Ο χορός της μικροπολιτικής

Εν αρχή ην η ημερομηνία των εκλογών. Ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Μιχελάκης αντιμετώπισε το θέμα όχι ως θεσμικός παράγοντας, αλλά ως πρώην διευθυντής ειδήσεων ιδιωτικού καναλιού, που κοιτάει πώς θα κερδίσει περισσότερα σε θεαματικότητα το κεντρικό του δελτίο. Δηλαδή, με κολπάκια.
 

Εμπνεύστηκε τον ορισμό της ημερομηνίας του α’ γύρου των δημοτικών εκλογών, μια Κυριακή πριν από τις Ευρωεκλογές. Το σκεπτικό απλό: Πολλοί δεν θα πάνε να ψηφίσουν τη δεύτερη Κυριακή, αφού γι αυτούς δεν θα υπάρχει β' γύρος - είτε θα έχουν ήδη εκλέξει δήμαρχο και περιφερειάρχη, είτε θα έχουν εκτονώσει στον πρώτο την οργή τους, είτε δεν θα έχουν να ξοδέψουν για τη μετακίνηση. Έτσι, παρά τις αντιδράσεις, η ΝΔ μπορεί να γλυτώσει μέρος της κατακραυγής για την κυβερνητική πολιτική, απαξιώνοντας το αποτέλεσμα. Και το ποσοστό της με την αποχή θα φανεί μεγαλύτερο - και με λίγη καλή τύχη, όχι πολύ μακριά από τον αντίπαλο.
 
Μετά, από κοινού Σαμαράς και Βενιζέλος αποφάσισαν να πλήξουν τον δικό τους «αντίπαλο» ο καθένας, αλλάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού, μόλις τρεις μήνες πριν τις εκλογές. Η ΝΔ «στριμώχνει» τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα ήθελε μια πιο συντεταγμένη παρουσία υποψηφίων της ηγετικής ομάδας, παριστάνοντας ότι είναι κεντροαριστερή/σοσιαλδημοκρατική, ενώ τώρα θα πρέπει να τιθασεύσει το «σκορποχώρι» των διαφόρων υποψηφίων, που ενίοτε προκύπτουν και άκρως προβληματικοί. Και το ΠΑΣΟΚ ρίχνει a priori στο καναβάτσο τους 58, που ότι και να κάνουν, όσο και να γκρινιάξουν, όσο και να αποκλείσουν υποψηφίους με παραδοσιακή απήχηση στο εκλογικό σώμα, κινδυνεύουν να ψηφίζουν οι υποστηρικτές τους Βούλγαρη και Παγουλάτο - και να τους προκύπτει π.χ. Γεννηματά και Κουκουλόπουλος.
 
Σύμφωνα με το κουτοπόνηρο σκεπτικό, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την «περισσότερη» δημοκρατία της θεσμοθέτησης του σταυρού - κι ας γίνεται η χώρα μια τεράστια μιντιακή περιφέρεια. Και ως συνήθως, οι λύσεις που έχουν δώσει οι «κουτόφραγκοι», με το μεικτό σύστημα λίστας και σταυροδοσίας δεν λαμβάνονται υπ' όψιν. Οι χειρισμοί του ΠΑΣΟΚ δικαιώνουν εν μέρει τη ΔΗΜΑΡ, που δεν ήθελε επ' ουδενί να προσχωρήσει στην ανασύσταση της κεντροαριστεράς με “κυρίαρχο” τον Βενιζέλο - και τα δύο κόμματα όμως, αν δεν ενισχυθούν σε ένα ενιαίο σχήμα, από τους πολίτες που έχουν αποστασιοποιηθεί στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο, κινδυνεύουν να μην εκλέξουν εκπροσώπους σε αυτές ή τις επόμενες (εθνικές) εκλογές.
 
Το τρίτο ολίσθημα ήρθε με την επιλογή των συνεργασιών στους δύο μεγαλύτερους δήμους της χώρας. Ο Καμίνης και ο Μπουτάρης, το πιο επιτυχημένο αυτοδιοικητικό πείραμα των τελευταίων δεκαετιών, «ξίνιζε» στα κομματικά επιτελεία και στα άντρα του λαϊκισμού, ακριβώς γιατί ήταν τόσο ξένο προς τις πρακτικές τους. Όχι μόνο η Νέα Δημοκρατία, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκαν να στοιχηθούν πίσω από την επιλογή της κοινωνίας των πολιτών - και επέλεξαν να τις κομματικές υποψηφιότητες, παρά την ένδεια στελεχών, που θα μπορούσαν να σηκώσουν αξιοπρεπώς το βάρος.
 
Κι έτσι ήρθαν οι δημοσκοπήσεις, να εκπλήξουν δυσάρεστα τους κομματικούς μανδαρίνους: Ο Γιώργος Καμίνης όχι μόνον δεν είναι «εξαφανισμένος» στον πάτο της λίστας, αλλά οδηγεί την κούρσα με 20%. Βεβαίως, είναι πολύ νωρίς ακόμα για προβλέψεις, αλλά είναι ενδεικτικό ότι αμέσως μετά τη δημοσίευση της πρώτης μέτρησης (και παρά την παλαιότερη και νέα επιχειρηματολογία υπέρ του έργου Καμίνη), οι συνήθεις ύποπτοι της «παραδοσιακής μαγκιάς» της ελληνικής πολιτικής σκηνής έσπευσαν να λοιδορήσουν τα αποτελέσματα ως «στημένα». Βλέπετε, δεν είναι δυνατόν ο «εκλεκτός» του εκλογικού σώματος να μην έχει τα χαρακτηριστικά ενός φανφαρόνου και εξωστρεφούς μικρο-πολιτικάντη. Ο Καμίνης, ως εκπρόσωπος της πραγματικής αξιοπρέπειας (και όχι της “αντιμνημονιακής”), ενοχλεί κατευθείαν στα σωθικά και αποκαλείται «ξενέρωτος» από το δεξιό και αριστερό λαϊκισμό. Λίγο-πολύ το ίδιο ισχύει και για τον Μπουτάρη. Ακριβώς γιατί ο αθόρυβος, αποτελεσματικός και εν τέλει ο «κανονικός», μετριοπαθής και αξιόλογος άνθρωπος είναι ξένος και αντιπαθής προς τον καφενειακό, τον αντιδραστικό και τον φανατικό, με τον ίδιο τρόπο που και η κεντροαριστερά και ο εκσυγχρονισμός θεωρούνται χώροι, όπου συνωθούνται οι «λογιστές» με τους «προσκυνημένους».
 
Αλλά κι οι επόμενες έρευνες, τα ίδια έδειξαν. Κι επειδή το να είναι όλες “πειραγμένες” με τον ίδιο τρόπο αποκλείεται, ένα ακόμα συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι υπάρχει ένα (αρκετά μεγάλο;) κομμάτι της υγιούς κοινωνίας, που αντιστέκεται στο μανιχαϊστικό διαχωρισμό της πολιτικής αντίληψης, σε «μνημονιακή» και «αντιμνημονιακή», σύμφωνα με την οποία δεν μπορείς να ψηφίσεις τον αξιόλογο δήμαρχο, αλλά οφείλεις να λάβεις αρνητική θέση απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης ή των δανειστών, λες και υπάρχει σώφρων άνθρωπος που επιθυμεί τα λάθη τους. Το μάθημα αυτό θα έπρεπε εντόνως να προβληματίσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που αποφάσισε να στηρίξει ένα (ακόμα) παιδί του κομματικού σωλήνα, το ίδιο ”παλιό” στις αντιλήψεις, με πρώτα δημοσκοπικά αποτελέσματα γύρω στο 10% - στο ποσοστό δηλαδή που είχε επιτύχει ο Αλέξης Τσίπρας, πριν διογκωθεί η φούσκα του κόμματος του. Αλλά, μάλλον το ανάποδο συνέβη.

 
Ακόμα υπάρχει πολύς δρόμος για τις κάλπες - και οι εκπλήξεις μπορεί να είναι και ευχάριστες και δυσάρεστες. Όμως, όλοι αυτοί οι αλλεπάλληλοι γύροι της μικροπολιτικής επίδειξης δείχνουν οτι το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος δεν έχει αντιληφθεί πόσο έχουν αλλάξει οι καιροί - ίσως γιατί δεν έχει αλλάξει και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, παρά την κρίση. Γι αυτό και το υπόλοιπο πρέπει να αποδοκιμάσει αυτές τις πρακτικές. Και με την ψήφο του να μην επιτρέψει, μια ακόμα φορά, το θρίαμβο της μικροπολιτικής...

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Η φωτό είναι από το weheartit.com και το εξώφυλλο από το www.factmag.com

To post συνοδεύεται από το υπέροχο "Last Dance", από τους Αμερικανούς Rhye

Ο διχασμός της πόλης

Ακόμα κι αν προσωρινά βελτιώνεται, από επιμέρους παρεμβάσεις του Δήμου ή της αστυνομίας, το πρόβλημα του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας, παραμένει στάσιμο. Και ως τέτοιο, τελικά επιδεινώνεται, καθώς στη μέχρι τώρα υποβάθμιση, από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και μετά, προστέθηκαν η οικονομική κρίση και οι επιπτώσεις από την αλόγιστη χρήση του ζωτικού του χώρου, για κάθε είδους διαμαρτυρίες, συγκρούσεις και καταστροφές.


Αν λοιπόν το ζήτημα δεν περιέλθει στην αρμοδιότητα ενός ειδικού συντονιστικού οργάνου, τύπου “Αθήνα 2004”, που θα σχεδιάζει και εφαρμόζει πολιτικές σε κάθε πτυχή του πολυπαραγοντικού αυτού προβλήματος, τότε κινδυνεύουμε να κάνουμε μια τρύπα στο νερό. Η εκμετάλλευση, τα παράνομα κυκλώματα, η διαχείριση του μεταναστευτικού, η πρόνοια για τους αναξιοπαθούντες, η ερήμωση από τη φυγή κατοίκων και επιχειρήσεων - όλα αυτά δεν αντιμετωπίζονται μόνο από έναν φορέα.

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τη χρησιμότητα μιας ανάπλασης στο κέντρο της πόλης, καλά μελετημένης, μετά από διεθνή διαγωνισμό. Αλλά όπως με κάθε άλλη εμπειρία ανάπλασης, αν (και) αυτή δεν συνοδευτεί από συνολικό συντονισμό και επίμονα μέτρα που θα αντιμετωπίζουν τη ρίζα των προβλημάτων, το αποτέλεσμα θα είναι τελικά αρνητικό.

Η πεζοδρόμηση της οδού Πανεπιστημίου ενέχει δύο κινδύνους, με κοινό παρονομαστή: Πρώτον, να προσφερθεί στο γκέτο μια εξαιρετική “επέκταση”, ειδικά τις νυχτερινές ώρες που η πόλη ερημώνει και δεν θα υπάρχει ούτε η συνήθης κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Ο φόβος υπήρχε (σε μεγαλύτερο βαθμό) και με την πρόταση για πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς, ιδέα που τέθηκε πρόχειρα στο τραπέζι - και θα κατέληγε, με μαθηματική ακρίβεια, στο τέλειο “πεζοδρομημένο γήπεδο του γκέτο”, όπου ανενόχλητα τα κυκλώματα θα υποκαθιστούσαν τα συνήθη τραπεζοκαθίσματα.

Ο δεύτερος κίνδυνος είναι (αν δεν συνοδευτεί από γενναία και συντονισμένα μέτρα αναβάθμισης σε όλο το κέντρο) να διχάσει την πόλη, σε “πάνω” και “κάτω”. Η πρώτη, με την προσδοκώμενη ανάκαμψη της οικονομίας θα ανακτήσει τη λάμψη της, ενώ η δεύτερη, παρατημένη επί δεκαετίες πια, θα βυθιστεί στη εξαθλίωση της. Η διαχωριστική γραμμή ενός πεζόδρομου θα αποτελέσει έτσι την επίσημη πιστοποίηση ενός κοινωνικού διχασμού.

Μεταξύ άλλων, ο σκοπός της πεζοδρόμησης είναι να ενωθούν, για τους πεζούς, τα δύο σημαντικότερα μουσεία - αυτό της Ακρόπολης με το Αρχαιολογικό. Αν στο πρώτο τα προβλήματα περιορίζονται στην ελλιπή φύλαξη του πεζοδρόμου της Αποστόλου Παύλου από τα οχήματα-εισβολείς, στο δεύτερο η εξαθλίωση των ναρκωτικών, του παρεμπορίου και των συμμοριών έχει οδηγήσει μέχρι και στην πρόταση για σιδηρόφρακτη περίμετρο, ώστε να διαφυλαχθεί το μουσείο από τους βανδαλισμούς.

Αν δεν ακυρωθεί η ανάγκη για κάγκελα στο κέντρο της πόλης (και αυτό δεν επιτυγχάνεται με αστυνομικές "σκούπες"), η πεζοδρόμηση μοιάζει ανώφελη.









