Μια πόλη χωρίς εμπόδια

Η συζήτηση πρέπει να γίνει χωρίς έκτακτα γεγονότα, κύματα κακοκαιρίας, εορταστικές συγκυρίες και επετείους, που αφυπνίζουν πολιτικά αντανακλαστικά του προηγούμενου αιώνα. Πρωτίστως για την Αθήνα και το κέντρο της, που είναι μεταξύ άλλων η τουριστική βιτρίνα, αλλά και η οικονομική καρδιά της χώρας.

Τα τελευταία χρόνια της κρίσης, ένα βασικό δικαίωμα των πολιτών, αυτό της ελεύθερης μετακίνησης, πλήττεται βάναυσα. Όχι από το μποτιλιάρισμα, αυτό εμφανίζεται πια σπάνια και σε συγκεκριμένα σημεία σε κεντρικούς άξονες, βλεπετε οι οικονομικοί περιορισμοί έχουν και κάποιες ευεργετικές επιδράσεις στην ποιότητα ζωής στην πόλη και στον αέρα που αναπνέουμε. Αλλά από την εξάπλωση των αντικοινωνικών συμπεριφορών, που πάντοτε μας χαρακτήριζαν και τώρα έχουν προσλάβει χαρακτήρα ενδημικό.

Στο πλαίσιο της γενικότερης παράλυσης, η έννοια της τήρησης των νόμων και των κανόνων κοινής συμβίωσης έχει υποχωρήσει δραματικά. Μαζί με την σχεδόν παντελή απουσία αστυνόμευσης, η γενική αντίληψη οτι “όλα επιτρέπονται” και “τι θέλεις τώρα ρε παιδί μου, αυτό σε μάρανε;” κάνει την μετακίνηση επικίνδυνη και σίγουρα ιδιαιτέρως βλαπτική για το ηθικό και την ψυχική ηρεμία.

Τα πιο “χοντρά” είναι βεβαίως τα δολοφονικά. Είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει κόκκινο ένα φανάρι, χωρίς να περάσει καθυστερημένα τουλάχιστον ένας ή και περισσότεροι, που υπολογίζουν φυσικά στο ελάχιστο παράθυρο του χρόνου, πριν ξεκινήσουν όσοι είναι στον εγκάρσιο δρόμο. Πολλές φορές βέβαια, ο υπολογισμός είναι λανθασμένος ή ακόμα χειρότερα, ο παραβάτης επιβάλλει “νταβατζήδικα” τη φόρα του, υποχρεώνοντας τους άλλους να περιμένουν για να μην τον τρακάρουν. Το πράσινο δεν εγγυάται τίποτα πια.

Με αυτή την “επαναστατική λογική”, ο καθένας αισθάνεται ελεύθερος να κάνει και άλλα κόλπα του Ταρζάν στην άσφαλτο. Αυτοκίνητα πετάγονται από παντού και διασχίζουν κάθετα λεωφόρους, οδηγοί κάνουν σφήνες θεωρώντας οτι όταν αλλάζουν λωρίδα αυτοί προηγούνται, λεωφορεία επιδεικνύουν τις ικανότητες του “πιλότου” τους που νομίζει οτι οδηγάει φόρμουλα κι όχι ένα όχημα αρκετών τόνων. Η προτεραιότητα είναι λέξη άγνωστη στους περισσότερους, όταν δεν αφορά τους ίδιους.

Είναι σπάνιο πια να μη συναντήσεις αρκετές φορές την ημέρα, ιδίως σε πολυσύχναστους δρόμους, κάποιον να κινείται ανάποδα. Συνήθως είναι δίκυκλα, χωρίς να αποκλείεται και ένας χοντρόπετσος γιωταχής. Η διευκόλυνση που καλείσαι να του προσφέρεις είναι στο πλαίσιο της γνωστής κίνησης των δαχτύλων “ένα λεπτό βρε αδερφέ, τι σε πειράζει”. Όταν βέβαια επιμένεις να μην υποχωρείς, γιατί απλούστατα ο άλλος παρανομεί, μπορεί να είσαι και “αρτηριοσκληρωτικός”.

Η απαίτηση της “διευκόλυνσης” είναι δε καθολική: Από τον απίθανο πεζό που διασχίζει (εκτός διάβασης φυσικά) δρόμο ή και λεωφόρο και όταν τον προειδοποιείς με φώτα και κλάξον σου κάνει νόημα να κόψεις ταχύτητα και σε επιτιμά “γιατί τρέχεις”. Από τον δικυκλιστή, που θεωρεί οτι οφείλεις να τον διευκολύνεις να περάσει ανάμεσα στα αυτοκίνητα και μετά έρχεται και κάθεται μπροστά σου πρώτος στο φανάρι ή σε κλείνει για να στρίψει, αδιαφορώντας αν θα σε καθυστερήσει (όχι, ΔΕΝ έχει προτεραιότητα το μηχανάκι που έρχεται από πίσω μας). Από τον ταξιτζή που κινείται σα σαλιγκάρι για να πιάσει τον πελάτη, σταματάει χωρίς αλάρμ στη μέση του δρόμου ενώ μπορεί να παει στο πλάι και χώνεται ύπουλα και κουτοπόνηρα χωρίς φλας στη λωρίδα σου, αντί να περιμένει. Από τον γιωταχή που δεν κοιτάει ποτέ τους καθρέφτες του, παραβιάζει τον πεζόδρομο ή δεν ξέρει στοιχειωδώς πώς να ανέβει μια ανηφόρα, χωρίς να υποχρεώνει όλους στην πρώτη ταχύτητα. Από τον οδηγό του βαρέος οχήματος που θεωρεί οτι έχει προτεραιότητα όταν ξεπαρκάρει από στάση και βγαίνει με θράσος (όχι, ΚΑΝΕΙΣ δεν έχει προτεραιότητα κόντρα στον ΚΟΚ, εκτός από τα οχήματα έκτακτης ανάγκης, περιπολικά, πυροσβεστικά, ασθενοφόρα κλπ).

Αυτά όμως που έχουν χειροτερεύσει αισθητά τα τελευταία χρόνια, μέσα στον ιδαίτερο μιθριδατισμό μας, είναι οι εκδηλώσεις απτής αδιαφορίας, αυτά που οι περισσότεροι οδηγοί νομίζουν οτι δεν είναι παρανομίες, οτι έχουν δικαίωμα να το κάνουν. Η πιο κλασσική είναι το παράνομο (διπλο)παρκάρισμα. Διασχίζοντας κάθε πρωί το κέντρο της Αθήνας, δεν μπορείς παρά να μην αγανακτήσεις με τα οχήματα τροφοδοσίας και τα παράνομα παρκαρισμένα στην οδό Αμερικής. (Αλήθεια, ποιός αρμόδιος θα δει ποτέ και θα διορθώσει το εγκληματικό λάθος της παραχώρησης της Σίνα στα λεωφορεία, με την ανάποδη πορεία, που αφαίρεσε μια ζωτική διέξοδο και προκαλεί έμφραγμα στη Σταδίου;)

Όταν από δύο ή τρεις λωρίδες ένας δρόμος βρίσκεται με μία, όταν διπλοπαρκάρουν ανενόχλητοι, ακόμα και από τις δύο πλευρές του δρόμου, όπως συμβαίνει στη Σόλωνος, στην Ιπποκράτους ή στη Μιχαλακοπούλου, τότε η κίνηση στην πόλη υποχρεώνεται σε ένα αργό, μακρόσυρτο καραβάνι. Η νέα μόδα μάλιστα είναι το παρκάρισμα στην αριστερή λωρίδα κομβικών δρόμων, όπως η Πανεπιστημίου. Το τρομερό είναι οτι οι παραβάτες, όχι πάντα επαγγελματίες, δεν αντιλαμβάνονται γιατί ενοχλούν, αφού “περνάει κύριε μου”. Θεωρούν δε φυσιολογικό, ακόμα και να γίνουν αυτόκλητοι τροχαίοι, όταν πρέπει να κάνουν μανούβρες για να ξεφορτώσουν ή να εκτελέσουν μια εργολαβία. Το τεράστιο επιχείρημα τους είναι “μα πώς θα κάνω εγώ κύριε μου τη δουλειά μου”. Όταν η “ιδιωτική δουλειά μας” όμως επιβαρύνει τους άλλους, τότε οι νταβατζήδες του χρόνου μας θα έπρεπε τουλάχιστον να επικρίνονται δημόσια. Ούτε αυτό δεν γίνεται.

Η αίσθηση της έλλειψης σεβασμού στον άλλον, οδηγό ή πεζό, είναι διάχυτη στην πόλη. Στα φανάρια, κανείς σχεδόν δεν σκέφτεται να σπεύσει, ώστε να περάσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι που ακολουθούν. Αντιθέτως, με χαρακτηριστική βαρεμάρα και αδιαφορία (και το κινητό στο χέρι ή στο αυτί), πολλοί καθυστερούν χαρακτηριστικά και στο τέλος, περνούν μόνο αυτοί με το κίτρινο. Στις λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας, κανείς δεν σκέφτεται να διευκολύνει όσους δεν κάνουν βόλτα, αλλά βιάζονται να πάνε στη δουλειά τους (όχι, η αριστερή λωρίδα, στην οποία όλοι θεωρούν οτι έχουν δικαίωμα, ΔΕΝ είναι για τους βραδυπορούντες, ούτε για τα βαρέα οχήματα). Συχνότατα παρακολουθεί κανείς φορτηγά που κινούνται στη λωρίδα αυτή από το Πεντάγωνο, γιατί θα στρίψουν αριστερά στην Αγία Παρασκευή.

Έχει την αίσθηση κανείς πια, οτι η χρήση του οχήματος γίνεται με μια γενική παραίτηση, έναν άκρατο εγωισμό και μια βρισιά στο στόμα, αν και οι συνθήκες της κίνησης στην πόλη μάλλον αποσυμφόρηση δείχνουν τα τελευταία χρόνια. “Μη με πρήζεις” είναι αυτό που αποπνέεται, “γιατί δηλαδή πρέπει εγώ τώρα να ακολουθώ κανόνες, έτσι όπως έχει γίνει η ζωή μου”. Η κρίση, είναι γνωστό, έδωσε το ελεύθερο να εμφανιστούν ξεδιάντροπες όλες οι γαιδουριές και οι αγενείς συμπεριφορές, λες και πρέπει να χάσουμε εντελώς τον πολιτισμό μας.

“Κι όμως από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε, από το παράνομο παρκάρισμα”, μου είχε πει κάποτε ένας εξαιρετικός δημοσιογράφος. Η Αθήνα υποφέρει από πάρα πολλά και χάνει ανεπιστρεπτί την λάμψη και τη γοητεία της. Οι διαδηλώσεις και οι αποκλεισμοί δρόμων για ψύλου πήδημα και χάριν του πολιούχου(!) την ταλαιπωρούν αρκετά (μόνο επισκέψεις ξένων ηγετών και τρομοκρατικά χτυπήματα/ατυχήματα δικαιολογούν το κλείσιμο δρόμων σε μια σύγχρονη πόλη - και πάλι θέλει διαφορετική διαχείριση από την γραφειοκρατική αντιμετώπιση της τροχαίας).

Το τελευταίο που χρειάζεται είναι αυτή η αίσθηση οτι πάντα υπάρχει ένα μόνιμα εγκατεστημένο εμπόδιο μπροστά μας, οτι δύσκολα αφήνουμε ο ένας τον άλλο να κινηθεί απρόσκοπτα προς τον προορισμό του. Όπως ακριβώς και η χώρα, που βρίσκει πάντα τρόπους να εμποδίζει ό,τι πάει να ξεπεταχθεί και να κινηθεί λίγο πιο γρήγορα…

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Οι φωτό είναι από το www.athensvoice.gr & www.youtube.com

Το post συνοδεύεται από το "Smooth Operator", από τον Αμερικανό Nick Waterhouse.

H φούσκα της ισοπέδωσης...

O παρκαδόρος από την Αλβανία ήταν τουλάχιστον ειλικρινής, την ώρα που κολλούσε ένα τεράστιο “Πωλείται”, στο πίσω τζάμι της ασημένιας κουπέ BMW του: “Αυτά τα πράγματα τα κάνεις - και μετά τα μετανοιώνεις. Τότε που το αγόρασα, μεταχειρισμένο, το 2004, βγάζαμε όλοι λεφτά. Είκοσι χιλιάδες το πήρα. Τώρα, δεν μπορώ να το κρατήσω άλλο. Εμείς οι Αλβανοί, είμαστε τρελλοί με τα αυτοκίνητα, μόλις βγαίνει στην έκθεση, πάμε και το αγοράζουμε. Και όλοι θέλουνε το καλύτερο, τουλάχιστον Μερσεντές.”

