It ’s the EQ, stupid!

(Είναι η συναισθηματική νοημοσύνη, ηλίθιε*)


Εκατομμύρια πίξελ καταναλώθηκαν για να εξηγηθούν οι δύο μεγαλύτεροι πολιτικοί σεισμοί, που χαρακτήρισαν τη χρονιά της απώλειας, μεταξύ άλλων, των πιο δυνατών μουσικών συμβόλων της γενιάς της μεταπολίτευσης, όπως την ονομάζουμε εδώ στην Ελλάδα. Ο David Bowie ήταν η επική και ακομπλεξάριστη εφηβεία μας, ο Leonard Cohen η διανοούμενη ροκ ποίηση, ο Prince και ο George Michael η ξεδιάντροπη συνειδητοποίηση της σεξουαλικότητας, σε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ ταλέντου στη σύνθεση, την παραγωγή, τη φωνή και την σκηνική παρουσία.

Το ουσιαστικό όμως, η υπέροχη μουσική κληρονομιά, δεν πεθαίνει. Η πραγματική θλίψη για τους περισσότερους δημοκράτες και νοήμονες πολίτες του δυτικού κόσμου, ανάμικτη με ανησυχία και φόβο, ήταν άλλη: Για πρώτη φορά μετά τις δεκαετίες που οδήγησαν στον μεγάλο πόλεμο, η ουσιαστική δημοκρατία έδειξε να υποχωρεί τόσο δραματικά.

Το δημοψήφισμα για το Brexit και ο θρίαμβος Τραμπ (από πλευράς εκλογικού συστήματος, καθώς η λαϊκή ψήφος έδωσε στη Χίλαρυ εκατομμύρια ψήφους παραπάνω) ερμηνεύθηκαν εν πολλοίς ως η συχνά αυτοκαταστροφική αντίδραση της μικρομεσαίας τάξης, στις αλλαγές του 21ου αιώνα, στην παγκοσμιοποίηση και στο οικονομικό στρίμωγμα που αυτές επέφεραν. Σε συνδυασμό με την επικράτηση της “μετα-αλήθειας” στον αιώνα του διαδικτύου, του ενδημικού ρατσισμού και της ξενοφοβίας που απλόχερα ενίσχυσε το παγκόσμιο προσφυγικό πρόβλημα, το αποτέλεσμα ήταν η εξάπλωση του λαϊκισμού και η επικράτηση των φαιδρών πολιτικών προσωπικοτήτων, που φαίνονται κιόλας από τη φάτσα τους πόσο προβληματικοί είναι.

Γι αυτό το τελευταίο, γιατί δηλαδή δεν υπάρχουν μεγάλοι ηγέτες και αξιόλογο πολιτικό προσωπικό παγκοσμίως, οι ερμηνείες είναι πολλές. Η επικρατέστερη μάλλον είναι οτι με την μεταπολεμική εμπέδωση της ασφάλειας, της ανάπτυξης και της κανονικότητας της ζωής, οι δυτικές δημοκρατίες μπήκαν σε μια φάση ολοένα και μεγαλύτερης αποξένωσης των εντίμων και σοβαρών ανθρώπων από τα κοινά. Όσο προχωράει το ρολόι της ιστορίας, η συμμετοχή μοιάζει πια όχι ως υποχρέωση του σκεπτόμενου πολίτη, αλλά ως εμπλοκή σε ένα σύστημα, που σαν βούρκος καταπίνει κάθε υγιή προσπάθεια. Η μη αντιστροφή της κατάστασης, που απαιτεί όμως μια κρίσιμη μάζα νέων πολιτικών με άλλα χαρακτηριστικά, χειροτερεύει διαρκώς τα πράγματα.

Το τραγικό σε αυτή τη φάση της ιστορίας (και στη χώρα μας) είναι οτι μερίδα των ψηφοφόρων, που τελικά επιβάλλει την ατζέντα του, αντιδρά στη χειροτέρευση των συνθηκών της ζωής του με την ανάδειξη ενός αισθητά υποδεέστερου πολιτικού προσωπικού, κυρίως αυτού που υιοθετεί απροσχημάτιστα κάθε δημαγωγία, θεωρία συνωμοσίας, βολικό ψέμα και ανεφάρμοστη “ονείρωξη”. Ακόμα χειρότερα, αποδέχεται και ενδυναμώνει κάθε καταδικασμένη από την ιστορία ακραία αντίληψη φασισμού, ρατσισμού, καταπάτησης δικαιωμάτων και αρχών. Η ροπή προς τον ολοκληρωτισμό επανέρχεται δυναμική και αμφίπλευρη. Η απάντηση όμως στα προβλήματα δεν είναι παρά η αντίθετη κατεύθυνση: Περισσότερη υγιής, βαθειά, έντιμη, μετριοπαθής και ουσιαστική δημοκρατία.

Οι ερμηνείες του σημερινού κόσμου είναι περισσότερο περίπλοκες, παρά απλές και μονοδιάστατες. Κανείς δεν μπορεί να αποδώσει αυτό τον μαζικό αυτοχειριασμό των δυτικών κοινωνιών σε κάποια μυστήρια μαζική πτώση του IQ (αν και στις περιπτώσεις των ακολούθων τύπου Σώρρα, η έλλειψη είναι εμφανής) και την εξαφάνιση της ικανότητας για εκλογίκευση.

Σίγουρα μπορεί κανείς να καταλογίσει στον μέσο δυτικό πολίτη, ότι αδρανεί εγκληματικά: Καθηλωμένος στον καναπέ του και χαμένος στην καθημερινότητα του, αρνείται να κοπιάσει για να αυτοβελτιωθεί, να αποκτήσει περισσότερες γνώσεις και ουσιαστική ενημέρωση, να ερμηνεύσει καλύτερα τον κόσμο γύρω του. Αποζητά τις εύκολες λύσεις, τόσο στη σκέψη όσο και στην αισθητική - και τελικά καταλήγει να ψηφίζει την Μαρίν Λεπέν για να αντιμετωπίσει ένα νέο κόσμο, όπου τα μεροκάματα είναι φτηνά στην Ανατολή και οι μεγαλύτερες εταιρείες που αλλάζουν τον ρού της ιστορίας είναι στη Silicon Valley. Ατυχές και ατελέσφορο, όσο και η αντίληψη οτι το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα θα βελτιωθεί από “αντισυστημικούς”, τύπου Trump και Farage.

Το ΙQ δεν είναι αυτό που λείπει, σε αυτούς που υιοθετούν τις τάσεις της εποχής. Ειδικά όσοι εμπορεύονται με συνείδηση και σύστημα τις ελπίδες ενός λαού, απλώς για να διατηρούν ζωντανό το δικό τους ακραίο “μαγαζάκι”, είναι απλώς οι μεγαλύτεροι πολιτικοί απατεώνες και όχι βλάκες. Όσοι πίστεψαν αρχικά οτι το μνημόνιο θα σβηστεί “με ένα νόμο και ένα άρθρο” (και θα ζούμε χωρίς να δανειζόμαστε, αλλά και χωρίς να περιορίσουμε τις δαπάνες) δεν έχασαν ξαφνικά το νοητικό τους επίπεδο (όσοι επιμένουν να το πιστεύουν, ναι). Αρκετοί από αυτούς που επένδυσαν στους Podemos στην Ισπανία δεν είναι χαμηλής νοημοσύνης, αν και φαίνεται οτι διδάχθηκαν από το ελληνικό παράδειγμα και περιόρισαν τις φρούδες ελπίδες τους. Στην Ιταλία, όσοι πιστεύουν οτι ο καραγκιόζης Bepe Grillo και η έξοδος από το ευρώ θα λύσουν τα προβλήματα της χώρας, μοιάζουν με τους Έλληνες υπαλλήλους των ΔΕΚΟ που θέλουν να γυρίσουμε στο 2009, όταν αμείβονταν, ως απόφοιτοι Δημοτικού, πολύ πάνω από τον γιατρό του ΕΣΥ και τον καθηγητή πανεπιστημίου. Χωρίς να παράγεις και να εξάγεις αρκετά, χωρίς να έχεις κοπιάσει να μορφωθείς, πώς ζητάς μισθούς Νορβηγίας;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από το θυμικό. Η αντιμετώπιση της κοινής μας ζωής με ελαφρότητα, η άγνοια κινδύνου και η επιφανειακή προσέγγιση των πραγμάτων δεν είναι μόνο έλλειψη παιδείας. Είναι πρωτίστως έλλειψη ισορροπίας, σφαιρικής προσωπικότητας και τελικά σοβαρότητας. Η επικράτηση των συμπλεγμάτων, το αυτοπαραμύθιασμα, τα χαμηλά ένστικτα και οι φανατισμοί, η απουσία του μέτρου και οι ψωνισμένες φιλοδοξίες (χωρίς κόπο), ο άκρατος ατομικισμός, η κουτοπονηριά και ο νεοπλουτισμός, ο ναρκισισμός και η “ψωνάρα”, οι τραχιές και ανεπεξέργαστες πλευρές της ανθρώπινης φύσης είναι αυτές που τελικά οδηγούν σε μια συμπεριφορά μικρού παιδιού, που καταπίνει με ευκολία όλα τα ψέματα, φτάνει να εξυπηρετούν τις ψυχολογικές του επιδιώξεις. Τα χαρακτηριστικά αυτά υπάρχουν σε όλο το πολιτικό φάσμα, στον σύγχρονο λαϊκισμό όμως επικρατούν καθολικά. Θα μπορούσε να το συνοψίσει κανείς στην ολοένα μεγαλύτερη απουσία συναισθηματικής νοημοσύνης, σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο πολύπλοκος, χωρίς να διαφαίνονται οι κανόνες και οι ελπίδες της νέας εποχής.

Η αντίδραση του παιδιού-ψηφοφόρου είναι η κόντρα, η αυτοκαταστροφή, το “μπουρλότο”. Γιατί στην πιο ανεπτυγμένη πλευρά του πλανήτη γινόμαστε ολοένα και πιο παιδιά; Γιατί πρέπει η ανθρωπότητα να κάνει κύκλους , ώστε να ζήσουμε κι εμείς τον κίνδυνο μιας νέας “δεκαετίας του ’30”, με παγκόσμια άνοδο του φασισμού; Γιατί πρέπει να ζούμε εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα άκρα, που το ένα τροφοδοτεί το άλλο, όπως μας έχει διδάξει με τραγικό τρόπο η ιστορία;

Σε κάθε περίπτωση πάντως, ο σεβασμός στη δημοκρατία δεν συνεπάγεται την ανοχή προς τον “εκτσογλανισμό” της κοινωνίας. Δημοκρατία σημαίνει αρχές, θεσμοί, δικλίδες και σεβασμός στους εκάστοτε κανόνες. Το σύστημα δεν αλλάζει παρά μόνο με απίστευτα πολλή δουλειά, προς την προοδευτική εξέλιξη. Η αντισυστημική λαίλαπα είναι η μεγαλύτερη φενάκη και τις επιπτώσεις της τις βιώνουν πρώτα από όλους οι “οργισμένοι” και οι αδύναμοι οικονομικά. Η επιστροφή στον απομονωτισμό, στον ρατσισμό και στον ολοκληρωτισμό είναι ανεπίτρεπτη οπισθοχώρηση και καμμία λαϊκή ετυμηγορία δεν τη δικαιολογεί. Ο λαϊκισμός του “να ακούσουμε τον παλμό του ψηφοφόρου στην κατηφόρα του” είναι άκρως επικίνδυνος, για όποιον πιστεύει στη δημοκρατία.

Αν ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος βάζει ακροδεξιούς του “Alt-Right” και του “White Supremacy” στην κυβέρνηση του, η απάντηση όλων δημοκρατικών πολιτών στον κόσμο πρέπει να είναι η καλλιέργεια περισσότερης συναισθηματικής νοημοσύνης και η προσπάθεια ανάδειξης ηγετών, που πέρα από πολιτικές ή ιδεολογικές διαφορές αντιμετωπίζουν την αποστολή τους, με την υπευθυνότητα, τη σοβαρότητα και το ανοιχτό πνεύμα που αυτή επιτάσσει. Ο Barack Obama, ανεξαρτήτως της επιτυχίας της θητείας του, έλαμψε στην επίσκεψη του στην Ελλάδα, ακριβώς με αυτές τις ποιότητες. Και ο εκλιπών Κωστής Στεφανόπουλος, στα καθ’ ημάς, έγινε από υπερσυντηρητικός επαρχιώτης πολιτικός, ο καθολικός (συμβολικός έστω) ηγέτης, που αντιστάθηκε στον λαϊκισμό και εκτιμήθηκε από όλους, γιατί έκανε το άλμα της αυτοβελτίωσης και της ισορροπίας.

