Ο εύκολος δρόμος προς τη "ζαρντινιέρα"...

Η περιγραφή της γυναίκας του δημοσιογράφου, στο σπίτι των οποίων έγινε επίθεση, είναι εφιαλτική: “Πήρα το 6χρονο παιδί μας στην αγκαλιά και προσπάθησα να κατέβω τη σκάλα στα τυφλά. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω και δεν έβλεπα από τους καπνούς. Αφού σωθήκαμε, μας έλεγαν οτι δεν το πίστευαν, πώς καταφεραμε και γλυτώσαμε”... Είναι προφανές οτι δεν μιλάμε πια για “συμβολικά γκαζάκια”. Κι οτι δεν υπάρχουν όρια ασφαλείας, όταν αρχίζεις να παίζεις με όπλα και εκρηκτικά.

Καμία όμως κοινωνική ανισότητα ή αδικία στις σύγχρονες δημοκρατίες, όσο ελλειμματικές κι αν είναι, δεν διορθώθηκε ποτέ από κανένα καλάσνικοφ, καμία βόμβα, καμμία πέτρα, κανένα βανδαλισμό, κανέναν εμπρησμό, κανένα φόνο. Το αντίθετο. Και είναι αυτονόητο για οποιονδήποτε δημοκράτη και σκεπτόμενο άνθρωπο οτι πρέπει να καταδικάσει κάθε προσφυγή στη βία, όταν αυτή δεν αφορά αυτοάμυνα, απειλή κατά της εθνικής κυριαρχίας ή αντίσταση σε ολοκληρωτικό καθεστώς. Το εφιαλτικό “παιχνίδι” της τρομοκρατίας ή του ένοπλου αγώνα, είτε υπηρετείται από τα συγκοινωνούντα δοχεία με το κοινό ποινικό δίκαιο, είτε πρόκειται για θερμοκέφαλους γόνους αστικών οικογενειών, συνιστά την πιο απαράδεκτη εγκληματική οπισθοχώρηση και αυτοκαταστροφή μιας κοινωνίας, στην προσπάθεια της να ορθοποδήσει.

Από την εξασφάλιση της δόσης του Δεκεμβρίου όμως, παρακολουθούμε τους θεσμικούς μας φορείς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αντί να βάζουν τα δυνατά τους για την αντιμετώπιση του πιθανού εκτροχιασμού, να ακολουθούν τον εύκολο δρόμο της στείρας μικροκομματικής αντιπαράθεσης, μεταθέτοντας την ατζέντα στα “χαμηλά ένστικτα” των φανατικών εκατέρωθεν. Οξύνοντας το πεδίο, επιδιώκοντας να αποστομώσουν αντί να συναινέσουν, προκαλώντας τις ευκαιρίες για να “κερδίσουν πόντους”.

Αντί να συζητείται με σοβαρότητα η προσπάθεια να απαλειφθούν οι αγκυλώσεις της μεταπολίτευσης, επιχειρείται να βαθύνει το χάσμα. Αντί να συζητηθεί σοβαρά η διαχείριση των καταλήψεων με επιβολή του δημόσιου συμφέροντος και του νόμου, αλλά με σωφροσύνη, διαλλακτικότητα και αποτελεσματική αξιοποίηση της εγκατελελειμμένης περιουσίας, κερδίζονται “επικοινωνιακοί πόντοι” με αστυνομικές επιχειρήσεις, που στοχεύουν στο μαλακό υπαγάστριο του μικροαστού. Αντί να καταδικάζεται κάθε κουτοπονηριά που συντείνει στην κάλυψη μιας απαράδεκτης “χύμα” ανομίας, αποκαλούνται τα ευρήματα του “πολέμου των διαδηλώσεων”, ως “καθημερινά αντικείμενα”. Αντί να αναδειχθεί η ρηχότητα των δηλώσεων ενός επαρχιακού οπισθοδρομικού βουλευτή, επειχειρείται η αλλοίωση των λεγομένων του με συρραφή, προκαλώντας το αντίθετο αποτέλεσμα, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις.

Αντί να εξαπολύεται μεθοδικά πόλεμος κατά της διαφθοράς και του μαύρου πολιτικού χρήματος, επιχειρείται να φορτωθεί άρον-άρον η ευθύνη στον αδύναμο κρίκο, χωρίς να δίνεται καμία εξήγηση για το συνολικό πλαίσιο ευθυνών, όχι μόνο για την αλλοίωση μιας λίστας, αλλά πρωτίστως για την μη αξιοποίηση της. Αντί να ακολουθείται μια διαδικασία που τιμά το κοινοβούλιο και τη δημοκρατία, μαγειρεύεται μια ευτελής μικροπολιτική λύση με πολλαπλές κάλπες, με στόχο την προστασία της κυβερνητικής σταθερότητας.

Αντί οι οικονομικοί εισαγγελείς να καλούν τους κατά τεκμήριο πιο σοβαρούς μάρτυρες για να ξεκαθαρίσουν το τοπίο γύρω από τις καταγγελίες για το έλλειμμα, καταφεύγουν σε ανθρώπους που θα μπορούσαν συμμετάσχουν στο πάνελ του Αυτιά, προκαλώντας την έκπληξη και τη θυμηδία όλων των “κουτόφραγκων”, που τόσα χρόνια, μέχρι το 2009, παρακολουθούσαν καχύποπτοι τις τριτοκοσμικές μεθοδεύσεις μας. Αντί να συζητάμε πώς θα προστατευθούν όσο δυνατόν περισσότεροι οικονομικά αδύναμοι, άνεργοι ή μη, εξαντλούμαστε σε σκληρές ανακοινώσεις (συνήθως της νεολαίας) εναντίον οποιασδήποτε προσπάθειας βελτίωσης των αγκυλώσεων και μεταρρυθμίσεων, στο πνεύμα του “τεχνοφασισμού”, λες και οι ακρότητες της μιάς πλευράς δικαιολογούν αυτές της άλλης.

Αντί η αντιπολίτευση να βλέπει με κριτικό μάτι κάθε διεκδίκηση εργαζομένων, σπεύδει να καλύψει κάθε απεργιακή κινητοποίηση, ακόμα και αν αυτή προκαλεί τον κοινό νου, που αναρωτιέται γιατί πρέπει να πληρώνει τις συνδικαλιστικές αγκυλώσεις, ακόμα κι όταν έχει προηγηθεί η “σιωπή των αμνών” για το ρουσφετολογικό όργιο του παρελθόντος. Κι αντί να συζητάμε με νηφαλιότητα γιατί πρέπει ένας εργαζόμενος σε ΔΕΚΟ, ακόμα και υπό δύσκολες εργασιακές συνθήκες, χωρίς ιδιαίτερα προσόντα και αξιολόγηση, να ανταγωνίζεται ή να ξεπερνάει σε αμοιβές τον κορυφαίο γιατρό ή τον καθηγητή με τα διδακτορικά, σκεφτόμαστε ακόμα χωρίς αξιοκρατία, την ώρα που χιλιάδες έχουν υποστεί μείωση των αμοιβών τους κατά 100% και είναι άνεργοι.

Αντί να συζητάμε το σχέδιο που θα μας βγάλει από την κρίση, παρακολουθούμε μια μάχη χαρακωμάτων, γύρω από προβλήματα που έχουν επιλύσει εδώ και δεκατίες οι δυτικές δημοκρατίες. Αντί να καταδιώκονται οι ένοπλοι νοσταλγοί της χούντας και του ναζισμού, που ρίχνουν μπαλωθιές, συλλαμβάνεται με νωθρότητα ένας μόνο, λόγω φασιστικής όσμωσης με τις διωκτικές αρχές, ενώ με την ίδια άτυπη “ασυλία” αντιμετωπίζεται οποιοσδήποτε ακροδεξιός μαχαιροβγάλτης, εκτός αν βέβαια είναι αδύνατο να αποφύγουμε τη σύλληψη του. Αντί να διώκεται και να καθαιρείται ο δημόσιος υπάλληλος-μητροπολίτης που εγκωμιάζει χουντικούς εγκληματίες, τον παρακολουθούμε να συνεχίζει ανενόχλητος το κήρυγμα της μισαλλοδοξίας.

Αντί να συζητάμε σοβαρά πώς θα λύσουμε το ζήτημα των χιλιάδων παιδιών μεταναστών που έχουν γεννηθεί εδώ και δεν έχουν χαρτιά, προαπσθούμε με κάθε τρόπο να “κλαδέψουμε” το νόμο Ραγκούση, που επιτέλους τακτοποιούσε το ζήτημα, με ανοικτό πνεύμα. Και αντί να αδράξουμε την ευκαιρία να συμβαδίσουμε με τις άλλες πολιτισμένες χώρες, κλείνουμε το μάτι στα ακροδεξιά ένστικτα που συνδέουν κουτοπόνηρα το ζήτημα της ιθαγένειας με τους παράνομους μετανάστες.

Αντί να πέσουμε με τα μούτρα να βελτιώσουμε τις συνθήκες κράτησης σε αυτή τη χώρα, δεδομένου και του προβλήματος της παράνομης μετανάστευσης, παραμένουμε απαθείς μπροστά στην αθώωση(!) μεταναστών που απέδρασαν από το κρατητήριο, καθώς το δικαστήριο αναγνώρισε οτι η ανάγκη τιμωρίας της παρανομίας τους “υποχωρεί” μπροστά στις άθλιες συνθήκες, που έθεταν σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή. Και ουδείς έχει παραιτηθεί, μέχρι τώρα, όπως θα συνέβαινε σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα.

Αντί να αδράξουμε την ευκαιρία να αρχίσουμε επιτέλους ένα σοβαρό διάλογο για το φλέγον ζήτημα της επιβάρυνσης που προκαλεί η “επικρατούσα θρησκεία” στο δημόσιο συμφέρον, έστω και με μια άτεχνα διατυπωμένη πρόταση ενδεχομένως από όχι τόσο σοβαρά χείλη, εξαντλούμαστε σε κουτοπονηριές περί δήθεν δικαιωμάτων (δυστυχώς και από το ΠΑΣΟΚ), που καμία σχέση δεν έχουν με το ζητούμενο. Κι από την άλλη, καταπνίγουμε τη συζήτηση, με το φόβο του μικροπολιτικού κόστους, γιατί δεν έχουμε το θάρρος να είμαστε ένα πραγματικά αριστερό κόμμα που απευθύνεται στον προοδευτικό πολίτη - και όχι στα μικροαστικά ένστικτα του λαϊκισμού (και μετά ισχυριζόμαστε οτι για τα δεινά της χώρας δεν ευθύνεται η ίδια η κοινωνία της).

Όμως, πρέπει πια να σταματήσει το επικοινωνιακό παιχνίδι και η υποστήριξη σε αυτούς που παίζουν (και κυρίως αυτούς που προκαλούν) το παιχνίδι του διχασμού και της πόλωσης. Και αυτή η χώρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχίσει σε αυτό το γαϊτανάκι της αποφυγής των προβλημάτων και του συμψηφισμού του στο δημόσιο διάλογο, προς χάριν της βαλκάνιας ιδιοσυγκρασίας μας. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες προοδευτικοί πολίτες που αρνούνται να εγκλωβιστούν στην επιλογή ενός φανατικού διπόλου ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, που όταν κλείνουν το μάτι στα άκρα δίπλα τους, προς άγραν ψηφοφόρων, στην ουσία αποτελούν τις δυό πλευρές του ίδιου νομίσματος. Και η προσπάθεια να συρθούμε όλοι στην ατζέντα της όξυνσης, πρέπει να πέσει στο κενό.

