Ολόσωμη ανελευθερία

Μεγάλη συζήτηση πυροδοτήθηκε και πάλι από μια εικόνα: Αυτή της Αιγύπτιας βολεϊμπολίστριας να πηδάει στο φιλέ πάνω από την άμμο, με το σώμα καλυμμένο από την κορφή ως τα νύχια και hijab στο κεφάλι, απέναντι στη Γερμανίδα αντίπαλο της με το (για κάποιους σεξιστικό) μπικίνι.

Θα μπορούσε να πει κανείς οτι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ως παγκόσμια γιορτή όλων των χωρών που συμμετέχουν, πρέπει να είναι ελεύθερο πεδίο επίδειξης της ιδιαιτερότητας της καθεμιάς. Γι αυτό και οι κανόνες για την ένδυση των αθλητριών στο συγκεκριμένο άθλημα χαλάρωσαν από το 2012, επιτρέποντας και την πλήρη κάλυψη του σώματος.

Ο εντοπισμός όμως της ισλαμικής αυτής “ανορθογραφίας” (για τα δυτικά μάτια), επικρίθηκε με σφοδρότητα, από δήθεν προοδευτικούς ανθρώπους. Αφετηρία της επίκρισης, μια παραπληνητική βεβαιότητα - αυτή που επικαλούνται πολλές μουσουλμάνες γυναίκες: “Είναι απόλυτα ελεύθερη επιλογή μου να ντυθώ έτσι”. Όχι, δεν είναι, όσο κι αν νομίζετε οτι έτσι είναι - για να παραφράσουμε τον Πιραντέλλο.

Το επιχείρημα θυμίζει την επίκληση της “ελεύθερης επιλογής” των Ελλήνων Χριστιανών Ορθόδοξων να δηλώνουν το θρήσκευμα τους στις ταυτότητες, πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Τότε που μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, με περισσή καθυστέρηση, πάσχιζε να αντιληφθεί (ή παρίστανε κουτοπόνηρα οτι δεν καταλαβαίνει) τι σημαίνουν οι θρησκευτικές και άλλες διακρίσεις. Κι οτι όταν κάποιοι είναι “ελεύθεροι” να δηλώνουν την επικρατούσα θρησκεία σε κρατικά έγγραφα, τότε κάποιοι άλλοι υφίστανται πιθανώς τις συνέπειες του να μην τη δηλώσουν.

Προφανώς και η μαντήλα που φορούσε με χάρη και κομψότητα η Τζάκι Κέννεντι ήταν πραγματικά ελεύθερη, δική της επιλογή - και δεν συμβόλιζε τίποτα. Η λόγω θρησκευτικής σεμνοτυφίας κάλυψη όμως του σώματος (ακόμα κι αν είναι εντελώς αταίριαστη με την περίσταση) δεν είναι μια “αθώα” δήλωση. Προκύπτει από τα ήθη της ανισότητας και της σεξουαλικής υποκρισίας. Αν η απόκρυψη σχεδόν κάθε δερματικής επιφάνειας στις ισλαμικές χώρες αφορούσε εξίσου και τα δύο φύλα, θα είχαμε μια τελείως διαφορετική συζήτηση. Δεν είναι όμως αυτή η περίπτωση.

Η συνειδητή ή ασυνείδητη συμμετοχή σε μια πράξη που εμβαθύνει τον ρατσισμό δεν μπορεί να είναι αποδεκτή ως “ελεύθερη” επιλογή. Ειδικά απέναντι στα θύματα της ανισότητας, θα πρέπει να στεκόμαστε με διάθεση κατανόησης, αλλά και ανυποχώρητα, ως προς τις αντιλήψεις που δημιουργούν την καταπίεση που υφίστανται. Το πρώτο πράγμα που κάνει ένα καταπιεστικό σύστημα είναι να προσπαθεί να μας πείσει για τη συναίνεση των θυμάτων. Το ίδιο πολλές φορές και τα ίδια τα θύματα.

Η ύπαρξη αναρίθμητων φαλλοκρατικών ή άλλων ρατσιστικών συμπεριφορών στον δυτικό κόσμο δεν θα πρέπει να ακυρώνει επ’ ουδενί αυτή τη στάση. Ο σεξισμός δεν αντιμετωπίζεται με συμψηφισμούς πουριτανισμού. Έτερον εκάτερον. Η διαρκής προσπάθεια για τη μη αντιμετώπιση της γυναίκας ως σεξουαλικού αντικειμένου, με την κάλυψη του σώματος “ώστε οι γυναίκες να μην είναι ξεδιάντροπες” (όπως είχε πει κάποτε η γυναίκα ενός Πακιστανού φίλου) ή απλώς “ελκυστικές” (όπως είχε πει ο ίδιος ο Πακιστανός), ακολουθεί τον εντελώς λάθος δρόμο της οπισθοχώρησης.

Σε μερικές από τις πιο προοδευτικές Ηνωμένες Πολιτείες, οι πολιτικές εναντίον των διακρίσεων φτάνουν ακόμα και σε υπερβολές ή σε αδικίες. Σε αυτό το τεράστιο χωνευτήρι πολιτισμών (όπου μόλις πριν από μερικές δεκαετίες η Rosa Parks έγινε σύμβολο γιατί αρνήθηκε να σηκωθεί από το απαγορευμένο γι αυτήν κάθισμα λεωφορείου), κάποια μέλη μειονοτήτων καταλαμβάνουν κάθε χρόνο με ποσοστώσεις θέσεις σε πανεπιστήμια ή σε άλλους δημόσιους φορείς, εις βάρος κάποιου λευκού άνδρα με περισσότερα προσόντα. Ακόμα και η - τόσο σημαντική για την πρόοδο της χώρας - αξιοκρατία παρακάμπτεται, ώστε να καταπολεμηθούν οι διακρίσεις. Η κοινωνία έκρινε πολύ σωστά, οτι οι αντιρατσιστικές πολιτικές έχουν μεγαλύτερη σημασία.

Πριν από μερικά χρόνια, μια Αμερικανίδα σμήναρχος (και η πρώτη πιλότος που διοίκησε μοίρα μαχητικών) άσκησε ένδικα μέσα κατά του Υπουργείου Άμυνας της χώρας της, γιατί τα ήθη της Σαουδικής Αραβίας την υποχρέωναν, κατά τη διάρκεια της θητείας της εκεί, να κυκλοφορεί πάντοτε με συνοδεία άνδρα υπαξιωματικού (που παρίστανε τον σύζυγο της) - και πάντοτε στο πίσω κάθισμα, με μαντήλα, καθώς απαγορευόταν να οδηγεί! Έμοιαζε ωσάν η υπερσυντηρητική αραβική χώρα να έδινε την απάντηση στην υποκρισία της “συμμαχικής ισότητας”, με την σεξουαλική υποκρισία. Παρόλο που οι ΗΠΑ δεν παραδέχτηκαν ποτέ οτι αιτία ήταν η μήνυση της πιλότου, η επίσημη πολιτική άλλαξε.

Η Αιγύπτια αθλήτρια, όπως και κάθε άλλη, έχει βεβαίως τη δυνατότητα να φασκιώσει το σώμα της όπως επιθυμεί - τόσο στη χώρα της, όσο και σε διεθνείς αγώνες. Ας μην βαυκαλίζεται όμως, ούτε αυτή, αλλά ούτε όσοι την υποστηρίζουν άκριτα στη δύση, οτι αυτό είναι “μια ελεύθερη επιλογή”. Κι αν μεθαύριο η ίδια ή κάποια άλλη γυναίκα ζητήσει να απολαμβάνει τα οφέλη μιας φιλελεύθερης, ανοιχτής δυτικής δημοκρατίας, τότε θα πρέπει να υπερβεί αυτή την υποκρισία. Γιατί αυτό επιτάσσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα (για τα οποία τόσο πολύ αυτή και οι συμπατριώτες κόπτεται σε άλλες περιπτώσεις - και πολύ σωστά), οι διεθνείς συμβάσεις κατά των διακρίσεων, οι αρχές και οι αξίες του ευρωπαϊκού και του δυτικού πολιτισμού.

Και βεβαίως, οι απαγορεύσεις (σαν και αυτή του δημάρχου των Καννών να μην εμφανίζονται οι γυναίκες με “burkini” στην παραλία) μπορεί να είναι ο λάθος δρόμος, στις περισσότερες περιπτώσεις - εκτός αν οι γυναίκες εκπροσωπούν επίσημα την πολιτεία. Οι φιλελεύθερες κοινωνίες όμως, που έχουν κάνει μεγάλα βήματα στην αντιμετώπιση των διακρίσεων μεταξύ των δύο φύλων, οφείλουν να αναπτύξουν πολιτικές αποθάρρυνσης κάθε συμβόλου υποβιβασμού της γυναίκας, στο όνομα μιας δήθεν προοδευτικής ανοχής των διαφόρων “πολιτισμικών εκφράσεων” - δικαιώματα αλά καρτ δεν υπάρχουν, όσο κι αν όλα τα κράτη, από την Ανατολή ως τη Δύση, τα παραβιάζουν, λιγότερο ή περισσότερο.