Αναρωτήθηκα αν η βαλκανική φούσκα που μου περιέγραφε, είχε μεγάλες διαφορές από τη δική μας. Μόλις την περασμένη Κυριακή το βράδυ, μετρούσα τα πολυτελή αυτοκίνητα, που σχημάτιζαν ουρές, μετά από μια έξοδο λόγω και του καύσωνα, στην είσοδο της Αθήνας. Αν και η κρίση έχει σαφώς μειώσει τη χρήση τους (όπως έχει λύσει αρκετά προβλήματα σε σχέση με το κυκλοφοριακό και την ενεργειακή σπατάλη, λόγω ακρίβειας καυσίμων), υπάρχουν ακόμα αρκετά στους δρόμους, έστω εκ περιτροπής. Άλλωστε, ειναι λογικό, όσα κι αν πουλήθηκαν σε μάντρες ή στο εξωτερικό, τα περισσότερα παραμένουν στα χέρια των κατόχων τους. Όσοι δεν μπορούν να τα πουλήσουν, χωρίς να τα “σκοτώσουν”, αναγκαστικά τα χρησιμοποιούν περιορισμένα, προσπαθώντας να διασώσουν το προηγούμενο επίπεδο αυτοκίνησης τους. Αν πάλι έχουν μαύρα (ή νόμιμα) λεφτά στο πλάι, δεν προβληματίζονται ιδιαίτερα...

Πριν από μήνες, είχα μια “χαριτωμένη” αντιπαράθεση, με νέο συνάδελφο, οικονομικό συντάκτη, που χρησιμοποιούσε το δημοσιογραφικό κλισέ, για “τεκμήρια-φωτιά”, σε σχέση με τα ΙΧ. Αναρωτήθηκα αν είναι παράλογο να πρέπει να δηλώνεις ένα ελάχιστο εισόδημα των 8.800 ευρώ το χρόνο, αν θέλεις να έχεις ένα (σχετικά καινούργιο) αυτοκίνητο δύο χιλιάδων κυβικών εκατοστών. Η απάντηση ήταν αφοπλιστική: “Μα αφού είμαι άνεργος ή υποαπασχολούμενος, δεν τα βγάζω τα λεφτά...” “Και πρέπει να έχεις ένα δίλιτρο αυτοκίνητο, όταν είσαι άνεργος;” “Όχι, αλλά αφού αυτό έχω, δεν μπορώ να το πουλήσω - και το χρειάζομαι”...

Η ιδέα οτι μπορεί να στερηθείς το ΙΧ, όταν περνάς τόσες οικονομικές δυσκολίες, ήταν εκτός συζήτησης. Ούτε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς υπήρχαν, ούτε η (έστω με δυσμενείς όρους) αντικατάσταση με κάτι μικρότερο. Στην ουσία, ξεδιπλωνόταν το πώς η ελληνική κοινωνία αυτοπαγιδεύτηκε, ζώντας “πέρα από το πάπλωμα” της.

Δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες αυτής της χώρας, έκαναν κατάχρηση στο κινητό και στο αυτοκίνητο (για να μην πούμε για το ακίνητο, που εξασφαλίστηκε ως επί το πλείστον με μαύρα λεφτά και χτίστηκε χωρίς ασφαλιστικές εισφορές και την πρέπουσα φορολόγηση). Χιλιάδες τζιπ και σεντάν μεγάλου κυβισμού αγοράστηκαν, με το πρόσχημα του “γερού αυτοκινήτου” και της “ασφαλούς οδήγησης”. Εντάξει, τα τζιποειδή ταιριάζουν στην Ελλάδα της λακούβας, του “καβαλάω το πεζοδρόμιο” και του χωματόδρομου στα νησιά, αλλά μήπως η επίδειξη μέτρησε περισσότερο; Και μήπως τώρα βρεθήκαμε (σχεδόν) όλοι, με οχήματα που δεν μπορούμε να τα συντηρήσουμε, φτάνοντας ακόμα και στο εγκληματικό κόψμο της ασφάλειας, γιατί αρνούμαστε να τα παρκάρουμε, όπως κάνουν πολλοί άλλοι, που παραδίδουν τις πινακίδες;

Αν η απόκτηση ενός καλού αυτοκινήτου ήταν κάποτε ένα αίτημα, για (μεταξύ άλλων) ανανέωση του γερασμένου μας στόλου και μια ένδειξη σύγκλισης με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, μήπως σήμερα ανακαλύπτουμε την αμετροέπεια μας - και την έλλειψη πρόβλεψης, ώστε να μην αιμορραγούμε με τόσες πολλές εισαγωγές; Η υπόθεση “αυτοκίνητο” στην Ελλάδα είναι πονεμένη - κι έχει πολλά υπανάπυκτα και φαλλοκρατικά χαρακτηριστικά, αλλά τελικά, υποκρύπτει μια ευρύτερη προβληματική νοοτροπία.

Η κουλτούρα της μεταπολίτευσης, μαζί με το “του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει”, ανέδειξε και την πλήρη ισοπέδωση της αξιοκρατίας και της ανταπόδοσης. Όλοι, πολύ απλά, είχαν δικαίωμα στα πάντα. Εντάξει, πάρα πολλοί πλούτισαν με “αρπαχτές”, λαμογιές και φοροδιαφυγή - και φρόντισαν να επιδείξουν το νεοπλουτισμό τους. Αυτό δεν σημαίνει όμως, οτι οποιοσδήποτε εργαζόταν σε μια ΔΕΚΟ, είχε δεν είχε τα προσόντα, εδικαιούτο να έχει έναν μισθό (τουλάχιστον) διευθυντή ή στελέχους. Το να έχουν άνθρωποι με στοιχειώδη εκπαίδευση (και χωρίς ιδιαίτερο κόπο ή ικανότητες) μισθούς μερικών χιλιάδων ευρώ και να αισθάνονται οτι δικαιούνται τη ζωή του εύπορου αστού, με το εξοχικό και το ακριβό αυτοκίνητο, αποτέλεσε τη χαριστική βολή, σε μια κοινωνία που δεν έβαλε ποτέ κανόνες και αξιολόγηση στη ζωή της.

Με την χαρακτηριστική άνεση μας, στρογγυλοποιήσαμε τα πάντα προς τα πάνω, όταν ήλθε το ευρώ. “Κουβαρντάδες” όπως ειμαστε, δεν τολμήσαμε να μετράμε τις δυνάμεις μας, μην και μας πουν τσιγγούνηδες, σαν τους μετρημένους “Γερμαναράδες”. Και αρνούμαστε ακόμα να δούμε, οτι αν η “κρατική αγελάδα” δεν δουλεύει με διαφάνεια και συμμάζεμα, αλλά περιμένουμε να παρέχει προς όλους, τότε γινόμαστε μια χώρα χωρίς επαρκή παραγωγή.

Υπερτιμολογώντας τα πάντα, παρά την πραγματική μας αξία, φτιάξαμε τη δική μας φούσκα. Μην υπολογίζοντας, οτι η κοινωνική δικαιοσύνη δεν έρχεται με την εξάπλωση της διαφθοράς ή της ισοπεδωτικής εξίσωσης των υπηρεσιών. Και πάνω από όλα, ξεχνώντας οτι αν η πολυτέλεια δεν έχει ανταπόδοση στην προσφορά όλων στο κοινωνικό σύνολο, τότε το τελευταίο καταρρέει...

Η φωτό είναι από το www.caretro.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Girl In A Sports Car", του Βρετανού Chris Rea

"Καλλιστεία αποδέσμευσης"...

Να λοιπόν που φτάσαμε, μετά από (σχεδόν) ένα τρίμηνο διαρκώς αυξανόμενης προεκλογικής πόλωσης, σε ένα εκλογικό αποτέλεσμα, που αποτυπώνει το νέο πολιτικό τοπίο. Τι κατάφεραν οι ανεπαρκέστατες ηγεσίες των τριών μεγαλύτερων κομμάτων, που δεν επέτρεψαν ούτε στην κυβέρνηση Παπανδρέου, ούτε στην κυβέρνηση Παπαδήμου να μακροημερεύσουν, αν και οι τελευταίες κατάφεραν αρκετά πράγματα για τη διάσωση της χώρας, παρά τη συνεχή προσπάθεια εσωτερικού και εξωτερικού σαμποτάζ;


Πρώτα από όλα, την αποτύπωση (και αποθράσυνση) ενός πολιτικού τοπίου που κινείται στα άκρα, είτε αυτά είναι φασιστικά, είτε είναι “ψεκασμένα” καφενειακά, είτε πλήρως δημαγωγικά και λαοπλάνα. Η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε στο ανεδαφικό πεδίο των “καλιστείων αποδέσμευσης” από το μνημόνιο, όπως είπε χαρακτηριστικά στη ΝΕΤ ένας καθηγητής Οικονομικών. Και ανέδειξε και πάλι την αδυναμία μιας εσωστρεφούς και ανώριμης (ως επί το πλείστον) κοινωνίας και του πολιτικού προσωπικού που την εκφράζει, να αντιληφθεί πώς λειτουργεί και καταγράφει τα πράγματα το διεθνές περιβάλλον - ακόμα κι όταν η Ελλάδα έγινε πράγματι “το κέντρο του κόσμου”.

Η χώρα ξαναγύρισε στην οικονομική αβεβαιότητα, τα έσοδα υστέρησαν, η κρατική μηχανή παρέλυσε αντί να προωθούνται οι μεταρρυθμίσεις “χθες”, οι καταθέσεις και οι εισπράξεις μεγάλων επιχειρήσεων εγκατέλειπαν επί δίμηνο με ρυθμό πολυβόλου, οι ελλείψεις σε φάρμακα έκαναν την εμφάνιση τους, οι αρρυθμίες μας έκλεισαν το μάτι από ένα χαώδες μέλλον, όποιο κεφάλαιο πραγματικό και ψυχολογικό είχε κατακτηθεί μετά το κούρεμα του χρέους εξανεμίστηκε. Και μαζί του και η έξωθεν καλή μαρτυρία της χώρας.

Καταφέραμε όμως να αυξήσουμε το ποσοστό του πιο γρήγορα ανερχόμενου κόμματος στην ιστορία (με δανεικούς ψηφοφόρους) στο 27% - χωρίς κανείς να ενοχλείται οτι ο δήθεν “φορέας του νέου” συγκέντρωσε μεταξύ άλλων και το πιο φαύλο παρελθόν του βαθέος ΠΑΣΟΚ, προσπαθώντας να το συγκεράσει με την ελαφρότητα των παγκόσμιων οραμάτων του και τον οπισθοδρομικό αριστερισμό του. Παριστάνοντας οτι είμαστε μια δυτική κοινωνία, με σχεδόν 40% όψιμη αριστερά (αν προσθέσει κανείς το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ), χωρίς να υπολογίζεται καν ότι έχει απομείνει από το σοσιαλιστικό κόμμα (με σχεδόν σύσσωμο το δημόσιο να προσχωρεί το τελευταίο διάστημα, ώστε να προασπίσει ή να επαναφέρει τα “κεκτημένα” του). Και συζητώντας για “σοσιαλδημοκρατία που θα προέλθει από τον ΣΥΡΙΖΑ”, σα να υιοθετούμε τη φρασεολογία του τελευταίου σταλινικού κόμματος στην Ευρώπη...

Επίσης, καταφέραμε να ενισχύσουμε την πιο ακραία, άκαμπτη και άχαρη εκδοχή της ακροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας - και να την καταστήσουμε νικήτρια, παρά τη επέλαση μιας χυδαίας πλειοδοσίας, για τα ζητήματα ασφάλειας και μετανάστευσης. Αντί να αποκαθηλωθεί η παρούσα ηγεσία και να αναγεννηθεί μια υγιής κεντροδεξιά παράταξη, δεκάδες στελέχη που ανήκουν στο φαύλο παρελθόν ή στη μιντιακή παρέλαση του ευτελισμού της πολιτικής, εξελέγησαν (και πάλι). Και βεβαίως, συνθλίψαμε, υπό το βάρος της πόλωσης, μικρότερα κόμματα που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην κουλτούρα της συνεργασίας. Και όλα αυτά, για να οδηγηθούμε πιθανότατα σε μια κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, κάτι που θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί από την 6η Μαίου, με πολύ μειωμένες τις παραπάνω παρενέργειες - και χωρίς να προταχθεί τόσο άκομψα το μικροπολιτικό συμφέρον όλων των υποψήφιων κυβερνητικών εταίρων.

