Τα πολιτικά εξτρέμ και η "θεωρία των δύο άκρων"

Ναι, στο ακραίο κομμάτι της αριστεράς βρίσκει στέγη ένας ολόκληρος κόσμος, φανατικός, που έχει χάσει το μπούσουλα. Που έχει μάθει να θεωρεί οτιδήποτε πέραν του ΣΥΡΙΖΑ, δεξιό. Που προτάσσει μια νεφελώδη, μίζερη και συμπλεγματική “αξιοπρέπεια”, προκειμένουν να εξασφαλίσει την ακινησία - και μέσω αυτής την κατάρρευση των “μνημονιακών δυνάμεων”. Που βαφτίζει όποιον του πάει κόντρα σιχαμένο, προδότη, συνεργάτη των Γερμανών. Που κάνει ανιστόρητους παραλληλισμούς με τη χούντα και την κατοχή. Που μιλάει με την ύβρι της αταλάντευτης βεβαιότητας. Που ονομάζει το Protagon “Πρώκταγκον”, τον Γεωργελέ “Γεωργαλά” και αδιακρίτως όλους τους “συστημικούς” δημοσιογράφους “Μπάμπηδες”. Που ονομάζει κάθε αδικία “βία” και κάθε συναισθηματική θεώρηση “ανάλυση”. Που θέλει να προπηλακίσει, να λιντσάρει και να εκτονώσει την τυφλή οργή, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής. Που λατρεύει την υπερβολή, τη δημαγωγία και τον λαϊκισμό. Που μιλάει για “πόλεμο” και στρατόπεδα και που έστρωσε το δρόμο, για να γίνουν αποδεκτές φασιστικές πρακτικές. Που αγνοεί οτι στη μέση των εμφυλιοπολεμικών “στρατοπέδων” υπάρχει ένας ολόκληρος (πολύ περισσότερος) κόσμος που εμφορείται από μετριοπάθεια και πιο δημιουργικές και ουσιαστικά προοδευτικές ιδέες.

Και ναι, πολλές φορές οι επίσημες ηγεσίες των κομμάτων που προσφέρουν καταφύγιο σε αυτό το συνονθύλευμα, κάνουν το παν για του χαϊδέψουν τα αυτιά. Με ανιστόρητες υπερβολές, διχαστικά συνθήματα, αγένεια και θράσος στη δημόσια τοποθέτηση τους. Καλλιεργώντας την εχθρότητα, τη μη αναγνώριση των κανόνων της δημοκρατίας, την άκριτη υπεράσπιση κάθε είδους “λαϊκής” απαίτησης. Έτοιμες να συνομιλήσουν, προς χάριν του “αντιμνημονιακού μετώπου”, ακόμα και με αυτούς που θα έπρεπε να είναι οι βασικότεροι της αντίπαλοι.

Αλλά όλα αυτά δεν δικαιολογούν επ’ ουδενί την ανιστόρητη “θεωρία των δύο άκρων”. Τουλάχιστον όχι αυτή που εξισώνει την εγκληματική συμμορία των ναζιστών, με όποιον έχει τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Γιατί δεν μπορείς να συγκρίνεις την κοινοβουλευτική αριστερά με μια ρατσιστική συμμορία ή μια οργάνωση που εμπίπτει στο κοινό ποινικό δίκαιο.

Τα δύο πολιτικά εξτρέμ υπάρχουν, αλλά εντός του λεγόμενου “συνταγματικού τόξου”. Και δυστυχώς, αυτοί που αποτελούν τον έναν πόλο, αναλώνονται στο να καταγγέλουν τον άλλο. Αλλά δεν πείθουν, γιατί τα έργα και οι ημέρες τους δείχνουν ανάγλυφα πόσο το αλλοιθώρισμα προς την φασιστική ακροδεξιά, ευνόησε την ανάπτυξη της.

Αν η δολοφονία του Παύλου Φύσσα είχε μια άμεση επίπτωση στο πολιτικό σκηνικό, αυτή ήταν η παταγώδης αποτυχία του φλερτ της ακροδεξιάς πτέρυγας της Νέας Δημοκρατίας με τη Χρυσή Αυγή. Κι αν αποδοκιμάστηκε η τακτική αυτή, αυτό δεν σημαίνει οτι το ακραίο κομμάτι των εθνικιστών και πατριδοκάπηλων, που έβλεπαν τη Χρυσή Αυγή ως “αδελφό κόμμα”, δεν φέρει ακέραια την ευθύνη για τη γιγάντωση της άθλιας οργάνωσης, που σκοπό έχει να μαχαιρώνει για να επιβεβαιωθεί.

Γιατί χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να αντιμετωπιστεί η Χρυσή Αυγή, με βάση το ποινικό δίκαιο; Γιατί κανείς δεν είχε συνδέσει μέχρι τώρα όλες αυτές τις υποθέσεις, ώστε να τεκμηριωθεί η δράση της εγκληματικής οργάνωσης; Έπρεπε να φτάσουμε σε μια δολοφονία, που δεν μπορούσε να αποκρυβεί; Γιατί όσοι φώναζαν οτι ο σημαντικότερος κίνδυνος για τη χώρα είναι ο εκφασισμός κατηγορήθηκαν (από δεξιά και από αριστερά), οτι εξέτρεπαν την προσοχή από το κυρίαρχο οικονομικό πρόβλημα;

Μια ματιά σε πιο εμβριθείς αναλύσεις δείχνει οτι ο δρόμος για το ναζισμό δεν στρώθηκε από την κρίση, που ήταν ο καταλύτης, αλλά από συγκεκριμένες εξάρσεις εθνικιστικού λαϊκισμού και “αντιμνημονιακής” ρητορείας, που έκανε την τεράστια αναδίπλωση. Και η χαρακτηριστική ανοχή, όχι μόνο της αστυνομίας, αλλά και συγκεκριμένων πολιτικών εκπροσώπων και μέσων οδήγησε στο “ξέπλυμα” του ακροδεξιού φασισμού.

Ακραίο λοιπόν είναι το γεγονός οτι “μετανοημένοι ακροδεξιοί” όπως οι Βορίδης και Γεωργιάδης είναι επίλεκτα μέλη της κυβερνώσας παράταξης. Ακραίο είναι το να υπάρχουν μέλη του “Δικτύου 21” τόσο κοντά στην κορυφή της εξουσίας. Ακραία είναι η κουτοπονηριά και η υπεράσπιση μιας αστυνομίας που ψηφίζει κατά το ήμισυ Χρυσή Αυγή, δεν εξιχνιάζει παρά ελάχιστες υποθέσεις ρατσιστικής βίας, κάνει τα στραβά μάτια στους “αγανακτισμένους” ακροδεξιούς, ασκεί ανεξέλεγκτη βία έχοντας πάρει διαζύγιο με τον επαγγελματισμό, βγάζει ανακοινώσεις-μνημεία όπως η ζαρντινιέρα και δημοσιεύει φωτογραφίες των ξυλοδαρμένων συλληφθέντων για τρομοκρατία, που δήθεν “έφαγαν κάτι μπουνιές στη συμπλοκή”.

Ακραία είναι η επιμονή για αξιωματικούς “ελληνικού γένους”. Ακραία είναι η με κάθε τρόπο αποφυγή της αντιρατσιστικής νομοθεσίας, παρά τις πιέσεις και της Ευρώπης. Ακραία είναι η ολιγωρία στην αντιμετώπιση του φασιστικού τραμπουκισμού (ενδεικτική η νοοτροπία “ε, όχι και μαχαίρι”), η δραματική καθυστέρηση σε κάθε είδους εκσυγχρονισμό, το “κλείσιμο του ματιού” στο οπισθοδρομικό κομμάτι της ιεραρχίας - ακόμα και η καινοφανής ιδέα οτι τα αρχαία ελληνικά δεν είναι νεκρή γλώσσα (παρότι η διδασκαλία τους είναι όντως χρήσιμη, στις σχετικές κατευθύνσεις).

Ακραίο είναι να μιλάς για το ενδεχόμενος συνεργασίας με μια “πιο σοβαρή Χρυσή Αυγή”, διατυπώνοντας την αντίφαση του αιώνα. Ακραίο είναι να επιτρέπεις τη λειτουργία της αστυνομίας, με την παραμικρή ανοχή στους τραμπουκισμούς των “αγανακτισμένων” χρυσαυγιτών δίπλα τους, ακόμα και μετά τη δολοφονία Φύσσα. Ακραίο είναι να υπομένεις τη διεξαγωγή δίκης χρυσαυγίτη, χωρίς την απαραίτητη προστασία και υπό συνθήκες (αν)ασφάλειας που διεκτραγωδούν κάθε έννοια δημοκρατικής ομαλότητας.

Ευθύνη για αυτό το λούμπεν κομμάτι του εκλογικού σώματος, που συγκεντρώθηκε υπό την σκέπη της Χρυσής Αυγής, είτε γιατί μπόρεσε να εκφράσει ελεύθερα τον φασισμό του, είτε γιατί θέλησε να εκδικηθεί το πολιτικό σύστημα (ακόμα και γιατί έχασε την Καγιέν του!), έχουν όλα τα κόμματα. Ακόμα και αυτά της αριστεράς, που πολλές φορές υπέθαλψαν την καφενειακή, αντιδραστική, λαϊκίστικη ψήφο, που δεν έβρισκε αλλού καταφύγιο. Και για τη μη σύμπηξη ενός δημοκρατικού αντιφασιστικού μετώπου, πάλι τα περισσότερα κόμματα φταίνε.

Αλλά την κύρια ευθύνη, τη φέρει η συντηρητική παράταξη, που αντί να ενισχύσει το σοβαρό κεντροδεξιό της πρόσωπο, διολίσθησε κουτοπόνηρα προς την ακροδεξιά της χειρότερης μορφής, δημιουργώντας δίπλα της καρκινώματα του πολιτικού συστήματος. Η πτώση της εκλογικής δύναμης της Χρυσής Αυγής κατά 30% και η μεταφορά του ίδιου ποσοστού των 2,5 μονάδων πίσω στη Νέα Δημοκρατία, το δείχνει ανάγλυφα.

Αν η σύγχρονη δεξιά δεν μπορεί να μιλήσει στο κοινό της, παρά μόνο με όρους “ασφάλειας από τους λαθρομετανάστες” (αντί για την πραγματική απειλή που είναι οι χρυσαυγίτες), ψευδοπατριωτικών εξάρσεων περί “της ορθόδοξης παράδοσης που απειλείται” και κινδύνων που “διατρέχει το έθνος από το ξαναγράψιμο της ιστορίας”, τότε η ρητορική της οδηγεί κατευθείαν στην (αυτο)καταστροφή της χώρας, για την οποία τόσο υποτίθεται οτι κόπτεται. Γιατί αυτή τρέφει (και τρέφεται από) το απέναντι άκρο, που δήθεν καταγγέλει....

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Η "Κραυγή" του Munch είναι από το www.ethnos.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Princess" του Αυστριακού Parov Stellar.

Ο εύκολος δρόμος προς τη "ζαρντινιέρα"...

Η περιγραφή της γυναίκας του δημοσιογράφου, στο σπίτι των οποίων έγινε επίθεση, είναι εφιαλτική: “Πήρα το 6χρονο παιδί μας στην αγκαλιά και προσπάθησα να κατέβω τη σκάλα στα τυφλά. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω και δεν έβλεπα από τους καπνούς. Αφού σωθήκαμε, μας έλεγαν οτι δεν το πίστευαν, πώς καταφεραμε και γλυτώσαμε”... Είναι προφανές οτι δεν μιλάμε πια για “συμβολικά γκαζάκια”. Κι οτι δεν υπάρχουν όρια ασφαλείας, όταν αρχίζεις να παίζεις με όπλα και εκρηκτικά.

Καμία όμως κοινωνική ανισότητα ή αδικία στις σύγχρονες δημοκρατίες, όσο ελλειμματικές κι αν είναι, δεν διορθώθηκε ποτέ από κανένα καλάσνικοφ, καμία βόμβα, καμμία πέτρα, κανένα βανδαλισμό, κανέναν εμπρησμό, κανένα φόνο. Το αντίθετο. Και είναι αυτονόητο για οποιονδήποτε δημοκράτη και σκεπτόμενο άνθρωπο οτι πρέπει να καταδικάσει κάθε προσφυγή στη βία, όταν αυτή δεν αφορά αυτοάμυνα, απειλή κατά της εθνικής κυριαρχίας ή αντίσταση σε ολοκληρωτικό καθεστώς. Το εφιαλτικό “παιχνίδι” της τρομοκρατίας ή του ένοπλου αγώνα, είτε υπηρετείται από τα συγκοινωνούντα δοχεία με το κοινό ποινικό δίκαιο, είτε πρόκειται για θερμοκέφαλους γόνους αστικών οικογενειών, συνιστά την πιο απαράδεκτη εγκληματική οπισθοχώρηση και αυτοκαταστροφή μιας κοινωνίας, στην προσπάθεια της να ορθοποδήσει.