Τελευταίο αποκαρδιωτικό παράδειγμα, για να επιστρέψουμε στην αρχή της συζήτησης μας και να τραβήξουμε μερικές διαχωριστικές γραμμές, πέρα από τις οποίες δεν υπάρχει ανοχή: Δεν χρειάζεται να υποχωρήσει ούτε σπιθαμή κανείς από τον αποτροπιασμό του για την τρομοκρατία, για να καταδικάσει με τον χειρότερο τρόπο την τριτοκοσμική εικόνα άγριου ξυλοδαρμού κρατουμένων, οι φωτογραφίες των οποίων παραποιήθηκαν άτεχνα με photoshop - και δόθηκαν στη δημοσιότητα, συνοδευόμενες από μια ανακοίνωση που παραπέμπει σε μια νέα “ζαρντινιέρα”, δηλαδή το απαύγασμα της κουτοπόνηρης δικαιολόγησης και προπαγάνδας σε περίοδο δημοκρατίας. Τα εγκλήματα στο πολίτευμα μας τιμωρούνται μετά από δίκη - και όχι με συμψηφισμούς επαρχιακού ή “αντιτρομοκρατικού” συμπλεγματικού ξυλοδαρμού. Κι όποιοι δεν μπορούν να ανακρίνουν χωρίς να βασανίζουν και να παραβιάζουν στοιχειώδεις αρχές και δικαιώματα, να πάνε σπίτι τους, δίνοντας τη θέση τους σε κάποιους πραγματικούς επαγγελματίες.

Όπως ούτε ο αφελέστερος πιστεύει οτι η ζαρντινιέρα σηκώθηκε και χτύπησε μόνη της τον Κύπριο φοιτητή (οι “καταστροφείς” του οποίου έπεσαν “στα μαλακά”, αντί να υποστούν τις αυστηρότερες προβλεπόμενες ποινές), έτσι και ουδείς σκεπτόμενος αποδέχεται οτι αυτά είναι αποτελέσματα της συμπλοκής, κατά την καταδίωξη. Οι εικόνες αυτές, ανεξήγητο (ή θρασύτατο) “αυτογκόλ” της αστυνομίας αποτελούν άλλο ένα ντροπιαστικό επεισόδιο για ένα κράτος που θέλει να λέγεται ευρωπαϊκό και δείχνει οτι δεν έχουμε διδαχθεί τίποτα από τη διαπόμπευση των ιερόδουλων. Εκτός αν ο εισαγγελέας παρήγγειλε τη δημοσίευση τους επίτηδες, για να εκθέσει την αστυνομία.


Update: Δικαστική παραγγελία για τις καταγγελίες

Update 2: Από το Δελτίο Τύπου της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Με τη σημερινή ανάρτηση των ρετουσαρισμένων φωτογραφιών των τεσσάρων νεαρών κατηγορουμένων, η Ελληνική Αστυνομία δεν δημοσιοποιεί μόνο τα πρόσωπά τους. Ταυτόχρονα, διακηρύσσει περήφανα ότι οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι φέρουν εμφανέστατα σημάδια κακοποίησης, βασανίστηκαν ενώ βρίσκονταν στα χέρια της. Αυτήν την κυνική ομολογία την αντιλαμβάνεται όλη η κοινωνία εκτός από την ελληνική δικαιοσύνη και βεβαίως την ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, το οποίο ήδη αποφάνθηκε ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος ούτε καν διερεύνησης του ζητήματος.

Από την πλευρά μας επισημαίνουμε ότι: η δημοσίευση φωτογραφιών προσώπων τα οποία έχουν ήδη συλληφθεί και είναι στη διάθεση των Αρχών υπερβαίνει την αρχή της αναλογικότητας και προσβάλλει το τεκμήριο της αθωότητας και την προσωπικότητα του υποδίκου, στιγματίζοντάς τον ως εγκληματία ήδη από την προδικασία. Είναι άλλωστε παγιωμένη πρακτική στη χώρα μας εδώ και δεκαετίες η δυνατότητα της αστυνομίας να καλεί στα αστυνομικά τμήματα παθόντες για αναγνώριση υπόπτων είτε από φωτογραφία είτε και με επίδειξη των ιδίων οποτεδήποτε, και δεν χρειάζεται να γίνεται αυτό με πανελλήνια διαπόμπευση του προσώπου. Σε κάθε πάντως περίπτωση, διαπιστώνεται μία ιδιαίτερη επιλεκτικότητα στην εφαρμογή αυτού του μέτρου, από το οποίο εξαιρέθηκε τόσο ο κατηγορούμενος για το βιασμό και την ειδεχθή ανθρωποκτονία της νέας γυναίκας στην Ξάνθη όσο και οι δύο ακροδεξιοί δράστες της δολοφονίας Πακιστανού υπηκόου πριν από λίγες μέρες. Η επιλεκτικότητα αυτή δυστυχώς προδίδει ότι ο σκοπός αυτής της δημοσιοποίησης φαίνεται να είναι άλλος από αυτόν του νόμου που την προβλέπει.

Σε κάθε πάντως περίπτωση, η συστηματική έκνομη βία της αστυνομίας και η σύστοιχη απόλυτη ατιμωρησία των οργάνων της θέτει όχι απλώς πολιτειακό ζήτημα, αλλά υπό αμφισβήτηση και την προσήλωση της χώρας σε έναν ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Υπενθυμίζουμε άλλωστε ότι η ακινησία των αρχών, η συγκάλυψη και η ατιμωρησία αστυνομικών οργάνων για υποθέσεις βασανισμών και αδικαιολόγητης χρήσης βίας έχουν πολλάκις οδηγήσει σε καταδίκες της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, εκθέτοντας και υποχρεώνοντας τη χώρα να καταβάλει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε αποζημιώσεις θυμάτων. Ενόψει της πρωτοφανούς απάθειας των αρχών να πράξουν το στοιχειώδες, δηλαδή να διερευνήσουν, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου καλεί τον Υπουργό Δικαιοσύνης να παραγγείλει άμεσα τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης και δηλώνει ότι θα υποβάλει σχετική μηνυτήρια αναφορά και προς τον κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η ασφάλεια δεν είναι ένας αφηρημένος στόχος που σχετίζεται με τη δημόσια τάξη, είναι δικαίωμα όλων μας και αξιώνει το αυτονόητο, τη νόμιμη δράση των αρχών. Δεν μπορεί να επιτυγχάνεται με αυθαιρεσία, βία και αυταρχισμό.

Το ΔΣ της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Update 3: Υπάρχει μια πτυχή της αντιμετώπισης, μια ρητορική, με την οποία δεν συμφωνώ: Το οτι τα "παιδιά, που τα οδήγησε εκεί η κοινωνία, κλπ". Βεβαίως υπάρχει πάντα το ελαφρυντικό του νεαρού της ηλικίας, σε όλα τα αδικήματα, αλλά τα "παιδιά" είναι ενήλικες, που όπως έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν, έτσι φέρουν και την ευθύνη των πράξεων τους. Άπαξ και πιάσεις τα εκρηκτικά ή το καλάσνικοφ, δεν υπαρχει καμία δικαιολογία. Και η βία της τρομοκρατίας πρέπει να απαντάται από τη δημοκρατία, όπως πρέπει, με την αυστηρή εφαρμογή των νόμων από τη δικαιοσύνη και με πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων, χωρίς ξυλοδαρμούς και κουτοπονηριές, που ηρωοποιούν την τρομοκρατία. Η αστυνομία "κλώτσησε" την επιτυχία της να τους συλλάβει γρήγορα, με τον αδικαιολόγητο ξυλοδαρμό.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice.

H φωτό είναι από το www.tumblr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το εξαιρετικό "Freedom" από τους Elayna Boynton & Anthony Hamilton και από το soundtrack της ταινίας "Django Unchained".

Μια συζήτηση για τη δημοσιογραφία και το δίκτυο

Ας αρχίσουμε με τα αυτονόητα. Άλλο τι είναι ο καθένας κι άλλο η δολοφονία του. Κανένα συμφέρον και κανένας φανατικός δεν έχει το δικαίωμα της αφαίρεσης της ζωής στη δημοκρατία εν καιρώ ειρήνης - στις (προοδευτικές) ευνομούμενες πολιτείες, ούτε καν τα δικαστήρια δεν έχουν αυτό το δικαίωμα.

Πολλοί ενδεχομένως να είπαν “όποιος μπλέκεται με τα πίτουρα, τον τρώνε κι οι κότες”. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν η δολοφονία Γκιόλια οφείλεται σε “επαπειλούμενες αποκαλύψεις σκανδάλων”, σε “μαφιόζικα ξεκαθαρίσματα εκβιασμών” ή σε “βεντέτα με τον χώρο της τρομοκρατίας”. Δεν είμαι επίσης σε θέση να ξέρω περισσότερα πράγματα για την πραγματική υφή της “Σέχτας” ή αν το χτύπημα αυτό ήταν προειδοποίηση προς κάποιους τρίτους - αν και συνήθως η πιο προφανής και απλή εξήγηση είναι και η αληθινή. Σε κάθε περίπτωση, είτε πρόκειται περί μίσους είτε περί υποκόσμου, η άσκηση βίας (πόσο μάλλον η δολοφονία) είναι επαίσχυντη και δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή σε μια χώρα, που δεν θέλει να συγκαταλέγεται στον τρίτο κόσμο.


Ο Σωκράτης Γκιόλιας, εξ όσων διαβάζω, ανδρώθηκε μέσα σε ένα περιβάλλον που ειδικεύεται στη “δημοσιογραφία των αποκαλύψεων”. Όπως πολύ πικρά γνωρίζουμε, στο χώρο αυτό (μαζί με αρκετούς μικρο-εκδότες λαϊκίστικων φυλλάδων πάσης απόχρωσης, εκ των οποίων πολύ λίγοι έχουν μπει στη φυλακή) εμφιλοχώρησαν (εκτός από αρκετά "ψώνια") και πολλά φαινόμενα “δημοσιογραφίας των εκβιασμών”. Αυτή η λαϊκίστικη προσέγγιση έχει κατά βάση ως μεθόδευση να προσεταιρίζεται τον “απλό, ανυπεράσπιστο πολίτη”, του οποίου υποτίθεται τα συμφέροντα υπερασπίζεται, αλλά στην ουσία εξυπηρετεί τις απόλυτα ωφελιμιστικές επιδιώξεις της προσωπικής εξουσίας ή ακόμα και του προσωπικού πλουτισμού. Στην τελευταία περίπτωση, η μέθοδος είναι απλή: Είτε ο θιγόμενος ειδοποιείται για τα κατασκευασμένα “ρεπορτάζ” και καλείται να πληρώσει για να μην δημοσιευτούν είτε αυτός που θέλει να βλάψει κάποιον, πληρώνει για επαναληπτικά (και ανεξήγητα) δημοσιεύματα. Στις υπόλοιπες, αρκεί η κατατρομοκράτηση από την εξουσία του “καταγγέλλοντος”.