Τουλάχιστον, ως ένα βαθμό, τιμωρήσαμε τον ένα πόλο του παλιού δικομματισμού, αποδεκατίζοντας το περιβάλλον μιας ηγεσίας, που με τους άτεχνους και εγωκεντρικούς χειρισμούς της, στην μάταιη προσπάθεια να εγκλωβίσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε κυβέρνηση, κόντεψε να απωλέσει και το διψήφιο ποσοστό που είχε το ΠΑΣΟΚ, την 6η Μαίου. Ανακαλύπτοντας ωστόσο, πόσο αδιέξοδο είναι να απογυμνώνεται το κέντρο, καθώς μόνο στον ιδεολογικό χώρο της κεντροδεξιάς ή της κεντροαριστεράς μπορεί να στραφεί μια χώρα για να κυβερνηθεί και να εκπροσωπηθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια - ειδικά στην παρούσα φάση, όταν είναι υπερχρεωμένη και σε πολλαπλή κρίση (είναι εντυπωσιακό, ειρήσθω εν παρόδω, πώς όλοι οι σταθερά απαξιωτικοί ιδεολογικοί αντίπαλοι του στην Ελλάδα κοιτάνε στα μάτια με θαυμασμό το νέο σοσιαλιστή νέο πρόεδρο της Γαλλίας, προσμένοντας μια κίνηση του).

Μέσα στο συνολικά απογοητευτικό περιβάλλον, τα αποτελέσματα έχουν και φωτεινές πλευρές. Περιόρισαν την εμβέλεια του ΚΚΕ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων, επιβράβευσαν τη ΔΗΜΑΡ για την επιμονή της να δηλώνει “κυβέρνηση πάση θυσία” - κι αν ήταν και λίγο πιο μικρή η διαφορά ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, ίσως απέτρεπαν την πιθανότητα να γίνει πρωθυπουργός, ο ίδιος ο αρχιτέκτονας του “μακεδονικού”.

Έτσι, έχουμε την ευκαιρία να αμβλύνουμε λίγο το “κάθε πέρσυ και καλύτερα” - και να αποκτήσουμε ενδεχομένως μια ολιγομελή κυβέρνηση, γεμάτη από σοβαρές προσωπικότητες και όχι λιποβαρείς λαϊκιστές. Μια κυβέρνηση που θα αναλάβει το πολιτικό κόστος και δεν θα φοβάται το “νταβατζηλίκι” μιας αντιπολίτευσης που θα τα κάνει όλα μπάχαλο “στους δρόμους”, αλλά θα πείσει την (κυρίως υπεύθυνη για την οπισθοδρόμηση) κοινωνία, θα εργαστεί με δεκαπλάσια από το συνηθισμένο μας σοβαρότητα και θα αρχίζει να μεταρρυθμίζει με ταχείς ρυθμούς τη χώρα. Μήπως και καταφέρουμε να ανέβουμε και πάλι στο τρένο, που αναπόφευκτα κινείται σε ένα ανελέητο παγκόσμιο περιβάλλον. Και γιατί η δημοκρατία πρέπει να κρίνεται όχι μόνον ως απαραίτητη διαδικασία, αλλά και από το πού μας οδηγεί...












Το σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη είναι από το www.kathimerini.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com


Το post συνοδεύεται από "On Your Way Down" από τον Αμερικανό Trombone Shorty.

Η Ελλάδα της "μερσεντέ"...

Όχι, δεν θέλω να αφιερώσω το πρώτο post της χρονιάς (που άπτεται της πολιτικής), σε αυτόν τον ανεκδιήγητο, που κατάφερε να δημιουργήσει θέμα, σε μια καταφανή επίδειξη νεοελληνικού θράσους και τσαμπουκά της (πρώην) εξουσίας. Όχι, δεν θέλω να συζητήσω για αυτόν τον τύπο, που με όχημα τη “μερσεντέ” του (κατεξοχήν επιλογή των κακών και απίστευτα αντικοινωνικών, βλαχομπαρόκ πολιτικών και γενικώς οδηγών, που θέλουν να επιδείξουν τον όγκο και την “ισχύ” της κοινωνικής τους ανόδου, με ένα αυτοκίνητο κατά κανόνα κακής οδικής συμπεριφοράς και χαμηλής ιπποδύναμης για το βάρος του, στα χαμηλά κυβικά που είναι προσιτά σε τιμή, αλλά υπερβάλλοντος σε εντυπωσιασμό προς τους αδαείς “ιθαγενείς” - καμία σχέση με το στυλ και την κομψότητα παλαιότερων μοντέλων), κατάφερε να εμπλακεί σε ένα επεισόδιο ανεπίτρεπτο για πρόσωπο που υπήρξε δημόσιο - ακόμα κι αν υπήρξε θύμα αυταρχικής συμπεριφοράς αστυνομικών, κάτι για το οποίο οποιοσδήποτε καλοπροαίρετος παρατηρητής αμφιβάλλει, στη συγκεκριμένη περίπτωση.


Όχι, δεν θέλω καν να παρακολουθήσω το παραλήρημα κουτοπονηριάς και την πλήρη έλλειψη στοιχειώδους αισθητικής και σεμνότητας που εξελίχθηκε σε προσωπική επίθεση κατά του αρμόδιου υπουργού (όποιος και αν είναι αυτός), γιατί ο τελευταίος δεν σεβάστηκε τον “υποτιθέμενο μέντορα” του, ο οποίος είχε κάνει την μέγιστη προσφορά, να τον γνωρίσει στον Ανδρέα Παπανδρέου! Όχι δεν αντέχω να παρακολουθήσω αυτή την άθλια ιστορία, που αρχίζει με ένα αδιάσειστο στοιχείο (για όσους αμφισβητούν τους μη αυτόπτες), οτι δηλαδή ο συγκεκριμένος οδηγός παραβίασε κόκκινα φανάρια (το παραδέχεται και ο ίδιος) - και δεν είχε νόμιμη εν ισχύ άδεια οδήγησης, αφού αυτή είχε λήξει, μετά τα 65 έτη του κατόχου του, χωρίς να ανανεωθεί.

Όχι, δεν μπορώ να ανεχθώ κανένα επιχείρημα για “ελαστικότητα” (πόσο μάλλον για “ιδιαίτερη μεταχείριση”) ενός ανθρώπου, που επικαλείται (δήθεν) το παιδί του και που κατάφερε με το “ξέρεις ποιός είμαι εγώ”, με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς (όπως καταγγέλεται) και με πράξη επικίνδυνου ελληναράδικου τσαμπουκά και παραβίασης οποιουδήποτε κανόνα ασφαλείας (αν είχε νεύρα, η απάντηση είναι “ξύδι”), να τραυματίσει ελαφρά αστυνομικό - κάτι που σε οποιαδήποτε άλλη δυτική χώρα θα τον είχε οδηγήσει, χωρίς δεύτερη συζήτηση, στο κρατητήριο για επίθεση κατά αστυνομικού και σε καμία περίπτωση δεν θα του είχε επιτρέψει να πάει σπίτι του, το ίδιο βράδυ.

Και όχι, δεν θέλω πια να απασχολεί το δημόσιο βίο ένας (στα όρια του γραφικού) μπουρδολογών “τηλεοπτικός” πολιτικός, που μιλάει στο τρίτο πρόσωπο για τα “ωραία του μάτια”, του οποίου το εξαιρετικά αυτάρεσκο βιογραφικό περιστρέφεται γύρω από τη “γνωριμία του με τον Ανδρέα Παπανδρέου” - και ο οποίος είχε (επαναληπτικά ως υπουργός) λόγο για τις τύχες αυτής της χώρας, με μόνο εφόδιο οτι “αγωνίστηκε στο φοιτητικό κίνημα” (αυτό δεν σημαίνει οτι δεν σέβομαι αυτούς που διώχθηκαν για τις απόψεις τους και τη δράση τους και ίσως υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους, αλλά γίνομαι πολύ επιφυλακτικός για όσους το εξαργύρωσαν πολιτικά και αποθρασύνθηκαν στη συνέχεια), χωρίς να αναφέρει κανένα επάγγελμα στη ζωή του, εκτός από αυτό του πολιτικού.

Θέλω να απευθυνθώ σε αυτούς που κάποτε τον ψήφισαν - πιθανότατα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν; Σε αυτούς που ανέχθηκαν να του δώσουν υπεύθυνη θέση, υπό την πίεση των σταυρών που είχε εξασφαλίσει, με τη δημαγωγία του και τον λαϊκισμό του - συστατικά που ενδημούν στην (ποσοστιαία τεράστια) βαθυπασοκική πραγματικότητα (και πολλών άλλων κομμάτων επίσης), παρέα με έναν ανείπωτο τραμπουκισμό, που σε όλες του τις εκφάνσεις, είτε του προσβλητικού για τη νοημοσύνη μας πολιτικού, είτε του άξεστου συνδικαλιστή της βαρβατίλας, είτε του παράγοντα “αγαπούλα, πούλα” και του βαλκάνιου παραπολιτικού λαμόγιου, που συχνάζουν στις μπουζουκλερί, μας ταλαιπωρεί ακόμα.

Και κυρίως, σε αυτούς στα μικρά και μεγάλα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που τον κατέστησαν προνομιακό συνομιλητή, που του έδωσαν απίστευτα δυσανάλογο χρονικά βήμα, που του έσφιξαν το χέρι με ειλικρινή συμπάθεια για τη γραφικότητα του, που ανέχθηκαν τη ναρκισσιστική τιποτολογία του - και για να επιστρέψω σε όλους εμάς, στην κοινωνία: Πάνω από όλα, σε αυτούς που κάθονταν και τον “χάζευαν” στις τακτικές του εμφανίσεις, δίνοντας του αξεπέραστα νούμερα τηλεθέασης και οπλίζοντας τους διάφορους διευθυντές, αρχισυντάκτες και εκπομπάρχες με το επιχείρημα “μα δεν βλέπεις, αυτούς θέλει ο κόσμος”. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ζημιά έχετε κάνει. Ή μάλλον μπορείτε μια χαρά να φανταστείτε. Τη βλέπετε μπροστά σας - και την αποδίδετε στους “ξένους”.

Και αν αυτή η Ελλάδα δεν φύγει, δεν αποτελέσει περιθώριο, η ζημιά θα παραμείνει...



Update 1: Ο Σταύρος Θεοδωράκης στο protagon.gr, δίνει μερικές εύστοχες διευκρινίσεις:

Το μυστικό πάντως βρίσκεται στην ηλικία των «συνωμοτών» μπάτσων. Πληροφορούμαι ότι και οι τέσσερις άνδρες της ομάδας Δίας έχουν γεννηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 80. Δεν γνωρίζουν δηλαδή κανένα Κίμωνα και κανένα Ανδρέα (οι πενηντάρηδες προϊστάμενοι τους, που τους γνωρίζουν, προσπάθησαν να κουκουλώσουν την υπόθεση). Και τώρα που το σκέφτομαι αυτή μπορεί να είναι και η ελπίδα μας. Οι 20αρηδες όπου κι αν βρίσκονται. Αυτοί που δεν θα σεβαστούν κανένα από τα ιερά και τα όσια της (χρεωκοπημένης) χώρας. Και πού ξέρετε; υπάρχει η πιθανότητα να μην έχουν μπολιαστεί με τα ελαττώματα της φυλής. Δεν είναι μεγάλη η πιθανότητα, αλλά υπάρχει.

ΥΓ: Πώς θα αντιδρούσε η αστυνομία αν στην θέση του Κουλούρη ήταν ένας άλλος πολίτης; Ξέρω ότι θα τεθεί από τους σχολιαστές, οπότε σπεύδω να το απαντήσω: «Θα πήγαινε μέσα τσουβαλιαστός». Αυτή ήταν και η απάντηση που μου έδωσε ανώτερος δικαστικός. Και μου είπε να πω στον Χρήστο Παπουτσή ότι ψεύδεται λέγοντας ότι «έγινε ό,τι γίνεται πάντα». Η παραβίαση του κόκκινου είναι όντως πταίσμα, η αντίσταση κατά της αρχής όμως, δεν είναι. Όπως δεν είναι και οι επικίνδυνες σωματικές βλάβες. Ο νόμος προβλέπει για τα δύο αυτά αδικήματα σύλληψη και αυτόφωρο.

Update 2: Νέα επίθεση Κουλούρη κατά Παπουτσή.












Η φωτό της (εξαιρετικά φινετσάτης, σε αντιδιαστολή) Mercedes 190 του 1962 είναι από το www.ritzsite.nl και το εξώφυλλο από το www.io2n.blogspot.com

To post συνοδεύεται από το "Reality And Fantasy" του Ιταλού Raphael Gualazzi.

Η (αυτο)κινητή αμετροέπεια

Τον τελευταίο καιρό κάνω μια μικρή, προσωπική, έρευνα για να αναβαθμίσω την κινητή μου τηλεπικοινωνία, προσπαθώντας ταυτοχρόνως να εξοικονομήσω και χρήματα.


Ο ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας (που εκδηλώνεται και με τη μορφή τηλεφωνημάτων στο κινητό από άλλη εταιρεία “για ενημέρωση”, πρακτική παράνομη και αθέμιτη, γιατί πρόκειται για επιθετικό μάρκετινγκ, που πρέπει να αρνούμαστε όλοι) είναι έκδηλος. Το ίδιο και η - εμφανής - προσπάθεια των εταιρειών να προσφέρουν “απεριόριστα” τηλεφωνήματα και μηνύματα, με σκοπό να εξασφαλίσουν τουλάχιστον ένα ικανοποιητικό πάγιο το μήνα, από κάθε πελάτη. Ρύθμιση που είναι συμφέρουσα για τον καταναλωτή, αν έχει πραγματική ανάγκη να τηλεφωνεί εν κινήσει πολλές ώρες το μήνα, κάτι που ισχύει για συγκεκριμένες επαγγελματικές κατηγορίες - και σε κάθε περίπτωση μόνο για πολύ σοβαρούς λόγους επαγγελματικούς, οικογενειακούς ή λόγους υγείας.