Από την εξασφάλιση της δόσης του Δεκεμβρίου όμως, παρακολουθούμε τους θεσμικούς μας φορείς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αντί να βάζουν τα δυνατά τους για την αντιμετώπιση του πιθανού εκτροχιασμού, να ακολουθούν τον εύκολο δρόμο της στείρας μικροκομματικής αντιπαράθεσης, μεταθέτοντας την ατζέντα στα “χαμηλά ένστικτα” των φανατικών εκατέρωθεν. Οξύνοντας το πεδίο, επιδιώκοντας να αποστομώσουν αντί να συναινέσουν, προκαλώντας τις ευκαιρίες για να “κερδίσουν πόντους”.

Αντί να συζητείται με σοβαρότητα η προσπάθεια να απαλειφθούν οι αγκυλώσεις της μεταπολίτευσης, επιχειρείται να βαθύνει το χάσμα. Αντί να συζητηθεί σοβαρά η διαχείριση των καταλήψεων με επιβολή του δημόσιου συμφέροντος και του νόμου, αλλά με σωφροσύνη, διαλλακτικότητα και αποτελεσματική αξιοποίηση της εγκατελελειμμένης περιουσίας, κερδίζονται “επικοινωνιακοί πόντοι” με αστυνομικές επιχειρήσεις, που στοχεύουν στο μαλακό υπαγάστριο του μικροαστού. Αντί να καταδικάζεται κάθε κουτοπονηριά που συντείνει στην κάλυψη μιας απαράδεκτης “χύμα” ανομίας, αποκαλούνται τα ευρήματα του “πολέμου των διαδηλώσεων”, ως “καθημερινά αντικείμενα”. Αντί να αναδειχθεί η ρηχότητα των δηλώσεων ενός επαρχιακού οπισθοδρομικού βουλευτή, επειχειρείται η αλλοίωση των λεγομένων του με συρραφή, προκαλώντας το αντίθετο αποτέλεσμα, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις.

Αντί να εξαπολύεται μεθοδικά πόλεμος κατά της διαφθοράς και του μαύρου πολιτικού χρήματος, επιχειρείται να φορτωθεί άρον-άρον η ευθύνη στον αδύναμο κρίκο, χωρίς να δίνεται καμία εξήγηση για το συνολικό πλαίσιο ευθυνών, όχι μόνο για την αλλοίωση μιας λίστας, αλλά πρωτίστως για την μη αξιοποίηση της. Αντί να ακολουθείται μια διαδικασία που τιμά το κοινοβούλιο και τη δημοκρατία, μαγειρεύεται μια ευτελής μικροπολιτική λύση με πολλαπλές κάλπες, με στόχο την προστασία της κυβερνητικής σταθερότητας.

Αντί οι οικονομικοί εισαγγελείς να καλούν τους κατά τεκμήριο πιο σοβαρούς μάρτυρες για να ξεκαθαρίσουν το τοπίο γύρω από τις καταγγελίες για το έλλειμμα, καταφεύγουν σε ανθρώπους που θα μπορούσαν συμμετάσχουν στο πάνελ του Αυτιά, προκαλώντας την έκπληξη και τη θυμηδία όλων των “κουτόφραγκων”, που τόσα χρόνια, μέχρι το 2009, παρακολουθούσαν καχύποπτοι τις τριτοκοσμικές μεθοδεύσεις μας. Αντί να συζητάμε πώς θα προστατευθούν όσο δυνατόν περισσότεροι οικονομικά αδύναμοι, άνεργοι ή μη, εξαντλούμαστε σε σκληρές ανακοινώσεις (συνήθως της νεολαίας) εναντίον οποιασδήποτε προσπάθειας βελτίωσης των αγκυλώσεων και μεταρρυθμίσεων, στο πνεύμα του “τεχνοφασισμού”, λες και οι ακρότητες της μιάς πλευράς δικαιολογούν αυτές της άλλης.

Αντί η αντιπολίτευση να βλέπει με κριτικό μάτι κάθε διεκδίκηση εργαζομένων, σπεύδει να καλύψει κάθε απεργιακή κινητοποίηση, ακόμα και αν αυτή προκαλεί τον κοινό νου, που αναρωτιέται γιατί πρέπει να πληρώνει τις συνδικαλιστικές αγκυλώσεις, ακόμα κι όταν έχει προηγηθεί η “σιωπή των αμνών” για το ρουσφετολογικό όργιο του παρελθόντος. Κι αντί να συζητάμε με νηφαλιότητα γιατί πρέπει ένας εργαζόμενος σε ΔΕΚΟ, ακόμα και υπό δύσκολες εργασιακές συνθήκες, χωρίς ιδιαίτερα προσόντα και αξιολόγηση, να ανταγωνίζεται ή να ξεπερνάει σε αμοιβές τον κορυφαίο γιατρό ή τον καθηγητή με τα διδακτορικά, σκεφτόμαστε ακόμα χωρίς αξιοκρατία, την ώρα που χιλιάδες έχουν υποστεί μείωση των αμοιβών τους κατά 100% και είναι άνεργοι.

Αντί να συζητάμε το σχέδιο που θα μας βγάλει από την κρίση, παρακολουθούμε μια μάχη χαρακωμάτων, γύρω από προβλήματα που έχουν επιλύσει εδώ και δεκατίες οι δυτικές δημοκρατίες. Αντί να καταδιώκονται οι ένοπλοι νοσταλγοί της χούντας και του ναζισμού, που ρίχνουν μπαλωθιές, συλλαμβάνεται με νωθρότητα ένας μόνο, λόγω φασιστικής όσμωσης με τις διωκτικές αρχές, ενώ με την ίδια άτυπη “ασυλία” αντιμετωπίζεται οποιοσδήποτε ακροδεξιός μαχαιροβγάλτης, εκτός αν βέβαια είναι αδύνατο να αποφύγουμε τη σύλληψη του. Αντί να διώκεται και να καθαιρείται ο δημόσιος υπάλληλος-μητροπολίτης που εγκωμιάζει χουντικούς εγκληματίες, τον παρακολουθούμε να συνεχίζει ανενόχλητος το κήρυγμα της μισαλλοδοξίας.

Αντί να συζητάμε σοβαρά πώς θα λύσουμε το ζήτημα των χιλιάδων παιδιών μεταναστών που έχουν γεννηθεί εδώ και δεν έχουν χαρτιά, προαπσθούμε με κάθε τρόπο να “κλαδέψουμε” το νόμο Ραγκούση, που επιτέλους τακτοποιούσε το ζήτημα, με ανοικτό πνεύμα. Και αντί να αδράξουμε την ευκαιρία να συμβαδίσουμε με τις άλλες πολιτισμένες χώρες, κλείνουμε το μάτι στα ακροδεξιά ένστικτα που συνδέουν κουτοπόνηρα το ζήτημα της ιθαγένειας με τους παράνομους μετανάστες.

Αντί να πέσουμε με τα μούτρα να βελτιώσουμε τις συνθήκες κράτησης σε αυτή τη χώρα, δεδομένου και του προβλήματος της παράνομης μετανάστευσης, παραμένουμε απαθείς μπροστά στην αθώωση(!) μεταναστών που απέδρασαν από το κρατητήριο, καθώς το δικαστήριο αναγνώρισε οτι η ανάγκη τιμωρίας της παρανομίας τους “υποχωρεί” μπροστά στις άθλιες συνθήκες, που έθεταν σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή. Και ουδείς έχει παραιτηθεί, μέχρι τώρα, όπως θα συνέβαινε σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα.

Αντί να αδράξουμε την ευκαιρία να αρχίσουμε επιτέλους ένα σοβαρό διάλογο για το φλέγον ζήτημα της επιβάρυνσης που προκαλεί η “επικρατούσα θρησκεία” στο δημόσιο συμφέρον, έστω και με μια άτεχνα διατυπωμένη πρόταση ενδεχομένως από όχι τόσο σοβαρά χείλη, εξαντλούμαστε σε κουτοπονηριές περί δήθεν δικαιωμάτων (δυστυχώς και από το ΠΑΣΟΚ), που καμία σχέση δεν έχουν με το ζητούμενο. Κι από την άλλη, καταπνίγουμε τη συζήτηση, με το φόβο του μικροπολιτικού κόστους, γιατί δεν έχουμε το θάρρος να είμαστε ένα πραγματικά αριστερό κόμμα που απευθύνεται στον προοδευτικό πολίτη - και όχι στα μικροαστικά ένστικτα του λαϊκισμού (και μετά ισχυριζόμαστε οτι για τα δεινά της χώρας δεν ευθύνεται η ίδια η κοινωνία της).

Όμως, πρέπει πια να σταματήσει το επικοινωνιακό παιχνίδι και η υποστήριξη σε αυτούς που παίζουν (και κυρίως αυτούς που προκαλούν) το παιχνίδι του διχασμού και της πόλωσης. Και αυτή η χώρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχίσει σε αυτό το γαϊτανάκι της αποφυγής των προβλημάτων και του συμψηφισμού του στο δημόσιο διάλογο, προς χάριν της βαλκάνιας ιδιοσυγκρασίας μας. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες προοδευτικοί πολίτες που αρνούνται να εγκλωβιστούν στην επιλογή ενός φανατικού διπόλου ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, που όταν κλείνουν το μάτι στα άκρα δίπλα τους, προς άγραν ψηφοφόρων, στην ουσία αποτελούν τις δυό πλευρές του ίδιου νομίσματος. Και η προσπάθεια να συρθούμε όλοι στην ατζέντα της όξυνσης, πρέπει να πέσει στο κενό.

Τελευταίο αποκαρδιωτικό παράδειγμα, για να επιστρέψουμε στην αρχή της συζήτησης μας και να τραβήξουμε μερικές διαχωριστικές γραμμές, πέρα από τις οποίες δεν υπάρχει ανοχή: Δεν χρειάζεται να υποχωρήσει ούτε σπιθαμή κανείς από τον αποτροπιασμό του για την τρομοκρατία, για να καταδικάσει με τον χειρότερο τρόπο την τριτοκοσμική εικόνα άγριου ξυλοδαρμού κρατουμένων, οι φωτογραφίες των οποίων παραποιήθηκαν άτεχνα με photoshop - και δόθηκαν στη δημοσιότητα, συνοδευόμενες από μια ανακοίνωση που παραπέμπει σε μια νέα “ζαρντινιέρα”, δηλαδή το απαύγασμα της κουτοπόνηρης δικαιολόγησης και προπαγάνδας σε περίοδο δημοκρατίας. Τα εγκλήματα στο πολίτευμα μας τιμωρούνται μετά από δίκη - και όχι με συμψηφισμούς επαρχιακού ή “αντιτρομοκρατικού” συμπλεγματικού ξυλοδαρμού. Κι όποιοι δεν μπορούν να ανακρίνουν χωρίς να βασανίζουν και να παραβιάζουν στοιχειώδεις αρχές και δικαιώματα, να πάνε σπίτι τους, δίνοντας τη θέση τους σε κάποιους πραγματικούς επαγγελματίες.

Όπως ούτε ο αφελέστερος πιστεύει οτι η ζαρντινιέρα σηκώθηκε και χτύπησε μόνη της τον Κύπριο φοιτητή (οι “καταστροφείς” του οποίου έπεσαν “στα μαλακά”, αντί να υποστούν τις αυστηρότερες προβλεπόμενες ποινές), έτσι και ουδείς σκεπτόμενος αποδέχεται οτι αυτά είναι αποτελέσματα της συμπλοκής, κατά την καταδίωξη. Οι εικόνες αυτές, ανεξήγητο (ή θρασύτατο) “αυτογκόλ” της αστυνομίας αποτελούν άλλο ένα ντροπιαστικό επεισόδιο για ένα κράτος που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκό και δείχνει οτι δεν έχουμε διδαχθεί τίποτα από τη διαπόμπευση των ιερόδουλων. Εκτός αν ο εισαγγελέας παρήγγειλε τη δημοσίευση τους επίτηδες, για να εκθέσει την αστυνομία.


Update: Δικαστική παραγγελία για τις καταγγελίες

Update 2: Από το Δελτίο Τύπου της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Με τη σημερινή ανάρτηση των ρετουσαρισμένων φωτογραφιών των τεσσάρων νεαρών κατηγορουμένων, η Ελληνική Αστυνομία δεν δημοσιοποιεί μόνο τα πρόσωπά τους. Ταυτόχρονα, διακηρύσσει περήφανα ότι οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι φέρουν εμφανέστατα σημάδια κακοποίησης, βασανίστηκαν ενώ βρίσκονταν στα χέρια της. Αυτήν την κυνική ομολογία την αντιλαμβάνεται όλη η κοινωνία εκτός από την ελληνική δικαιοσύνη και βεβαίως την ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, το οποίο ήδη αποφάνθηκε ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος ούτε καν διερεύνησης του ζητήματος.