To γράφημα είναι από το www.realestatecorner.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από το "This City Never Sleeps" των Βρετανών Eurythmics.

Ψήφισμα διαμαρτυρίας για το κέντρο της Αθήνας

H Αθήνα καλείται και πάλι να επουλώσει τις πληγές της. Για μια ακόμη φορά παρακολουθήσαμε όλοι, σε ζωντανή τηλεοπτική σύνδεση, την πόλη μας να παραδίδεται ανυπεράσπιστη στη βία, τη φωτιά και τη λεηλασία. Η συντονισμένη πυρπόληση δεκάδων κτηρίων στο κέντρο της πόλης μετατρέπει σήμερα σε βεβαιότητα την υποψία, ότι κάποιοι, εδώ και καιρό, επιδιώκουν συστηματικά να καταστρέψουν τον κοινωνικό και οικονομικό ιστό της πρωτεύουσας, να ερημώσουν το ιστορικό και εμπορικό της κέντρο. Αυτή τη φορά, μάλιστα, είχαν συγκεκριμένη επιδίωξη: να πλήξουν τον πολιτισμό της πόλης, την ιστορική της μνήμη, τον οικονομικό πνεύμονά της, υπονομεύοντας συνάμα τον ειρηνικό χαρακτήρα της συλλογικής διαμαρτυρίας των πολιτών.


Απέναντι σε αυτήν την οργανωμένη επίθεση, η Πολιτεία αδυνατεί να αντιδράσει εγκαίρως και να προλάβει τις καταστροφές. Μέρες πριν από την καταστροφή, η Νομική Σχολή κατελήφθη από τις δυνάμεις της βίας, οι οποίες μάλιστα εξέδωσαν και σχετική δημόσια ανακοίνωση, χωρίς να υπάρξει κάποια έγκαιρη και ουσιώδης αντίδραση ούτε από την Πρυτανεία ούτε από την Αστυνομία. Συνέπεια αυτής της αδράνειας είναι ότι πανεπιστημιακά ιδρύματα μεταβλήθηκαν και πάλι σε ορμητήρια κουκουλοφόρων, επιχειρήσεις αφέθηκαν στο έλεος της καταστροφικής μανίας τους και σημαντικές νησίδες πολιτισμού και ιστορίας αποτέλεσαν το λάφυρο ενός πολέμου που δεν φαίνεται να έχει τέλος.

Το Κράτος εμφανίζεται ανίκανο να εγγυηθεί το θεμελιώδες δικαίωμα κάθε Αθηναίου, να ζει με ασφάλεια στην πόλη του, να κυκλοφορεί ανεμπόδιστα σε αυτήν, να αναπτύσσει ελεύθερα την επαγγελματική δραστηριότητά του και, εν γένει, να εκφράζεται ελεύθερα και ειρηνικά.

Απέναντι στη συστηματική προπαρασκευή όλων όσοι επιτέθηκαν στην πόλη, οι αρμόδιοι να αποκρούσουν την επίθεση απολογούνται σήμερα, μεταθέτοντας αμοιβαία τις ευθύνες τους, ο ένας στους ώμους του άλλου, με επιχειρήματα που δεν είναι απλώς αβάσιμα, αλλά υποτιμούν τη νοημοσύνη των πολιτών.

Σοβαρή όμως είναι και η ευθύνη των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Με βάση τη συσσωρευμένη πολυετή εμπειρία του εργατικού κινήματος και ύστερα από τόσες βιαιότητες στο ιστορικό και εμπορικό κέντρο της πόλης, δεν επιτρέπεται οι διοργανώτριες, κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις, να μην περιφρουρούν τον ειρηνικό χαρακτήρα των κινητοποιήσεων, στις οποίες οι ίδιες καλούν τους πολίτες να συμμετάσχουν. Οι καταστροφές και η ερήμωση του κέντρου της Αθήνας δεν ανοίγουν τον δρόμο προς την εφαρμογή άλλων οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών, αλλά, αντίθετα, τις υπονομεύουν.

Εκφράζοντας τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, η δημοτική αρχή, καθώς και ο εμπορικός και επιχειρηματικός κόσμος της πόλης, αγωνίζονται να μην καταστραφεί η Αθήνα.


Δηλώνουμε :

- ότι θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, ώστε να κρατήσουμε ζωντανό τον ζωτικό ιστό της πρωτεύουσας, το ιστορικό και εμπορικό της κέντρο· και ότι θα συμβάλουμε, ο καθένας από τη θέση του, στην αποκατάσταση των ζημιών.

Ζητάμε όμως:

- από την κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα και τους συνδικαλιστικούς φορείς ειλικρινή διάλογο και συγκεκριμένες δεσμεύσεις, για τη λήψη συντονισμένων προληπτικών μέτρων, ώστε να μην ζήσουμε ξανά τέτοια καταστροφή.



Υπογράφουν: Δήμος Αθηναίων, ΓΣΕΒΕΕ, Εμπορικός Σύλλογος Αθηνών, Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, Ένωση Ξενοδόχων Αθηνών-Αττικής, Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου, Κίνηση Πολιτών Κέντρου Αθήνας, «Κ-Μ Πρότυπη Γειτονιά».












Η φωτό είναι από το www.theatlantic.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.co.uk

To post συνοδεύεται από το "The Love Me Or Die" του Αυστραλού C. W. Stoneking, που εμφανίστηκε πρόσφατα στον Πειραιά.

Συνάντηση με τον Δήμαρχο για το Ιστορικό Κέντρο

Αντιγράφω από εδώ:



H Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου ζήτησε και πραγματοποίησε συνάντηση με τον Δήμαρχο Αθηναίων, το περασμένο Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012, με σκοπό την ενημέρωση και τη συζήτηση σοβαρών ζητημάτων, που αφορούν το κέντρο της Αθήνας και τη λειτουργία του Δήμου.


Η ανταλλαγή απόψεων μεταξύ της αντιπροσωπείας μας και του κυρίου Καμίνη απέβη ιδιαίτερα χρήσιμη. Συζητήσαμε το πάγιο αίτημα μας προς την κυβέρνηση για τη δημιουργία ενός συντονιστικού οργάνου, τύπου “Αθήνα 2015”, που θα εποπτεύεται απευθείας από τον Πρωθυπουργό και θα έχει συνολικές αρμοδιότητες για την εκπόνηση σχεδίου, την εφαρμογή μέτρων και τη συνεχή εποπτεία και προσαρμογή αυτών, ώστε να υπάρξει αποτελεσματικότητα και ορατή βελτίωση.

Ωστόσο, επειδή η οικονομική κρίση, η έλλειψη πολιτικής βούλησης και η πολιτική ρευστότητα, μεταξύ άλλων, καθυστερούν την εφαρμογή ενός τέτοιου σχεδίου, ζητήσαμε από τον Δήμαρχο να αναλάβει πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός “Γραφείου Ιστορικού Κέντρου” στο Δήμο, που θα μπορούσε να είναι μετεξέλιξη του “Γραφείου Πλάκας” και πυρήνας για τη δημιουργία ενός ευρύτερου οργάνου της Πολιτείας - πρόταση με την οποία συμφώνησε ο Δήμαρχος, αναφέροντας μας πως ήδη υπάρχει μια ομάδα που επεξεργάζεται προτάσεις για την οικονομική αναζωογόνηση του κέντρου.

Στη συνέχεια, θέσαμε θέματα λειτουργίας των δημοτικών οργάνων, τόσο των κεντρικών, όσο και διαμερισματικών, που υπολείπονται της δημοκρατικής και ταυτοχρόνως δημιουργικής λειτουργίας, που εμείς θα επιθυμούσαμε. Εστιάσαμε ιδιαίτερα στη λειτουργία και τον έλεγχο των καταστημάτων υγιειονομικού ενδιαφέροντος, που λειτουργούν ανεξέλεγκτα, σε διάφορες περιοχές, επιβαρύνοντας δραματικά τα προβλήματα των κατοίκων και “ανθίζοντας” μονομερώς, εις βάρος άλλων λειτουργιών, απαραίτητων για τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού. Ο Δήμαρχος μας ενημέρωσε οτι, στην συνάντηση του με τον Πρωθυπουργό, ζήτησε μεταξύ άλλων, τη νομοθέτηση αυστηρότερων μέτρων, απευθείας κατά του ιδιοκτήτη του κτηρίου, στο οποίο η επιχείρηση παραβιάζει συστηματικά το νόμο.

Το ζήτημα των απαιτούμενων μέτρων και κινήτρων, για την επιστροφή κατοίκων, επαγγελματιών και επιχειρήσεων στο Ιστορικό Κέντρο, συζητήθηκε διεξοδικά. Διαπιστώθηκε η αδυναμία καταγραφής των παράνομων μεταναστών από την Πολιτεία, μας αναλύθηκε από πλευράς Δημάρχου η πρόθεση να αποκεντρωθούν τα συσσίτια και άλλες κοινωνικές υπηρεσίες για τους απόρους και αστέγους (ώστε να μην επιβαρύνουν αποκλειστικά το ιστορικό τρίγωνο), μας παρουσιάστηκε η λειτουργία των Κέντρων Ημερήσιας Φροντίδας για τους αστέγους - και μας ανακοινώθηκε η πρόθεση του Δημάρχουν να μεταβεί στις Βρυξέλλες, ώστε να εξασφαλιστούν ευρωπαϊκά προγράμματα, για την αναβάθμιση της πόλης. Εθίγη επίσης το ζήτημα της αξιοποίησης ακινήτων του Δήμου, παρά τις οικονομικές δυσκολίες, αλλά και η προσπάθεια να δημιουργηθούν ξενώνες για νέους, με πολύ χαμηλό ενοίκιο, ώστε να κατοικηθεί το κέντρο. Ο κύριος Καμίνης υπογράμμισε την πολιτική του Δήμου να μην αυξήσει τα δημοτικά τέλη, για δεύτερη χρονιά, ώστε να μην υπάρξουν πρόσθετες επιβαρύνσεις στις επιχειρήσεις - και τάχθηκε υπέρ της θεσμοθέτησης και άλλων φορολογικών/οικονομικών κινήτρων, ώστε να αποτραπεί η ερήμωση του κέντρου.

Το ζήτημα των δικτύων της παρανομίας (παρεμπόριο, ναρκωτικά, πορνεία) συζητήθηκε επίσης διεξοδικά. Ο Δήμαρχος εξέφρασε την πρόθεση του να προωθήσει το αίτημα της αναβάθμισης της δημοτικής αστυνομίας, σχολιάζοντας θετικά την αποκέντρωση των μονάδων που παρέχουν μεθαδόνη, αλλά εντοπίζοντας προβλήματα στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι αρχές της πολιτείας - και την αδυναμία συνεργασίας με πρυτανικές αρχές, σε κάποιες περιπτώσεις, καθώς τα μέλη των κυκλωμάτων εξακολουθούν και βρίσκουν καταφύγιο σε πανεπιστημιακούς χώρους.

Τέλος, συζητήθηκε και η μακροχρόνια προσπάθεια που απαιτείται για τη χαρτογράφηση των χρήσεων γης, ώστε να υπάρχει ένα μακρόπνοο ρυθμιστικό σχέδιο. Η άποψη οτι οι αναπλάσεις, χωρίς τη συνολική μέριμνα για τη λειτουργία της πόλης δεν φέρνουν αποτέλεσμα, βρήκε κοινή αποδοχή στο τραπέζι.

Ωστόσο, όλα τα παραπάνω χάνουν το οποιοδήποτε νόημα τους, όταν η πόλη παραδίδεται στη βία, στο πλιάτσικο και στους εμπρησμούς. Η Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου, διατηρώντας πάντοτε την κριτική της στάση απέναντι στις πράξεις της Δημοτικής αρχής, διατυπώνει την πλήρη στήριξη της προς τον Δήμο, για οποιαδήποτε πρωτοβουλία προστατεύει την πόλη από βανδαλισμούς και την καταστροφή της πολιτιστικής της κληρονομιάς. Η διατήρηση της ειρηνικής της φυσιογνωμίας είναι η ελάχιστη προϋπόθεση, για οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια αναβάθμισης και επιστροφής της ποιότητας ζωής στο Ιστορικό Κέντρο. Η συνεχής ασέλγεια πάνω στην καρδιά της πόλης, όπως και οποιαδήποτε προσπάθεια για κινήσεις εντυπωσιασμού, σαν την απόπειρα κατάληψης του Πνευματικού Κέντρου, μας βρίσκει αντίθετους. Είμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε ειλικρινή προσπάθεια για μια πιο ανθρώπινη πόλη. Η Αθήνα κινδυνεύει - και μαζί της όλη η χώρα, από την αδυναμία μας να πράξουμε τα απαραίτητα για τη διάσωση της.








H φωτό είναι από το www.ethnos.gr και το εξώφυλλο από το www.soundcloud.com


To post συνοδεύεται από το "The Road Less Travelled", των Ελλήνων "The Wonder-fall Quartet", μια πολλά υποσχόμενη προσπάθεια νέων παιδιών στη jazz.