Αυτές έχουν το χρέος απέναντι στην ανθρωπότητα να διαφυλάξουν και να εμβαθύνουν κατακτήσεις ισότητας. Για το καλό όλων. Και γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι διεθνείς συνθήκες για την προάσπιση τους είναι πάνω από τις επιδιώξεις ή τις “ελευθερίες” κάθε έθνους, κράτους ή κοινωνίας, που επιθυμεί να γυρίζει το ρολόι της ιστορίας προς τα πίσω.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

H φωτό είναι από το www.vintag.es (και απεικονίζει κορίτσια στην Τεχεράνη των sixties) & το εξώφυλλο από το www.hitparade.ch

Το post συνοδεύεται από το "La Belle Vie", με τους Dany Brillant, Roch Voisine et Damien Sargue.

Και βεβαίως "δεν σας θέλουν"...

"Μας βλέπουν και δεν μας θέλουν" είπε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, αναφερόμενος σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας που αποστρέφεται τους ορθόδοξους ιερείς, στη χώρα μας. Κάνοντας σκληρή αυτοκριτική, ο μοναδικός μη κουτοπόνηρος προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας που θυμάται όποιος μεγάλωσε στη μεταπολίτευση, ο Ιερώνυμος θέτει επιτέλους το θέμα που θα έπρεπε πρωτίστως να απασχολεί τους ιεράρχες. Και μαζί με τον Αναστάσιο της Αλβανίας κάνει ό,τι μπορεί για να ανατρέψει τις αλγεινές εντυπώσεις που δημιουργούν οι εκπρόσωποι της εκκλησίας αυτής, τις τελευταίες δεκαετίες, με κύριο εκφραστή βεβαίως τον πρωτοπόρο του πολιτικαντισμού Χριστόδουλο.

Και βεβαίως λοιπόν δεν σας θέλουν Μακαριώτατε, παρά το γεγονός οτι εσείς προσωπικά καταβάλετε φιλότιμες προσπάθειες όχι μόνο να ακούσετε την κοινωνία (ακόμα και αυτή που βρίσκεται απέναντι σας), αλλά και να διορθώσετε τα κακώς κείμενα ενός οργανισμού που μοιάζει να διέπεται από φιλαυτία, εξουσιολαγνεία, αλαζονεία, διαφθορά και κυρίως υποκρισία και χαμηλό πνευματικό επίπεδο. Και οι λόγοι “που δεν σας θέλουν” (όχι εσάς τον ίδιο, γενικώς) είναι πολλοί:

Αρνείστε μεθοδικά και συστηματικά να εκσυγχρονιστείτε και να πάρετε τη θέση που αρμόζει σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό, φιλελεύθερο κράτος. Αντιθέτως επιμένετε κρυπτόμενοι πίσω από ένα (ξεπερασμένο από την εποχή) Σύνταγμα, να επιβάλετε την παρουσία σας ως “επικρατούσα” θρησκεία και εκκλησία. Με κάθε ευκαιρία, ιεράρχες παρεμβαίνουν στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική, εκφράζουν απαράδεκτα συντηρητικές ως και “ψεκασμένες” απόψεις για πολλά κοινωνικά θέματα, από την ομοφυλοφιλία και τον πολιτικό γάμο (για να μην χάσετε τη “μπίζνα” σας) ως την καύση των νεκρών, αδιαφορούν τριτοκοσμικά για διεθνείς συμβάσεις και δικαιώματα - και προκαλούν, κλείνοντας το μάτι σε ένα καθυστερημένο πολιτικά ακροατήριο. Υιοθετείτε, με κάθε ευκαιρία (και μιλώ γενικά και συνολικά) κάθε είδους κουτοπονηριά, εθνικισμό και λαϊκισμό υπάρχει στην πολιτική αγορά. Κάποιοι μάλιστα από τους συναδέλφους σας έφτασαν να κλείσουν το μάτι ή να υποστηρίξουν, ανερυθρίαστα τη Χρυσή Αυγή. Και αντί να προκαλέσετε την έκπτωση τους με συνοπτικές διαδικασίες, τους ανέχεστε. Εκκλησία που φλερτάρει με τους ναζί δεν επιτρέπεται, έχει αυτοακυρωθεί.

Εμφανίζεστε λοιπόν μισαλλόδοξοι προς ό,τι απειλεί τη στενόμυαλη οπτική του συμφέροντος σας. Ακόμα κι όταν η “αλληλεγγύη των θρησκειών” (η αύξηση της “πελατείας” μιας θρησκείας μάλλον ευνοεί και τη διπλανή) επιτάσσει το να βρεθείτε στην πρωτοπορία της δημιουργίας ναών για άλλες θρησκείες. Δεν ξέρετε ούτε να προσεταιριστείτε αυτούς που δεν σας επιθυμούν, αλλά ως βασικό συστατικό της σκέψης τους έχουν τον σεβασμό στην ελεύθερη φιλοσοφική ή θρησκευτική επιλογή του άλλου.

Εσείς οι ορθόδοξοι ιερείς λοιπόν, αντί να παραμείνετε σεμνά στο πλάι (ως πνευματικοί εκφραστές της ταπεινότητας) και να επιχειρήσετε με φρέσκους και χαριτωμένους τρόπους να προσελκύσετε το ακροατήριο σας (δικαίωμα σας, εφόσον δεν ενοχλείτε τους άλλους), προσπαθείτε με κάθε τρόπο να θυμίσετε οτι είστε ο “πυλώνας του έθνους” - κι ότι η θέση σας στην πολιτεία είναι “θεσμική” και απαραβίαστη. Ξέρετε πολύ καλά οτι η ουσιαστική ανταπόκριση στο μήνυμα σας είναι ελάχιστη στις παραγωγικές ηλικίες (και όπως ομολογείτε, οι περισσότεροι πάνε στην εκκλησία το Πάσχα για λόγους “φολκλόρ”), αλλά βαυκαλίζεστε οτι είστε οι επίσημοι πνευματικοί καθοδηγητές μιας κοινωνίας, που (ως δυτική) σας έχει ξεπεράσει προ πολλού.

Ωστόσο, όσο περισσότερο χάνετε το έρεισμα σας, τόσο επιμένετε να βαράτε τις καμπάνες ολοένα και πιο δυνατά, μπας και κάποιος που δεν το είχε σκοπό, να μπει αιφνιδίως μέσα στην εκκλησία (δεν φτάνει που έχουμε τόσους πολλούς κακόγουστους ναούς, πρέπει και να κάνουν αισθητή την παρουσία τους - παρά τις προσωπικές σας συστάσεις Μακαριώτατε, η οργάνωση σας σας γράφει εις τα παλαιότερα των υποδημάτων της). Και δεν το κάνετε μόνο στα χωριά όπου εύλογα υπάρχουν άλλες συνήθειες, αλλά και στις πυκνοκατοικημένες πόλεις. Και δεν σας φτάνει οτι ξυπνάτε όλον τον κόσμο πρωί-πρωί την Κυριακή και σε κάθε γιορτή, αλλά βάζετε ολοένα και περισσότερα μεγάφωνα, για να ακούει ακόμα πιο δυνατά το ταλαιπωρημένο ποίμνιο τις φάλτσες (συνήθως) λειτουργίες σας. Αν βέβαια αυτό το κάνει αργότερα ο ιμάμης από τον απέναντι μιναρέ, θα εξεγερθείτε (και δικαίως) για την ενόχληση και την προσπάθεια επιβολής της ηχορύπανσης του.

Επιπλέον, έχετε χάσει απολύτως στο γήπεδο της πνευματικότητας. Ο μέσος παπάς, μοναχός ή και ιεράρχης δεν εκπέμπει κανενός είδους ταπεινότητα, εσωτερικότητα και πνευματική γαλήνη. Συνήθως βλέπουμε ανθρώπους που τρέχουν να διεκπεραιώσουν (ρουσφετολογικώς) τις “δουλίτσες” τους, να επιδοθούν σε ίντριγκες και “επενδύσεις”, να μιλήσουν φωναχτά στο κινητό ελάχιστα δευτερόλεπτα αφού (υποτίθεται οτι) έφεραν σε πέρας ένα “μυστήριο”, που σπεύδουν κακότροπα να κάνουν παρατηρήσεις για “ησυχία στο εκκλησίασμα”, που δεν έχουν να πουν τίποτα βαθύτερο και φιλοσοφημένο, από κοινοτοπίες, που παπαγαλίζονται θρησκόληπτα. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν ενοχλεί το “τσαγανό” στον ιερέα, ούτε η ενασχόληση με τη σύγχρονη τεχνολογία, αλλά η υλιστική υποκρισία και η απουσία συναισθηματικής καλλιέργειας και βάθους. Μια θεραπεύτρια σιάτσου ή μια δασκάλα γιόγκα έχει περισσότερη μυστικιστική ωριμότητα, από αυτούς που έχετε “εκπαιδεύσει” για να παρηγορούν ψυχικά και να “καθοδηγούν” πνευματικά την κοινωνία...

