Το κύτταρο και το σώμα...

Μερικά χρόνια μικρότερη μου, μια φίλη μου άνοιξε την κουβέντα για το πόσο έχει ανάγκη να φλερτάρει. Οκ, της είπα, το φλερτ είναι “οξυγόνο ζωής” και δεν είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, με κανένα τρόπο “εχθρός” του γάμου ή του παιδιού σου. Αντιθέτως, είναι πηγή ανανέωσης για την ίδια τη σχέση σου - και θα έπρεπε να είναι σχεδόν καθημερινό και “άσκοπο” (με την έννοια οτι δεν πρέπει να οδηγεί, σε μια παραπάνω ερωτική επαφή), γιατί μόνο και μόνο ωφελιμιστικά να το δει(ς) εσύ και ο σύντροφος σου, γεμίζει τις μπαταρίες σου. Αλλά αν το δει(ς) και πιο μεταφυσικά και “υπαρξιακά”, είναι πλούτος το να μπορείς να προσφέρεις στον άγνωστο το “αφιλοκερδές” συναίσθημα, την παραπανίσια απόδοση εκτίμησης, το aknowledgement οτι είναι ελκυστικός κι οτι είναι ωραίο αυτό που και οι δύο εκπέμπετε. Κι αυτός ο πλούτος πάντοτε επιστρέφει, γιατί αναβαθμίζει και σένα.

Ναι, μου λέει, αλλά εγώ σε λίγα χρόνια, δεν θα μπορώ να φλερτάρω, γιατί δεν θα με φλερτάρει κανείς. Είναι δίκαιο αυτό; Όχι, η φαλλοκρατική κοινωνία δεν είναι δίκαιη. Αλλά ούτε και η φύση. Δεν είναι όμως μονόπλευρα τα πράγματα. Να σου διηγηθώ την πρώτη ήττα, που υπέστην ως (φρέσκο ακόμα) μέλος του ανδρικού πληθυσμού;

Όταν λοιπόν ήμουν 17 χρονών, επειδή ουδέποτε μου άρεσαν οι “λολίτες”, η μεγάλη μου επιθυμία για το γυναικείο φύλο στρεφόταν στις συνομήλικες ή (ακόμα πιο δυσπρόσιτα) στις ελαφρώς μεγαλύτερες. Πολλές από αυτές ήταν ολοκληρωμένες γυναίκες, στα μάτια μου τουλάχιστον, αλλά αυτή ακριβώς η ωριμότητα τους, τις έκανε “άπιαστες”. Ποια 17άρα θα κοίταζε τον συνομήλικο, που ακόμα ήταν εμφανώς έφηβος, όταν είχε τη δυνατότητα να τα φτιάξει ακόμα και με έναν 25άρη;

(Η δεύτερη ήττα ήρθε μετά από αρκετά χρόνια, όταν σε κάποια φάση της ζωής μου επισκέφθηκα πολύ λίγες φορές σκυλάδικα και συνειδητοποίησα πόσα ωραία κορίτσια ξόδευαν την αισθητική τους σε αυτούς τους χώρους. Αλλά το αδιέξοδο ήταν πλήρες για μένα, δεν θα μπορούσα ποτέ να “μερακλώσω” με ένα κορίτσι που θα ήθελε στη βόλτα μας με το αυτοκίνητο ή στη βραδυνή μας διασκέδαση - πόσο μάλλον πριν ή μετά την ερωτική επαφή - να ακούσει τέτοια μουσική. Εκεί συνειδοτοποίησα επίσης πόσα παιδιά των Βορείων Προαστείων, τουλάχιστον μετά τη δεκαετία του ’80, παρά τα καλά σχολεία και τις σπουδές, με ελάχιστες εξαιρέσεις “παλαιόπλουτων”, στερούνται μεγαλώνοντας ουσιαστικής παιδείας και καλλιέργειας και βεβαίως αισθητικής...)