Από την πλευρά μας επισημαίνουμε ότι: η δημοσίευση φωτογραφιών προσώπων τα οποία έχουν ήδη συλληφθεί και είναι στη διάθεση των Αρχών υπερβαίνει την αρχή της αναλογικότητας και προσβάλλει το τεκμήριο της αθωότητας και την προσωπικότητα του υποδίκου, στιγματίζοντάς τον ως εγκληματία ήδη από την προδικασία. Είναι άλλωστε παγιωμένη πρακτική στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες η δυνατότητα της αστυνομίας να καλεί στα αστυνομικά τμήματα παθόντες για αναγνώριση υπόπτων είτε από φωτογραφία είτε και με επίδειξη των ιδίων οποτεδήποτε, και δεν χρειάζεται να γίνεται αυτό με πανελλήνια διαπόμπευση του προσώπου. Σε κάθε πάντως περίπτωση, διαπιστώνεται μία ιδιαίτερη επιλεκτικότητα στην εφαρμογή αυτού του μέτρου, από το οποίο εξαιρέθηκε τόσο ο κατηγορούμενος για το βιασμό και την ειδεχθή ανθρωποκτονία της νέας γυναίκας στην Ξάνθη όσο και οι δύο ακροδεξιοί δράστες της δολοφονίας Πακιστανού υπηκόου πριν από λίγες μέρες. Η επιλεκτικότητα αυτή δυστυχώς προδίδει ότι ο σκοπός αυτής της δημοσιοποίησης φαίνεται να είναι άλλος από αυτόν του νόμου που την προβλέπει.

Σε κάθε πάντως περίπτωση, η συστηματική έκνομη βία της αστυνομίας και η σύστοιχη απόλυτη ατιμωρησία των οργάνων της θέτει όχι απλώς πολιτειακό ζήτημα, αλλά υπό αμφισβήτηση και την προσήλωση της χώρας σε έναν ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Υπενθυμίζουμε άλλωστε ότι η ακινησία των αρχών, η συγκάλυψη και η ατιμωρησία αστυνομικών οργάνων για υποθέσεις βασανισμών και αδικαιολόγητης χρήσης βίας έχουν πολλάκις οδηγήσει σε καταδίκες της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, εκθέτοντας και υποχρεώνοντας τη χώρα να καταβάλει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε αποζημιώσεις θυμάτων. Ενόψει της πρωτοφανούς απάθειας των αρχών να πράξουν το στοιχειώδες, δηλαδή να διερευνήσουν, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου καλεί τον Υπουργό Δικαιοσύνης να παραγγείλει άμεσα τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης και δηλώνει ότι θα υποβάλει σχετική μηνυτήρια αναφορά και προς τον κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η ασφάλεια δεν είναι ένας αφηρημένος στόχος που σχετίζεται με τη δημόσια τάξη, είναι δικαίωμα όλων μας και αξιώνει το αυτονόητο, τη νόμιμη δράση των αρχών. Δεν μπορεί να επιτυγχάνεται με αυθαιρεσία, βία και αυταρχισμό.

Το ΔΣ της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Update 3: Υπάρχει μια πτυχή της αντιμετώπισης, μια ρητορική, με την οποία δεν συμφωνώ: Το οτι τα "παιδιά, που τα οδήγησε εκεί η κοινωνία, κλπ". Βεβαίως υπάρχει πάντα το ελαφρυντικό του νεαρού της ηλικίας, σε όλα τα αδικήματα, αλλά τα "παιδιά" είναι ενήλικες, που όπως έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν, έτσι φέρουν και την ευθύνη των πράξεων τους. Άπαξ και πιάσεις τα εκρηκτικά ή το καλάσνικοφ, δεν υπαρχει καμία δικαιολογία. Και η βία της τρομοκρατίας πρέπει να απαντάται από τη δημοκρατία, όπως πρέπει, με την αυστηρή εφαρμογή των νόμων από τη δικαιοσύνη και με πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων, χωρίς ξυλοδαρμούς και κουτοπονηριές, που ηρωοποιούν την τρομοκρατία. Η αστυνομία "κλώτσησε" την επιτυχία της να τους συλλάβει γρήγορα, με τον αδικαιολόγητο ξυλοδαρμό.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice.

H φωτό είναι από το www.tumblr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το εξαιρετικό "Freedom" από τους Elayna Boynton & Anthony Hamilton και από το soundtrack της ταινίας "Django Unchained".

Λίγη λιακάδα του ανθρώπινου μυαλού...

Όποιος έχει ζήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ξέρει οτι η υπόθεση “ένοπλη βία” είναι μια καθημερινή πιθανότητα, για την οποία εκπαιδεύεσαι. Για παράδειγμα, ακόμα και στη φιλελεύθερη και ανεκτική Καλιφόρνια, που έχει από τους πιο αυστηρούς νόμους για την οπλοκατοχή, ο οδηγός (και μόνον αν είσαι οδηγός μπορείς να μετακινηθείς σε αυτό τον αχανή αραιοκατοικημένο “παράδεισο”) ξέρει οτι αν τον σταματήσει η τοπική αστυνομία, θα πρέπει να έχει τα χέρια του σε εμφανή θέση στο τιμόνι, ενώ απαγορεύεται αυστηρά να βγει έξω. Ο εποχούμενος αστυνομικός, αφού σου παραγγείλει με σειρήνα και τηλεβόα να κάνεις στο πλάι, θα έρθει προσεκτικά από πίσω και με το χέρι στη θήκη του όπλου, θα σε ελέγξει με βάση όλη τη διαδικασία ασφαλείας, ώστε να ελαχιστοποιήσει την πιθανότητα να τραβήξεις όπλο και να τον πυροβολήσεις. Τέτοιες επιθέσεις από κακοποιούς, που ελέγχονται στους δρόμους (και κάθε τι ύποπτο και μη ελέγχεται) δεν είναι σπάνιες.

Τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα στις μεσοδυτικές πολιτείες, όπου η κουλτούρα της οπλοκατοχής είναι πολύ πιο δυνατή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν φυσικά το αποκλειστικό “προνόμιο” της υψηλής εγκληματικότητας ή της τρομοκρατίας στο έδαφος τους. Έχουν όμως, σε σχέση με τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο, ορισμένες ιδιαιτερότητες, που έχουν να κάνουν με την αχανή έκταση τους και την απομονωμένη (αλλά απολύτως καταναλωτικά σύγχρονη) ζωή σε πολλές περιοχές, τη γκετοποίηση πληθυσμών στις μεγαλουπόλεις, την ιστορία της “κατάκτησης του φαρ-ουέστ”, αλλά και την πολιτική τους ιστορία, στην οποία πρέπει να ανατρέξει κανείς για να καταλάβει γιατί το δικαίωμα στην οπλοκατοχή πέρασε με τόση δύναμη, από το αγγλικό δίκαιο σε αυτό της πρώην αποικίας, που ανεξαρτητοποιήθηκε.

Το μακελειό στο Κονέκτικατ φέρνει, όπως δείχνουν τα πράγματα, για πρώτη φορά σε δύσκολη θέση την πανίσχυρη National Rifle Association και τα ισχυρά λόμπυ των κατασκευαστών όπλων. Ωστόσο, η πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, θα πρέπει να μας κάνει να δυσπιστούμε για το περιθώριο κινήσεων που έχει ο Ομπάμα (ή όποια άλλη ανοιχτόμυαλη δύναμη) για αλλάξει μια συνταγματικά κατοχυρωμένη “ψύχωση”, που ίσως κάποτε είχε πολιτικό νόημα (του τύπου η “Κρήτη” δεν θα υποδουλωθεί ποτέ αν είναι πάνοπλη σαν αστακός), αλλά πλέον στο σύγχρονο κόσμο αποτελεί μπούμερανγκ. Οι ψυχολόγοι μπορούν να εξηγήσουν ίσως γιατί σε ένα τέτοιο παριβάλλον (που συνοδεύεται από χιλιάδες ταινίες-θρίλερ και βιντεοπαιχνίδια του αιματοκυλίσματος), κάποια “ιδιαίτερα” μικρά ή μεγαλύτερα παιδιά θα εκτροχιάζονται προς την ανείπωτη και λυσσαλέα βία.

Το ανησυχητικό είναι οτι πίσω από τις ευρύτατα διαδεδομένες αυτές αντιλήψεις έχει ταμπουρωθεί ένας ολόκληρος υπερσυντηρητικός πυρήνας, που απαντάει οτι “αν στο σχολείο υπήρχαν όπλα, θα είχε αποφευχθεί το λουτρό αίματος”, υποστηρίζοντας την κλιμάκωση της βίας. Το φαινόμενο είναι διαχρονικό, αλλά και ιδιαίτερα έντονο πολιτικά, τα τελευταία χρόνια. Η φανατική μάχη κατά των εκτρώσεων από υπερθρησκευόμενους, η υπεράσπιση των όπλων, η ξενοφοβία και ο ρατσισμός, η αυταρχική (σχεδόν φασιστική) αισθητική και υπόσταση, όπως συνοψίζονται στο διαβόητο τρίπτυχο “Babies, Guns, Jesus”, είναι το σύγχρονο ακροδεξιό πρόσωπο μιας υπερανεπτυγμένης (αλλά στην ουσία υποανάπτυκτης ως προς ένα κομμάτι της) κοινωνίας.

Σκαλίζοντας το πρόσωπο αυτής της σκληρής και ταυτόχρονα αφελούς σύγχρονης “κουλτούρας”, που θεωρεί τον Ομπάμα και οτιδήποτε έχει να κάνει με κοινωνικό κράτος “επάρατο σοσιαλισμό”, ανακαλύπτει κανείς το απόλυτο κενό, την απουσία καλλιέργειας, αναζήτησης, ανεκτικότητας, ανοιχτού μυαλού - και αντίθετα, στη θέση τους τη μισαλλοδοξία και τη ρατσιστική αλαζονεία. Η δασκάλα που δίδασκε τα παιδιά της σκοποβολή είναι πιθανό οτι δεν είχε να τα διδάξει κάτι πιο ουσιαστικό από στενόμυαλες αντιλήψεις, τύπου Πέιλιν.

Στην Ελλάδα, ο ακροδεξιός φανατισμός είναι ίσως λιγότερο “σκληροπυρηνικός”, αλλά εξίσου κενός περιεχομένου - το αποδεικνύει η ευκολία με την οποία διογκώθηκε εκλογικά το κόμμα της “φασιστικής αντίδρασης”, ακόμα κι αν οι περισσότεροι το έκαναν, βαυκαλιζόμενοι έτσι οτι “θα μπουν στο μάτι του συστήματος”. Είναι επίσης πολύ πιο “καφενειακός”, καθώς τα χαρακτηριστικά της εθνικοπατριωτικής “λαϊκής δεξιάς” καθόρισαν κόμματα όπως αυτό του Καμμένου.

Παρά το γεγονός οτι ακόμα έχουμε πολύ δρόμο ως την επίλυση της δικής μας κρίσης, φαίνεται οτι υπάρχουν σταθμοί, όπου η (κατά τα άλλα χωρίς συνέπειες) μπουρδολογία πληρώνεται. Η συρρίκνωση (ή η διάλυση) των Ανεξάρτητων Ελλήνων θα προκαλέσει κάποιες, ενδεχομένως σοβαρές, ανακατατάξεις στο χώρο του ελληνικού ακροδεξιού κακεκτύπου: Πιθανώς θα τροφοδοτήσει ακόμα περισσότερο την όμορη Χρυσή Αυγή, ενώ η μεγαλύτερη μερίδα ψηφοφόρων είναι λογικό να επιστρέψει στη Νέα Δημοκρατία, πλήττοντας έτσι τη συνολική δυναμική του λεγόμενου “αντιμνημονιακού μετώπου”.

Αυτό μπορεί να δώσει την ευκαιρία στον Αντώνη Σαμαρά να ανακτήσει τη δημοσκοπική πρωτιά έναντι του ΣΥΡΙΖΑ - και ίσως να “μαλακώσει” λίγο τις κορώνες ενός θρησκευόμενου εθνικισμού, που αποτελεί συστατικό στοιχείο της πολιτικής του πρότασης και ψαρεύει στα ίδια θολα νερά, του απόλυτου κενού (η επιστροφή των “απολωλότων” δεν θα αλλοιώσει και πολύ τα πράγματα, άλλωστε ήδη έχει στους κόλπους της ακροδεξιούς η ΝΔ). Μπορεί επίσης να αποτελέσει την απαρχή εξελίξεων για την ανασύσταση κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, με την μετριοπάθεια να κερδίζει πιθανώς μια μάχη έναντι του φανατισμού, και των ακροτήτων που τον συνοδεύουν.

Τα τραγικά και τα (καθ’ ημάς) φαιδρά της εβδομάδας που πέρασε άνοιξαν μια χαραμάδα για περισσότερη “λιακάδα του ανθρώπινου μυαλού”. Στη χώρα μας πάντως, όπως έδειξε και η απογοητευτικά μικρή συμμετοχή στην αντιρατσιστική πορεία (που ίσως δεν έπρεπε να είχε υποστηριχθεί ανοιχτά από κόμματα, αλλά από την κοινωνία των πολιτών), η οπισθοχώρηση είναι μια πορεία που δύσκολα θα αναστραφεί.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

H φωτό είναι από το www.spartanburgteaparty.org και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Work It Out", από τους εντελώς φρέσκους Βρετανούς Hannah Williams & the Tastemakers

Το έλλειμμα της (ρατσιστικής) δημοκρατίας...