Δυστυχώς, αυτή η λαϊκίστικη, νέου τύπου “δημοσιογραφία” επιβραβεύθηκε πλήρως από το κοινό, που την εκτόξευσε στην κορυφή της κυκλοφορίας. Και ούτε βεβαίως η έκπτωση της “παραδοσιακής” δημοσιογραφίας μπορεί να δικαιολογήσει τη στροφή, σε μια χειρότερη και μεταλλαγμένη εκδοχή της. Ομολογώ οτι εξακολουθώ να απορώ για το πόσο διχάζει την κοινωνία η ανάγκη καταδίκης της τελευταίας...

Κατά την άποψη μου, δημοσιογραφία είναι η ικανότητα παρουσίασης (και κυρίως αξιολόγησης), με συγκεκριμένα δεοντολογικά εργαλεία, της πληθώρας των πληροφοριών που συνθέτουν την πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να αφίσταται της προσωπικής οπτικής και του συστήματος αξιών του καθενός. Ακριβώς όμως αυτές οι αξίες καθορίζουν και την ανάγκη ύπαρξης (αλλά και την αξιοπιστία) της δημοσιογραφίας. Η λεγόμενη “ερευνητική δημοσιογραφία”, απαραίτητη για την αποκάλυψη των κακώς κειμένων, οφείλει σε κάθε περίπτωση να ακολουθεί πλήρως τους κανόνες δεοντολογίας, έτσι όπως ορίζονται σε κάθε κοινωνία και σε κάθε εποχή - και μόνο σε εξαιρετικά σοβαρές αποκαλύψεις κρίσιμου μεγέθους μπορεί ο νομικός μας πολιτισμός να δεχθεί παραβίαση κάποιων κανόνων, αν το αγαθό της αποκάλυψης υπερβαίνει κατά πολύ σε σημασία την όποια παραβίαση. Για όσους αμφιβάλλουν οτι οι αποκαλύψεις μπορούν να είναι αποτελεσματικές “με το σταυρό στο χέρι”, να θυμίσω οτι το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, το Watergate, αποκαλύφθηκε με πλήρη σεβασμό των κανόνων δεοντολογίας.

Φυσικά, αυτά είναι “ψιλά γράμματα” στο ανήθικο και αρύθμιστο πολιτικό-μιντιακό μας τοπίο. Και σα να μην έφταναν τα δεκάδες δημοσιεύματα με ψευδώνυμα ανύπαρκτων δημοσιογράφων (και η αντίστοιχη “βιομηχανία αγωγών”, την οποία συνήθως χρησιμοποιούν φαιδροί “επαγγελματίες θιγόμενοι”, αντί για τους πραγματικούς θιγόμενους, που σπάνια αντιδρούν στο διασυρμό τους), ήρθε στο τοπίο να προστεθεί και η δυνατότητα της συκοφαντίας, μέσω των ανώνυμων “δήθεν μπλογκ”. Τα “παραδημοσιογραφικά” ανώνυμα site, επιχειρώντας να επωφεληθούν από το θετικό πρόσημο που συνοδεύει τους πραγματικούς μπλόγκερ, επιδόθηκαν σε μια άνευ προηγουμένου εμπαθή και ύποπτων κινήτρων μπουρδολογία, ανάμικτη με θεωρίες συνωμοσίας, αντιφατικές και αστήρικτες κατηγορίες - και αισθητική της χειρότερης υποστάθμης. Στελεχωμένα συνήθως από δημοσιογράφους τρίτης κατηγορίας, αποτυχημένους ή εξοστρακισμένους από την αγορά, εξυπηρέτησαν τα συμφέροντα κάποιων (παρα)εκδοτών ή άλλων, αποτελώντας τον δούρειο ίππο για την άλωση και τον έλεγχο του διαδικτύου. Ακόμα και μέλη ενός (παρα)κομματικού υποκόσμου, που εκδιώχθηκαν κακήν-κακώς από παρασιτικές θέσεις που είχαν καταλάβει στο δημόσιο, έφτιαξαν “μπλογκ” και χύνουν τη χολή τους, κατά όσων αντιστάθηκαν στην προκλητική και γλοιώδη παρουσία τους σε θέσεις ευθύνης.

Κάθε “κλικ” ισχυροποιούσε και ισχυροποιεί την παρουσία τους. Και εδώ ακριβώς έγκειται ο εκβιασμός: Πράγματι, το μεγαλύτερο κομμάτι της δημοσιογραφικής πιάτσας τσεκάρει συνεχώς τα site αυτά. Όχι μόνο από κουτσομπολίστικη διάθεση, αλλά για να μάθει (κάποιες φορές) πραγματικές ειδήσεις, φήμες και (κυρίως) να ελέγξει αν διασύρεται με κάποιο αστήρικτο “δημοσίευμα”. Αποτέλεσμα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, να μπλέκεται διαρκώς το πραγματικό με το φανταστικό, το αξιόπιστο με το κακόβουλο και χαλκευμένο. Στη χειρότερη, να διαπομπεύονται άνθρωποι, που δεν έχουν καμία άμυνα - καθώς το “να μπλέξεις” απαντώντας σε τέτοιους τύπους, θα επιφέρει χειρότερο διασυρμό.

Το διαδίκτυο προσφέρει (τζάμπα) τη δυνατότητα των αλλεπάλληλων δημοσιευμάτων (δήθεν “κριτικής”), που από μόνο του αποτελεί ένα στοιχείο εκβιασμού. Άλλο να γράψεις επικρίνοντας ένα δημόσιο πρόσωπο μια φορά στους δυό μήνες - κι άλλο να τον “περιλούσεις” με καταιγισμό δημοσιευμάτων, μέσα σε μια μέρα ή μια βδομάδα. Από μόνο του προκαλεί τις υποψίες οτι κάπου “αλλού” στοχεύεις - ώστε να σταματήσεις.

Έτσι, μια κοινωνία βουτηγμένη στο κουτσομπολιό και στη μεσημεριανή “κιτρινίλα”, βρέθηκε να βρωμίζει ακόμα περισσότερο, από το καινούργιο και πιο υγιές κομμάτι της επικοινωνίας, το διαδίκτυο - καθρέφτη φυσικά όλων των δυνάμεων που ενεργοποιούνται μέσα σε αυτήν.

Υπάρχουν δύο προσεγγίσεις στο πρόβλημα: Ή να αποδεχτούμε οτι αυτό είναι το επίπεδο της κοινωνίας και του δημόσιου λόγου και να ελπίσουμε οτι οι επερχόμενες γενιές, με την (όποια) βελτίωση της παιδείας, θα διαμορφώσουν ένα υψηλότερο επίπεδο πολιτισμού. Ή να αποφασίσουμε οτι κάτι πρέπει να κάνουμε τώρα, για να πάρουμε μια άλλη πορεία.

Ένα πρώτο και (απαραίτητο κατά την άποψη μου) βήμα είναι η σοβαρή αυτοκριτική και αλλαγή πλεύσης, του (υπάρχοντος) δημοσιογραφικού κόσμου, ώστε να τεθούν οι βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Δημοσιολογών μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε, δημοσιογράφος όχι (άκρως απογοητευτική είναι και η εμφάνιση, τις τελευταίες ημέρες, κάποιων από τους δημοσιογράφους που έγιναν πολιτικοί). Διαφορετικής ποιότητας ηγεσίες, ισχυρές επαγγελματικές ενώσεις που θα επιβάλουν κριτήρια και κανόνες, θεσμική αναβάθμιση αυτού του “μπάτε σκύλοι αλέστε” είναι προτάσεις που έχω ξαναδιατυπώσει.

Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει με το διαδίκτυο. Ίσως άλλοι πιο έμπειροι από μένα στο μέσο να έχουν να προτείνουν λύσεις, χωρίς να υπάρξει περιορισμός της ελευθερίας του λόγου και του πλούτου που αυτό προσφέρει. Μήπως όσα “μπλογκ” έχουν πάνω από μερικές αναρτήσεις την ημέρα (γιατί η ποσότητα είναι μεταξύ άλλων αυτό που διαφοροποιεί τον πραγματικό μπλόγκερ από το “παραδημοσιογραφικό” site), να πρέπει να έχουν δηλωμένο επώνυμα έναν διαχειριστή; Μήπως πρέπει να υπάρξει κάποιος άλλος έξυπνος τρόπος περιορισμού της αλητείας;

Πάντως, κάτι πρέπει να γίνει. Και κυρίως με αυτούς που βαυκαλίζονται οτι προσφέρουν υπηρεσίες στο κοινωνικό σύνολο, ενώ στην ουσία απαρτίζουν τον εσμό που καταβαραθρώνει το επίπεδο του δημόσιου λόγου και οδηγεί την χώρα ολοταχώς προς τα πίσω. Εντός και εκτός ίντερνετ...



Δύο κείμενα για το ίδιο θέμα, από μια δημοσιογράφο και έναν μπλόγκερ που εκτιμώ: Πόπη Διαμαντάκου και old boy.









H φωτό είναι δανεική από το blog της Ξένης και το εξώφυλλο από το www.amazon.com.

To post συνοδεύεται από το "Teardrop" των Βρετανών Massive Attack, που εμφανίστηκαν και αυτοί το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στη Μαλακάσα.

Sold out

Ευτυχώς, πήγα στην Κούβα όταν ακόμα κάπνιζα. Εκεί η μυρωδιά του πούρου δεν ενοχλεί, είναι απόλυτα ταιριαστή με την υγρή ατμόσφαιρα.


Σάββατο βράδυ, στο Μέγαρο Μουσικής. Παγκόσμια πρώτη, για τους δύο κορυφαίους jazz πιανίστες της Κούβας - sold out. O 69χρονος Chucho Valdes, πανύψηλος και γλυκά άχαρος, επιδεικνύει κάτι παραπάνω από το ταλέντο που έχει ο 47χρονος συναγωνιστής Gonzalo Rubalcaba, στο απέναντι πιάνο: Απόσταγμα ζωής. Στο τέλος, παίζουν μαζί το “Chucho”, το κομμάτι που έγραψε προς τιμήν του ο σαξοφωνίστας Paquito D`Rivera.

Τον τιμούσαν ως συνιδρυτή των Irakere, αλλά ούτε αυτός, ούτε ο μεγάλος απών της βραδιάς (ας όψεται η τέφρα του ισλανδικού ηφαιστείου που τον απέτρεψε), ο τρομπετίστας Arturo Sandoval, δεν άντεξαν την Κούβα και τους περιορισμούς, που το καθεστώς επέβαλε στις jazz αναζητήσεις τους - ο πρώτος αποστάτησε στην Ισπανία, ο δεύτερος το 1990 στην Αμερικανική Πρεσβεία της Αθήνας, εδώ δίπλα.

Εδώ που χτύπησε ο Ε.Α. με το RPG, αυτό που βρήκαν απόψε, μαζί με τα άλλα όπλα, στη γιάφκα της Κυψέλης. Μα στον 5ο όροφο, ρετιρέ; Πώς στο καλό ανεβοκατεβάζεις τέτοιο οπλισμό και τόσα εκρηκτικά σε μια πολυκατοικία - και δεν σε παίρνει κανείς χαμπάρι;

Αλήθεια, τι άποψη να έχει ακόμα η “επανάσταση” στην Κούβα για την jazz; Παγωμένη ή εκρηκτική; Μάλλον το δεύτερο, όργανο εκμαυλισμού της καπιταλιστικής υπερδύναμης. Για την τέχνη συνολικά; Χρήσιμη, όταν δεν αντιβαίνει τα ιδεώδη...