Για χρόνια λοιπόν, για τα ωραιότερα κορίτσια, είχαμε και τον “αθέμιτο” ανταγωνισμό από τους μεγαλύτερους μας, που ήταν πιο “άντρες”, είχαν αυτοκίνητο, λεφτά και know how να κινηθούν, πολύ πιο “γοητευτικά” από εμάς. Και η αλήθεια ήταν οτι οι γυναίκες (ως γενικά πιο ώριμο είδος) ωριμάζουν από τη φύση πολύ πιο νωρίς - και σίγουρα δικαιούνταν περισσότερα από ότι μπορούσαμε εμείς να τους προσφέρουμε, όταν κάποιοι από εμάς έπρεπε ακόμα να ξεπεράσουμε τη φάση “βρωμάει η κάλτσα από το πολύ ποδόσφαιρο”.

Η ζωή λοιπόν έχει μια δικαιοσύνη: Αρχίζεις νωρίτερα, τελειώνεις νωρίτερα. Είναι αναλογικά όμως τα πράγματα; Μήπως η φύση και η φαλλοκρατική κοινωνία επιτρέπουν στον άντρα, ακόμα κι αν είναι 50 ή 60 (ακόμα κι αν δεν είναι στοιχειωδώς καλοδιατηρημένος), να έχει πρόσβαση στην πολύ νεώτερη γυναίκα, ενώ είναι αρκετά πιο αυστηρή με αντίστοιχες δυνατότητες που έχουν οι γυναίκες; Και ναι και όχι.

Εκεί που τα πράγματα μοιάζουν πολύ άδικα για τις γυναίκες, είναι στην αναλογία προσφοράς και ζήτησης, καθώς οι διαθέσιμοι straight άνδρες, στη μέση ηλικία, μοιάζουν να είναι πολύ λιγότεροι, θέλεις γιατί οι gay άνδρες μοιάζουν τα τελευταία χρόνια να είναι περισσότεροι από τις gay γυναίκες, θέλεις γιατι η υγεία τους καθίσταται πιο ευάλωτη, θέλεις γιατί “εγκαταλείπουν” το παιχνίδι του σεξ, εκεί λίγο πριν τα 50, γιατί συνήθως δεν προσέχουν τον εαυτό τους (όχι πάντως γιατί γενιούνται περισσότερες γυναίκες).

Στο φαλλοκρατικό, όμως, συμβάλλουν πάρα πολύ και οι ίδιες οι γυναίκες: Στην ανατολίτικη κοινωνία μας, πολλές από αυτές είναι που συνδιαμορφώνουν το “βλέμμα των γυναικών” προς τις πιο πάνω ηλικίες, είναι διατεθειμένες να γοητευθούν από λεφτά, εξουσία και “νοητική ωριμότητα”, παραγνωρίζοντας φυσικά χαρακτηριστικά, όπως η αισθητική του σώματος, ενδεχομένως γιατί ο νεαρός εραστής δεν το πάει καλά το γράμμα, είναι πολλές φορές "άτσαλος" και "ρηχός". Έτσι δεν είναι σπάνιο να βλέπεις μια γυναίκα να γουστάρει έναν άνδρα, που πλησιάζει τα διπλά της χρόνια ή θα μπορούσε να είναι πατέρας της. Θα μπορούσε ενδεχομένως να πει κανείς (αν υπήρχαν στοιχεία) οτι η τάση αυτή ανακόπτεται, όσο περνάνε τα χρόνια ή ίσως “εξισορροπείται” από μια αντίστοιχη με τη γυναίκα να έχει πολύ νεώτερους της εραστές.

Το τοπίο αυτό δημιουργεί έναν αθέμιτο ανταγωνισμό, για τη γυναίκα που βρίσκεται στη μέση ηλικία, ειδικά αν δεν έχει φροντίσει τον εαυτό της ή έχει παραιτηθεί από το “παιχνίδι”. Και σε αυτή τη φράση νομίζω, κρίνεται η ουσία του όλου προβλήματος. Τα πράγματα είναι όντως πιο δύσκολα και αυστηρά για τις γυναίκες, που είναι άλλωστε το φύλο που αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Στο ζήτημα του πόσο θελκτικές είναι, μόνο και μόνο η επιβάρυνση του σώματος από τη γέννα και τον θηλασμό, γέρνει τη ζυγαριά ανεπίτρεπτα εναντίον τους. Θέλει πολύ κόπο και επιμονή, από νωρίς...