Κι ερχόμαστε στο πιο ουσιαστικό: Την άρνηση σας να αποδεσμευτείτε από την κρατική εξάρτηση και τη διαφθορά. Ο ελληνικός λαός ξέρει πολύ καλά, ακόμα και όσοι πιστεύουν στην ορθοδοξία, οτι είστε μια ειδική κατηγορία χιλιάδων κρατικών υπαλλήλων, που επιλέγεται χωρίς κανένα ποιοτικό ή αξιοκρατικό κριτήριο (παρά μόνο την αυθαιρεσία του “ανωτέρου”), μισθοδοτείται με ασφάλεια εφ’ όρου ζωής - και ακόμα και τώρα που το κράτος χρεοκόπησε, δεν κινδυνεύει από κανενός είδους απόλυση, διαθεσιμότητα ή κινητικότητα. Είστε στο απυρόβλητο, παρά το γεγονός οτι πρωταγωνιστείτε στη φοροδιαφυγή - την οποία κατ’ ευφημισμό έχετε ονομάσει “τυχερά”, ενώ πρόκειται περί ανελέητης ταρίφας, χωρίς απόδειξη. Τώρα βέβαια που ο κόσμος έχει στριμωχτεί οικονομικά, "στριμωχτήκατε" κι εσείς. Η κοινωνία όμως δεν συγχωρεί οτι αρνείστε συστηματικά να υπακούσετε στους κανόνες, όπως όλοι οι άλλοι.

Σε κάθε προηγμένη και δημοκρατική πολιτεία, εξασφαλίζεται στις διάφορες εκκλησίες το περιβάλλον, για την απρόσκοπτη και ανεξάρτητη λειτουργία τους. Τίθεται όμως αυστηρό πλαίσιο ελέγχων, με κάθε οργανισμό να βασίζεται στις δυνάμεις του, στις συνδρομές των πιστών και στην περιουσία του. Εδώ, είμαστε ακόμα στο μεσαίωνα να αποδίδονται τιμές αρχηγού κράτους, με ναυλωμένα από το κράτος αεροπλάνα, για σύμβολα της πίστης σας. Ακόμα και τα κόμματα της (συντηρητικής μας) αριστεράς αποδέχονται τον παρασιτικό κρατισμό σας, “διότι επιτελείτε έργο” - αντί να σταθούν απέναντι σας, όπως θα όφειλαν, αν ψηφοθηρικά δεν είχαν τον φόβο να μη χάσουν το κοινό με σας ακροατήριο. Αυτό όμως δεν σας δίνει συγχωροχάρτι, για να μην αναλάβετε πρωτοβουλίες για την εξυγίανση σας και να επιτελείτε το (πράγματι σημαντικό σε κάποιες περιπτώσεις) κοινωνικό σας έργο με απόλυτη διαφάνεια.

Στο παρελθόν, ο οργανισμός που αξιοποιούσε την εκκλησιαστική σας περιουσία έχει κάνει θαύματα. Στο περιβάλλον της κρίσης βέβαια, θα δυσκολευτείτε. Αλλά είναι η ευκαιρία σας να τολμήσετε τον διαχωρισμό σας από το κράτος (τότε θα σας θέλουν όλοι) - και να κόψετε τον ομφάλιο λώρο, με όσα σας συνδέουν με το χειρότερο παρελθόν μας, αλλά και με όλες τις αιτίες που οδήγησαν τη χώρα σε πνευματική, πολιτική και οικονομική χρεοκοπία. Είστε κι εσείς οι ιερείς μέρος του προβλήματος. Μπορείτε να γίνετε και μέρος της λύσης;

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

H φωτό είναι από το www.telegraph.co.uk και το εξώφυλλο από το www.music.ratsofnym.com

To post συνοδεύεται από το "Duel at Diablo" του Neal Hefti, στη διασκευή του Αμερικανού Nym

Ποιά αριστερά λοιπόν;

Στη μικροπολιτική επαρχιώτικη εσωστρέφεια της συζήτησης περί αθείας και εκκλησίας, όταν ο ένας λοξοκοιτάει (για πολλοστή φορά) την θρησκοληψία και τον εθνικισμό που τροφοδότησε τη Χρυσή Αυγή, αναζητάς την εναλλακτική. Η “εναλλακτική” όμως φιλάει σταυρούς πια, για να μην τα “χαλάσει” με την εκκλησία. Ακριβώς όπως το λαϊκό ΠΑΣΟΚ, 30 χρόνια πριν.

Αναζητώντας λοιπόν την αριστερά που θα έπρεπε να είχαμε (όπως άλλωστε θα έπρεπε να είχαμε και μια σοβαρή κεντροαριστερά, αλλά και μια σοβαρή κεντροδεξιά), ανακαλύπτεις μόνο μια αριστερά που δεκαπλασίασε τη δύναμη της, δημιουργώντας μια φούσκα από το 4% στο 40%, συμπεριλαμβάνοντας τους πάντες από τον αριστερισμό ως τον αναγεννημένο παλαιοπασοκισμό (με χειρότερο μάλλον τον τελευταίο), αλλά που με καμιά κομματική της έκφραση δεν μπορεί να ικανοποιήσει.

Ποιά αριστερά λοιπόν είναι διαθέσιμη για να στηρίξει ο προοδευτικός, δημοκρατικός, μετριοπαθής πολίτης; Η αριστερά που κραυγάζει εμφυλιοπολεμικά συνθήματα του τύπου “ψυχή βαθιά” και “ραντεβού στα γουναράδικα”, αυτά που οι πατεράδες μας (που συμμετείχαν στον εμφύλιο) θα ντρέπονταν να ακούσουν σήμερα;

Η αριστερά που θεωρεί οτι αντιπρόταση σε ό,τι συμβαίνει είναι να συνωθείται και να πέφτει πάνω στα ΜΑΤ, σε ένα μιντιατικό παιχνίδι, ώστε να δρέψει μετά τις δάφνες του “αγώνα” - χωρίς ούτε καν μια διαδήλωση με φαντασία, χιούμορ και χρώμα; Αυτή που κάνει σόου στα κάγκελα ή αυτή που θεωρεί τον εαυτό της “κύμα ανατροπής”, αλλά δεν μπορεί να γεμίσει την Πλατεία Συντάγματος;

Η αριστερά που έχει ανακαλύψει τη βολική εξίσωση ΝΔ+ΠΑΣΟΚ= φασισμός της Χρυσής Αυγής, άρα “όποιος δεν είναι μαζί μας” είναι στο απέναντι στρατόπεδο - και το κέντρο του πολιτικού φάσματος είναι κάπου μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και την (κεντροδεξιά!) ΔΗΜΑΡ; Αυτή που βαυκαλίζεται οτι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σχέση με τη σοσιαλδημοκρατία ή αυτή που θεωρεί οτι όλη η άλλη πολιτική γεωγραφία στην Ευρώπη είναι για “κουτόφραγκους”;

Η αριστερά που αντιτίθεται στη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές και τις νύχτες (παρά τη ζωντάνια που έδωσε στο κέντρο, παρά τις επιπλέον εισπράξεις από τουρίστες, παρά τη βασική αρχή της αγοράς που λέει οτι όταν διευκολύνεις την είσπραξη, κερδίζεις) - και όποιον δεν συμφωνεί τον αποκαλεί “νεοφιλελέ”; Η αριστερά των πανεπιστημίων, στην πιο οπισθοδρομική της πορεία σύγκρουσης με τα Συμβούλια που αποτελούνται από ακαδημαϊκές προσωπικότητες πολλαπλάσιου μεγέθους από τις εγχώριες; Ή μήπως η αριστερά των συνδικάτων, που αντί να ψάχνουν πώς θα δημιουργηθούν περισσότερες δουλειές, ζητούν “όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά” μιας εποχής που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί;

Η αριστερά που βρίσκει αφορμή με το θάνατο του Μαντέλα να
λοιδορήσει την καταδίκη “της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται”, γιατί και ο μεγάλος αντιρατσιστής υπήρξε ένοπλος; Και που τολμάει να συγκρίνει το σήμερα στην (όποια) Ευρώπη της (έστω) κλονισμένης δημοκρατίας, με ένα από τα σκληρότερα ολοκληρωτικά συστήματα που πέρασε από τον πλανήτη, το απαρτχάιντ;

Ή μήπως αυτή που αναζητά να αγοράσει Λένιν στο Golden Hall και θεωρεί την ευγένεια υποταγή; Ή αυτή που αναλύει την κριτική στο άρθρο, θεωρητικολογώντας και μιλώντας για “αποδομητικό ανταρτοπόλεμο”;

Ποιά είναι λοιπόν η αριστερά, που μπορείς να εμπιστευτείς; Αυτή που βαφτίζει (με απύθμενη ευκολία) τα πάντα “χούντα”; Ή μήπως η αριστερά που έχει αναγάγει τα πάντα στην έλλειψη επιχειρημάτων και σε μια διεστραμμένη αντίληψη περί “αξιοπρέπειας” (προσαρμοσμένη παραμορφωτικά στις ιδεοληψίες), που δεν είναι παρά η άλλη πλευρά του νομίσματος μιας παρηκμασμένης “ενοχικής” ηθικολογίας αντί πολιτικής;

Τι αριστερά είναι αυτή που δέχεται να παίξει το ρόλο της χωματερής στρεβλώσεων και συμπλεγμάτων; Που με κομματικά στρατευμένους και φανατικούς τολμάει να μιλάει για “παπαγαλάκια” και “εγκάθετους”; Και που δέχεται να επωάζει έναν ανώνυμο όχλο στο διαδίκτυο, ο οποίος περιμένει την ευκαιρία να γίνει παρακράτος, αν έλθει η ώρα της εξουσίας;

Ποιά είναι η αριστερά που θα δώσει διεξόδους; Αυτή που πάει στον Οικουμενικό Πατριάρχη για να εκθέσει το “πρόγραμμα” της, αντί να πάει στην τελετή την οποία παραδοσιακά τιμά σύσσωμη η Επιτροπή, για την προεδρία της οποίας ο κυριότερος ηγέτης της είναι πανευρωπαϊκός υποψήφιος; Αυτή που “φυλάει Θερμοπύλες” ενός εθνικιστικού λαϊκισμού;

Ποιά αριστερά λοιπόν; Αυτή που συντάσσεται με ό,τι πιο λαϊκίστικο και παρελκυστικά οπισθοδρομικό, από τους ψεκασμένους ως τον Πελεγρίνη; Αυτή που είναι δραματική (μονοψήφια) μειοψηφία του παρελθόντος σε σχεδόν όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, αλλά εδώ χαίρει εκτίμησης λόγω ύστερου καφενειακού και αντιμνημονιακού παλαιοπασοκισμού και σταλινισμού;

H αριστερά δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από την αθλιότητα της δεξιάς, όσο κι αν η τελευταία φλερτάρει με την ακροδεξιά - όσες και παρανομίες κι αν αυτή κάνει, με τον αυταρχισμό, την ρηχότητα και την προχειρότητα της, όσο θλιβερή κι αν είναι η προπαγάνδα της. Πού είναι ο πολιτισμός της αριστεράς; Γιατί αν δεν το έχει καταλάβει, οτι αυτή ακριβώς είναι η ειδοποιός της διαφορά, τότε δεν είναι αριστερά.