Ανοιχτές επιστολές για το κέντρο της Αθήνας

Προς τον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο

Προς τον Δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη



Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,


Η Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου διαπιστώνει με λύπη της οτι οι εξαγγελθείσες από την προηγούμενη κυβέρνηση ενέργειες για τη βελτίωση της κατάστασης στο κέντρο της Αθήνας, είτε δεν έχουν υλοποιηθεί, είτε αποδίδουν ελάχιστα, σε σχέση με όσα θα έπρεπε να έχουν συντελεστεί, εδώ και ένα χρόνο.


Το ίδιο ισχύει και για τις προσπάθειες του Δήμου, παρά το γεγονός οτι, όπως είχαμε επισημάνει και την περασμένη άνοιξη, υπάρχει μια βελτίωση στον τομέα κυρίως της καθαριότητας, της ασφάλειας και της δίωξης του παρεμπορίου. Ωστόσο, παρατηρούμε δυσλειτουργίες στη λήψη αποφάσεων τόσο από τα διαμερισματικά όργανα, όσο και από το ίδιο το δημοτικό συμβούλιο.

Η καρδιά της Αθήνας - και κατ’ επέκταση της χώρας - εξακολουθεί να βρίσκεται σε κίνδυνο. Ο συνδυασμός της οικονομικής κρίσης με την επί χρόνια εγκατάλειψη του Ιστορικού Κέντρου καλούν σε άμεση κινητοποίηση για την εφαρμογή συντονισμένου σχεδίου αποκατάστασης και αναβάθμισης.

Ο ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εξαθλιωμένων ανθρώπων που συσσωρεύεται και η απουσία προνοιακών δομών, τα ελάχιστα αποτελέσματα από την εξαγγελθείσα νέα πολιτική ασύλου, η καταπολέμηση των οργανωμένων κυκλωμάτων πορνείας, ναρκωτικών, παρεμπορίου και εκμετάλλευσης μεταναστών, ο καθορισμός χρήσεων γης και οι απαιτούμενες αναπλάσεις στο πλαίσιο ενός συνολικού σχεδιασμού, τα κίνητρα επιστροφής κατοίκων και επιχειρηματιών είναι τα επί μέρους “αγκάθια” ενός πολυπαραγοντικού προβλήματος, που δεν αντιμετωπίζεται, παρά τις ανυπολόγιστες επιπτώσεις που έχει στην οικονομική και κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας. Το Ιστορικό Κέντρο δεν μπορεί να “πάρει ανάσα”, ούτε καν την εορταστική περίοδο, αν παραμένει βουλιαγμένο στην εγκατάλειψη και στην απαξίωση.

Η ανάγκη να τεθεί σε προτεραιότητα το ζήτημα του Ιστορικού Κέντρου είναι περισσότερο από ποτέ επιτακτική. Γι αυτό σας ζητούμε συνάντηση, με σκοπό την ενημέρωση, αλλά κι έτσι ώστε τα προβλήματα και η αντιμετώπιση τους να τεθούν επί τάπητος, πριν είναι πολύ αργά για την Αθήνα.

Με τιμή,

Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου











Η φωτό από τη συνάντηση των κυρίων Παπαδήμου και Καμίνη, την περασμένη Παρασκευή, είναι από το www.pathfinder.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Τι είπε ο Γιώργος Καμίνης στην τελευταία του συνέντευξη, για το κέντρο της Αθήνας.

To post συνοδεύεται από το "Que Sera" του Γάλλου Wax Tailor.

Με θέα την πλατεία Κουμουνδούρου

Μένω στην πλατεία Κουμουνδούρου 13 χρόνια, από το 1998. Ήρθα εδώ, χάρη σε ένα πολύ ωραίο νεοκλασσικό, με το σπίτι πάνω από την οικογενειακή επιχείρηση. Η θέα της Ακρόπολης από το παράθυρο, με αποζημίωνε για όλα.


Λίγο αφού ήρθα, έγινε η κατάληψη της πλατείας από τους Κούρδους - και περίπου 700 πρόσφυγες ζούσαν σε σκηνές, με πλήρη απουσία στοιχειωδών συνθηκών υγιεινής. Παιδική πορνεία δεν υπήρχε πια, αλλά κάθε τόσο τοξικομανείς από την Ομόνοια έβρισκαν καταφύγιο στα ερειπωμένα σπίτια της περιοχής.

Τους πρώτους μήνες, κάποιος (πιθανότατα junky), προσπάθησε να παραβιάσει ένα παράθυρο, κόπηκε και γέμισε αίματα το χώρο. Έκτοτε, δεν είχα άλλη προσπάθεια παραβίασης. Όσο περνούσαν τα χρόνια, υπήρχε βελτίωση, με αποκορύφωμα τα έργα της Ενοποίησης των Αρχαιολογικών Χώρων (με την ανάπλαση της πλατείας, και την απομάκρυνση αφετηριών), αλλά και την απτή αισθητική και λειτουργική βελτίωση της πόλης στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων (κατάσταση που θα έπρεπε να είναι μόνιμη, όχι βέβαια με “σκούπες”, αλλά με ουσιαστική πρόνοια). 

Από το 2004 και μετά, η περιοχή κατέρρευσε. Ο συνδυασμός της πλήρους απουσίας κράτους και Δήμου, με την υπερσυσσώρευση εξαθλιωμένων μεταναστών, ναρκομανών και αστέγων έφερε την πλήρη υποβάθμιση. Από το 2007 ως το 2009 ήταν εφιαλτικά - τώρα είναι κάπως καλύτερα. Η αλλαγή στη διοίκηση του Δήμου, το κυνήγι του παρεμπορίου και των συμμοριών και η προσπάθεια για καθαριότητα, έφεραν κάποια μικρά, αλλά αισθητά αποτελέσματα. Δουλειά σε βάθος όμως δεν έχει γίνει, γιατί το μεγάλο πρόβλημα είναι οτι το Ιστορικό Κέντρο εκχωρήθηκε στα κυκλώματα ναρκωτικών, πορνείας, παρεμπορίου, εκμετάλλευσης των μεταναστών. 

Βία προσωπικά δεν έχω υποστεί. Φίλοι, γνωστοί και γείτονες όμως έχουν πέσει θύματα επιθέσεων για την αλυσίδα στο λαιμό ή “ενέδρας” με το αυτοκίνητο τους, αν είχαν ανεβασμένες τις ασφάλειες. Παρκαρισμένο αυτοκίνητο χωρίς συναγερμό είναι βέβαιο οτι κάποια στιγμή θα παραβιαστεί. 

Η μυρωδιά και οι ήχοι δεν είναι πάντα ευχάριστοι, πολλές φορές η ευρύτερη περιοχή μυρίζει σαν τουαλέτα με καυσαέριο και η ηχορύπανση είναι έντονη, κυρίως από λεωφορεία, κίνηση και δραστηριότητες πάσης φύσεως, καθώς ο κόσμος έχει την εντύπωση οτι στο κέντρο μπορεί να κάνει θόρυβο, οποιαδήποτε ώρα, χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Η γειτονιά όμως είναι πολύ βολική, αν θέλεις να βγεις το βράδυ, σε όλο το κέντρο, από το Γκάζι ως το Σύνταγμα. 

Οι άνθρωποι εδώ έχουν την πίκρα της υποβάθμισης, αισθάνονται παρατημένοι. Η πλατεία όμως, που βλέπω από το μπαλκόνι μου, είναι από τις πιο όμορφες που έχουν απομείνει στην Αθήνα, με πολλά δέντρα - και όχι πολύ τσιμέντο. Με την κρίση, τα περισσότερα μαγαζιά φεύγουν, τώρα βλέπω οτι μένουν ξενοίκιαστα, ενώ παλιότερα οι Κινέζοι νοίκιαζαν ή αγόραζαν ότι έβρισκαν διαθέσιμο. Το κακό και με αυτούς είναι οτι  ζουν στην παρανομία και στην εκμετάλλευση (όπως αποτύπωσε πολύ γλαφυρά το “Biutiful”) - και δεν έχουν φτιάξει ούτε μια Chinatown, όπως είναι αυτή που έχω ζήσει στο San Francisco, με εστιατόρια και ατμόσφαιρα. 

Η αγαπημένη μου βόλτα είναι ο γύρος της Ακρόπολης. Μακράν το ωραιότερο κομμάτι της Αθήνας - και η Αποστόλου Παύλου ίσως από τους ωραιότερους δρόμους στην Ευρώπη. Τα τελευταία 20 χρόνια πηγαίνω στο Κουτί, στην Αδριανού, με την απαράμιλλη θέα της Αρχαίας Αγοράς. Επίσης, θα πάω για φαγητό και ποτό στο Transistor, στην Πρωτογένους και - πιο μακριά - στο Pairidaeza στην Πλατεία Καρύτση. Γείτονες και φίλοι είναι ο σκηνοθέτης Νίκος Περάκης, ο ηθοποιός Γιάννης Στάνκογλου και ο δημιουργός του Guru και των Burger Project, Κωνσταντίνος Ζουγανέλης.

Στον Δήμαρχο θα έλεγα οτι όσα έχουν γίνει δεν αρκούν. Αν δεν πείσει (με σχέδιο που θα εκπονήσει) την κυβέρνηση να φτιάξει έναν “Αθήνα 2015”, που θα προσπαθήσει με επιμονή, κεντρικό σχεδιασμό και στενή παρακολούθηση, την αναβάθμιση του Ιστορικού Κέντρου, τότε το στοίχημα δεν θα κερδηθεί. 









Το κείμενο αυτό γράφτηκε σε απάντηση ερωτήσεων, για στήλη της Lifo.

H φωτό είναι δική μου και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "No Matter" του (με καταγωγή από τη Τζαμάικα) Jack Radics

Το "Biutiful" της Αθήνας

Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι με ρωτούν τον τελευταίο καιρό πώς είναι η κατάσταση στο ιστορικό τρίγωνο (Ερμού, Πειραιώς, Αθηνάς). Η απάντηση είναι το πρόβλημα έχει κάπως “μετατοπισθεί” χωροταξικά - και κατά την άποψη μου, ελαφρώς “κουκουλωθεί” κάτω από το χαλί.


Τα πράγματα λοιπόν στην Πλατεία Κουμουνδούρου, στην Πλατεία Θεάτρου, στου Ψυρρή είναι καλύτερα τον τελευταίο χρόνο, έχουν ωστόσο επιβαρυνθεί η Πειραιώς και οι περιοχές πέρα από αυτήν - κυρίως με το εμπόριο και τη χρήση ναρκωτικών, την παραβατικότητα και την χωρίς καμία φροντίδα γκετοποίηση των μεταναστών.

Στη ελαφρά βελτίωση, έχει συμβάλει η αλλαγή στη δημοτική αρχή και η πιο ευσυνείδητη τήρηση των υποχρεώσων της, όπως η καθαριότητα, ο φωτισμός, η δίωξη των κυκλωμάτων του παρεμπορίου, με ουσιαστική δουλειά εντοπισμού των πολυόροφων αποθηκών τους - και όχι μόνο το κυνηγητό των Αφρικανών με τα “σεντόνια” στην πλατη, στους δρόμους.

Επίσης, έχει λειτουργήσει, ως ένα βαθμό, η διαρκής παρουσία της αστυνομίας, κρατικής και δημοτικής, που περιπολεί και αποτρέπει τουλάχιστον - όσο την αποτρέπει - την αίσθηση “ξέφραγου αμπελιού”, όπου κανείς μπορεί να πέσει θύμα επίθεσης ανά πάσα στιγμή. Οι συμμορίες βορειαφρικανών από το Maghreb, δεν κάνουν πια αισθητή την παρουσία τους, με τις διαρκείς αρπαγές κοσμημάτων από λαιμούς - και άλλα μικροεγκλήματα.

Όμως είναι εμφανές οτι δουλειά υποδομής δεν έχει γίνει - και δεν αρκεί γι αυτό ένας διαγωνισμός ανάπλασης της Πλατείας Θεάτρου. Τα πεζοδρόμια εξακολουθούν και είναι “βαθιά” βρώμικα, πρόνοια και σχεδιασμός για τη γκετοποίηση δεν φαίνεται να υπάρχουν, ο πόλεμος κατά των κυκλωμάτων μοιάζει επιφανειακός - και τίποτα δεν φαινεται να υπάρχει ως δύναμη ανατροπής ενός κύματος υποβάθμισης, που άρχισε από μια διεφθαρμένη πολιτεία, συνεχίστηκε με την εξάπλωση των κυκλωμάτων με αφορμή την υπερσυσσώρευση μεταναστών - και ολοκληρώθηκε με την απόλυτη παραίτηση κατά τις θητείες Καραμανλή και Κακλαμάνη.