Το 2016 ήταν χρονιά της οδυνηρής κατάρρευσης πολλών μύθων στη χώρα μας, μιας και εμείς ήμασταν από τους πρώτους που ανεβήκαμε στο τρένο του λαϊκισμού. Ας ελπίσουμε οτι το 2017 θα σημάνει την αντίστοιχη κατάρρευση, για ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη, όπως έγινε και με τους πρωτεργάτες του Brexit, που παραιτήθηκαν την επόμενη μέρα. Ευτυχώς ο Stallone δεν δέχτηκε τη θέση του Υπουργού Πολιτισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα έτριζαν τα κόκκαλα των τροβαδούρων της γενιάς μας…

*παράφραση της γνωστής φράσης του Bill Clinton “It’s the economy, stupid”, ο χαρακτηρισμός δεν απευθύνεται επ’ ουδενί στον αναγνώστη!

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Οι φωτό είναι από το www.mononews.gr & www.youtube.com

Το post συνοδεύεται από το "Spinning the Wheel", από το καλύτερο άλμπουμ του George Michael.

Η δημοπρασία του ράντζου

Αρχές δεκαετίας του ’90, δύο μέτοχοι τηλεοπτικού καναλιού, που δεν ζουν πια, παρακολουθούν στο σπίτι του πρώτου, την εκπομπή ενός από τα πουλέν τους: Πρόκειται για την πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη, όπως διαφημίζεται, του πατριάρχη του σκυλάδικου τραγουδιού στη χώρα. Ο νεαρός τότε δημοσιογράφος, που στην ίδια καρέκλα βάζει υπουργούς και αρχηγούς κομμάτων, αντιμετωπίζει τον καλεσμένο του με ανυπόκριτο δέος και θαυμασμό, ωσάν να επρόκειτο για τον Ουμπέρτο Έκο και τη Μαρία Κάλλας μαζί. Οι δύο ιδιοκτήτες αναφωνούν: “Έχουμε τον καλύτερο”. Στις αντιρρήσεις της ομήγυρης, απαντούν το γνωστό “μα αυτά θέλει ο κόσμος”. Στην πραγματικότητα, αυτή είναι και η δική τους αισθητική, στα δικά του μπουζούκια πάνε, όταν θέλουν να διασκεδάσουν…

Κάπως έτσι χτίστηκε το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο στη χώρα. Χωρίς προδιαγραφές, χωρίς επαγγελματισμό, χωρίς καλλιέργεια, χωρίς ποιότητα - κι όταν λέμε ποιότητα, δεν εννοούμε εκπομπές για το ναρκισσισμό ή την μιζέρια μιας ισχνής μειοψηφίας. Κι όμως, τα πρώτα χρόνια, η ιδιωτική τηλεόραση όχι μόνον άνοιξε τους ορίζοντες της ενημέρωσης κόντρα στο κρατικό μονοπώλιο, αλλά κατάφερε και να είναι αξιοπρεπής: Τόσο τα (ημίωρα αρχικά) δελτία ειδήσεων, όσο και πολλές ελληνικές και ξένες εκπομπές και σειρές πέτυχαν, για μια δεκαετία περίπου, τη χρυσή τομή μεταξύ εμπορικού και ποιοτικού. Άλλωστε, το μέσο δεν προσφέρεται για περισσότερο βάθος.

Μετά είναι που χάθηκε η μπάλα. Lifestyle και “καφενειακά” δελτία ειδήσεων, σωρεία σαχλών σειρών, ατάλαντη σάτιρα, αφόρητα ρηχά reality & talent show, εξίσου καθυστερημένα πρωινάδικα και κουτσομπολίστικες εκπομπές, που ζούσαν από τα πλάνα των άλλων, σαν φτηνιάρικα βαμπίρ. Και μέσα σε όλα αυτά σπατάλες, σκάνδαλα, έλλειψη δεοντολογίας, άγνοια του μέσου. Μόνο μερικές ενημερωτικές εκπομπές ή ξένες σειρές και ταινίες, σε έκαναν να αισθάνεσαι ασφαλής.

Το τηλεοπτικό τοπίο στην Ελλάδα συνεχώς έρεπε προς την κυριολεκτική και μεταφορική φτήνεια. Με ευθύνη και του κοινού, διαμόρφωνε και διαμορφωνόταν - τα “σαραντάρια” της θεαματικότητας δεν πήγαιναν ποτέ βεβαίως στα ποιοτικά προγράμματα. Το νοήμον κοινό εγκατέλειπε την τηλεόραση, οι νεότεροι στράφηκαν μαζικά προς το ίντερνετ, η κρίση ήρθε να συρρικνώσει τη διαφημιστική πίτα στο 25% των παλιών ένδοξων ημερών. Τα τελεμάρκετινγκ ήταν πια εδώ, ακόμα και στις πιο ακριβές διαφημιστικές ζώνες.

Και η πιο απροκάλυπτη αποστασιοποίηση από τον επαγγελματισμό: αφόρητη προσπάθεια χειραγώγησης, καρτέλ στον κιτρινισμό, επιδίωξη του καυγά αντί της ουσιαστικής συζήτησης, απλοϊκή ανάγνωση της πραγματικότητας, άθλια ελληνικά, λαϊκισμός και κολακεία του “κοσμάκη”. Ολόκληρη σχολή παρουσίασης με γουρλωμένα μάτια και τρομολαγνικά κλισέ. Εκφωνήσεις και stand-up με οσκαρικές αναζητήσεις τετάρτης κατηγορίας. Ρεπορτάζ για την κοινωνική δράση του μεγαλομετόχου, που είναι “τόοοοσο φιλάνθρωπος”. Και άδειες που άλλαζαν χέρια, σε ένα κλειστό γαϊτανάκι μιας φούσκας εκατομμυρίων ευρώ.

“Το επίπεδο του πολιτικού βίου μιας χώρας διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από τον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό λόγο”, μου είπε κάποτε, προσκεκλημένος σε εκπομπή, καθηγητής πολιτικών επιστημών σε μεγάλο αμερικανικό πανεπιστήμιο. Αμφιβάλλει κανείς οτι η ιδιωτική τηλεόραση έχει συμβάλει, σε μέγιστο βαθμό, στην ανάδειξη ενός πολιτικού προσωπικού και μιας ατζέντας, που μας απογοητεύει καθημερινά;

Όλοι έτσι ήταν λοιπόν στα ελληνικά ΜΜΕ; Όχι, υπήρχαν αρκετές εξαιρέσεις. Νησίδες επαγγελματιών που δούλευαν αθόρυβα, καλοφτιαγμένα δελτία ειδήσεων, εκπομπές ντοκιμαντέρ και έρευνας που ήταν αριστουργήματα, συναρπαστικές στιγμές συζητήσεων και μεταδόσεων: Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που θέλει πολλά λεφτά για να ζήσει, αλλά δεν έχει πεθάνει ακόμα. Ήθελε πράγματι θεσμική τακτοποίηση. Αλλά οι εγκληματικές αμέλειες των προηγούμενων δεν δικαιολογούν να πηγαίνεις στο χειρότερο, επιχειρώντας να κερδίσεις από τον συμψηφισμό.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς, οτι το πρώτο πράγμα που θα ενδιέφερε μια κυβέρνηση που επαγγέλλεται αριστερές αξίες, θα ήταν να εξυγιάνει το τηλεοπτικό τοπίο, προσπαθώντας να διασφαλίσει την ποιότητα και τον επαγγελματισμό (μαζί με τις θέσεις εργασίας), σε δύσκολους καιρούς - κλείνοντας βεβαίως την πόρτα στον υπόκοσμο. Και φυσικά να ενισχύσει την πολυφωνία, εξισορροπώντας το τηλεοπτικό τοπίο, με ακόμα περισσότερες αντιλήψεις και οπτικές.

Αντιθέτως, μάλλον ήθελε αποκλειστικά να φιμώσει και να παραμυθιάσει. Στην αρχή, οτι ένα αμφιβόλου κύρους Ινστιτούτο της Φλωρεντίας απεφάνθη (μετά από στοιχεία που άντλησε από την ίδια την κυβέρνηση!) υπέρ της ύπαρξης μόνο 4 πανελλαδικής εμβέλειας καναλιών, όταν η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο πολύ, που χωράει αναρίθμητες επιλογές.

Στη συνέχεια, οτι κίνητρο της ήταν η προσαρμογή στη συρρίκνωση της διαφημιστικής πίτας, λες και σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία δικαιούται η κυβέρνηση να υποκαθιστά τις λειτουργίες (μιας υγιούς, χωρίς θαλασσοδάνεια) αγοράς. Ταυτοχρόνως δε, προσπάθησε να πείσει οτι είναι δυνατόν να είναι ειλικρινής η εκτελεστική εξουσία που επιθυμεί να διανείμει η ίδια τις άδειες, χωρίς τη συνταγματική υποχρέωση να παρεμβάλλεται ανεξάρτητη αρχή. Η προσπάθεια ανατροπής και χειραγώγησης ενός αντιπολιτευτικού τηλεοπτικού τοπίου ήταν προφανής: Ας προλάβουμε να αλλάξουμε προσωρινά τα πράγματα και μετά βλέπουμε…

Αντί λοιπόν να αναθέσει στο ΕΣΡ να ετοιμάσει προδιαγραφές προγράμματος και ποιότητας, εύλογο τίμημα για κάθε άδεια και διαδικασία με εκ των προτέρων γνωστό τον πλήρη χάρτη των υπό προκήρυξη πανελλαδικών, θεματικών και περιφερειακών αδειών, άρχισαν τα “βλέποντας και κάνοντας” και οι παλινωδίες με την 5η άδεια και τις θεματικές. Το παιχνίδι δεν ήταν καθαρό και άλλη ήταν η στόχευση. Χαρακτηριστική είναι η επίκληση του ΕΣΡ, κατόπιν εορτής.

Έτσι φτάσαμε σε μια τραγελαφική και εκβιαστική ριάλιτι διαδικασία, που μόνο στόχο είχε να ταπεινώσει τους συμμετέχοντες και να ταίσει σανό το πρόθυμο ακροατήριο. Με πλήρη αδιαφάνεια επί 4 ημέρες, η “δημοπρασία του ράντζου” ήταν φτιαγμένη για καζίνο σε κάποια μπανανία - πουθενά στον αναπτυγμένο κόσμο δεν έχει ξαναγίνει. Και μόνο το “καψώνι” να αφήσεις μερικές δεκάδες εκπροσώπους επιχειρήσεων και μέλη επιτροπής άπλυτους τόσα 24ωρα, δείχνει την απόσταση της σκέψης αυτής της κυβέρνησης από το σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Είχε προηγηθεί η ανερυθρίαστη δήλωση του αρμόδιου υπουργού οτι “το μόνο που χωρίζει τους επιχειρηματίες από την απόκτηση άδειας είναι το πορτοφόλι τους”. Λες και το κράτος εκποιούσε τίποτα παλιοσίδερα από τις αποθήκες του, σε καλή τιμή. Χωρίς καμία ποιοτική προδιαγραφή, χωρίς να ενδιαφέρει αν έτσι θα είναι πιο εύκολο να αποκτηθεί η άδεια από κάποιον που θέλει να ξεπλύνει μαύρο χρήμα, όπως ένας έμπορος ναρκωτικών. Τα “βοθροκάναλα”, κατά την υποκριτική ρήση του άλλου, απολωλότος υπουργού, είναι εντάξει, εφόσον είναι δικά μας…

Ο σκοπός της προκήρυξης ραδιοτηλεοπτικών αδειών δεν είναι η συγκέντρωση χρημάτων, αλλά η τακτοποίηση του τοπίου, με βάση αρχές και κανόνες, προς όφελος του δημοσίου διαλόγου και της ψυχαγωγικής (με την πλήρη έννοια της λέξης) αποστολής των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Αν η κυβέρνηση ήταν ειλικρινής, θα είχε επιδιώξει τη συναίνεση, θα είχε προκηρύξει άδειες μέσω ΕΣΡ με σταθερό ή μεταβλητό τίμημα (και όχι βέβαια 3 εκατομμύρια που υπαινίχθηκε ως εναλλακτική ο κύριος Τσίπρας στο Κιάτο) και θα είχε ανοίξει προς όλους το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, μειώνοντας της επιρροή της “διαπλοκής” και κερδίζοντας περισσότερα χρήματα, για τα ταμεία του κράτους.