Αλλά και αυτή η αριστερά που σέβεται τον πολιτισμό της, φοβική και άτολμη είναι, με αποτέλεσμα να τινάζει τον αέρα την ίδια την έννοια της ανανέωσης και της προόδου, όταν δεν μπορεί να δώσει απάντηση στην αγωνία εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών που ασφυκτιούν μεταξύ Σαμαρά και ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι απολύτως απογοητευτικό, την ώρα που η καθημαγμένη κοινωνία (θα) έπρεπε να ψάχνει και να επιβάλει την άμεση διόρθωση των κακοδαιμονιών που οδήγησαν στην κρίση, να βρίσκεται στις συμπληγάδες ενός αντιμεταρρυθμιστικού υπερσυντηρητικού πολιτικαντισμού από τη μια και ενός αντιευρωπαϊκού και παρελθοντικού λαϊκισμού από την άλλη.

Και όσοι συνθλίβονται ανάμεσα σε αυτές τις επιλογές (και δεν βλέπουν φως ακόμα από αλλού) θα πρέπει να απαντήσουν: Ή φταίνε οι κατεστημένες νοοτροπίες μας και δεν υπάρχει σωτηρία ή πεισματικά αρνούμαστε να δράσουμε λυτρωτικά, όπως πρέπει, αλλάζοντας τους εαυτούς μας και το πολιτικό μας σύστημα. Ας αποφασίσουμε.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice.

Η φωτό είναι από το johngushue.typepad.com και το εξώφυλλο από το www.jumpingfish.gr

Το post συνοδεύεται από το εξαιρετικό "Αργοσβήνεις Μόνη" των Ελλήνων Imam Baildi.

Η διπλωματία της ζωής

Η σκηνή που με συγκλόνισε περισσότερο από όλες στη “Λευκή Κορδέλα” δεν ήταν κάποια από τις πολλές σκηνές της (κρυμμένης) σωματικής βίας. Ήταν το λεκτικό παραλήρημα του γιατρού, που εξευτέλιζε με κάθε δυνατό τρόπο την (ερωμένη του) μαμή - καλώντας την να εξαφανιστεί από τη ζωή του. Η σκληρότητα στο απόγειο της, με το περίβλημα της ειλικρίνειας: “Είσαι άσκημη και βρωμάει η ανάσα σου”, “δεν μπορώ πια μαζί σου, μου προκαλείς εμετό”, “δεν πας να πεθάνεις” και άλλες παρόμοιες φράσεις...

Η ταινία του Μίχαελ Χάνεκε είναι μια σπουδή πάνω στο υπόστρωμα που “γέννησε” (ή μπόρεσε να δεχτεί) τον φασισμό - η διεστραμμένη προτεσταντική ηθικολογία, η κρυμμένη βία, η έντεχνη δημιουργία της ενοχής. Το αναλύει εξαιρετικά εδώ, ο oldboy.

Όπως και στο αριστουργηματικό “Κύμα” (Die Welle), που πραγματεύεται ένα (πραγματικό) σχολικό πείραμα δημιουργίας του φασισμού, η αναζήτηση του κοινού παρονομαστή οδηγεί στη γερμανική κουλτούρα: Είναι τα χαρακτηριστικά μιας φυλής που μπορεί να οδηγήσουν σε αυτές τις εκτροπές; Είναι η θρησκευτική κουλτούρα μιας αυστηρής θρησκείας, που άρχισε ως αμφισβήτηση του καθολικισμού και εξελίχθηκε σε “δυνάστη” - και που όμως, σε άλλες χώρες, δεν προκάλεσε τα ίδια αποτελέσματα; Είναι η “γοτθική” αντίληψη των πραγμάτων, που μεταλαμπαδεύτηκε εν μέρει και στις ΗΠΑ, οτι πρέπει “να δουλέψουμε σκληρά, να δημιουργήσουμε με θετικό πνεύμα - και 1+1 κάνουν 2”; Κι όχι 2,5 όπως ενδεχομένως θα υποστήριζε ένας μεσογειακός, θέτοντας αμέσως τις υποσημειώσεις του σε κάθε ζήτημα, από την αντίρρηση περί βλαπτικότητας του καπνίσματος ως την άκρατη συνομωσιολογία;

Οι επιστήμονες, εθνολόγοι, ιστορικοί, ανθρωπολόγοι και κοινωνιολόγοι ίσως έχουν τις απαντήσεις. Αναρωτιέμαι, αν εμείς οι μεσογειακοί θα χρειαζόμασαν λίγο περισσότερη “σταράτη ντομπροσύνη”, που θα συμμαζέψει το “χύμα” μας. Λίγο μεγαλύτερη ειλικρίνεια στην αντιμετώπιση των προβλημάτων - και όχι μονίμως η αποφυγή του προβλήματος (“έλα μωρέ, τι φταίει ο συνάδελφος, καλό παιδί είναι, τη δουλίτσα του (δεν) έκανε...”), η υποκρισία της διπλωματίας (“αχ, πόσο σας εκτιμώ κυρία Παπαμπουρδοπούλου μου” - και μετά στο ψιθυριστό “είσαι μια κάργια εσύ”), η αποφυγή των συγκρούσεων και των ρήξεων, εκεί που ενδεχομένως θα χρειαζόταν.

Οπαδός της “διπλωματικής προσέγγισης” και στις προσωπικές σχέσεις, η απάντηση μου είναι αμέσως “όχι - και σίγουρα η face-to-face προσβολή και η βία δεν προσφέρουν απολύτως τίποτε”. Η ζωή πρέπει να βρίσκει τους τρόπους να γίνεται η δουλειά - αλλά και να επιβιώνει η ανθρωπιά. Η ζωή χρειάζεται τρυφερότητα - κι ας είναι μερικές φορές και “τεχνητή”. Η ζωή πρέπει να είναι φωτεινή - κάτι που ίσως ήταν τελείως αδύνατο σε ένα γερμανικό προτεσταντικό και φεουδαρχικό χωριό, λίγο πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ίσως γι αυτό ακριβώς η ανθρωπότητα έζησε τις χειρότερες σφαγές της ιστορίας της, στον 20ο αιώνα...




Οι φωτό είναι από τα http://www.myfilm.gr, http://en.wikipedia.org και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Θα μου επιτρέψετε να ασκήσω λίγο δημόσια κριτική, πάντως: Οι συνεντεύξεις καλό είναι γράφονται όταν γνωρίζει κανείς λίγο το αντικείμενο. Το να ονομάζεται "εφευρέτης του funk" (για λόγους εντυπωσιασμού) ο μεγάλος Αμερικανός σαξοφωνίστας Pee Wee Ellis, που βρίσκεται στην Αθήνα για εμφανίσεις στο Half Note, είναι αστείο. Είναι άγνωστο ποιός είναι ο "εφευρέτης του funk" - αν είναι κάποιος πάντως, αυτός είναι ο James Brown και όχι κάποιος από τους μουσικούς του. Ιδού μια ενδιαφέρουσα συζήτηση επί του θέματος. Επίσης, στην εισαγωγή της συνέντευξης, διαβάζει κανείς οτι ο Εllis συνεργάστηκε με τον Maceo Parker (προφέρεται Μέϊσιο) και τον Fred Wesley, αλλά και με τους J.B. Horns. Μόνο που πρόκειται για το ίδιο πράγμα - το εξαιρετικό τρίο των πνευστών του James Brown - εδώ σε ένα εξαιρετικό "τρυφερό" blues για να συνοδέψουν αυτό το post.

Με αφορμή ένα Κοράνι...

Είναι βέβαιο (κατά την άποψη μου) οτι αυτά που συνέβησαν στην Αθήνα, με αφορμή την καταγγελία οτι αστυνομικός έσκισε και ποδοπάτησε Κοράνι, όχι μόνο θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί – αλλά δείχνουν και την απόλυτη έλλειψη προετοιμασίας, σοβαρής δουλειάς, εκπαίδευσης και οργάνωσης που χαρακτηρίζει όλη την Πολιτεία μας – ειδικά τα τελευταία χρόνια.