Ωστόσο, η σύγχρονη γυναίκα έχει τη δυνατότητα να μαχηθεί αυτό το “αρχίζεις νωρίτερα, τελειώνεις νωρίτερα”. Πολλές φορές μπορεί να παρατείνει τη σεξουαλική της ζωή, πολύ παραπάνω από τον “παραιτημένο” άνδρα. Είναι άλλωστε πιο “επιρρεπής” στο να προσέξει τη φυσική της κατάσταση και την κοκεταρία της. Φτάνει να μην καταφύγει σε τεχνητές μεθόδους.

Πρόσφατα μου ζήτησαν την άποψη μου για το πώς καθορίζουν τα ΜΜΕ την εικόνα που έχουμε για το σώμα μας. Απάντησα τα παρακάτω:

Τα media καθορίζουν πώς βλέπουμε το σώμα μας, στη σημερινή εποχή; Ή μήπως οι “άγνωστοι” αυτοί μηχανισμοί που διαμορφώνουν τις εκάστοτε “μόδες” - και στις οποίες τα ΜΜΕ υπακούουν; Το αυγό ή η κότα έγινε πρώτα;

Το σίγουρο είναι πως, ειδικά για τις γυναίκες, η φαλλοκρατική κοινωνία της κατανάλωσης επιβάλλει ένα δυσβάστακτο βάρος: Να είναι ταυτόχρονα δυναμικές, ελκυστικές, καταναλωτικά θηλυκές και αιωνίως νεανικές, με τρόπους που είναι συχνά απολύτως απωθητικές στον (αρσενικό) δέκτη, όπως είναι τα μπότοξ και οι διάφορες πλαστικές. Δυστυχώς, τα ίδια τα “θύματα” δεν το αντιλαμβάνονται, ενώ η ιατρική βιομηχανία της ανασφάλειας το αποσιωπά.

Ωστόσο, για να μην είμαστε αφοριστικοί, δεν πρέπει επ’ ουδενί να εκμηδενίζουμε τη χρησιμότητα της κοκεταρίας, σε άνδρες και γυναίκες. Η διατήρηση της καλής φυσικής κατάστασης με την κάθε είδους άθληση, η εντεινόμενη προσοχή στη διατροφή, η έκλυση ενδορφινών από την ομορφιά του φλερτ και της αναγνώρισης είναι πολύ σημαντικά πράγματα για την ποιότητα ζωής και τη μακροζωία του ανθρώπου. Φτάνει να μην ξεχνάει κανείς οτι η ουσιαστική εκπλήρωση του στόχου έρχεται όχι με εξαντλητικές δίαιτες, αλλά με τη ζωντάνια και την εκπομπή της σεξουαλικότητας, από καθε κύτταρο του σώματος μας...

H φωτό είναι από το www.tumblr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από τη διασκευή του "I Don't Wanna Be With Nobody But You", από τη Βρετανίδα Joss Stone.

Η γλώσσα του σώματος

Η άνοιξη είναι πάντα μια σκληρή εποχή - σαν τη γέννηση. Το “εγώ” κάνει την εμφάνιση του δυναμικά - κάτι όχι απαραίτητα κακό, αν πρόκειται για την πρωτοβουλία και όχι για την απληστία.


Το ίδιο δυναμικά κάνει την εμφάνιση του και το σώμα. Είναι σα να ξυπνάει κάθε κύτταρο, σα να διεκδικεί τη θέση του στον ήλιο, είτε είναι καλοήθες, είτε όχι - και να αντανακλά την εσωτερική ομορφιά ή χυδαιότητα. Τα κορίτσια ανακαλύπτουν πάλι την κίνηση, το δέρμα εκτίθεται πάλι στον ήλιο, τα ντεκολτέ ελευθερώνονται. Δειλά, αβέβαια ή προκλητικά, η άνοιξη ανοίγει τα μάτια στη ζωή.

Με τον ίδιο τρόπο όμως, αποκαλύπτει και τις καλά κρυμμένες παθογένειες. Το ελαφρύ ντύσιμο αποκαλύπτει όσα ο χειμώνας έκρυβε, τα βαθιά και εσωτερικά. Βλέπει κανείς πολιτικά στελέχη να βγαίνουν από επίσκεψη στο Μέγαρο Μαξίμου - και αναρωτιέσαι πόσο σύμπλεγμα μπορεί να κρύβει ένα τόσο ωραιοπαθές περπάτημα.