Οι εκκλήσεις των κατοίκων και των φορέων τους για τη δημιουργία ενός συντονιστικού, ευέλικτου και με συγκεκριμένη αποστολή και αρμοδιότητες οργάνου, τύπου “Αθήνα 2004”, που θα έκανε by-pass στη γραφειοκρατία των σχεδόν δέκα εμπλεκομένων υπουργείων, δεν εισακούστηκε. Αντί αυτού, ορίστηκε συντονιστής ο ένας από τους δύο Αντιπροέδρους της απερχόμενης κυβέρνησης, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος έδωσε κατευθύνσεις στα αρμόδια υπουργεία - χωρίς να δούμε κανένα αποτελέσμα από την όποια υλοποίηση τους.

Η οικονομική κρίση ήρθε και ολοκλήρωσε την εικόνα της εγκατάλειψης και της εξαθλίωσης. Κι έτσι, εκτός από τις απαράδεκτες (και ανενόχλητες) μαζικές επιθέσεις ακροδεξιών σε μετανάστες, με αφορμή τη φονική επίθεση κατά πολίτη για μια κάμερα, όσοι κινούνται στο κέντρο αντικρίζουν το καταθλιπτικό θέαμα των κλειστών καταστημάτων, των δεκάδων ενοικιαστηρίων, ανά εμπορικό δρόμο, που κάποτε έσφυζε από ζωή - και την αίσθηση της επιχειρηματικής “μεγάλης φυγής” από την καρδιά της πόλης. Αν δεν υπήρχαν η Ακρόπολη και τα άλλα αρχαία μνημεία - και ο τουρισμός θα έκανε το ίδιο.

Σημαντικό στοιχείο εδώ, που κάποιες παρωχημένες αριστερές αντιλήψεις στη χώρα μας θέλουν συμφεροντολογικά να αγνοούν, είναι οτι τεράστια συμβολή σε αυτή την “εμπορική εγκατάλειψη” έχουν οι συγκεντρώσεις και τα επεισόδια. Με περισσότερες από μία κινητοποιήσεις την ημέρα, ο απολογισμός είναι τρομακτικός, αν σκεφτεί κανείς οτι οι καταστηματάρχες αναφέρουν πτώση του (ήδη πεσμένου) τζίρου στο 1/10, όταν υπάρχει (όχι επεισόδια), αλλά αναγγελία κινητοποίησης.

Το σκηνικό έρχεται να συμπληρώσει η κακόγουστη εικόνα των περισσότερων γκράφιτι, που θα ήταν ιδιαιτέρως συμπαθητικά αν κάλυπταν τις εγκατελελειμμένες βιομηχανικές επιφάνειες και τους γκρίζους τοίχους, αλλά συντείνουν σε μια καταθλιπτική εικόνα ενός “γκέτο μετα-πλανητικής καταστροφής”, όταν καλύπτουν οποιαδήποτε φρεσκοβαμμένη επιφάνεια νεοκλασικού ή αισθητικού, τέλος πάντων, κτηρίου.

Για να αντιληφθούμε πώς ακριβώς η ελληνική κοινωνία μεταχειρίζεται το πλούτο της και τα θετικά επιτεύγματα στο δημόσιο χώρο, είναι ενδιαφέρον να δούμε την περίπτωση του πεζοδρόμου της Αποστόλου Παύλου, που αποτελεί κόσμημα για τo ευρύτερο ιστορικό κέντρο και (περικλείοντας την Ακρόπολη), έναν από τους ωραιότερους πεζόδρομους στην Ευρώπη, ίσως και στον πλανήτη.

Η κατάκτηση λοιπόν αυτή της σύγχρονης πολεδόμησης, καταπατάται καθημερινά, από δεκάδες οχήματα, παρά το γεγονός, οτι από την ανάληψη της νέας ηγεσίας της δημοτικής αρχής δίνεται ιδιαίτερο βάρος στην αστυνόμευση (θα βοηθούσε και μια καμπάνια, ίσως). Όμως: Υπάρχουν δεκάδες εξαιρέσεις από οχήματα κοινής ωφελείας, χρηματαποστολές, φορτηγά εφοδιασμού, σχολικά, κρατικά και δημοτικά οχήματα - άγνωστο αν είναι με άδεια ή “από τη σημαία”. Οι οδηγοί των δικύκλων (που έχουν ως γνωστόν, αυξημένη, στη χώρα μας, την αίσθηση οτι “όλα τους επιτρέπονται”), προσπαθούν με κάθε τρόπο να παραβιάσουν, παρά το γεγονός οτι υπάρχουν παράδρομοι. Υπάρχει λάθος σχεδιασμός, γιατί το πρώτο κομμάτι της Αποστόλου Παύλου, από το σταθμό του Ηλεκτρικού ως την Ηρακλειδών, είναι μικτής κυκλοφορίας - κι έτσι περνούν από το κάτω μπλόκο και μετά συνεχίζουν ανενόχλητοι. Οι δημοτικοί υπάλληλοι είναι συνήθως ιδιαίτερα “επιεκείς” ή βαριεστημένοι, κάνουν μόνο παρατήρηση - και μόνο παρουσία πεζών που διαμαρτύρονται, μοιάζουν να ενεργοποιούνται. Και βεβαίως, σε ημέρες γενικής απεργίας, όταν δεν υπάρχει δημοτική αστυνομία, ο πεζόδρομος γίνεται κανονικός δρόμος που κατακλύζεται παρανόμως από οχήματα.

Οι παρεμβάσεις λοιπόν, κατά τη ταπεινή μου άποψη πάντα, δεν μπορούν αν σχεδιάζονται - και μετά να αφήνονται στην τύχη των “άλλων αρχών”, που θα εφαρμόσουν αυτά που φανταστήκαμε. Και το παράδειγμα της Αποστόλου Παύλου, μια από τις λίγες νησίδες αισθητικής και περιβαλλοντικής ποιότητας ζωής για κατοίκους και επισκέπτες, πρέπει να μας προβληματίσει, για το πόσο “πολυπαραγοντικά” πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα του κέντρου της Αθήνας, που παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τα κέντρα άλλων ευρωπαϊκών πόλεων όπως η Βαρκελώνη. Το Biutiful της Αθήνας έχει κι αυτό ένα παρόμοιο σκηνικό εκμετάλλευσης Κινέζων μεταναστών, κυνηγητό του παρεμοπορίου, εξαθλίωσης σε υποβαθμισμένες γειτονιές. Αλλά έχει επιπλέον και τη στοιχειώδη αδυναμία να σχεδιάσουμε και κυρίως να τηρήσουμε στοιχειώδεις κανόνες συμβίωσης, ακόμα και εκεί, όπως στην Ενοποίηση των Αρχαιολογικών Χώρων, όπου έχουμε πετύχει το καλύτερο.










Το κείμενο αυτό γράφτηκε ως εισήγηση για στρογγυλό τραπέζι στη σημερινή δεύτερη συνάντηση εργασίας "Τα ευρήματα του Espon στην υπηρεσία ενός νέου υποδείγματος περιφερειακής ανάπτυξης", Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα ΙΙ

Η φωτό είναι από το www.showroomworkstation .org.uk και το εξώφυλλο από το www.ubiquityrecords.tumblr.com

Το post συνοδεύεται από το "Esclavo Y Amo" των Echocentrics, με τη φωνή της Natalia Clavier από την Αργεντινή.

Αδυναμία διαλόγου

Την Πέμπτη που πέρασε, είχα προσκληθεί από το Δήμο Αθηναίων, να συντονίσω μια ημερίδα/ανοιχτή συζήτηση, για την προτεινόμενη ανάπλαση της Ακαδημάς Πλάτωνος. Παρά το γεγονός οτι ζω σε γειτονική περιοχή, ήξερα λίγα πράγματα για τα προβλήματα της γειτονιάς αυτής. Ο ρόλος μου όμως δεν ήταν να ξέρω την ουσία των προβλημάτων, αλλά να διασφαλίσω τη διεξαγωγή μιας όσο το δυνατόν λιγότερο κουραστικής συζήτησης, με 9 ομιλητές (συν τις ερωτήσεις του κοινού) - και όσο το δυνατόν πιο πλουραλιστικής και χρήσιμης, με όλες τις φωνές να ακούγονται και κυρίως να κάνουν ουσιαστικές ερωτήσεις και παρεμβάσεις.


Είχα επίσης ενημερωθεί οτι επρόκειτο να υπάρξουν αντιδράσεις στην πρόταση του Δήμου, καθώς μερίδα κατοίκων δεν συμφωνεί με την πρόταση. Όπως κατάλαβα, η κριτική εστιάζεται κυρίως στο οτι πρόκειται για μια μελέτη που έχει εκπονηθεί από την αρμόδια Διεύθυνση του Δήμου, από το 2009, επί Νικήτα Κακλαμάνη - και οποιαδήποτε άλλη “εκ του μηδενός” λύση, θα είχε κόστος χρόνου και χρήματος. Έκτοτε η μελέτη έχει υποστεί μερικές (ανεπαρκείς ίσως;) αλλαγές και υφίσταται κριτική από αρχιτέκτονες και πολεδόμους, αλλά το επίμαχο είναι οτι δεν περιλαμβάνει τις απαιτήσεις των κατοίκων για ακόμα περισσότερο πράσινο, κάτι για το οποίο δεν θα είχε αντίρρηση πιθανόν κανείς, αν μια τέτοια προοπτική δεν σήμαινε μυθώδεις αποζημιώσεις, για απαλλοτρίωση ιδιοκτησιών. Όπως δήλωσε ο Δήμαρχος Γιώργος Καμίνης, είναι ήδη απαιτητά (από τους ιδιοκτήτες δεσμευμένων ακόμα και από το 1968(!) εκτάσεων) 120 εκατομύρια ευρώ. Και αυτά είναι μόνο όσα εχουν ήδη τελεσιδικήσει στα δικαστήρια, ενώ το “πράσινο ταμείο” που θεσμοθετήθηκε επί Μπιρμπίλη, ακόμα δεν έχει λειτουργήσει - και είναι ιδιαίτερα αμφίβολο αν τα πρόστιμα των ημιυπαίθριων θα μπορέσουν να αιμοδοτήσουν ικανοποιητικά, έναν Δήμο, που (ούτως ή άλλως, να μην το ξεχνάμε) είναι καταχρεωμένος από την προηγούμενη διοίκηση και μισθοδοτεί καμιά δεκαριά χιλιάδες εργαζομένους στις υπηρεσίες του και στους συνδεδεμένους οργανισμούς (2.500 υπαλλήλους έχει μόνο Οργανισμός Νεολαίας και Άθλησης, σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση που είχα)...

Η εκδήλωση έγινε στην αίθουσα του 4ου διαμερίσματος (και όχι σε κάποια αίθουσα στο κέντρο της Αθήνας), ακριβώς για να είναι εύκολα προσβάσιμη στους κατοίκους - και ο χώρος γέμισε από νωρίς. Πρώτη “προβληματική” εκδήλωση: Μια κυρία έρχεται και μου δηλώνει οτι “οι κάτοικοι δεν θα μιλήσουν από το βήμα, θα μιλήσουν από κάτω”. Επιχειρηματολογώ οτι αυτό δεν έχει λογική, θα καταλάβαινα το αίτημα και τη διαμαρτυρία αν επρόκειτο για το ανάποδο, αν οι εκπρόσωποι των κατοίκων δηλαδή δεν είχαν βήμα - και απαιτούσαν να αποκτήσουν. Αρχίζω να αναγνωρίζω τα σημάδια μιας προσπάθειας να “απονομιμοποιηθεί” η εκδήλωση - και ει δυνατόν να “ποδοσφαιροποιηθεί”.

Με την έναρξη, εξηγώ δημοσίως οτι η εκδήλωση θα προχωρήσει αυστηρά με βάση το πρόγραμμα του διοργανωτή (δηλαδή του Δήμου) - κι οτι εγώ είμαι εκεί για να εξασφαλίσω την τήρηση των κανόνων διαλόγου και ιδίως του χρόνου ομιλίας του καθενός, γιατί η κατάχρηση του θα είναι εις βάρος άλλων (και όλων). Πρώτο μου λάθος: Όλα αυτά λέγονται πέντε λεπτά μετά τις έξι, είμαστε συνεπείς (αντιθέτως με την ελληνική συνήθεια) - και κάποιοι φυσικά που έρχονται καθυστερημένοι, ούτε καν τα έχουν ακούσει.

Μόλις ανεβαίνει ο Δήμαρχος στο βήμα, αρχίζει απ’ έξω μια ντουντούκα. Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι, καθώς είμαι μέσα από νωρίς, αλλά υποψιάζομαι οτι είναι κάποια διαμαρτυρία που έχει σχέση με τα σχολεία της περιοχής - και “εκμεταλλεύεται” την παρουσία του Δημάρχου, για να εκδηλωθεί. Προσέξτε όμως, δεν πρόκειται για μια (απολύτως θεμιτή) σιωπηλή διαμαρτυρία, αλλά μια διαμαρτυρία που έχει ως σκοπό να παρενοχλήσει ηχητικά την “μέσα” εκδήλωση, έτσι ώστε να μην ακουστεί τελικά κανείς. Οι οικοδεσπότες αναγκάζονται να κλείσουν τα παράθυρα για να ακούμε, η αίθουσα δεν έχει κλιματισμό, η ζέστη γίνεται αφόρητη - βλέπω μπροστά μου ένα κοινό, που ανεμίζει στην πλειοψηφία του “βεντάλιες”.