Πρώτον, η αντίδραση του αστυνομικού δείχνει εγκληματική βλακεία/προχειρότητα και ταυτόχρονα απουσία εκπαίδευσης, αυτοσυγκράτησης, γνώσης του σύγχρονου κόσμου και δημοκρατικής παιδείας στην αστυνομία. Ακόμα κι αν δεν επρόκειτο παρά για μερικά “σκισμένα” χαρτάκια (που “ύποπτα” παρέπεμπαν σε δόση ναρκωτικών και κάποιοι έστω κουτοπόνηρα το είχαν εκμεταλλευτεί για να το εμφανίσουν ως “ιερό βιβλίο”) – σε καμία περίπτωση δεν “σκίζεις”, δεν “πετάς” και δεν “πατάς” οτιδήποτε ανήκει σε αυτόν που ελέγχεις. O αστυνομικός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε ιδιώτης, εκπροσωπεί το κράτος - και όλους μας.

(Γι αυτό σε οποιαδήποτε επαγγελματική και δημοκρατική αστυνομία του κόσμου, υπάρχουν διαδικασίες προσέγγισης του υπόπτου/πολίτη, που τηρούνται αυστηρά. Κανονικά χαιρετάς, μιλάς πάντα στον πληθυντικό και – ανεξάρτητα από την αυστηρότητα – μιλάς ευγενικά και χωρίς να προσβάλλεις. Αναφέρεις πάντα στον ελεγχόμενο τα δικαιώματα του και φυσικά δεν καταφεύγεις ποτέ σε “περιττή” βία, “αντριλίκια” και πολιτικούς/φυλετικούς/θρησκευτικούς χαρακτηρισμούς και ακρότητες. Λειτουργείς σαν “στρατιώτης”, με πειθαρχία – και ταυτόχρονα έχοντας στο μυαλό σου οτι υπάρχεις για να υπηρετείς τον πολίτη με ευαισθησία.
Αλλά πού να τα "ξέρουν" αυτά οι δικοί μας... Στην καλύτερη περίπτωση, η συντριπτική πλειοψηφία λειτουργεί “χαβαλετζίδικα” και άτυπα. Καμία πειθαρχία και εκπαίδευση, κάθονται και μιλούν φωνακλάδικα μεταξύ τους δημοσίως – και μόνο αν φοβηθούν τον έλεγχο σοβαρεύουν. Μια μερίδα τους δε έχει “ωραιότατες” ακροδεξιές απόψεις και ασκεί απλώς “νταηλίκι”, όπως φάνηκε και με τον πιο τραγικό τρόπο στη “ζαρντινιέρα” ή στην περίπτωση Κορκονέα – και επιβεβαιώνεται και σε κάθε διαδήλωση, όπου διμοιρίες ΜΑΤ “υποθάλπουν” τον ακροδεξιό τραμπουκισμό).


Δεύτερον, τώρα φαίνεται πόσο θα πληρώσουμε την έλλειψη πολιτικής για τη μετανάστευση – και το πόσο εγκληματική είναι η αδιαφορία μας για την γκετοποίηση των μεταναστών στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας (κυρίως) – και σε άλλες περιοχές. Ήδη η αβελτηρία μας κάνει το γύρο του κόσμου, μέσω των διεθνών δικτύων...

Το περιστατικό θα μπορούσε να είχε λήξει, με την παραπομπή του αστυνομικού και τη δημόσια συγνώμη του Χρήστου Μαρκογιαννάκη – ο “σκληρός” αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης όμως προτίμησε να κάνει εντελώς μονομερείς δηλώσεις για “άτομα αποφασισμένα να διαπράξουν φθορές σε περιουσίες πολιτών και να προκαλέσουν συμπλοκές και τραυματισμούς, διαταράσσοντας σοβαρά την κοινωνική και οικονομική ζωή της πόλης”, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά. Η αντίληψη που επικρατεί (και δεν ομολογείται) είναι οτι “με την πίεση της αριστεράς είμαστε πολύ ανεκτικοί”! Αποτέλεσμα; Η (γνωστή) απαράδεκτη χρήση χημικών από τα ΜΑΤ, μετά από (πιθανότατα) μια ακόμα προβακάτσια με μια πέτρα...


Μέσα σ' όλα, ήρθε και η απαράδεκτη προεκλογική δήλωση του Καρατζαφέρη, οτι “ήρθαν απρόσκλητοι σε μια χριστιανική χώρα” - το απαύγασμα της ακροδεξιάς και ρατσιστικής αντιμετώπισης του προβλήματος, προφανώς με στόχο την ψήφο των υπερσυντηρητικών και ξενόφοβων Ελλήνων...

Η απάντηση είναι οτι η χώρα μας δεν είναι “χριστιανική” - είναι απλά ευρωπαϊκή και (εκ του συντάγματος της) ανεξίθρησκη. Και οφείλει να έχει ως “ευαγγέλιο” της τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να διασφαλίζει στον ελεγχόμενο/κατηγορούμενο/συλληφθέντα τα δικαιώματα του, με κάθε σεβασμό. Να ελέγχει και να τιμωρεί όποιον τα καταπατά. Να κάνει το παν για να μπορεί ο οποιοσδήποτε (είτε ιθαγενής, είτε μετανάστης) να ασκεί ελεύθερα τα θρησκευτικά του δικαιώματα – φυσικά εδώ φαίνεται πόσο “φάουλ” είμαστε, με ευθύνη της κυβέρνησης, καθώς από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και πέρα αθετήσαμε την υποχρέωση/υπόσχεση μας να συνεχίσουμε να παρέχουμε τόπο λατρείας (ένα τζαμί δηλαδή), στους χιλιάδες μουσουλμάνους που ζουν στην πρωτεύουσα μας...

Όλα αυτά όμως εκτρέφουν το “αυγό του φιδιού”. Κι όταν σπεύδει ένα επίσημο κόμμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου να καπηλευθεί τις ξενοφοβικές ψήφους – τότε πώς θα ελεγχθούν οι διάφορες φασιστικές ομάδες, που βρίσκουν την ευκαιρία να κάνουν (παρ' ολίγον) φονικές προβοκάτσιες, με επιθέσεις κατά μεταναστών; Και πάλι η κυβέρνηση έχει τεράστια ευθύνη...


Είμαι της άποψης οτι τα σύμβολα του άλλου (κάθε είδους) τα σέβεσαι. Γι αυτό και δεν μου αρέσει το κάψιμο καμίας σημαίας και η “βεβήλωση” κανενός είδους θρησκευτικού συμβόλου.

Είμαι από αυτούς που θεωρούν επίσης την “φανατική προσήλωση” σε μια – οποιαδήποτε - θρησκεία στοιχείο υπανάπτυξης. Θεωρώ οτι οι διδασκαλίες των περισσοτέρων μεγάλων θρησκειών έχουν πολλά αποστάγματα σοφίας μέσα τους και αποτελούσαν ρηξικέλευθες προτάσεις στην εποχή τους, που προήγαγαν το ανθρώπινο γένος (για παράδειγμα, η “μη βία” στη διδασκαλία του χριστιανισμού είναι ένα εντυπωσιακό προοδευτικό στοιχείο). Όσο κι αν τις σέβομαι λοιπόν ως “ηθικές αρχές”, θεωρώ παραλλήλως τις θρησκείες “όπια του λαού” - μηχανισμούς ελέγχου των μαζών και ανεξέλεγκτες και αντιδημοκρατικές εξουσίες, που έχουν επιφέρει πολλά δεινά στην πορεία της ανθρωπότητας.

Όσο όμως κι αν δεν τις εγκρίνω, θεωρώ υποχρέωση μου να μάχομαι για να μπορεί καθείς να τις ασκεί ελεύθερα. Μόνο αυτοβούλως μπορεί, κατά την άποψη μου, να απεγκλωβιστεί κανείς από αυτές - και πάντως όχι με τον περιορισμό και τη βία.

Βρίσκω τρομερό που, πολλές φορές, οι μετανάστες δεν αντιδρούν στον εξευτελισμό τους, στα βασανιστήρια, στην κακομεταχείριση, στην εκμετάλλευση, στο “στοίβαγμα” τους σαν ζώα – αλλά με αυτά που θεωρούν “ιερά” εξεγείρονται. Τα ίδια αισθήματα έχω και με τον εθνικισμό κάθε είδους. Ίσως γιατί δεν θεωρώ “ιερά” τη θρησκεία και την πατρίδα, αλλά τον άνθρωπο και τα δικαιώματα του.


Τα πρόσωπα του φανατισμού που βλέπω, με φοβίζουν. Και βάζω μια “κόκκινη γραμμή”, με όλη τη διάθεση συνεννόησης μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών, που θεωρώ οτι πρέπει να υπάρχει:

Ζούμε σε μια εποχή – σε μια χώρα και μια ήπειρο – που αγωνιζόμαστε να ξεφύγουμε από την “δεσποτεία” του χριστιανισμού. Δεν θα την αντικαταστήσουμε με οποιαδήποτε άλλη – και δεν μπορώ να σεβαστώ κανέναν φανατικό. Αντιδρώ, όχι γιατι φοβάμαι τα "αντίποινα" ενός "ιερού πολέμου" - αλλά γιατί είναι απαράδεκτο αυτό που έγινε. Όπως και με τη μαντήλα, θεωρώ οτι δεν μπορούμε να δεχθούμε οποιαδήποτε απόκλιση ή “αλλοίωση” από τις ευρωπαϊκές αρχές μας – προς χάριν των “καλών σχέσεων” ή με την απειλή του όποιου φονταμενταλισμού.