Πίσω από τη δημόσια παρουσία κρύβεται πολλές η ψωνάρα. Αλλά και πίσω από την ιδιωτική ωραιοπάθεια, η αδυναμία να σταθμίσει κανείς τα μέτρα του - και να αποφύγει τη μεγαλύτερη ίσως “ασθένεια” του ανθρώπου, το υπέρμετρο παραμύθιασμα.

Όσο ωραία είναι η ιδιαιτερότητα του κάθε ανθρώπου, άλλο τόσο συγκλονιστική είναι η ανάγκη για προσωπική καλλιέργεια της συναισθηματικής ισορροπίας. Στο οτι οι άνθρωποι είμαστε αφόρητα τεμπέληδες στην αυτοβελτίωση, μπορούμε ίσως να βρούμε την απάντηση σε πολλά προσωπικά και συλλογικά δεινά.

Η ομορφιά της ζωής πάντως είναι αδιαμφισβήτητη. Όποιος μπορέσει να ζήσει την προσφορά της άνοιξης, μπορεί ενδεχομένως να δρέψει τους καρπούς του θερισμού.









H φωτό είναι από το www.games.sina.com.cn και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Feel Like Making Love" της Αμερικανίδας Marlena Shaw.

Η διαρκής παρουσία του έρωτα

Στην παρουσίαση της “Απουσίας του Έρωτα”, τόλμησα να αναφερθώ στη συζήτηση με έναν υπεραντλατικό φίλο, που ασχολείται με τις ανατολικές φιλοσοφίες.


“΄Ενα από τα λάθη που κάνει ο πολιτισμός μας, ο δυτικός πολιτισμός, είναι οτι εξιδανικεύει και μυθοποιεί τον έρωτα, σε συνδυασμό με την ούτως ή άλλως έντονη τάση του ανθρώπινου είδους προς τη μυθοποίηση, το “αυτοπαραμύθιασμα”. Έτσι, δεν έχουμε μελετήσει επαρκώς και δεν κάνουμε διάκριση, όπως οι ανατολίτες, στους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους σχετιζόμαστε ερωτικά ή αλλιώς “ως ζευγάρια”.

Άλλο λοιπόν η συνεννόηση και η συντροφικότητα, η δυνατότητα δηλαδή του ζευγαριού να αλληλοκατανοείται, να συμπορεύεται και τελικά να είναι “συνέταιρος” και “φίλος”. Άλλο το “romance” και το φλερτ, το να είσαι δηλαδή ερωτευμένος και να χτυπάει η καρδιά σου μόλις βλέπεις τον άλλο να στρίβει από τη γωνία - “to be in love”, όπως λένε οι Αγγλοσάξωνες, κάτι που σπάνια κρατάει πολύ καιρό. Και άλλο (και τελείως διαφορετικό) το να έχεις καλή και βαθιά σεξουαλική επαφή, να μπορείς να κάνεις την υπέρβαση του “να γίνεσαι ένα με τον άλλον”, να βιώνεις την πιο μεταφυσική εκδήλωση που διαθέτει ο μέσος άνθρωπος, μαζί με την τέχνη βεβαίως. Άμα πετύχεις δύο στα τρία, είσαι πολύ τυχερός.”

Εδώ πολλές από τις παριστάμενες κυρίες είχαν αντιρρήσεις. Και αν και η γυναικεία ψυχολογία είναι για μένα γενικώς θαυμαστή, καθώς θεωρώ τη γυναίκα (στατιστικά και σχηματικά μιλώντας) πιο ανεπτυγμένη από πλευράς ψυχικής ολοκλήρωσης και συναισθηματικής νοημοσύνης, ομολογώ οτι πάντα δυσκολευόμουν να ταυτιστώ με αυτή τη συγκεκριμένη “ένσταση”: Πώς μπορούμε (ή τολμάμε) να διαχωρίζουμε το “ερωτευμένος” από την καλή σεξουαλική επαφή, είναι η μόνιμη απορία (κάτι που οι άντρες κάνουν με περισσότερη ευκολία). Και η απάντηση μάλλον έρχεται, αν σκεφτεί κανείς πόσες φορές στη ζωή του έκανε καλό σεξ χωρίς να είναι ερωτευμένος ή και πόσες - παρότι ερωτευμένος - δεν είχε και το καλύτερο σεξουαλικό ταίριασμα...