Ήθελα να γράψω κάτι για την απαράδεκτη αύξηση των ρατσιστικών επιθέσεων κατά αλλοδαπών (μαρτυρία εδώ) και τις κουτοπόνηρες προφάσεις εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας, αλλά αντί αυτού προτιμώ να παραθέσω την αλληλογραφία με έναν ακροατή του Kosmos 93,6, τα στοιχεία του οποίου δεν παραθέτω. Η επιχειρηματολογία είναι ενδεικτική όσων έχω ήδη επισημάνει εδώ και εδώ:

Καλησπέρα σε όλους.

Καταρχάς, συγχαρητήρια για το υψηλό επίπεδο προγράμματος που διατηρείται από την έναρξη της λειτουργίας σας- εξακολουθείτε να παραμένετε όαση για τα ταλαιπωρημένα, από hitlists της κακιάς ώρας, του ενός σουξέ και των άθλιων διαφημίσεων, αυτάκια μας. Συνεχίστε την καλή ποιοτική προσπάθεια και θα είμαστε δίπλα σας.

Δεύτερον, θα ήθελα να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου για τον εκφωνητή του πρωϊνού προγράμματος 8-9, ο οποίος έχει αναλάβει την κατήχηση των ακροατών του σταθμού υπέρ των λαθρομεταναστών. Παρακαλώ εξηγήστε του ότι:
1. Ο σταθμός είναι μουσικός και όχι πολιτικός. Ποιος τον έχει ορίσει υπερασπιστή των λαθρομεταναστών?
2. Το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από την υπεραπλουστευτική προσέγγιση του: "όποιος είναι εναντίον είναι ρατσιστής, όποιος είναι υπέρ είναι"...τι? ουμανιστής? Η μανιχαϊστική προσέγγιση ούτε λύνει το πρόβλημα ούτε το μειώνει. Η εγκληματικότητα μικρή ή μεγάλη της πλειοψηφίας των λαθρομεταναστών δεν εξαφανίζεται κάτω από το χαλάκι ούτε είναι στη φαντασία των θυμάτων. Ας κάνει μία επίσκεψη στην Αχαρνών ή στην Πάτρα και να κρίνει ιδίοις όμμασι, και όχι από το in vitro στούντιο.
3. Ο σταθμός έχει ως επίσημη θέση την υπεράσπιση των αριστερών θέσεων για το ζήτημα και την κριτική εις βάρος των δεξιών και ακροδεξιών δυνάμεων, με υποτιμητική αναφορά προς αυτές (π.χ. σχόλια για Χρυσή Αυγή, κλπ);

Ευχαριστώ,

Λ.Κ.






Κύριε Κ.,

Δεν είμαι "εκφωνητής", είμαι δημοσιογράφος και μουσικός παραγωγός εδώ και 24 χρόνια, παρουσιάζω το κεντρικό δελτίο ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές της ΝΕΤ.

1. Το επιχείρημα σας οτι "ο σταθμός είναι μουσικός" δεν ευσταθεί. Και οι μουσικοί σταθμοί έχουν ενημερωτικές/δημοσιογραφικές ζώνες, κυρίως το πρωί. Είμαι δημοσιογράφος και έχω κληθεί να ετοιμάζω, τόσο από πλευράς μουσικής, όσο και από πλευράς σχολίων την πρωινή ζώνη 8-10.

Ραδιόφωνο χωρίς λόγο, δεν υπάρχει, είναι playlist με επιτυχίες, όπως λέτε και σεις. Λόγος χωρίς άποψη, επίσης δεν υπάρχει. Σεβόμενος την ελευθερία της γνώμης και του δημοσιογραφικού λόγου, θα πρέπει να αποδεχτείτε την ελεύθερη διατύπωση των απόψεων, αυτού που υπογράφει το ραδιοτηλεοπτικό προϊόν που παρακολουθείτε. Αν δεν σας αρέσει, λυπάμαι. Δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν όλοι. Αυτό που δεν αρέσει σε σας, ενθουσιάζει κάποιους άλλους.

Το επιχείρημα σας δεν ευσταθεί για έναν ακόμα λόγο: Αν ακούγατε μόνο πράγματα που σας έβρισκαν σύμφωνο, δεν θα είχατε διαμαρτυρηθεί. Διαμαρτύρεστε, γιατί διαφωνείτε.


2. Σπεύδετε να βγάλετε λάθος συμπεράσματα, για τη γνώση μου του προβλήματος - είναι σύνηθες. Γνωρίζω τόσο καλά το πρόβλημα, όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε, διότι κατοικώ εδώ και 15 χρόνια (από το 1998), μέσα στο Ιστορικό Κέντρο και στο κέντρο του προβλήματος της μετανάστευσης και της υποβάθμισης. Επίσης, είμαι ιδρυτικό μέλος και εκπρόσωπος της Κίνησης Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου. Μακριά λοιπόν από μένα, οι απλουστευτικοί και αστήρικτοι αφορισμοί σας. Η εγκληματικότητα των παράνομων μεταναστών δεν θα αντιμετωπιστεί με τη ρατσιστική εγκληματικότητα - είναι αδιανόητο σε οποιαδήποτε δημοκρατία. Ο Κosmos 93,6 είναι εξ ορισμού δε, ένας αντιρατσιστικός σταθμός, από τη φύση του: Προβάλλει τον πολιτισμό όλων των φυλών, από κάθε γωνιά της γης.


3. Όχι, ο σταθμός δεν έχει καμία "επίσημη θέση" (πέραν της αυτονόητης αντιρατσιστικής), όπως και όλη η ΕΡΤ, ως οφείλει. Οι δικές μου επιλογές κειμένων και απόψεις είναι αυτές που ακούτε - και είναι όχι μόνο αναφαίρετο δικαίωμα μου, αλλά και υποχρέωση μου να τις διατυπώνω, όπως σας εξήγησα και στο (1). Αν νομίζετε οτι υπερασπίζομαι τις θέσεις της αριστεράς, η διεύθυνση του σταθμού θα σας βεβαιώσει οτι δέχομαι πολύ περισσότερες επιθέσεις από οπαδούς της αριστεράς, παρά από την άλλη πλευρά. Και σε κάθε περίπτωση, το να μην ικανοποιείται καμία πλευρά (και ιδίως ακραία) σημαίνει οτι είμαι στο σωστό δρόμο της ισορροπίας.



Ευχαριστώ,

Προκόπης Δούκας







Κύριε Δούκα,

Καταρχάς ευχαριστώ για την άμεση απάντησή σας, η οποία τιμά και εσάς και το σταθμό.
Δεν ήξερα ότι η λέξη "εκφωνητής" εμπεριέχει τόσο αρνητική έννοια σε αντιπαραβολή με τη λέξη "δημοσιογράφος" ή "μουσικός παραγωγός". Δεν ήθελα να σας θίξω, αν και δε θεωρώ ότι κάποιο εκ των 3 επαγγελμάτων υπερέχει του άλλου, εφόσον ασκείται με ευσυνειδησία και ηθικότητα.


Αναφορικά με τα σχόλια σας, θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:

1. Στο link του σταθμού αναφέρεται "cinema, χορός, συναυλίες, μουσική, θέατρο, βιβλίο, εκθέσεις". Δε βλέπω κάτι για πολιτική καθοδήγηση στο προφίλ του σταθμού- άλλωστε τον ακούω 10 χρόνια- και είναι εντελώς διαφορετικός ο θεμιτός σχολιασμός από την κατήχηση.
Συμφωνώ απολύτως με το υπόλοιπο σχόλιο σας και γι' αυτό άλλωστε δικαιούμαι και εγώ να εκφέρω τη γνώμη μου και αντιγράφοντας εσάς "Αν δεν σας αρέσει, λυπάμαι. Δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν όλοι. Αυτό που δεν αρέσει σε σας, ενθουσιάζει κάποιους άλλους".

2. "Ο Κosmos 93,6 είναι εξ ορισμού δε, ένας αντιρατσιστικός σταθμός, από τη φύση του: Προβάλλει τον πολιτισμό όλων των φυλών, από κάθε γωνιά της γης": Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω την ιδεολογική ταύτιση της πολυπολιτισμικότητας (την οποία αποδέχομαι αναφανδόν ως αυταπόδεικτη, όντας ενήμερος για την πλειοψηφία των πολιτισμών και θρησκειών παγκοσμίως, άλλωστε η νύφη μου κατάγεται από τη Βουλγαρία ενώ στενός μου φίλος είναι Ιορδανός- δεν ξέρω εάν έχετε και εσείς αντίστοιχα παραδείγματα) και της στυγερής εγκληματικότητας από αλλοδαπούς. Εξάλλου, τα στατιστικά στοιχεία μιλάνε από μόνα τους: 80% των εξαιρετικά βίαιων εγκλημάτων διαπράχθηκαν από αλλαδαπούς το 2011 ενώ το ίδιο ισχύει και για τις ληστείες! Πιστεύετε ότι θα έπρεπε να αντικρούσω το πρόδηλο, για να αποφύγω τον εύκολο χαρακτηρισμό ως ρατσιστής?!

"Η εγκληματικότητα των παράνομων μεταναστών δεν θα αντιμετωπιστεί με τη ρατσιστική εγκληματικότητα - είναι αδιανόητο σε οποιαδήποτε δημοκρατία": δεν έχω κάνει κανένα σχόλιο υπέρ της ρατσιστικής εγκληματικότητας!! Αποτελεί δική σας ερμηνεία, που απλώς ενδυναμώνει τον αρχικό ισχυρισμό μου ότι η αντίληψή σας είναι μανιχαϊστική "όποιος είναι εναντίον, είναι ρατσιστής"..
3. Συμφωνώ μαζί σας. Εξάλλου, δεν ανήκω πολιτικά σε κανένα χώρο, οι μεν με θεωρούν ρατσιστή (όπως εσείς) και δεξιό επειδή είμαι κατά του εν Ελλάδι συνδικαλισμού, των παράνομων μεταναστών και των συντεχνιακών απεργιών, οι δε με θεωρούν αριστερό επειδή τίθεμαι υπέρ του κεϋνσιανισμού, του κοινωνικού κράτους και των κρατικών δαπανών! Ούτως ή άλλως στην Ελλάδα η υλοποίηση όλων των πολιτικών κατευθύνσεων είναι στρεβλή με τα γνωστά αποτελέσματα που βιώνουμε όλοι..

Και πάλι ευχαριστώ για την επικοινωνία και τη γόνιμη ανταλλαγή απόψεων, καλό θα ήταν δε να μην επανέλθουμε για να αποφύγουμε την απομείωση του διαλόγου σε σκυλοκαβγά (επίσης κατά τη γνωστή νεο-Ελληνική πρακτική).

Λ.Κ.





Κύριε Κ.,

Σας έκανα τη διευκρίνιση, γιατί το "εκφωνητής" σημαίνει κάποιον που διαβάζει κείμενα που του έχουν δώσει, χωρίς να μεσολαβεί η προσωπική του κρίση και επιλογή.

Ως προς την ουσία των αντιρρήσεων σας:

1. Και μόνο που χρησιμοποιείτε τη λέξεις "κατήχηση" και "πολιτική καθοδήγηση", σε αντιδιαστολή με τον "θεμιτό σχολιασμό", αρνείστε την ελευθερία μου να σχολιάζω και περιγράφετε τις απόψεις μου ως φανατικές ή και προπαγανδιστικές. Το συμπέρασμα σας είναι αυθαίρετο και κακόπιστο.

2. Το τι αναφέρει το site του σταθμού, ως γενικότητα, δεν δεσμεύει ή/και υποχρεώνει σε τίποτα. Η κοινωνική ζωή είναι πολυσύνθετη, είμαστε σε εποχή έντονων κοινωνικών διεργασιών και σε προεκλογική περίοδο. Μου ζητήθηκε να κάνω την πρωινή ζώνη, ακριβώς λόγω της δημοσιογραφικής μου ιδιότητας.

3. Δεν ξέρω αν τα στοιχεία σας είναι ακριβή, αλλά και να είναι: Μπορεί μεγάλο μέρος της εγκληματικότητας να οφείλεται στους παράνομους μετανάστες. Αυτό δεν σημαίνει οτι ευθύνεται και πρέπει να πληρώσει γι αυτό, το σύνολο τους. Ακριβώς αυτό είναι ο ρατσισμός: Να αποδίδονται στο σύνολο οι ενέργειες ενός μέρους του συνόλου. Δηλαδή, επειδή ο άλλος είναι μετανάστης, να θεωρείται συνυπεύθυνος. Αυτό ακριβώς υποστηρίζουν οι ακροδεξιές αντιλήψεις και η Χρυσή Αυγή, γι αυτό και είναι κατακριτέες, χωρίς άλλη συζήτηση. Και μάλιστα αποδέχονται ή/και προπαγανδίζουν την αυτοδικία εναντίον των μεταναστών, όπως παρατηρείτε με τα όλο και αυξανόμενα κρούσματα βίαιων και αιματηρών επιθέσεων εναντίον τους. Αφήστε που ο εκφοβισμός αυτός δεν εξυπηρετεί τίποτα, παρά τα όσα υποστηρίζουν: Το μεταναστευτικό κύμα είναι τόσο μεγάλο και αδήριτο, που δεν θα ανακοπεί από ρατσιστικές πρακτικές. Μόνο με καλύτερα οργανωμένο κράτος και θεσμούς έχει πιθανότητες να λυθεί το πρόβλημα.

