμιστές. Αν δεν υπάρξει καταλυτική αλλαγή ηγετικής κατεύθυνσης (με όλους να κάνουν πίσω), δεν θα μπορέσει να γεννηθεί και να ενδυναμωθεί το καινούργιο - και τα παραδοσιακά αυτά σχήματα θα μαραζώσουν οριστικά. Οι 58 πρέπει να ενισχυθούν και να αξιοποιηθούν - και να αποτελέσουν και αυτοί τη συγκολλητική ουσία μιας αναγεννημένης παράταξης. Σε κάθε περίπτωση, η ζωή θα συμπληρώσει το κενό, όπως έδειξε αδιαμφισβήτητα το “Ποτάμι”. Και η πρόκληση για μια πορεία που θα εγγυάται την ουσιαστική πρόοδο της χώρας είναι αδήριτη.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Η γελοιογραφία είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από το www.protagon.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από την εξαιρετική διασκευή του "Waters of March", με την Αμερικανίδα Cassandra Wilson, που έδωσε δύο συναυλίες στο Gazarte.

Αμετανόητοι Μαυρογιαλούροι...

Δεν χρειάζεται να αναλύσει κανείς πολύ γιατί η κυβέρνηση έχει εδώ και καιρό εξαγγείλει οτι θα διανείμει “κοινωνικό μέρισμα”, από το πρωτογενές πλεόνασμα, που επιτεύχθηκε μετά κόπων και βασάνων (και με πολλά χρέη του δημοσίου να μην έχουν εξοφληθεί). Έρχονται εκλογές - και μια ακόμα φορά οι παλαιοκομματικές μέθοδοι θριαμβεύουν. Το πολιτικό σύστημα αμύνεται για την επιβίωση του, με τα πιο πιο φθαρμένα υλικά και μεθόδους. Κι ύστερα αναρωτιούνται κάποιοι γιατί το Ποτάμι έχει τόση - αδικαιολόγητα απότομη - απήχηση.

Το εντυπωσιακό είναι οτι ο Αντώνης Σαμαράς έχει εδώ και καιρό ανακοινώσει οτι κομμάτι του “μερίσματος” αυτού θα πάει (ειδικώς) στους ενστόλους. Το γιατί ακριβώς είναι ασαφές, εκτός αν κανείς καταφύγει στις αγαπημένες αξίες του “Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια”. Μήπως γιατί η αστυνομία έχει επιδείξει κάποιον ιδιαίτερο επαγγελματισμό τα τελευταία χρόνια, αν εξαιρέσει κανείς την πολύ πιο οργανωμένη εμφάνιση και περιπολία κάποιων ειδικών ομάδων ή υπηρεσίες όπως το Ηλεκτρονικό Έγκλημα; Μήπως ανταμείβεται για την παγκόσμια πρωτιά της κουτοπονηριάς, που ονομαζόταν “ζαρντινιέρα”; Για την ανεξέλεγκτη βία στη διάλυση διαδηλώσεων; Μήπως για το φότοσοπ στους συλληφθέντες για τρομοκρατία που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων; Ή μήπως ανταμείβονται οι λιμενικοί για τη νεφελώδη αλήθεια του Φαρμακονησίου; Ποιά είναι τα τεράστια προσόντα ενός υπαξιωματικού που αράζει σε ένα στρατόπεδο ή γραφείο, ως ο απόλυτος δημόσιος υπάλληλος και αμείβεται με 1400 ευρώ (υψηλός μισθός τη σήμερον ημέρα) - και πρέπει να ενισχυθεί, σε σχέση με άλλους; Μη μου πείτε ο “εθνικός του ρόλος”, οι περικοπές που έχει υποστεί (όταν άλλοι υπέστησαν μειώσεις 40%, 70% ή και 100%) ή οι δύσκολες σπουδές του, επειδή οι βάσεις σε σχολές που προσφέρουν την απόλυτη μονιμότητα είναι υψηλές, γιατί η όποια προσπάθεια για συζήτηση με επιχειρηματολογία πάει περίπατο.

Το βοήθημα θα είχε νόημα ως κίνητρο και ανταμοιβή για κάποιες κατηγορίες, που πραγματικά υπερβαίνουν εαυτόν ή κινδυνεύουν καθημερινά, όπως οι πιλότοι ή όσοι βάζουν τη σωματική τους ακεραιότητα στη φωτιά. Για τους υπόλοιπους (και ειδικά στον χώρο της αστυνομίας), το μυστικό είναι πολύ απλό: Η προσπάθεια είναι να επαναπατρισθούν οι ψήφοι που έφυγαν προς τα όμορα κόμματα, δεξιά της Νέας Δημοκρατίας - και ειδικά προς τη Χρυσή Αυγή. Μόνο που οι φασίζουσες νοοτροπίες δεν καταπολεμούνται με “δωροδοκίες”, γιατί αν ισχύει αυτό, θα έπρεπε να ξηλωθεί με συνοπτικές διαδικασίες η μισή αστυνομία. Αφού το πρωθυπουργικό επιτελείο επέτρεψε να διογκωθεί το ποσοστό της ΧΑ στο εκλογικό σώμα και οι φασιστικές αντιλήψεις στους αστυνομικούς, σε επικίνδυνο βαθμό, μετά κατάλαβε οτι το “ευφυές” σχέδιο της ανοχής ήταν μια τεράστια επαρχιώτικη κουτοπονηριά. Χρειάστηκε μάλιστα και η παρέμβαση του ευρωπαϊκού και υπερατλαντικού παράγοντα για να της το υπενθυμίσει, μήπως και μια συμμορία κατσαπλιάδων που θα έπρεπε ολόκληρη να είναι ήδη στη φυλακή, αποσταθεροποιήσει την ευρωζώνη, μέσω της Ελλάδας.

Το ακόμα χειρότερο όμως είναι οτι αυτές οι αντιλήψεις είναι βαθιά ριζωμένες στο υπερεθνικιστικό και ακροδεξιό περιβάλλον, που έχει σχηματίσει ο πρωθυπουργός και το στενό του (υπουργικό και μη) επιτελείο. Το διαπιστώνει κανείς με κάθε ευκαιρία: Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, παρά τις (σε επίπεδο κοροϊδίας) διαβεβαιώσεις προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, εκκρεμεί ακόμα, από την προηγούμενη άνοιξη, λόγω ”φόρτου εργασίας”! Ακόμα και τώρα, που η ίδια η κυβέρνηση αναγκάστηκε να κινήσει τις διαδικασίες για την ποινική δίωξη της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, υπάρχει έντονη δυσανεξία σε ότι αντιβαίνει τις σκληρά δεξιές απόψεις. Σα να μην μπορεί να πάει το χέρι τους σε ότι επιτάσσει η στοιχειώδης δημοκρατική και σύγχρονη ευρωπαϊκή αντίληψη, μήπως και ενοχληθεί το υπερσυντηρητικό ακροατήριο. Κι αν η ενίσχυση ενστόλων τουλάχιστον επιστρέφει (με λάθος μήνυμα) σε ένα μέρος της κοινωνίας, το ξόδεμα έστω και ενός ευρώ (πόσο μάλλον 3 εκατομυρίων) για παρελάσεις της μιζέριας είναι ανεπίπτρεπτο. Οποιαδήποτε σπατάλη, κυρίως εισαγόμενων καυσίμων, για επίδειξη θρησκευτικού ή “εθνικού” φρονήματος, ειδικά στην παρούσα συγκυρία, δείχνει πολύ απλά οτι η χώρα και το πολιτικό σύστημα δεν έχουν πάρει τίποτε από το μάθημα της κρίσης.

Το πρόσφατο νομοσχέδιο για το μεταναστευτικό θα μπορούσε να είναι μια ευκαιρία για ένα μικρό βήμα εμπρός, όπως λένε οι ειδικοί. Ακόμα κι εκεί όμως, η παροιμοιώδης παρέμβαση του Γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου (όπως καταγγέλει ο αναπληρωτής υπουργός που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ), φρόντισε για την οπισθοδρόμηση: Μια εξωφρενική διάταξη προέβλεπε την εξοντωτική ποινή της απέλασης για μετανάστη, αν κατήγγειλε ψευδώς ρατσιστική βία από ένστολους, κόντρα σε κάθε αναλογικότητα των ποινών, αντί να έχει έξτρα πρόνοια για την αντίθετη περίπτωση που έχει ντροπιάσει τη χώρα μας δεκάδες φορές - αυτή της κακομεταχείρισης μέχρι βαναυσότητας μεταναστών από όργανα της τάξης. “Πρέπει να προστατεύσουμε τους ενστόλους από τους “δασκαλεμένους” μετανάστες, που το χρησιμοποιούν ως επιχείρημα”, ήταν η δικαιολογία. Από την δεξιά κουτοπονηριά της δεκαετίας του ’50, ποιός θα μας προστατεύσει;

Ο κύριος Μπαλτάκος μάλιστα, δεν δίστασε να δηλώσει “αντικομμουνιστής”, προκαλώντας πλείστα όσα σχόλια. Όχι γιατί δεν έχει δικαίωμα να είναι, αλλά γιατί δεν είναι αυτός ο ρόλος του. Και γιατί τέτοια πολιτική ρητορική δείχνει πόσο υποκριτικό είναι αυτό το αμπαλάζ, που μιλάει για “νέες Ελλάδες” , “ανάπτυξη και ευρωπαϊκό προσανατολισμό”, “σύγχρονη κεντροδεξιά” κλπ. Αλλά γιατί να απορεί κανείς; Ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς δεν είπε με νόημα στη ΔΕΘ, απευθυνόμενος στον ντόπιο αρχιεπίσκοπο, οτι αυτά (με τα βιβλία της ιστορίας) “τελείωσαν”; Ο Φαήλος Κρανιδιώτης δεν περηφανευόταν για την βαρβατίλα των ειδικών δυνάμεων που τραγουδούν για το “δέρμα του Αλβανού” και δήλωνε (όπως και άλλοι Ψωμιάδηδες) την ιδεολογική του συγγένεια με τους χρυσαυγίτες; Οι “πρωτοκλασσάτοι” Βορίδης και Γεωργιάδης δεν έχουν έντονα ακροδεξιό παρελθόν, όπως φρόντισε να υπενθυμίσει στον τελευταίο δημοσιογράφος του BBC που τον ρωτούσε για τη Χρυσή Αυγή; Ο Τζιτζικώστας δεν κάλεσε τους χρυσαυγίτες στο βάθρο της παρέλασης, αντί να τους δείξει τον μοναδικό δρόμο που τους αρμόζει, αυτόν του εισαγελέα;

Το ακόμα πιο αποκαρδιωτικό είναι όμως οτι αντιπολίτευση σε αυτή την κυβέρνηση, δεν κάνει σχεδόν κανείς - και ιδίως όσοι παρουσιάζονται ως αντιπολίτευση, παρά μόνο σκόρπιοι βουλευτές και αρθρογράφοι, από τον κατακερματισμένο χώρο του προοδευτικού κέντρου. Η ΔΗΜΑΡ μόνο κάτι ψέλισε για “πελατειακά κριτήρια” στη διανομή του μερίσματος. Ούτε ένα κόμμα δεν ανέφερε στην επίσημη ανακοίνωση του τους ενστόλους, προφανώς γιατί κανείς δεν τολμάει να τα βάλει με τα ψηφαλάκια.

Κατά τα άλλα, η μικροπολιτική καλά κρατεί: Η Ρένα Δούρου φλερτάρει με τις θρησκόληπτες ψήφους μιλώντας για το Άγιο Όρος, δηλώνοντας στο twitter πως τους πολίτες δεν απασχολεί το μέγεθος του δημοσίου, ενώ το πλεόνασμα που αφήνει ο προκάτοχος της στην Περιφέρεια Αττικής είναι ντροπή (εμφανίζοντας τον ως εκσυγχρονιστή). Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης επιδεικνύει πόσο νέα είναι τα μυαλά του συγκεκριμένου κομματικού σωλήνα, μιλώντας για μνημόνια και (δημοκρατική) απουσία διαδηλώσεων, “όταν ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι κυβέρνηση”.