Αν κάτι αντιβαίνει την αρχή της ισότητας, θεωρώ οτι δεν πρέπει να το δεχθούμε – όσο κι αν το επιθυμεί μια άλλη κουλτούρα. Αν κάποιος επιθυμεί να “εφαρμόσει” στην Ευρώπη έθιμα όπως η βία στις γυναίκες ή η κλειτοριδεκτομή, τότε επίσης δεν μπορούμε να το δεχθούμε. Όπως είναι απαράδεκτο να ενοχοποιείται συλλογικά όλος ο αραβικός ή μουσουλμανικός κόσμος για τις ενέργειες κάποιων φανατικών τρομοκρατών, έτσι και δεν μπορεί να ενοχοποιείται συνολικά η Δανία, η Ευρώπη ή ο Δυτικός κόσμος επειδή κάποιος έκανε (ακόμα και χωρίς καμιά διάθεση προσβολής) σατιρικά σκίτσα, που απεικονίζουν τον Μωάμεθ. Κι αν η δική μας αρχή της ελεύθερης έκφρασης δεν βρίσκει σύμφωνους κάποιους, τότε δεν θα πρέπει εμείς να προσαρμόσουμε τις αρχές μας σε αυτές, από τις οποίες έχουμε ιστορικά ξεφύγει.

Επαναλαμβάνω οτι τα θέματα των εθνών, θρησκειών και πολιτισμών πρέπει να λύνονται με διπλωματία και αμοιβαία κατανόηση. Επειδή όμως τις περισσότερες φορές (με εξαίρετο “εργαλείο” τον φανατισμό) δεν κρύβουν πίσω τους παρά (υποκριτικά) συμφέροντα, είμαι της άποψης οτι πρέπει να προχωρήσουμε τάχιστα, στον 21ο αιώνα, προς τον ανθρωπισμό, πέρα από αυτά που μας χωρίζουν.

Στο γνωστό δίλημμα “εθνική κυριαρχία εναντίον ανθρωπίνων δικαιωμάτων”, θεωρώ οτι πρέπει να απαντάμε όλο και περισσότερο 0-1 (όχι φυσικά με τον τρόπο με τον οποίον επιχείρησε υποκριτικά να απαντήσει η Ουάσινγκτον του Τζορτζ Μπους – η “δημοκρατία” δεν έρχεται ποτέ με τα φτερά ενός βομβαρδιστικού Β-52, όπως είχε κάποτε πολύ εύστοχα πει σε συνέντευξη του στο BBC, o γραμματέας του Αραβικού Συνδέσμου).

Οι αξίες του ανθρώπου, τα δικαιώματα του και η αναπόσπαστη προστασία όλου του οικοσυστήματος μας, του πλανήτη δηλαδή, είναι κατά τη άποψη μου πάνω απ' όλα. Και όχι βεβαίως “πάνω απ' όλα η πατρίδα”, όπως τόσο αντι-ευρωπαϊκά διαλάλησε τις προάλλες ο Κώστας Καραμανλής...





"Επί του πιεστηρίου": Συμπαθείς, ψύχραιμες και μετριοπαθείς οι δηλώσεις των επικεφαλής των μουσουλμάνων μεταναστών στη χώρα - με εξαίρεση ίσως εκείνο το "η πίστη μας είναι πάνω από τη ζωή μας", το οποίο οφείλεται μάλλον στο οτι η αξιοπρέπεια ταυτίζεται (δυστυχώς) με την πίστη.

Στον αντίποδα όμως - και λυπάμαι που το λέω - οι ανεκδιήγητες δηλώσεις του Υπουργού Τουρισμού (που εκπροσωπεί έτσι με τον χειρότερο τρόπο και την Εύβοια, κοινό τόπο καταγωγής μας). Ο κύριος Μαρκόπουλος είναι προφανώς τόσο φανατικά θρησκευόμενος και συντηρητικός που νομίζει οτι η συμβολή της Ελλάδας στην ιστορία είναι η ορθοδοξία - και όχι π.χ. η φιλοσοφία ή οι επιστήμες. Πιθανότατα θα συνιστούσε σε έναν τουρίστα να επισκεφθεί κανένα χριστιανικό ναό - και όχι την Ακρόπολη. Και βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται...


Οι φωτό είναι του Ιάκωβου Χατζησταύρου, δανεικές από το εξαιρετικό post της Αφροδίτης Αλ Σαλέχ.

Το post συνοδεύεται από την εξαιρετική φωνή της Αμερικάνας Lauryn Hill, πρώην τραγουδίστριας των Fugees (από το "refugees"). Και μόνη της και με το συγκρότημα της έχουν διακριθεί για τη βοήθεια τους σε πρόσφυγες. Έρχεται στην Αθήνα, στο Eject Festival, στις 18 &19 Ιουνίου. Είναι μια από τις ελάχιστες ουσιαστικές φωνές του σύγχρονου R&B, μην τη χάσετε!

Στο παζάρι με τη “μαντήλα”...

Στην Κωνσταντινούπολη (όπως και παντού στο Ισλάμ), ο μουζείνης προκαλεί συστηματικά ηχορύπανση 5 φορές την ημέρα (όπως άλλωστε και οι δικοί μας παπάδες, όταν βάζουν μεγάφωνα έξω από τις εκκλησίες). Και τα κοριτσάκια στους δρόμους αυτής της “ατέλειωτης μεγαλούπολης” των σχεδόν 12 εκατομμυρίων κατοίκων (άλλοι λένε 15!), κυκλοφορούν χαρούμενα και μοντέρνα – πολλά από αυτά όμως με μια αστεία αισθητική, που περιλαμβάνει all-star, “σφιχτοδεμένα” πανωφόρια (που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο “γυμνού”) και βεβαίως την παραδοσιακή μαντήλα. Κάτι που θα αποτελούσε ένα απλό φολκλόρ “θρησκευτικής καθυστέρησης”, αν δεν αφορούσε μόνο τις γυναίκες, παραβιάζοντας κάθε έννοια ισότητας των δύο φύλων – μια από τις βασικές αρχές δικαιωμάτων του ανθρώπου, κεφαλαιώδης και για τις ευρωπαϊκές αξίες.


Το πρόβλημα δεν αφορά βεβαίως μόνο στο τουρκικό έδαφος – εξαπλώνεται και σε όλα τα ευρωπαϊκά εδάφη, όπου υπάρχουν μουσουλμάνοι. Μέσα σε αυτό το σκηνικό λοιπόν, η Ευρώπη (και με τη δυσάρεστη εμπειρία της διεύρυνσης προς ανατολάς στο παθητικό της) καλείται να επιβεβαιώσει την πρόθεση της να εντάξει την Τουρκία “κάποτε” στους κόλπους της. Για την ακρίβεια, καλείται να βρει τρόπους να τηρήσει τις δεσμεύσεις της, χωρίς να υποστεί τις συνέπειες μιας περαιτέρω διεύρυνσης, με επιπλέον προβλήματα την ισλαμική ταυτότητα της χώρας και τον τεράστιο πληθυσμό της, των 70 εκατομμυρίων και πλέον - που θα της δώσει το δικαίωμα για περισσότερες “ψήφους” ακόμα και από τη Γερμανία.


Και στην πιο ευρωπαϊκή της εκδοχή, η Τουρκία είναι μια χώρα φοβισμένη από το δικτατορικό της παρελθόν και το στρατοκρατικό της παρόν – το βλέπεις στον τρόπο με τον οποίο φέρεται η αστυνομία. Είναι μια χώρα φτωχή, με πολλές εκφάνσεις της ζωής να θυμίζουν Ελλάδα περασμένων δεκαετιών – κάτι που εξηγεί και την επιτυχία των ισλαμιστών του Ερντογάν, που έδρασαν σαν “στρατός σωτηρίας”. Είναι μια χώρα με τη συντριπτική πλειονότητα (ακόμα και των πολύ νέων) να μη μιλάει “γρυ” Αγγλικά, ούτε άλλη ξένη γλώσσα. Είναι μια χώρα που ακόμα αφήνει “ελεύθερο” τον αριθμό των επιβατών στα πλοία για τα Πριγκηπονήσια, αδιαφορώντας για το αν υπάρχουν αρκετά σωσίβια. Είναι μια χώρα “υψηλού εθνικισμού”, που παλεύει με το ακατέργαστο φαλλοκρατικό πολλών “παραδοσιακών” ανδρών – αλλά και με την καθαριότητα, την καλογουστιά, το ανοιχτό πνεύμα.


Πάνω απ' όλα όμως, η Τουρκία είναι μια χώρα που παλεύει με το ίδιο της το μέλλον. Εγκλωβισμένη σε μια μοναδική διελκυστίνδα μεταξύ του δυτικότροπου στρατιωτικού κατεστημένου (που όμως δεν θέλει την Ευρώπη γιατί θα του αφαιρέσει βεβαίως τις εξουσίες) και του ισλαμικού στοιχείου (που μοιάζει πιο “δημοκρατικό”, αλλά και αυτό θα “κλωτσήσει” με τις ευρωπαϊκές επιταγές), η Τουρκία δεν ξέρει ποιο θα είναι το επόμενο της πρόσωπο: Θα μπορέσει να απαλλαγεί ποτέ από τη θρυλική “ανατολίτικη κουτοπονηριά”; Ακολουθώντας μέχρι τώρα τη μέθοδο μιας “εθνικής σοφιστείας”, που συνοψίζεται στο “χρησιμοποιούμε κάθε μικρή και ασήμαντη κατάκτηση, όπως
το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και εγείρουμε μονίμως μια νέα αξίωση στη διάρκεια της διαπραγμάτευσης” οδηγείται πολλές φορές σε διπλωματικές νίκες - αλλά μακροπρόθεσμα στην ίδια της την καθυστέρηση.