Δεν είπα οτι εσείς υποστηρίζετε την ρατσιστική εγκληματικότητα. Αυτοί που την υποστηρίζουν όμως, πρέπει να δέχονται τα πυρά όλων μας. Γι αυτό αφήστε με να κάνω τα σχόλια μου, όπως εγώ νομίζω.

Προκόπης Δούκας



Υ.Γ. Σχόλιο εκτός αλληλογραφίας: Είναι ενδεικτικό το πόσο κόντρα στην κοινή λογική μπορεί να λειτουργούν οι ρατσιστικοί μύθοι: Ακόμα κι αν το 80% της σοβαρής εγκληματικότητας οφείλεται σε αλλοδαπούς, είναι εντελώς αστήρικτο να το μετατρέπει κανείς ως συμπέρασμα οτι "η πλειοψηφία των παράνομων μεταναστών είναι εγκληματίες". Με τους εκατοντάδες χιλιάδες παράνομους μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας, αυτό θα σήμαινε οτι κυκλοφορούν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες εγκληματίες...



Δείτε εδώ και την εξαιρετική δήλωση Καμίνη για τις ρατσιστικές επιθέσεις.

Η φωτό είναι από το www.newsnow.gr και το εξώφυλλο από το www.prefixmag.com

Το post συνοδεύεται από το "Somebody That I Used To Know" του Βελγο-Αυστραλού Gotye.

Από την αυτοκτονία στην κάλπη

Οι λόγοι που οδηγούν σε μια αυτοκτονία είναι εντελώς προσωπικοί - και ως τέτοιοι, στη σφαίρα του ιδιωτικού. Η επιβολή των αρνητικών συναισθημάτων και τελικά του θανάτου πάνω στη ζωή, δεν μπορεί ποτέ να είναι ευχάριστη ή επιθυμητή - και δύσκολα μπορεί να γίνει αντικείμενο δημόσιας συζήτησης. Επειδή όμως η πράξη του Δημήτρη Χριστούλα είχε ισχυρό αντίκτυπο στη δημόσια ζωή, οι πιθανές επιπτώσεις της έχουν σημασία.

Εξ όσων γνωρίζουμε, η περίπτωση του δεν είχε σχέση με κάποια ψυχική ασθένεια, πέρα ίσως από την ευρέως διαδεδομένη (και ενισχυόμενη από την κρίση) κατάθλιψη, ειδικά στην τρίτη ηλικία. Ως συνταξιούχος φαρμακοποιός, δεν είχε περιπέσει σε εξαθλίωση, ούτε είχε “πνιγεί στα χρέη”. Η απόφαση του να αφαιρέσει τη ζωή του, διαμαρτυρόμενος, ήταν απολύτως συνειδητή - και είναι απολύτως σεβαστή, ιδιαιτέρως μάλιστα επειδή δεν επέλεξε τη βία εναντίον άλλου, αλλά την αυτοθυσία, ώστε να στηρίξει τις προσωπικές του πεποιθήσεις.

Αν όμως η απόφαση του κερδίζει τον σεβασμό, αυτό δεν σημαίνει οτι κερδίζει και την εκτίμηση, πόσο μάλλον την αυτόματη έγκριση. Η αυτοθυσία από μόνη της δεν αρκεί, την ακολουθούν άλλωστε ιδιαιτέρως φανατικοί άνθρωποι, όπως οι καμικάζι διαφόρων ιδεολογιών, με τις οποίες σπάνια μπορεί κανείς να συμφωνήσει, χωρίς να βιάσει τη λογική και τη σφαιρική θεώρηση της πραγματικότητας.

Ήταν λοιπόν μια βαθύτατα πολιτική πράξη - και ως τέτοια πρέπει να κριθεί και να επικριθεί, από όσους δεν είναι σύμφωνοι μαζί της. Ο αυτόχειρας επέλεξε να αυτοκτονήσει με δραματικό τρόπο, στη μέση της πλατείας Συντάγματος και με το ιδιόχειρο σημείωμα που άφησε, είναι προφανές οτι επιθυμούσε η πράξη του να σοκάρει, να “αφυπνίσει”, κατά την άποψη του - και ίσως και να αποτελέσει θρυαλλίδα περαιτέρω εξελίξεων.

Οι αναφορές του σε “κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου” και τα καλάσνικοφ, όπως και η προτροπή του “να πάρουν οι νέοι τα όπλα και να κρεμάσουν τους προδότες” αποτυπώνουν ανάγλυφα έναν ακραίο καφενειακό λόγο εύκολης καταγγελίας, που πάντοτε ενδημούσε, μεταξύ τυρού και αχλαδίου, στη χώρα μας - αλλά με την οικονομική κρίση έχει ενταθεί σε μια μερίδα της κοινωνίας, που θεωρεί μάλιστα οτι αποτελεί και τη συντριπτική πλειοψηφία.

Η αντίληψη οτι όλα έβαιναν καλώς μέχρι το 2009, όσο το δανεικό χρήμα έρρεε και μοιραζόταν με διάφορους θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους, ενώ μετά “κάποιοι μας ξεπούλησαν”, αναδεικνύει την αδυναμία πολλών κοινωνικών στρωμάτων να αναλύσουν τις αιτίες της κρίσης και να κινηθούν διορθωτικά.

Η πράξη θα μπορούσε εύκολα να ξεχαστεί, αν δεν τροφοδοτούσε ακόμα περισσότερο τις επιφανειακές και επιπόλαιες αναλύσεις, που οδηγούν σε τέτοιου είδους κορώνες και στα δύο άκρα του πολιτικού φάσματος, αναζητώντας πλέον και ευρεία κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Οι επικριτές του μνημονίου μπορεί να έχουν πολύ σοβαρά επιχειρήματα, ωστόσο κάτω από την ομπρέλα του “αντιμνημονιακού αγώνα” συνωθούνται όλοι όσοι εμφορούνται από απόψεις στα όρια της ανυποληψίας - και αυτό πρέπει να προβληματίσει.

Ο φανατισμός και το μίσος που εκφράζεται από πολλούς οπαδούς των διαφόρων κινημάτων, ευτυχώς δεν βρήκε τις επόμενες ημέρες, ιδιαίτερα μεγάλη ανταπόκριση σε διαδηλωτές και “αγανακτισμένους”. Η αυτοκτονία μάλλον “μούδιασε” την ελληνική κοινωνία - και ίσως έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα, από αυτά που επιδίωκε.

Ωστόσο, είναι σαφές οτι η “ηρωοποίηση” τέτοιων αντιλήψεων ενέχει κινδύνους, όχι μόνο γιατί μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για αλλεπάλληλες τέτοιες πράξεις, με σκοπό τη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, αλλά γιατί μπορεί να πυροδοτήσει επεισόδια βίας, όχι αυτοθυσίας αυτή τη φορά, αλλά εναντίον όσων, αυθαίρετα, “είναι απέναντι”. Ήδη ένας ειδικός φρουρός δέχθηκε επίθεση, ένας σκηνοθέτης υπέστη ξυλοδαρμό “επειδή έμοιαζε με έναν προβεβλημένο δημοσιογράφο” (και μετά του ζητούσαν συγνώμη), μεθαύριο κάποιος μπορεί να πάρει ένα όπλο και να στραφεί εναντίον όποιων νομίζει οτι είναι “εχθροί του έθνους”. Και φυσικά, ο κάθε “νοικοκυραίος” ή νεοναζί μπορεί να θεωρήσει οτι έχει το ελεύθερο, μέσα στην αναμπουμπούλα, να “καθαρίσει” και μερικούς ενοχλητικούς μετανάστες.

Οι προπηλακισμοί και η βία δεν θα οδηγήσουν ποτέ σε κάτι καλύτερο, όσο κι αν κάποιοι βαυκαλίζονται οτι “μόνο μια εξέγερση θα καθαρίσει το τοπίο” - εκτός αν θέλουμε να υποβαθμίσουμε τη ζωή μας, σε βαθμό κακουργήματος, για τις επόμενες δεκαετίες. Οι σπασμωδικές αγριότητες δεν δείχνουν παρά ανωριμότητα, η αυτοδικία και ο νόμος του Lynch δεν μπορούν παρά να μας υποβιβάσουν ακόμα περισσότερο. Αντιθέτως, ο διαρκής αγώνας και κόπος για την εμβάθυνση των θεσμών, την απόδοση δικαιοσύνης, το ξερίζωμα νοσηρών και τριτοκοσμικών νοοτροπιών, είναι τα μόνα που μπορούν να οδηγήσουν μια (έστω ατελή και στρεβλή) δημοκρατία σε βελτίωση, στον σύγχρονο κόσμο.

Αν η ελληνική κοινωνία αισθάνεται (και δικαίως) οτι το επίπεδο της πολιτικής τάξης την “προδίδει”, είναι δική της απόλυτη ευθύνη να την αλλάξει - δεν θα το πράξει για λογαριασμό μας κανένας Αμερικανός ή Σουηδός. Και θα την αλλάξει μόνο με θετικές κινήσεις, εκτοπίζοντας τους “νοσηρούς” και αντικαθιστώντας τους με υψηλότερου επιπέδου πολιτικά σχήματα και εκπροσώπους, τους οποίους οφείλει να βρει και να αναδείξει. Αν δεν το κάνει, είναι άξια της τύχης της. Κι αν στις επερχόμενες εκλογές, που ανακοινώνονται σήμερα, ετοιμάζεται να επιβραβεύσει τους πιο λαϊκιστές (και να εξοστρακίσει τους όποιους μεταρρυθμιστές στα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα), όπως μπορεί να υποψιαστεί κανείς, τότε θα αποδείξει οτι δεν της φταίνε “οι πολιτικοί”. Αλλά η ίδια η αντανάκλαση της στον καθρέφτη...

H φωτό του κειμένου είναι από το wwww.epohi.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από το "Altalena" του Ιταλού Lino Cannavacciuolo.

Ημερίδα για τη σχολική βία

Για ένα πολύ σημαντικό ζήτημα, που είναι εν πολλοίς άγνωστο στο ευρύ κοινό, διοργανώνεται ημερίδα, από το Ευγενίδειο Ίδρυμα και το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Ομολογώ οτι περιμένω να ακούσω με ενδιαφέρον αυτά που θα πουν οι επιστήμονες, για το τόσο τραυματικό (και απαράδεκτο) φαινόμενο του bullying και της ενδοσχολικής βίας.



Στόχος της Ημερίδας είναι η ενημέρωση των υπευθύνων Αγωγής Υγείας, των Διευθυντών και Συμβούλων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, των Διευθυντών Γυμνασίων και Λυκείων, των Εκπαιδευτικών, των φοιτητών, των μαθητών, αλλά και των γονέων, για το φαινόμενο της βίας στα σχολεία.

Θα έχω την τιμή να συντονίσω τη συζήτηση, την Τετάρτη, στις 6μμ, στο Ευγενίδειο. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.












H πρόσκληση είναι από το Ευγενίδειο Ίδρυμα και το εξώφυλλο από το www.rateyourmusic.com

Το post συνοδεύεται από το "It 's Your Thing", στη διασκευή των Αμερικανών Dyke and the Blazers.

Ψήφισμα διαμαρτυρίας για το κέντρο της Αθήνας

H Αθήνα καλείται και πάλι να επουλώσει τις πληγές της. Για μια ακόμη φορά παρακολουθήσαμε όλοι, σε ζωντανή τηλεοπτική σύνδεση, την πόλη μας να παραδίδεται ανυπεράσπιστη στη βία, τη φωτιά και τη λεηλασία. Η συντονισμένη πυρπόληση δεκάδων κτηρίων στο κέντρο της πόλης μετατρέπει σήμερα σε βεβαιότητα την υποψία, ότι κάποιοι, εδώ και καιρό, επιδιώκουν συστηματικά να καταστρέψουν τον κοινωνικό και οικονομικό ιστό της πρωτεύουσας, να ερημώσουν το ιστορικό και εμπορικό της κέντρο. Αυτή τη φορά, μάλιστα, είχαν συγκεκριμένη επιδίωξη: να πλήξουν τον πολιτισμό της πόλης, την ιστορική της μνήμη, τον οικονομικό πνεύμονά της, υπονομεύοντας συνάμα τον ειρηνικό χαρακτήρα της συλλογικής διαμαρτυρίας των πολιτών.