Ο Άρης Σπηλιωτόπουλος ανακαλύπτει οτι το κέντρο της Αθήνας μυρίζει, αλλά όταν η κυβέρνηση Καραμανλή στην οποία ήταν υπουργός εγκατέλειπε σε καταστροφικό βαθμό το ιστορικό κέντρο, απείρως χειρότερο από ότι είναι σήμερα, προφανώς απουσίαζε από τη χώρα. Και μαζί με τους ομοϊδεάτες του Νικήτα Κακλαμάνη και Γιάννη Ιωαννίδη ξεχνούν οτι η κυβέρνηση τους διέλυσε τη δημοτική αστυνομία, λόγω ανικανότητας να αξιολογήσει και να μειώσει με άλλους τρόπους το μέγεθος του δημοσίου. Και όλοι μαζί, αρνούνται φυσικά να κάνουν το αυτονόητο και να παραιτηθούν από την βουλευτική έδρα, διότι φοβούνται οτι δεν έχουν καμία τύχη. Πού να αφήνεις τώρα τα προνόμια και την παρουσία στην κεντρική πολιτική σκηνή. Υπάρχει μήπως καμία ιδιότητα που λέγεται “πολιτική κουτοπονηριά”, προς αποφυγήν;

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Το σκίτσο του Δημήτρη Χαντζόπουλου είναι από τα www.tanea.gr και το εξώφυλλο από το www.blogs.wsj.com

To post συνοδεύεται από το "The Depth Of My Soul", το νέο κομμάτι των Αμερικανών Thievery Corporation

H πολιτική του διαλόγου

Τη Μεγάλη Εβδομάδα, έπρεπε να λυθεί το εξής ζήτημα, για λογαριασμό φίλων από τη Γαλλία: Επτά άτομα ήθελαν να μεταφερθούν, μαζί με τις βαλίτσες τους, από το αεροδρόμιο ως τον Ωρωπό - και πάλι πίσω, μια εβδομάδα μετά, την ημερομηνία της αναχώρησης τους.

Η λύση των δύο ταξί δεν συνέφερε, όπως και ο συνδυασμός προαστιακού και ταξί, όπως μελέτησε ο αρχηγός της παρέας. Η εναλλακτική της ενοικίασης ενός επταθέσιου βαν (με ή χωρίς οδηγό), από τις τουριστικές εταιρείες που νοικιάζουν οχήματα ή λιμουζίνες, θα υπερέβαινε και αυτή τα 300 ευρώ. Αυτό που θα συνέφερε, αν υπήρχε, θα ήταν ένα επταθέσιο ταξί, υπηρεσία που βρίσκει κανείς σχεδόν σε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Όμως, η λύση αυτή, μετά από τόσα χρόνια ύφεσης και μνημονίων, δεν είναι διαθέσιμη, σε μια κατ’ εξοχήν τουριστική χώρα. Και αυτό γιατί, όπως και με χιλιάδες άλλες (ουσιαστικές) μεταρρυθμίσεις και απελευθερώσεις της αγοράς, έχουμε κάνει το παν για να τις καθυστερήσουμε ή να τις ακυρώσουμε.

Πριν το Πάσχα, η Αθήνα ήταν γεμάτη από αφίσες: “Μας ανοίγουν Κυριακή για να μας κλείσουν φυλακή”. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εμπόρων θεωρούν “αιτία πολέμου” την επικείμενη κατάθεση του νομοσχεδίου, που προβλέπει εθελοντικό άνοιγμα των καταστημάτων όλες τις Κυριακές του χρόνου, πλην των πολυκαταστημάτων, των shop in a shop και των καταστημάτων franchise, ώστε να μην επιβληθούν των “μικρών”. Η μία αντίληψη λέει οτι οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες θα μπορέσουν έτσι να πάρουν μια “ανάσα”, σε μια κατ’ εξοχήν τουριστική αγορά, που χρειάζεται κάθε ευκαιρία για αύξηση του τζίρου. Η άλλη θεωρεί οτι θα “πνιγούν”, γιατί δεν θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το κόστος.

Στους ίδιους δρόμους, άλλες αφίσες κατέγραφαν την αυτονόητη γνώση οτι “το σώμα μας αποτελείται κατά 70% από νερό”. Στόχος η αποτροπή της μερικής ή ολικής ιδιωτικοποίησης των εταιρειών ύδρευσης. Η αναξιοπιστία των κυβερνητικών χειρισμών αντιπαρατίθεται με τη ρητορική περί “ξεπουλήματος” .

Ταυτοχρόνως καταγγέλθηκε οτι η διαδικασία ανανέωσης του γερασμένου (και επκίνδυνου πια για ασθενείς και διασώστες) στόλου των ασθενοφόρων του ΕΚΑΒ καρκινοβατεί, με αλλεπάλληλες ακυρώσεις, διότι έτσι επιδιώκεται η απευθείας ανάθεση, με όλα τα προφανή οφέλη για τους εμπλεκόμενους. Ή δεν μπορούμε να χωρίσουμε δυό γαιδουριών άχυρα ή η διαφθορά επιμένει λυσσαλέα.

Εν τω μεταξύ, άλλη μια απόπειρα να χτιστεί μια ρύθμιση πάνω σε σαθρά θεμέλια, κατέρρευσε στο (ανώτατο) πεδίο όπου κρίνονται οι νόμοι, σε μια ευνομούμενη πολιτεία. Το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο για την περιβόητη “τακτοποίηση” των αυθαιρέτων (ελληνική πατέντα που εφευρέθηκε για να εισπραχθούν χρήματα και να ρυθμιστεί το τοπίο για ένα εκατομμύριο αυθαίρετα, που σύμφωνα με το Σύνταγμα, δεν μπορούν ως παράνομα να νομιμοποιηθούν ποτέ). Τώρα, ετοιμάζεται νέος νόμος, για την υποτιθέμενη “νομιμοποίηση” της παρανομίας δεκαετιών, ώστε να συνεχιστεί το καθεστώς ανομίας, σε μια πολιτεία που δεν έχει καταφέρει, εν έτει 2013, να έχει ούτε ολοκληρωμένο κτηματολόγιο.

Στο αμιγώς (μικρο)πολιτικό πεδίο, το ΠΑΣΟΚ ανακίνησε θέμα με τη διαχείριση των οικονομικών του, επί προηγούμενης ηγεσίας, διαρρέοντας οτι το ταξίδι Παπανδρέου και συνοδείας στηn Κόστα Ρίκα για τη σύνοδο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κόστισε 200 χιλιάδες ευρώ. Οι αυτοκαταστροφικοί χειρισμοί που οδήγησαν σε μια ακόμη διχαστική σύγκρουση (λες και έχει την πολυτέλεια, το άλλοτε κραταιό κόμμα με τις μονοψήφιες επιδόσεις στις δημοσκοπήσεις), κατέληξαν στην αποκάλυψη οτι το ποσό της “κακοδιαχείρισης” ήταν περίπου το ένα δέκατο της προβοκατόρικης διαρροής.

Στην Αθήνα, ο Δήμαρχος απάντησε σθεναρά στην απόπειρα της Χρυσής Αυγής να διοργανώσει συσσίτιο με βάση φυλετικές ή εθνικές διακρίσεις (πράγμα απαράδεκτο για θεσμικό φορέα μιας πολιτείας που είναι υποχρεωμένη μόνο και μόνο από τις διεθνείς συμβάσεις που έχει υπογράψει να “κυνηγάει” τέτοια φαινόμενα). Και αντί τα πολιτικά κόμματα να πάρουν παράδειγμα και να ενωθούν υπό μια ομπρέλα του “συνταγματικού τόξου” κατά των φαινομένων ναζισμού και ρατσισμού, με όπλο ακριβώς τους νόμους και το δίκαιο, ακούστηκαν κάτι αμφιλεγόμενες και συντηρητικές επικρίσεις για την τυπική δικαιολογία και τα κίνητρα του Γιώργου Καμίνη, που “άρχισε την προεκλογική του εκστρατεία” .

Το κυβερνητικό στρατόπεδο συγκλονίστηκε, το τελευταίο διάστημα, από δύο (επι)κρίσεις. Η μία αφορούσε την επαναφορά προσλήψεων στον ευρύτερο κρατικό τομέα, εκτός ΑΣΕΠ μάλιστα, με το “ακαταμάχητο” επιχείρημα ότι έτσι δίνεται δουλειά σε ανέργους, έστω και με έναν ελάχιστο μισθό. Η αριστερά εστίασε στην “κερκόπορτα” που ανοίγει, για να καθιερωθεί ακόμα χαμηλότερος κατώτατος μισθός. Οι πιο σφοδρές επικρίσεις όμως, κυρίως εναντίον των κυβερνητικών εταίρων ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, ήταν ότι επιτρέπεται δι αυτού του τρόπου, η επαναφορά των stages, που συντηρεί το “εμπόριο ελπιδας” και την ομηρεία των συμβασιούχων, χωρίς καμία αξιοκρατική διαδικασία.

Η άλλη ήταν η διαμάχη μεταξύ δύο αντιλήψεων, υπουργών που έχουν προταθεί από το ίδιο κόμμα μάλιστα, τη ΔΗΜΑΡ. Και οι δύο νομικοί, συνταγματολόγος ο ένας και εργατολόγος ο άλλος, οι κύριοι Μανιτάκης και Ρουπακιώτης συγκρούστηκαν για το δικαίωμα των συμβασιούχων να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη και να εξαασφαλίζουν προσωρινές διαταγές, για την παραμονή τους στην εργασία τους, ώσπου να εκδικαστεί η υπόθεση. Η προφανής αντίδραση κάθε δημοκράτη πολίτη είναι να υπερασπιστεί εδώ την αυτονόητη ανεξαρτησία και το σεβασμό στις αποφάσεις τις δικαιοσύνης, έστω κι αν δεν είναι ακριβώς “αποφάσεις”, αλλά μια προσωρινή ρύθμιση.

Ωστόσο, τι γίνεται, όταν διαπιστώνεται οτι υπάρχει “φάμπρικα” προσωρινών διαταγών , που προάγουν αυτό το “εμπόριο ελπίδας”, που λέγαμε παραπάνω, με τη συμμετοχή δικηγόρων και δικαστικών, που για τους δικούς τους λόγους ο καθένας, τη διαιωνίζουν με αλλεπάλληλες αναβολές; Και γιατί είναι τόσο λάθος να επιχειρείται ο χρονικός περιορισμός και η διόρθωση άλλης μιας στρέβλωσης, ενός πελατειακού “παρασυστήματος” από τα πολλά, που έχουν εφεύρει μικρότερα και μεγαλύτερα συμφέροντα στην ελληνική κοινωνία, ώστε να καθίσταται άχρηστη οποιαδήποτε προσπάθεια τήρησης της νομιμότητας και ταυτόχρονα χρηστής διοίκησης;

Η δημοκρατία περιλαμβάνει εγγενώς την αντιπαράθεση των διαφορετικών απόψεων, σχεδόν σε οποιοδήποτε θέμα. Αν θέλουμε όμως να ξεφύγουμε από τη μοίρα της τριτοκοσμικής λειτουργίας και της αυτοακύρωσης θεσμών και κανόνων, ο θεμέλιος αυτός λίθος της δημοκρατικής λειτουργίας πρέπει να συνοδεύεται από υπευθυνότητα, σοβαρότητα, περιορισμό των κραυγών του λαϊκισμού, ευσυνειδησία, εντιμότητα και η μάχη κατά των στρεβλώσεων και των εντυπώσεων, από όλες τις πλευρές και σε κάθε βήμα του δημόσιου διαλόγου. Αν δεν το κατανοήσουμε αυτό, δεν θα μας σώσει ποτέ κανένα μνημόνιο, αλλά ούτε και η “απαλλαγή” από αυτό.