Η Τουρκία κινδυνεύει εδώ και χρόνια να την πάθει, όπως έγινε και με τις τεράστιες ισλαμικές επιγραφές, που είχαν φτιαχτεί μέσα στην Αγία Σοφία, τα 500 χρόνια που ήταν τζαμί: Όταν τη μετέτρεψαν σε μουσείο, επιχείρησαν να τις βγάλουν έξω – ανακαλύπτοντας οτι ήταν αδύνατο να χωρέσουν από τις (μικρότερες τους) θύρες εισόδου...


Παίζοντας “τη γάτα με το ποντίκι” με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η Τουρκία φαίνεται οτι και πάλι θα γλυτώσει την αξιολόγηση (παρά τις επιφαινόμενες αντιρρήσεις Ελλάδας και Κύπρου) τον Δεκέμβρη, με το τέλος της σουηδικής προεδρίας – ένα ακόμα επεισόδιο στο αέναο παζάρι, που έχει στο επίκεντρο του και το Κυπριακό. Το Παρίσι και το Βερολίνο υπονοούν σε όλους τους τόνους οτι η ένταξη πρέπει να μετατραπεί σε ειδική σχέση – αν και ο Μπερνάρ Κουσνέρ πάλι δεν μίλησε καθαρά για τις προθέσεις Σαρκοζί.


Η Τουρκία, εκτός από μια τεράστια αγορά, είναι πάντα μια περιφερειακή δύναμη στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής – ιδιαίτερα μετά και την “επαναφορά της στο θρόνο” από την Ουάσινγκτον. Είναι όμως και μια “δεξαμενή” εκατομμυρίων ψυχών, που ψάχνουν εναγωνίως το καλύτερο. Το συμφέρον μας είναι να προαχθούν και να εκδημοκρατιστούν. Θα αντέξει η Ευρώπη να ταυτίσει τα συμφέροντα της μαζί της;




Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 29.04.09

Οι φωτό είναι δικές μου - και απεικονίζουν κατά σειρά τέσσερα μέρη που θεωρώ οτι πρέπει να επισκεφθείτε, αν πάτε στην Istanbul: Τον σταθμό των τρένων (κάποτε κατάληξη του Orient Express) Sirkeci, τη "Μονή της Χώρας" (x2), τη "μικρή" (κιουτσούκ) Αγιά Σοφιά και το (υπόγειο) υδραγωγείο του Ιουστινιανού (Yerebatan).

Το post συνοδεύεται από: Την Ευανθία Ρεμπούτσικα με το O.S.T. της "Πολίτικης Κουζίνας", το συγκρότημα του Τούρκου Ilhan Ersahin στη Νέα Υόρκη Wax Poetic (με τη φωνή της Norah Jones) και τη συνεργασία των Brooklyn Funk Essentials με το τουρκικό συγκρότημα των Laço Tayfa.

Γάμος αλά ελληνικά...

Η άποψη μου για το γάμο είναι οτι το μοντέλο έχει χρεοκοπήσει – εξ ου και η αυξανόμενη διάλυση γάμων. Γενικώς το μοντέλο του “ζευγαριστάν” (πλην φυσικά των εξαιρέσεων) έχει χρεοκοπήσει: Οι ανάγκες “προστασίας” ενός ασθενούς φύλου από το άλλο (το αρσενικό είναι στην πραγματικότητα το ασθενές, λόγω ανωριμότητας) έχουν εκλείψει στον σύγχρονο κόσμο – οι προίκες, οι συμφωνίες, οι “αποκαταστάσεις” είναι απολύτως παρωχημένες, ακόμα και σε μια “ημιτριτοκοσμική” χώρα σαν τη δική μας. Επιπλέον ο σύγχρονος άνθρωπος (είτε άντρας είτε γυναίκα) έχει ταυτόχρονα ανάγκη και από αγκαλίτσα και από ελευθερία. Και από φλερτ και από συντροφικότητα. Και από ανεξαρτησία και ιδιωτικό χώρο – και από “στοργή και προδέρμ”. Το μοντέλο “μας τελείωσε”, μόνο που δεν έχουμε βρει ποιο είναι το επόμενο – μπορεί να μην υπάρχει καν. Ίσως πρέπει να “μεταποιήσουμε” το υπάρχον και να βρούμε τον τρόπο μέσα σε όλη αυτή την ιστορία να χωράει και η υπόθεση “παιδί”...

Μέχρι τώρα ο Έλληνας κινείται στις “αξίες και τις παραδόσεις της φυλής”. Το “όνειρο της νυφούλας” (εδώ η γυναικεία ψυχολογία καθιστά λίγο πιο “ασθενές φύλο” το γυναικείο), “θα μετακομίσεις όταν θα παντρευτείς” (γονείς με αρχές), “πότε επιτέλους θα τακτοποιηθείς;” (το περιβάλλον στη σχέση - προτιμώ “ατακτοποίητος”), θα καλέσουμε όλους τους Παπαπουτσόπουλους (η σχέση στην απόλυτη κοινωνική σέντρα).

Η κατάληξη είναι συνήθως η επιλογή μιας κακόγουστης ελληνοχριστιανικής τελετής, με παντού μέτοχο το κιτς της “μεταλλαγμένης ορθοδοξίας” (παπάς με κινητό μιλάει αμέσως μετά το “μυστήριο” και λίγο πριν το “αφορολόγητο φακελάκι”), σε ασφυκτικό αστικό “νεοπλουτέ” περιβάλλον (αντίθετα, όταν σπανίως επιλέγεται ένα εκκλησάκι σε νησί ή ύπαιθρο γενικώς, τότε μπορεί -υπό προϋποθέσεις - να μιλάμε για μυστικιστική εμπειρία), με όλη τη βιομηχανία του γάμου “πάνοπλη”, στην υπηρεσία της καταστροφής. Πόσο κρίμα, τόσα λεφτά – που θα μπορούσαν να γίνουν ένα ωραίο ταξίδι – να πηγαίνουν χαμένα...


Και δεν φτάνουν όλα αυτά, όλη η τελετή θα αλλοιωθεί μέχρι γελοιότητας για να καταγραφεί από την κάμερα. Στη δουλειά μας μιλάμε για “μιντιατικά γεγονότα”, όπως η 11η Σεπτεμβρίου – αυτά δηλαδή που γίνονται προς χάριν της κάμερας – αλλά το υπέρτατο είναι “ο ελληνικός γάμος”! Το ζευγάρι, αντί να ζει, ποζάρει. Συνεχώς! Για χιλιάδες άχρηστες φωτογραφίες! Για σιγουριά – και μέχρις εξαντλήσεως! Τουλάχιστον δύο ώρες παραπάνω – εξ ου και “στήνει” τους καλεσμένους, στο επίσης κιτς τραπέζι που ακολουθεί και ολοκληρώνεται με περήφανα τσάμικα...

Να μην παρεξηγηθώ: Μπορώ να τσακωθώ “μέχρι θανάτου” για να έχει ο καθείς το δικαίωμα να κάνει το γάμο του όπως θέλει – ορθόδοξο, βουδιστικό, παγανιστικό, με κλαρίνα ή χωρίς. Η αντίρρηση μου έχει να κάνει με την “επικρατούσα θρησκεία” και με τη βιομηχανία που τη συνοδεύει - με το οτι η τελετή δεν επιλέγεται πολύ συχνά από συνειδητή πίστη, αλλά από την κοινωνική συνήθεια, την ανάγκη για “γκλάμουρ”, την υποκρισία. Με την απουσία τελικά οποιουδήποτε πνευματικού ή αισθητικού στοιχείου...

Διαβάζω λοιπόν οτι οι πολιτικοί γάμοι αυξήθηκαν στο 30% του συνόλου περίπου – και αναθαρρώ. Μήπως ο Έλληνας, 25 χρόνια μετά την καθιέρωση του πολιτικού γάμου, απομακρύνεται επιτέλους από την ασυνείδητη επίδειξη ενός χριστιανικού καθωσπρεπισμού; Μήπως οι συνθήκες πράγματι ωριμάζουν για το σύμφωνο συμβίωσης; Όχι βέβαια! Η οικονομική κρίση φταίει. Η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, έχει πλήξει συνολικά την ορθόδοξη εκκλησία, πλην Κύπρου. Το χεράκι της έχει βάλει ιδιαιτέρως η υπόθεση του Βατοπεδίου...