Η αλήθεια είναι η η σύγχρονη ζωή δεν είναι εύκολη στο ερωτικό πεδίο. Ένα ολόκληρο “μοντέλο σχετισμού”, που βασιζόταν πάνω στις συμβάσεις και τις παραδοχές της απροσχημάτιστα φαλοκρατικής κοινωνίας, έχει καταρρεύσει - καινούργιο ακόμα δεν έχουμε βρει, και θα το ψάχνουμε μάλλον για πολύ καιρό. Μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες (και στον μη αναπτυγμένο κόσμο ακόμα), ο γάμος υπαγορευόταν αποκλειστικά από κοινωνικές και οικονομικές επιθυμίες και επιταγές, η σεξουαλική ζωή πριν από αυτόν ήταν ανύπαρκτη για τους περισσότερους, η γυναίκα αντάλασσε την προστασία της με αιώνια πίστη και υποταγή.

Με τη σεξουαλική απελευθέρωση, από τη δεκαετία του ’60 και μετά, η γυναίκα χειραφετήθηκε, οι σεξουαλικές σχέσεις απενοχοποιήθηκαν - και τα πράγματα έγιναν (ραγδαία) πιο περίπλοκα, ειδικά για τη γυναίκα, που καλείται να υπηρετήσει πολλαπλούς ρόλους. Η κοινωνία παρέμεινε φαλλοκρατική, η γυναίκα καλείται να είναι αυτόνομη στη ζωή (όπως πρέπει), αλλά και να παραμένει αντικείμενο του πόθου - μόνο η διαφορά ανάμεσα στην κοκεταρία ενός άντρα και μιας γυναίκας στο σεξουαλικό παιχνίδι δείχνει πόσο ακόμα τα πράγματα είναι (και ίσως θα παραμείνουν) “άνισα”. Σήμερα πάντως, ολοένα και περισσότερο διαπιστώνουμε πόσο ταυτόχρονα η ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη και από ελευθερία και από την ασφάλεια της δέσμευσης - και από την τόνωση του καινούργιου φλερτ και από την τρυφεράδα της “αγκαλίτσας”.

Αν λοιπόν το “παραμύθι με τον πρίγκηπα (ή την πριγκήπισσα)” είχε κάποτε ένα συγκεκριμένο σενάριο ζωής, σήμερα που οι σχέσεις είναι (ευτυχώς) πιο ελεύθερες, η αίσθηση του ανικανοποίητου μπορεί να διατρέχει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας. Κι όπως καταγράφει η “Απουσία του Έρωτα”, η μοναξιά, η αδυναμία επικοινωνίας, οι μεγάλες προσδοκίες, η εσαεί αναμονή του ιδανικού συντρόφου έρχονται να “τυραννήσουν” τους περισσότερους - ή τέλος πάντων αυτούς που δεν έχουν την τύχη να βρουν ένα ταίριασμα πολύ αρμονικό και να ευτηχήσουν μαζί του, στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους.

Πολλές φορές, ο σύγχρονος άνθρωπος (με μια τάση αυτό να είναι πιο συχνό στις γυναίκες), δεν μπορεί ακόμα να δει την ερωτική επαφή ως αυτοσκοπό, να την απολαύσει στο μέτρο του δυνατού (ταιριάσματος) κάθε σχέσης και να μην προσδοκά “τον καβαλάρη με το άσπρο άλογο”, ώστε να απολαύσει το ερωτικό πάθος (άλλωστε, να μην ξεχνάμε και την αρχική έννοια της λέξης, που σημαίνει “πάθημα”). Και κυρίως, είναι δύσκολο και απογοητευτικό, να φοράμε κάθε τόσο (λες και μπορούμε να ερωτευτούμε δεκάδες φορές στη ζωή μας), το “κοστουμάκι” των δικών μας προσδοκιών και προδιαγραφών στον άλλο, παραμυθιάζοντας στην ουσία τον εαυτό μας και απαιτώντας αυτό που εμείς “προδιαγράψαμε”, αντί να εκτιμάμε κάθε μοναδική σχέση ξεχωριστά.

Αν λοιπόν, με τη βοήθεια της λογοτεχνίας και της τέχνης γενικότερα, νοερά καταφεύγουμε μονίμως στο εξιδανικευμένο, η “απουσία του έρωτα” από τη σύγχρονη ζωή καλεί σε μια διαφορετική ίσως και πιο ισορροπημένη αντιμετώπιση - αυτή της αποστασιοποίησης (που ίσως δεν αρέσει σε πολλούς ως έννοια). Ή καλύτερα, αυτή της “διαρκούς παρουσίας του έρωτα” στη ζωή μας.