Τώρα διαφημίζει πανηγυρίζοντας, ως άλλος Ρομπέν, οτι θα διανείμει στις ευπαθείς ομάδες λεφτά που θα λάβει τμηματικά και που είναι εγγεγραμμένα στο μνημόνιο - αν βεβαίως καταφέρει να τα εισπράξει, μετά τους ελέγχους “πόθεν έσχες” και αφού παρέσυρε τους συμμετέχοντες σε πονταρίσματα τόσο υψηλά, που είναι αμφίβολο αν θα επιτρέψουν τη βιωσιμότητα κάποιων καναλιών. Και βεβαίως, με κίνδυνο η άκρως αμφιλεγόμενη αυτή διαδικασία να ανατραπεί από το ΣτΕ, τα ευρωπαϊκά όργανα ή την επόμενη κυβέρνηση. Και τότε, τι θα πει η πολιτεία σε κάποιον που εκταμίευσε μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ;

Και ποιός θα πληρώσει το “μάρμαρο”; Προφανώς οι εκατοντάδες εργαζόμενοι, που όσες συγχωνεύσεις και αν γίνουν, θα μείνουν στο δρόμο ή θα δουλεύουν με πολύ λιγότερα, εις βάρος της αξίας και της αξιολόγησης των καλύτερων (κόντρα σε όσα ισχυρίζεται σε non paper το Μαξίμου, τα κανάλια που δεν πήραν άδεια, δεν μπορούν να αντέξουν διαφημιστικά χωρίς τη συμμετοχή στο μπουκέτο της Digea, με τόσους δημοσιογράφους και τεχνικούς). Και φυσικά οι τηλεθεατές και το επίπεδο της αισθητικής και του πολιτικού λόγου στη χώρα, γιατί το μέσο θα γίνει ακόμα πιο φτηνό.

“Καλά κάνανε και τα σκάσανε οι διαπλεκόμενοι” ακούγεται συχνά, στη καθημερινή καφενειακή ανάλυση γύρω μας. Ποιοί ακριβώς; Η κυβέρνηση δεν πήρε φράγκο από τα συγκροτήματα των κυρίων Μπόμπολα, Ψυχάρη και Βαρδινογιάννη, που κατηγορούσε τόσα χρόνια. Κανένα από τα υπάρχοντα κανάλια που εξασφάλισε άδεια δεν είναι ιδιοκτησίας προμηθευτών του δημοσίου - αντιθέτως, προστέθηκαν νέοι εργολάβοι. “Τουλάχιστον αυτοί προσπάθησαν”, είμαι βέβαιος οτι θα ακούσουμε στο τέλος. Όχι δεν προσπάθησαν, τη δική τους διαπλοκή ήθελαν να φτιάξουν, εκτρέποντας την προσοχή από τα δύσκολα, με ένα λαϊκίστικο αφήγημα.

Μόνο που τα κανάλια δεν τα κλείνεις, τα ωθείς σε εκσυγχρονισμό και σε λειτουργία με κανόνες. Μόνον ολοκληρωτικά καθεστώτα και οι μιμητές τους επιχειρούν να κλείσουν ή να περιορίσουν αντίπαλα ή ενοχλητικά ΜΜΕ. Το αν θα καταφέρουν να ξεπεράσουν την κυβέρνηση Σαμαρά που έκλεισε με επαρχιακό αυταρχισμό της δεκαετίας του ’50 την ΕΡΤ και ρίξουν (με λίγο πιο κουτοπόνηρο τρόπο) “μαύρο” σε 3-4 τηλεοπτικούς σταθμούς, θα το δείξει το άμεσο μέλλον. Υπάρχουν ακόμα πολλά επεισόδια στο κακοστημένο αυτό σίριαλ…

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από την www.kathimerini.gr & το εξώφυλλο από το www.genius.com

Το post συνοδεύεται από το "Lost On You", της Αμερικανίδας Laura Pergolizzi.

Η ηγεμονία του άκοπου...

Τους θυμάμαι σαν τώρα: Περιφέρονταν ανάμεσα στις (ρεζερβέ) ξαπλώστρες των πλαζ, ενίοτε και με πούρο στο χέρι (λες και μεγάλωσαν με αυτό) φωνάζοντας πνιχτά εντολές του τύπου “πούλα” ή “αγόρασε τη μεγαλύτερη φούσκα”. Η φρενίτιδα του εύκολου πλουτισμού, με το μεγαλύτερο δυνατό ρίσκο, είχε καταλάβει “μικρούς” και “μεγάλους”, εκείνο το καλοκαίρι του 1999.

Όλοι ξαφνικά είχαν γίνει ειδικοί στις ροζ σελίδες. Νέοι άνθρωποι παρατούσαν τις δουλειές τους, συνάδελφοι με “βασικούς” μισθούς έπαιζαν τα δίδακτρα του παιδιού τους, άλλοι έψαχναν να πουλήσουν οικοπεδάκια για να “επενδύσουν” στον τζόγο. Με κάτι φίλους είχα τσακωθεί όταν προσπαθούσαν να με πείσουν ότι αυτή είναι η “νέα οικονομία”, ότι “έτσι γίνονται πλέον τα πράγματα”, οτι “αυτό είναι το μέλλον”. Μια ολόκληρη κοινωνία πιάστηκε στα γρανάζια μιάς πυραμίδας, αυτή η ίδια που λοιδορούσε τους “απολίτιστους Αλβανούς”, όταν έπεσαν στη δική τους παγίδα, στο δικό τους “αεροπλανάκι”...

Ενστικτωδώς, αλλά και από πεποίθηση, είχα αρνηθεί κάθε είδους σχέση με αυτή την τρέλλα. Από τις διάφορες δημόσιες παραινέσεις, που μετέδιδα κάθε βράδυ στο δελτίο ειδήσεων, κρατούσα μόνον αυτές που προειδοποιούσαν οτι “το χρηματιστήριο δεν είναι τζόγος για τους πολλούς” - και όχι αυτές που παρουσίαζαν τη χρηματιστηριακή άνθηση ως ένδειξη μιάς ισχυρής οικονομίας και μιάς νέας εποχής. Ούτε η δημοσιογραφία του limit up, αλλά ούτε το boom των χρηματιστηριακών σπουδών μου φάνταζαν ως η επιθυμητή εξέλιξη της χώρας.

Ενα νήμα διέτρεχε όσους αντιστάθηκαν, από τους διάφορους γνωστούς και φίλους (χωρίς αυτό να σημαίνει οτι πολλοί που ενέδωσαν δεν είχαν αυτά τα χαρακτηριστικά): Η παιδεία και η καλλιέργεια. Οι διαφορετικές αξίες στις οποίες προσέβλεπαν, ο συνολικός πολιτισμός της ζωής τους δηλαδή, ήταν αυτά που προστάτευσαν πολλούς, από όσους είχαν την οικονομική δυνατότητα του ρίσκου, να μην υποστούν την ταπείνωση της απώλειας. Όλοι θέλουμε να αποκτήσουμε περισσότερο πλούτο, αλλά αν μας ενδιαφέρουν και άλλα πράγματα εκτός από το τελευταίας τεχνολογίας αυτοκίνητο, έχουμε περισσότερες πιθανότητες να είμαστε θωρακισμένοι.

Το σχετικό αφιέρωμα των Νέων μου θύμισε το κλίμα αυτό, 14 χρόνια μετά. Και δυό σελίδες πριν, ένα εξαιρετικά καλογραμμένο άρθρο, με θαυμαστά επιτηδευμένη γλώσσα, με έφερε στον προβληματισμό του σήμερα, με αφορμή τα διάφορα κωμικοτραγικά που έλαβαν χώρα τον τελευταίο καιρό, γύρω από αφορολόγητες σκυλάδικες και “αντιστασιακές” συναυλίες : “Δημοκρατία σημαίνει και φορολογία και ποπ σκυλάδικο” , του επίκουρου καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Παναγή Παναγιωτόπουλου.

Σύμφωνα με αυτό: “Με αφετηρία την ορθή διαπίστωση ότι το μαύρο χρήμα και η κρατικοδίαιτη προσοδοθηρία (μεγάλων και μικρών) προκαλούν ανυπόφορες κοινωνικές ανισότητες, ορισμένοι ανομολόγητοι ελιτιστές τακτοποιούν ανοικτούς λογαριασμούς τους με την «μπας κλας» κουλτούρα της ανώτερης και της μεσαίας τάξης. Αξιόλογοι και έντιμοι άνθρωποι, με μέριμνα για μια δημοκρατική και δίκαιη υπέρβαση της κρίσης, διολισθαίνουν στην ηθική αστυνόμευση της ζωής, στον στιγματισμό αυτού που οι ίδιοι θεωρούν όχι απλώς ευτελές, αλλά και καταγωγή των χρεοκοπικών μας δεινών. Αθελά τους συμβάλλουν στη νεοσυντηρητική περικύκλωση της δημοκρατίας και στον εξαγνισμό της φτώχειας. Το κάνουν προβαίνοντας σε μια (ελπίζω ασύνειδη) πνευματική λαθροχειρία. Συγχέουν τα ηθικά συναισθήματα και τον τρόπο ζωής των ατόμων με τις δημόσιες οικονομικές υποχρεώσεις των πολιτών. Ωστόσο τίποτα δεν αποδεικνύει ότι η ενδημική φοροδιαφυγή είναι σύμφυτη με τον πολιτισμό και τους συμβολισμούς της σπατάλης.”

Και καταλήγει: “Ο δίκαιος φορολογικός επιμερισμός για την επίτευξη πλεονασματικών προϋπολογισμών αποτελεί επαρκέστατο δημοκρατικό πρόταγμα που δεν χρειάζεται κανένα ηθικολογικό συμπλήρωμα - η φοροδιαφυγή είναι εγκληματική και κοινωνικά ανάλγητη αφʼ εαυτής. Απεχθής φοροφυγάς είναι και αυτός που γελοιοποιείται πίνοντας σαμπάνια στην υγεία του «ανάπηρου δυνάστη» και ο «άγιος» γονιός που χρηματοδοτεί τριπλές, παρατεταμένες, αντιπαραγωγικές σπουδές «τέχνης» των τέκνων του στη Βρετανία ή σε άλλους γνωστικούς παραδείσους.”

Δεν ξέρω αν αναφέρεται μόνο στον Κούρτοβικ (δυστυχώς τα άρθρα των “Νέων” είναι κλειδωμένα) ή και σε άλλους. Αυτό που έχω να παρατηρήσω, σε ένα άρθρο που με βρίσκει σε πολλά σύμφωνο, είναι οτι ο συγγραφέας του μιλάει κατεξοχήν πολιτικά - και όχι κοινωνιολογικά. Αν το άρθρο γράφτηκε για να μας θυμίσει οτι στη φιλελεύθερη δημοκρατία είναι αδιανόητο να απαγορεύεις ή να περιορίζεις κάποιες νόμιμες επιχειρηματικές δραστηριότητες και εκφράσεις του λόγου ή της τέχνης, καλώς. Και πράγματι, το αδίκημα της φοροδιαφυγής δεν εξαγνίζεται, αν είναι για “καλλιεργημένο” σκοπό - είναι αυτονόητο.

Δεν έχω την επιστημονική κατάρτιση, για να αντιμετωπίσω έναν τόσο πυκνό και κατασταλαγμένο λόγο. Έχω όμως την εντύπωση οτι στην προσπάθεια του να μην επιβληθεί μια περιρρέουσα “ηθικολογία”, ο συγγραφέας ξεχνάει τη σημασία που έχουν οι κοινωνικά διάχυτες νοοτροπίες. Άλλο η απαγόρευση - και άλλο η μη αποδοχή (ή αλλιώς καταδίκη), σε κοινωνικό επίπεδο.

Διότι φαντάζομαι οτι ο συγγραφέας δεν (μπορεί να) παραγνωρίζει οτι η σκυλάδικη αισθητική έχει συμβάλει τα μάλα, στην υποστήριξη των αντιλήψεων που αθωώνουν την απουσία κάθε είδους φορολογικής και άλλης υπευθυνότητας μας, ως πολίτες. Θα μπορούσε βέβαια κανείς να συζητήσει οτι αυτή η αισθητική είναι απλώς έκφραση της ανευθυνότητας, ως μέρους ενός φαύλου κύκλου (αλλά ας το αφήσουμε αυτό στην επιστήμη του).