Στο Μεξικό, πριν από μια εβδομάδα, εκπαιδευτικοί τα έκαναν γυαλιά-καρφιά σε γραφεία κομμάτων, γιατί αντιτίθενται σε μεταρρυθμιστικό νομοθέτημα που τους αφορά. Πιθανώς οι επικρίσεις τους να έχουν βάση, χωρίς αυτό ποτέ να δικαιολογεί τη βία και τις καταστροφές. Το εντυπωσιακό όμως είναι οτι, σύμφωνα με τα διεθνή πρακτορεία, ζητούν οι προσλήψεις τους να γίνονται (προφανώς απολύτως αξιοκρατικά) μόνο από τη συνδικαλιστική τους ένωση!

Το ότι πάντα υπάρχουν και χειρότερα, δεν μας συγχωρεί...

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

H φωτό είναι απο το www.sarafurlongburr. blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Idle Time (Lack of Afro remix)" των Βρετανών New Mastersounds

Πέντε ολιγωρίες υπέρ φασισμού...

Eίναι προφανές οτι η Ελλάδα πρέπει να κάνει μια μακρά και επίπονη προσπάθεια να περιορίσει τις αιτίες και τις αφορμές (που σε συνδυασμό με την καφενειακή και μικρονοϊκή αντίδραση) ευθύνονται για την τροφοδότηση του ρατσισμού και του φασισμού. Η κάθαρση δεν γίνεται παρά με συνειδητούς πολίτες στις κάλπες και μακριά από αυτές, με σοβαρή δουλειά ελεγκτικών, αστυνομικών και δικαστικών αρχών που θα καταδιώξουν τη διαφθορά, το μαύρο χρήμα και την ατιμωρησία, με ευσυνειδησία, πολιτική βούληση και επιμονή για μεθοδική ενίσχυση των θεσμών και των λειτουργιών του κράτους με αποκλειστικό γνώμονα το δημόσιο συμφέρον, με τη θεσμοθέτηση αδιάβλητων κανόνων σε κάθε τομέα της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας, με αποτελεσματική λειτουργία της δημόσιας διοίκησης απέναντι στα προβλήματα της εποχής (όπως η παράνομη μετανάστευση και η τριτοκοσμική καταστρατήγηση δικαιωμάτων ιθαγενών και μεταναστών), με ενίσχυση της παιδείας και αναβάθμιση του δημοσίου διαλόγου.

Επειδή όμως όλα αυτά απαιτούν την επίμονη θέληση μιας κρίσιμης μάζας της κοινωνίας (και ιδίως πολύ κόπο και χρόνο), με τα πρώτα αποτελέσματα να είναι αμφίβολο αν επαρκούν για να αντιμετωπίσουν έγκαιρα μια απειλή που μπορεί να εξελιχθεί σε χειρότερο δεινό από την ίδια τη χρεοκοπία, η πολιτεία οφείλει να δράσει άμεσα, σε πέντε τουλάχιστον τομείς στους οποίους επιδεικνύει απαράδεκτη ολιγωρία - και η κοινωνία να απαιτήσει το βραχυπρόθεσμο, όπως απαιτεί και το μακροπρόθεσμο.

Πρώτον, πρέπει να αντιμετωπιστεί το έλλειμμα ενημέρωσης και παιδείας, γύρω από το πρόβλημα του ρατσισμού. Η ελληνική κοινωνία έχει αποδείξει, από την εποχή της κρίσης των ταυτοτήτων, οτι είναι πολύ πίσω στην αντίληψη της έννοιας των διακρίσεων και των δικαιωμάτων, όταν αυτά αφορούν άλλες, πιο αδύναμες, κοινωνικές, εθνικές ή θρησκευτικές ομάδες. Στη μισή τουλάχιστον (συντηρητική στην ουσία, ανεξαρτήτως τοποθέτησης στο πολιτικό φάσμα) ήταν αδύνατον να συλλάβει, γιατί η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ενδέχεται να προκαλεί διακρίσεις. Η απλοϊκή, απαίδευτη σκέψη που γενικώς επικρατεί είναι οτι “όταν είσαι νόμιμος και καθαρός, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα”, σε συνδυασμό φυσικά με τον αφελή εθνικισμό, που βαυκαλίζεται οτι “οι Έλληνες, εκτός από περιούσιος και καπάτσος λαός, δεν είναι και ρατσιστές”. Είναι απαραίτητη λοιπόν μια έντονη καμπάνια (είναι βέβαιο οτι θα υπάρχουν για το σκοπό αυτό αδιάθετα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης), που θα “κάνει λιανά”, γιατί ο ρατσισμός είναι ιστορικά καταδικαστέος, ευρωπαϊκά απαράδεκτος και εθνικά επιζήμιος.

Δεύτερον, μαζί με την κοινή γνώμη, πρέπει να καταστεί σαφές με κάθε πρακτικό τρόπο προς όλες τις εμπλεκόμενες αρχές, οτι οι ρατσιστικές διακρίσεις είναι παράνομες - και αυτό δεν είναι ένα “διακοσμητικό” θέμα, που θα παρακάμπτεται, με την πρώτη ευκαιρία, όπως γίνεται για παράδειγμα με την απαγόρευση του τσιγάρου. Όχι μόνο γιατί η χώρα μας έχει υπογράψει διεθνείς συμβάσεις και είναι υποχρεωμένη να δρα αντιρατσιστικά, αλλά και γιατί υπάρχει ήδη σχετικός νόμος, ο οποίος μέχρι πρόσφατα ήταν “ανενεργός”. Εάν δε δεν επαρκεί, θα πρέπει με πρωτοβουλία της κυβέρνησης να νομοθετηθεί άμεσα από τη Βουλή, όλο το νομικό οπλοστάσιο, που θα καθορίζει επακριβώς και δεν θα αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας για τη δίωξη των ρατσιστικών αδικημάτων. Στην ανάγκη, ας ψηφιστεί και δρακόντειος “ρατσιστονόμος”, που θα προβλέπει ειδικές ποινές, δεδομένου οτι το υπόβαθρο της ρατσιστικής βίας δεν εξαντλείται μόνο στις “επικίνδυνες σωματικές βλάβες” - η τρομοκρατία του μαχαιρώματος του “διαφορετικού” είναι κάτι πολύ παραπάνω. Το δε “αστειάκι” με τις διάφορες παροχές υπηρεσιών “μόνο για Έλληνες” από θεσμοθετημένους φορείς, πρέπει να κοπεί στη ρίζα του.

Τρίτον, πρέπει να σταματήσει αυτό το άθλιο “κλείσιμο του ματιού” προς τους ψηφοφόρους της ακροδεξιάς, από κόμματα του λεγόμενου συνταγματικού τόξου, που δηλώνουν φιλοευρωπαϊκά, αλλά φλερτάρουν με τον εθνικισμό. Το να συνδέεται τεχνηέντως η πολύ σοβαρή υπόθεση της απόδοσης ιθαγένειας στους (απολύτως νόμιμους) μετανάστες δεύτερης γενιάς με την υπόθεση της αντιμετώπισης του προβλήματος της παράνομης μετανάστευσης, είναι απλώς μια κουτοπονηριά, που θα γυρίσει “μπούμερανγκ”: Και οι ψηφοφόροι δεν θα “αλιευθούν” τελικά, με αποτέλεσμα την ενίσχυση της φασιστικής ακροδεξιάς - και η χώρα θα βουλιάζει στην υστέρηση του ρατσισμού και του φασισμού. Η παράνομη μετανάστευση είναι ένα πρόβλημα που εντείνεται από τη θέση της χώρας, τις συνθήκες που επιβάλλουν οι πιο “προστατευμένες” χώρες και την αδυναμία μας να φτιάξουμε ένα στοιχειωδώς αδιάφθορο και αποτελεσματικό κράτος. Μόνο με “εξευρωπαϊσμό” της χώρας μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά.

Τέταρτον, χρειάζεται να καταστεί κυρίαρχος στόχος της αστυνομίας και των άλλων αρχών, η ανυποχώρητη δίωξη των ρατσιστικών εγκλημάτων, κάθε μορφής. Η ώσμωση μέρους του διωκτικού μηχανισμού με το φασιστικό παρακράτος είναι αδιαμφισβήτητη πλέον - και χρειάζεται ειδικούς χειρισμούς, χωρίς εθελοτυφλίες και δηλώσεις “δημοσίων σχέσεων”. Ας αρχίσουμε με τα αυτονόητα και απλά, που ισχύουν σε κάθε ένστολο σώμα: Από πού κι ως πού δεν διώκεται αυστηρά η ανάρτηση εθνικιστικών και φασιστικών συμβόλων σε κλούβες, στολές και κράνη; Γιατί χρειάζεται η αστυνομία να “τονίζει” την παρουσία της με ελληνικές (ή βυζαντινές) σημαίες, κατά το κέφι του καθενός; Υπάρχει περίπτωση να την μπερδέψουμε με καμία άλλη, που ήρθε να μας κάνει επίσκεψη από διπλανή χώρα;

Κι επειδή, η δημιουργία αντιρατσιστικών αστυνομικών τμημάτων, που μόλις ενέκρινε το ΣτΕ, δεν φτάνει, εάν αυτά εξελιχθούν σε απλά γραφεία “βαριεστημένης και απρόθυμης” υποδοχής παραπόνων και καταγγελιών, στη χάση και στη φέξη, από κάποιον τολμηρό μετανάστη, θα πρέπει να εφαρμοστεί και στην αστυνομία “επιτροπεία”, με αυξημένες αρμοδιότητες από τις Εσωτερικές Υποθέσεις, ανάλογη με αυτή των τραπεζών: Να τεθούν στόχοι εξιχνίασης υποθέσεων, να ζητούνται παραιτήσεις διοικητών, να διώκονται με αυστηρότητα πράξεις και ολιγωρίες των αστυνομικών οργάνων, ώσπου “να περάσει το μήνυμα”. Η δήθεν “αντισυστημική” προπαγάνδα οτι οι βασανιστές, οι μαχαιροβγάλτες και οι φονιάδες (ή οι υποστηρικτές ή οι ηθικοί αυτουργοί τους) είναι “προτιμότεροι από τους κλέφτες”, πρέπει να καταρριφθεί άμεσα και στην πράξη. Ένας έλεγχος στο μαύρο χρήμα του παρακράτους, θα δείξει επίσης το κατά πόσο η ρατσιστική βία συνοδεύεται και από άλλα αδικήματα “προστασίας”, όπως συνήθως συμβαίνει.

Πέμπτον και τελευταίο, η δικαιοσύνη θα πρέπει επιτέλους να αναλάβει τις ευθύνες της στον κρίσιμο αυτό κίνδυνο εκτροχιασμού της χώρας. Και όπως ίσως και με τα αδικήματα της διαφθοράς, θα πρέπει να αποφασίσει, πέρα από κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις, να εξαιρέσει κατά προτεραιότητα την εκδίκαση των υποθέσεων ρατσιστικών διακρίσεων και βίας - και να είναι αμείλικτη στην αντιμετώπιση τους. Ο κίνδυνος η ρατσιστική βία να γίνει μια “αποδεκτή μόδα”, που τροφοδοτείται από των ωχαδελφισμό ή το πολιτικό μάρκετινγκ και απευθύνεται στην απόγνωση του αναγκέφαλου, είναι υπαρκτός. Και ο ρόλος μιας δικαιοσύνης που κινείται με ταχύτητα και αποφασιστικότητα, κομβικός.


Ο ρατσισμός είναι το πρώτο βήμα για τον φασισμό. Έξω έχουν αντιληφθεί τη σοβαρότητα του προβλήματος και μιλούν για "γκάνγκστερ".

Δείτε επίσης: "Και δεν έχει ξημερώσει ακόμα", ένα θεατρικό έργο που εκτυλίσσεται στην Ελλάδα του 2017, την οποία κυβερνούν οι Υπερήφανοι Πατριώτες, με σύνθημα "Ψωμί - Πατρίς - Ορθοδοξία"

To κείμενο γράφτηκε για την Αthens Voice.