Κάτι σχολιάζω για τη ζέστη και τις συνθήκες, ζητώντας να κάνει το κοινό ησυχία και να κλείσει τα κινητά του, πετάγεται ένας παριστάμενος κύριος, με νόημα: “Μερικές φορές είναι χρήσιμο να ακούμε και τους από κάτω - αυτό είναι δημοκρατία (ή κάπως έτσι)”. “Όχι”, του απαντώ “αυτή είναι η μεταπολιτευτική μας φούσκα και η αδυναμία μας να κάνουμε διάλογο”. Διότι αυτοί που είναι έξω στο δρόμο, ξέρουν οτι αν θέλουν να παρευρεθούν στην αίθουσα και να πάρουν το λόγο, για το θέμα της συζήτησης, δεν θα τους εμποδίσει κανείς - το αντίθετο. Επιλέγουν όμως συνειδητά να παρεμποδίσουν μια εκδήλωση (που αφορά τα μέγιστα τους κατοίκους, ακόμα και τους πιο διαμαρτυρόμενους), ώστε να την “καταστήσουν αποτυχία” - αν δεν τη φέρουν στα μέτρα τους.

Οι ομιλίες προχωρούν στην ώρα τους, όταν κάποια στιγμή μου φέρνουν με καθυστέρηση το χαιρετισμό της Υπουργού Παιδείας, με την παράκληση να τον διαβάσω εγώ. Αυτή τη φορα, πετάγεται μια άλλη κυρία, που με άκρως επιθετικό ύφος, μου ζητάει τον λογαριασμό “γιατί θα διαβάσω εγώ τον χαιρετισμό - και γιατί δεν παρευρίσκεται ο εκπρόσωπος της”. Εκπλήσσομαι, γιατί δεν καταλαβαίνω ποιά είναι η διαφορά ποιός θα διαβάσει έναν τρίλεπτο χαιρετισμό (αφού έτσι κι αλλιώς δεν προβλεπόταν να παρίσταται η ίδια, όπως με σαφήνεια γράφεται στο πρόγραμμα), ζητώ να μην διακόπτουν, γίνεται ένας έντονος διάλογος, εξηγώ και πάλι τους όρους της διοργάνωσης (που άλλωστε δεν τους έχω θέσει εγώ), προσκαλώ όποιον δεν τους εγκρίνει να μην παρακολουθήσει, να καταγγείλει την εκδήλωση και να διοργανώσει μια άλλη, με όποιον ομιλητή ή συντονιστή θέλει - και δηλώνω οτι δεν θα δεχθώ συνεχείς παρεμβάσεις, που θα κάνουν την αίθουσα “κερκίδα”. Έχω πλέον πειστεί οτι υπάρχει συνειδητή πρόθεση να δυναμιτιστεί η εκδήλωση, που δεν “αρέσει” σε κάποιους.

Το σκηνικό συνεχίζεται λίγο αργότερα, με πολύ συγκεκριμένους και μετρημένους στα δάχτυλα κατοίκους να διακόπτουν, μη περιμένοντας καν να τελειώσουν οι ομιλητές - και θέλοντας ανυπόμονα να παρέμβουν. Κάποιος με κατηγορεί οτι “είμαι εριστικός” (επειδή ζητάω να μη διακόπτουν), κάποια άλλη μου κάνει παρατήρηση οτι “να σταματήσω να φέρομαι απαξιωτικά στους κατοίκους και να τους προσβάλλω” (επειδή δυσανασχεστώ που διακόπτουν και δεν περιμένουν τη σειρά τους), κάποιος φωνάζει από τη γαλαρία “να μας πείτε για την ΕΡΤ και τα παιδιά που τα φιμώσατε την Κυριακή”. Μήπως αυτά φίμωσαν ένα δελτίο, σκέφτομαι, αλλά δεν απαντάω...

Προτελευταίος ομιλητής η εκπρόσωπος της Επιτροπής κατοίκων, μιλάει 15 λεπτά (ενώ οι άλλοι είχαν όριο 8’-10’) - την αφήνω επίτηδες για να μη θεωρηθεί από κανέναν οτι επιχειρείται να περιοριστεί η φωνή τους. Μόλις τελειώσουν οι ομιλητές, ζητάω να μάθω αν υπάρχουν κάποιοι “θεσμικοί” (π.χ. δημοτικοί σύμβουλοι) που θέλουν να κάνουν παρέμβαση, πράγματι υπαρχουν δύο, μεταξύ αυτών και εκπρόσωπος του Συλλόγου Γονέων, που διαβάζει κι ένα ψήφισμα.

Φτάνει η ώρα να δοθεί το μικρόφωνο στους δημότες, το δίνω ο ίδιος από χέρι σε χέρι. Ζητώ να είναι σύντομοι, κάποιοι μου απαντούν “έχουμε όλο το βράδυ, δεν θα φύγουμε από εδώ” - πράγμα βέβαια που δεν ισχύει, καθώς μια “ξεχειλωμένη” συζήτηση χάνει το νόημα της. Το μεγάλο πρόβλημα σε τέτοιες ανοιχτές συγκεντρώσεις είναι πώς θα αποφύγει κανείς τα λογίδρια και τις ατέρμονες τοποθετήσεις κάποιων, που μονοπωλούν (συνειδητά ή ασυνείδητα) τον χρόνο των υπολοίπων. Ευτυχώς, με κανα-δυό εξαιρέσεις, που εκφωνούν θεωρίες συγκίνησης περί του Πλάτωνα και του πόσο σημασία έχει να γίνει η γειτονιά αυτή παγκόσμιο κέντρο αναφοράς, η συζήτηση καταφέρνει να αποκτήσει ουσιαστικές πτυχές. Η επικεφαλής της μελέτης σφυροκοπείται από ερωτήσεις κατοίκων, απαντάει εποπτικά πάνω στο σχέδιο που προβάλλεται σε προτζέκτορα, δίνονται απαντήσεις - ασχέτως αν είναι ικανοποιητικές ή όχι. Μιλάει εκπρόσωπος των ιδιοκτητών των απαλλοτριωμένων οικοπέδων, παρατίθενται αρκετές από τις παραμέτρους του προβλήματος. Όλη αυτή την ώρα βέβαια, κάποιοι (οι ίδιοι) είναι ασυγκράτητοι, με δυσκολία τους καταφέρνω να μιλήσουν στο μικρόφωνο - και όχι να φωνάζουν όλοι μαζί, σαν σε κερκίδα.

Στο τέλος, ο Δήμαρχος ζητάει αφού μιλήσουν όλοι, να συγκεντρώσει τις ερωτήσεις που απευθύνονται σε αυτόν - και να απαντήσει συνολικά. Ανεβαίνει στο βήμα, τον διακόπτουν, κάνει διάλογο, ακούει κι άλλους - κάποιος που μπήκε τελευταία ώρα αρχίζει να του φωνάζει διάφορα του τύπου “να κάνεις κάτι, γι αυτό σε ψηφίσαμε”. Ο Γιώργος Καμίνης απαντάει και σ΄αυτόν, κάνει έκκληση στους κατοίκους να προχωρήσουν με την προτεινόμενη μελέτη, να μη μείνουν στην ακινησία, να κάνουν δημιουργικές προτάσεις για το εφικτό, αυτό που μπορεί τώρα ο Δήμος με τα πενιχρά οικονομικά του, εν μέσω κρίσης - να αφήσουν τα μαξιμαλιστικά όνειρα, για απαλλοτριώσεις που είναι αδύνατο να επιτευχθούν.

Κι εκεί συμβαίνει η τελευταία πράξη της “αρχαίας τραγωδίας”. Οι δυό-τρεις από τους “μαχητικούς” που έχουν απομείνει (γιατί οι άλλοι είχαν τόσο ενδιαφέρον για την ουσία της συζήτησης, που έκατσαν να διακόπτουν μόνο σε ένα μέρος της εκδήλωσης), αρχίζουν να φωνάζουν “μη μας κόβεις το όνειρο, μη μας χαλάς το όνειρο”, φεύγουν από την αίθουσα με σπαραξικάρδιες φωνές - μένουν όσοι πραγματικά ήθελαν να ακούσουν. Η ώρα είναι εννιά, ο Δήμαρχος υπόσχεται οτι θα ξαναέλθει να ακούσει τους κατοίκους, η βραδιά τελειώνει.

Κατοικώ εδώ και 13 χρόνια σε μια από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας. Μπορώ να καταλάβω απολύτως την ψυχολογία του δημότη που αισθάνεται αβοήθητος απέναντι στην υποβάθμιση ή που προσπαθεί να στρέψει τα φώτα της δημοσιότητας πάνω στα προβλήματα του. Είμαι ιδρυτικό μέλος της Κίνησης Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου, έχω συντονίσει ή συμμετάσχει σε πολλές εκδηλώσεις συζήτησης - όπως και σε πολλές (πάντα ειρηνικά και με σεβασμό προς τους άλλους) “ακτιβιστικές”. Συνέβαλα κι εγώ με τις μικρές μου δυνάμεις στη σφοδρή κριτική που ασκήθηκε κατά του Νικήτα Κακλαμάνη, ώστε να απωλέσει τον δημαρχιακό θώκο.

Ο Καμίνης όμως, σε αντίθεση με τον Κακλαμάνη, δεν περιφρονεί ούτε λοιδωρεί τις επιτροπές και τις κινήσεις πολιτών, αντιθέτως πάει και τους ακούει - κι ας είναι “εχθρικό” το περιβάλλον. Οι διαφωνίες είναι απολύτως θεμιτές, οι αντιρρήσεις των κατοίκων μπορεί να έχουν βάση, οι προτάσεις του Δήμου μπορεί να πάσχουν.

Μπορεί στη συγκεκριμένη βραδιά, να μην έκανα εγώ σωστά τη δουλειά μου ή να μην ήμουν “συμπαθητικός” (μόνο που δε είναι αυτό το ζητούμενο) - κι αν είναι έτσι ζητώ συγνώμη από τους καλοπροαίρετους που ήλθαν να ακούσουν και απαιτούν (και δικαίως) την καλύτερη δυνατή εξασφάλιση της διεξαγωγής ενός δημοκρατικού διαλόγου.

Αλλά αυτή η “ενσυνείδητη” αδυναμία διαλόγου, αυτή η προσπάθεια ενός αριστερισμού να δυναμιτίσει οτιδήποτε προέρχεται από τους θεσμούς, ακόμα κι αν είναι μια προσπάθεια δημόσιας συζήτησης, ώστε να δοθεί φωνή και σε αυτούς που δεν έχουν βήμα - είναι ίσως το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε μια χώρα, που προσπαθεί (αν τα καταφέρει) να ορθοποδήσει από την κρίση. Γιατί εξαπλώνεται, εν μέσω “τυφλής οργής” και “αγανάκτησης”, ο αρνητισμός για οτιδήποτε μπορεί να βελτιώσει πρακτικά τις ζωές μας, αντί να τις χειροτερέψει.

Ακόμα κι δεχθεί κανείς οτι η επιθετικότητα δημοσίως φέρνει κάποιο αποτέλεσμα, εν είδει σκληρής κριτικής - η άκριτη και μόνιμη καταφυγή σε αυτήν δεν κάνει τίποτε άλλο από το να διώχνει και αυτούς τους συμμάχους, που θα μπορούσε κανείς να κερδίσει.

Αν δεν μπορούμε να συζητήσουμε, βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο στην αδυναμία να βελτιώσουμε δομές και συνθήκες. Κι αν αποδεχόμαστε να επιβάλουν κάποιοι λίγοι την “αδυναμία διαλόγου” (γιατί δήθεν "φιμώνονται" ή περιορίζεται το “δημοκρατικό δικαίωμα” τους), τότε γινόμαστε όλο και λιγότερο δημοκρατικοί...








H αφίσα είναι από την εκδήλωση του Δήμου Αθηναίων και το εξώφυλλο από το www.musicstack.com

To post συνοδεύεται από το "Foule Sentimentale", του Γάλλου Alain Souchon.

Ώρα μηδέν για το Ιστορικό Κέντρο...

Όχι, δεν πιστεύω οτι άφησα, λίγες μέρες, αυτή την πόλη, για ένα σύντομο ταξίδι στο εξωτερικό - και οτι την άκουγα από μακριά να σπαράζει, ψάχνοντας να βρει απαντήσεις στα προαναγγελθέντα εγκλήματα.