Και παρόλο που δεν αποδέχεται στο κείμενο του τη συνάρτηση πολιτισμού και υπευθυνότητας, θα έχει παρατηρήσει φαντάζομαι τη στενή σχέση μεταξύ των απολιτίκ αντιλήψεων (γενεσιουργών και της διολίσθησης προς τον φασισμό) και της μορφής αυτής της μουσικής βιομηχανίας, που εξαντλείται στο ευτελές, στο άκοπο και στην “αρπαχτή”. Αν έχει έστω και ελάχιστη σχέση με τη μουσική, θα έχει διαπιστώσει πόσο προσβλητικές για την έννοια της ποιότητας και της προετοιμασμένης δουλειάς (για να μη μιλήσω για διανοητικές απαιτήσεις) είναι οι δήθεν καλλιτεχνικές αυτές εκφράσεις, της κατηγορίας “κόπτεται κιμάς παρουσία του πελάτη”.

Θα έχει επισκεφθεί φαντάζομαι τα διάφορα κοινωνικά media και θα έχει παρατηρήσει με πόση σιγουριά, ρηχότητα και υποκρισία εκτοξεύονται διάφορες καφενειακές και “αντιμνημονιακές” κορώνες βαθιάς σοφίας (αλλά μεγάλης επιρροής), από στιχουργούς και καλλιτέχνες με εκατοντάδες χιλιάδες followers, κατ’ εξοχήν εκφραστές της νεόπλουτα χλιδάτης Ελλάδας του μαύρου χρήματος, που παλεύει απεγνωσμένα να μη χαθεί. Και θα έχει παρατηρήσει πόσο πιο εύκολο είναι να επιβάλονται, χωρίς αντιστάσεις στους χώρους αυτούς, τα πρότυπα της κακόγουστης επίδειξης, με το πανάκριβο ογκώδες αυτοκίνητο, την νεοπλουτική σπατάλη σε χώρους διασκέδασης και την αισθητική τη σιλικόνης.

Το “δε βαριέσαι” και το “έλα τώρα μεγάλε”, η εξύμνηση της παραοικονομίας και η άκοπη ευζωία (αλήθεια πώς θα αποκτηθούν τα χρήματα που θα την εξασφαλίσουν για όλους, αν όχι από τη φοροδιαφυγή;), ο εσωστρεφής επαρχιωτισμός της αμεριμνησίας και ο περιφρονητικός προς τις ευρωπαϊκές αξίες και αρχές εξυπνακιδισμός, το θράσος και η απόλυτη άρνηση για αυτοβελτίωση, η αποφυγή της εμβάθυνσης στη ζωή και στα προβλήματα (για να μη μιλήσω για την πολιτική), όταν αγοράζεις δυό-δυό τα ιλουστρασιόν κουτσομπολίστικα περιοδικά γύρω από ευτελείς προσωπικότητες, είναι όλα άρρηκτα συνδεδεμένα με την αισθητική του σκυλάδικου - και δη του σκυλοπόπ.

Όλοι έχουμε φιλότιμο και είμαστε “καλά παιδιά”, αλλά όταν πρόκειται για κουτοπόνηρες υποχωρήσεις από τη στάση του ευσυνείδητου πολίτη, είναι πολύ πιο εύκολο να το παίζεις ανήξερος ή “αντιστασιακός”, μεταξύ ποδοσφαιρικής φυλλάδας, καταγγελίας των πολιτικών και μεσημεριανάδικης κουτσομπολίστικης εκπομπής.

Η αισθητική του σκυλάδικου λοιπόν, υπήρξε ένας από τους βασικούς πυλώνες για την ανάπτυξη μιας σειράς αντιλήψεων, που δίνουν άλλοθι σε πλείστες όσες αντικοινωνικές συμπεριφορές και αποτελούν μεγάλο μέρος της κοινωνικής μας παθογένειας. Ένας από τους λόγους που φτάσαμε σε τόσο βαθιά κρίση ήταν και το “γιατί όχι κι εγώ”: Εκατομύρια άνθρωποι εκτίμησαν οτι δικαιούνται να ζήσουν πέρα από όσο τους επέτρεπε το πάπλωμα τους και να επιδειχθούν κακόγουστα, ακόμα κι αν η νεόπλουτη “κούρσα” ή τα σινιέ ρούχα φάνταζαν τελείως ξένα επάνω τους.

Το μέτρο (που απωλέστηκε), η σεμνότητα, η εγκράτεια, ο επαγγελματισμός, ο (καλλιτεχνικός) κόπος και ο σεβασμός προς τους άλλους και το δημόσιο χώρο δεν είναι ούτε “καλβινιστικό πρότυπο των Βορείων”, ούτε ηθικολογία, ούτε ελιτισμός. Είναι αξίες κόντρα στη φτήνεια, που συγκρατούν μια κοινωνία (όπως η νεοελληνική), από το να χάσει τελείως το μπούσουλα. Και οι καλλιτέχνες ή οι πολίτες που τα σέβονται δεν είναι οι βλάκες της υπόθεσης.

Όπως λοιπόν και με τη χρηματιστηριακή φούσκα, έτσι και με το σκυλάδικο, η ευσυνειδησία και η κοινωνική υπευθυνότητα πάνε πολύ πιο εύκολα περίπατο, όταν αποδεχόμαστε τέτοιες νοοτροπίες και αισθητική - και ταυτόχρονα δεν επισημαίνουμε πόσο σημαντική είναι η ενίσχυση της καλλιέργειας μας. Και χωρίς να υπονοώ κανενός είδους επιστροφή σε ξεπερασμένες κουλτουριάρικες μεμψιμοιρίες, “αστυνομία του γούστου” ή αντιδημοκρατικούς περιορισμούς, θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε σε αυτή τη χώρα να καταδικάζουμε συμπεριφορές και εκφράσεις, χωρίς να σπεύδουμε αμέσως να προλάβουμε, μήπως και περιοριστεί η “ηγεμονία του άκοπου”. Γιατί οι πάσης φύσεως υπερασπιστές της καθυστέρησης αυτό περιμένουν, για να αντιδράσουν και να λοιδορήσουν (με επιτυχία) την πρόοδο, τον ουσιαστικό εκσυγχρονισμό, τους “ελιτιστές”, τους “ευρωλιγούρηδες” και τους “φωταδιστές”.

Δεν ξέρω αν η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος. Αυτό που ξέρω είναι οτι το να διοργανώνεται συναυλία από εξέδρα μέσα στη θάλασσα, κόστους 25 χιλιάδων ευρώ, για να κάνει την αρπαχτή γκλαμουριά του στην Ελλάδα της κρίσης, o τάδε τραγουδιστής (λες και είναι ο Peter Gabriel στις μεγάλες δόξες του), μοιάζει πιο αμετροεπές από ποτέ. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι το νεόπλουτο σκυλοπόπ έχει τόση σχέση με το γνήσια λαϊκό, όσο ο λαϊκισμός και η δημαγωγία με το σεβασμό της λαϊκής θέλησης. Είναι εύκολο, στα όρια της απάτης...

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

H φωτό είναι από το www.tumblr.com και το εξώφυλλο από το www.sugarmount.com

To post συνοδεύεται από το "The Paris Match", από το ντεμπούτο της συνεργασίας των Βρετανών Paul Weller και Mick Talbot, στους Style Council.

Πλιζ ντοντ χανγκ απ...

Η ανάλυση επί της ουσίας της ιδιωτικοποίησης του ΟΠΑΠ ή των άλλων εταιρειών, μέτοχος των οποίων είναι ή ήταν το κράτος, δεν είναι ο στόχος αυτού του κειμένου. Ας μου επιτραπεί, με την εμπειρία χρόνων στην παραγωγή και στο εσωτερικό ραδιοφωνικό μάρκετινγκ, να εστιάσω μόνο σε μια μικρή παράμετρο της λειτουργίας και του επαγγελματισμού τους, την οποία όλοι γνωρίζουμε.

Επί δεκαετίες, η “κρατική” αισθητική των εκφωνήσεων και της επικοινωνίας, όπως αυτές του ΟΤΕ ή του κρατικού τζόγου ήταν άθλια. Με αντιεπαγγελματικό και θρασύ τόνο, με απαράδεκτη προφορά στα αγγλικά και με ακατάλληλες (γυναικείες συνήθως) φωνές, ο ακροατής άκουγε στο ακουστικό του ή στο ραδιόφωνο μια “ηχητική εικόνα” τριτοκοσμικής χώρας, ανάλογη με τις περίφημες σαρκαστικές διαφημίσεις του “Πουτ δε κοτ ντάουν”.

Ακούγοντας, ακόμα και τώρα, μηνύματα του στυλ “Πλιζ ντοντ χανγκ απ, αντίλ γιου χίαρρρ δε μπίζι τόουν” (με αυτή ακριβώς την προφορά), σχηματίζει κανείς την εντύπωση οτι η επαγγελματική αγορά των διαφημίσεων και εκφωνήσεων δεν έχει αγγίξει, εν έτει 2013, τις εταιρείες που με κάποιο τρόπο έχουν σχέση με το κράτος. Δεν ζητάει κανείς ψεύτικη επιτήδευση ή προφορές οξφορδιανής ορθοφωνίας. Μια στοιχειώδης αποφυγή του κακόηχου θα ήταν αρκετή.

Σα να τους βλέπω: Κουρασμένοι διευθυντές και εκφωνήτριες, που κάνουν (λίγο πριν τη σύνταξη) βάρδια σε κάποιο κτήριο, καπνίζοντας και περιμένοντας το επόμενο κείμενο του απόπλου των πλοίων, τον καιρό του επόμενου 24ώρου ή την αλλαγή σε κάποιες οδηγίες προς τον καταναλωτή. Με νοοτροπία και μονιμότητα δημοσίου, με απέχθεια για τις καινούργιες “βελούδινες” φωνές της αγοράς, με καχυποψία προς οποιονδήποτε εκσυγχρονισμό - και βοηθό ένα απίστευτο πλέγμα γραφειοκρατείας, που εμποδίζει κάθε είδους μεταβολή στην οργάνωση.

Στην περίπτωση του ΟΤΕ, η είσοδος των ιδιωτικών εταιρειών τηλεπικοινωνιών στην αγορά έφερε κάποιες αλλαγές, λόγω ανταγωνισμού, είναι η αλήθεια. Θα περίμενε βέβαια κανείς περισσότερες. Ακόμα πιο πολλές θα έπρεπε να φέρει η μεταβίβαση του ελέγχου στους Γερμανούς μετόχους. Η παράδοση όμως έμεινε ανέγγιχτη, παρά το γεγονός οτι πρόκειται για έναν επιχειρηματικό κολοσσό - και όχι για το μαγαζάκι της γωνίας. Χάθηκε ένας επαγγελματίας της διαφημιστικής παραγωγής και της φωνής να αναλάβει να εκσυγχρονίσει το πεδίο; Και χάθηκαν οι (παλιές ή καινούργιες) φωνές της εξαιρετικής διαφημιστικής μας αγοράς;

Το ίδιο ισχύει και για τις διαφημίσεις πολλών κρατικών παιχνιδιών και λαχείων, αν και πρόκειται για πραγματικές “μηχανές είσπραξης ρευστού”. Είναι δυνατόν να καταδυναστεύουν τα ραδιοφωνικά προγράμματα και τους ακροατές τους, επί χρόνια, σποτ με το “ευφυές” σενάριο και το φτηνιάρικο τραύλισμα του στυλ “Ε, πού να πάμε; Πάμε να αγοράσουμε λαϊκό λαχείο”; Δεν έχουν τα “νομισματοκοπεία” αυτά, που φέρνουν τόσα έσοδα στο δημόσιο, τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τους καλύτερους και να ανανεώνουν διαρκώς το ενδιαφέρον του υποψήφιου πελάτη τους, αξιοποιώντας και τονώνοντας μια διαφημιστική αγορά, που έχει δώσει και σε διεθνές επίπεδο δείγματα εξαιρετικής φαντασίας και αποτελεσματικότητας;

Αν μη τι άλλο, οι κρατικές εκφωνήσεις και διαφημίσεις έχουν την ευθύνη να αποτελούν το αντίβαρο στην αγορά, για τα ελάχιστα, πλην εξόχως ενοχλητικά δείγματα χυδαίας διαφήμισης από καταστήματα μαζικών (και φτηνών) αγορών. Η αισθητική του ηχητικού μας περιβάλλοντος, η σωστή χρήση των ξένων γλωσσών και ο επαγγελματισμός δεν είναι μόνο “τουριστική” απαίτηση. Συνθέτουν τον καθημερινό μας πολιτισμό, σε ένα μικρό, αλλά όχι ασήμαντο του κομμάτι.