Γιατί ο έρωτας δεν είναι μόνο μια δυαδική υπόθεση, είναι υπό μια έννοια μια κατάσταση προσωπική, μια κατάσταση υψηλής ενέργειας και αγάπης για τη ζωή. Αν φυσικά έχει και “αντικείμενο του πόθου”, ακόμα καλύτερα. Ακόμα όμως και το πιο ανεπαίσθητο φλερτ ή το μικρότερο κοπλιμέντο, που δεν έχει σκοπό, παρά μόνο να τονώσει την αυτοπεποίθηση κάποιου που μας αρέσει ή να αποτελέσει μια προσφορά καλού συναισθήματος προς τον άλλον, είναι σημαντικό. Κι ακόμα πιο σημαντικό είναι να μπορούμε να εκτιμήσουμε και να προάγουμε τον ερωτισμό μας, να βιώσουμε κάθε προσφερόμενη σχέση ως αυτόνομη και ταυτόχρονα έντιμη πρόταση επιλογής πλευρών ταιριάσματος, χωρίς να ζούμε με τη μαξιμαλιστική προσδοκία ενός ρομαντικού και ισόβιου “coup de foudre” - που ίσως δεν έρθει ποτέ, ακόμα περισσότερο αν δεν είμαστε εμείς στην υψηλή ετοιμότητα να το βιώσουμε.

Κι αυτή η “υψηλή ετοιμότητα” υπάρχει μόνο αν είμαστε ερωτευμένοι με τη ζωή. Επιζητώντας πάντα την αυτοβελτίωση και αντιμετωπίζοντας τους ανθρώπους με τρυφερότητα και διάθεση προσφοράς, που άλλωστε είναι η λέξη-κλειδί για την ερωτική επαφή. Τότε η ζωή μπορεί να μας κάνει τη χάρη, να μας το ανταποδώσει...









Η φωτό είναι από το www.board. ogame.org και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από την εξαιρετική διασκευή ενός από τα πιο ερωτικά τραγούδια των Cure, του Lovesong, από τη Βρετανίδα Adele. Προσέξτε την παραγωγή, με τα keyoboards σε ήχο οργάνου, την unplugged κιθάρα, τα βιολιά και τα drums να παίζονται στο rim, που φτιάχνουν την "τέλεια" ακουστική ποπ...

Ο άνθρωπος που πήγαινε γυρεύοντας...

Τα σημάδια ήταν όλα εκεί για τον Ντομινίκ Στρος-Καν: Ήταν γνωστός “καρδιοκατακτητής” στον υπερθετικό φαλλοκρατικό βαθμό, είχε παρελθόν καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση, έμοιαζε να μην μπορεί να αντισταθεί στις σειρήνες ενός τρυφηλού βίου, αταίριαστου με τη σοσιαλιστική του ταυτότητα, που περιλάμβανε την χρήση μιας Porsche Panamera (που ανήκε σε φιλικό του ζευγάρι, τελικά) και τη διαμονή σε υπερπολυτελείς σουίτες των τριών χιλιάδων δολλαρίων τη βραδιά...


Το σοκ όμως της εικόνας παραμένει μεγάλο - και το απλανές βλέμμα της απώλειας των πάντων, απολύτως ενδεικτικό. Καλωσήρθατε σε έναν τελείως διαφορετικό νομικό και πολιτικό πολιτισμό: αυτόν της ανεξάρτητης δικαιοσύνης που δεν χαρίζεται ούτε επιτρέπει άλλοθι σε κανέναν (“όσο ψηλα κι αν βρίσκεται”), αυτόν που δεν συγχωρεί την παραμικρή σεξιστική παρεκτροπή, αυτόν που λαμβάνει απολύτως σοβαρά τις καταγγελίες για απόπειρα βιασμού, τις αντιμετωπίζει ως κακούργημα και τις τιμωρεί αυστηρότατα.