Αυτό που με εντυπωσιάζει, τώρα που συχνάζω πιο πολύ στα σχετικά καταστήματα (και από το κοινωνικό περιβάλλον βεβαίως), είναι οτι εξακολουθώ να ακούω γύρω μου για λογαριασμούς εκατοντάδων ευρώ, που προφανώς είναι αποτέλεσμα υπερβολής και ταυτόχρονα αμέλειας να εκσυγχρονίσεις το τηλεπικοινωνιακό πρόγραμμα σου, καθώς με 55 ευρώ πάγιο παίρνεις πλέον κάτι του τύπου “1500 λεπτά το μήνα δωρεάν”, που ισούται με κάτι λιγότερο από 13 ώρες ομιλίας!

Επίσης, εξακολουθώ να εντυπωσιάζομαι καθημερινά με το πόσα νέα παιδιά (με τι εισόδημα άραγε;) έχουν πανάκριβο i-phone ή άλλα smartphones, που μπορεί να στοιχίζουν πολλά κατοστάρικα. Οι εταιρείες βέβαια προσπαθούν να χρηματοδοτήσουν με κάθε τρόπο την αγορά αυτών των συσκευών, αλλά το κάνουν ικανοποιητικά μόνο με αντάλλαγμα προγράμματα με υψηλό πάγιο - κάτι που σημαίνει οτι σου παίρνουν πίσω τα λεφτά που σου “δανείζουν”, μήνα με το μήνα.

Νομίζω οτι δεν υπάρχει άλλος τομέας, στον οποίον εκδηλώθηκε τόσο πολύ ο μεταπολιτευτικός μας νεοπλουτισμός, όσο αυτός της υψηλής τεχνολογίας. Και δεν αναφέρομαι φυσικά στην εξάπλωση του (φορητού) υπολογιστή και του ίντερνετ, γιατί είναι αυτονόητα απαραίτητη (και καθυστερημένη) εξέλιξη για τη χώρα, το να μπει στη ζωή όλων το ίντερνετ.

Αλλά το να έχεις ακόμα και δύο κινητά, το να καταναλώνεις απίστευτες ώρες (βλαπτικές ούτως ή άλλως για τον εγκέφαλο και επικίνδυνες όταν οδηγείς), μιλώντας στο τηλέφωνο, άνευ λόγου και αιτίας - και κυρίως να ξοδεύεις σημαντικά ποσά σε λογαριασμούς, όταν δεν έχεις να χρηματοδοτήσεις άλλες ανάγκες, είναι δείγμα της αμετροέπειας που μας διέκρινε και μας διακρίνει, ως κοινωνία. Ειδικά όταν είναι εμφανείς η ελαφρότητα και ο μιμητισμός, με τον οποίον υιοθετούνται αυτές οι συνήθειες - λες και (με την εξαίρεση των πολύ νέων), γεννηθήκαμε με ένα κινητό στην κούνια ή λες και η ζωή μας δεν ήταν βιώσιμη πριν από 20 χρόνια, χωρίς την ευκολία (αλλά και την αγχώδη παρακολούθηση και εξάρτηση) της κινητής τηλεφωνίας. Δεν είναι "ελευθερία" ή "μαγκιά" το να είσαι μονίμως με το κινητό στο χέρι - το αντίθετο.

Μόνο με τη λαγνεία του ιδιωτικού αυτοκινήτου μπορεί να παραλληλιστεί η εξάρτηση μας από το κινητό. Κι εκεί βεβαίως υπάρχει ο περιορισμός της σπατάλης, λόγω ακρίβειας καυσίμων και τελών. Τουλάχιστον (μερικά από τα καλά της κρίσης), έχει περιοριστεί κάπως η μέχρι μανίας “βόλτα με το ΙΧ”, στο κέντρο της πόλης για ψώνια ή μέχρι το περίπτερο. Αλλά η αντικοινωνική συμπεριφορά μας συνεχίζεται και εκεί, καθώς πολλοί - παρότι αδυνατούν να αντιμετωπίσουν το κόστος χρήσης του - εξακολουθούν να το χρησιμοποιούν, έστω και ανασφάλιστο. Όταν όμως έρθουν αντιμέτωποι με το ατύχημα που προκάλεσαν, κάποιοι από αυτούς θα καταστραφούν οικονομικά. Και κάποιοι, ελπίζω πολύ λίγοι, θα εγκαταλείψουν και το θύμα τους στην άσφαλτο, γιατί το κόστος της ανάληψης της ευθύνης τους, θα είναι δυσβάστακτο.

Έχουμε μάθει να θεωρούμε δεδομένα τα καταναλωτικά αγαθά, ανεξαρτήτως του εισοδήματος που έχουμε - και τώρα που η κρίση θερίζει τις αμοιβές των περισσοτέρων, οι παθογένειες βγαίνουν βίαια στην επιφάνεια. Στις εποχές των “παχέων αγελάδων”, ακόμα και εργαζόμενοι με χαμηλό μισθό (ή και προστατευόμενα μέλη με ανύπαρκτο εισόδημα) θεωρούσαν αυτονόητο οτι “δικαιούνται” δική τους αυτόνομη μετακίνηση - και μια ακριβή τηλεπικοινωνιακή παροχή. Κι ας σήμαινε η κατοχή ενός αυτοκινήτου πρόσθετα έξοδα όπως τέλη, ασφάλιση, συντήρηση, πάρκινγκ - εκτός αν ήσουν ανεύθυνος και τζαμπατζής, πάρκαρες όπου νάναι, δεν συντηρούσες το αυτοκίνητο και δεν το ασφάλιζες. Κι ας σήμαινε η κατοχή ενός ακριβού κινητού (διαρκώς ανανεούμενου για να μην είναι “ντεμοντέ”) με συμβόλαιο, πολλά κατοστάρικα ή χιλιάρικα το χρόνο...

Τώρα λοιπόν, θα έπρεπε, με την κρίση να κορυφώνεται αυτό το χειμώνα, να έχουμε ήδη “μαζευτεί”. Κάνω μια δουλειά, που υποτίθεται οτι έχει ανάγκη (περισσότερο από το μέσο όρο) τις κινητές και τις αυτοκίνητες διευκολύνσεις. Τις έχω περιορίσει στο ελάχιστο. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το μετρό είναι μια χαρά και το κινητό μου χτυπάει όσο το δυνατόν πιο σπάνια - και τα δύο από πεποίθηση. Αν έχουμε αντιληφθεί τι συμβαίνει γύρω μας, ας το κάνουμε όλοι πράξη ζωής.











H περίφημη φωτό που έβγαλε με το κινητό της η αγαπημένη Scarlet Johansson και για την οποία έκανε πολύ ακομπλεξάριστες δηλώσεις είναι από το www.philly.barstoolsports.com και η φωτό της Nina Simone από το www.blogs.indiewire.com.

Το post συνοδεύεται από το "My Baby Just Cares For Me", του οποίου τους στίχους "εκσυγχρόνισε" η Malia, στη συναυλία της στο Gazarte, βάζοντας στη θέση της Liz Taylor, το όνομα της Scarlet Johansson.

Επιστολή προς εργολάβους...

Προς την Κοινοπραξία Ολυμπία Οδός Α.Ε.


Κύριοι,


Χθες το βράδυ ολοκλήρωσα ένα επαγγελματικό ταξίδι, χρησιμοποιώντας τον (κατ’ ευφημισμό) αυτοκινητόδρομο, που έχετε αναλάβει να επισκευάσετε, από την Αθήνα ως την Πάτρα και πίσω.

Αναγκάστηκα να πληρώσω τσουχτερά διόδια, για να κινηθώ σε έναν από τους χειρότερους (αν όχι τον χειρότερο) δρόμο της Ενωμένης Ευρώπης, που έχει διαχωριστική νησίδα, μόνο σε ένα μικρό τμήμα, από την Ακράτα, ως το Αίγιο - και είναι γεμάτος από πινακίδες προειδοποίησης για τα συνηθέστατα τροχαία δυστυχήματα. Σα να μην έφτανε το προηγούμενο χάλι του, έχετε περιορίσει την κυκλοφορία μόνο σε μια λωρίδα σε ιδιαίτερα μεγάλα τμήματα, για λόγους έργων - με αποτέλεσμα η κίνηση να είναι ακόμα πιο δύσκολη και κουραστική για τον οδηγό, κάτι που ενισχύει ακόμα περισσότερο τον κίνδυνο ατυχήματος, παρά τα μέτρα ασφαλείας.


Ολοκλήρωσα το ταξίδι μου με τον χειρότερο δυνατό τρόπο: Με μια ουρά χιλιομέτρων από τα Μέγαρα ως τα διόδια της Ελευσίνας, μια κοινή Κυριακή του χεμώνα χωρίς ιδιαίτερα μεγάλη έξοδο - που δεν οφειλόταν μόνο στη συσώρρευση των αυτοκινήτων, όπως θα θέλατε να δικαιολογηθείτε. Φτάνοντας στα διόδια, διαπίστωσα, όπως και οι άλλοι οδηγοί, οτι ένα όχημα σας είχε κλείσει την λωρίδα ασφαλείας (shoulder), ενώ είχατε αποκλείσει ταυτόχρονα ΚΑΙ την αριστερή λωρίδα, γιατί είχατε ασφαλτοστρώσει την είσοδο των διοδίων από την αντίθετη κατέυθυνση - και μάλλον περιμένατε να “κρυώσει”. Αποτέλεσμα ήταν το γνωστό φινόμενο του “λαιμού μπουκαλιού” - να συνωθούνται δηλαδή τα αυτοκίνητα 4 λωρίδων σε 2 και να δημιουργείται συμφόρηση και το ταξίδι να επιμηκυνθεί κατά πάνω από μία ώρα.

Προλαβαίνω τη δικαιολογία σας οτι “έπρεπε να γίνει η επισκευή και η ταλαιπωρία ήταν αναπόφευκτη”, λέγοντας σας οτι οποιοσδήποτε μηχανικός ξέρει οτι μπορείς να προγραμματίσεις ένα έργο έτσι ώστε να περιορίσεις την ταλαιπωρία του κοινού, σε μέρες αιχμής όπως είναι η επιστροφή στην Αθήνα, Κυριακή βράδυ. Θα μπορούσατε ανέτως να είχατε αρχίσει το μικρό αυτό έργο Δευτέρα και να είχε τελειώσει πριν το Σαββατοκύριακο. Φαίνεται όμως οτι, είτε για λόγους κακού προγραμματισμού, είτε για κάποιον λόγο μείωσης του κόστους που δεν μπορώ να γνωρίζω, αδιαφορήσατε για τους (υποχρεωτικούς) πελάτες σας. Αν πρόκειται για ζήτημα κόστους, σας υπενθυμίζω οτι το κόστος διέλευσης αυξήθηκε κι άλλο πρόσφατα - ενώ η κακή σας οργάνωση οφείλει να μην επιβαρύνει εμάς.

Δεν έχω προσχωρήσει (ακόμα) στο κίνημα των πολιτών που αρνείται να πληρώσει διόδια. Ωστόσο, θεωρώ απαράδεκτη τη χρέωση μου αναλογικά με τις υπηρεσίες που παρέχετε και σας ζητώ να μου επιστρέψετε, με συμψηφισμό, όσα χρεώθηκαν στο e-pass μου, από 26/2 ως 28/2/2010.






Η φωτό είναι από το www.alertpedia.com και το εξώφυλλο από τη wikipedia

To post συνοδεύεται από τη μεγαλύτερη επιτυχία του "αναρχικού" βρετανικού συγκροτήματος των Chumbawamba, γνωστών και ως "Τσάμπα - γουάμπα"...

Έλληνες 3 (η καθημερινότητα)

Ο παρα-λογισμός: Οδηγώ ένα μικρό σπορ αυτοκίνητο, με χαμηλό κυβισμό αλλά υψηλή ισχύ. Τα φρένα μου είναι, κατά τεκμήριο, πολύ καλύτερα από του μέσου ΙΧ στη χώρα - εκτός αν πάμε σε ακριβές επιλογές, για λίγους. Γενικά δεν τρέχω και σέβομαι την ασφάλεια τη δική μου και των άλλων, γι αυτό και δεν πλησιάζω ποτέ πολύ τον μπροστινό, ειδικά σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας - και ακόμα περισσότερο όταν προπορεύεται ένα αυτοκίνητο με πολύ καλύτερα φρένα από τα δικά μου.