Έστω λοιπόν και έμμεσα – ας είναι – τα έσοδα είναι μειωμένα στη μπίζνα του γάμου. Ίσως θα πρέπει να ρίξουν τις τιμές. Κι αυτή η “βιομηχανία γάμου”, βρε παιδί μου, που χρεώνει δεκαπλά οτιδήποτε προορίζεται για τελετή (από το μακιγιάζ, τις μπομπονιέρες και τα σοκολατάκια μέχρι τις αμοιβές υπηρεσιών) μήπως πρέπει επιτέλους να εκσυγχρονιστεί; Δε λέω, να μη χάσει κανείς τη δουλειά του - αλλά τουλάχιστον ας προτείνει κάτι καλόγουστο... Πού είναι η φαντασία της εξαιρετικής διαφημιστικής/PR πιάτσας μας; Πού είναι το στυλ; Να προτείνουν ωραία μέρη, ωραία happenings, ωραίες μουσικές, ωραία αισθητική γενικώς (και φτηνά παρακαλώ)... Αφού μπορούμε...

(Ενσταντανέ από προσωπική - παλαιότερη - εμπλοκή σε γάμο φίλων ως dj: O πατέρας του γαμπρού είναι πραγματικά ένας πολύ καλλιεργημένος και σκεπτόμενος άνθρωπος, με υψηλό αξίωμα. Αναπόφευκτα έχει καλεσμένους υπουργούς, δικαστές, πνευματικούς ανθρώπους. Το ζευγάρι θέλει τη ροκ μουσική που ακούει (και καθόλου ελληνικά) και μου το ξεκαθαρίζει, αλλά συμφωνεί στην πρόταση μου οι πρώτες περίπου 2 ώρες να είναι “φιλοτεχνημένες” για τη “γερουσία” - όχι όμως με τα κλισέ, αλλά με ωραίες παλιομοδίτικες light jazz επιλογές, ώστε να χορέψουν και να ευχαριστηθούν όλοι. Πράγματι... Ώσπου μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα καταφθάνει κακόσχημος κύριος και με περισσό θράσος απαιτεί: “Τι; Δεν έχεις τα Λαϊκά της Μinos, νούμερο 6;” Αυτά άκουγε στο σπίτι του, αυτά ήθελε...)


Επιστρέφω στα του γάμου - ως "δέσιμο". Μέρα των Όσκαρ που είναι, σκέφτομαι το “Benjamin Button” που ως απόλυτο Hollywood κονταροχτυπιέται (ανεπιτυχώς υποθέτω) με το αλά Dany Boyle Bollywood του “Slumdog Millionaire”. O (όλο και πιο μοιάζω στον Redford) Brad Pitt και η - τόσο συγκλονιστική ως χορεύτρια - Kate Blanchett έχουν τον “απόλυτο γάμο” - ανάποδο, αλλά απόλυτο: Από τα 4 ως τα 84 χρόνια. Η “χιαστί” συνάντηση τους δεν τους επιτρέπει παρά ελάχιστα (ένα; δύο; τρία;) χρόνια συνύπαρξης. Ίσως όχι περισσότερα από όσα έχει πραγματικά ένα μέσο ζευγάρι σήμερα. Με τον (δραματικό τους) τρόπο όμως, έχουν ουσιαστικά όλη τους τη ζωή μαζί...



Οι φωτό είναι από το "άκρως επαγγελματικό" site www.evangelismososhawa.com (ενημερωτικό αν είστε Koumbari) - και για την ταινία από τα www.washingtontimes.com, www.reelmovienews.com

Το post συνοδεύεται από το πρώτο κομμάτι του τρίτου από τα ιστορικά "Jazzmataz" του Guru, με την υπέροχη soul φωνή της Angie Stone

Ο αφρός των ημερών...

Δεν ήμουν ποτέ προληπτικός – αλλά σήμερα ήταν πραγματικά μια "Παρασκευή και 13", με όλες τις αναποδιές που μπορούσαν να τύχουν. Ευτυχώς όλες χωρίς σοβαρές συνέπειες (να υπενθυμίσω εδώ οτι οι Δυτικοί ξορκίζουν την Παρασκευή και 13, λόγω της νύχτας του Αγ. Βαρθολομαίου, ενώ εμείς οι Ανατολικοί τη Τρίτη, λόγω της άλωσης της Πόλης).


Όλα αυτά μου φέρνουν στο μυαλό την ενέργεια που έχει κάθε μέρα της εβδομάδας – σύμφωνα τουλάχιστον με την “παράδοση” και τις δοξασίες που απορρέουν από την ινδική αστρολογία, το αρχαιοελληνικό δωδεκάθεο και άλλες αρχαίες θρησκείες. Πριν από πολλά χρόνια μου τα είχε πει ένας φίλος στην Αμερική, αν κανείς ξέρει κάτι περισσότερο ας το συνεισφέρει:

-- Το Σάββατο λοιπόν είναι η μέρα του Κρόνου, του “εκφραστή του πρέπει” (Saturn day= Saturday). Στην εβραϊκή θρησκεία, ως γνωστόν, είναι η μέρα των θρησκευτικών υποχρεώσεων, της προσευχής και της λατρείας του Θεού – στο δικό μας πολιτισμό έχει μάλλον γίνει η μέρα της “υποχρεωτικής” διασκέδασης.

-- Η Κυριακή είναι η μέρα του Ήλιου (Sun day) – και κατ' επέκταση του απολογισμού και του επανακαθορισμού των στόχων στη ζωή. Η αλήθεια είναι οτι η λιακάδα φαίνεται πολύ πιο φωτεινή (ή πιο σημαντική) την Κυριακή – που δεν είναι πάντως μια μέρα διασκέδασης. Ειδικά το απόγευμα της μπορεί να είναι πολύ καταθλιπτικό και το βράδυ της προσφέρεται για στοχασμό και σχεδιασμό της επόμενης εβδομάδας. Έχω παρατηρήσει οτι πολύ περισσότερος κόσμος βλέπει δελτίο ειδήσεων την Κυριακή – παρά την Παρασκευή ή το Σάββατο...

-- Η Δευτέρα είναι η μέρα της Σελήνης (Μoon day και Lune-di στα γαλλικά από το lune=σελήνη) και βεβαίως της ..γκρίνιας και της βαρεμάρας, καθώς το φεγγάρι συμβολίζει όλα τα αρνητικά συναισθήματα – και τη “βολεψασιόν”. Ποιός θέλει να πάει για δουλειά την πρώτη μέρα της εβδομάδας; Άλλωστε δεν είναι στην ουσία η πρώτη (στο μέτρημα τουλάχιστον είναι η Κυριακή), με αποτέλεσμα να γίνεται πρώτη (σοβαρή) εργάσιμη η ..Τρίτη.


-- Η Τρίτη είναι η μέρα του Άρη (Mars day, Mardi στα γαλλικά – το Tuesday βγαίνει από τον “Άρη των Βίκινγκ” που λεγόταν Tyr), θεού του πολέμου, δηλαδή είναι η μέρα της δράσης. Οι περισσότεροι από εμάς αρχίζουν ουσιαστικά τις σοβαρές δουλειές και τις πρωτοβουλίες (μαζί πάνε και οι καβγάδες) αυτή τη μέρα.

-- Η Τετάρτη είναι η μέρα του Ερμή (Mercury day, Mercredi στα γαλλικά – στα αγγλικά το Wednesday προέρχεται από τον αντίστοιχο “Ερμή” των Άγγλων), δηλαδή η μέρα του θεού της επικοινωνίας. Είναι παρατηρημένο οτι την Τετάρτη τα τηλέφωνα χτυπάνε αλύπητα πιο πολύ – για να μη σας μιλήσω για τη δημόσια δραστηριότητα των υπουργών και υφυπουργών που απογειώνεται...

-- Η Πέμπτη είναι η μέρα του Δία (Ζeus day, Jeudi στα γαλλικά και Thursday στα αγγλικά, από τον αντίστοιχο Thunor των Γερμανών), δηλαδή η μέρα του “benevolent king”, που απλόχερα χαρίζει τα πάντα. Είναι για ένα μυστήριο λόγο η μέρα των “ανοιγμάτων” - και για πολλούς η καλύτερη μέρα για έξοδο και ουσιαστική ψυχαγωγία.

-- Η Παρασκευή τέλος, είναι η μέρα της Αφροδίτης (Venus day, Vendredi στα γαλλικά και Friday στα αγγλικά από τις αντίστοιχες θεότητες Frigg, Frige και Freyja), η ημέρα των απολαύσεων, της ηδονής και της ερωτικής ενέργειας. Όχι τυχαία, θεωρείται η καλύτερη μέρα για διασκέδαση...


Η Παρασκευή είναι και η μέρα της μικρότερης επισκεψιμότητας (μέχρι τώρα τουλάχιστον) σε αυτό το blog – ίσως και σε όλα, γενικώς. Το βρίσκω απολύτως λογικό. Η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω...

Όσο για μένα, μετά από μια τέτοια μέρα, θέλω απλώς να μπω κάτω από μια κουβέρτα και να μην πάω πουθενά – music is my blanket...


Οι φωτό είναι από τα http://www.sciencemuseum.org.uk, www.danheller.com, http://www.infoniac.com

O τίτλος είναι εμπνευσμένος από το βιβλίο του Γάλλου υπερρεαλιστή συγγραφέα, ποιητή, μηχανικού, ηθοποιού, μουσικού, τραγουδιστή, κριτικού και μεταφραστή Boris Vian

To post αυτό συνοδεύεται από το "Blanket", την κορυφαία (κατά την άποψη μου) στιγμή στη βραχύβια ζωή του βρετανικού συγκροτήματος των Urban Species, που συνεργάζονται στο συγκεκριμένο κομμάτι με την υπέροχη φωνή της Imogen Heap.