Η φωτό της αντιφασιστικής "Guernica" είναι από το www.artquotes.net και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Trouble" του Αμερικανού Jose James, από το επερχόμενο άλμπουμ του.

Πολιτικός πολιτισμός για κλάματα...

Φέτος, ο χειμαζόμενος τηλεθεατής μπορεί να καταφύγει στη νέα βραδυνή ζώνη της ΝΕΤ, στις 10μμ, για να αντιμετωπίσει την κρίση και τον περιορισμό των εξόδων με εξαιρετική τηλεοπτική ψυχαγωγία. Μια πρόταση που απαντάει αποστομωτικά στην κριτική για τη χρησιμότητα της δημόσιας τηλεόρασης, αναδεικνύοντας και πόσο φτωχή είναι η εναλλακτική των ιδιωτικών καναλιών, τα οποία κατέφυγαν υποτίθεται για λόγους οικονομίας στα “πιο φτηνά” τούρκικα σίριαλ. Επιπλέον, ο συνειδητός πολίτης μπορεί να κάνει μερικές πικρές συγκρίσεις, παρακολουθώντας κάθε Πέμπτη αυτή την εξαιρετική δανέζικη σειρά με το όνομα “Borgen”, που αν και μυθοπλασία, είναι αποκαλυπτική για το επίπεδο της πολιτικής ζωής και της κοινωνικής συνείδησης στη “Δανία του Βορρά”.

Μην αποκρύβοντας καμία πλευρά της σύγχρονης πολιτικής ίντριγκας σε μια χώρα με παράδοση κυβερνήσεων συνεργασίας, η σειρά δεν εξιδανικεύει κατά κανένα τρόπο τη δημόσια ζωή της χώρας. Δεν μπορεί όμως να μην παρατηρήσει κανείς πόσο τα πολιτικά ήθη κινούνται στο χώρο της απλότητας, της κομψότητας, της διαλλακτικότητας και της πραγματικής αλληλεγγύης (δεν είναι τυχαίο άλλωστε, οτι και η διεθνής τηλεοπτική πρωτοβουλία “Why Poverty?”, που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, άρχισε από τη Δανία).

Μεταξύ άλλων, στη σειρά, καταγράφεται και ο προβληματισμός γύρω από ένα κομβικό σημείο του δημόσιου διαλόγου, τη λεγόμενη “διεθνή ή εξωτερική βοήθεια”. Η πρωταγωνίστρια-πρωθυπουργός, επικεφαλής του κόμματος των Μετριοπαθών (με πολλές ομοιότητες στο προφίλ με την πραγματική σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό) επιχειρηματολογεί για το πώς μια τόσο πλούσια χώρα είναι υποχρεωμένη να προσφέρει σημαντική οικονομική βοήθεια στις χώρες του τρίτου κόσμου, κυρίως από ανθρωπιστικής πλευράς, αλλά και ως μέτρο ενίσχυσης της ευρωπαϊκής ασφάλειας και αποτροπής της τρομοκρατίας.

Η αντίστοιχη συζήτηση εδώ, στη χώρα που εξακολουθεί να συγκαταλέγεται (τουλάχιστον) ανάμεσα στις 42 πλουσιότερες του κόσμου, θα ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Όχι τώρα, που διανύουμε τη μεγαλύτερη κρίση της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας, αλλά και στις εποχές των “παχέων αγελάδων”. Πότε ο λεγόμενος “μέσος Έλληνας” ενδιαφέρθηκε πραγματικά και θεσμικά, μέσω της ελληνικής πολιτείας, να ενισχύει παγίως τους λιγότερο προνομιούχους αυτού του κόσμου, πέρα από την κοινωνική ευαισθησία που εκδηλώθηκε από μεμονωμένους φορείς ή τη συμμετοχή σε μαραθωνίους ανθρωπιάς;

Κι ας μην πάμε στους “μακρινότερους”, στο Αφγανιστάν ή στην Αφρική, αλλά στους ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα στην ίδια μας τη χώρα, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Πότε “εξεγέρθηκε” η ελληνική κοινωνία, για τις συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών, που στοιβάζονταν, εδώ και μια δεκαετία, κατά δεκάδες στα περίφημα “υπνωτήρια”, με ντροπιαστικές για τον πολιτισμό μας συνθήκες διαβίωσης, παρά μόνο για να υπογραμμίσει τον κίνδυνο για τη δική της υγιεινή και ασφάλεια;

Τώρα όμως, που αρκετοί Έλληνες γνωρίζουν (ή ξαναθυμούνται) τι σημαίνει να κρυώνεις μέσα στο ίδιο σου το σπίτι και να στερείσαι τα βασικά αγαθά, οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης καλούν άμεσα ή έμμεσα, τον ελληνικό λαό να “εξεγερθεί”. Λες και τόσα χρόνια δεν υπέφεραν, πολύ περισσότερο, άνθρωποι δίπλα μας. Μόνο που τότε δεν είχε σημασία, ήταν άλλοι, “έξω από την αυλή μας”...

Η θλιβερή εικόνα πολλών εκπροσώπων μας στο κοινοβούλιο υπογραμμίζει, για άλλη μια φορά την ευθύνη όλων μας που τους στείλαμε εκεί (ή δεν στείλαμε άλλους, καλύτερους). Οι κορώνες που εκτοξεύονται από τη σαμαρική Νέα Δημοκρατία (ειδικά όταν εκπροσωπείται από ακροδεξιούς βουλευτές), η εικόνα διάλυσης που παρουσιάζει το ΠΑΣΟΚ, αλλά και οι παλινωδίες των “εκ μεταγραφής” βουλευτών της ΔΗΜΑΡ, ουδόλως αποτελούν άλλοθι, για την εικόνα που εκπέμπει η αντιπολίτευση.

Κι αν οι εντυπώσεις της φτήνιας, του λαϊκισμού και του Δελφιναρίου της πολιτικής περιορίζονταν στην ακροδεξιά, θα ήταν ευεξήγητο. Όταν όμως υπάρχουν βουλευτές της αριστεράς που μιλούν για τον “κουτσό” Σόιμπλε ή κάνουν παραλληλισμούς με το λιντσάρισμα του Αμερικανού διπλωμάτη στη Λιβύη, τότε τα πράγματα είναι πολύ ανησυχητικά, για το επίπεδο του πολιτικού προσωπικού και τον φανατισμό του. Ακόμα πιο ανησυχητική για τον πολιτικό πολιτισμό μας είναι η προσπάθεια συμψηφισμού του ατοπήματος, από όσους προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, με αυτοκτονίες ή το ίδιο το μνημόνιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εγκλωβισμένος ανάμεσα σε εκπροσώπους συνιστωσών που περηφανεύονται για τον “αγώνα τους κατά του ΑΣΕΠ” και εκπροσώπων ενός λαϊκισμού που άνθησε στο χώρο της κεντροαριστεράς ή της κεντροδεξιάς και έσπευσε να ενταχθεί στο νέο ρεύμα της “επαναστατικής εξουσίας”, αδυνατεί να αρθρώσει ένα συνεπή και σίγουρο, για τους περισσότερους ψηφοφόρους, λόγο. Τα δύο τρίτα δεν τον εμπιστεύονται για να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, πράγμα επίσης ανησυχητικό από μόνο του, για ένα κόμμα που έρχεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις.

Το αν θα μπορέσει πολύ γρήγορα να ωριμάσει και να πετάξει τα βαρίδια στο δρόμο προς την εξουσία, παραμένει αμφίβολο. Όσο πάντως δεν εξοστρακίζει μια ψηφοθηρική ρητορική, που αρνείται την κουλτούρα της συνεργασίας και της συνύπαρξης με μετριοπαθέστερους όμορους πολιτικούς χώρους (όσο και την ιδέα του δανεισμού και των μηνομονίων), τόσο δεν θα μπορέσει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, που είναι η ευθύνη για τη χώρα, πιθανότατα αμέσως μετά τις επόμενες εκλογές.


Η κάθαρση δεν θα έρθει με τη μισαλλοδοξία.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice.

Η φωτό από τη σειρά "Borgen" είναι από το www.nytimes.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το απολαυστικό "My Girl" στη διασκευή του Ιταλού Mario Biondi, που εμφανίστηκε σε δύο συναυλίες στο Gazarte.

Ο εκφασισμός και η ευτέλεια...

Την ώρα που η ελληνική οργανωμένη κοινωνία αντιμετωπίζει (και θα αντιμετωπίζει για τα επόμενα χρόνια) το φάσμα της άτακτης χρεοκοπίας και τον κίνδυνο να βρεθεί εκτός ευρωπαϊκού οικονομικού πλαισίου, ξαφνικά φαντάζει εξίσου πιθανό να κινδυνεύσει ακόμα πιο βαθιά, από τον εκφασισμό.

Πατώντας πάνω σε ένα συνδυασμό αβυσσαλέας άγνοιας, ωχαδερφισμού και κουτοπονηριάς, οι πρακτικές και τα επιχειρήματα της Χρυσής Αυγής επαναφέρουν τη συζήτηση για τα αυτονόητα, γύρω από νόμους και δικαιώματα. Για παράδειγμα, η επίκληση άρθρων του Ποινικού Κώδικα που δήθεν επιτρέπουν τον έλεγχο και την “καταδίωξη” του παρεμπορίου, ως αυτόφωρου αδικήματος, στην οποία “η πολιτεία ολιγωρεί”, κινείται στο χώρο της καφενειακής επιχειρηματολογίας. Όπως μπορεί να εξηγήσει οποιοσδήποτε επαρκής νομικός, ο πολίτης έχει το δικαίωμα (και την ηθική υποχρέωση) να παρέμβει, για παράδειγμα, στην περίπτωση μιας ληστείας και να συλλάβει τον δράστη. Αυτό όμως, όταν γίνεται άδολα και αυθόρμητα.

Αντιθέτως, ουδείς έχει δικαίωμα να υποκαθιστά την αστυνομία, κάνοντας ελέγχους (αντιποίηση δεν είναι μόνο να φοράς τη στολή, όπως κουτοπόνηρα υποστηρίχθηκε από τον εκπρόσωπο τύπου του κόμματος, αλλά να επιχειρείς να κάνεις τη δουλειά των αρχών, σφετεριζόμενος τον ρόλο τους), ούτε βεβαίως να καταστρέφει ξένη περιουσία, κατά την εκτίμηση και τα γούστα του - ακόμα κι αν αυτή είναι “παράνομη” ή προϊόν εγκλήματος. Πόσο μάλλον να οργανώνει ομάδα, να συνιστά δηλαδή μια συμμορία, που έχει σκοπό να κάνει παράνομες πράξεις, όπως οι παραπάνω. Δεν είναι λοιπόν “αστοιχείωτο” το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης (ούτε φυσικά οι καθηγητές νομικής και οι λοιποί ποινικολόγοι και δικαστές), όπως προσπάθησε να ισχυριστεί ο Κασιδιάρης, στο κεντρικό δελτίο της ΝΕΤ.

Και φυσικά, όταν προσαχθούν στη δικαιοσύνη οι βουλευτές που κατηγορούνται για τα έκτροπα στις λαϊκές αγορές, “δεν θα γελάσουν και οι πέτρες”, όπως δήλωσε με προκλητική οίηση ο ίδιος. Η καταδίκη, με αυτόφωρη διαδικασία, στο Μεσολλόγι, των δύο “φρέσκων” μιμητών (και προφανώς οπαδών) της Χρυσής Αυγής, σε οκτάμηνη φυλάκιση με αναστολή, δείχνει την κατεύθυνση, που θα έχουν ανάλογες υποθέσεις στο μέλλον, αλλά και την απουσία οποιασδήποτε νομιμοποίησης φασιστικών ενεργειών, με το πρόσχημα της “απουσίας του κράτους”.