Όχι, δεν πιστεύω οτι ήταν βέβαιο οτι (αφήνοντας το καζάνι να βράζει) κάποια μέρα θα ξημέρωνε, με νεκρό έναν υποψήφιο πατέρα, που έκανε το λάθος να κρατάει ξημερώματα την κάμερα του στο χέρι (παρόλα αυτά, η βαρβαρότητα του εν ψυχρώ φόνου, αντί μιας ληστρικής επίθεσης, σοκάρει). Όχι, δεν πιστεύω οτι με εκπλήσσει (εμένα και όσους φωνάζαμε οτι ο χειρότερος ρατσισμός είναι αυτό που συμβαίνει στο Ιστορικό Κέντρο εδώ και χρόνια), να βρεθούν καμιά εικοσαριά (και πόσοι ακόμη που δεν ξέρουμε) μετανάστες μαχαιρωμένοι από φασιστοειδή - και καλά σε αντίποινα. Σα να λέμε οτι στη Γερμανία αποφάσισαν κάποιοι να μαχαιρώσουν όποιον μετανάστη βρουν μπροστά τους, επειδή κάποιον σκότωσε ο Έλληνας Πάσσαρης - τόσο μικρονοϊκά...

Όχι, δεν πιστεύω οτι είχαμε φτάσει στον πάτο, με τις ψήφους που πήρε η ακροδεξιά στις δημοτικές εκλογές, “για να ταρακουνηθεί το πολιτικό σύστημα” - λες και υπάρχει καμία περίπτωση να βρεθούν λύσεις, στην υιοθέτηση φασιστικών απόψεων και πράξεων. Όχι, δεν πιστεύω την έρευνα, με τους μισούς ερωτώμενους να επικροτούν τα πογκρόμ ρατσιστικής αντεκδίκησης και αυτοδικίας κατά μεταναστών. Αν το μισό ενός λαού σκέφτεται έτσι, τότε μάλλον το όλον του δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί βασίμως για τίποτα...

Όχι, δεν πιστεύω οτι μέσα σε όλα αυτά, προστέθηκαν τα φαινόμενα απαράδεκτης αστυνομικής βίας, με έναν διαδηλωτή να γλιτώνει στο παρά πέντε τον θάνατο - και μια αστυνομία ανίκανη, που γίνεται μόνιμα στόχος και αδυνατεί (ή δεν θέλει, κάνοντας “λευκή απεργία”, τρομάρα μας) στοιχειωδώς να επιτελέσει το έργο της - που ξαναθυμίζω, σε μια δημοκρατία δεν είναι “ούτε να δέρνει, ούτε να κοιτάει άπραγη”. Και βεβαίως, η άρνηση από μεγάλες κοινωνικές ομάδες και το υπάρχον πολιτικό σύστημα, να αναγνωρίσουν το πρόβλημα και να κινηθούν προς την κατεύθυνση της λύσης.

Όχι, δεν πιστεύω οτι η πίεση των γεγονότων, που έριξε βαριά τη σκιά της στη λειτουργία της πόλης (και στην πορεία της χώρας), ανάγκασε την κυβέρνηση να ανακοινώσει επιτελους τα μέτρα ανάσχεσης της υποβάθμισης του κέντρου της Αθήνας. Μοιάζουν μελετημένα και προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως και αυτά του Δήμου Αθηναίων, με τις δυνατότητες που έχει.

Όχι, δεν πιστεύω στη δυνατότητα (μη γραφειοκρατικής) εφαρμογής τους - και αμφιβάλλω πολύ αν η λύση λέγεται συντονισμός από τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Αν δεν υπάρξει συγκεκριμένο ενιαίο και ειδικό κέντρο αποφάσεων, με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και εξουσίες, που θα λειτουργήσει όπως ο “Αθήνα 2004” - και θα υποχρεώνει όλους, από τον υπουργό ως τον αστυνομικό, να πράττουν καθημερινά και να αντιμετωπίζουν ευέλικτα το πρόβλημα, φοβάμαι οτι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα. Όχι δεν πιστεύω οτι θα υπάρξει αποτέλεσμα, αν ο πρώτιστος στόχος δεν είναι η διαφθορά, την οποία τροφοδοτούν τα εκατομμύρια που βγάζουν τα κυκλώματα πάσης φύσεως, στο κέντρο της Αθήνας.

Για να μη σας κουράζω, παραθέτω ένα απόσπασμα της εισήγησης μου στην Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου:


Η συσσώρευση των μεταναστών, άνεργων και χωρίς χαρτιά στο κέντρο της πόλης, αποτελεί το ιδανικό ντεκόρ για τη δράση συγκεκριμένων κυκλωμάτων, που βγάζουν εκατομύρια μέσα στο χώρο αυτό. Οι μετανάστες είναι το “έτοιμο” ανθρώπινο δυναμικό προς εκμετάλλευση, από κυκλώματα ναρκωτικών, πορνείας, παρεμπορίου και “υπνωτηρίων”. Το ίδιο ισχύει και για πάσης φύσεως συμμορίες, που επιδίδονται σε μικροκλοπές ή και πιο σοβαρά εγκλήματα.

Η λύση, σε έναν τέτοιο υπερκορεσμένο χώρο, δεν έρχεται μόνο από αστυνομικά μέτρα - και βεβαίως δεν ευνοείται από την μετατροπή πολλών μικροεγκλημάτων σε πταίσματα, κάτι που αποθρασύνει τα κυκλώματα.

Η λύση μπορεί να έρθει μόνο με ολοκληρωμένο σχέδιο πρόνοιας και κοινωνικής φροντίδας για το Ιστορικό Κέντρο, που θα υλοποιηθεί από οργανωτικό επιτελικό όργανο της πολιτείας, του τύπου “Αθήνα 2004”, το οποίο και θα παρακολουθεί και θα εφαρμόζει, σε συνεργασία με Περιφέρεια και Δήμο, τις παρακάτω κατευθύνσεις:

- Αποσυμφόρηση του Ιστορικού Κέντρου, με παράλληλη δημιουργία αποκεντρωμένων κέντρων πρόνοιας και περίθαλψης μεταναστών, αστέγων, τοξικομανών και ψυχικώς πασχόντων, που συγκεντρώνονται στην περιοχή.

- Ανελέητο χτύπημα των κυκλωμάτων παρανομίας στη ρίζα τους - και όχι μόνο με προσαγωγές “βαπορακίων” και μικροκακοποιών. Παραλλήλως, οργανωμένη και επίμονη δουλειά σε επίπεδο περιπολιών κρατικής και δημοτικής αστυνομίας, ώστε να εμπεδώνεται το αίσθημα ασφάλειας και να αποτρέπεται η εικόνα “ξέφραγο αμπέλι”.

- Συνεχές κυνήγι της διαφθοράς, καθώς τα κυκλώματα έχουν άφθονους πόρους, ώστε να δωροδοκούν για να συνεχίζουν ανενόχλητα τις δραστηριότητες τους.

- Συνεχής φροντίδα της λειτουργίας της πόλης, σε συνεργασία με το δήμο, ώστε η πόλη να διατηρείται καθαρή, φωτισμένη και λειτουργική.

- Μακροπρόθεσμος και βραχυπρόθεσμος σχεδιασμός για την ανάπλαση και τις χρήσεις γης, ώστε να επιστρέψουν κάτοικοι, ελέυθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματικές δραστηριότητες.


Όχι, δεν πιστεύω οτι έχουμε φτάσει στην “ώρα μηδέν”, για το κέντρο της Αθήνας - αν δεν το έχουμε αντιληφθεί, απλώς είναι ήδη πολύ αργά...








Το γράφημα είναι από το www.athens-municipal-police. blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.lyricspond.com

To post συνοδεύεται από το "Nantes" των Αμερικανών Beirut.

Ανοικτή Επιστολή

Αντιγράφω από εδώ:





Προς τον Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου

Προς τον Περιφερειάρχη Αττικής Γιάννη Σγουρό

Προς τον Δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη


Αθήνα, 18.04.11




Αξιότιμοι Κύριοι,


Ενάμιση χρόνο μετά τις βουλευτικές εκλογές και σχεδόν έξι μήνες μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές, πολύ λίγα μοιάζουν να έχουν γίνει για τα επείγοντα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας, που επηρεάζουν τη ζωή όλης της πόλης και την εικόνα όλης της χώρας.

Με μεγάλη αγωνία παρατηρούμε, παρά τις υψηλές προσδοκίες και τις διαβεβαιώσεις από εκλεγμένους άρχοντες όπως εσείς, που διαπιστωμένα γνωρίζετε όλες τις παραμέτρους της υποβάθμισης του Ιστορικού Κέντρου, οτι απουσιάζει η πνοή μιας ενιαίας και συντονισμένης πολιτικής, που θα θέσει την καρδιά της πόλης σε τροχιά αναβάθμισης ή τουλάχιστον ανάσχεσης της παρούσας κατάστασης.


Επικροτούμε και στηρίζουμε επιμέρους προσπάθειες προς την κατεύθυνση της ασφάλειας, της μη καταπάτησης δικαιωμάτων κατοίκων και μεταναστών, της καθαριότητας και τη δίωξης των κυκλωμάτων που λυμαίνονται το κέντρο της Αθήνας, αλλά και της εξυγίανσης του Δήμου Αθηναίων. Σε κάποιους τομείς, όπως το παρεμπόριο, η κατάσταση δείχνει να μην είναι πλέον “ξέφραγο αμπέλι”.

Ωστόσο, παραμένει κεφαλαιώδης ανάγκη η εκπόνηση συνολικού σχεδιασμού, που θα αρχίζει με τον καθορισμό των χρήσεων γης στο κέντρο της Αθήνας - και θα ολοκληρώνεται με την αυστηρή τήρηση και αστυνόμευση των ρυθμίσεων. Η ανακούφιση της λειτουργίας του κέντρου είναι εφικτή (έως ότου υλοποιηθεί ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός), όπως έγινε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα στην Πλάκα. Όμως, η γενική αυθαιρεσία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με αποσπασματικές εξαγγελίες αναπλάσεων. Τα δε κίνητρα για την επιστροφή κατοίκων και επαγγελματιών στο Ιστορικό Κέντρο πρέπει να αποτελούν μέρος μιας συνολικής πολιτικής, που θα εφαρμόζεται, παράλληλα με την καθημερινή παρακολούθηση και επίλυση των προβλημάτων.

Η συσσώρευση της εξαθλίωσης στο Ιστορικό Κέντρο καλεί επειγόντως για την εφαρμογή ενιαίας και ευέλικτης πολιτικής πρόνοιας και περίθαλψης, παράλληλα με την εξαγγελθείσα νέα πολιτική περί παροχής ασύλου. Η εκμετάλλευση από κυκλώματα ναρκωτικών, πορνείας, παρεμπορίου και στέγασης εξακολουθεί και βρίσκεται στο ζενίθ, με κέρδη εκατομύρια ευρώ το μήνα. Η αίσθηση εγκατάλειψης και ανασφάλειας πρέπει να αναστραφεί, πριν είναι πολύ αργά.

Τέλος, η επίλυση προβλημάτων ανισόρροπης ανάπτυξης και καταπάτησης των κανόνων συμβίωσης στην πόλη, πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστεί. Η διαφθορά και η ρύπανση που συνοδεύει την ανεξέλεγκτη λειτουργία και επέκταση κάποιων επιχειρήσεων διασκέδασης, είναι ενδεικτική της αδυναμίας αντιμετώπισης των προβλημάτων μιας σύγχρονης όλης στη χώρα μας. Η προσαρμογή μεθόδων που δοκιμάστηκαν με επιτυχία για την αναβάθμιση των ιστορικών κέντρων άλλων μεγαλουπόλεων στην Ευρώπη και αλλού, είναι παραπάνω από ποτέ επιτακτική.

Γι αυτό απευθύνουμε έκκληση προς εσάς, ώστε να λειτουργήσει επιτέλους το συντονιστικό όργανο που θα σχεδιάζει, παρακολουθεί και επιλύει τα προβλήματα της πόλης, με ολοκληρωμένο και μακρόπνοο σχεδιασμό, στα πρότυπα του “Αθήνα 2004”, όπως πολλές φορές έχει εξαγγελθεί. Η καθυστέρηση είναι πια, όχι μόνο αδικαιολόγητη, αλλά και μοιραία βλαπτική για την τύχη και την εικόνα της πρωτεύουσας.




Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου









Η φωτό είναι της Καρολίνας Κλωναρίδου και η φωτό των Burger Project από το www.arkfestival.gr

Το post συνοδεύεται από το "Billie Jean", στην εξαιρετική διασκευή των Burger Project.