Αργά το βράδυ, δεν έχω ξαναδεί την αίθουσα Banquet στο υπόγειο της νέας πτέρυγας του Μεγάρου - και εντυπωσιάζομαι από το γούστο και την απλότητα, σαν ένα πολύ ωραίο lounge ενός τεράστιου ξενοδοχείου. Σε όλο το κτήριο, διακόσμηση με Panama hats, φωτιστικά σε σχήμα πούρου και κουβανέζικα ρούχα. Το διήμερο έχει επιτυχία.

Στη σκηνή ο Chico Freeman, κάτοικος Θεσσαλονίκης πια, με μπάντα αγνώστων λοιπόν στοιχείων. Παίζουν ένα πολύ ωραίο funky “Chan Chan”. Το κοινό του Μεγάρου έχει (με όλες τις καλές του προθέσεις) ένα απροσδιόριστο ξενέρωτο - δεν ξέρεις αν θα αντέξουν μουσική, που έχει drums. Με διαψεύδουν με έξαλλες εκδηλώσεις ενθουσιασμού. Sold out.

Το προηγούμενο βράδυ, στο Gagarin, οι εγχώριοι Burger Project κάνουν μία από τις 4 sold out συναυλίες της χρονιάς. Χαμός, ιδρώτας και κάπνα - δεν αντέχεται από το στρίμωγμα. Αντιμέτωποι με τις προσκλήσεις της μεγάλης σκηνής δεν τα πάνε κι άσκημα, αν και θέλουν περισσότερο δέσιμο και σκηνική παρουσία. Είμαστε σχεδόν αυτάρκεις.

Ευτυχώς δε, δεν χρειαζόμαστε να κάνουμε άλλα ταξίδια προς τη Δύση. Ότι κάπνισες, κάπνισες. Η υφήλιος παρακολουθεί με δέος το μεγαλύτερο καπνιστικό θέαμα στην ιστορία, καθηλωμένη στα αεροδρόμια, όπως ποτέ - η φύση είναι το απόλυτο αφεντικό.


Και η Ελλάδα την αποκάλυψη, μιας-μιας, όλων των αδυναμιών της - sold out. Με την ελπίδα οτι ο Dominique Strauss-Kahn θα αποδειχθεί σημαντικά διαφορετικός, από το παρελθόν της επαναστατικής οργάνωσης ΔΝΤ. Κι ας έρχονται οι απεσταλμένοι του, λόγω τέφρας, ανήμερα την 21η Απριλίου...







H υπέροχη φωτό, μαζί με πολλές άλλες, είναι από το www.boston.com, η γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή και το εξώφυλλο από το http://2.bp.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το "Chucho", όπως το ερμηνεύει η ορχήστρα του Κουβανού Mario Bauza.

Χωρίς λόγια...

Πάντα πίστευα οτι η “κατάρα” όλων των διενέξεων είναι οι ακραίοι. Είναι αυτοί που αποτελούν το “βούτυρο στο ψωμί” των πάσης φύσεως συμφερόντων και εκμεταλευτών. Αυτοί που δεν επιτρέπουν την άμβλυνση των αντιθέσεων, τη συνεννόηση των λαών, τη διπλωματία και τη λήθη, ώστε να προχωρήσουμε μπροστά - όπως έχουν κάνει πολλοί λαοί και κοινωνικές ομάδες, μεχρι τώρα στην ιστορία του ανθρώπου.


Αυτό το παιδί πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι - και κανείς βέβαια δεν έχει το “επαναστατικό θάρρος” να παραδεχτεί το εγκληματικό αδιέξοδο των πράξεων που υιοθετεί. Αν δεν είναι κατευθυνόμενες...

Ελπίζω οτι η θυσία θα βοηθήσει τουλάχιστον στην πλήρη απονομιμοποίηση οποιουδήποτε τρομοκρατικού “παιχνιδιού”, όσο “ελαφρύ” κι αν παριστάνει οτι είναι. Επειδή δεν πρέπει να ξεχάσουμε και να παραμείνουμε απαθείς, την Παρασκευή γίνονται τρεις προβολές, για την ενίσχυση της οικογένειας - λεπτομέρειες εδώ.


Υ.Γ. Βρίσκω συγκλονιστικό αυτό το σκίτσο (δε νομίζω οτι μπορώ να το αποκαλέσω γελοιογραφία) του Ανδρέα Πετρουλάκη, ο οποίος εξελίσσεται σε έναν από τους σημαντικότερους σκιτσογράφους μας.

Βρίσκω επίσης εκτός τόπου και χρόνου τη δήλωση Παπαρήγα, περί πολέμου στο Αφγανιστάν, που επιχειρεί να προσαρμόσει στη ρητορική της οτιδήποτε συμβαίνει. Λες και έχει σημασία στην περίπτωση αυτή, αν το παιδί ήταν Αφγανός, Σομαλός ή Έλληνας. Ως εκ τούτου, παραθέτω και το καυστικό σχόλιο του Στέφανου Κασιμάτη, από την Καθημερινή:

«Συνέβη το 1979 στο Dammam της Σαουδικής Αραβίας, όπου εργαζόμουν. Συνάδελφος είχε σταθμεύσει το αυτοκίνητό του κανονικά και νομίμως σε προβλεπόμενο χώρο στάθμευσης. Ενας Σαουδάραβας, κάνοντας ελιγμούς με το δικό του αυτοκίνητο, συγκρούσθηκε ελαφρά με το σταθμευμένο όχημα του συναδέλφου. Η υπόθεση οδηγήθηκε στο δικαστήριο, όπου ο τοπικός δικαστής (χότζας) απεφάνθη ότι υπόχρεος αποζημίωσης ήταν ο συνάδελφος, με το σκεπτικό ότι αν δεν είχε μεταβεί στη Σ. Αραβία για να εργασθεί, το αυτοκίνητό του δεν θα εμπόδιζε τους ελιγμούς του οχήματος του “πιστού”. Πίστευα ότι ο τρόπος σκέψης του συγκεκριμένου θρησκευτικού δικαστή ήταν αξεπέραστος. Τα γεγονότα με διέψευσαν».






Το σκίτσο του Ανδρέα Πατρουλάκη είναι από το www.kathimerini.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από το υπέροχο "This World", από το πρώτο άλμπουμ των Βρετανών Zero 7.

Ένα χαστούκι για την Κούνεβα

Είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι οτι η πολιτεία κάνει επιτέλους το χρέος της σε αυτή την υπόθεση - έστω και συμβολικά. Η επικήρυξη των δραστών της επίθεσης κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα (και μάλιστα με ένα εκατομμύριο ευρώ, το μεγαλύτερο ποσό στην ιστορία της χώρας) είναι μια ηχηρή απάντηση στην αντίληψη που θέλει τέτοιους τραμπουκισμούς, του ειδεχθέστερου είδους, να περνούν απαρατήρητοι - ειδικά αν πρόκειται για μια καταφρονεμένη μετανάστρια. Είναι ένα χαστούκι στην αντίληψη που θέλει την αστυνομία ένα διαβρωμένο, φασίζοντα "ότι νάναι" μηχανισμό που κυνηγάει μόνον όποιους απειλούν τους ισχυρούς. Είναι μια απάντηση στη νοοτροπία οτι η Ελλάδα πρέπει να είναι μια τριτικοσμική χώρα, που ανέχεται το μαφιόζικο νταβατζηλίκι - ανίσχυρη και γελοία.


Χαίρομαι, γιατί η θυμωμένη προτροπή του Πιτσιρίκου έπιασε τόπο. Και χαίρομαι επίσης γιατί η επιμονή να διατηρούν στη δημοσιότητα το θέμα και τα (αυτονόητα) επιχειρήματα και οι εκκλήσεις πολλών δημοσιογράφων, bloggers, καλλιτεχνών και διαδηλωτών απέδωσαν καρπούς, έστω και κόντρα σε μια αστυνομία (που δεν πήγε καν να συλλέξει πιθανά δείγματα DNA των δραστών στον τόπο του εγκλήματος) και σε μια (προηγούμενη) κυβέρνηση, που αγνόησε επιδεικτικά την αναγκαιότητα σύλληψης των δραστών και απόδοσης δικαιοσύνης.

Θα είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που με τόση ευφορία, θα θεωρήσω ένα "κάρφωμα" άξιο χειροκροτημάτων.





"Επί του πιεστηρίου": Το χρονικό της αστυνομικής και δικαστικής διερεύνησης για την υπόθεση Κούνεβα.

Το σκίτσο είναι από το www.brooklynflea.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από την εξαιρετική φωνή της Βρετανίδας Sade, κόρης μετανάστη από τη Νιγηρία. Οι στίχοι είναι αφιερωμένοι στο μεγαλείο ψυχής που επιδεικνύει η Κούνεβα προς τους διώκτες της.

Η δύναμη της ηρεμίας

Ναι, η δημοκρατία δεν (πρέπει να) ανέχεται κανενός είδους νταβατζηλίκι - ειδικά αυτό της τυφλής, δολοφονικής βίας του όποιου καθάρματος. Ναι, η δημοκρατία δεν μπορεί να υποχωρεί και να κάνει εκπτώσεις σε τέτοια ζητήματα. Ναι, η δημοκρατία (πρέπει να) δείχνει το σθένος της και δεν διαπραγματεύεται με τον “τυφλό εκδικητή”. Ναι, η δημοκρατία δεν τρομοκρατείται - και πρέπει να το θυμίζει συνέχεια.


Η μάχη κατά της τρομοκρατίας (και της όποιας αποσταθεροποίησης) όμως δεν κερδίζεται ούτε με τη βία, ούτε με δηλώσεις - ακόμα κι αν το πολιτικό τοπίο είναι “ιδιότυπο” και χρειάζεται “ιδεολογικά ξεκαθαρίσματα”. Η μάχη (και ο πόλεμος) κερδίζεται με “ησυχία” - με ήρεμες, μεθοδικές ενέργειες που έχουν στόχο και φτάνουν σε βάθος. Με πολιτική - πόσο μεγαλύτερης υποστήριξης θα απολάμβανε αν π.χ. είχε επικηρύξει αμέσως (έστω και συμβολικά) τους εγκληματίες που επιτέθηκαν με βιτριόλι στην Κούνεβα ή τιμωρήσει παραδειγματικά τους αστυνομικούς χωρίς διακριτικά. Με πολλή και συστηματική δουλειά. Με καταπολέμηση της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς, με δημοκρατική εξυγίανση - και με εκπαίδευση των αστυνομικών, ώστε να μην είναι απολύτως απροστάτευτοι, ακόμα κι αν “έχουν” τον επιτιθέμενο στο στόχαστρο.

Ήμουν από αυτούς που θεωρούσαν τον Μιχάλη Χρυσοχοίδη ως τον καταλληλότερο γι αυτό το πόστο. Φοβάμαι οτι άρχισε ως “ταύρος εν υαλοπωλείω” - όχι γιατί ήθελε να οξύνει, αλλά γιατί πήγε με τον σταυρό στο χέρι, σαν να ήταν υπουργός στη Βρετανία ή στη Γερμανία. Προσπαθώντας να “ενισχύσει το φρόνημα” και να “κόψει τον τσαμπουκά”, αγνοώντας τι αστυνομία έχει υπό την πολιτική του ευθύνη. Εύχομαι η παλιότερη (χειροπιαστή) του επιτυχία να μην αποτελέσει “μπούμερανγκ”...