Μήπως όμως αυτός ο “κυριολεκτικός” αμερικανικός πολιτισμός περνάει στην επικράτεια της αφέλειας και της διαπόμπευσης (αντιπαρατιθέμενος με την ευρωπαϊκή πολυπλοκότητα, που έχει βέβαια τα θετικά της, αλλά και τα μεμψίμοιρα και τα πικρόχολα αρνητικά της); Είναι δυνατόν να αποσυνδέεται τελείως ο πολιτικός ρόλος ενός κατηγορούμενου, από τη μεταχείριση του; Γιατί αν το τεκμήριο της αθωότητας είναι μια φορά δύσκολο να διατηρηθεί όταν ένας ανώνυμος πολίτης καταγράφεται από την κάμερα με χειροπέδες, το ενσταντανέ που έκανε το γύρο του κόσμου χίλιες φορές καταστρέφει για πάντα την πολιτική καριέρα ενός κορυφαίου οικονομικού παράγοντα κι ενός διεκδικητή της γαλλικής προεδρίας, σπέρνοντας αμφιβολίες που δεν ανατρέπονται.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν οτι η ιστορία γράφεται από τις μεγαλοσύνες και τις μικρότητες των ανθρώπων. Και είμαι έτοιμος να δεχθώ την ιστορία όπως είναι, στο face value της. Ωστόσο δυσκολεύομαι κι εγώ να εξηγήσω γιατί ακόμα κι ένας σεξομανής άνθρωπος της εξουσίας κλειδώνει την καμαριέρα στο δωμάτιο του, έχει τόσο ασυγκράτητες ορμές (που ισοδυναμούν με πολλά βιάγκρα στην ηλικία του) κι ενώ είναι επικεφαλής του ΔΝΤ, επιδιώκει (στις Ηνωμένες Πολιτείες κιόλας) να επιβάλει να του κάνει στοματικό έρωτα ένα “εχθρικό” στόμα, μιας κοπέλας που κάνει τα πάντα για να αντισταθεί...

Αν δηλαδή κάποιος ήθελε να την στήσει στον Στρος-Καν, αυτό ακριβώς δεν θα έκανε; Δεν θα τον παγίδευε (με) μια καμαριέρα, που αρχικά θα τον προκαλούσε ενδεχομένως - και στη συνέχεια θα αντιστεκόταν; Ξέρω, ακούγεται σαν τη γνωστή άθλια ιδεολογική προσέγγιση “ο βιαστής αθωώνεται, το θύμα έφταιγε”. Δεν μπορώ όμως να μην λάβω υπόψιν μου το πόσο ευάλωτος (και επιθυμητός) στόχος είναι ένας άνθρωπος με τόση (οικονομική) εξουσία - και τέτοιες αδυναμίες.

Ένα θέμα που εγείρεται παραλλήλως είναι το κατά πόσον είναι σωστή η θεσμοθέτηση ασυλίας, για πολιτικά πρόσωπα σε τόσο υψηλή θέση. Η πολεμική κατά της ασυλίας (που είναι αλήθεια οτι γίνεται συχνά αντικείμενο κατάχρησης), δεν αντιμετωπίζει την περίπτωση της πλεκτάνης. Αν ο Στρος-Καν παγιδεύτηκε, είναι δυσανάλογη η αβλεψία να μην προστατεύεται από το νόμο της χώρας που φιλοξενεί, όπως ακόμα και το σχετικά χαμηλόβαθμο διπλωματικό προσωπικό.

Θεωρία συνομωσίας ή όχι, η πρώτη προφανής επίπτωση είναι αμιγώς γαλλική: Ο Νικολά Σαρκοζί (o οποίος λέγεται οτι τον είχε προειδοποιήσει οτι στις ΗΠΑ πρέπει να είναι πολύ πιο προσεκτικός με τις παρορμήσεις του) δεν έχει πια ικανό αντίπαλο, που θα τον “σάρωνε” στις προεδρικές εκλογές, το 2012, όπως προέβλεπαν όλες οι δημοσκοπήσεις. Οι Γάλλοι θα μείνουν με τον χειρότερο και η γαλλική αριστερά στο σύνολο της δέχεται ένα καταφανές πλήγμα, όσο κι αν τα γαλλικά πολιτικά ήθη είναι πολύ πιο ελαστικά από τα αμερικανικά, σε τέτοια ζητήματα.