Ο "πεζόδρομος" της Αποστόλου Παύλου

Διαβάζω οτι ο νέος επικεφαλής της δημοτικής αστυνομίας έχει βάλει στο στόχαστρο την αντικοινωνική στάθμευση. Κι οτι “πήραν φωτιά τα μπλοκάκια της δημοτικής αστυνομίας”. Δεν θα διαφωνούσα ποτέ με το αυτονόητο, οτι η πόλη αυτή έχει απόλυτη ανάγκη - επιτέλους - να τηρούνται οι κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης. Και από κανέναν γιωταχή, που κατεβαίνει στο κέντρο της πόλης και δεν έχει υπολογίσει το κόστος της στάθμευσης του (και αντιθέτως θεωρεί οτι η χρήση του αυτοκινήτου είναι μόνο το κόστος της βενζίνης και του σέρβις), δεν δέχομαι δικαιολογίες.


Κάθε πρωί όμως, κάνω το γύρο της Ακρόπολης, περπατώντας. Και μέσα σε μισή ώρα, βλέπω τουλάχιστον 30 οχήματα να παραβιάζουν τον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, έναν από τους ωραιότερους που υπάρχουν για τον τουρίστα - και νησίδα ανάσας και ποιότητας ζωής για τον πεζό και για την πόλη. Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές: Τουριστικά λεωφορεία που παρκάρουν, ταξί που περιμένουν, αυτοκίνητα δημοτικών υπαλλήλων με το γιλέκο που γράφει “Δήμος Αθηναίων” κρεμασμένο απ’ έξω (μη τυχόν και μπερδευτεί ο συνάδελφος και μας γράψει), ιδιωτικά ασθενοφόρα που βρίσκουν βολική τη διαδρομή, αυτοκίνητα του Διπλωματικού Σώματος, εποχούμενοι αστυνομικοί (δημοτικοί ή κρατικοί) που δήθεν κάνουν περιπολία, σχολικά (!), οχήματα καθαριότητας του Δήμου, απλά δίκυκλα και ΙΧ πάσης φύσεως, φορτηγά “που πάνε να ξεφορτώσουν, γιατί έχουν το δικαίωμα” - κατά δήλωση τους, βεβαίως...

Όλοι αυτοί ρυπαίνουν με τις εξατμίσεις τους, κάνουν θόρυβο, ροκανίζουν την ποιότητα που προσφέρει, σε κατοίκους ή επισκέπτες, το περιβάλλον που έχει διασωθεί από την ανεξέλεγκτη δόμηση. Πριν τις δημοτικές εκλογές, δεν είχα απαιτήσεις. Τώρα όμως, ας ξεκαθαρίσει στους δημότες ο κύριος Αβραντίνης, ποιός δικαιούται και ποιός όχι να κάνει χρήση αυτού του πεζοδρόμου. Κι ας αποφασίσει να τον αστυνομεύσει, σε 24ωρη βάση, μπας και μάθουν οι οδηγοί οτι δεν είναι “για τα δόντια τους”. Αν τον διαφυλάξει, ίσως καταφέρουμε να παραμείνει ένα από τα λίγα αισθητικά επιτεύγματα στη διαμόρφωση αυτής της πόλης...











Το σχέδιο του πεζόδρομου (όπως ιδανικά θα ήταν) είναι από το www.astynet.gr και η φωτό από το http://eurovisionmania.net

Το post συνοδεύεται από το "You Can't Stop Me" της Γερμανίδας Lena Meyer-Landrut, της μόνης αξιοπρεπούς νικήτριας της Eurovision, τα τελευταία χρόνια. Το τραγούδι συνοδεύει τη νέα διαφημιστική καμπάνια της Opel...

Welcome to Greece

Γράφω μέσα στα κουνούπια, Γενάρη μήνα. Αλκυονίδες ημέρες του ιστορικού κέντρου...

Στην Αθηνάς, ένας (εμφανισιακά τυπικός) εκπρόσωπος της γενιάς του Πολυτεχνείου, “καθώς πρέπει” εξηντάρης, καταβρέχει το μπετόν, σε κάτι έργα. Τουλάχιστον, ο μαυρούκος πιο πέρα, στην αρχή της Πλάκας, είναι πιο διακριτικός, έχει χωθεί μέσα σε κάτι ψηλά φυτά, για να κάνει την ανάγκη του.

Λίγο πιο πριν, ένας μηχανόβιος πάει ανάποδα τη Λυσίου. “Είστε ανάποδα”, του λέω. “Ναι, μου λέει, το ξέρω. Εδώ στην Πλάκα, δεν πειράζει” (;) Το αποφάσισε μόνος του. Στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, ο ωραιότερος περίπατος σε αυτή την πόλη, που στερείται το πράσινο, διακόπτεται συνεχώς από μηχανάκια ή/και αυτοκίνητα. Οι διαμαρτυρίες των πεζών εκνευρίζουν τον δικυκλιστή αστυνομικό, που ζητάει τα ρέστα “που θα του πούμε εμείς πώς θα κάνει τη δουλειά του”. “Γιατί δεν τους γράφετε;” “Κι εσείς γιατί δεν κάνετε μήνυση σε όσους έφαγαν τα εκατομύρια;” Τρία πουλάκια κάθονται. Σκέψου όλοι οι αστυνομικοί του κόσμου να αδρανούσαν στις τροχαίες παραβάσεις, επειδή υπάρχει η μαφία...


Σκέφτομαι τι συναντάει αυτός που επισκέπτεται για πρώτη φορά αυτή την πόλη - ειδικά αν είναι μετανάστης κι όχι τουρίστας. Την πλήρη ανυπαρξία τήρησης κανόνων συμβίωσης - από την καρέκλα μπροστά στο μαγαζί, για “να φυλάμε τη θέση”, ως την πλήρη ασυδοσία των νυχτερινών κέντρων χωρίς άδεια. Το περιπολικό που παρατηρεί, “γιατί δεν είναι δικαιοδοσία μας”. Μια αστυνομία, είτε κρατική είτε δημοτική, που είναι αδιάφορη/ανεκπαίδευτη/διεφθαρμένη/αυθαιρετούσα/βίαια/αναποτελεσματική. Ένα δήμο, βουλιαγμένο στη διαφθορά, που δεν λύνει προβλήματα, ούτε καν στα στοιχειώδη, όπως η καθαριότητα (πόσο μάλλον να ασχοληθεί με την πρόνοια, δεν περισσεύουν από τους 11 χιλιάδες υπαλλήλους). Το υποκριτικό παιχνίδι της σύλληψης όσων ασκούν παρεμπόριο - και την επανάκτηση των κατεσχεμένων την επόμενη ημέρα, προς 100 ευρώ. Την πλήρη εκμετάλλευση των μεταναστών, σε άθλια διαμερίσματα-υπνωτήρια, χωρίς κανένα χώρο υγιεινής, προς μερικά ευρώ το κεφάλι.

“Έτσι γίνεται, εδώ είναι Ελλάντα”. Το έχει μάθει και ο μετανάστης. Το μαθαίνει πολύ γρήγορα. Όταν τον στέλνουν με πούλμαν (!) στο κέντρο της Αθήνας. Όταν προσπαθεί να αποκτήσει χαρτιά, από τα ξημερώματα στην Πέτρου Ράλλη, κρινόμενος από την αστυνομία (!) και με τη βοήθεια διαφόρων δικηγόρων, που υπόσχονται αποτέλεσμα. Ή όταν έχει περάσει από κέντρα υποδοχής, που φέρνουν την Ελλάδα, στη θέση της κατηγορούμενης για βασανιστήρια χώρας. Ούτε αυτό το στοιχειώδες πρόβλημα μπορέσαμε ως πολιτεία, να (επιχειρήσουμε, έστω να) αντιμετωπίσουμε, τα τελευταία χρόνια. Πόσο μάλλον, τα παγκοσμίως δύσκολα της εμπορίας ναρκωτικών και του trafficking. Όλα μαζεμένα στην καρδιά της πρωτεύουσας, όλα με την άνεση που δίνει ο τεράστιος τζίρος, που όλα τα ξερχαβαλωμένα τα λαδώνει.

Αμφιβάλλω κι εγώ αν ο φράχτης θα λύσει προβλήματα. Δεν είμαι από αυτούς που θεωρώ οτι τα σύνορα πρέπει να είναι ξέφραγο αμπέλι, αλλά δεν πιστεύω οτι το κύμα της μετανάστευσης θα ανακοπεί από ένα τέτοιο μέτρο. Χιλιάδες χιλιόμετρα συνόρων και ακτών περιμένουν καρτερικά. Σε μια ειδική εκπομπή της ΕΡΤ, στην οποία συμμετείχα, πριν από καιρό, συζητήθηκαν οι επιπτώσεις των μεγάλων πλημμυρών στο Πακιστάν, από τις οποίες εκτοπίστηκαν εσωτερικά 21 εκατομύρια άνθρωποι, χάνοντας το βιός τους, σπίτια, χωράφια, ζωντανά. Δεν θεωρείται απίθανο, οι πρώτοι πρόσφυγες αυτής της κλιματικής αλλαγής, να πάρουν κατά εκατομύρια (ίσως και 5) το δρόμο της δύσης. Ένα μόνο μέρος από αυτούς να φτάσει κοντά στην Ευρώπη, θα περάσει από την Ελλάδα.

Σύμφωνα με τους ακτιβιστές υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η χώρα μας (όπως και κάθε άλλη που έχει υπογράψει τις διεθνείς συμβάσεις - και αυτό κάνουν πως δεν το γνωρίζουν οι διάφοροι εθνικοπατριώτες, μισαλλόδοξοι και ρατσιστές) έχει υποχρέωση να παράσχει στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσης (στέγη, τροφή, νερό, συνθήκες υγιεινής) σε ΚΑΘΕ άνθρωπο και να εξετάσει με σοβαρότητα κάθε αίτηση για άσυλο. Δεν το κάνει - και ακριβώς επειδή υπάρχει διαφθορά και ανικανότητα, δεν παρέχει άσυλο ούτε στο 1/15 του ποσοστού, σε σχέση με τους εταίρους μας. Ταυτοχρόνως, η περίφημη συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ, δεν επιτρέπει στους μετανάστες να πάνε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες - κι έτσι εγκλωβίζονται στο αίσχος της Πάτρας ή του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας.

Από την άλλη, μια χώρα έχει δικαίωμα και υποχρέωση να προστατεύσει την κοινωνική της ειρήνη και την ποιότητα ζωής των κατοίκων - ιθαγενών και μη. Η μαξιμαλιστική αριστερή αντίληψη οτι το πρόβλημα θα λυθεί μόνο με εξάλειψη των ανισοτήτων στον τρίτο κόσμο, παραλείπει να εξηγήσει πώς θα ζήσουμε μέχρι τότε - ούτε μπορεί να είναι αποδεκτή, όταν καταπατώνται τα στοιχειώδη δικαιώματα όλων, είτε γεννήθηκαν στην Ελλάδα, είτε όχι. Γιατί όταν δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο, ο χειρότερος ρατσισμός είναι αυτός που συμβαίνει στο γκέτο της Αθήνας - και πρώτα θύματα του είναι οι ίδιοι οι μετανάστες.

Διαβάζω για σχέδια “επιχείρησης-σκούπας" στα συρτάρια της αστυνομίας - και ως συνήθως δυσπιστώ. Καμμία επιχείρηση που θα διαρκέσει 48 ώρες δεν πρόκειται να έχει κανένα αποτέλεσμα, αν δεν οργανωθεί και σχεδιαστεί προσεκτικά (από κυβέρνηση, περιφέρεια και δήμο) η φιλοξενία όσων πρέπει να πάνε σε κέντρα υποδοχής, η προώθηση όσων πρέπει να προωθηθούν, η πρόνοια σε όσους βρίσκονται εγκλωβισμένοι χωρίς δουλειά εδώ (όπως και των άστεγων και ναρκομανών), η διαρκής καθημερινή αστυνόμευση όλων των παρανομιών (κυρίως των Ελλήνων), ο διαρκής πόλεμος "σε επίπεδο κορυφής" κατά των κυκλωμάτων πρέζας, πορνείας και παρεμπορίου - που λυμαίνονται το κέντρο και βγάζουν εκατομύρια.

Μαθαίνω οτι σύντομα θα κατατεθούν νομοσχέδια για την αλλαγή του τρόπου απόδοσης του ασύλου, όπως και για κίνητρα επιστροφής των κατοίκων στο κέντρο της Αθήνας. Ευπρόσδεκτα, αλλά όσο δεν γίνονται τα παραπάνω, καμία συζήτηση για την αλλαγή του “Δουβλίνο ΙΙ” και καμία συζήτηση για “συνεργασία” με την Τουρκία, δεν θεωρώ οτι μπορεί να αποδώσει. Αν δεν υπάρξει ειδικό διϋπουργικό όργανο, με αρμοδιότητες παρόμοιες με του “Αθήνα 2004”, όπως έχει προτείνει εδώ και χρόνια η Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου, δυστυχώς δεν βλέπω φως.