Τώρα, το πώς γίνεται να έχω μονίμως κάποιον να μου “κολλάει” (με αυτοκίνητο πολύ χαμηλότερης ασφάλειας) για να με προσπεράσει, μου προκαλούσε πάντα απορία: Δεν καταλαβαίνει οτι αν φρενάρω απότομα, τα φρένα του δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν - θα πέσει επάνω μου και θα με πληρώνει κιόλας; Πώς τρέχει στο όριο της κατασκευής που οδηγάει; Οι απαντήσεις φαίνονται προφανείς: Η έλλειψη οδηγικής (και γενικότερης) παιδείας, τα συμπλέγματα κλπ.

Το διαπίστωσα πιο έντονα την Κυριακή των εκλογών, πριν από ένα μήνα: Ξαφνικά, οι περισσότεροι έτρεχαν σαν φρενιασμένοι στην εθνική οδό κι έκαναν “χοντρές” παραβάσεις του ΚΟΚ - λες και τους είχε “τσιμπήσει μύγα”. Ήταν η μύγα ενός κακώς εννοούμενου “σοσιαλισμού”, που νόμιζαν οτι ερχόταν: Είμαστε όλοι ίσοι - και κάνουμε ότι γουστάρουμε...




Ο αντι-λογισμός: Χρησιμοποιώ αρκετά το μετρό. Τις περισσότερες φορές το πρωί για δουλειές - με ντύσιμο “εκστρατείας”, δηλαδή φόρμες κλπ. Γενικά κινούμαι γρήγορα - και τις σκάλες τις ανεβαίνω τροχάδην.

Ή προσπαθώ, τουλάχιστον. Πάντα κάποιος (ή περισσότεροι) θα μπλοκάρει την αριστερή πλευρά στην κυλιόμενη σκάλα. Κάποιες φορές διαμαρτύρομαι ευγενικά, τις περισσότερες παραιτούμαι και περιμένω, καθώς η φωνή μου είναι αδύνατο να φτάσει στην κορυφή και να κινηθεί η “ουρά”.

Την προηγούμενη Παρασκευή κατάλαβα γιατί δεν έχουμε μάθει ακόμα τους στοιχειώδεις κανόνες συλλογικής μετακίνησης. Παραπονέθηκα, ένας ευγενέστατος κύριος μου είπε “έχετε δίκιο”, σχολιάσαμε οτι είναι δύσκολο “να περάσει το μήνυμα σε όλους” - και ξαφνικά γυρνάει το κεφάλι της μια κοπέλλα και μου λέει: “Γιατί δεν πάτε από τις σταθερές σκάλες;”

Της εξηγώ οτι σε όλον τον κόσμο αυτό είναι το “εθιμικό δίκαιο” της κίνησης στο μετρό, οτι είναι κανόνας και στο δικό μας κι οτι πολλές φορές έχω ακούσει σχετικές παραινέσεις από τα μεγάφωνα. Όχι, το μικρό μεσογειακό χωριό αντιστέκεται σθεναρά στην κοινή λογική και μ΄αφήνει εμβρόντητο με τη βεβαιότητα του: “Όποιος βιάζεται, να πάει από τις σταθερές σκάλες, έτσι είναι”. Κι άμα σας αρέσει, διότι έτσι μας βολεύει η ερμηνεία της πραγματικότητας...



Ο κατα-λογισμός: Το πατρικό μου είναι σε πολυκατοικία που κατοικείται από αρκετούς ανθρώπους μεγάλης ηλικίας. Φοβούνται τις διαρρήξεις και γενικώς το έγκλημα - λογικό ως ένα σημείο, γιατί αισθάνονται απροστάτευτοι. Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτύξει τη συνήθεια να κλειδώνουν την πόρτα της κοινής εισόδου, για να “μη μπει ο κλέφτης” - και μάλιστα αρχίζουν από νωρίς το βράδυ, πριν ακόμα και τις οκτώ.

Η κλειδαριά είναι “αστεία” - οποιοσδήποτε διαρρήκτης θα την παραβίαζε εύκολα. Επιπλέον, τους εξηγείς οτι είναι και επικίνδυνο, διότι σε περίπτωση σεισμού ή πυρκαγιάς, αν “κουτρουβαλιαστούν” όλοι μαζί από τις σκάλες, θα πέσουν είκοσι άνθρωποι πάνω στην κλειστή πόρτα - και θα ποδοπατηθούν. Δεν θέλει πολύ - και δεν είναι βλάκες οι κουτόφραγκοι, που τηρούν κάποια βασικά μέτρα ασφαλειας.

Στου κουφού τη πόρτα, όσο θέλεις βρόντα. Το κωμικοτραγικό είναι οτι αυτή η συνήθεια σαμποτάρει και την κοινωνικότητα: Έχεις, για παράδειγμα, ένα τραπέζι. Έρχεται ο καλεσμένος - είναι κλειδωμένα και κατεβαίνεις να του ανοίξεις. Έρχεται κάποιος άλλος ένοικος και κλειδώνει. Πάλι τα ίδια, για τον επόμενο καλεσμένο. Εννοείται βέβαια οτι κανείς δεν φεύγει αν δεν κατέβεις κατά τα μεσάνυχτα, να απελευθερώσεις τους “φυλακισμένους”...





Η φωτό είναι από το in.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Υπάρχουνα ακόμα δύο σχετικά κείμενα: "Έλληνες..." και "Έλληνες 2 (στο δρόμο)"

To post συνοδεύεται από ένα "καθημερινό" τραγούδι από τους Βρετανούς Jamiroquai, λάτρεις των Ferrari (φαίνεται και από την παραποίηση του σήματος τους) και της disco. Το τρίτο τους άλμπουμ, "Travelling Without Moving" είναι ίσως και το καλύτερο.

Οι αφίσες της αυθαιρεσίας

Τον Αποστόλη δεν τον ήξερα. Ξέρω όμως τον πατέρα του, έναν άνθρωπο που παλεύει να συντηρήσει, σε δύσκολους καιρούς, ένα παιδικό θέατρο. Εδώ και 40 μέρες, θρηνεί το θάνατο του γιού του, μόλις 21 ετών, πάνω σε παράνομη διαφημιστική πινακίδα, στη λεωφόρο Κηφισίας.


Σε μια χώρα χωρίς οδηγική παιδεία, όπου ακόμα και η τροχαία αδιαφορεί πλήρως για την οδική ασφάλεια, έρχεται η διαφθορά της κεντρικής εξουσίας και της τοπικής αυτοδιοίκησης να δώσει τη χαριστική βολή. 27 άνθρωποι μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχουν χάσει τη ζωή τους, από αυτή την (όχι μόνο αισθητική) “γάγγραινα” της απόλυτης αυθαιρεσίας. Από το 2007, με μαζικούς ελέγχους, έχουν εντοπιστεί χιλιάδες παρανομίες - αλλά πέντε υπουργεία, που εμπλέκονται, ομολογούν οτι αδυνατούν να εφαρμόσουν το νόμο, κόντρα στη "μαφία"...

Διαβάστε και ακούστε τις σπαρακτικές καταγγελίες για το αλισβερίσι μεταξύ δήμων (όπως του Χαλανδρίου) και “ύποπτων” και κρυφών εταιρειών, που λυμαίνονται το κρατικό χρήμα με τις "υψηλές επαφές" τους - διαφημίζοντας φυσικά και τα κόμματα, σε πινακίδες που δεν έχουν καν την υπογραφή μιας διαφημιστικής εταιρείας.
Και θυμηθείτε να μαυρίσετε τους υπεύθυνους - άλλωστε, ούτε οι δημοτικές εκλογές είναι μακριά, μόλις σε ένα χρόνο.

Την Παρασκευή στις 4μμ, λίγο πριν την τελευταία μεγάλη συγκέντρωση κόμματος στην Αθήνα, έχει προγραμματιστεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας, στη Λ. Κηφισίας 362, στην εναέρια πεζογέφυρα μετά το “Υγεία”.




Η φωτό είναι από το http://www.katagelies.gr

Το post συνοδεύεται από το "If You Want Me To Stay", του εξαιρετικού Αμερικανού μουσικού και τραγουδιστή της "ψυχεδελικής" funk, Sly Stone.

Έλληνες 2 (στο δρόμο)

Οδηγώ ΙΧ: Αυτό σημαίνει οτι έχω δικαίωμα να μην γνωρίζω πώς λειτουργεί το μηχάνημα που χειρίζομαι (αφού έχω πολλές φορές "λαδώσει" για την άδεια οδήγησης) - ούτε να με ενδιαφέρει αν έχει καλή οδική συμπεριφορά, επαρκή ισχύ και καλή ποιότητα κατασκευής. Αρκεί να είναι αρκετά φτηνό και ευρύχωρο κουτί και να φέρνει όσο το δυνατόν προς “κούρσα” (εναλλακτικά με ενδιαφέρει η ενεργητική αφάλεια, αλλά το έχω χαμηλώσει τόσο πολύ, ώστε να μαζεύει τσίχλες από την άσφαλτο, να έχει άθλιο ηχητικό που παίζει άθλια “πριόνια” ή καψουροτράγουδα και να είναι αισθητικά όσο το δυνατόν πιο χάλια - για να περνάω δε με “τίγκα” την ένταση από όσο το δυνατόν πιο πολλές κατοικημένες περιοχές, σε ώρες κοινής ησυχίας). Έχω τη φονική άγνοια να "κολλάω" στον μπροστινό μου, ακόμα κια αν είναι ένα πολύ καλύτερο αυτοκίνητο (με προφανώς πολύ δυνατότερα φρένα), πάνω στο οποίο θα τρακάρω, αν συμβεί κάτι, γιατί τα δικά μου φρένα δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν. Φυσικά, δεν λαμβάνω υπ’ όψιν μου, πολλές φορές, την κατάσταση και την προβληματική χάραξη του δρόμου - κι έτσι πολλές φορές σκοτώνομαι μαζικά στο οδικό δίκτυο υπαίθρου και πόλεων, σε βαθμό που μια ολόκληρη μικρή πόλη ξεκληρίζεται κάθε χρόνο, ενώ καταλήγω (είτε φταίω είτε όχι) σε αναπηρικό καροτσάκι, επιβαρύνοντας σε κάθε περίπτωση και το σύστημα υγείας.

Επίσης σημαίνει οτι επιθυμώ να έχω αυτοκίνητο μέσα στην πόλη “για το περίπτερο”, χωρίς όμως να επιβαρύνομαι τίποτα, ούτε πάρκινγκ (ακόμα κι αν δεν είναι απράδεκτα ακριβό, όπως συνήθως), ούτε σέρβις, ούτε καν ασφάλεια - μου αρέσει να έχω ένα από τα 500 χιλιάδες(!) ανασφάλιστα ΙΧ της χώρας μου. Μου αρέσει επίσης να μη φοράω ζώνη ασφαλείας (διότι τι ξέρουν οι κουτόφραγκοι, εγώ ξέρω καλύτερα - άλλωστε αυτά, όπως λέγαμε παλιά, τα επιβάλλει ο καπιταλισμός, για να πουλάνε οι αυτοκινητοβιομηχανίες). Ειδικά αν είμαι μητέρα, μου αρέσει να κρατάω το παιδί μου στην αγκαλιά μου στο μπροστινό κάθισμα, ώστε άν τρακάρουμε να γίνει αερόσακος που θα με σώσει. Μου αρέσει να παραβιάζω με κάθε τρόπο τον ΚΟΚ, να βρίζω και να κορνάρω - και να πετάω ότι θέλω από το παράθυρο του αυτοκινήτου μου, κατά προτίμηση γόπες που θα έρθουν στη μούρη του μοτοσυκλετιστή, που έρχεται από πίσω...


Οδηγώ δίκυκλο: Αυτό σημαίνει οτι έχω το πλήρες ελεύθερο να πηγαίνω ανάποδα, να ανεβαίνω σε πεζοδρόμια και να παραβιάζω φανάρια - και μετά να κοιτάω συγκαταβατικά τους τροχονόμους που με χαζεύουν από το πεζοδρόμιο, κάνοντας μου παρατήρηση-ερώτηση: μα με κόκκινο;

Σημαίνει βεβαίως, να μη φοράω κράνος, θεωρώντας οτι έτσι βλάπτω μόνο τον εαυτό μου - ενώ δεν σκέφτομαι πόσο ευάλωτος είμαι και πόσο έχω υποχρέωση και προς τον άλλο οδηγό, που δεν θέλει καθόλου να με τραυματίσει σοβαρά ή θανάσιμα.
Σημαίνει επίσης οτι νομίζω οτι έχω το δικαίωμα να προσπερνάω τα ΙΧ, κινούμενος ανάμεσα στις λωρίδες, θεωρώντας το απολύτως νόμιμο - ενώ απαγορεύεται ρητά από τον ΚΟΚ και κανονικά πρέπει να κινούμαι στη λωρίδα πίσω από τα ΙΧ (εντάξει όλοι είχαμε μηχανή παιδιά, αλλά τουλάχιστον να ξέρουμε οτι δεν έχουμε προτεραιότητα όταν προσπερνάμε, οτι ο άλλος δεν έχει υποχρέωση να μας κάνει χώρο και να είμαστε λιγάκι πιο σεμνοί). Το ίδιο και χειρότερο, όταν προσπερνάω την ουρά στα διόδια, θεωρώντας οτι έχω το δικαίωμα επειδή οδηγάω δίκυκλο - ενώ δεν θα τολμούσα ποτέ να κάνω το ίδιο στην ουρά π.χ. μιας τράπεζας...
Επίσης, σημαίνει οτι μπορώ να δείχνω μεγάλη κοινωνική αναισθησία, καταλαμβάνοντας με το δίκυκλο μου μια θέση που θα μπορούσε να φιλοξενήσει ολόκληρο ΙΧ - τι με νοιάζει ο άλλος, ας κόψει το λαιμό του...