Αν η κατάσταση αλλάξει, επειδή τώρα τα λαχεία πήγαν “πακέτο”, στον ιδιωτικό πλέον ΟΠΑΠ, θα είναι μια ήττα του δημοσίου. Το ίδιο και η παραμονή της “κρατικής αισθητικής”, αν και άλλαξε ο ιδιοκτήτης. Το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει να αποδεικνύει, σε κάθε βήμα από εδώ και πέρα, οτι η λύση είναι μόνον ο εξορθολογισμός και ο εκσυγχρονισμός του. Χωρίς τη διαιώνιση μιας κληρονομιάς αγκυλώσεων. Και χωρίς την υποχώρηση του, προκειμένου να ακολουθούνται οι στοιχειώδεις επιταγές του επαγγελματισμού.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Η φωτό είναι από το www.scientificamerican.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεταια από το "Walk On By", της Σουηδέζας El Perro del Mar, που εμφανίζεται το Σάββατο στο Plissken Festival

Το κύτταρο και το σώμα...

Μερικά χρόνια μικρότερη μου, μια φίλη μου άνοιξε την κουβέντα για το πόσο έχει ανάγκη να φλερτάρει. Οκ, της είπα, το φλερτ είναι “οξυγόνο ζωής” και δεν είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, με κανένα τρόπο “εχθρός” του γάμου ή του παιδιού σου. Αντιθέτως, είναι πηγή ανανέωσης για την ίδια τη σχέση σου - και θα έπρεπε να είναι σχεδόν καθημερινό και “άσκοπο” (με την έννοια οτι δεν πρέπει να οδηγεί, σε μια παραπάνω ερωτική επαφή), γιατί μόνο και μόνο ωφελιμιστικά να το δει(ς) εσύ και ο σύντροφος σου, γεμίζει τις μπαταρίες σου. Αλλά αν το δει(ς) και πιο μεταφυσικά και “υπαρξιακά”, είναι πλούτος το να μπορείς να προσφέρεις στον άγνωστο το “αφιλοκερδές” συναίσθημα, την παραπανίσια απόδοση εκτίμησης, το aknowledgement οτι είναι ελκυστικός κι οτι είναι ωραίο αυτό που και οι δύο εκπέμπετε. Κι αυτός ο πλούτος πάντοτε επιστρέφει, γιατί αναβαθμίζει και σένα.

Ναι, μου λέει, αλλά εγώ σε λίγα χρόνια, δεν θα μπορώ να φλερτάρω, γιατί δεν θα με φλερτάρει κανείς. Είναι δίκαιο αυτό; Όχι, η φαλλοκρατική κοινωνία δεν είναι δίκαιη. Αλλά ούτε και η φύση. Δεν είναι όμως μονόπλευρα τα πράγματα. Να σου διηγηθώ την πρώτη ήττα, που υπέστην ως (φρέσκο ακόμα) μέλος του ανδρικού πληθυσμού;

Όταν λοιπόν ήμουν 17 χρονών, επειδή ουδέποτε μου άρεσαν οι “λολίτες”, η μεγάλη μου επιθυμία για το γυναικείο φύλο στρεφόταν στις συνομήλικες ή (ακόμα πιο δυσπρόσιτα) στις ελαφρώς μεγαλύτερες. Πολλές από αυτές ήταν ολοκληρωμένες γυναίκες, στα μάτια μου τουλάχιστον, αλλά αυτή ακριβώς η ωριμότητα τους, τις έκανε “άπιαστες”. Ποια 17άρα θα κοίταζε τον συνομήλικο, που ακόμα ήταν εμφανώς έφηβος, όταν είχε τη δυνατότητα να τα φτιάξει ακόμα και με έναν 25άρη;

(Η δεύτερη ήττα ήρθε μετά από αρκετά χρόνια, όταν σε κάποια φάση της ζωής μου επισκέφθηκα πολύ λίγες φορές σκυλάδικα και συνειδητοποίησα πόσα ωραία κορίτσια ξόδευαν την αισθητική τους σε αυτούς τους χώρους. Αλλά το αδιέξοδο ήταν πλήρες για μένα, δεν θα μπορούσα ποτέ να “μερακλώσω” με ένα κορίτσι που θα ήθελε στη βόλτα μας με το αυτοκίνητο ή στη βραδυνή μας διασκέδαση - πόσο μάλλον πριν ή μετά την ερωτική επαφή - να ακούσει τέτοια μουσική. Εκεί συνειδοτοποίησα επίσης πόσα παιδιά των Βορείων Προαστείων, τουλάχιστον μετά τη δεκαετία του ’80, παρά τα καλά σχολεία και τις σπουδές, με ελάχιστες εξαιρέσεις “παλαιόπλουτων”, στερούνται μεγαλώνοντας ουσιαστικής παιδείας και καλλιέργειας και βεβαίως αισθητικής...)

Για χρόνια λοιπόν, για τα ωραιότερα κορίτσια, είχαμε και τον “αθέμιτο” ανταγωνισμό από τους μεγαλύτερους μας, που ήταν πιο “άντρες”, είχαν αυτοκίνητο, λεφτά και know how να κινηθούν, πολύ πιο “γοητευτικά” από εμάς. Και η αλήθεια ήταν οτι οι γυναίκες (ως γενικά πιο ώριμο είδος) ωριμάζουν από τη φύση πολύ πιο νωρίς - και σίγουρα δικαιούνταν περισσότερα από ότι μπορούσαμε εμείς να τους προσφέρουμε, όταν κάποιοι από εμάς έπρεπε ακόμα να ξεπεράσουμε τη φάση “βρωμάει η κάλτσα από το πολύ ποδόσφαιρο”.

Η ζωή λοιπόν έχει μια δικαιοσύνη: Αρχίζεις νωρίτερα, τελειώνεις νωρίτερα. Είναι αναλογικά όμως τα πράγματα; Μήπως η φύση και η φαλλοκρατική κοινωνία επιτρέπουν στον άντρα, ακόμα κι αν είναι 50 ή 60 (ακόμα κι αν δεν είναι στοιχειωδώς καλοδιατηρημένος), να έχει πρόσβαση στην πολύ νεώτερη γυναίκα, ενώ είναι αρκετά πιο αυστηρή με αντίστοιχες δυνατότητες που έχουν οι γυναίκες; Και ναι και όχι.

Εκεί που τα πράγματα μοιάζουν πολύ άδικα για τις γυναίκες, είναι στην αναλογία προσφοράς και ζήτησης, καθώς οι διαθέσιμοι straight άνδρες, στη μέση ηλικία, μοιάζουν να είναι πολύ λιγότεροι, θέλεις γιατί οι gay άνδρες μοιάζουν τα τελευταία χρόνια να είναι περισσότεροι από τις gay γυναίκες, θέλεις γιατι η υγεία τους καθίσταται πιο ευάλωτη, θέλεις γιατί “εγκαταλείπουν” το παιχνίδι του σεξ, εκεί λίγο πριν τα 50, γιατί συνήθως δεν προσέχουν τον εαυτό τους (όχι πάντως γιατί γενιούνται περισσότερες γυναίκες).

Στο φαλλοκρατικό, όμως, συμβάλλουν πάρα πολύ και οι ίδιες οι γυναίκες: Στην ανατολίτικη κοινωνία μας, πολλές από αυτές είναι που συνδιαμορφώνουν το “βλέμμα των γυναικών” προς τις πιο πάνω ηλικίες, είναι διατεθειμένες να γοητευθούν από λεφτά, εξουσία και “νοητική ωριμότητα”, παραγνωρίζοντας φυσικά χαρακτηριστικά, όπως η αισθητική του σώματος, ενδεχομένως γιατί ο νεαρός εραστής δεν το πάει καλά το γράμμα, είναι πολλές φορές "άτσαλος" και "ρηχός". Έτσι δεν είναι σπάνιο να βλέπεις μια γυναίκα να γουστάρει έναν άνδρα, που πλησιάζει τα διπλά της χρόνια ή θα μπορούσε να είναι πατέρας της. Θα μπορούσε ενδεχομένως να πει κανείς (αν υπήρχαν στοιχεία) οτι η τάση αυτή ανακόπτεται, όσο περνάνε τα χρόνια ή ίσως “εξισορροπείται” από μια αντίστοιχη με τη γυναίκα να έχει πολύ νεώτερους της εραστές.

Το τοπίο αυτό δημιουργεί έναν αθέμιτο ανταγωνισμό, για τη γυναίκα που βρίσκεται στη μέση ηλικία, ειδικά αν δεν έχει φροντίσει τον εαυτό της ή έχει παραιτηθεί από το “παιχνίδι”. Και σε αυτή τη φράση νομίζω, κρίνεται η ουσία του όλου προβλήματος. Τα πράγματα είναι όντως πιο δύσκολα και αυστηρά για τις γυναίκες, που είναι άλλωστε το φύλο που αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Στο ζήτημα του πόσο θελκτικές είναι, μόνο και μόνο η επιβάρυνση του σώματος από τη γέννα και τον θηλασμό, γέρνει τη ζυγαριά ανεπίτρεπτα εναντίον τους. Θέλει πολύ κόπο και επιμονή, από νωρίς...

Ωστόσο, η σύγχρονη γυναίκα έχει τη δυνατότητα να μαχηθεί αυτό το “αρχίζεις νωρίτερα, τελειώνεις νωρίτερα”. Πολλές φορές μπορεί να παρατείνει τη σεξουαλική της ζωή, πολύ παραπάνω από τον “παραιτημένο” άνδρα. Είναι άλλωστε πιο “επιρρεπής” στο να προσέξει τη φυσική της κατάσταση και την κοκεταρία της. Φτάνει να μην καταφύγει σε τεχνητές μεθόδους.

Πρόσφατα μου ζήτησαν την άποψη μου για το πώς καθορίζουν τα ΜΜΕ την εικόνα που έχουμε για το σώμα μας. Απάντησα τα παρακάτω:

Τα media καθορίζουν πώς βλέπουμε το σώμα μας, στη σημερινή εποχή; Ή μήπως οι “άγνωστοι” αυτοί μηχανισμοί που διαμορφώνουν τις εκάστοτε “μόδες” - και στις οποίες τα ΜΜΕ υπακούουν; Το αυγό ή η κότα έγινε πρώτα;

Το σίγουρο είναι πως, ειδικά για τις γυναίκες, η φαλλοκρατική κοινωνία της κατανάλωσης επιβάλλει ένα δυσβάστακτο βάρος: Να είναι ταυτόχρονα δυναμικές, ελκυστικές, καταναλωτικά θηλυκές και αιωνίως νεανικές, με τρόπους που είναι συχνά απολύτως απωθητικές στον (αρσενικό) δέκτη, όπως είναι τα μπότοξ και οι διάφορες πλαστικές. Δυστυχώς, τα ίδια τα “θύματα” δεν το αντιλαμβάνονται, ενώ η ιατρική βιομηχανία της ανασφάλειας το αποσιωπά.

Ωστόσο, για να μην είμαστε αφοριστικοί, δεν πρέπει επ’ ουδενί να εκμηδενίζουμε τη χρησιμότητα της κοκεταρίας, σε άνδρες και γυναίκες. Η διατήρηση της καλής φυσικής κατάστασης με την κάθε είδους άθληση, η εντεινόμενη προσοχή στη διατροφή, η έκλυση ενδορφινών από την ομορφιά του φλερτ και της αναγνώρισης είναι πολύ σημαντικά πράγματα για την ποιότητα ζωής και τη μακροζωία του ανθρώπου. Φτάνει να μην ξεχνάει κανείς οτι η ουσιαστική εκπλήρωση του στόχου έρχεται όχι με εξαντλητικές δίαιτες, αλλά με τη ζωντάνια και την εκπομπή της σεξουαλικότητας, από καθε κύτταρο του σώματος μας...

H φωτό είναι από το www.tumblr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από τη διασκευή του "I Don't Wanna Be With Nobody But You", από τη Βρετανίδα Joss Stone.