"Επί του πιεστηρίου": Οι δηλώσεις Χρυσοχοίδη οτι
"τα αστυνομικά τμήματα δεν θα γίνουν φρούρια", με παράλληλη κατάργηση της εξωτερικής φρουράς και οτι δεν χρειάζονται΄"νέοι τρομονόμοι" είναι προς τη θετική κατεύθυνση. Το ίδιο και οι δηλώσεις Τσίπρα, που συναινούν με τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη.

Η φωτό είναι από το www.in.gr

To post συνοδεύεται από τη φωνή της Βραζιλιάνας Luca Mundaca.

Μια "put the cot down" αστυνομία...

Κύριε Υπουργέ,

Την περασμένη Παρασκευή το βράδυ, ταξιδεύοντας με το ΙΧ μου και εξερχόμενος από τούνελ, είδα ξαφνικά να πετάγονται μπροστά μου, στη μεσαία λωρίδα από τις τρεις του αυτοκινητοδρόμου, δύο αστυνομικοί με φακούς (!), οι οποίοι μου έκαναν έντονα νοήματα να κάνω δεξιά.

Όχι μόνο τους απέφυγα “παρά τρίχα”, αλλά και λίγο έλειψε να τρακάρω με άλλο ΙΧ, που εκείνη τη στιγμή αποχωρούσε από το μπλόκο. Βγήκα τρέμοντας από την ταραχή και την αγανάκτηση, για την απίστευτη ανευθυνότητα και διαμαρτυρήθηκα εντονότατα, αλλά πάντοτε ευγενικά και μιλώντας στον πληθυντικό.


Σε ερώτηση μου, πώς διανοούνται και κάνουν αυτή την τόσο επικίνδυνη διαδικασία, εισέπραξα την πρώτη αχαρακτήριστη απάντηση: “Εάν δεν τρέχατε κύριε, δεν θα υπήρχε κανένας κίνδυνος”. Το επιχείρημα προφανώς δεν ευσταθεί, αφού είναι δεδομένο οτι αυτό το “σάλτο μορτάλε” το κάνουν, για όποιον “συλλαμβάνουν” να τρέχει περισσότερο από 90 χλμ/ώρα, που είναι το όριο ταχύτητας στο συγκεκριμένο σημείο – και όχι φυσικά για “όποιον δεν τρέχει”.

Στη συνέχεια, ο προϊστάμενος του κλιμακίου, με κάλεσε να κάνω όπισθεν στον αυτοκινητόδρομο. Όταν του επεσήμανα οτι ΚΑΙ αυτό αντίκειται στους κανόνες της οδικής ασφάλειας, παντού στον κόσμο, μου απάντησε οτι “υπ' ευθύνη του και με τα αλάρμ δεν είναι επικίνδυνο”.

Όταν ρώτησα γιατί δεν ακολουθούν τη διαδικασία που ακολουθείται σε όλες τις προηγμένες χώρες, δηλαδή του περιπολικού που ακολουθεί το ΙΧ προς έλεγχο και του ζητάει με τους φανούς και το μεγάφωνο να κάνει δεξιά, μου απάντησαν το αμίμητο: “Διότι η υπηρεσία δεν μας επιτρέπει να κάνουμε καταδίωξη, για να μη “χτυπήσουμε”. Και άλλωστε με αυτά τα περιπολικά που έχουμε, δεν θα μπορούσαμε”!

“Δηλαδή, αν σας αφαιρέσω τώρα το περίστροφο και το σκάσω, δεν θα με καταδιώξετε;” ρώτησα. “Βεβαίως, διότι αυτό είναι διαφορετικό”, ήταν η απάντηση...

Υπό αυτές τις συνθήκες, αρνήθηκα να αναγνωρίσω την παράβαση που μου βεβαιώθηκε – αντιθέτως, πιστεύω οτι ως πολίτης, εγώ θα έπρεπε να “βεβαιώσω παράβαση” στους υπαλλήλους σας, που με τέτοια ελαφρότητα και ερασιτεχνισμό έθεσαν τη ζωή τη δική μου και του συνεπιβάτη μου, αλλά και τις δικές τους, σε κίνδυνο. Αυτό για το οποίο κατηγορούμαι εγώ δεν είναι θανατηφόρο, αντιθέτως αυτό που έκαναν αυτοί ΕΙΝΑΙ – και το χειρότερο: Παρότι είναι εντεταλμένοι για την τήρηση της οδικής ασφάλειας, δεν είχαν καμία συναίσθηση.

Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο έμεινε παράλυτος συνάδελφος συγγενή μου στην Κρήτη – όταν τον παρέσυρε οδηγός σε μπλόκο. Είμαι βέβαιος οτι θα υπάρχουν κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις, λόγω ανεύθυνων οδηγών, αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ οτι πλέον οι αστυνομικοί της Τροχαίας “πετάγονται” με τέτοιον τρόπο, σ' ένα σύγχρονο αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας.

Σε κάποιο σημείο της συζήτησης, ο προϊστάμενος μου είπε οτι “στις χώρες, στις οποίες αναφέρομαι, ο πολίτης σέβεται τον αστυνομικό”. Του απαντώ και δημοσίως, οτι ο σεβασμός κερδίζεται με τις πράξεις και τον επαγγελματισμό – κάτι που έλειπε παντελώς από την πρακτική των αστυνομικών, στο συγκεκριμένο συμβάν.

Όλα τα παραπάνω, κύριε Υπουργέ, συνιστούν μια Τροχαία τριτοκοσμική, που δεν ξέρει “πού πατά και πού πηγαίνει” - η οποία δεν ακολουθεί διαδικασίες που εγγυώνται την οδική ασφάλεια και θέτει σε κίνδυνο τις ζωές των πολιτών και των ίδιων των αστυνομικών.

Οδηγώ τριάντα ολόκληρα χρόνια και δεν έχω εμπλακεί ποτέ στο παραμικρό ατύχημα. Δεν φανταζόμουν ποτέ οτι παραλίγο να μου συμβεί, λόγω της αβελτηρίας της Τροχαίας.

Σας παρακαλώ να επιληφθείτε του θέματος – και εύχομαι η επιστολή αυτή να αποτελέσει αφορμή για την κατάργηση αυτής της τόσο επικίνδυνης και ανεγκέφαλης πρακτικής, από μέρους των υπηρεσιών της Τροχαίας.




Είχε τρεις ημέρες για να εκφράσει τις αντιρρήσεις του. Προσπάθησε να βρει τον διοικητή – αλλά η Τροχαία του έδινε λάθος αριθμούς για την αρμόδια Διεύθυνση. Μετά βρήκε το τηλέφωνο, αλλά απάντησε ένας αστυνομικός που του είπε οτι ο διοικητής λείπει και οτι το fax δεν είναι “σίγουρο”. “Πώς να το στείλω δηλαδή;” “Με συστημένη επιστολή” ήταν η απάντηση. Μετά θυμόταν οτι είχε τολμήσει να ζητήσει και το mail - και τον έπιασαν τα γέλια...

Τελικά βρήκε τον διοικητή, που έδειξε κατανόηση. Όμως το πρόβλημα παραμένει. Κάντε τώρα την αναγωγή στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία – και σε τι κατάσταση βρίσκεται. Ο φρουρός σε πεζόδρομο, κάθε μέρα με το ίδιο αμάξι, που δεν έπαιρνε μπροστά. Τον ήξεραν όλοι και τον χαιρετούσαν. Δεν μπορώ να φανταστώ πιο “sitting duck” κατάσταση...


Οι καταγγελίες της αντιπολίτευσης για την “εξαθλίωση” της αντιτρομοκρατικής δίνουν και παίρνουν – δεν είμαι σε θέση να τις διασταυρώσω, αλλά η κοινή λογική λέει οτι ευσταθούν σε μεγάλο βαθμό. Είναι όμως δυνατόν να μην φαντάζεται η ίδια η υπηρεσία οτι μπορεί να είναι κύριος στόχος, μετά τις τόσο “σκληρές” απειλές εναντίον αστυνομικών; Τις απαράδεκτες ελλείψεις και παραλείψεις ξεμπροστιάζουν οι ίδιοι οι συνδικαλιστές αστυνομικοί και πρώην αξιωματικός της υπηρεσίας.

Απαίδευτοι αστυνομικοί, “επαρχιώτες” αξιωματικοί, έλλειψη προσωπικού, απουσία πειθαρχίας, σύγχρονου εξοπλισμού και επαγγελματισμού. Αστυνομία χωρίς διαδικασίες, χωρίς κίνητρα, χωρίς βούληση για αποτέλεσμα, παγιδευμένη στις παθογένειες του ελληνικού δημοσίου και της κοινωνίας μας – αστυνομία που είναι βουτηγμένη στη μιζέρια, τη βία στους αδυνάτους, τη διαφθορά, την ακροδεξιά...

Πριν από 10 χρόνια, έδειξε οτι μπορεί να πάρει μια πορεία πιο επαγγελματική και ταυτόχρονα δημοκρατική. Εδώ και αρκετά χρόνια, έχει απλώς “πάρει τη ζωή της λάθος”...



Υ.Γ. Αν δείτε ποτέ να σας “πετάγεται” ένας τροχαίος σε αυτοκινητόδρομο, γράψτε ένα γράμμα και διαμαρτυρηθείτε. Ίσως αν γράφαμε 100 άνθρωποι την ημέρα, για κάθε στραβή πρακτική των κρατικών υπηρεσιών, κάτι μπορεί να άλλαζε...



Η φωτό της ιταλικής "αντιδιαστολής" είναι από το www.bloka.com, η γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη "δάνειο" και πάλι από τον αγαπητό John Black και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από τον έξοχο Βρετανό Barry Adamson - κάποτε μπασίστα του εξαιρετικού μετα-πανκ γκρουπ των Magazine. To Oedipus Schmoedipus είναι άλμπουμ του 1996.

Ο ισολογισμός της βίας

Δεν ξέρω αν το έχετε αντιληφθεί, τα πράγματα έχουν “χοντρύνει” - σε λίγο θα ξεφύγουν από κάθε έλεγχο. Και δεν μιλάω για την κατάσταση των δημοσίων οικονομικών, για την οποία σοβαροί συνάδελφοι φοβούνται “στάση πληρωμών”, σε λίγο καιρό. Μιλάω για την υπόθεση της βίας.


Για την επίθεση στον Alter δεν θέλω να σχολιάσω, γιατί θα πω κοινοτοπίες περί ελεύθερης ενημέρωσης (που παρόλα αυτά ισχύουν). Τη θεωρώ και απολύτως βλακώδη επίθεση (η αστυνομία υποστηρίζει οτι πρόκειται για τη “Σέχτα”) - αν κανείς θέλει να δείξει την αηδία του για τον Τράγκα, μια “συστοιχία” από γιαούρτια ή μια εκκένωση λυμάτων θα πέρναγε πολύ πιο αποτελεσματικά το μήνυμα, χρησιμοποιώντας και το χιούμορ.

Χθες όμως παραλίγο να εκραγεί παγιδευμένο αυτοκίνητο σε τράπεζα, με τέτοια ποσότητα εκρηκτικών, που θυμίζει Βαγδάτη. Δεν θέλω καν να σκεφτώ τον αριθμό των θυμάτων που μπορούν να φέρουν τέτοιες εκρήξεις, που τινάζουν όλο το τετράγωνο στον αέρα. Επιπλέον, κάποιοι (δεν είμαι σε θέση να ξέρω από ποιό “χώρο”) επιτέθηκαν με σιδηρογροθιά στον Πανούση (τον καθηγητή, όχι τον Τζίμη) – προφανώς για να “τιμωρηθεί” γι αυτά που έχει πει ή για να φοβάται να ξαναμιλήσει...