Απέναντι σε αυτήν την οργανωμένη επίθεση, η Πολιτεία αδυνατεί να αντιδράσει εγκαίρως και να προλάβει τις καταστροφές. Μέρες πριν από την καταστροφή, η Νομική Σχολή κατελήφθη από τις δυνάμεις της βίας, οι οποίες μάλιστα εξέδωσαν και σχετική δημόσια ανακοίνωση, χωρίς να υπάρξει κάποια έγκαιρη και ουσιώδης αντίδραση ούτε από την Πρυτανεία ούτε από την Αστυνομία. Συνέπεια αυτής της αδράνειας είναι ότι πανεπιστημιακά ιδρύματα μεταβλήθηκαν και πάλι σε ορμητήρια κουκουλοφόρων, επιχειρήσεις αφέθηκαν στο έλεος της καταστροφικής μανίας τους και σημαντικές νησίδες πολιτισμού και ιστορίας αποτέλεσαν το λάφυρο ενός πολέμου που δεν φαίνεται να έχει τέλος.

Το Κράτος εμφανίζεται ανίκανο να εγγυηθεί το θεμελιώδες δικαίωμα κάθε Αθηναίου, να ζει με ασφάλεια στην πόλη του, να κυκλοφορεί ανεμπόδιστα σε αυτήν, να αναπτύσσει ελεύθερα την επαγγελματική δραστηριότητά του και, εν γένει, να εκφράζεται ελεύθερα και ειρηνικά.

Απέναντι στη συστηματική προπαρασκευή όλων όσοι επιτέθηκαν στην πόλη, οι αρμόδιοι να αποκρούσουν την επίθεση απολογούνται σήμερα, μεταθέτοντας αμοιβαία τις ευθύνες τους, ο ένας στους ώμους του άλλου, με επιχειρήματα που δεν είναι απλώς αβάσιμα, αλλά υποτιμούν τη νοημοσύνη των πολιτών.

Σοβαρή όμως είναι και η ευθύνη των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων. Με βάση τη συσσωρευμένη πολυετή εμπειρία του εργατικού κινήματος και ύστερα από τόσες βιαιότητες στο ιστορικό και εμπορικό κέντρο της πόλης, δεν επιτρέπεται οι διοργανώτριες, κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις, να μην περιφρουρούν τον ειρηνικό χαρακτήρα των κινητοποιήσεων, στις οποίες οι ίδιες καλούν τους πολίτες να συμμετάσχουν. Οι καταστροφές και η ερήμωση του κέντρου της Αθήνας δεν ανοίγουν τον δρόμο προς την εφαρμογή άλλων οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών, αλλά, αντίθετα, τις υπονομεύουν.

Εκφράζοντας τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, η δημοτική αρχή, καθώς και ο εμπορικός και επιχειρηματικός κόσμος της πόλης, αγωνίζονται να μην καταστραφεί η Αθήνα.


Δηλώνουμε :

- ότι θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, ώστε να κρατήσουμε ζωντανό τον ζωτικό ιστό της πρωτεύουσας, το ιστορικό και εμπορικό της κέντρο· και ότι θα συμβάλουμε, ο καθένας από τη θέση του, στην αποκατάσταση των ζημιών.

Ζητάμε όμως:

- από την κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα και τους συνδικαλιστικούς φορείς ειλικρινή διάλογο και συγκεκριμένες δεσμεύσεις, για τη λήψη συντονισμένων προληπτικών μέτρων, ώστε να μην ζήσουμε ξανά τέτοια καταστροφή.



Υπογράφουν: Δήμος Αθηναίων, ΓΣΕΒΕΕ, Εμπορικός Σύλλογος Αθηνών, Ξενοδοχειακό Επιμελητήριο, Ένωση Ξενοδόχων Αθηνών-Αττικής, Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου, Κίνηση Πολιτών Κέντρου Αθήνας, «Κ-Μ Πρότυπη Γειτονιά».












Η φωτό είναι από το www.theatlantic.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.co.uk

To post συνοδεύεται από το "The Love Me Or Die" του Αυστραλού C. W. Stoneking, που εμφανίστηκε πρόσφατα στον Πειραιά.

H “φτωχοποίηση” του πολιτισμού...

Η Κυριακή που πέρασε άρχισε με μια όμορφη λιακάδα. Στην Ακρόπολη, στο Θησείο και στο Μοναστηράκι, εκατοντάδες γονείς είχαν βγάλει τα παιδιά τους βόλτα,οι καφετέριες είχαν γεμίσει, ο κόσμος έμοιαζε και πάλι κάπως σα να χαίρεται τη ζωή. Ακόμα και κάποιος που δεν συμπαθεί πολύ τους μασκαράδες, αναγνώριζε τη συμβολή του εθίμου στην αίσθηση οτι “παρόλα αυτά η ζωή συνεχίζεται”, οτι η ενδημική κατήφεια πρέπει να δίνει τη θέση της σ’ ένα πιο φωτεινό κουράγιο.


Όσο το φως έπεφτε, η ανησυχία οτι η πόλη βρισκόταν ξανά σε κατάσταση πολιορκίας, γινόταν όλο και πιο έντονη. Ευτυχώς, δεν υπήρξε η επανάληψη της προηγούμενης Κυριακής, με μερίδα παρισταμένων να ενθαρρύνει στο δρόμο τους καταστροφείς τραπεζών, καταστημάτων και άλλων κτηρίων. Όσοι θεωρούν το κέντρο της Αθήνας θεμιτό πεδίο επαναληπτικής εκδήλωσης πολιτικής αντίδρασης (επιστρέφοντας στη βολική ασφάλεια της συνοικίας τους), θέλουν να ξεχνούν οτι η ανεξέλεγκτη βία έχει ήδη θέσει από μόνη της στην εντατική την καρδιά της πόλης - και κατ’ επέκταση, της χώρας.

Μετά λοιπόν από μια εβδομάδα, με το δημόσιο διάλογο στο ίντερνετ να περιστρέφεται στο αν είναι αποδεκτό να “θρηνούμε τα ντουβάρια, όταν φτωχοποιείται ο ελληνικός λαός”, οι περισσότεροι στέκουν σαστισμένοι. Με την ελεύθερη έκφραση του συνέρχεσθαι να έχει ήδη συνθλιβεί, εδώ και χρόνια, μεταξύ της αλόγιστης χημικής και φασιστικής βίας της αστυνομίας, απέναντι στην εξίσου χουλιγκανική βία όποιων επιθυμούν να παίξουν πετροπόλεμο και κουβαλούν το όπλο που λέγεται “μολότοφ”, οι περισσότεροι αρχίζουν και υποπτεύονται οτι μαζί με το δρόμο της απάθειας, που καλώς χάθηκε, έχει χαθεί και ο δρόμος της προοδευτικής αναζήτησης και της μετριοπάθειας.

Οι πρώτες επιπτώσεις είναι δημοσκοπικά ορατές, εδώ και πολύ καιρό. Με την συρρίκνωση των δύο (πρώην) μεγάλων κομμάτων, κατέρρευσε και η έννοια του “μεσαίου χώρου”, που τόσο επίμονα κυνηγούσε η δεξιά του Καραμανλή και του Ρουσσόπουλου. Τώρα, ανθούν τα άκρα. Από τη μια πλευρά, η Νέα Δημοκρατία είναι και επισήμως ένα κόμμα που υποθάλπει ακροδεξιούς, αν και οι εθνικιστικές και υπερσυντηρητικές αποχρώσεις του αρχηγού και των συμβούλων, μας προδιέθετε, εδώ και πολύ καιρό. Άλλωστε, ο ένας σύμβουλος το εδήλωσε απερίφραστα: “Με Σαμαρά στην ηγεσία της ΝΔ, το ΛΑΟΣ είναι περιττό”. Το χειρότερο όμως είναι οτι το εκλογικό σώμα είναι έτοιμο να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου, με τη Χρυσή Αυγή να φλερτάρει με την είσοδο στη Βουλή. Όταν θα είναι υποχρεωτικό να παρίστανται σε κάθε πάνελ, τηλεοπτικό ή μη, άνθρωποι που χαιρετούν ναζιστικά, τότε θα είναι αργά για δάκρυα...

Από την άλλη, η αριστερά γίνεται καταφύγιο για τεράστια μερίδα των (πρώην) ψηφοφόρων του βαθέος και μη ΠΑΣΟΚ, καλλιεργώντας φρούδες ελπίδες στις ηγεσίες της, οτι ανοίγει μια νέα σελίδα μακροημέρευσης, με διψήφια ποσοστά. Λιγότερο κερδισμένος μοιάζει ο προπετής αντιμνημονιακός λόγος Τσίπρα, ενώ περισσότερο ο ήπιος και στρογγυλεμένος λόγος Κουβέλη, με όλους όμως να μη διστάζουν να δεχτούν την πολιτική συνεργασία με φθαρμένα στελέχη τετάρτης κατηγορίας του ΠΑΣΟΚ ή με ανθρώπους που έχουν συνδέσει το όνομα τους με τον ευτελισμό της τηλεοπτικής ενημέρωσης, ιδιαιτέρως ένοχης για την κατρακύλα της τελευταίας εικοσαετίας. Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ δείχνει απολύτως αδύναμο να εκφράσει την εποχή και την προοπτική, με τους παρόντες υποψηφίους για την ηγεσία - και με το πολύ χαμηλότερο των περιστάσεων κοινοβουλευτικό δυναμικό, πλην ελαχίστων και ορισμένων νέων και άφθαρτων.

Η πολυκομματική βουλή που θα προκύψει από τις εκλογές, οψέποτε γίνουν, μάλλον δεν δείχνει να μπορεί να λύσει τα εξαιρετικά σοβαρά προβλήματα λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, που ευθύνονται ακόμα περισσότερο για την ελληνική πλευρά της κρίσης. Οι δανειστές πιθανότατα θα απαιτήσουν και πάλι μια κυβέρνηση συνεργασίας, μεταξύ τουλάχιστον των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων - και η χώρα θα έχει πάλι έναν Παπαδήμο για πρωθυπουργό, με διαφορετική καταγραφή της δύναμης της αντιπολίτευσης.

Εάν δεν σαρωθεί, σε μεγάλο βαθμό, το υπάρχον ανθρώπινο δυναμικό που καθορίζει τη δημόσια ζωή και δεν προκύψουν νέες πολιτικές δυνάμεις, που να καλύπτουν το απίστευτο κενό στο ευρύτερο κέντρο του πολιτικού φάσματος και να εκφράζουν ένα υγιές ξεκίνημα, αντίβαρο στην παθογένεια που δεν έχει χρεοκοπήσει (αυτή των άκρων), τότε δεν υπάρχει σύντομα προοπτική εξόδου από την κρίση. Ούτως ή άλλως, η Ελλάδα θα πρέπει να οπλιστεί με τεράστια υπομονή και επιμονή, για να βγάλει τον εαυτό της με αργά και δημιουργικά βήματα από την στενωπό.

Η μάχη δεν θα κερδηθεί στους δρόμους, όπως θα ήθελαν να βαυκαλίζονται πολλοί. Η μιζέρια δεν θα καταπολεμηθεί με μιζέρια. Ο φανατισμός, η στοχοποίηση και η βία δεν θα κάνουν τίποτε άλλο παρά να ενισχύσουν την εξαθλίωση, τον φασισμό, τον αποκλεισμό, την κατάρρευση του όποιου κοινωνικού κράτους, την αυτοδικία, την οριστική απομάκρυνση κεφαλαίων, την απώλεια της δημοκρατίας, το νόμο της ζούγκλας, τον ατελέσφορο δρόμο του “οφθαλμόν αντί οφθαλμού”.

Η μάχη (και ο πόλεμος) θα κερδηθούν στο πεδίο των ιδεών και του διαλόγου, στην εξυγίανση της πολιτικής (που ήδη έχει επιστρέψει στο πεδίο της σκέψης, αυτό είναι ένα από τα παράπλευρα κέρδη) και στην ανάπτυξη της δημιουργικής και παραγωγικής μας βάσης. Αν οι απόψεις μας για τη βία καθορίζονται από την κατάσταση του πορτοφολιού μας, θα υπερβούμε εύκολα τον ορισμό του πολιτισμού μας. Κι αν επιτρέψουμε να “φτωχοποιηθεί” ο πολιτισμός μας, που είναι σημαντικότερος κι από τους ίδιους τους ανθρώπους γιατί είναι το απαύγασμα τους, τότε είμαστε χαμένοι...









Η φωτό είναι από το www.stekiantipnoia.squat.gr και το εξώφυλλο από το www.brap.fm

Το post συνοδεύεται από το "Alright" του Βρετανού Dj Frenic, remix του εξαιρετικού "Free At Last", του μεγάλου
Al Green.

Συνάντηση με τον Δήμαρχο για το Ιστορικό Κέντρο

Αντιγράφω από εδώ:



H Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου ζήτησε και πραγματοποίησε συνάντηση με τον Δήμαρχο Αθηναίων, το περασμένο Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012, με σκοπό την ενημέρωση και τη συζήτηση σοβαρών ζητημάτων, που αφορούν το κέντρο της Αθήνας και τη λειτουργία του Δήμου.