Οι πολιτείες της θάλασσας

Φίλοι και Φίλες,

Το 2010 μας οδήγησε σε ένα κρίσιμο σημείο, σ' αυτό της περισυλλογής για το μέλλον του τόπου μας, της παρατήρησης και της αυτοκριτικής. Μας οδήγησε στην ανάγκη για θετικές σκέψεις, με στόχο την ανάπτυξη προς ένα μέλλον που όλοι θα θέλαμε.


Μέσα στο παραπάνω πλαίσιο, η εταιρεία μας είχε την τιμή ν' αναλάβει την διοργάνωση μιας τριήμερης θεματικής εκδήλωσης, εξ ολοκλήρου αφιερωμένης στην Ένωση Θηραϊκών Προϊόντων και στα μοναδικά προϊόντα της.
Προϊόντα που μεγάλωσαν γενιές και γενιές ανθρώπων, προϊόντα που με την ιδιαίτερη Θηραϊκή τους γεύση και ταυτότητα άφησαν τη σφραγίδα τους στην μνήμη μας, προϊόντα που οι παλιοί Σαντορινιοί ναυτικοί και καπεταναίοι «σ' ένα σκαρί όλοι μαζί», τα μετέφεραν στα τότε εμπορικά λιμάνια· και ήταν ακριβώς αυτοί οι πρώτοι σύγχρονοι άνθρωποι που άρχισαν να διαμορφώνουν σιγά-σιγά τις «Πολιτείες της Θάλασσας»!

Στις εκδηλώσεις μας, σε συνεργασία με την Ένωση Θηραϊκών Προϊόντων, άνθρωποι με κατάρτιση και εμπειρία σε θέματα που αφορούν στην «γαστρονομία» ως μέσο ανάπτυξης του τουρισμού, θα σας παρουσιάσουν τα Θηραϊκά προϊόντα από μια άλλη σκοπιά, με τρόπο διαφορετικό και πρωτόγνωρο, δημιουργώντας παράλληλα ένα ισχυρό μήνυμα που θα φτάσει σε όλες τις γωνιές της Ευρώπης. Και αυτό γιατί πιστεύουμε πως η πορεία προς την δημιουργία ενός «Γαστρονομικού Προορισμού» όχι ως προϊόν αλλά ως ιδέα και ως κουλτούρα με αρχές, θ' αποτελέσει στα επόμενα χρόνια τον βασικό άξονα πάνω στον οποίο θα συνεχίσουμε να χτίζουμε τις «Πολιτείες της Θάλασσας»!

Συνοδοιπόροι μας σε αυτή την προσπάθεια, είναι μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα και μέσα μαζικής ενημέρωσης από όλη την Ευρώπη, καθώς και καταξιωμένοι ξένοι και Έλληνες δημοσιογράφοι από τον χώρο του τουρισμού, της γαστρονομίας, του εμπορίου και της διαφήμισης.

Με την σκέψη· ότι σήμερα το Θηραϊκό προϊόν δεν αφορά μόνο στην κουζίνα και στο καθημερινό φαγητό, αλλά και σε μεγάλο φάσμα της τοπικής οικονομίας, που εμείς πρώτοι πρέπει να στηρίξουμε, θα θέλαμε να σας καλέσουμε σ' αυτή μας την προσπάθεια και να κοινοποιήσουμε όλοι μαζί τη δύναμη που κρύβουν μέσα τους οι Θηραϊκές γεύσεις και πώς η γαστρονομία μας μπορεί ν' ανοίξει νέους δρόμους στον πολιτισμό, στο εμπόριο και στην οικονομία γενικότερα.

Με εκτίμηση
Ευαγγελία Παλαμά Μενδρινού




Για περισσότερες πληροφορίες www.santorinievents.eu

(σ.σ. Βρίσκω εξαιρετικό το σύνθημα του χορηγού: "Compromises are for relationships, not wine"!)








Οι αφίσες είναι φτιαγμένες από τους διοργανωτές και χορηγούς και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από πανσέληνο και το "The Sea", από το πρώτο και καλύτερο άλμπουμ των Βρετανών Morcheeba

Conception

Ποτέ άλλοτε η άσφαλτος της Αθήνας δεν μου είχε κάνει τόσο “αλγεινή” εντύπωση. Όπως μετά από δύο εβδομάδες ελεύθερου κάμπινγκ, το πάτωμα σου φαίνεται ξένο και ανυπόφορο, έτσι (αυτή τη φορά) μου φάνηκε απίστευτα εχθρική, σε όλους τους δρόμους, μεγάλους και μικρούς, με όλα αυτά τα αλλεπάλληλα μπαλώματα και τις σιδερένιες πλάκες-λακούβες - αλήθεια πόσα δίκτυα μπορεί να υπάρχουν στη μέση μιας λεωφόρου, όπως η Πειραιώς; Παρά το οτι βρισκόμουν σχεδόν ένα μήνα στο Αιγαίο, με τους κατά τεκμήριο πιο αφρόντιστους δρόμους...



Όταν είναι άδεια, η πόλη μπορεί να είναι και πιο φιλική, αλλά και πιο εχθρική. Το κλίμα πάντως αυτού του άφταστης ομορφιάς λεκανοπεδίου που καταστρέψαμε αποτελεί βάλσαμο, με την ξηρότητα του. Το συνεχές ταξίδι στο Νότιο Αιγαίο έκρυβε πολλές παγίδες υγρασίας, για το άμαθο σώμα ενός “πρωτευουσιάνου” - όσο και να πρόκειται για την τριακοστή (ακριβώς) φορά. Και τρομερές σκηνές γοητείας φυσικά: Τα κρυστάλλινα νερά του Λιβυκού στην Κρήτη, η άγρια ομορφιά του βράχου της Ανάφης και η διάφανη παραλία του Ρούκουνα, η ανεπανάληπτη “μεξικάνικη” αυθεντικότητα της Φοινικιάς στη Σαντορίνη, τα χρώματα και το φως στα ορεινά της Τήνου.

Οι διακοπές είναι ένα conception (κι όχι “inception”) της σύγχρονης δυτικής ζωής. Σε κάποιους λείπει, ενώ κάποιοι άλλοι προσπαθούν να ξεφύγουν από αυτό. Για μένα, μετά τις 20 Αυγούστου, αρχίζει η διαδικασία της επιστροφής. Οι συσωρευμένες σκέψεις, το ξεκαθάρισμα και η ξεκούραση του μυαλού (όπως στα όνειρα), οι εναλλακτικές δίοδοι που προσφέρουν οι νέες συνάψεις, η αποχή (συνειδητή ή όχι) προετοιμάζουν για ένα νέο ξεκίνημα.

Αυτό το καλοκαίρι δεν ήταν ανέμελο και ήσυχο. Οι ναρκισσισμοί και οι μικρότητες της ματαιοδοξίας που μας περιβάλλει, η λογοτεχνία που παίρνει ερεθίσματα από το σήμερα (αλλά όλο κάτι της λείπει), οι αδεξιότητες και οι υποκρισίες της πολιτικής, οι προσδοκίες για μια ουσιαστική ανάταση κι όχι μια τυφλή εξέγερση, τα αισθητικά άλματα στο κενό, η καθημερινότητα κι η ανθρωπιά μας - οι όχι πάντα γοητευτικές ελλείψεις μας τελικά, είναι τα εφαλτήρια για να ξανασυναντηθούμε διστακτικά, σαν τα σινεμά που δεν ξέρουν αν πρέπει να ανοίξουν ακόμα. Το τέλος μια εποχής είναι πάντα μια διάψευση - εκτός αν έχουμε μάθει να επενδύουμε στην αποστασιοποίηση. Δύσκολο, ακόμα και για αυτούς που το κηρύσσουν...

Έλειψα πολύ από αυτό το χώρο - ελπίζω για καλό. Με χαρά σας ξαναβρίσκω. Με το αεράκι, την αλμυρή γεύση και τους ήχους μιας θάλασσας που θα έπρεπε να καθορίζει τη ζωή μας πολύ περισσότερο. Ξέρω οτι σύντομα θα κάνουν fade out - ελπίζω όχι στο γκρί...







Η φωτό τραβηγμένη από την Οία της Σαντορίνης είναι δική μου (και "βελτιωμένη" με την ευγενή καλοσύνη του Γιώργου Βαρβάκη) και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Mackin'" του Βρετανού Ronny Jordan.

Bête Noire

Ήθελα να είμαι ο Bryan Ferry, πολύ πριν χιλιάδες παιδάκια εθιστούν στην ιδέα οτι ο δρόμος προς την εύκολη ζωή είναι στρωμένος μέσα από reality και οδηγεί στα επαγγέλματα του τραγουδιστή ή του δημοσιογράφου. Δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να γίνω το πρώτο (δεν είχα φωνή, ούτε ταλέντο μουσικού - κι ας ασχολήθηκα τόσα χρόνια) και τελικά, "μέσω Τρικάλων", έγινα το δεύτερο.

Αυτό το τραγούδι, το “Kiss And Tell” (κάτι μου έκανε το εφέ της γραφομηχανής στην αρχή;), που το έγραψε πιθανότατα για τον χωρισμό του με τη Jerry Hall, βγήκε λίγο πριν την έναρξη της επαγγελματικής μου πορείας - το θυμάμαι σ’ ένα διαφημιστικό του Τop FM, του πρώτης (αποτυχημένης) απόπειρας για ραδιόφωνο του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη. Τότε με είχε συνεπάρει.

Τώρα που το ξανακούω, 23 χρόνια μετά, συμπίπτει με ένα σημείο καμπής, με μια ήττα - όχι τόσο προσωπική, όσο συλλογική. Ποτέ δεν αισθάνθηκα την Ελλάδα να βρίσκεται σε τόσο δυσμενή θέση, γιατί ποτέ δεν ήταν. Μόνο που όλα αυτά τα χρόνια, η συμπεριφορά “της” οδήγησε σε αυτό που ζούμε τώρα.

Σαν τιμωρία λοιπόν στον κακό μαθητή που ντρέπεται για “τα χαίρια του”, έχω την αίσθηση οτι η πλειονότητα των (μη χοντρόπετσων) Ελλήνων αποδέχεται την ανάγκη να πληρώσει, γιατί ξέρει κατά βάθος οτι φταίει - κι ας τον κυνηγάνε ωφελιμιστικά οι όποιες “αγορές”. Κι ίσως καταλαβαίνει οτι ο Γερμανός δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει κι άλλα ευρώ, επειδή πολλά προηγούμενα χάθηκαν σε οτιδήποτε άλλο εκτός από δημιουργικές και αναπτυξιακές επενδύσεις.

Δεν ξέρω αν έχει συνειδητοποιήσει τι ακριβώς σημαίνουν πρακτικά αυτές οι θυσίες - ειδικά αν επιμείνουμε σε όλες τις στρεβλώσεις που μας κρατάνε πίσω, πολίτες μιας χώρας που παράγει ελάχιστα σε σχέση με αυτά που καταναλώνει, που θέλει να οδηγεί Porsche, να παρακολουθεί σκυλοπόπ τηλεόραση και κίτρινα περιοδικά, να φοροδιαφεύγει, να αδιαφορεί για οτιδήποτε δημόσιο και να λύνει τα θέματα της με “κονέ” (αυτές είναι οι αμαρτίες μας και όχι ο χαμηλότερος της Ευρώπης 14ος μισθός). Ίσως σε 6 ή 9 μήνες, θα αισθάνεται ως το απόλυτο θύμα ή ο πρωταγωνιστής μιας τραγωδίας, που άρχισε τρείς δεκαετίες πίσω, αλλά κορυφώθηκε αναίσχυντα στα τελευταία 5 χρόνια της απόλυτης αβελτηρίας Καραμανλή και των συν αυτώ. Δεν έχω δει ποτέ πάντως, να διευρύνεται η ψαλίδα σε δημοσκοπήσεις όσο απομακρύνονται οι εκλογές - και μια κυβέρνηση να εισπράττει την εμπιστοσύνη του 48% των Ελλήνων.