Ίσως στενοχωρήσω κάποιους (ή πολλούς) στη μπλογκόσφαιρα, αλλά έχω μια βαθύτατη διαφωνία με την αποδοχή της βίας, όπως διαφαίνεται μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη. Ή μάλλον για να είμαι ακριβής, με αυτή τη συζήτηση για τον “συμψηφισμό” της βίας – οτι υπάρχει “αποδεκτή” βία, ως απάντηση στη βία της πολιτείας, της αστυνομίας, της ολιγαρχίας, της πλουτοκρατίας κλπ. Είναι ακριβώς η ίδια οπτική του "οφθαλμόν αντί οφθαλμού", που όλοι μας επικρίνουμε στην ισραηλινή ηγεσία. Μάλιστα με ανησυχεί πώς αυτή συζήτηση συνδυάζεται μ' ένα συνεχές “σαμποτάζ” του δημοκρατικού πολιτεύματος – λες και έχουμε άλλη επιλογή που να μην οδηγεί προς τον ολοκληρωτισμό.

Να διευκρινίσω οτι θεωρώ τα “Δεκεμβριανά” κοινωνική εξέγερση και όχι "αλητεία", υπόθεση ολίγων δεκάδων “αναρχικών” και άλλων ή “οργανωμένο σχέδιο” για αποσταθεροποίηση της χώρας επειδή ο Καραμανλής προσέγγισε τον Πούτιν και δεν έκανε το χατήρι της Ουάσινγκτον – και άλλες τέτοιες μπαρούφες “ασύμμετρης απειλής”, αλά “πυρκαγιές 2007”. Τα έχω γράψει και έχω κάνει και τη δική μου (ταπεινή) πρόταση. Θεωρώ υγιές φαινόμενο την έκφραση της οργής, τη διαρκή κινητοποίηση, τους ειρηνικούς ακτιβισμούς – όλα εκτός από το “μπουρλότο”, τη λεηλασία και τον τρόμο των πολιτών.

Πρώτα-πρώτα, η βία δεν κάνει τίποτε άλλο από το να ενεργοποιεί τα συντηρητικά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας και να ενισχύει τους μηχανισμούς καταστολής. Η κυβέρνηση δεν έπεσε όπως ήλπιζαν αφελώς πολλοί – και ούτε θα πέσει ποτέ έτσι, παρά μόνο αν υπάρξουν πολλοί νεκροί από την καταστολή (κάτι που ελπίζω να απεύχεται και ο πιο φανατικός θερμοκέφαλος). Κι αυτό λόγω της κατακραυγής (πια) από την υπόλοιπη κοινωνία. Και πάλι καλά που το παιχνίδι “συντηρητική στροφή των νοικοκυραίων” δεν δείχνει να βγαίνει στην κυβέρνηση.

Ύστερα, η βία δεν αγγίζει ούτε κατά διάνοια αυτούς που “ασελγούν” επί της κοινωνίας. Είναι απολύτως προστατευμένοι (απλώς κυκλοφορούν με ακόμα περισσότερους μπράβους, προσβάλλοντας όλους τους υπόλοιπους), την πληρώνουν κάτι μικροκαταστηματάρχες – και γενικά το εμπόριο. Φυσικά το μεγαλύτερο λογαριασμό τον πληρώνει η κοινή μας τσέπη, γιατί οτιδήποτε είναι δημόσιο, πληρώνεται από τους φόρους μας. Ακόμα και κάποιες “πολυεθνικές”, εταιρείες τηλεπικοινωνιών ή τράπεζες, που θα μπορούσαν να θεωρούνται υπόλογες οτι συμβάλλουν στην “αφαίμαξη” του λαού, υφίστανται κάποιες ζημιές που μπορούν να της αντιμετωπίσουν – αν την πληρώσουν κάποιοι, θα είναι οι εργαζόμενοι που θα απολυθούν. Και οι καταναλωτές που ταλαιπωρούνται λίγο, γιατί δεν βρίσκουν ΑΤΜ στην περιοχή του κέντρου...


Ας αποσαφηνίσουμε κάτι με τη βία (που μπορεί να είναι φυσική, λεκτική, ψυχολογική): Δεν μπορεί να μπαίνει στο ίδιο καλάθι – λυπάμαι – η κακή συμπεριφορά του δημοσίου υπαλλήλου, η άθλια τηλεόραση ή ακόμα και ο εξευτελισμός του πολίτη από ένα “τριτοκοσμικό” κράτος, με τη φυσική βία και τον τρόμο. Τα παραπάνω είναι σοβαρά πολιτιστικά ή κοινωνικά εγκλήματα, που έχουν άλλη “θεραπεία” - πολιτική. Ούτε τα ακόμα σοβαρότερα περιβαλλοντικά εγκλήματα (τόσο συνήθη στη χώρα μας), η φτώχεια ή η ανεργία (που σε σκοτώνει ψυχολογικά όσο τίποτα, λένε οι ειδικοί) μπορεί να “συμψηφιστεί” ή να απαντηθεί με φυσική βία. Ακόμα κι η βία της αστυνομικής καταστολής ή η άθλια επίθεση κατά της Κούνεβα (ίσως ειδεχθέστερη κι από το φόνο) δεν μπορεί να απαντηθεί με βία – μια οργανωμένη πολιτεία έχει το νομικό της πολιτισμό και την (τεράστια) δύναμη των πολιτών να αντιδράσουν ηχηρά. Ξέρω οτι πολλά γράφτηκαν με την ιδιαίτερη φόρτιση του θανάτου του Αλέξη. Να ουρλιάξουμε για την ατιμωρησία, ναι – να γίνουμε ίδιοι με τους θύτες, όχι. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη παγίδα ή τιμωρία στην οποία μπορεί να σε αναγκάσει κάποιος, να γίνεις σαν κι αυτόν και να απειλήσεις ή αφαιρέσεις ζωή.

Πολύ συχνά ακούω "Μα είμαστε σε πόλεμο" - και η συζήτηση εκτρέπεται στο “Μα ποιά δημοκρατία υπερασπίζεσαι;” Αυτή που λειτουργεί έστω και σαθρά, είναι η απάντηση. Εντυπωσιάζομαι όταν το ακούω και από ανθρώπους που έχουν μνήμες του μη δημοκρατικού καθεστώτος, αυτού που δεν επιτρέπει ελευθερία λόγου, που ασκεί πραγματική τρομοκρατία, που χρησιμοποιεί τα βασανιστήρια ως μέσο καταστολής. Φοβάμαι οτι όσοι με ευκολία μιλούν για “φασισμό” και την ανάγκη βίας, δεν έχουν απλώς ιδέα τι σημαίνει πραγματική, μαζική βία...

Το πολύ κακό με την πορεία που αφήσαμε να πάρει η χώρα μας, τα τελευταία χρόνια, είναι οτι εξαπλώθηκε ένας σχεδόν “αθεράπευτος” κυνισμός: Μια συνολική απογοήτευση με θεσμούς και πρόσωπα – ένας (δικαιολογημένος ίσως, ωστόσο αυτοκαταστροφικός) πόλεμος με την ίδια την ελπίδα.
Κι έχουμε φτάσει λοιπόν σε αυτή τη χώρα, όπου όλοι τρώνε μουσακά στο σπίτι της μαμάς και πιέζουν για ένα “βολεψασιόν” σε κάποια φάση της ζωής τους (ενώ ταυτόχρονα είμαστε το πιο “αριστερό” εκλογικό σώμα στην Ευρώπη, που κυβερνάται όμως από τη δεξιά) να λοιδωρείται (μετά τον εκσυγχρονισμό) και η έννοια “δημοκρατία”. Όπως έχει γίνει ανέκδοτο η “καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται” (δυστυχώς είναι, όσο κι αν δεν αρέσει, μια μεγάλη αλήθεια – άλλο αν εκφέρεται και από υποκριτικά χείλη), έτσι και η λέξη “δημοκράτης” εκτοξεύεται ειρωνικά...

Πριν φτάσουμε λοιπόν να λοιδωρούμε την ίδια μας την ανθρώπινη (και κοινωνική) υπόσταση, ας σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε ριζικά, άμεσα και μεθοδικά αυτή τη δημοκρατία – γιατί είναι το μόνο πολίτευμα που έχουμε. Ας κινηθούμε, ας γράψουμε, ας μιλήσουμε, ας πείσουμε, ας συμμετάσχουμε στα κοινά, ας πιέσουμε ανθρώπους να κάνουν πράγματα ή να εγκαταλείψουν άλλα, ας αναδείξουμε νέους ανθρώπους και νέες απόψεις – θετικά, είναι ο μόνος τρόπος. Διότι η βία δεν είναι μόνο αδιέξοδη, είναι και ανεξέλεγκτη (αλήθεια ποιος αποφασίζει, εν ονόματι ποιου, ποιος “τιμωρείται” και γιατί ακριβώς;), όπως επίσης ενισχυτική των φαινομένων διάλυσης μιας πολιτείας – αυτών ακριβώς που υποδαύλισαν την εξέγερση. Αυτή τη στιγμή έχουμε μια νέα γενιά (άκρως επικίνδυνων όπως φαίνεται) τρομοκρατών, που θεωρούν πιθανώς οτι η κοινωνία τους δικαιώνει και καπηλεύονται το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αφήνοντας την προκήρυξη τους πάνω στον τάφο του. Και μια χώρα που έχει χάσει το μπούσουλα...



"Επί του πιεστηρίου" (21.02): Δημοσιογράφους απειλεί η "Σέχτα Επαναστατών"...

Οι φωτό είναι από τα http://www.e-tipos.com, http://www.apn.gr, www. terrorismandtheinternationalcommunity.blogspot.com

Για όποιον αντέχει, παραθέτω ένα παλαιότερο άρθρο μου στην Athens Voice, όταν αυτή δεν υπήρχε ακόμα στο web. Κι επειδή σας κουράζω, το post αυτό συνοδεύεται από το αγαπημένο μου εννιάλεπτο αριστούργημα του μεγάλου "Αρχηγού του Funk" James Brown, από το άλμπουμ "Motherlode".




Ο συμψηφισμός των εγκλημάτων

Γιατί η τρομοκρατία δεν μπορεί ποτέ να δικαιολογηθεί

γράφτηκε στις 11 Μαίου 2004

Η συζήτηση με τους γάλλους δημοσιογράφους, είχε ανάψει. Κάποιοι ήταν υπέρ της τακτικής της "μάυρης χήρας". "Αν δεν κάνουν τις επιθέσεις αυτοκτονίας οι Τσετσένοι, πώς θα στρέψουν την προσοχή στον αγώνα τους; Οι Ρώσοι θα τους σφάξουν, εν μέσω παγκόσμιας αδιαφορίας..."

Το πιό πειστικό αντεπιχείρημα ήρθε από έναν Ελληνα: "Και από πότε η δημοσιότητα ενός (πιθανώς) δίκαιου αγώνα, "καθαγιάζει" τη σφαγή αμάχων; Εάν ο πατέρας μου, που συμμετείχε ενεργά στον (καθόλα δίκαιο) αγώνα κατά της δικτατορίας - που βασάνιζε και σκότωνε ανθρώπους - αποφάσιζε να ζωστεί εκρηκτικά και να σκοτώσει καμμιά τριανταριά Νεοϋορκέζους, για να στρέψει την παγκόσμια κοινή γνώμη στην Ελλάδα και να εκδικηθεί τους Αμερικανούς, εγώ θα ντρεπόμουν για λογαριασμό του..."