Στην προσπάθεια όμως ενός παρακρατικού μορφώματος να είναι συνέχεια στην επικαιρότητα, γιατί έτσι κερδίζει δημοσκοπικά, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η ανοχή, η διστακτικότητα και η αμηχανία. Αν μια οργανωμένη πολιτεία (που έχουμε και δεν έχουμε) επιθυμεί πραγματικά να ανακόψει φαινόμενα που απειλούν τη δημοκρατική της ταυτότητα, πρέπει να το κάνει με αποφασιστικότητα - και με πλήρη ενεργοποίηση του οπλοστασίου της νομιμότητας. Και με συντονισμένες ενέργειες να απαντήσει, έστω κι αν κινδυνεύει (προσωρινά πιστεύω) να ηρωοποιήσει κάποιους. Γιατί το μήνυμα οτι δεν εκφοβίζεται πρέπει να περάσει, με τον ίδιο τρόπο που πρέπει να περνάει και προς οποιαδήποτε “αριστερή” ή μη τρομοκρατία.

Αυτό φυσικά προϋποθέτει άμεση επέμβαση στο ζήτημα της αποδοχής της Χρυσής Αυγής στους κόλπους της αστυνομίας, σε συνδυασμό με τη δημοσιοϋπαλληλική αποφυγή των υποχρεώσεων και τη λευκή απεργία, λόγω και των περικοπών. Όσο η Ελληνική Αστυνομία δεν συλλαμβάνει τους δράστες παράνομων πράξεων και δεν αποκαλύπτει κάθε είδους πώληση “προστασίας”, τόσο είναι υπόλογη, ως “φιλική” προς μια κατηγορία εγκληματιών, που κινείται στα όρια του υποκόσμου.

Οι μάσκες για μια οργάνωση, που παριστάνει οτι δεν είναι φασιστική, την ώρα που μέλη της χαιρετούν ναζιστικά, άλλοι γράφουν στίχους υπέρ του Άουσβιτς - και ο ίδιος ο επικεφαλής αναπολεί τη χουντική δικτατορία, πρέπει να πέσουν.

Το δεύτερο και πολύ σοβαρό είναι η πολιτεία να “μιλήσει” σε όσους βαυκαλίζονται οτι θα θεραπεύσουν ένα άρρωστο πολιτικό σύστημα, ενισχύοντας ανθρώπους των οποίων προνομιακό πεδίο είναι οι εθνικιστικοί φόβοι και καπηλείες, η ρατσιστική μικρονοϊκή καταδίωξη που πηγάζει από την ανασφάλεια της μειονεξίας και η δήθεν “αντισυστημική” επαναστικότητα. Εξηγώντας, οτι όταν κινδυνεύεις στην εντατική, δεν φωνάζεις το νεκροθάφτη. Και ακόμα οτι όχι μόνο κανένα πρόβλημα δεν θα λυθεί από τα τάγματα εφόδου, αλλά αντιθέτως θα δημιουργηθούν περισσότερα, μεταξύ των οποίων το χειρότερο είναι ο φόβος γι αυτούς που επιχειρούν να “προστατεύσουν” αυθαίρετα τους υπόλοιπους.

Αν λοιπόν μερίδα της κοινωνίας εξακολουθεί να επιχαίρει (κρυφά ή φανερά) για τον καινούργιο νταβατζή, λέγοντας από μέσα του “δεν πειράζει, καλά τους κάνουν, ας τους μαζέψουν λίγο τους μετανάστες”, τότε όχι μόνο δεν έχει διδαχτεί τίποτα από την ιστορία, αλλά βαδίζει προς την αυτοκαταστροφή, με μαθηματική ακρίβεια.

Κι αν η Χρυσή Αυγή, με σύστημα επιχειρεί να προκαλεί την ενίσχυση της δύναμης της, η αποδοχή των πρακτικών των ταγμάτων εφόδου από μερίδα της κοινωνίας, είναι εφιαλτική. Το ίδιο και ο ύμνος στη δράση της, από επαγγελματικά σωματεία. Το να ξεπερνάει ένα τέτοιο κόμμα στις δημοσκοπήσεις το 10% και να εμφανίζεται ως τρίτη δύναμη στο κοινοβούλιο, αποτελεί όχι μόνο ήττα της δημοκρατίας, αλλά και πλήρη αδυναμία του ελληνικού λαού να κερδίσει τον οποιονδήποτε σεβασμό, για τον προσανατολισμό του και τις προσπάθειες που κάνει.

Τέλος, ας σκεφτούν αριστερές παρατάξεις (που έχουν κι αυτές τις ευθύνες τους στο “άνοιγμα του δρόμου” στη βία), αν είναι έξυπνο να
κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις, όπως αυτές των αστυνομικών, υποστηρίζοντας συνδικαλιστικά αιτήματα, όταν μπροστάρης είναι η Χρυσή Αυγή (ας δηλώσουν ρητά οτι δεν θα συμμετάσχουν, όταν υπάρχει παρουσία της, όπως έκαναν και με τις τηλεοπτικές συζητήσεις, μετά τα χαστούκια Κασιδιάρη). Ας σκεφτούν οι δεξιοί σχηματισμοί, αν προάγοντας το λόγο της ευτέλειας και την τοποθέτηση φαιδρών προσώπων στη δημόσια διοίκηση, δεν συμβάλλουν στο γενικότερο τοπίο αποσταθεροποίησης. Ας αναλογιστούν οι εκπρόσωποι του λαϊκισμού, πώς υποβοήθησαν, ακόμα και άθελα τους ίσως, την άνοδο της φασιστικής δημαγωγίας. Κι όλοι μας, ας σκεφτούμε, πώς επιτρέψαμε να γίνει ο δημόσιος βίος προνομιακό πεδίο ενός εσμού, που δεν εξαντλείται στην ακροδεξιά πλευρά του πολιτικού φάσματος...

Το αντιραστιστικό έργο είναι από το www.tutorart.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το
"Higher Ground", στη διασκευή του Βρετανού Eric Clapton.









Μόλις τέλειωσα το άρθρο, ήρθε και αυτό:



Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Αθήνα, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Σε έκτακτη συνέλευσή του, το δ.σ. της Ένωσης εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση σχετικά με τα πρόσφατα έκτροπα στο Μεσολόγγι, την Ραφήνα και αλλού:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Από την αντιποίηση της αρχής στην ανατροπή της δημοκρατίας


• Στην ελληνική ποινική θεωρία, η χωρίς δικαίωμα ενέργεια έρευνας ή κατάσχεσης από εμφανιζόμενο ως δήθεν αστυνομικό ή το να ζητάει κάποιος στοιχεία από διερχόμενο είναι τα κλασσικά παραδείγματα που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν το αδίκημα της αντιποίησης αρχής. Η σχετική διάταξη του Ποινικού Κώδικα προστατεύει την εξουσία της πολιτείας και των αρχών της και τιμωρεί όποιον εν γνώσει του προβαίνει σε πράξεις δημόσιας εξουσίας χωρίς αντίστοιχη αρμοδιότητα. Το να εμφανίζεται κάποιος ως αστυνομικός δεν προϋποθέτει το να φοράει στολή, να έχει μεταμφίεση, να προβαίνει στην πράξη αυτή με εξαπάτηση κτλ.
• Το επιχείρημα της Χρυσής Αυγής ότι τα μέλη της έχουν δικαίωμα -όπως κάθε πολίτης- κατ' άρ. 275 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας "να συλλάβουν το δράστη" αυτόφωρων κακουργημάτων ή πλημμελημάτων θα μπορούσε να ισχύει στο βαθμό που γνώριζαν ότι τελείται κάποιο αδίκημα και πράγματι συλλαμβάνανε τον δράστη, άμεσα προσάγοντάς τον στις αρχές. Αυτό ορίζει η διάταξη αυστηρά με ρητή υπόμνηση τήρησης των συνταγματικών διατάξεων. Τα μέλη όμως της ΧΑ αφ’ ενός δεν γνώριζαν εάν πράγματι συνέτρεχε περίπτωση αδικήματος (δεν γνώριζαν εάν είχαν ή όχι άδειες) αλλά το υπέθεταν με το ρατσιστικό κριτήριο της καταγωγής, αφ΄ετέρου όχι απλώς δεν «συνέλαβαν» κανέναν, αλλά δέρνοντας και σπάζοντας πάγκους, προέβησαν ίδιοι στη διάπραξη αυτόφωρων εγκλημάτων. Η λογική της διάταξης που επικαλείται η ΧΑ είναι να έχει κανείς τη δυνατότητα να πιάσει το ληστή που φεύγει με τη σακούλα απ την τράπεζα, το φονιά που τρέχει με το όπλο στο χέρι, τον τσαντάκια που κλέβει τη γιαγιά κι αυτή φωνάζει "βοήθεια" και άμεσα, όπως ρητά ορίζεται, να τον προσάγει στις αρχές.
• Εάν αλλιώς ήταν τα πράγματα, θα «συλλαμβάναμε» κάθε μέρα ο ένας τον άλλον, προβαίνοντας σε ιδιωτικές/υποκειμενικές κρίσεις περί δικαίου και αδίκου παριστάνοντας τους χωροφύλακες και τους δικαστές. Έτσι θα υλοποιηθεί το πολιτικό σχέδιο των νεοναζιστών που φυσικά δεν είναι η αντιποίηση αρχής αλλά η ανατροπή της ελληνικής δημοκρατίας μέσω (και) της αντιποίησης αρχής.

O ρατσισμός και άλλα στο δημόσιο διάλογο

Ας αρχίσουμε με την παραδοχή πως οι μετριοπαθείς εκτιμήσεις και απόψεις, είναι πάντοτε οι κοντινότερες στις αληθινές διαστάσεις των πραγμάτων. Και με μια παρατήρηση για το πόσο δύσκολος είναι ο δημόσιος διάλογος, σε αυτή την κοινωνία, που αρέσκεται στην αντίδραση για την αντίδραση - και γενικά διακρίνεται από τις μεσογειακές παθογένειες.


Κι ας χτίσουμε τον συλλογισμό μας από τα βασικά:
Ρατσισμός (ή καλύτερα ακόμα ρατσιστικές διακρίσεις, σύμφωνα με τον ορισμό του ΟΗΕ) είναι το σύνολο των συμπεριφορών που αποβλέπουν στο να απαξιώσουν μια φυλή ή μια εθνική/κοινωνική ομάδα, συνολικά. Κοινώς, να επικρίνουν έναν άνθρωπο για πράγματα τα οποία έχει κληρονομήσει ή δεν μπορεί να αλλάξει, χωρίς να υποστεί βιασμό ή αλλοίωση της ύπαρξης του: Το χρώμα του δέρματος του, την εθνική, φυλετική ή θρησκευτική του καταγωγή, την παιδεία που έλαβε ως παιδί, τις σεξουαλικές του επιθυμίες, το ύψος του κορμιού του ή το χρώμα των ματιών του.

Ρατσισμός δεν είναι να επικρίνεις μια ομάδα ανθρώπων ή μια οργανωμένη κοινωνία, για τις συλλογικές (ή κατά περίπτωση ατομικές) της συμπεριφορές, που είναι αποτέλεσμα επιλογών. Για παράδειγμα, μπορεί (δικαίως ή αδίκως) να επικρίνει κανείς τους Γερμανούς γιατί εξέλεξαν τη Μέρκελ (ή παλαιότερα τον Χίτλερ), λαϊκές πλειοψηφίες της Ανατολής γιατί επιτρέπουν ή ενθαρρύνουν τον θρησκευτικό εξτρεμισμό ή τους Έλληνες γιατί είναι κατά τεράστιο ποσοστό αγύμναστοι ή ωθούν τα παιδιά τους στην παχυσαρκία. Στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ή της διεθνούς συνύπαρξης και συνεργασίας, μπορείς κανείς να ζητήσει (συνήθως το κάνει μόνη της η ζωή) να υποστούν και τις συνέπειες της συλλογικής τους ευθύνης, ιδίως αν έχουν αναλάβει διαφορετικές υποχρεώσεις. Το να ισοπεδώνεις συνολικά όμως και να θεωρείς κάθε Έλληνα a priori αγύμναστο ή τεμπέλη με τη διατροφή των παιδιών του, επειδή αυτή μπορεί να είναι η γενική κοινωνική τάση, αποτελεί καταφανώς προκατάληψη - και άρα ρατσιστική διάκριση. Το ίδιο ισχύει για οποιαδήποτε άλλη κοινωνική εκδήλωση ή συμπεριφορά.