Είναι περίεργο τι ακριβώς μου αρέσει στον Bryan Ferry. Το tremolo στη φωνή του πάντως, όχι (η “θυματοποίηση” που λέγαμε). Ούτε το λίγο γλυκερό που του βγαίνει, όταν τον βλέπεις να τραγουδάει. Αντίθετα, μου αρέσει τόσο πολύ το στυλ του απόλυτου δανδή, του αέναου θαυμαστή των γυναικών - και όλη η ηχητική του τελειομανής αναζήτηση, στις δεκαετίες του ‘80 και του ’90 (τα πιο ροκ του χρόνια ήταν - πριν - συναρπαστικά, αλλά αταίριαστα με μένα και - μετά - βαρετά και ανεπιτυχή). Όταν τον είδα πενηντάρη, στη σκηνή του Λυκαβηττού, το 1994, πώς κινούσε το σώμα του επί 15 λεπτά, στην εκπληκτική εκτέλεση του κομματιού που έδωσε τον τίτλο του σε αυτό το blog, είπα οτι μάλλον δύσκολα θα αποκτήσω άλλο πρότυπο άντρα. Κι αν κάποιος είναι έτσι στα 62 του - ε, χαλάλι του, έτσι θέλω να είμαι κι εγώ όταν φτάσω εκεί.

Είναι δύσκολο να είσαι το “μαύρο πρόβατο” - κι ας μην σπεύσουν να γοητευθούν οι αυτοκαταστροφικοί “δανδήδες” της ροκ κουλτούρας των Βαλκανίων. Θα περάσουμε δύσκολα. Το ζήτημα είναι να αποφύγουμε την “κλαψούρα” - και να βρούμε το κουράγιο να κάνουμε μια καινούργια αρχή. Με στυλ και αισιοδοξία - και χωρίς λαμογιές και κουτοπονηριές.

Λίγο πριν τη δική μου προσωπική κρίση ηλικίας, θα κρατήσω το γλυκόπικρο στυλ του μεγάλου ερωτικού - και θα σας το προτείνω και σας. Με την ιδέα οτι το μαύρο είναι στυλ - και όχι απουσία φωτός...





Οι φωτό είναι από το www.last.fm/music και το εξώφυλλο από τη wikipedia

Πέρσυ τέτοια μέρα, η Sade είχε την τιμητική της. Φέτος είναι η σειρά του αγαπημένου Βρετανού Bryan Ferry...

Αυστηρές απόψεις...

Είμαι πολύ θυμωμένος με αυτό που συμβαίνει στη χώρα. Όχι γιατί “μας τιμωρούν” οι αγορές ή οι κερδοσκόποι, αλλά γιατί αφήσαμε την κατάσταση να εκτροχιαστεί τόσο πολύ. Γιατί επί χρόνια, οι φωνές για το χάλι της “διακυβέρνησης” (ωραίος ευφημισμός) της ΝΔ, πνίγονταν μέσα στη γνωστή απαξίωση “για όλα φταίει ο δικομματισμός” - το ωραιότερο άλλοθι ώστε να μην καταλογιστούν ευθύνες σε κανένα...



Διαβάζω οτι το έλλειμμα μας, 20 δις ευρώ, είναι όσο ακριβώς αυξήθηκαν οι δημόσιες δαπάνες τα τελευταία 3 χρόνια - από το 2006 ως το 2009. Όσο χρειάστηκε δηλαδή, για να οργανωθεί το “μεγάλο φαγοπότι”. Που επειδή και οι προηγούμενοι είχαν κάνει, αθωώνεται στο δεκαπλάσιο. Με την ίδια στρεβλή, μεσογειακή και συμπλεγματική “λογική” που θα δικαιολογήσει και θα ισοπεδώσει, αν η παρούσα κυβέρνηση “φάει” τα εκατονταπλάσια!

Όχι μόνο όμως δεν έχουν καταλογιστεί ευθύνες για το μεγάλο φαγοπότι, αλλά ο εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ισχυρίστηκε, με περισσό θράσος, οτι “αν ήταν ο Καραμανλής πρωθυπουργός, θα είχε ήδη βάλει τη χώρα σε ανάκαμψη”!!!

Ακούω, αμέσως μετά το διάγγελμα Παπανδρέου, τις πρώτες αριστερές “μουρμούρες” - από τους εκπροσώπους ενός διόλου ανεύθυνου για την κρίση κομματιού της ελληνικής κοινωνίας (με πρωταγωνιστή ένα νοσηρό συνδικαλισμό): “Νάτη η δεξιά πολιτική, κάνει τα ίδια και χειρότερα με αυτά που εξήγγειλε ο Καραμανλής, σύμπλευση με ΝΔ και ΛΑΟΣ”... Μόνο που δεξιά πολιτική δεν είναι να προσπαθείς να βγάλεις τη χώρα σου από το βρόχο του τοκογλυφικού δανεισμού (δεδομένων των διεθνών συνθηκών, που όποιος εξυπνάκιας μεσογειακός, αν μπορεί, ας τις αλλάξει), αλλά να τον εγκλωβίζεις έτσι - και μετά να παριστάνεις την πάπια.

Ίσως αυτή η κρίση είναι η τελευταία ευκαιρία γι αυτή τη χώρα, να γυρίσει σελίδα σε όλους τους τομείς. Κι αυτό πρέπει να γίνει με γοργά και αποφασιστικά βήματα - όχι όμως μειώνοντας γενικώς μισθούς, αλλά με συγκεκριμένες περικοπές σπατάλης και λαμογιάς.

Αν υπάρχει ένας λόγος που θέλω να χάσουν αυτή τη φορά τη διεκδίκηση τους οι αγρότες ("τι τραβάμε στα μπλόκα" αναφώνησε ένας - προφανώς υποχρεώνονται), δεν είναι λόγω της συγκεκριμένης κυβέρνησης ή γιατί δεν έχουμε λεφτά να τους δώσουμε. Είναι γιατί κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει αυτός ο τσαμπουκαλήδικος συνδικαλισμός του “εύκολου”, του “τάφαγα στα ξενυχτάδικα, στα διαμερισματάκια και στις μπεμβε - και τώρα κλείνω το δρόμο”. Όπως και ο εκβιασμός κάθε κλάδου, που έχει μεν δικαίωμα να διαμαρτυρηθεί - αλλά ίσως χρειάζεται και την κατακραυγή, για να “αυτορυθμιστεί”.

Κανείς δεν χαίρεται που μειώνεται ο μισθός του - σας διαβεβαιώ, το υποστήκαμε ήδη στην ΕΡΤ (εξαιτίας βεβαίως του ξεχειλώματος, από το “μεγάλο φαγοπότι”). Και ούτε η αγορά ευνοείται από τον περιορισμό της καταναλωτικής δύναμης. Αλλά κάποτε πρέπει να συμαζευτεί το μαγαζί - ή τώρα ή ποτέ.

Ούτε φταίνε όλοι οι αγρότες (και ειδικώς οι νέοι) για τα πεπραγμένα των μεγαλύτερων γενεών, ούτε όλοι οι εφοριακοί και τελωνειακοί είναι διεφθαρμένοι. Αλλά όπως και όλοι μας, σε όλες τις επαγγελματικές τάξεις, θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες της ψήφου μας, της μη αντίδρασης μας ως πολιτών, της απροθυμίας μας για κάθαρση - παρά το γεγονός οτι τα σημάδια της σήψης και του μπάχαλου ήταν εκεί, ολοφάνερα...

Ίσως έχω πολύ “αυστηρές” απόψεις - να, ας πούμε, ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν οτι οι λαοί πρέπει να πληρώνουν και συλλογικά τις επιπολαιότητες τους, ειδικά όταν φέρονται ως τριτοκοσμικά θύματα πυραμίδας. Για παράδειγμα, παρά το γεγονός οτι όντως υπήρξε χειραγώγηση και σκάνδαλο, δεν λυπήθηκα καθόλου αυτούς που έχασαν τα λεφτά τους στη φούσκα του χρηματιστηρίου, όταν ξεπουλούσαν οικόπεδα και έδιναν τα δίδακτρα του παιδιού τους, για “την πιο επικίνδυνη μετοχή”, που θα τους έφερνε εύκολα και άκοπα υπερκέρδη. Κι όσο κι αν παρασύρθηκαν κάποιοι από τις επίσημες διαβεβαιώσεις (δεν υπάρχει κυβέρνηση που να δηλώνει επισήμως “το χρηματιστήριο θα πέσει”), θυμάμαι πολύ καλά πόσες φορές είχα μεταδώσει, από το δελτίο, τις προειδοποιήσεις ιθυνόντων για το “πόσο το χρηματιστήριο δεν προσφέρεται για τζόγο” κλπ. Αλλά πού... Στην παραλία ήταν όλοι με το κινητό στο χέρι - και πουλούσαν και αγόραζαν φωναχτά, οι αναίσθητοι μπουρτζο-νεόπλουτοι...


Μία ευθύνη έχει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ - και είναι τεράστια: Αργεί! Αργεί, γιατί έπρεπε ήδη να έχει τοποθετήσει σε όλα τα κρίσιμα πόστα τους πιο λαμπερούς ανθρώπους (πού είναι - δεν τους βλέπω), που έθεσαν υποψηφιότητα με τα βιογραφικά τους. Και να έχουν ήδη αρχίσει τρελλές εκκαθαρίσεις της φοροδιαφυγής, της αναξιοκρατίας, της λαμογιάς και της σπατάλης. Και ήδη οι μηχανισμοί της δικαιοσύνης να μην προλαβαίνουν να διεκπεραιώσουν παραπομπές και ενστάσεις θιγομένων.

Γι αυτήν ακριβώς την (χρονική και ποιοτική) ολιγωρία θα κριθεί το ΠΑΣΟΚ - και πολύ αυστηρά. Τόσο, που ο ερχόμενος Δεκέμβρης μπορεί να μην έχει καμία σχέση με τον περασμένο...





Η γελοιογραφία είναι του Γιάννη Ιωάννου και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από τον εξαιρετικό "μαύρο ροκ" ήχο των Αμερικανών Living Colour, από το άλμπουμ με τον εύγλωττο τίτλο "Time's Up"! Προσέξτε το παίξιμο στα drums...

Έλληνες 2 (στο δρόμο)

Οδηγώ ΙΧ: Αυτό σημαίνει οτι έχω δικαίωμα να μην γνωρίζω πώς λειτουργεί το μηχάνημα που χειρίζομαι (αφού έχω πολλές φορές "λαδώσει" για την άδεια οδήγησης) - ούτε να με ενδιαφέρει αν έχει καλή οδική συμπεριφορά, επαρκή ισχύ και καλή ποιότητα κατασκευής. Αρκεί να είναι αρκετά φτηνό και ευρύχωρο κουτί και να φέρνει όσο το δυνατόν προς “κούρσα” (εναλλακτικά με ενδιαφέρει η ενεργητική αφάλεια, αλλά το έχω χαμηλώσει τόσο πολύ, ώστε να μαζεύει τσίχλες από την άσφαλτο, να έχει άθλιο ηχητικό που παίζει άθλια “πριόνια” ή καψουροτράγουδα και να είναι αισθητικά όσο το δυνατόν πιο χάλια - για να περνάω δε με “τίγκα” την ένταση από όσο το δυνατόν πιο πολλές κατοικημένες περιοχές, σε ώρες κοινής ησυχίας). Έχω τη φονική άγνοια να "κολλάω" στον μπροστινό μου, ακόμα κια αν είναι ένα πολύ καλύτερο αυτοκίνητο (με προφανώς πολύ δυνατότερα φρένα), πάνω στο οποίο θα τρακάρω, αν συμβεί κάτι, γιατί τα δικά μου φρένα δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν. Φυσικά, δεν λαμβάνω υπ’ όψιν μου, πολλές φορές, την κατάσταση και την προβληματική χάραξη του δρόμου - κι έτσι πολλές φορές σκοτώνομαι μαζικά στο οδικό δίκτυο υπαίθρου και πόλεων, σε βαθμό που μια ολόκληρη μικρή πόλη ξεκληρίζεται κάθε χρόνο, ενώ καταλήγω (είτε φταίω είτε όχι) σε αναπηρικό καροτσάκι, επιβαρύνοντας σε κάθε περίπτωση και το σύστημα υγείας.