Και για να αναστραφεί η υποβάθμιση, πρέπει να γίνουν κι άλλες κινήσεις, που έχουν σχέση με την καθημερινότητα: Να εξυγιανθεί και να λειτουργήσει αυτός ο πολύπαθος Δήμος - κατά πρώτο λόγο στην καθαριότητα. Να υπάρξει ένα μίνιμουμ κοινωνικής συναίνεσης, ώστε το κέντρο της πόλης να σταματήσει να είναι ένα υπαίθριο ουρητήριο με σιδερόφρακτα (για το φόβο των διαδηλώσεων και των καταστροφών) κτήρια και μαγαζιά, γεμάτα από μίζερα γκράφιτι - που το καθιστά (πέραν της οικονομικής κρίσης) ακόμα πιο απωθητικό για οποιονδήποτε κάτοικο ή επιχειρηματία.

Και επιτέλους, με πρώτη την πολιτεία να δίνει το παράδειγμα, ας συμφωνήσουμε οτι πρέπει να δράσουμε γρήγορα και συλλογικά...


Update: Ήδη οι δουλέμποροι αναπροσαρμόζουν την τακτική τους...







Η φωτό του φράκτη στα σύνορα Ισπανίας-Αφρικής (γεμάτου με τα ρούχα όσων προσπάθησαν να τον περάσουν) είναι από το www.rednotebook.gr και το εξώφυλλο από το www.tragoudistan. blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το (σαρκαστικό) "Welcome To Greece" του Κωστή Μαραβέγια

2011: Αλλάζουμε χρονιά στους δρόμους!

Αντιγράφω από εδώ:


Ναι θα γίνει και στην Αθήνα.
Όπως σ’ όλο τον κόσμο θα βγούμε στους δρόμους και θα το γλεντήσουμε. Και φέτος περισσότερο από ποτέ η πόλη χρειάζεται κέφι, αισιοδοξία και κάποιους να την νοιάζονται. Ας το δηλώσουμε.
Οι atenistas βάζουμε την ιδέα, και ας γίνει η απαρχή για αλλαγές χρονιάς στους δρόμους από δω και πέρα. Ναι να αλλάζουμε χρονιά όλοι μαζί!

Η βραδιά έχει δύο μέρη:
1. Συγκέντρωση 22.00 στην Πλατεία Κοτζιά και βόλτα στις κάτω γειτονιές με γλυκά και μουσικούς.

• Ακριβώς στις 10 ξεκινήσει άλλη μια βόλτα, απ’ αυτές τις αξιομνημόνευτες που κάναμε, όσοι δεν είχατε έρθει χάνετε το καλύτερο: θα χουμε μουσικούς (πιθανότατα γκόσπελ) και θα κατηφορίσουμε στους γνωστούς δρόμους για μια μεγάλη βόλτα με κατάληξη στις 11.30 στην Καπνικαρέα όπου και θα αλλάξουμε τη χρονιά. Στην διαδρομή θα μοιράζουμε γλυκά και κεράσματα σε όσους μα σε όσους συναντάμε. Θέλουμε αυτή η στιγμή να ενώσει όσους κατοικούν αυτήν την πόλη από που κι αν είναι, ότι μα ότι κι αν κάνουν στη ζωή τους.

2. 23.30
Αλλαγή χρονιάς με τους εκπληκτικούς Batala, ποτά, κρασιά κέφια στην Καπνικαρέα/Ερμού.

• Μετά την πορεία καταλήγουμε εδώ, και βρίσκουμε αυτούς που δεν είχαν έρθει στην πορεία και όσους κυκλοφορούν γύρω.

ΒΑΤΑLA! οι εκπληκτικοί Batala που ξεσήκωσαν την Αγία Ειρήνη θα ‘ναι μαζί μας. Αξέχαστη εμπειρία να παίζουν τα παιδιά με τα ταμπούρλα τους, δαιμονιώδης ο ρυθμός, πανζουρλισμός το αποτέλεσμα, μο-να-δι-κό! Δείτε

Τι φέρνω:
- Φέρε το δικό σου ποτό, ένα κρασί, μια τόσο κατάλληλη για αλλαγή χρονιάς, σαμπάνια. Kαι γλυκά, ναι γλυκά!
- Φέρε τους φίλους σου, να γίνουμε άπειροι, πολλοί, να το γλεντήσουμε όπως πρέπει, θα ναι αξέχαστα!

Όχι, η Αθήνα δεν θα μείνει φέτος μόνη!










Η αφίσα είναι των Atenistas και το εξώφυλλο από το www.kazaa.com

Το post συνοδεύεται από το "That Old Black Magic", στη διασκευή του Βρετανού Rod Stewart.

Κοραή: ένα δέντρο γεμάτο γάλα!

Αθήνα μια πόλη σε Ανθρωπιστική Κρίση. Οι Γιατροί του Κόσμου και οι atenistas διοργανώνουν την Χριστουγεννιάτικη γιορτή τους για τα παιδιά που βιώνουν την οικονομική κρίση.


Αυτή τη φορά το Δέντρο μας θα δημιουργηθεί από κουτιά Γάλα που θα θα φέρουμε όλοι μαζί μας. Για κάποια παιδιά αυτά τα Χριστούγεννα ένα κουτί γάλα είναι το καλύτερο δώρο.!!! Στόχος μας αυτές τις μέρες κανένα παιδί χωρίς ένα ζεστό ποτήρι Γάλα

• Επίσης πέρα από το γάλα φέρτε: μακαρόνια, ρύζια, όσπρια για τις ανάγκες των Γιατρών του Κόσμου.

Σας περιμένουμε όλους!

Παρασκευή 17/12 στις 20.00 στην Πλατεία Κοραή (Μετρό Πανεπιστήμιο)









H αφίσα είναι των Atenistas και το εξώφυλλο από το www.facethemusik.net

Το post συνοδεύεται από το "Driving Home For Christmas", του Βρετανού Chris Rea, αφιερωμένο στους οδηγούς που παραδοσιακά (αλλά φέτος ακόμα περισσότερο) εγκλωβίζονται για ώρες στα οχήματα τους, στην ευρύτερη περιφέρεια της Αθήνας.

Θάνατος στον εμποράκο...

“Γιατί παίζετε κάθε βράδυ ειδήσεις για την Τιεν Αν Μεν; Κόβουν ψήφους, που να πάρει...”

Αυτό είχε πει ανερυθρίαστα το 1989, προς διευθυντή ειδήσεων της ΕΡΤ, ένα στέλεχος της αριστεράς με ενεργή (οπισθοδρομική) παρουσία και σήμερα. Ενδεικτικό μιας νοοτροπίας που διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα, αλλά συναντιέται κυρίως εκεί που ο βαλκανικός “ταλιμπανισμός” έχει την τιμητική του.


Σκέφτομαι πού βρισκόμαστε, λίγο πριν τα πιο μουδιασμένα (με την εξαίρεση του 2008, αλλά για άλλο λόγο) Χριστούγεννα της μικρής μας ζωής. Οι εκπρόσωποι της τρόικας αντιμετωπίζονται, από μια μερίδα του (πολιτικού και μη) κόσμου, ως “αποικιοκράτες”, που τόλμησαν να μας κουνήσουν το δάχτυλο στη Βουλή - μόνο που ξεχνάμε οτι εμείς ζητήσαμε τα λεφτά τους και τη βοήθεια τους, χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε, ούτε μισθούς, ούτε συντάξεις...

Την άλλη εβδομάδα τα ΜΜΕ έχουν τρεις ημέρες απεργία - Τετάρτη, Παρασκευή και Σάββατο - με την επιλογή των ημερών να υποδεικνύει τον προφανή στόχο να πληγούν οι κυριακάτικες εφημερίδες, εκεί που πονάει δηλαδή. Δεν ξέρω τι θα καταφέρουν οι δημοσιογράφοι (που συνδικαλιστικά κοίταζαν επί χρόνια, ιδίως τα τελευταία, το δάχτυλο) με την κίνηση αυτή, εκτός από το να φέρουν περισσότερες απολύσεις πιο κοντά. Το τέλος μοιάζει προδιαγεγραμμένο για πολλά μέσα - και η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη για άλλα. Η φούσκα των δεκάδων εφημερίδων, ραδιοφώνων, τηλεοράσεων ήταν πάντοτε προβληματική σε αυτή τη χώρα - και ήταν θέμα χρόνου να σκάσει, με την πρώτη σοβαρή κρίση. Ο θάνατος μιας δημαγωγικής πραγματικότητας θα μπορέσει να εξυγιάνει το τοπίο ή απλώς θα βρεθούν άνθρωποι στην ανεργία;

Στο κέντρο της Αθήνας καθημερινά γίνεται και μια πορεία. Μαζί με την υποβάθμιση, το παρεμπόριο και την οικονομική κρίση, οι καταστηματάρχες έχουν να αντιμετωπίσουν και τη δυσκολία πρόσβασης από τις απεργίες. “Τα μαγαζιά δεν έχουν ούτως ή άλλως δουλειά, επειδή ο κόσμος δεν έχει λεφτά” είναι η προφανής αντίρρηση. Ωστόσο, κάθε ευρώ που χάνεται, μπορεί να κάνει τη διαφορά μεταξύ της ανάσας ζωής που έχει απόλυτη ανάγκη μια επιχείρηση, με πτώση 50% στο τζίρο της - ή του λουκέτου. To κέντρο της Αθήνας δεν είναι μόνο κατανάλωση, αλλά και "βιτρίνα" του τουρισμού. Μέχρι και καυγάς έγινε για τις δύο Κυριακές, που θα δουλέψουν - και μετά οι ίδιοι θα διαμαρτύρονται οτι "κατακλυστήκαμε από πολυεθνικές και πολυκαταστήματα". Άσε που εκεί που θα έπρεπε η πόλη να πάρει την πιο γιορτινή της όψη (μόνο και μόνο για λόγους οικονομικούς), είναι πνιγμένη στα σκουπίδια και στα κουτοπόνηρα παιχνίδια πολιτικάντηδων και άθλιων συντεχνιών του ρουσφετιού...

“Μα αν δεν διεκδικήσουν τώρα οι εργαζόμενοι, που χάνουν τα πάντα, πότε θα το κάνουν”; “Δεν έχω δει καμία βαρβάτη απεργία”, μου λέει ένας ακροατής, τις προάλλες. Ποιός αντέχει να χάνει τα μεροκάματα; Και τι μπορούν να καταφέρουν οι κινητοποιήσεις, όταν το περιθώριο διαπραγμάτευσης είναι τόσο περιορισμένο; Ναι, το δικαίωμα του εργαζόμενου είναι πάντα ζωντανό. Εκτός αν (το) έχεις “χρεωκοπήσει” εδώ και χρόνια...

Στις ΔΕΚΟ θα περικοπούν οι μισθοί και το ερώτημα είναι μονίμως το ίδιο: Γιατί υπήρχαν μισθοί πάνω από 1800 ευρώ, για το 89% των εργαζομένων - σε αυτόν τον παράλογο "σοσιαλισμό της μη παραγωγικότητας"; Μόνο πολύ υψηλό επίπεδο γνώσεων και ικανοτήτων δικαιολογεί απολαβές που φτάνουν (με διάφορους τρόπους) ή και ξεπερνούν τα 4 χιλιάρικα. Κι όμως, φοβάμαι οτι αυτοί που πρέπει να τα πάρουν, δεν θα τα παίρνουν πια. Ακριβώς (όπως έγινε και στην ΕΡΤ), γιατί επί χρόνια τα έπαιρναν αυτοί που δεν έπρεπε να τα πάρουν, οι απαράδεκτοι και οι άχρηστοι...

Είναι ώρες που χάνω τη συνήθη αισιοδοξία μου. Οι πολιτικές δυνάμεις και ο συνδικαλισμός έχουν, στις περισσότερες των περιπτώσεων, ταπεινά κίνητρα: Τη διατήρηση της ύπαρξης τους. Την πνοή που χρειάζεται αυτή η υπεπροσπάθεια να βγούμε από την κρίση (χωρίς τις ίδιες αγκυλώσεις και πρακτικές), κανείς δεν δείχνει ικανός να τη δώσει.

Λένε οτι ο ελληνικός λαός δεν αντιδρά όσο θα έπρεπε. Νομίζω οτι εμφανώς θυμώνει, αλλά σιωπηρά περιμένει να δει. Κι αν δεν εξεγείρεται, είναι γιατί αντιλαμβάνεται οτι αυτό θα είναι απλώς αυτοκαταστροφικό, δεν θα οδηγήσει πουθενά. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν αντιλαμβάνεται οτι ο θυμός του πρέπει να κατευθύνεται και προς τον καθρέφτη - και να μετατραπεί σε αυτοβελτίωση...









H αφίσα είναι από το www.chicagostagereview.com και το εξώφυλλο από το www.altnet.com

Το post συνοδεύεταια από το περίφημο "Adagietto", της 5ης Συμφωνίας του Αυστριακού Gustav Mahler (διάσημο και από το "Θάνατο στη Βενετία" του Βισκόντι), που ακούστηκε την Τετάρτη το βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής, σε μια εξαιρετική παράσταση. Διαβάστε την παρουσίαση του Γιώργου Σαρηγιάννη εδώ.