Στην περίπτωση της αθλήτριας που αποκλείστηκε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, εγέρθηκαν πολλές αντιρρήσεις, που έχουν σχέση με την ελευθερία του λόγου ή των ιδεών. Μόνο που η ελευθερία του (δημόσιου) λόγου έχει τους περιορισμούς της, ειδικά όταν αφορά άτομα με δημόσιο ρόλο. Στις αντιρρήσεις αυτές, παραβλέπεται οτι οι αθλητές έχουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις, όταν συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και το γεγονός οτι διάφορες επαγγελματικές ή κοινωνικές ομάδες είναι υποχρεωμένες να αυτοπεριοριστούν, όταν εκτελούν ένα κοινωνικό λειτούργημα, εκπροσωπούν το σύνολο του λαού ή απολαμβάνουν ιδιαιτέρων προνομίων. Για παράδειγμα, οι αξιωματικοί, οι δικαστές και οι αρχιερείς δεν δικαιούνται να χρησιμοποιούν τη θέση τους για να εκφράσουν δημοσίως πολιτικές (πόσο μάλλον ρατσιστικές) απόψεις και να επηρεάσουν με αυτές - παρά το γεγονός οτι ειδικά οι τελευταίοι έχουν παραβιάσει ανοίκεια, πολλές φορές κατά το παρελθόν, τη δέσμευση που απορρέει από τον ευαίσθητο ρόλο τους.

Μια αλλη πλάνη που κυκλοφόρησε πολύ είναι οτι η καταπολέμηση των ρατσιστικών αντιλήψεων αποτελεί μια “αριστερή” θέση ή αίτημα. Είναι προς τιμήν της αριστεράς (και υπαρξιακή της υποχρέωση) που δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία στα ζητήματα αυτά. Αλλά αντιθέτως προς τα διάφορα λεγόμενα, είναι υποχρέωση κάθε δημοκρατικής πολιτείας, που συμμετέχει στον ΟΗΕ και έχει υπογράψει τις διεθνείς συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα (όπως σχεδόν στο σύνολο τους οι δυτικές και ευρωπαϊκές χώρες) να καταπολεμήσει με κάθε νόμιμο και θεμιτό μέσο τις ρατσιστικές διακρίσεις - και μάλιστα να επιδιώκει την ιδεολογική, πολιτική και ηθική εξόντωση των αντιλήψεων αυτών (σε αντιδιαστολή με τη φυσική εξόντωση των “κατώτερων” εχθρών του και χωρίς το μίσος προς το διαφορετικό, που πρεσβεύει ο ρατσισμός). Το οτι η δημοκρατία δεν υιοθετεί επ’ ουδενί τις ολοκληρωτικές πρακτικές των αντιπάλων της για να αμυνθεί, δεν σημαίνει οτι ανέχεται να τη διαβρώνουν συστηματικά (και χωρίς απάντηση) αντιλήψεις, που επωφελούνται από την ανεκτικότητα της, ως προς την ύπαρξη της διαφορετικής άποψης.

Σε χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, προκρίνονται μάλιστα πολιτικές που “νοθεύουν” άλλες αρχές, όπως αυτή της ίσης αντιμετώπισης των πολιτών, προκειμένου να αντιμετωπιστούν στην πράξη οι παράνομες ρατσιστικές διακρίσεις, προς διάφορες μειονότητες. Για παράδειγμα, προβλέπονται ποσοστώσεις στην εισαγωγή στα πανεπιστήμια ή στις προσλήψεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, με κίνδυνο να καταλάβει τη θέση κάποιος με λιγότερα προσόντα από κάποιον άλλον, ακριβώς επειδή είναι ισπανόφωνος ή αφροαμερικανός. Η κοινωνική διάσταση και η ανάγκη για ενσωμάτωση εδώ προκρίνονται της αξιοκρατίας, που όμως δεν υποχωρεί ολοσχερώς, όπως ενδεχομένως θα ήθελε μια μη προοδευτική “αριστερή” αντίληψη. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς “αριστερές” τις πολιτικές αυτές (και κατ’ επέκταση και τις οργανωμένες κοινωνίες που τις υιοθετούν), αλλά ουσιαστικά προοδευτικές, στο βαθμό που προάγουν συνολικά την κοινωνία στο σύνολο της.

Η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση της διελκυστίνδας περί την τιμωρία της αθλήτριας άπτεται μιας άλλης αρχής, αυτής της αναλογικότητας της ποινής. Ένα ενδιαφέρον ερώτημα είναι αν μια “επιπολαιότητα” της στιγμής αξίζει να οδηγήσει στον αποκλεισμό από τη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση. Πέρα από το παρελθόν των αντιλήψεων της όπως καταγράφηκε στα social media, την απάντηση δίνει η ίδια η ζωή και οι κανόνες που έχουν τεθεί: Εάν δεν το έκανε η ΕΟΕ, θα το έκανε η ΔΟΕ, είναι βέβαιο (αυτό απαντάει άμεσα και στο αν το σχόλιο ήταν ρατσιστικό). Ανεξάρτητες και οι δύο, δεν μπορούν να ταυτίζονται άλλωστε και με την ελληνική πολιτεία, όπως προσπάθησε κουτοπόνηρα με την ερώτηση προς υπουργό (!), ο “διαπρεπής” χαστουκιστής του δημόσιου βίου (και όσοι κρυφοί ή φανεροί ακροδεξιοί συντάσσονται πίσω από τις απόψεις του).

Και σε κάθε περίπτωση, η τιμωρία δεν είχε ούτε ποινικές, ούτε άλλες (μόνιμες στο χρόνο) διαστάσεις, αλλά τη διοικητική στέρηση της συμμετοχής, σε αυτή εδώ τη διοργάνωση. Πολύ σωστά επισημάνθηκε οτι δεν έχει σημασία μόνο το περιεχόμενο (content), αλλά και το πλαίσιο (context). Κανείς δεν ζητά “πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων” από μια αθλήτρια, αλλά της ζητά να περιορίζει στην απολύτως προσωπική σφαίρα τις απόψεις της, δεδομένου οτι αποτελεί και “πρότυπο” για κάποιους. Κατ’ αναλογίαν, κανείς δεν απαγορεύει σε έναν αστυνομικό να ψηφίζει Χρυσή Αυγή, αλλά εάν δημοσιοποιεί την ιδεολογία του (πόσο μάλλον αν αυτή υπαγορεύει τις πράξεις του), η τιμωρία θα πρέπει να είναι ιδιαιτέρως αυστηρή. Η μετακύλιση άλλωστε της “κοινωνικής ευαισθησίας” στη μη τήρηση κανόνων, είναι από τις βασικές αιτίες της πολυδιάστατης ελληνικής κρίσης.

Ως συνήθως, εγέρθηκαν διάφορες άλλες αντιρρήσεις ή αναλογίες, χωρίς αντίκρυσμα. Το αν η ελληνική κοινωνία ανέχεται ή γελάει με μια ρατσιστική διαφήμιση, το αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα ή ο Κούβελος είναι φαύλοι και υποκριτές, το αν η ΔΟΕ έχει άλλα μέτρα και σταθμά για ολοκληρωτικά καθεστώτα, το αν τα ολυμπιακά ιδεώδη έχουν πνιγεί στη μίζα και στη ντόπα ή το αν αποτελεί υποκρισία να τιμωρείται ένα tweet την ώρα που συμβαίνουν (άλλα) σημεία και τέρατα στην Ελλάδα της κρίσης, αποτελούν πιθανώς θεμιτές παρατηρήσεις, αλλά στη συγκεκριμένη συζήτηση άσχετους συμψηφισμούς, υπεκφυγές ή υποκριτικές δικαιολογίες, του γνωστού τύπου “μα γιατί με γράφετε που παραβίασα το κόκκινο φανάρι, ενώ τα λαμόγια λυμαίνονται το κράτος και κλέβουν εκατομμύρια”. Όσο για την πολιτική ορθότητα, είμαστε τόσο μακριά από το να μας καταλάβει εξ ολοκλήρου, που η επίκληση της ως αρνητικό χαρακτηριστικό των χειρισμών, αποτελεί άλλη μια προσπάθεια που θυμίζει τον Χριστόδουλο να ξορκίζει τις προοδευτικές αντιλήψεις με το νεολογισμό “φωταδιστές”.

Αντιθέτως, κατά την ταπεινή μου άποψη, η τιμωρία αυτή έχει συμβολικό και παιδευτικό χαρακτήρα. Αγγίζοντας ένα τεράστιο κοινό, υπηρετεί μια πολύ βασική λειτουργία: Μέσα σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από τον καφενειακό διάλογο, την όξυνση ενός “φανατισμού των άκρων” και το απόλυτο ξεχαρβάλωμα σε αρχές και αξίες, οι ρατσιστικές διακρίσεις, έστω και ως “αφελείς ανεκδοτολογικοί υπαινιγμοί”, πρέπει να έχουν κόστος γι αυτόν που τις προπαγανδίζει. Ανησυχητικό είναι οτι με τις αντιδράσεις της, η κοινωνία δείχνει την έλλειψη ωριμότητας της, όσο και τον βαθμό συνειδητοποίησης που έχει για τη σοβαρότητα της κατάστασης, σε σχέση με τον κίνδυνο εκφασισμού της κοινωνίας μας, με αφορμή και την κρίση. Χαρακτηριστικό των αντιλήψεων αυτών, όπως φάνηκε άλλωστε και από την αναδίπλωση (αλλά και τη γενικότερη πολιτεία των χρυσαυγιτών) είναι η υποκρισία και η επίσημη άρνηση των απόψεων, αλλά και της ηθικής ή φυσικής αυτουργίας σε εγκληματικές πράξεις, γι αυτό και η απάντηση πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτική και “μη ανεκτική”. Κανένα δικαιώμα δεν προασπίζεται με την καταπάτηση άλλου δικαιώματος και η μειονότητα που επιδιώκει τον αφανισμό των άλλων μειονοτήτων, δεν δικαιούται καμίας προστασίας.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως τις επιφυλάξεις πολλών σκεπτομένων ανθρώπων, οτι ο αντίκτυπος μιας “λάθος πολιτικής” μπορεί να είναι η ενδυνάμωση των ρατσιστικών, μισαλλόδοξων, ξενοφοβικών και εν τέλει φασιστικών αντιλήψεων. Απαντώ οτι ακόμα και στην πολιτική, δεν μπορεί να είναι όλα “πολιτική”. Και οτι ο “τακτικισμός της ανοχής” ούτε δείχνει να αποδίδει, αλλά ούτε μπορεί και να είναι ο οδηγός μας. Κάποιες φορές, η επίσημη αντίδραση πρέπει να διέπεται αποκλειστικά από τις αρχές μας, όποιο κι αν είναι το κόστος. Κι ας παραβλέπουμε πιθανώς άλλες αρχές - αυτές πρέπει να ανακτήσουμε κι όχι να ισοπεδώσουμε “προς τα κάτω”.