Η ανταλλαγή απόψεων μεταξύ της αντιπροσωπείας μας και του κυρίου Καμίνη απέβη ιδιαίτερα χρήσιμη. Συζητήσαμε το πάγιο αίτημα μας προς την κυβέρνηση για τη δημιουργία ενός συντονιστικού οργάνου, τύπου “Αθήνα 2015”, που θα εποπτεύεται απευθείας από τον Πρωθυπουργό και θα έχει συνολικές αρμοδιότητες για την εκπόνηση σχεδίου, την εφαρμογή μέτρων και τη συνεχή εποπτεία και προσαρμογή αυτών, ώστε να υπάρξει αποτελεσματικότητα και ορατή βελτίωση.

Ωστόσο, επειδή η οικονομική κρίση, η έλλειψη πολιτικής βούλησης και η πολιτική ρευστότητα, μεταξύ άλλων, καθυστερούν την εφαρμογή ενός τέτοιου σχεδίου, ζητήσαμε από τον Δήμαρχο να αναλάβει πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός “Γραφείου Ιστορικού Κέντρου” στο Δήμο, που θα μπορούσε να είναι μετεξέλιξη του “Γραφείου Πλάκας” και πυρήνας για τη δημιουργία ενός ευρύτερου οργάνου της Πολιτείας - πρόταση με την οποία συμφώνησε ο Δήμαρχος, αναφέροντας μας πως ήδη υπάρχει μια ομάδα που επεξεργάζεται προτάσεις για την οικονομική αναζωογόνηση του κέντρου.

Στη συνέχεια, θέσαμε θέματα λειτουργίας των δημοτικών οργάνων, τόσο των κεντρικών, όσο και διαμερισματικών, που υπολείπονται της δημοκρατικής και ταυτοχρόνως δημιουργικής λειτουργίας, που εμείς θα επιθυμούσαμε. Εστιάσαμε ιδιαίτερα στη λειτουργία και τον έλεγχο των καταστημάτων υγιειονομικού ενδιαφέροντος, που λειτουργούν ανεξέλεγκτα, σε διάφορες περιοχές, επιβαρύνοντας δραματικά τα προβλήματα των κατοίκων και “ανθίζοντας” μονομερώς, εις βάρος άλλων λειτουργιών, απαραίτητων για τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού. Ο Δήμαρχος μας ενημέρωσε οτι, στην συνάντηση του με τον Πρωθυπουργό, ζήτησε μεταξύ άλλων, τη νομοθέτηση αυστηρότερων μέτρων, απευθείας κατά του ιδιοκτήτη του κτηρίου, στο οποίο η επιχείρηση παραβιάζει συστηματικά το νόμο.

Το ζήτημα των απαιτούμενων μέτρων και κινήτρων, για την επιστροφή κατοίκων, επαγγελματιών και επιχειρήσεων στο Ιστορικό Κέντρο, συζητήθηκε διεξοδικά. Διαπιστώθηκε η αδυναμία καταγραφής των παράνομων μεταναστών από την Πολιτεία, μας αναλύθηκε από πλευράς Δημάρχου η πρόθεση να αποκεντρωθούν τα συσσίτια και άλλες κοινωνικές υπηρεσίες για τους απόρους και αστέγους (ώστε να μην επιβαρύνουν αποκλειστικά το ιστορικό τρίγωνο), μας παρουσιάστηκε η λειτουργία των Κέντρων Ημερήσιας Φροντίδας για τους αστέγους - και μας ανακοινώθηκε η πρόθεση του Δημάρχουν να μεταβεί στις Βρυξέλλες, ώστε να εξασφαλιστούν ευρωπαϊκά προγράμματα, για την αναβάθμιση της πόλης. Εθίγη επίσης το ζήτημα της αξιοποίησης ακινήτων του Δήμου, παρά τις οικονομικές δυσκολίες, αλλά και η προσπάθεια να δημιουργηθούν ξενώνες για νέους, με πολύ χαμηλό ενοίκιο, ώστε να κατοικηθεί το κέντρο. Ο κύριος Καμίνης υπογράμμισε την πολιτική του Δήμου να μην αυξήσει τα δημοτικά τέλη, για δεύτερη χρονιά, ώστε να μην υπάρξουν πρόσθετες επιβαρύνσεις στις επιχειρήσεις - και τάχθηκε υπέρ της θεσμοθέτησης και άλλων φορολογικών/οικονομικών κινήτρων, ώστε να αποτραπεί η ερήμωση του κέντρου.

Το ζήτημα των δικτύων της παρανομίας (παρεμπόριο, ναρκωτικά, πορνεία) συζητήθηκε επίσης διεξοδικά. Ο Δήμαρχος εξέφρασε την πρόθεση του να προωθήσει το αίτημα της αναβάθμισης της δημοτικής αστυνομίας, σχολιάζοντας θετικά την αποκέντρωση των μονάδων που παρέχουν μεθαδόνη, αλλά εντοπίζοντας προβλήματα στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι αρχές της πολιτείας - και την αδυναμία συνεργασίας με πρυτανικές αρχές, σε κάποιες περιπτώσεις, καθώς τα μέλη των κυκλωμάτων εξακολουθούν και βρίσκουν καταφύγιο σε πανεπιστημιακούς χώρους.

Τέλος, συζητήθηκε και η μακροχρόνια προσπάθεια που απαιτείται για τη χαρτογράφηση των χρήσεων γης, ώστε να υπάρχει ένα μακρόπνοο ρυθμιστικό σχέδιο. Η άποψη οτι οι αναπλάσεις, χωρίς τη συνολική μέριμνα για τη λειτουργία της πόλης δεν φέρνουν αποτέλεσμα, βρήκε κοινή αποδοχή στο τραπέζι.

Ωστόσο, όλα τα παραπάνω χάνουν το οποιοδήποτε νόημα τους, όταν η πόλη παραδίδεται στη βία, στο πλιάτσικο και στους εμπρησμούς. Η Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου, διατηρώντας πάντοτε την κριτική της στάση απέναντι στις πράξεις της Δημοτικής αρχής, διατυπώνει την πλήρη στήριξη της προς τον Δήμο, για οποιαδήποτε πρωτοβουλία προστατεύει την πόλη από βανδαλισμούς και την καταστροφή της πολιτιστικής της κληρονομιάς. Η διατήρηση της ειρηνικής της φυσιογνωμίας είναι η ελάχιστη προϋπόθεση, για οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια αναβάθμισης και επιστροφής της ποιότητας ζωής στο Ιστορικό Κέντρο. Η συνεχής ασέλγεια πάνω στην καρδιά της πόλης, όπως και οποιαδήποτε προσπάθεια για κινήσεις εντυπωσιασμού, σαν την απόπειρα κατάληψης του Πνευματικού Κέντρου, μας βρίσκει αντίθετους. Είμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε ειλικρινή προσπάθεια για μια πιο ανθρώπινη πόλη. Η Αθήνα κινδυνεύει - και μαζί της όλη η χώρα, από την αδυναμία μας να πράξουμε τα απαραίτητα για τη διάσωση της.








H φωτό είναι από το www.ethnos.gr και το εξώφυλλο από το www.soundcloud.com


To post συνοδεύεται από το "The Road Less Travelled", των Ελλήνων "The Wonder-fall Quartet", μια πολλά υποσχόμενη προσπάθεια νέων παιδιών στη jazz.

Στο καλό...

Να πάνε λοιπόν στο καλό. Πρώτοι από όλους, οι λαθρεπιβάτες της δημοκρατίας, αυτοί που θέλησαν να συμμετάσχουν με ακροδεξιό φανφαρονισμό στην κυβέρνηση και να απλώσουν το πάπλωμα τους πολύ πέρα από το διαμέτρημα τους, εκπροσωπώντας με τον πιο παραστατικό τρόπο τη χειρότερη πλευρά του Έλληνα. Όχι μόνο δεν θα λείψουν σε κανέναν, αλλά θα απαλλάξουν την εκτελεστική εξουσία από την παρασιτική και υποκριτική παρουσία τους, παγιδευμένοι μεταξύ της κομπορημοσύνης (“έβαλε η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες”) και του αντιμνημονιακού λαϊκισμού τους. Οι δημοσκοπήσεις ανάγκασαν τον κουτοπόνηρο αρχηγό τους να εγκαταλείψει ατάκτως την υπερφίαλη συμμετοχή στο παιχνίδι των “υπεύθυνων αρχηγών”, που μόνο τη ΝΔ εξυπηρετούσε, ώστε να μοιράζεται τη φθορά απέναντι στους ψηφοφόρους της λαϊκής δεξιάς πολυκατοικίας.


Στη συνέχεια, όλοι αυτοί οι λαϊκιστές πολιτικοί του βαθέoς (και μη) ΠΑΣΟΚ, που επί δύο χρόνια έπαιξαν συστηματικά “κατενάτσιο”, σε υπουργικές θέσεις, κάνοντας το παν για να μην υλοποιηθούν οι διαρθρωτικές αλλαγές, που ήταν απαραίτητες ώστε τα βάρη να είναι μικρότερα στους ασθενέστερους, όλοι αυτοί που “δεν διάβασαν το μνημόνιο” και ανερυθρίαστα το ομολόγησαν, όλοι αυτοί που επέμειναν στον πελατειακό τους επαρχιωτισμό, που παρίσταναν οτι δεν καταλαβαίνουν. Όλοι αυτοί που όψιμα προσπαθούν δήθεν να αντιληφθούν και να προάγουν τη θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο χώρο, αλλά εξακολουθούν και συμπεριφέρονται σαν Μαυρογιαλούροι, ακόμα κι αν παριστάνουν οτι είναι υπεύθυνοι. Κι ούτε τα στοιχειώδη δεν μπορούν να επιτελέσουν - πόσο μάλλον να ηγηθούν του ΠΑΣΟΚ, οδηγώντας το σε (οριακά) διψήφια εκλογικά αποτελέσματα...

Ύστερα, όλα αυτά τα πολιτικά στελέχη που αποδεικνύονται καθημερινά κατώτερα των περιστάσεων. Από τους αρχηγούς αριστεράς και δεξιάς, που είτε κάνουν αμίμητες κωλοτούμπες, είτε με το μυαλό στις δημοσκοπήσεις (και πολλές φορές με αδιανόητη ανευθυνότητα) προτείνουν το βερμπαλισμό της “δήθεν σκληρότερης διαπραγμάτευσης”, είτε επιλέγουν το δρόμο της χρεοκοπίας. Ο διαγκωνισμός Σαμαρά και Καρατζαφέρη, την προηγούμενη εβδομάδα, για το “ποιός προέταξε τα στήθια του καλύτερα” για τη σωτηρία του 13ου μισθού ή της χώρας συνολικά, ήταν τραγελαφικός. Και τα όσα λέει το στόμα των στελεχών της παραδοσιακής αριστεράς τις τελευταίες ημέρες εμπίπτει στο χώρο της δεινοσαυρικής φαιδρότητας, που μόνο σε μια χώρα με τόσο υψηλό ποσοστό σταλινικής και ημι-σταλινικής αριστεράς μπορεί να απαντηθεί.

Και όσο για τους βουλευτές, που συστηματικά επί χρόνια υποβαθμίζουν το πολιτικό επίπεδο της Ελλάδας και αρνήθηκαν ή δυσκολεύτηκαν να “σηκώσουν το βάρος της ευθύνης” (λες και τους βουλευτές τους θέλουμε για να κάνουν ευχάριστες βόλτες στα κανάλια) - στο καλό και αυτοί. Στο καλό όσοι δεν μπόρεσαν ούτε καν το ωράριο των φαρμακείων να απελευθερώσουν, υποκύπτοντας σε συντεχνιακά αιτήματα, ακόμα και στο πάρα πέντε της οικονομικής καταστροφής της χώρας. Από την κυρία Βάσω Παπανδρέου ως τον πιο άγνωστο βουλευτή της βόρειας Ελλάδας, από τους ανεπαρκείς διαφόρων τάσεων και ως αυτούς που δεν είχαν το θάρρος να παραιτηθούν από τη βουλευτική τους έδρα, ώστε να υπηρετήσουν τη συνείδηση τους - κι από τους απίστευτους στενούς συνεργάτες του Αντώνη Σαμαρά ως τους πιο φαιδρούς εκπροσώπους του λαϊκισμού, που παγιδεύτηκαν στην αντιμνημονιακή υστερία, μέσα στην οποία τους γαλούχησε ο αρχηγός τους. Για να μη μιλήσουμε για την υποκρισία "λαμέ" βουλευτών, που δήλωναν 10 χιλιάδες ευρώ ετήσιο εισόδημα από τη δικηγορία - και τώρα αντιτάχθηκαν στο μνημόνιο.

Στο καλό και τα σύμβολα της αριστεράς και του αντιφασιστικού αγώνα, που επιλέγουν (παρά την υποτιθέμενη σοφία της προχωρημένης ηλικίας), να εξακολουθούν να μπερδεύουν (μιλώντας "ελαφρά τη καρδία" για "προδοσία") την αντίσταση προς κατακτητές, χουντικούς και ναζί, με την “αντίσταση” προς τους δανειστές, τους οποίους εμείς οι ίδιοι παρακαλούμε να μας προσφέρουν την απαραίτητη ρευστότητα, ώστε να πληρώσουμε μισθούς, συντάξεις και ομόλογα που λήγουν...