Οδηγώ “γουρούνα”: Αυτό σημαίνει οτι μπορεί να είμαι και αλλοδαπός, που έχει νοικιάσει (χωρίς δίπλωμα όπως πάντα, με την ευθύνη του ιδιοκτήτη rent a car) το “φονικό” αυτό τετράτροχο μηχάνημα. Μου αρέσει, γιατί δεν “πέφτει” όπως τα μηχανάκια, ενώ είναι εξαιρετικά αδύναμο στη μηχανή και πιάνει το μισό οδόστρωμα, στους στενούς δρόμους των νησιών. Έτσι μπορώ να καθυστερώ απίστευτα την κίνηση και να δημιουργώ ουρές, ενώ επιτείνω το πρόβλημα του πάρκινγκ, στις τουριστικές περιοχές...


Οδηγώ ταξί: Εδώ εισέρχομαι σιγά-σιγά στο πεδίο της “καλτ” παράνοιας. Αν δεν ανήκω σε μια κατηγορία (ολοένα και αυξανόμενη ευτυχώς) νέων ανθρώπων που είναι σοβαροί, μετρημένοι, καθαροί και επαγγελματίες, μπορεί να φτάνω και μέχρι την ιστορικά τριτοκοσμική κατηγορία, του να έχω πάρει την άδεια επί χούντας, για να είμαι χαφιές. Ενδιάμεσα, μπορεί να είμαι απίστευτα βρώμικος (κι εγώ και το ταξί μου), αγενής και με αμορτισέρ που προκαλούν λουμπάγκο σε όποιον κάθεται στο πίσω κάθισμα. Φυσικά επιλέγω διπλή και τριπλή κούρσα, διότι “προσφέρω κοινωνική υπηρεσία” και υποκαθιστώ τη συγκοινωνία. Αν μου πουν να ακριβήνει το ταξί συμφωνώ, αλλά αν μου πουν παραλλήλως οτι πρέπει να είμαι υπόδειγμα καθαριότητας, ευγένειας και να περάσω σχολείο για να μάθω όλους τους δρόμους της Αττικής απ’ έξω (όπως στο Λονδίνο), θα ξεσηκώσω επανάσταση...

Θεωρώ οτι μπορώ να κινούμαι όπως θέλω στο δρόμο, να μπαινοβγαίνω στις λωρίδες χωρίς φλας - και να πλασάρομαι εξαιρετικά ύπουλα και αργά, επιβάλλοντας την πορεία μου και παραβιάζοντας κάθε έννοια κανόνων οδικής κυκλοφορίας. Το μόνο που με τρομάζει είναι τα θηριώδη τζιπ, που έτσι δικαιώνουν το λόγο ύπαρξης τους. Μπορεί και να ανήκω σε extreme κατηγορίες, όπως η “μαφία” ταξιτζήδων βορείων προαστείων, που διώχνουν τους άλλους συναδέλφους τους από την πιάτσα με τραμπουκισμό και επιλέγουν αυστηρά τις κούρσες - ή ακόμα καλύτερα να συχνάζω μόνο σε λιμάνια και αεροδρόμια, προσπαθώντας να “γδύσω” τουρίστες, χρεώνοντας τους το δεκαπλάσιο, πολλές φορές και με το γνωστό “πολυβόλο”. Φυσικά είμαι θρασύδειλος, και αν κάποιος Έλληνας υποδέχεται τους αλλοδαπούς που μεταφέρω, κάνω χιουμοράκι ή φεύγω τάχιστα με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Αν μου πουν (όπως και την παρακάτω κατηγορία) οτι επειδή είμαι απατεώνας ολκής και κάνω ζημιά στη χώρα μου πρέπει να μου πάρουν την άδεια, θα αρχίσω την κλαψούρα “μα είμαι επαγγελματίας άνθρωπος, το μεροκάματο, τα παιδιά μου κλπ”, πράγματα που φυσικά ουδόλως σκέφτηκα όταν έκανα την κατά συρροή λαμογιά μου...

Οδηγώ βαρύ όχημα (λεωφορείο, νταλίκα, φορτηγό): Εδώ η ιστορία είναι πονεμένη, όπως θα την τραγουδούσε και ο Καζαντζίδης. Γενικώς, βρίσκομαι πολλές φορές στη δεκατεία του ’60, με οχήματα απαράδεκτα κακοσυντηρημένα και επικίνδυνα, που εκτοξεύουν τούφες μαύρου δηλητηρίου, προς τα πνευμόνια των άλλων - βεβαίως πάντα φταίει το κακό πετρέλαιο (ακόμα κι αν απλώς "ζεσταίνω" τη μηχανή, για να δουλέψει το air condition). Οι φορτωτές με “υποχρεώνουν” σε παραβίαση δεκάδων κανόνων, που μπορούν να οδηγήσουν και σε μακελειό δεκάδων παιδιών, όπως στα Τέμπη. Συνήθως, οδηγώ με ταχύτητα πολλαπλάσια από αυτή που επιτρέπεται, ειδικά σε κατοικημένες περιοχές - γιατί με πιέζει ο εργοδότης. Έχω αυξημένη ευθύνη, λόγω του όγκου/αριθμού επιβατών, αλλά καμιά φορά νομίζω οτι οδηγώ και Φερράρι - απλώς είναι λίγο ψηλότερη...

Φυσικά, ξεπαρκάρω κι μπαίνω στην κίνηση όποτε νομίζω εγώ, χωρίς να δώσω σημασία στα μικρότερα οχήματα - και επιβάλλομαι με τον όγκο μου. Κορνάρω δε με τη “θηριώδη” κόρνα μου, όποτε ενοχλούμαι - φροντίζοντας να ενοχλήσω όλους τους περίοικους και περαστικούς. Παραβιάζω γενικώς τον ΚΟΚ, γιατί θεωρώ (και απαιτώ) να μου παραχωρούν προτεραιότητα - ενώ στην περίπτωση μόνο των ΜΜΜ, οι άλλοι οδηγοί δεν οφείλουν, αλλά παρακαλούνται να με διευκολύνουν. Σ’ αυτό μοιάζω και στην επόμενη και τελευταία κατηγορία...


Οδηγώ κρατικό/ κοινωφελές όχημα (ασθενοφόρο, περιπολικό, πυροσβεστικό, υπηρεσιακό, σκουπιδιάρικο): Όσο λιγότερο σημαντικό και επείγον είναι αυτό που κάνω, τόσο πιο θρασύς είμαι. Μου αρέσει να κόβω την κίνηση και να βάζω σειρήνα, ακόμα κι αν η “ανάγκη” είναι μαϊμού. Μου αρέσει να κάνω επικίνδυνους ελιγμούς και να θέτω σε κίνδυνο τους άλλους οδηγούς, για να μπω σε ένα κάθετο στενάκι ανάποδα - διότι προέχουν τα σκουπίδια. Μου αρέσει να παρκάρω και να παραβιάζω πεζόδρομους, διότι είμαι “υπηρεσιακός”. Μου αρέσει να ξεχνάω οτι όσο πιο σοβαρός είναι ένας πολιτικός, τόσο λιγότερο διαταράσσει την κυκλοφορία και περνάει απαρατήρητος...




Όπως και το πρώτο "Έλληνες...", το κείμενο αυτό προφανώς σατιρίζει και στηλιτεύει συγκεκριμένες συμπεριφορές και όχι ολόκληρες κατηγορίες ανθρώπων.

"Επί του πιεστηρίου": Μόνο ένας στους έξι οδηγούς σταθμεύει σε νόμιμη θέση! Ρεπορτάζ της Χαράς Τζαναβάρα στην "Ε", με αφορμή την Πανευρωπαϊκή Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο.

Οι φωτό είναι από το feed του Κ.Α.Τ.Α.Ν.Τ.Ι.Α., το www.apn.gr, το http://www.trikaland.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από τις "Κενές Σελίδες" (του ΚΟΚ στην περίπτωση μας) των Βρετανών Traffic, απο το αριστουργηματικό τους άλμπουμ "John Barleycorn Must Die". Περιέχει ένα από τα πιο "ταξιδιάρικα" keyboard solos της ιστορίας του ροκ, από τον Steve Winwood.

Μια "put the cot down" αστυνομία...

Κύριε Υπουργέ,

Την περασμένη Παρασκευή το βράδυ, ταξιδεύοντας με το ΙΧ μου και εξερχόμενος από τούνελ, είδα ξαφνικά να πετάγονται μπροστά μου, στη μεσαία λωρίδα από τις τρεις του αυτοκινητοδρόμου, δύο αστυνομικοί με φακούς (!), οι οποίοι μου έκαναν έντονα νοήματα να κάνω δεξιά.

Όχι μόνο τους απέφυγα “παρά τρίχα”, αλλά και λίγο έλειψε να τρακάρω με άλλο ΙΧ, που εκείνη τη στιγμή αποχωρούσε από το μπλόκο. Βγήκα τρέμοντας από την ταραχή και την αγανάκτηση, για την απίστευτη ανευθυνότητα και διαμαρτυρήθηκα εντονότατα, αλλά πάντοτε ευγενικά και μιλώντας στον πληθυντικό.


Σε ερώτηση μου, πώς διανοούνται και κάνουν αυτή την τόσο επικίνδυνη διαδικασία, εισέπραξα την πρώτη αχαρακτήριστη απάντηση: “Εάν δεν τρέχατε κύριε, δεν θα υπήρχε κανένας κίνδυνος”. Το επιχείρημα προφανώς δεν ευσταθεί, αφού είναι δεδομένο οτι αυτό το “σάλτο μορτάλε” το κάνουν, για όποιον “συλλαμβάνουν” να τρέχει περισσότερο από 90 χλμ/ώρα, που είναι το όριο ταχύτητας στο συγκεκριμένο σημείο – και όχι φυσικά για “όποιον δεν τρέχει”.

Στη συνέχεια, ο προϊστάμενος του κλιμακίου, με κάλεσε να κάνω όπισθεν στον αυτοκινητόδρομο. Όταν του επεσήμανα οτι ΚΑΙ αυτό αντίκειται στους κανόνες της οδικής ασφάλειας, παντού στον κόσμο, μου απάντησε οτι “υπ' ευθύνη του και με τα αλάρμ δεν είναι επικίνδυνο”.

Όταν ρώτησα γιατί δεν ακολουθούν τη διαδικασία που ακολουθείται σε όλες τις προηγμένες χώρες, δηλαδή του περιπολικού που ακολουθεί το ΙΧ προς έλεγχο και του ζητάει με τους φανούς και το μεγάφωνο να κάνει δεξιά, μου απάντησαν το αμίμητο: “Διότι η υπηρεσία δεν μας επιτρέπει να κάνουμε καταδίωξη, για να μη “χτυπήσουμε”. Και άλλωστε με αυτά τα περιπολικά που έχουμε, δεν θα μπορούσαμε”!

“Δηλαδή, αν σας αφαιρέσω τώρα το περίστροφο και το σκάσω, δεν θα με καταδιώξετε;” ρώτησα. “Βεβαίως, διότι αυτό είναι διαφορετικό”, ήταν η απάντηση...

Υπό αυτές τις συνθήκες, αρνήθηκα να αναγνωρίσω την παράβαση που μου βεβαιώθηκε – αντιθέτως, πιστεύω οτι ως πολίτης, εγώ θα έπρεπε να “βεβαιώσω παράβαση” στους υπαλλήλους σας, που με τέτοια ελαφρότητα και ερασιτεχνισμό έθεσαν τη ζωή τη δική μου και του συνεπιβάτη μου, αλλά και τις δικές τους, σε κίνδυνο. Αυτό για το οποίο κατηγορούμαι εγώ δεν είναι θανατηφόρο, αντιθέτως αυτό που έκαναν αυτοί ΕΙΝΑΙ – και το χειρότερο: Παρότι είναι εντεταλμένοι για την τήρηση της οδικής ασφάλειας, δεν είχαν καμία συναίσθηση.

Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο έμεινε παράλυτος συνάδελφος συγγενή μου στην Κρήτη – όταν τον παρέσυρε οδηγός σε μπλόκο. Είμαι βέβαιος οτι θα υπάρχουν κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις, λόγω ανεύθυνων οδηγών, αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ οτι πλέον οι αστυνομικοί της Τροχαίας “πετάγονται” με τέτοιον τρόπο, σ' ένα σύγχρονο αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας.

Σε κάποιο σημείο της συζήτησης, ο προϊστάμενος μου είπε οτι “στις χώρες, στις οποίες αναφέρομαι, ο πολίτης σέβεται τον αστυνομικό”. Του απαντώ και δημοσίως, οτι ο σεβασμός κερδίζεται με τις πράξεις και τον επαγγελματισμό – κάτι που έλειπε παντελώς από την πρακτική των αστυνομικών, στο συγκεκριμένο συμβάν.

Όλα τα παραπάνω, κύριε Υπουργέ, συνιστούν μια Τροχαία τριτοκοσμική, που δεν ξέρει “πού πατά και πού πηγαίνει” - η οποία δεν ακολουθεί διαδικασίες που εγγυώνται την οδική ασφάλεια και θέτει σε κίνδυνο τις ζωές των πολιτών και των ίδιων των αστυνομικών.

Οδηγώ τριάντα ολόκληρα χρόνια και δεν έχω εμπλακεί ποτέ στο παραμικρό ατύχημα. Δεν φανταζόμουν ποτέ οτι παραλίγο να μου συμβεί, λόγω της αβελτηρίας της Τροχαίας.

Σας παρακαλώ να επιληφθείτε του θέματος – και εύχομαι η επιστολή αυτή να αποτελέσει αφορμή για την κατάργηση αυτής της τόσο επικίνδυνης και ανεγκέφαλης πρακτικής, από μέρους των υπηρεσιών της Τροχαίας.




Είχε τρεις ημέρες για να εκφράσει τις αντιρρήσεις του. Προσπάθησε να βρει τον διοικητή – αλλά η Τροχαία του έδινε λάθος αριθμούς για την αρμόδια Διεύθυνση. Μετά βρήκε το τηλέφωνο, αλλά απάντησε ένας αστυνομικός που του είπε οτι ο διοικητής λείπει και οτι το fax δεν είναι “σίγουρο”. “Πώς να το στείλω δηλαδή;” “Με συστημένη επιστολή” ήταν η απάντηση. Μετά θυμόταν οτι είχε τολμήσει να ζητήσει και το mail - και τον έπιασαν τα γέλια...

Τελικά βρήκε τον διοικητή, που έδειξε κατανόηση. Όμως το πρόβλημα παραμένει. Κάντε τώρα την αναγωγή στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία – και σε τι κατάσταση βρίσκεται. Ο φρουρός σε πεζόδρομο, κάθε μέρα με το ίδιο αμάξι, που δεν έπαιρνε μπροστά. Τον ήξεραν όλοι και τον χαιρετούσαν. Δεν μπορώ να φανταστώ πιο “sitting duck” κατάσταση...


Οι καταγγελίες της αντιπολίτευσης για την “εξαθλίωση” της αντιτρομοκρατικής δίνουν και παίρνουν – δεν είμαι σε θέση να τις διασταυρώσω, αλλά η κοινή λογική λέει οτι ευσταθούν σε μεγάλο βαθμό. Είναι όμως δυνατόν να μην φαντάζεται η ίδια η υπηρεσία οτι μπορεί να είναι κύριος στόχος, μετά τις τόσο “σκληρές” απειλές εναντίον αστυνομικών; Τις απαράδεκτες ελλείψεις και παραλείψεις ξεμπροστιάζουν οι ίδιοι οι συνδικαλιστές αστυνομικοί και πρώην αξιωματικός της υπηρεσίας.

Απαίδευτοι αστυνομικοί, “επαρχιώτες” αξιωματικοί, έλλειψη προσωπικού, απουσία πειθαρχίας, σύγχρονου εξοπλισμού και επαγγελματισμού. Αστυνομία χωρίς διαδικασίες, χωρίς κίνητρα, χωρίς βούληση για αποτέλεσμα, παγιδευμένη στις παθογένειες του ελληνικού δημοσίου και της κοινωνίας μας – αστυνομία που είναι βουτηγμένη στη μιζέρια, τη βία στους αδυνάτους, τη διαφθορά, την ακροδεξιά...

Πριν από 10 χρόνια, έδειξε οτι μπορεί να πάρει μια πορεία πιο επαγγελματική και ταυτόχρονα δημοκρατική. Εδώ και αρκετά χρόνια, έχει απλώς “πάρει τη ζωή της λάθος”...



Υ.Γ. Αν δείτε ποτέ να σας “πετάγεται” ένας τροχαίος σε αυτοκινητόδρομο, γράψτε ένα γράμμα και διαμαρτυρηθείτε. Ίσως αν γράφαμε 100 άνθρωποι την ημέρα, για κάθε στραβή πρακτική των κρατικών υπηρεσιών, κάτι μπορεί να άλλαζε...



Η φωτό της ιταλικής "αντιδιαστολής" είναι από το www.bloka.com, η γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη "δάνειο" και πάλι από τον αγαπητό John Black και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από τον έξοχο Βρετανό Barry Adamson - κάποτε μπασίστα του εξαιρετικού μετα-πανκ γκρουπ των Magazine. To Oedipus Schmoedipus είναι άλμπουμ του 1996.

Επιστροφή "στον τρίτο κόσμο"...

Φέτος δεν συμμετείχα στην “επιστροφή των μυρίων” - ευτυχώς είχα την τύχη να γυρίσω με αεροπλάνο. (Για το πώς “φωνασκούν” οι συμπατριώτες μας σε κάθε ευκαιρία, αεροδρόμιο, πτήση και με τι “χιουμοράκι” υποβαθμίζεται η εικόνα μιας “φυλής” που κατά τα άλλα θα μπορούσε να αποτελείται από συμπαθείς και “μια χαρά” ανθρώπους, είναι μια μεγάλη κουβέντα. Τείνω να καταλήξω οτι αυτό που κυρίως μας λείπει είναι η συναίσθηση του “δημόσιου χώρου” - να σεβόμαστε την ησυχία του άλλου, να μην καθιστούμε “δημόσιο” το προσωπικό μας θέμα, να μη γινόμαστε εν τέλει “ρόμπα” από την ανάγκη επικοινωνίας ή/και εξωστρέφειας που μας διακρίνει.)


Διαβάζω όμως οτι αυτή τη φορά έγινε πραγματικά “της κολάσεως”, με ουρές χιλιομέτρων - ειδικά σε αυτή την άθλια εθνική οδό Κορίνθου-Πατρών, για την οποία (όπως και σε άλλους τέτοιους δρόμους, χωρίς τις απαραίτητες λωρίδες και τη διαχωριστική νησίδα) ο εργολάβος εισπράττει παράνομα, όπως καταγγέλεται, τα διόδια - βάσει κοινοτικής οδηγίας. Εδώ έχουμε ένα πρώτο “τριτοκοσμικό” θέμα: Είναι ή δεν είναι νόμιμα τα διόδια; Κι αν δεν είναι (σύμφωνα με την κοινοτική οδηγία, με ποιο δικαίωμα η κυβέρνηση (το ΥΠΕΧΩΔΕ δηλαδή) έκανε αυτές τις συμφωνίες με τους εργολάβους – οι οποίοι εισπράττουν εδώ και καιρό, χωρίς να έχουν καν αρχίσει ακόμα έργα;

Ποια είναι η διαφορά από τις άλλες χρονιές; Πρώτον, οτι τα ΙΧ συνεχώς αυξάνονται . Δεύτερον, οτι οι νέοι εργολάβοι των εθνικών οδών δεν “ανοίγουν” τα διόδια τις ώρες της αιχμής (όπως έκανε το κράτος παλαιότερα), για να μη χάσουν τα λεφτά. Διαβάζω οτι τελικά, μετά από πιέσεις – και για λίγη ώρα – άνοιξαν κάποια. Εδώ είναι το δεύτερο “τριτοκοσμικό” ζήτημα: Δικαιούται να σου ζητάει διόδια ο εργολάβος, αν δεν μπορεί να σου εξασφαλίσει στοιχειωδώς ομαλές συνθήκες κυκλοφορίας στον δρόμο που “ελέγχει”; Μήπως δεν δικαιούται επίσης να εισπράττει διόδια, όταν εκτελεί έργα – και σε περιορίζει, ας πούμε, στη μία λωρίδα;

Ακούω τόσα χρόνια τους συγκοινωνιολόγους/περιβαλλοντολόγους που λένε οτι η χώρα μας έχει “λάθος προσανατολισμό”. Οτι προσπαθούμε να φτιάξουμε οδικούς άξονες – ενώ θα έπρεπε να επικεντρώνουμε στη μετακίνηση με το τρένο. Αισθάνομαι κι εγώ ένοχος, γιατί έχω ΙΧ - και επιβαρύνω κι εγώ την κυκλοφορία με τις εξόδους μου. Αντιλαμβάνομαι οτι είναι λάθος αυτό το μοντέλο “όσο περισσότερους δρόμους φτιάχνεις, τόσο περισσότερο διευκολύνεις τελικά – όχι τη μετακίνηση – αλλά την αγορά νέων αυτοκινήτων”.

Όμως, η συνεχής αύξηση των ΙΧ (πέρα από το ψώνιο του Έλληνα) δεν υπαγορεύεται από το συνεχές marketing της αγοράς αυτοκινήτου – και τον τραπεζικό δανεισμό; Όταν περάσει αυτή η κρίση, δεν θα επανέλθουμε στη μαζική (και εύκολη) απόκτηση ΙΧ; Αλλιώς, δεν θα κινδυνεύει πάλι μια ολόκληρη αγορά, με χιλιάδες εργαζόμενους, να υποστεί τις (κοινωνικές) συνέπειες μιας ύφεσης, που κανείς δεν τη θέλει; Κι αφού αυτό συμβαίνει ούτως ή άλλως, μια απόσυρση δεν θα ανανέωνε τελικά το στόλο, θα μείωνε τη ρύπανση και θα επιτύγχανε μεγαλύτερη οδική ασφάλεια – αλλά και θα βοηθούσε στην κρίση; Άρα;


Όσο κι αν ακούω οτι και η Αττική οδός “μποτιλιάρεται” κάποιες ώρες της ημέρας, δεν μπορώ παρά να σας ομολογήσω οτι κάθε φορά που πάω στη δουλειά μου, κάνω “άγαλμα” στο Σημίτη, το Λαλιώτη, τον Μπόμπολα (ή όποιον άλλον θέλετε). Αντί να οδηγώ/ρυπαίνω/καταπονώ το αυτοκίνητο μου επί μία ώρα μέσω του κέντρου, φτάνω σε 15 λεπτά – με τριψήφιες ταχύτητες. Φυσικά πληρώνω – και ακριβά. Αλλά αισθάνομαι οτι από το “κομβικό” αυτο έργο, εισπράττω μια ουσιαστική “ανταπόδοση”.

Με βάση την εμπειρία της Αττικής οδού, η ανακοίνωση του μεγαλεπήβολου προγράμματος οδικής ανάπτυξης (ειδικά για την Αττική) από τον Γιώργο Σουφλιά μοιάζει λογική – ασχέτως αν ακούγεται πολύ “μελλοντική” και ενδεχομένως καταστροφική για τα Μεσόγεια, που ένας Θεός ξέρει πώς θα αναπτυχθούν, έτσι χωρίς σχέδιο.

Μήπως όμως ο προβληματισμός του Αντώνη Καρκαγιάννη στην Καθημερινή είναι σωστός; Μήπως δεν πρέπει να κάνουμε άλλα έργα οδικής ανάπτυξης στην Αττική, αλλά να “σπρώξουμε” οικονομική δραστηριότητα και έργα προς την περιφέρεια, ώστε να επιτευχθεί μια ουσιαστική αποκέντρωση; Είναι εφικτό όμως αυτό ή θα παραμείνει η Αθήνα πρωτεύουσα μιας “υδροκέφαλης χώρας”;

Επιστρέφω στη “μεγάλη επιστροφή” - και στον τρίτο κόσμο της Κορίνθου-Πατρών. Πριν κάνουμε οτιδήποτε άλλο, είναι δυνατόν ο ένας από τους δύο βασικούς οδικούς άξονες εξόδου από την Αθήνα (και ταυτοχρόνως η κύρια πύλη εισόδου από την Ευρώπη, μέσω Ιταλίας) να είναι ακόμα στο “Θα”; Είναι δυνατόν να εισπράττονται διόδια τόσο καιρό (προκαταβολικά) και ακόμα να μην έχει αρχίσει τίποτα; Είναι δυνατόν να είναι ο δρόμος με τα περισσότερα θανατηφόρα τροχαία – και να μην είναι ακόμα “εθνική προτεραιότητα”;

Είμαι απολύτως διατεθειμένος να ακούσω τους ειδικούς για την αλλαγή στρατηγικής που ίσως πρέπει να αποφασίσει η χώρα – να σταματήσει να επενδύει στους οδικούς άξονες. Αλλά, εν έτει 2009, αν εξακολουθούμε και έχουμε τέτοια “εθνική οδό”, νομίζω οτι δεν μπορούμε να συζητήσουμε τίποτε άλλο, πριν την κάνουμε το γρηγορότερο δυνατόν αυτοκινητόδρομο...