Το πρόσφατο χτύπημα στο Γκρόζνι, που είχε στόχο τη διορισμένη από τον Πούτιν ηγεσία αυτής της "ανεξάρτητης" επαρχίας της (πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ενωσης), έρχεται να περιπλέξει ακόμα περισσότερο τα πράγματα. Η νάρκη κάτω από την εξέδρα, σε μιά συμβολική μέρα της νίκης κατά των ναζί, θέρισε -εκτός από την ηγεσία της χώρας - και αρκετούς αμάχους, που παρακολουθούσαν την παρέλαση. Και προκάλεσε ένα ακόμα λουτρό αίματος, ένα ακόμα κεφάλαιο βαρβαρότητας στην ιστορία μιάς πολύχρονης διένεξης.

Η γεωστρατηγική σημασία της Τσετσενίας με τα πετρέλαια της Κασπίας και τον αγωγό που θα περάσει από το Γκρόζνι, τα αποσχιστικά παιχνίδια των Ρώσων στην Βόρεια Οσετία και την Απχαζία και η προϊστορία με τους Τσετσένους αυτονομιστές που έσφαζαν με την προτροπή της Μόσχας, είναι ίσως δύσκολο να αναλυθούν και να κατανοηθούν από τον πολίτη της δύσης. Ωστόσο, όσες κι αν είναι οι βαρβαρότητες της ρωσικής ηγεσίας, μπορεί κανείς να δικαιολογήσει αυτή την επίθεση και να την χαρακτηρίσει "ηρωική", παραλληλίζοντας την με την απόπειρα του Παναγούλη κατά του δικτάτορα Παπαδόπουλου;

Ο σύγχρονος, σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να βάλει μιά διαχωριστική γραμμή. Και να αποδεχτεί, ή τέλος πάντων να "ανεχτεί" τη βία μόνο ως ύστατη αντίδραση στις περιπτώσεις της αυτοάμυνας, της ένοπλης εισβολής σε μιά χώρα ή των ολοκληρωτικών καθεστώτων. Γιατί, όταν ο απελπισμένος απαντά με την εν ψυχρώ δολοφονία ανυπεράσπιστων ανθρώπων, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να εξομοιώνεται με το θύτη του.

Η ανθρωπότητα συγκλονίζεται τις τελευταίες ημέρες από την αποκάλυψη της φρικιαστικής, διεστραμμένης βαρβαρότητας των Αμερικανών και Βρετανών στις ιρακινές φυλακές. Πάνω απ' όλα τρομάζει η αλαζονεία και η άνευ προσχημάτων επίδειξη του "επιτεύγματος", με φωτογραφίες και χαμόγελα που παραπέμπουν σε ηλίθια γυμνασιόπαιδα, που καμαρώνουν για την "πλάκα" τους. Ολες οι καταγγελίες συντείνουν στο οτι πρόκειται για μαζική τακτική, κάτι που θα καταγραφεί στην ιστορία σαν η πιό "μαύρη τρύπα" μιάς απίστευτα φανατικής, άπληστης, νεο-χριστιανικής και ακροδεξιάς αμερικανικής διοίκησης, που βρήκε κενό στην παγκόσμια ισορροπία (χωρίς το αντίπαλο δέος) και εφάρμοσε τη βαρβαρότητα, κλονίζοντας, με τη μέθοδο "Γκουαντάναμο", ακόμα και τα θεμέλια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο τον δημοκρατικό κόσμο.

Ωστόσο, όσο δεν δικαιούνται οι "μουτζαχεντίν" του Λευκού Οίκου να αιματοκυλίσουν μιά χώρα, ως απάντηση στο μακελειό της 11ης Σεπτεμβρίου ή για να ανατρέψουν ένα στυγνό δικτάτορα, όπως τον Σαντάμ Χουσεϊν ή τον Μιλόσεβιτς, άλλο τόσο ο πόλεμος και η κατοχή στο Ιράκ δεν μπορούν δικαιολογήσουν το αιματοκύλισμα αθώων στη Μαδρίτη. Κανένα έγκλημα δεν δικαιολογεί την μαζική τρομοκρατία του πολέμου, όπως και κανένας πόλεμος δεν δικαιολογεί ένα τρομοκρατικό χτύπημα.
Κι αν σε κάποιους η τρομοκρατία της Αλ-Κάϊντα ή άλλων μοιάζει "συμπαθητική", γιατί προέρχεται από την πλευρά των "αδυνάτων", η απάντηση είναι απλώς οτι στα εγκλήματα κανένας συμψηφισμός δεν είναι δεκτός.

Πολλές φορές η συζήτηση για την τρομοκρατία κάθε μορφής καταλήγει στην αφοπλιστική ερώτηση "Και τι θέλεις να κάνουν; Είναι η ύστατη λύση τους, δεν έχουν άλλη..." Οσο κι αν είμαστε φορτισμένοι από κοινωνικοπολιτικές θεωρήσεις, γεωστρατηγικές αναλύσεις, θεωρίες συνομωσίας ή απλώς "αντιαμερικανικό" ταμπεραμέντο, θα πρέπει ίσως να συμφωνήσουμε στο οτι το μυαλό του σύγχρονου ανθρώπου, που επιθυμεί την πρόοδο και την ειρήνη, πρέπει να μπορεί να διακρίνει.

Αλλο ο Παλαιστίνιος που μάχεται τα ισραηλινά στρατεύματα κατοχής και την τρομοκρατική πολιτική του Σαρόν - κι άλλο ο καμικάζι που τινάζεται μέσα σ'ένα καφενείο στο Τελ-Αβίβ, θερίζοντας δεκάδες αμάχους. Αλλο ο ιρακινός μαχητής που αντιστέκεται στην αμερικανική εισβολή κι επιτίθεται στις στρατιωτικές δυνάμεις - κι άλλο οι υπάνθρωποι που έκαψαν και έσερναν τα πτώματα των αλλοδαπών "συνεργατών" στο Ιράκ, πανηγυρίζοντας έξαλλα. Ακόμα κι αν πρόκειται για την ίδια δεξαμενή ανθρώπων, οι πράξεις διαφέρουν ηθικά σαν τη μέρα με τη νύχτα.

Στην Ελλάδα, όταν καταδικάζεις κάθε μορφής τρομοκρατία, πιθανότατα θα διαφωνήσεις με ένα αρκετό μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, που "συμπαθούν" τη δράση των εγχώριων οργανώσεων. "Πως μπορείς να εξομοιώνεις κάποιους που βάζουν βόμβες ή σκοτώνουν επιλεκτικά και συμβολικά εκπροσώπους του συστήματος, με την Αλ-Κάϊντα;" είναι μία από τις ερωτήσεις. Οχι βέβαια... Αλλο Ιράκ, άλλο Παλαιστίνη, άλλο Τσετσενία, άλλο Ελλάδα.

Στην προσπάθεια δικαιολόγησης της βίας (και της ίδιας της ύπαρξης τους) όμως ακούγονται τα ίδια έωλα επιχειρήματα. Ακόμα κι αν έπεισαν κάποιους οτι δεν αποτελούν "λαθρεπιβάτες της αριστεράς", οι δικοί μας εκπρόσωποι της "ένοπλης πάλης" σαμποτάρισαν την προσπάθεια ενός ολόκληρου λαού να προχωρήσει σε καλύτερη ζωή και δημοκρατία, αυθαίρετα και φασιστικά αποφάσισαν "εν ονόματι" του να αφαιρέσουν ζωές με "ασαφή" κίνητρα και κριτήρια - και προσπάθησαν να φανούν ως η "μαχόμενη" συνέχεια της αριστεράς και του αντιδικτατορικού αγώνα, ακόμα και του Κολοκοτρώνη! Μόνο που όλα αυτά θα ηχούσαν ως ύβρις, στα αυτιά αυτών που έδωσαν τη ζωή τους ή την υγεία τους, για να έχουμε αυτή τη δημοκρατία. Και φυσικά ο "συμψηφισμός" με άλλα εγκλήματα, όπως το ναυάγιο του "Σάμινα", δεν μπορεί να συγκινήσει έναν σοβαρό ακροατή, όσο καλοπροαίρετος κι αν είναι. Οσο για το οτι "δεν τρομοκράτησαν το λαό", η ψυχούλα αυτών που βρέθηκαν απέναντι τους το ξέρει...

Σ' ένα σύγχρονο κόσμο, που όλες οι πολιτισμένες κοινωνίες (πλην μερικών πολιτειών της Αμερικής) δεν δέχονται την αυτοδικία και τη θανατική ποινή, η αποδοχή της βίας ως μέσου επίλυσης των διαφορών δεν μπορεί να γίνεται ηθικά αποδεκτή. Οπου επικρατεί, έστω και κατ' επίφαση, η δημοκρατία, οι λύσεις δίνονται αλλιώς, με πολιτικά ή δικαστικά μέσα. Εκτός κι αν αποφασίσουμε όλοι μαζί, οτι για τα εγκλήματα των ηγεσιών ή των οικονομικών συστημάτων, θα πρέπει να σκοτώνονται επιλεκτικά μερικές χιλιάδες πολιτών των ισχυρών χωρών... Η μήπως πρέπει να οδηγηθούμε στον παραλογισμό μιάς παγκόσμιας σύγκρουσης, για να "τιμωρήσουμε" τους ισχυρούς;

Αλλωστε πίσω από τους εθνοτικούς, θρησκευτικούς ή πολιτικούς φανατισμούς κρύβονται πάντα συμφέροντα εξουσίας, που βρίσκουν έδαφος στην έλλειψη νοημοσύνης, παιδείας και στην προβληματική ψυχοσύνθεση των προθύμων να υπηρετήσουν ένα βίαιο σκοπό, για να δικαιολογήσουν στρεβλά την ύπαρξη τους. Ως η καλύτερη προβοκάτσια, η κάθε μορφής τρομοκρατία είναι ο καλύτερος σύμμαχος της καταστολής και της περιστολής των βασικών μας δικαιωμάτων, προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει πολύ σοβαρά ο άνθρωπος του 21ου αιώνα. Γι αυτό και καλούμαστε όλοι να κάνουμε το πάν για να μην επικρατούν οι εξτρεμιστές - η λύση πάντοτε βρίσκεται στη μετριοπάθεια.

Ενα από τα μεγαλύτερα θέματα της νέας χιλιετίας επίσης, είναι η παγκόσμια "αντιπαράθεση" ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εθνικής κυριαρχίας. Πέρα από την υποκριτική χρήση των πρώτων από τους αμερικανούς, το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα βοηθηθούν οι κοινωνίες που στενάζουν κάτω από ολοκληρωτικά καθεστώτα, να αποκτήσουν ουσιαστική αυτοδιάθεση.