Επίσης σημαίνει οτι επιθυμώ να έχω αυτοκίνητο μέσα στην πόλη “για το περίπτερο”, χωρίς όμως να επιβαρύνομαι τίποτα, ούτε πάρκινγκ (ακόμα κι αν δεν είναι απράδεκτα ακριβό, όπως συνήθως), ούτε σέρβις, ούτε καν ασφάλεια - μου αρέσει να έχω ένα από τα 500 χιλιάδες(!) ανασφάλιστα ΙΧ της χώρας μου. Μου αρέσει επίσης να μη φοράω ζώνη ασφαλείας (διότι τι ξέρουν οι κουτόφραγκοι, εγώ ξέρω καλύτερα - άλλωστε αυτά, όπως λέγαμε παλιά, τα επιβάλλει ο καπιταλισμός, για να πουλάνε οι αυτοκινητοβιομηχανίες). Ειδικά αν είμαι μητέρα, μου αρέσει να κρατάω το παιδί μου στην αγκαλιά μου στο μπροστινό κάθισμα, ώστε άν τρακάρουμε να γίνει αερόσακος που θα με σώσει. Μου αρέσει να παραβιάζω με κάθε τρόπο τον ΚΟΚ, να βρίζω και να κορνάρω - και να πετάω ότι θέλω από το παράθυρο του αυτοκινήτου μου, κατά προτίμηση γόπες που θα έρθουν στη μούρη του μοτοσυκλετιστή, που έρχεται από πίσω...


Οδηγώ δίκυκλο: Αυτό σημαίνει οτι έχω το πλήρες ελεύθερο να πηγαίνω ανάποδα, να ανεβαίνω σε πεζοδρόμια και να παραβιάζω φανάρια - και μετά να κοιτάω συγκαταβατικά τους τροχονόμους που με χαζεύουν από το πεζοδρόμιο, κάνοντας μου παρατήρηση-ερώτηση: μα με κόκκινο;

Σημαίνει βεβαίως, να μη φοράω κράνος, θεωρώντας οτι έτσι βλάπτω μόνο τον εαυτό μου - ενώ δεν σκέφτομαι πόσο ευάλωτος είμαι και πόσο έχω υποχρέωση και προς τον άλλο οδηγό, που δεν θέλει καθόλου να με τραυματίσει σοβαρά ή θανάσιμα.
Σημαίνει επίσης οτι νομίζω οτι έχω το δικαίωμα να προσπερνάω τα ΙΧ, κινούμενος ανάμεσα στις λωρίδες, θεωρώντας το απολύτως νόμιμο - ενώ απαγορεύεται ρητά από τον ΚΟΚ και κανονικά πρέπει να κινούμαι στη λωρίδα πίσω από τα ΙΧ (εντάξει όλοι είχαμε μηχανή παιδιά, αλλά τουλάχιστον να ξέρουμε οτι δεν έχουμε προτεραιότητα όταν προσπερνάμε, οτι ο άλλος δεν έχει υποχρέωση να μας κάνει χώρο και να είμαστε λιγάκι πιο σεμνοί). Το ίδιο και χειρότερο, όταν προσπερνάω την ουρά στα διόδια, θεωρώντας οτι έχω το δικαίωμα επειδή οδηγάω δίκυκλο - ενώ δεν θα τολμούσα ποτέ να κάνω το ίδιο στην ουρά π.χ. μιας τράπεζας...
Επίσης, σημαίνει οτι μπορώ να δείχνω μεγάλη κοινωνική αναισθησία, καταλαμβάνοντας με το δίκυκλο μου μια θέση που θα μπορούσε να φιλοξενήσει ολόκληρο ΙΧ - τι με νοιάζει ο άλλος, ας κόψει το λαιμό του...


Οδηγώ “γουρούνα”: Αυτό σημαίνει οτι μπορεί να είμαι και αλλοδαπός, που έχει νοικιάσει (χωρίς δίπλωμα όπως πάντα, με την ευθύνη του ιδιοκτήτη rent a car) το “φονικό” αυτό τετράτροχο μηχάνημα. Μου αρέσει, γιατί δεν “πέφτει” όπως τα μηχανάκια, ενώ είναι εξαιρετικά αδύναμο στη μηχανή και πιάνει το μισό οδόστρωμα, στους στενούς δρόμους των νησιών. Έτσι μπορώ να καθυστερώ απίστευτα την κίνηση και να δημιουργώ ουρές, ενώ επιτείνω το πρόβλημα του πάρκινγκ, στις τουριστικές περιοχές...


Οδηγώ ταξί: Εδώ εισέρχομαι σιγά-σιγά στο πεδίο της “καλτ” παράνοιας. Αν δεν ανήκω σε μια κατηγορία (ολοένα και αυξανόμενη ευτυχώς) νέων ανθρώπων που είναι σοβαροί, μετρημένοι, καθαροί και επαγγελματίες, μπορεί να φτάνω και μέχρι την ιστορικά τριτοκοσμική κατηγορία, του να έχω πάρει την άδεια επί χούντας, για να είμαι χαφιές. Ενδιάμεσα, μπορεί να είμαι απίστευτα βρώμικος (κι εγώ και το ταξί μου), αγενής και με αμορτισέρ που προκαλούν λουμπάγκο σε όποιον κάθεται στο πίσω κάθισμα. Φυσικά επιλέγω διπλή και τριπλή κούρσα, διότι “προσφέρω κοινωνική υπηρεσία” και υποκαθιστώ τη συγκοινωνία. Αν μου πουν να ακριβήνει το ταξί συμφωνώ, αλλά αν μου πουν παραλλήλως οτι πρέπει να είμαι υπόδειγμα καθαριότητας, ευγένειας και να περάσω σχολείο για να μάθω όλους τους δρόμους της Αττικής απ’ έξω (όπως στο Λονδίνο), θα ξεσηκώσω επανάσταση...

Θεωρώ οτι μπορώ να κινούμαι όπως θέλω στο δρόμο, να μπαινοβγαίνω στις λωρίδες χωρίς φλας - και να πλασάρομαι εξαιρετικά ύπουλα και αργά, επιβάλλοντας την πορεία μου και παραβιάζοντας κάθε έννοια κανόνων οδικής κυκλοφορίας. Το μόνο που με τρομάζει είναι τα θηριώδη τζιπ, που έτσι δικαιώνουν το λόγο ύπαρξης τους. Μπορεί και να ανήκω σε extreme κατηγορίες, όπως η “μαφία” ταξιτζήδων βορείων προαστείων, που διώχνουν τους άλλους συναδέλφους τους από την πιάτσα με τραμπουκισμό και επιλέγουν αυστηρά τις κούρσες - ή ακόμα καλύτερα να συχνάζω μόνο σε λιμάνια και αεροδρόμια, προσπαθώντας να “γδύσω” τουρίστες, χρεώνοντας τους το δεκαπλάσιο, πολλές φορές και με το γνωστό “πολυβόλο”. Φυσικά είμαι θρασύδειλος, και αν κάποιος Έλληνας υποδέχεται τους αλλοδαπούς που μεταφέρω, κάνω χιουμοράκι ή φεύγω τάχιστα με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Αν μου πουν (όπως και την παρακάτω κατηγορία) οτι επειδή είμαι απατεώνας ολκής και κάνω ζημιά στη χώρα μου πρέπει να μου πάρουν την άδεια, θα αρχίσω την κλαψούρα “μα είμαι επαγγελματίας άνθρωπος, το μεροκάματο, τα παιδιά μου κλπ”, πράγματα που φυσικά ουδόλως σκέφτηκα όταν έκανα την κατά συρροή λαμογιά μου...

Οδηγώ βαρύ όχημα (λεωφορείο, νταλίκα, φορτηγό): Εδώ η ιστορία είναι πονεμένη, όπως θα την τραγουδούσε και ο Καζαντζίδης. Γενικώς, βρίσκομαι πολλές φορές στη δεκατεία του ’60, με οχήματα απαράδεκτα κακοσυντηρημένα και επικίνδυνα, που εκτοξεύουν τούφες μαύρου δηλητηρίου, προς τα πνευμόνια των άλλων - βεβαίως πάντα φταίει το κακό πετρέλαιο (ακόμα κι αν απλώς "ζεσταίνω" τη μηχανή, για να δουλέψει το air condition). Οι φορτωτές με “υποχρεώνουν” σε παραβίαση δεκάδων κανόνων, που μπορούν να οδηγήσουν και σε μακελειό δεκάδων παιδιών, όπως στα Τέμπη. Συνήθως, οδηγώ με ταχύτητα πολλαπλάσια από αυτή που επιτρέπεται, ειδικά σε κατοικημένες περιοχές - γιατί με πιέζει ο εργοδότης. Έχω αυξημένη ευθύνη, λόγω του όγκου/αριθμού επιβατών, αλλά καμιά φορά νομίζω οτι οδηγώ και Φερράρι - απλώς είναι λίγο ψηλότερη...

Φυσικά, ξεπαρκάρω κι μπαίνω στην κίνηση όποτε νομίζω εγώ, χωρίς να δώσω σημασία στα μικρότερα οχήματα - και επιβάλλομαι με τον όγκο μου. Κορνάρω δε με τη “θηριώδη” κόρνα μου, όποτε ενοχλούμαι - φροντίζοντας να ενοχλήσω όλους τους περίοικους και περαστικούς. Παραβιάζω γενικώς τον ΚΟΚ, γιατί θεωρώ (και απαιτώ) να μου παραχωρούν προτεραιότητα - ενώ στην περίπτωση μόνο των ΜΜΜ, οι άλλοι οδηγοί δεν οφείλουν, αλλά παρακαλούνται να με διευκολύνουν. Σ’ αυτό μοιάζω και στην επόμενη και τελευταία κατηγορία...


Οδηγώ κρατικό/ κοινωφελές όχημα (ασθενοφόρο, περιπολικό, πυροσβεστικό, υπηρεσιακό, σκουπιδιάρικο): Όσο λιγότερο σημαντικό και επείγον είναι αυτό που κάνω, τόσο πιο θρασύς είμαι. Μου αρέσει να κόβω την κίνηση και να βάζω σειρήνα, ακόμα κι αν η “ανάγκη” είναι μαϊμού. Μου αρέσει να κάνω επικίνδυνους ελιγμούς και να θέτω σε κίνδυνο τους άλλους οδηγούς, για να μπω σε ένα κάθετο στενάκι ανάποδα - διότι προέχουν τα σκουπίδια. Μου αρέσει να παρκάρω και να παραβιάζω πεζόδρομους, διότι είμαι “υπηρεσιακός”. Μου αρέσει να ξεχνάω οτι όσο πιο σοβαρός είναι ένας πολιτικός, τόσο λιγότερο διαταράσσει την κυκλοφορία και περνάει απαρατήρητος...




Όπως και το πρώτο "Έλληνες...", το κείμενο αυτό προφανώς σατιρίζει και στηλιτεύει συγκεκριμένες συμπεριφορές και όχι ολόκληρες κατηγορίες ανθρώπων.

"Επί του πιεστηρίου": Μόνο ένας στους έξι οδηγούς σταθμεύει σε νόμιμη θέση! Ρεπορτάζ της Χαράς Τζαναβάρα στην "Ε", με αφορμή την Πανευρωπαϊκή Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο.

Οι φωτό είναι από το feed του Κ.Α.Τ.Α.Ν.Τ.Ι.Α., το www.apn.gr, το http://www.trikaland.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από τις "Κενές Σελίδες" (του ΚΟΚ στην περίπτωση μας) των Βρετανών Traffic, απο το αριστουργηματικό τους άλμπουμ "John Barleycorn Must Die". Περιέχει ένα από τα πιο "ταξιδιάρικα" keyboard solos της ιστορίας του ροκ, από τον Steve Winwood.

Το σπίτι ενός έρωτα...

Στην είσοδο βλέπεις κάτι εμπνευσμένο από τους Μάγια.



Αυτό το σπίτι είναι κάπου στην Κρήτη. Πνιγμένο στο πράσινο, μέσα σ' έναν υπέροχο κήπο. Πολιορκημένο από ξενοδοχεία πολυτελείας - αλλά ανθίσταται. Φτιαγμένο από έναν βραβευμένο Γάλλο αρχιτέκτονα, που ερωτεύτηκε την ιδιοκτήτρια του (μια "απόλυτη" κυρία) και το έχτισε γι αυτήν, πριν από πολλά χρόνια. Με ιδέες, σχήματα και χρώματα που δεν τα φαντάζεσαι. Με πατώματα από ελλατωματικά πλακάκια, που πετούσε το εργοστάσιο - τοποθετημένα παντού σε ψαροκόκαλο. Με ένα τζάκι που "βλέπει" πάνω από την πισίνα - άδεια πια. Με την απόλυτη θέα στη θάλασσα. Και στην ανατολή. The House Of The Rising Sun...




























Έφυγα μαγεμένος...





Οι φωτό τραβήχτηκαν το σούρουπο, τον Αύγουστο που μας πέρασε...

Το εξώφυλλο είναι από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από την αξιοπρόσεκτη διασκευή του κλασικού κομματιού, από τις Καναδές The Be Good Tanyas.