Κάποτε, στην εποχή της άνθησης της μεταπολιτευτικής μας φούσκας, ένας “διαπρεπής” εκπρόσωπος των κοινωνικών εταίρων, ζήτησε την ερμηνεία μου γιατί ο Σημίτης “άνοιξε τώρα αυτό το αυτοκαταστροφικό μέτωπο με τους παπάδες, για ένα τόσο ασήμαντο ζήτημα, όπως οι ταυτότητες”. Διαβρωμένος όπως ήταν από τη μικροπολιτική, δεν μπορούσε να φανταστεί την απάντηση μου: “Μήπως γιατί έχουμε αργήσει τραγικά να το κάνουμε, ως χώρα; Και μήπως γιατί, πολύ απλά, πιστεύει οτι αυτό πρέπει να γίνει;”


H φωτό είναι από το www.belfastglobe.co.uk και το εξώφυλλο από το www.israbox.com


Το post συνοδεύεται από το "Sitting On The Dock Of The Bay", στη διασκευή της Γιαπωνεζο-βραζιλιάνας Lisa Ono.

"Καλλιστεία αποδέσμευσης"...

Να λοιπόν που φτάσαμε, μετά από (σχεδόν) ένα τρίμηνο διαρκώς αυξανόμενης προεκλογικής πόλωσης, σε ένα εκλογικό αποτέλεσμα, που αποτυπώνει το νέο πολιτικό τοπίο. Τι κατάφεραν οι ανεπαρκέστατες ηγεσίες των τριών μεγαλύτερων κομμάτων, που δεν επέτρεψαν ούτε στην κυβέρνηση Παπανδρέου, ούτε στην κυβέρνηση Παπαδήμου να μακροημερεύσουν, αν και οι τελευταίες κατάφεραν αρκετά πράγματα για τη διάσωση της χώρας, παρά τη συνεχή προσπάθεια εσωτερικού και εξωτερικού σαμποτάζ;


Πρώτα από όλα, την αποτύπωση (και αποθράσυνση) ενός πολιτικού τοπίου που κινείται στα άκρα, είτε αυτά είναι φασιστικά, είτε είναι “ψεκασμένα” καφενειακά, είτε πλήρως δημαγωγικά και λαοπλάνα. Η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε στο ανεδαφικό πεδίο των “καλιστείων αποδέσμευσης” από το μνημόνιο, όπως είπε χαρακτηριστικά στη ΝΕΤ ένας καθηγητής Οικονομικών. Και ανέδειξε και πάλι την αδυναμία μιας εσωστρεφούς και ανώριμης (ως επί το πλείστον) κοινωνίας και του πολιτικού προσωπικού που την εκφράζει, να αντιληφθεί πώς λειτουργεί και καταγράφει τα πράγματα το διεθνές περιβάλλον - ακόμα κι όταν η Ελλάδα έγινε πράγματι “το κέντρο του κόσμου”.

Η χώρα ξαναγύρισε στην οικονομική αβεβαιότητα, τα έσοδα υστέρησαν, η κρατική μηχανή παρέλυσε αντί να προωθούνται οι μεταρρυθμίσεις “χθες”, οι καταθέσεις και οι εισπράξεις μεγάλων επιχειρήσεων εγκατέλειπαν επί δίμηνο με ρυθμό πολυβόλου, οι ελλείψεις σε φάρμακα έκαναν την εμφάνιση τους, οι αρρυθμίες μας έκλεισαν το μάτι από ένα χαώδες μέλλον, όποιο κεφάλαιο πραγματικό και ψυχολογικό είχε κατακτηθεί μετά το κούρεμα του χρέους εξανεμίστηκε. Και μαζί του και η έξωθεν καλή μαρτυρία της χώρας.

Καταφέραμε όμως να αυξήσουμε το ποσοστό του πιο γρήγορα ανερχόμενου κόμματος στην ιστορία (με δανεικούς ψηφοφόρους) στο 27% - χωρίς κανείς να ενοχλείται οτι ο δήθεν “φορέας του νέου” συγκέντρωσε μεταξύ άλλων και το πιο φαύλο παρελθόν του βαθέος ΠΑΣΟΚ, προσπαθώντας να το συγκεράσει με την ελαφρότητα των παγκόσμιων οραμάτων του και τον οπισθοδρομικό αριστερισμό του. Παριστάνοντας οτι είμαστε μια δυτική κοινωνία, με σχεδόν 40% όψιμη αριστερά (αν προσθέσει κανείς το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ), χωρίς να υπολογίζεται καν ότι έχει απομείνει από το σοσιαλιστικό κόμμα (με σχεδόν σύσσωμο το δημόσιο να προσχωρεί το τελευταίο διάστημα, ώστε να προασπίσει ή να επαναφέρει τα “κεκτημένα” του). Και συζητώντας για “σοσιαλδημοκρατία που θα προέλθει από τον ΣΥΡΙΖΑ”, σα να υιοθετούμε τη φρασεολογία του τελευταίου σταλινικού κόμματος στην Ευρώπη...

Επίσης, καταφέραμε να ενισχύσουμε την πιο ακραία, άκαμπτη και άχαρη εκδοχή της ακροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας - και να την καταστήσουμε νικήτρια, παρά τη επέλαση μιας χυδαίας πλειοδοσίας, για τα ζητήματα ασφάλειας και μετανάστευσης. Αντί να αποκαθηλωθεί η παρούσα ηγεσία και να αναγεννηθεί μια υγιής κεντροδεξιά παράταξη, δεκάδες στελέχη που ανήκουν στο φαύλο παρελθόν ή στη μιντιακή παρέλαση του ευτελισμού της πολιτικής, εξελέγησαν (και πάλι). Και βεβαίως, συνθλίψαμε, υπό το βάρος της πόλωσης, μικρότερα κόμματα που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην κουλτούρα της συνεργασίας. Και όλα αυτά, για να οδηγηθούμε πιθανότατα σε μια κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, κάτι που θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί από την 6η Μαίου, με πολύ μειωμένες τις παραπάνω παρενέργειες - και χωρίς να προταχθεί τόσο άκομψα το μικροπολιτικό συμφέρον όλων των υποψήφιων κυβερνητικών εταίρων.

Τουλάχιστον, ως ένα βαθμό, τιμωρήσαμε τον ένα πόλο του παλιού δικομματισμού, αποδεκατίζοντας το περιβάλλον μιας ηγεσίας, που με τους άτεχνους και εγωκεντρικούς χειρισμούς της, στην μάταιη προσπάθεια να εγκλωβίσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε κυβέρνηση, κόντεψε να απωλέσει και το διψήφιο ποσοστό που είχε το ΠΑΣΟΚ, την 6η Μαίου. Ανακαλύπτοντας ωστόσο, πόσο αδιέξοδο είναι να απογυμνώνεται το κέντρο, καθώς μόνο στον ιδεολογικό χώρο της κεντροδεξιάς ή της κεντροαριστεράς μπορεί να στραφεί μια χώρα για να κυβερνηθεί και να εκπροσωπηθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια - ειδικά στην παρούσα φάση, όταν είναι υπερχρεωμένη και σε πολλαπλή κρίση (είναι εντυπωσιακό, ειρήσθω εν παρόδω, πώς όλοι οι σταθερά απαξιωτικοί ιδεολογικοί αντίπαλοι του στην Ελλάδα κοιτάνε στα μάτια με θαυμασμό το νέο σοσιαλιστή νέο πρόεδρο της Γαλλίας, προσμένοντας μια κίνηση του).

Μέσα στο συνολικά απογοητευτικό περιβάλλον, τα αποτελέσματα έχουν και φωτεινές πλευρές. Περιόρισαν την εμβέλεια του ΚΚΕ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, επιβράβευσαν τη ΔΗΜΑΡ για την επιμονή της να δηλώνει “κυβέρνηση πάση θυσία” - κι αν ήταν και λίγο πιο μικρή η διαφορά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, ίσως απέτρεπαν την πιθανότητα να γίνει πρωθυπουργός, ο ίδιος ο αρχιτέκτονας του “μακεδονικού”.

Έτσι, έχουμε την ευκαιρία να αμβλύνουμε λίγο το “κάθε πέρσυ και καλύτερα” - και να αποκτήσουμε ενδεχομένως μια ολιγομελή κυβέρνηση, γεμάτη από σοβαρές προσωπικότητες και όχι λιποβαρείς λαϊκιστές. Μια κυβέρνηση που θα αναλάβει το πολιτικό κόστος και δεν θα φοβάται το “νταβατζηλίκι” μιας αντιπολίτευσης που θα τα κάνει όλα μπάχαλο “στους δρόμους”, αλλά θα πείσει την (κυρίως υπεύθυνη για την οπισθοδρόμηση) κοινωνία, θα εργαστεί με δεκαπλάσια από το συνηθισμένο μας σοβαρότητα και θα αρχίζει να μεταρρυθμίζει με ταχείς ρυθμούς τη χώρα. Μήπως και καταφέρουμε να ανέβουμε και πάλι στο τρένο, που αναπόφευκτα κινείται σε ένα ανελέητο παγκόσμιο περιβάλλον. Και γιατί η δημοκρατία πρέπει να κρίνεται όχι μόνον ως απαραίτητη διαδικασία, αλλά και από το πού μας οδηγεί...












Το σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη είναι από το www.kathimerini.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com


Το post συνοδεύεται από "On Your Way Down" από τον Αμερικανό Trombone Shorty.

Το έλλειμμα της (ρατσιστικής) δημοκρατίας...

Ήθελα να γράψω κάτι για την απαράδεκτη αύξηση των ρατσιστικών επιθέσεων κατά αλλοδαπών (μαρτυρία εδώ) και τις κουτοπόνηρες προφάσεις εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας, αλλά αντί αυτού προτιμώ να παραθέσω την αλληλογραφία με έναν ακροατή του Kosmos 93,6, τα στοιχεία του οποίου δεν παραθέτω. Η επιχειρηματολογία είναι ενδεικτική όσων έχω ήδη επισημάνει εδώ και εδώ:

Καλησπέρα σε όλους.

Καταρχάς, συγχαρητήρια για το υψηλό επίπεδο προγράμματος που διατηρείται από την έναρξη της λειτουργίας σας- εξακολουθείτε να παραμένετε όαση για τα ταλαιπωρημένα, από hitlists της κακιάς ώρας, του ενός σουξέ και των άθλιων διαφημίσεων, αυτάκια μας. Συνεχίστε την καλή ποιοτική προσπάθεια και θα είμαστε δίπλα σας.

Δεύτερον, θα ήθελα να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου για τον εκφωνητή του πρωϊνού προγράμματος 8-9, ο οποίος έχει αναλάβει την κατήχηση των ακροατών του σταθμού υπέρ των λαθρομεταναστών. Παρακαλώ εξηγήστε του ότι:
1. Ο σταθμός είναι μουσικός και όχι πολιτικός. Ποιος τον έχει ορίσει υπερασπιστή των λαθρομεταναστών?
2. Το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από την υπεραπλουστευτική προσέγγιση του: "όποιος είναι εναντίον είναι ρατσιστής, όποιος είναι υπέρ είναι"...τι? ουμανιστής? Η μανιχαϊστική προσέγγιση ούτε λύνει το πρόβλημα ούτε το μειώνει. Η εγκληματικότητα μικρή ή μεγάλη της πλειοψηφίας των λαθρομεταναστών δεν εξαφανίζεται κάτω από το χαλάκι ούτε είναι στη φαντασία των θυμάτων. Ας κάνει μία επίσκεψη στην Αχαρνών ή στην Πάτρα και να κρίνει ιδίοις όμμασι, και όχι από το in vitro στούντιο.
3. Ο σταθμός έχει ως επίσημη θέση την υπεράσπιση των αριστερών θέσεων για το ζήτημα και την κριτική εις βάρος των δεξιών και ακροδεξιών δυνάμεων, με υποτιμητική αναφορά προς αυτές (π.χ. σχόλια για Χρυσή Αυγή, κλπ);

Ευχαριστώ,

Λ.Κ.






Κύριε Κ.,

Δεν είμαι "εκφωνητής", είμαι δημοσιογράφος και μουσικός παραγωγός εδώ και 24 χρόνια, παρουσιάζω το κεντρικό δελτίο ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές της ΝΕΤ.