Αρκετοί από τους λεγόμενους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες, που "φλερτάρουν" και με την τρομοκρατία, μοιάζουν αδικαιολόγητοι στη σημερινή εποχή. Η τουλάχιστον έχουν εναλλακτικούς δρόμους. Και πάντως μέσα στην Ευρώπη που ενώνεται, οι αιτιάσεις των φανατικών Βάσκων και Βορειοιρλανδών ή κρατιδίων με πληθυσμό μικρότερο από το Περιστέρι, μοιάζουν αστείες - όσο και η βία τους φονική. Μόνο ο δρόμος της "μη βίας", που δίδαξε με τόση επιτυχία ο Γκάντι, μπορεί να δικαιωθεί ηθικά.

Είναι σωστό οτι πρέπει να σκύψουμε για να βρούμε τις πηγές (και τις πληγές) που γεννούν τη βία και την τρομοκρατία, στη φτώχεια και την καταπίεση του τρίτου κόσμου. Αυτό που παραβλέπουν όμως οι γεωπολιτικές αναλύσεις πολλές φορές είναι ο ανθρώπινος παράγοντας και η "προσωπική ευθύνη". Κι αυτό το κενό, μόνο η εξάπλωση ενός νέου ανθρωπισμού μπορεί να το συμπληρώσει.

“Θεσμούς αντί για εσμούς”...

Έπρεπε να αρχίσει η μεγάλη σύγκρουση, για να συνειδητοποιήσει η ελληνική κοινωνία (αν το έχει συνειδητοποιήσει ολόκληρη) πόσο “ρετάρει” η μηχανή και πόσο το σασί είναι ξεχαρβαλωμένο. Μια κοινωνία εγκλωβισμένη στις δεξιές ή απολιτίκ αφέλειες του “νοικοκυραίου” και τις αριστερές ιδεοληψίες του “μεσογειακού”. Μια κοινωνία που δεν μπορεί επί τέλους, εν έτει 2009, να αποφασίσει και να θέσει σε τροχιά μια σύγχρονη, αποτελεσματική και δημοκρατική παιδεία, δικαιοσύνη, αστυνομία, ανάπτυξη κλπ.



Έτσι, για μια ακόμη φορά στη χώρα μας, κάποιοι είναι έτοιμοι να επικροτήσουν (κρυφά ή φανερά), με περισσή ευκολία, τη βεντέτα που “πρέπει να συνεχιστεί με αίμα αστυνομικού, ως απάντηση στον εξοργιστικό φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου”. Να δώσουν την ευκαιρία στη βία, είτε από την πλευρά της τρομοκρατίας, είτε από την πλευρά της αστυνομικής αυθαιρεσίας, να “δώσει τη λύση”. Προς τα πίσω, εννοείται...


Άγνοια κινδύνου

Παρατηρώντας την αντίδραση μεγάλου μέρους του πολιτικού κόσμου, μετά τα γεγονότα του τελευταίου μήνα, κανείς δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει οτι ποτέ η απόσταση πολιτικής και πραγματικότητας δεν ήταν τόσο μεγάλη. Με πρώτη απ' όλους την κυβέρνηση, που αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη συμπιεσμένη αντίδραση μιας κοινωνικής εξέγερσης (με όλα τα επιμέρους αρνητικά χαρακτηριστικά της βίας), αλλά προσπάθησε να μας πείσει οτι υπήρχαν “θύλακοι αναρχικών” και στο Άνω Κριεκούκι.

Αφήνοντας επί 5 χρόνια μια χώρα στον “αυτόματο πιλότο” (που πολύ εύκολα βάζει απλώς “όπισθεν”), η ηγεσία αυτής της χώρας έδειξε να μην έχει πάρει χαμπάρι τον εκρηκτικό συνδυασμό της έλλειψης ελπίδας, της οικονομικής στενότητας, της αδιέξοδης παιδείας, της εκτεταμένης διαφθοράς, της γενικής ατιμωρησίας και των σκανδάλων - και κυρίως της γενικής γελοιότητας και υποκρισίας που διέπει τη δημόσια ζωή. Επιπλέον, έδειξε να μην αντιλαμβάνεται καθόλου τα νέα δεδομένα που έχει διαμορφώσει η τεχνολογία της επικοινωνίας, αφαιρώντας από τις τηλεοπτικές ειδήσεις, αν όχι την πρωτοκαθεδρία, τουλάχιστον τη μοναδικότητα της ενημέρωσης και της διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Η “οργανωμένη εξέγερση” δεν ήταν παρά το αποτέλεσμα της δυνατότητας αποκεντρωμένης “ενδοεπικοινωνίας”, που παρέχουν το ίντερνετ και τα SMS – ασχέτως αν μπόρεσαν να επωφεληθούν ή καθοδηγήσουν πιο “οργανωμένες” ομάδες αναρχικών, “μπαχαλάκηδων” ή “χούλιγκαν”.

Το πόσο “μακριά νυχτωμένη” εξακολουθεί να είναι η κυβέρνηση φαίνεται από την επιλογή Μαρκογιαννάκη (“ο Λινός είναι ηλίθιος” είχε πει για τον τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, χάνοντας έτσι τη θέση του σε προηγούμενη κυβέρνηση), ενός “σκληρού”, πρώην εισαγγελέα, με αποστολή να “τονώσει το ηθικό της αστυνομίας”. Η πρώτη αυθαιρεσία των ημερών του, που διαπνέεται από έλλειψη στοιχειώδους ευφυίας, καταγράφηκε (και μάλιστα μπροστά σε δεκάδες ερασιτεχνικές κάμερες!) στην οδό Ασκληπιού, με τον αποκλεισμό και τις συλλήψεις δικηγόρων, την περασμένη Παρασκευή - και αμέσως “ανέβηκε” στο διαδίκτυο.

Αν λοιπόν δεν πρόκειται για νέα “εποχή Πολύδωρα και ζαρντινιέρας”, η ηγεσία της αστυνομίας ας εστιάσει στη νομιμότητα και στην υπηρεσία της δημοκρατίας. Πρώτα από όλα, επιβάλλοντας με αυστηρά μέτρα στους αστυνομικούς να φορούν τα διακριτικά τους νούμερα. Γιατί ΜΑΤ με αντιασφυξιογόνες μάσκες και χωρίς διακριτικά, που αποκλείουν παράνομα και αναίτια δικηγόρους στη μέση του δρόμου, είναι απλώς “κουκουλοφόροι” - πολύ πιο επικίνδυνοι από τους άλλους, γιατί “εκπροσωπούν” την οργανωμένη κοινωνία. Κι ας προσπαθήσει, ως εξισορρόπηση, να εξιχνιάσει σοβαρές υποθέσεις που προκαλούν την κοινωνική οργή και το δημοκρατικό αίσθημα, όπως η επίθεση με βιτριόλι κατά της μετανάστριας συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα.


"Αυτή είναι η δημοκρατία σας"...

Η ένταση δείχνει οτι θα κρατήσει, λόγω οικονομικής κρίσης, για τα επόμενα ένα-δυο χρόνια, σε παγκόσμιο επίπεδο – δεν είναι τυχαίο οτι οι ταραχές της Αθήνας “τρόμαξαν” τουλάχιστον όλη την Ευρώπη. Με τα ειδικά ελληνικά χαρακτηριστικά, οι παρενέργειες είναι πολλές:

Μια ανεξέλεγκτη βία κατά του ανώνυμου καταστηματάρχη (κάποιοι από τους οποίους προσπάθησαν κωμικοτραγικά, με συνθήματα πάνω στις βιτρίνες να “προσεταιριστούν” τους επίδοξους καταστροφείς τους) και της δημόσιας περιουσίας, που την πληρώνουμε τελικά όλοι. Μια πολεμική κατά της “δημοκρατίας” (ρίχνοντας νερό στο μύλο της “αντιεξουσιαστικής ατζέντας”), που συγχέει την έννοια του “απολολώτος κράτους”, το οποίο αυθαιρετεί κάτω από μια συγκεκριμένη διοίκηση, με το ίδιο το πολίτευμα (το μόνο που μπορεί να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα) – ζήτημα λυμένο από τη διεθνή εμπειρία, εδώ και δεκαετίες. Μια απέραντη ευκολία σε νέους ανθρώπους (ακόμα και μέλη πολιτικών νεολαιών) να μιλούν για “χούντα” - αγνοώντας προφανώς τι πραγματικά σημαίνει ολοκληρωτικό καθεστώς και πόσο διαφέρει από την – έστω “παρακμάζουσα”- δημοκρατία.

Μια "άτοπη" δημόσια συζήτηση, για το αν οι διάφοροι ειρηνικοί ακτιβισμοί είναι “επιτρεπτοί” - προφανώς και είναι οι μόνοι “υγιείς” σε σχέση με τη βία. Μια άρνηση να “ξεσπάσει” κανείς με το πρόσωπο “καθαρό” και (ασχέτως των τριτοκοσμικών “συλλήψεων στο σωρό” που κάνει μια ανίκανη αστυνομία) να αποδεχτεί τη σύλληψη, ως συνέπεια των πράξεων του – σ΄αυτό πολλά θα είχαν να διδαχτούν από την εντιμότητα των παλαιών κομμουνιστών, όσοι σήμερα θέλουν να είναι “λαθρεπιβάτες της αριστεράς”, όπως πολύ σοφά επέκρινε και ο Λεωνίδας Κύρκος. Μια άρνηση να αναγνωριστεί από την ίδια την κοινωνία, η επιμέρους ευθύνη του καθενός για τα φαινόμενα της παρακμής, από το “λάδωμα” και τις πελατειακές σχέσεις, ως τις προσωπικές παρανομίες, αξίες και επιλογές.

Αν λοιπόν θέλουμε αυτή η κρίση να έχει (και μπορεί να έχει) θετικές πλευρές, αλλά και διοχέτευση της οργής σε θετικά αποτελέσματα, ας αρχίσουμε από την ποιότητα του δημοσίου διαλόγου και τους πρωταγωνιστές του δημόσιου βίου. Και αν θέλουμε να έχουμε θεσμούς αντί για εσμούς, ας αρχίσουμε να απορρίπτουμε ενεργά όλον αυτό τον εσμό νεόπλουτων, πολιτικάντηδων, “μεγαλοδικηγόρων” και “μεγαλοδημοσιογράφων” (σπανιότατα με τη στοιχειώδη καλλιέργεια) που μας καταδυναστεύουν και καθορίζουν, σε μεγάλο βαθμό, τη δημόσια συζήτηση. Μόνο που αυτό δεν γίνεται απέχοντας από τις εκλογές ή την τηλεόραση – γιατί τότε αφήνουμε τους “θαυμαστές” τους να τους φέρνουν “πρώτους”. Αντιθέτως, χρειάζεται ενεργή συμμετοχή και ενίσχυση των “άλλων” - αυτών που θεωρούμε, έστω και ελάχιστα “φωτεινά παραδείγματα”. Γιατί μόνο με την ψήφο σε αρκετούς καλύτερους θα μείνει ο κύριος Ανάξιος Δημαγωγόπουλος εκτός βουλής – έχει συμβεί σε κάποιες περιπτώσεις. Και μόνο με συντριπτική τηλεθέαση στις αξιοπρεπείς εκπομπές, μπορεί να μείνει ο κύριος Λαϊκιστόπουλος χωρίς talk show – και ο κύριος Καθαρματίδης χωρίς βήμα νομιμοποίησης, που αυξάνει τη δικηγορική του πελατεία...

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Πέμπτης 15.01.09
H φωτό είναι από το www.hint.gr


"Επί του πιεστηρίου": Αντώνης Καρκαγιάννης στην "Κ" για την αστυνομία - σε δύο μέρη Ι και ΙΙ