Υ.Γ. Είναι προφανές οτι η εντοπιότητα υποδεικνύει τις προτεραιότητες - που συνδυάζονται με τις χαμηλές επιδόσεις του Γιώργου Σουφλιά. Ελάχιστα χιλιόμετρα στο Μαλιακό, μερικά ακόμα στην Εγνατία, εκτροπή του Αχελώου, ελάχιστη δουλειά στο μετρό της Αθήνας. Η γέφυρα του Ρίου-Αντιρρίου παραμένει “αναξιοποίητη”, γιατί ούτε για την Ιονία Οδό έχει αρχίσει τίποτα, εδώ και πέντε χρόνια...



Οι φωτό είναι από τα in.gr και http://www.digital-camera.gr


Οι συναυλίες που έχουμε δει (ή χάσαμε) στη ζωή μας, μας καθορίζουν. Η πρώτη σημαντική που έχασα ήταν η μεγάλη συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας, στις 10 Οκτωβρίου 1988. Έκανα την πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή της ζωής μου, στο ξεκίνημα του Sky 100.4 - και ήταν αδύνατο να λείψω, όσο κι αν “έσκαγα” από το κακό μου...
Έτσι, μαζί με τους Peter Gabriel, Sting, Bruce Springsteen, Tracy Chapman (χάθηκε αυτή) και Γιώργο Νταλάρα, έχασα την ευκαιρία να δω έναν από τους επιφανέστερους καλλιτέχνες του (πραγματικού και όχι μεταφορικού) τρίτου κόσμου, τον Σενεγαλέζο Youssou N'Dour. Τον είχαμε μάθει δύο χρόνια πριν, από τη συμμετοχή του στο αριστουργηματικό “In Your Eyes”, της μεγαλύτερης εμπορικής επιτυχίας του Gabriel, “So” - ήταν η εποχή που ο πρώην τραγουδιστής των Genesis άρχιζε την εξερεύνηση της (ανύπαρκτης ως όρου ακόμο) “world music”.
Έκτοτε δεν παρακολούθησα τον Ν'Dour φανατικά, αλλά δύο ακόμα συνεργασίες ήταν εξαιρετικές: Μία με τη Αμερικανο-σουηδή Neneh Cherry στο “7 seconds” και μια με τον Ιάπωνα Ryuichi Sakamoto, με το “Diabaram” στο άλμπουμ “Beauty”. Το post αυτό “μεταδίδεται” την ώρα που δίνει συναυλία στην Αθήνα, για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Ανοιξιάτικα καλλιστεία...

Δεν μου αρέσουν οι λιμουζίνες - και ειδικά κάποιες συγκεκριμένες μάρκες, οι οδηγοί των οποίων (έχω παρατηρήσει) είναι ιδιαίτερα αγενείς, αντικοινωνικοί και "νεοπλουτέ-μπαρόκ" στη συμπεριφορά τους.

Αντιθέτως, μου αρέσουν τα μικρότερα αυτοκίνητα (αν και σε μερικά δύσκολα χωράω) με "τύπο". Και ειδικά αυτά που έχουν ιστορία - ακόμα περισσότερο όταν "αναβιώνονται" με επιτυχία, σε σύγχρονες εκδόσεις. Άνοιξη λοιπόν, η καλύτερη εποχή για βόλτες και ταξίδια - ας φύγουμε για λίγο από την πολιτική και την οικονομία (είναι η καλύτερη εποχή να αγοράσει κανείς αυτοκίνητο και όχι να πουλήσει - οι προσφορές είναι όλο και πιο ελκυστικές) και ας δούμε μερικά μικρά "κουκλιά" με ιστορία...




Το "πεντακοσαράκι" της Fiat επανήλθε θριαμβευτικά, ως το "απόλυτο αυτοκίνητο πόλης", με τα άσπρα του τιμόνια κλπ. - προτεινόμενο χρώμα το ζαχαρί...




New entry: To Lancia Y, άξιος εκπρόσωπος της ιταλικής σχολής, ώσπου να εμφανιστεί το από πάνω (να κρατάμε και τις ισορροπίες)...




Το Mini, που φτιάχνεται πια από τη ΒΜW, είναι το αγαπημένο πολλών - και έχει και την καλύτερη οδική συμπεριφορά στην κατηγορία του, ειδικά στην έκδοση Cooper S.
Απολαυστικός πρωταγωνιστής του remake του "Italian Job".




Ακόμα και το new Beetle, που δεν θεωρείται και πολύ καλό αυτοκίνητο - και δεν είχε την επιτυχία του ιστορικού "σκαραβαίου", είναι πολύ γλυκό.




Ας πάω τώρα σε κάτι μεγαλύτερο (σε μηχανή και ιπποδύναμη) το προηγούμενο μοντέλο του Audi TT, που αναβίωσε το θρυλικό όνομα τoυ NSU TT - στη roadster (διθέσιο cabrio) έκδοση. Ι love κουκούλες - αλλά κατεβασμένες...




Το Golf GTI είναι το πιο δυνατό και καλά "δεμένο" hatchback, αδιαλλείπτως εδώ και 35 χρόνια - δημιουργός μιας ολόκληρης κατηγορίας!




Και τέλος, το Audi S3 είναι ο βασιλιάς στην κατηγορία των "μικρομεσαίων", με 265 άλογα, από 2.000cc - ονομάζεται και "φονέας γιγάντων"...

(Βεβαίως, οι "στυλάτες αναβιώσεις" και οι εξαιρετικές ιπποδυνάμεις/οδικές συμπεριφορές στοιχίζουν δυστυχώς ακριβά...)

Γιατί δεν "ψηφίζετε" την προτίμηση σας;




Οι φωτό είναι από τα http://www.gizmodiva.com, www.h2rdesign.com/ proyectos.htm, http://www.motorpasion.com, http://en.wikipedia.org, www.edmunds.com

Το post συνοδεύεται από ένα τραγούδι για τον "καθημερινό έρωτα" από τους Jamiroquai (o Jay Kay είναι λάτρης των Ferrari!) και το "Mini" του επίσης βρετανικού acid-jazz συγκροτήματος των Corduroy.

Gran Finale...

Ποτέ δεν μου άρεσε ο χαρακτήρας του “Dirty Harry” - φασιστοειδής, σεξιστής, ρατσιστής, που πρώτα πυροβολούσε και μετά ρώταγε. Εκπροσωπούσε όλη τη μυθολογία της αμερικανικής ακροδεξιάς (όπλα, όπλα και πάλι όπλα), που ήταν “σκληρή” απέναντι στα “μιάσματα” – και χρησιμοποιούσε “Μagnum”, με τις μεγάλου διαμετρήματος σφαίρες, για να “καθαρίζει μια κι έξω”. Εντάξει, έχουν ειπωθεί μερικές ιστορικές ατάκες στις ταινίες του “Επιθεωρητή Κάλαχαν” (ελληνική απόδοση), όπως τα “Go ahead, make my day”, "You've got to ask yourself one question: 'Do I feel lucky?' Well, do ya, punk?" και φυσικά το απαύγασμα δημοκρατικότητας “Opinions are like assholes, everybody's got one”...


Φαίνεται όμως οτι ούτε και του Clint Eastwood του πολυαρέσει πια το “βρώμικο” παρελθόν του και “γερνάει εν σοφία”, όπως είπε κι ένας φίλος. Διότι, πώς αλλιώς να εξηγήσεις οτι λίγο πριν από τα 80, αυτός ο εξαιρετικός (εδώ και χρόνια) ηθοποιός και σκηνοθέτης γύρισε ένα αριστούργημα κατά της βίας και του ρατσισμού. Ιδιόμορφος ρεπουμπλικανός, υποστηρικτής του Nixon και του Reagan, αλλά και ένα μικρό διάστημα δήμαρχος της πόλης με τις πιο όμορφες παραλίες στην California, του Carmel, ο Eastwood έχει υπάρξει το είδωλο των απανταχού macho – αλλά φαίνεται οτι θέλησε να “ξεπλύνει” από πάνω του τη ντροπή, τις ενοχές ή τέλος πάντων την “εικόνα”, αποδομώντας πλήρως τον “Dirty Harry”.


Στην τελευταία του ταινία “Gran Torino”, o Eastwood παίζει τον απόλυτο αμερικανό “bigot” (μισαλλόδοξο, ρατσιστή) - που κατάγεται από την Πολωνία, πολέμησε στην Κορέα, εξακολουθεί και μένει στη γειτονιά του (που πλέον έχει “υποβαθμιστεί” από την έλευση πάσης φύσεως μεταναστών) και σιχαίνεται όλους τους ξένους. Στριμμένος, μοναχικός, σε απόλυτο χάσμα με τα παιδιά του, ζει μια ζωή μίζερη και προσκολλημένη στην “Αμερική που ήξερε” - που όμως αλλάζει.
Σιγά-σιγά, η μοναξιά του τον υποχρεώνει να προσεγγίσει τους “κιτρινιάρηδες” γείτονες του και ν' ανακαλύψει τις ανθρώπινες αξίες – εγκαταλείποντας τις εμμονές του. Φτάνει μάλιστα να θυσιαστεί για να αποδώσει δικαιοσύνη, χωρίς να καταφύγει στη μόνη γλώσσα που ξέρει - αυτή των όπλων.

Ο Eastwood φτιάχνει μια ταινία-ωδή στη “μη βία” και στον ανθρωπισμό, μην αφήνοντας απ' έξω και το μεγάλο θέμα της μοναξιάς και του θανάτου. Και μ' ένα πρωτόγνωρα τρυφερό τρόπο φτιάχνει μια ταινία πάνω στους “μύθους” του καθενός – εδώ με αφορμή ένα αυτοκίνητο, το Ford Gran Torino (από το οποίο και ο τίτλος της ταινίας).

Συνταξιούχος εργάτης και ο ίδιος στην (καταρρέουσα σήμερα) αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία, φυλάει στο γκαράζ του ως κόρην οφθαλμού από το 1972, ένα από τα πάλαι ποτέ σύμβολα της (ασθμαίνουσας πια) “μεγάλης αδελφής”, που έχει πάρει το όνομα του από το ιταλικό "Detroit" - και σε κάποιες εκδόσεις του αποτελεί ένα άλλο "muscle car" της εταιρείας, λιγότερο καλόγουστο πάντως από το περίφημο Mustang (που παραλίγο να είχε αυτό το όνομα). Σε μια κίνηση “μεγαλοσύνης” όμως, η “λατρευτική του ευλάβεια” δεν τον εμποδίζει να το δανείσει στον καινούργιο προστατευόμενο του, που κάποτε είχε επιχειρήσει να του το κλέψει.

Αν τα παραπάνω σας δημιουργούν μια “βαριά” εικόνα, έχω να σας πω οτι (με εξαίρεση το άκρως συγκινητικό, δραματικό finale) είχα καιρό να γελάσω τόσο πολύ στο σινεμά. Δεν ξέρω αν ο Eastwood (που κρατιέται τόσο καλά – τον είδα και σε μια συνέντευξη να τα λέει τόσο γλυκά) θα έχει την ευκαιρία να κάνει κι άλλες τέτοιες ταινίες. Μακάρι ναι - αν όχι πάντως, αυτή θα μπορούσε να είναι το πιο Gran Finale μιας 55χρονης καριέρας...


"Επί του πιεστηρίου": "Είμαι το Gran Torino" λέει ο Eastwood - στα "Νέα" από την Έφη Φαλίδα.

Οι φωτό είναι από το http://movies.about.com και τη Wikipedia

Η μεγάλη μου έκπληξη ήταν οτι το (ομότιτλο) τραγούδι της ταινίας γράφτηκε και ερμηνεύεται από τον Βρετανό Jamie Cullum, που μόλις σας "σύστησα" στο προηγούμενο post - δεν με ενθουσίασε πάντως. Επειδή ο Eastwood έχει ασχοληθεί και με τη jazz (έχει σκηνοθετήσει και το "Bird", εμπνευσμένο από τη ζωή του Charlie Parker) σκέφτηκα ν' ακούσουμε τον πολύ μεγάλο John Coltrane, σ' ένα "standard" του Duke Ellington.


Υ.Γ. Πράγματα που έμαθα μετά από αυτή την ανάρτηση:

-- Ο Clint Eastwood έχει δηλώσει οτι δεν θα ξαναπαίξει σε ταινία - άρα αυτή ήταν όντως το Gran Finale του ως ηθοποιού
-- Ο Jamie Cullum ήλθε σε επαφή με τον Eastwood μέσω του γιού του τελευταίου, που είναι μουσικός.