Στο καλό και όσοι δικαστικοί χειροκροτούν κραυγές και συνθήματα της οπισθοδρόμησης, αντιδρούν στην κριτική (και αυτοκριτική) για την καθυστέρηση της απονομής δικαιοσύνης, ενώ στις καταγγελίες μιας μάλλον φαιδρής προσωπικότητας για παραποίηση του ελλείμματος από την ΕΛΣΤΑΤ, αντί να καταφύγουν σε σοβαρούς μάρτυρες, στηρίζονται στις μαρτυρίες “του πάνελ του Αυτιά”, όπως έγραψε κάποιος εύστοχα στο twitter.

Στο καλό και αυτοί που ρεζιλεύουν το (απαξιωμένο, εννοείται) επάγγελμα του δημοσιογράφου, κάνοντας τις απίστευτες “κωλοτούμπες”, όταν διαπιστώνουν οτι πρέπει, για λόγους θεαματικότητας του δελτίου, να γίνουν ξαφνικά “αντιμνημονιακοί” - κι επειδή δεν μπορούν να δικαιολογηθούν αλλιώς, καταφεύγουν στον κουτοπόνηρο επαρχιωτισμό της απαξίωσης των εκπροσώπων της τρόϊκας, που “προφανώς δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο εμείς οι ξερόλες”. Κι ας πάνε στο καλό και τα μίντια που δεν διστάζουν - ανερυθρίαστα - να αποχαιρετούν από τη ζωή ως “ευπατρίδη”, έναν πολιτικό που καταδικάστηκε τελεσίδικα, σε δεύτερο βαθμό...

Στον αστερισμό της βίας (αστυνομικής και μη), του βανδαλισμού στο πολύπαθο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και των πρωτοφανών διαγραφών στη Βουλή (όπως και του αναμενόμενου ανασχηματισμού), οι Έλληνες καλούνται να κατανοήσουν προς τα πού βαδίζουν. Το διατύπωσε πολύ ωραία, τις προάλλες, ο Παύλος Τσίμας, μιλώντας για τους Έλληνες και τους Ευρωπαίους: “Εμείς αγανακτούμε κι αυτοί αγανακτούν που αγανακτούμε. Κι έτσι μεγαλώνει ο φαύλος κύκλος, με τους μεν να μην κατανοούν τους δε”. Μόνο που δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι πάντα οι άλλοι, οι πολλοί είναι το όλον και το μέτρο.

To να χάνεται η ελληνική κοινωνία στη διελκυστίνδα μεταξύ “μνημονιακού-αντιμνημονιακού” είναι ατελέσφορο: Όσο ανεύθυνο είναι να ψηφίζεις το μνημόνιο, χωρίς να το διαπραγματεύεσαι σοβαρά (πόσο μάλλον να μη το έχεις διαβάσει), άλλο τόσο είναι να μην προτείνεις κανένα τρόπο διάσωσης από τη χρεοκοπία και να απορρίπτεις το δανεισμό, όταν δεν έχεις φράγκο.

Κι όσο ανεύθυνο είναι να μην αναγνωρίζεις το συστημικό πρόβλημα της ευρωζώνης, άλλο τόσο είναι να μην αναγνωρίζεις τις παθογένειες αυτού του δημόσιου βίου (που κοροϊδεύει συστηματικά τους "κουτόφραγκους", μην έχοντας την παραμικρή πρόθεση να τιμήσει ότι υπόσχεται και υπογράφει) και τις ρίζες τους στην κοινωνία. Ας είναι το σοκ αυτής της κρίσης - και της προσέγγισης στο χείλος του γκρεμού - η ευκαιρία για να “σαρωθεί” το πολιτικό/δικαστικό/μιντιακό σύστημα εκ βάθρων. Και να δώσει τη θέση του σε κάτι καινούργιο, σε πιο υγιείς βάσεις...



Update: Επιστρέφω μόλις από μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Η μυρωδιά από τα χημικά και τα καμμένα, οι θλιβερές εικόνες από το πλιάτσικο, τα κατεστραμμένα νεοκλασσικά. Το κατάστημα "Γερμανός" που θα μου έφερνε σήμερα ένα μηχανάκι για το ίντερνετ, άδειο, παραβιασμένο, λείπουν τα πάντα. Το μπακάλικο, καμμένο, "τα τυριά έγιναν καπνιστά", μου λέει με πίκρα ο ιδιοκτήτης. Το "καταραμένο" τετράγωνο της Marfin καμμένο ολοσχερώς, με το "Αττικόν" και το "Απόλλων" στα αποκαίδια. Καφρίλα και πλιάτσικο, του κοινού ποινικού δικαίου- κι από την άλλη τα συνεργεία του Δήμου να δουλεύουν πυρετωδώς. Κόσμος συγκεντρωμένος, σαστισμένος, οι τηλεοπτικές κάμερες φτάνουν για να καταγράψουν την επόμενη μέρα. Ένας πειραγμένος φωνάζει επαναληπτικά "οι Έλληνες δεν κάνουν τέτοια πράγματα". Τίποτε δεν δικαιολογεί αυτό το συνεχιζόμενο έγκλημα κατά της καρδιάς της πόλης - κι όποιος με οποιονδήποτε τρόπο το ανέχεται ή το υποθάλπει, έχει τεράστια ευθύνη.











Η φωτό είναι από το www.in.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "I Will Always Love You" της Whitney Houston, μιας ανεπανάληπτης φωνής, που σπαταλήθηκε όχι μόνο στις ουσίες, αλλά σε συνήθως γλυκερά τραγουδάκια, κατώτερα των δυνατοτήτων της...

Το κορίτσι με το τατουάζ (και το χάρισμα)

Πήρε το ρόλο, λένε, αφήνοντας πίσω μεγάλα ονόματα του Χόλιγουντ. Και το κοριτσάκι “καλής οικογενείας”, που ελάχιστοι είχαν προσέξει στο Social Network, μας χάρισε τη μεταμόρφωση της χρονιάς, στη mainstream κινηματογραφική παραγωγή, τουλάχιστον. Και τηρουμένων των αναλογιών, και την ερμηνεία της χρονιάς, δίπλα (και λίγο πιο κάτω) από την πολύπειρη Meryl Streep.


Ίσως είναι ο χαρακτήρας και η αισθητική της ηρωίδας, για χάρη της οποίας αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Σουηδία, να μάθει να καβαλάει μοτοσυκλέτα και skateboard, να τρυπηθεί και να κακοποιήσει το δέρμα της, να καπνίσει και να ζήσει σε αυτό το σύμπαν της καταπιεσμένης τρυφερότητας και της απίστευτης ανασφάλειας, μεταξύ punk και goth.

Η άχαρη και ασεξουαλική “μονομπλόκ” κίνηση σαν το ρομπότ, το ψυχωτικό και φοβισμένο βλέμμα που σχεδόν πάντοτε κοιτάει πλάγια, η αδικία που σε πνίγει και είναι χαραγμένη στο δέρμα σαν το τατουάζ, το piercing και η λαγνεία του πόνου, η αυτοκαταστροφή και η εσωστρέφεια από τη βία που έχεις υποστεί - όλα αυτά συνθέτουν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο-αποκάλυψη (εμπνευσμένο από την εμπειρία μιας πραγματικής Lisbeth Salander), που κλέβει την παράσταση, μέχρις υποψηφιότητας για όσκαρ.

Όλα αυτά δίπλα σε έναν πολύ καλό Daniel Craig, μεταμορφωμένο στον κουλτουριάρη αλλά ασυμβίβαστο δημοσιογράφο, που ασκεί πραγματικά ερευνητική δημοσιογραφία, σε μια χώρα που αυτή προστατεύεται (όπως και η υπόληψη των θιγομένων, όταν οι καταγγελίες είναι αστήρικτες) - και που μετά από ένα σοβαρό στραβοπάτημα, αναλαμβάνει μια περίεργη έρευνα και καταλήγει να συνεργάζεται, αλλά και να κοιμάται μαζί με την (κατά πολύ νεώτερη του) απείθαρχη ερευνήτρια-τσακάλι.

Δεν θα είχαν όλα αυτά τόσο σημασία, εάν δεν επρόκειτο για μια καλοδεμένη ταινία. Ο David Fincher του αριστουργηματικού, όσο και ανατριχιαστικού “Seven” (αλλά και του πρωτότυπου “Benjamin Button”) φτιάχνει πάλι τη νοσηρή ατμόσφαιρα, που τόσο του αρέσει, με βάση το πρώτο μυθιστόρημα μιας τριλογίας, που έγινε best seller στον σκανδιναβικό αρχικά - και μετά στον υπόλοιπο κόσμο.

Η φρίκη και η διαστροφή μιας ναζιστικής οικογένειας μεγαλοβιομηχάνων, οι φόνοι και τα βασανιστήρια κάτω από το πέπλο της σιωπής, ο (εκ)βιασμός από τον σαδιστή της κοινωνικής πρόνοιας που έχει εξουσία πάνω στην “ψυχοπαθή” - όλα είναι πλευρές της ίδιας νοσηρής, υφέρπουσας, καλά κρυμμένης βίας, που συχνά-πυκνά ξεπετάγεται στη σκανδιναβική λογοτεχνία και κινηματογραφία, όπως και στο βραβευμένο με όσκαρ ξένης ταινίας περσινό “In A Better World” (μας τη θύμισε άλλωστε, με τον πιο ακραίο τρόπο, το καλοκαιρινό μακελειό από το Νορβηγό ναζί).

Το πολιτικό πλαίσιο είναι άκρως ενδιαφέρον, η ταινία πραγματεύεται τη δημοσιογραφία απόλυτα (όπως θα την ήθελε και ο δημοσιογράφος-συγγραφέας του βιβλίου, που πέθανε πριν δει την απίστευτη επιτυχία της τριλογίας του), το σχόλιο στο τέλος για τις ανθρώπινες σχέσεις είναι πικρό. Οι τίτλοι της αρχής είναι ξανά μια γροθιά στο στομάχι, με υπόκρουση τη διασκευή του “Immigrant Song” των Led Zeppelin (αν και όχι στο αισθητικό ύψος του “Seven”). Η μόνη (πιθανή;) αντίρρηση είναι οτι όταν παίζεις με την αισθητική, που πλησιάζει τα γούστα κάποιων διεστραμμένων, ενδεχομένως “ρίχνεις και λίγο νερό στο μύλο” του ανείπωτου σκοτεινού δρόμου, που μπορεί να πάρει η ανθρώπινη ψυχή.

Δεν έχω δει τη σουηδική, τριπλή μεταφορά της τριλογίας στον κινηματογράφο. Μπορεί να είναι καλύτερη, όπως συνέβη και με το remake της γαλλικής ταινίας “Pour Elle”, το “The Next Three Days”, με τον Russel Crowe, που δεν πρόσφερε κάτι παραπάνω. Εδώ όμως, η λάμψη σκηνοθέτη και πρωταγωνιστών δεν είναι αμελητέα. Σπάνια μια ταινία μένει διαρκώς στο μυαλό, 48 ώρες μετά. Άκρως χορταστική - και όχι μόνο λόγο της διάρκειας των δυόμιση ωρών. Χαίρομαι που το βιβλίο περιμένει στο ράφι να διαβαστεί μετά, για να μη μειώσει την ευχαρίστηση της ταινίας, από μια πιθανή κακή μεταφορά.


Και χαίρομαι που “γνώρισα” έτσι τη Rooney Mara - κι ας την προτιμώ στη φυσική της σεξουαλικότητα. Μια υποψηφιότητα για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου, μετά από σχετικά λίγες (και μάλλον όχι σπουδαίες) εμφανίσεις, δεν είναι και λίγο...



Υ.Γ. 1: Στη σκανδιναβική εκδοχή της τριλογίας, πρωταγωνιστεί μια Σουηδή ηθοποιός, που προσωπικά πρωτοείδα στο sequel του Sherlock Holmes. Παρεπιμπτόντως, εντυπωσιακά καλή ταινία δράσης, με την ευφυή σύλληψη μιας ταινίας “James Bond” να εκτυλίσσεται στο τέλος του 19ου αιώνα...

Υ.Γ. 2: Το post αυτό έρχεται μια μέρα μετά ένα τραγικό γεγονός για την 7η τέχνη. Δεν θέλω να προσθέσω πάρα μόνο οτι ένας μοναδικός άνθρωπος έφυγε από το παιχνίδι της μοίρας (φαίνεται οτι δεν υπήρχε σωτηρία, ακόμα και αν το ασθενοφόρο ήταν δίπλα ακριβώς) και το υψηλό, απερίσκεπτο ρίσκο του πάθους για τη δουλειά του, με πολύ πόνο - όρθιος όμως και μάχιμος, κάνοντας αυτό που τον έκανε να ξεχωρίσει στον κόσμο όλο. Rest In Peace.











Οι φωτό είναι από τα www.uk.movies.yahoo.com, www.onlinemovieshut.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το τραγούδι των τίλων, "The Immigrant Song" των Led Zeppelin, όπως το διασκεύασαν οι Karen O with Trent Reznor & Atticus Ross.