1. Το επιχείρημα σας οτι "ο σταθμός είναι μουσικός" δεν ευσταθεί. Και οι μουσικοί σταθμοί έχουν ενημερωτικές/δημοσιογραφικές ζώνες, κυρίως το πρωί. Είμαι δημοσιογράφος και έχω κληθεί να ετοιμάζω, τόσο από πλευράς μουσικής, όσο και από πλευράς σχολίων την πρωινή ζώνη 8-10.

Ραδιόφωνο χωρίς λόγο, δεν υπάρχει, είναι playlist με επιτυχίες, όπως λέτε και σεις. Λόγος χωρίς άποψη, επίσης δεν υπάρχει. Σεβόμενος την ελευθερία της γνώμης και του δημοσιογραφικού λόγου, θα πρέπει να αποδεχτείτε την ελεύθερη διατύπωση των απόψεων, αυτού που υπογράφει το ραδιοτηλεοπτικό προϊόν που παρακολουθείτε. Αν δεν σας αρέσει, λυπάμαι. Δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν όλοι. Αυτό που δεν αρέσει σε σας, ενθουσιάζει κάποιους άλλους.

Το επιχείρημα σας δεν ευσταθεί για έναν ακόμα λόγο: Αν ακούγατε μόνο πράγματα που σας έβρισκαν σύμφωνο, δεν θα είχατε διαμαρτυρηθεί. Διαμαρτύρεστε, γιατί διαφωνείτε.


2. Σπεύδετε να βγάλετε λάθος συμπεράσματα, για τη γνώση μου του προβλήματος - είναι σύνηθες. Γνωρίζω τόσο καλά το πρόβλημα, όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε, διότι κατοικώ εδώ και 15 χρόνια (από το 1998), μέσα στο Ιστορικό Κέντρο και στο κέντρο του προβλήματος της μετανάστευσης και της υποβάθμισης. Επίσης, είμαι ιδρυτικό μέλος και εκπρόσωπος της Κίνησης Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου. Μακριά λοιπόν από μένα, οι απλουστευτικοί και αστήρικτοι αφορισμοί σας. Η εγκληματικότητα των παράνομων μεταναστών δεν θα αντιμετωπιστεί με τη ρατσιστική εγκληματικότητα - είναι αδιανόητο σε οποιαδήποτε δημοκρατία. Ο Κosmos 93,6 είναι εξ ορισμού δε, ένας αντιρατσιστικός σταθμός, από τη φύση του: Προβάλλει τον πολιτισμό όλων των φυλών, από κάθε γωνιά της γης.


3. Όχι, ο σταθμός δεν έχει καμία "επίσημη θέση" (πέραν της αυτονόητης αντιρατσιστικής), όπως και όλη η ΕΡΤ, ως οφείλει. Οι δικές μου επιλογές κειμένων και απόψεις είναι αυτές που ακούτε - και είναι όχι μόνο αναφαίρετο δικαίωμα μου, αλλά και υποχρέωση μου να τις διατυπώνω, όπως σας εξήγησα και στο (1). Αν νομίζετε οτι υπερασπίζομαι τις θέσεις της αριστεράς, η διεύθυνση του σταθμού θα σας βεβαιώσει οτι δέχομαι πολύ περισσότερες επιθέσεις από οπαδούς της αριστεράς, παρά από την άλλη πλευρά. Και σε κάθε περίπτωση, το να μην ικανοποιείται καμία πλευρά (και ιδίως ακραία) σημαίνει οτι είμαι στο σωστό δρόμο της ισορροπίας.



Ευχαριστώ,

Προκόπης Δούκας







Κύριε Δούκα,

Καταρχάς ευχαριστώ για την άμεση απάντησή σας, η οποία τιμά και εσάς και το σταθμό.
Δεν ήξερα ότι η λέξη "εκφωνητής" εμπεριέχει τόσο αρνητική έννοια σε αντιπαραβολή με τη λέξη "δημοσιογράφος" ή "μουσικός παραγωγός". Δεν ήθελα να σας θίξω, αν και δε θεωρώ ότι κάποιο εκ των 3 επαγγελμάτων υπερέχει του άλλου, εφόσον ασκείται με ευσυνειδησία και ηθικότητα.


Αναφορικά με τα σχόλια σας, θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:

1. Στο link του σταθμού αναφέρεται "cinema, χορός, συναυλίες, μουσική, θέατρο, βιβλίο, εκθέσεις". Δε βλέπω κάτι για πολιτική καθοδήγηση στο προφίλ του σταθμού- άλλωστε τον ακούω 10 χρόνια- και είναι εντελώς διαφορετικός ο θεμιτός σχολιασμός από την κατήχηση.
Συμφωνώ απολύτως με το υπόλοιπο σχόλιο σας και γι' αυτό άλλωστε δικαιούμαι και εγώ να εκφέρω τη γνώμη μου και αντιγράφοντας εσάς "Αν δεν σας αρέσει, λυπάμαι. Δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν όλοι. Αυτό που δεν αρέσει σε σας, ενθουσιάζει κάποιους άλλους".

2. "Ο Κosmos 93,6 είναι εξ ορισμού δε, ένας αντιρατσιστικός σταθμός, από τη φύση του: Προβάλλει τον πολιτισμό όλων των φυλών, από κάθε γωνιά της γης": Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω την ιδεολογική ταύτιση της πολυπολιτισμικότητας (την οποία αποδέχομαι αναφανδόν ως αυταπόδεικτη, όντας ενήμερος για την πλειοψηφία των πολιτισμών και θρησκειών παγκοσμίως, άλλωστε η νύφη μου κατάγεται από τη Βουλγαρία ενώ στενός μου φίλος είναι Ιορδανός- δεν ξέρω εάν έχετε και εσείς αντίστοιχα παραδείγματα) και της στυγερής εγκληματικότητας από αλλοδαπούς. Εξάλλου, τα στατιστικά στοιχεία μιλάνε από μόνα τους: 80% των εξαιρετικά βίαιων εγκλημάτων διαπράχθηκαν από αλλαδαπούς το 2011 ενώ το ίδιο ισχύει και για τις ληστείες! Πιστεύετε ότι θα έπρεπε να αντικρούσω το πρόδηλο, για να αποφύγω τον εύκολο χαρακτηρισμό ως ρατσιστής?!

"Η εγκληματικότητα των παράνομων μεταναστών δεν θα αντιμετωπιστεί με τη ρατσιστική εγκληματικότητα - είναι αδιανόητο σε οποιαδήποτε δημοκρατία": δεν έχω κάνει κανένα σχόλιο υπέρ της ρατσιστικής εγκληματικότητας!! Αποτελεί δική σας ερμηνεία, που απλώς ενδυναμώνει τον αρχικό ισχυρισμό μου ότι η αντίληψή σας είναι μανιχαϊστική "όποιος είναι εναντίον, είναι ρατσιστής"..
3. Συμφωνώ μαζί σας. Εξάλλου, δεν ανήκω πολιτικά σε κανένα χώρο, οι μεν με θεωρούν ρατσιστή (όπως εσείς) και δεξιό επειδή είμαι κατά του εν Ελλάδι συνδικαλισμού, των παράνομων μεταναστών και των συντεχνιακών απεργιών, οι δε με θεωρούν αριστερό επειδή τίθεμαι υπέρ του κεϋνσιανισμού, του κοινωνικού κράτους και των κρατικών δαπανών! Ούτως ή άλλως στην Ελλάδα η υλοποίηση όλων των πολιτικών κατευθύνσεων είναι στρεβλή με τα γνωστά αποτελέσματα που βιώνουμε όλοι..

Και πάλι ευχαριστώ για την επικοινωνία και τη γόνιμη ανταλλαγή απόψεων, καλό θα ήταν δε να μην επανέλθουμε για να αποφύγουμε την απομείωση του διαλόγου σε σκυλοκαβγά (επίσης κατά τη γνωστή νεο-Ελληνική πρακτική).

Λ.Κ.





Κύριε Κ.,

Σας έκανα τη διευκρίνιση, γιατί το "εκφωνητής" σημαίνει κάποιον που διαβάζει κείμενα που του έχουν δώσει, χωρίς να μεσολαβεί η προσωπική του κρίση και επιλογή.

Ως προς την ουσία των αντιρρήσεων σας:

1. Και μόνο που χρησιμοποιείτε τη λέξεις "κατήχηση" και "πολιτική καθοδήγηση", σε αντιδιαστολή με τον "θεμιτό σχολιασμό", αρνείστε την ελευθερία μου να σχολιάζω και περιγράφετε τις απόψεις μου ως φανατικές ή και προπαγανδιστικές. Το συμπέρασμα σας είναι αυθαίρετο και κακόπιστο.

2. Το τι αναφέρει το site του σταθμού, ως γενικότητα, δεν δεσμεύει ή/και υποχρεώνει σε τίποτα. Η κοινωνική ζωή είναι πολυσύνθετη, είμαστε σε εποχή έντονων κοινωνικών διεργασιών και σε προεκλογική περίοδο. Μου ζητήθηκε να κάνω την πρωινή ζώνη, ακριβώς λόγω της δημοσιογραφικής μου ιδιότητας.

3. Δεν ξέρω αν τα στοιχεία σας είναι ακριβή, αλλά και να είναι: Μπορεί μεγάλο μέρος της εγκληματικότητας να οφείλεται στους παράνομους μετανάστες. Αυτό δεν σημαίνει οτι ευθύνεται και πρέπει να πληρώσει γι αυτό, το σύνολο τους. Ακριβώς αυτό είναι ο ρατσισμός: Να αποδίδονται στο σύνολο οι ενέργειες ενός μέρους του συνόλου. Δηλαδή, επειδή ο άλλος είναι μετανάστης, να θεωρείται συνυπεύθυνος. Αυτό ακριβώς υποστηρίζουν οι ακροδεξιές αντιλήψεις και η Χρυσή Αυγή, γι αυτό και είναι κατακριτέες, χωρίς άλλη συζήτηση. Και μάλιστα αποδέχονται ή/και προπαγανδίζουν την αυτοδικία εναντίον των μεταναστών, όπως παρατηρείτε με τα όλο και αυξανόμενα κρούσματα βίαιων και αιματηρών επιθέσεων εναντίον τους. Αφήστε που ο εκφοβισμός αυτός δεν εξυπηρετεί τίποτα, παρά τα όσα υποστηρίζουν: Το μεταναστευτικό κύμα είναι τόσο μεγάλο και αδήριτο, που δεν θα ανακοπεί από ρατσιστικές πρακτικές. Μόνο με καλύτερα οργανωμένο κράτος και θεσμούς έχει πιθανότητες να λυθεί το πρόβλημα.

Δεν είπα οτι εσείς υποστηρίζετε την ρατσιστική εγκληματικότητα. Αυτοί που την υποστηρίζουν όμως, πρέπει να δέχονται τα πυρά όλων μας. Γι αυτό αφήστε με να κάνω τα σχόλια μου, όπως εγώ νομίζω.

Προκόπης Δούκας



Υ.Γ. Σχόλιο εκτός αλληλογραφίας: Είναι ενδεικτικό το πόσο κόντρα στην κοινή λογική μπορεί να λειτουργούν οι ρατσιστικοί μύθοι: Ακόμα κι αν το 80% της σοβαρής εγκληματικότητας οφείλεται σε αλλοδαπούς, είναι εντελώς αστήρικτο να το μετατρέπει κανείς ως συμπέρασμα οτι "η πλειοψηφία των παράνομων μεταναστών είναι εγκληματίες". Με τους εκατοντάδες χιλιάδες παράνομους μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας, αυτό θα σήμαινε οτι κυκλοφορούν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες εγκληματίες...



Δείτε εδώ και την εξαιρετική δήλωση Καμίνη για τις ρατσιστικές επιθέσεις.

Η φωτό είναι από το www.newsnow.gr και το εξώφυλλο από το www.prefixmag.com

Το post συνοδεύεται από το "Somebody That I Used To Know" του Βελγο-Αυστραλού Gotye.