Το δεύτερο επίπεδο έχει να κάνει με την παγκόσμια οικονομία, τις ισοτιμίες του ευρώ (που κλονίστηκαν προσωρινά), την ευρωπαϊκή κρίση χρέους και τις αντιλήψεις του Στρος-Καν, ο οποίος είχε επιχειρήσει να αμβλύνει (επιτυχώς ή όχι) τις αλγεινές εντυπώσεις που είχε δημιουργήσει με τις παρεμβάσεις του το ΔΝΤ τις δύο προηγούμενες δεκαετίες και να εισαγάγει ένα λιγότερο “νεοφιλελεύθερο” προφίλ στη στόχευση του παγκόσμιου αυτού οργανισμού. Η Ευρώπη ίσως να μην έχει την ευκαιρία να επανατοποθετήσει έναν δικό της άνθρωπο επικεφαλής του Ταμείου, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή για την οικονομία της.

Και βεβαίως, αφού η αιχμή της ευρωπαϊκής κρίσης είναι το ελληνικό χρέος, οι επιπτώσεις από μια αλλαγή πολιτικής μπορεί να είναι απρόβλεπτες και για τη χώρα μας. Ο Στρος-Καν επιθυμούσε, με τη ματιά του στραμμένη στην διεκδίκηση της γαλλικής προεδρίας, την επιτυχή “διάσωση” της Ελλάδας. Ούτως ή άλλως, βρισκόμαστε σε μια στιγμή, που πρέπει να αντιληφθούμε πόσο μακριά βρισκόμαστε από τον πολιτισμό της αποτελεσματικότητας - με θεσμούς και μηχανισμούς διεφθαρμένους και ανίκανους, μη κάνοντας παρά τα ελάχιστα για να τους αλλάξουμε.

Το ανέκδοτο με τη θεσσαλική προφορά κυκλοφόρησε αμέσως: “Αυτή πήγε να στρώσ’ και αυτός πήγε να της το καν’...” Σε κάθε περίπτωση, ο Ντομινίκ Στρος-Καν θα μείνει στην ιστορία ως “ο άνθρωπος που πήγαινε γυρεύοντας”. Θύμα πλεκτάνης ή όχι, αμέλησε το βασικό στοιχείο αυτού που θέλει να διεκδικεί τόση εξουσία, στο δημόσιο βίο: Αν έχεις τέτοιες αδυναμίες και είσαι τόσο ευάλωτος, η ζωή δεν συγχωρεί. Η σεξουαλικότητα δεν μπορεί παρά να είναι μια τρυφερή, μεταφυσική εκδήλωση. Αν η εξουσία λειτουργεί ως αφροδισιακό, η απροκάλυπτη παρόρμηση δεν είναι παρά μια έκφραση βίας και ματαιοδοξίας. Και μαζί με την αλαζονεία, γίνεται μπούμερανγκ...


Υ.Γ. Περισσότερος (και πιο φρέσκος) προβληματισμός, εδώ.









Οι φωτό είναι από τα www.pienotitulo.blogspot.com και http://max.rcs.it

Το post συνοδεύεται από το "Ni oui, ni non", της Γαλλίδας Zaz, που εμφανίστηκε τη Δευτέρα το βράδυ στην Αθήνα.

Ούτε μια τσόντα της προκοπής...

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

Το πορνό της προσφοράς

Α, εδώ θα τα χαλάσουμε, κυρία Ντόρκιν. Ή μάλλον θα συμφωνήσουμε κατά το ήμισυ. Πράγματι, η αισθητική της σιλικόνης δεν μου λέει τίποτε. (Τρία πράγματα δεν καταλαβαίνω με το σύγχρονο πορνό, κυρίως το αμερικάνικο: Πρώτον, πώς κάνουν σεξ χιλιάδες μέλη αυτής της τεράστιας βιομηχανίας, έτσι “αβέρτα-κουβέρτα”, χωρίς προφυλακτικό. Και να ελέγχονται τακτικά, δεν έχουν ακούσει για το περίφημο “παράθυρο”; Δεύτερον, γιατί εμφανίζονται με αυτά τα αποτυχημένα, πολλές φορές, αποτελέσματα επέμβασης στο στήθος, όπου φαίνεται το σακούλι με τη σιλικόνη. Και τρίτον γιατί φοράνε αυτούς τους απίστευτα κακόγουστους “κοθόρνους” - θα μου πεις, αυτό είναι το μόνο κακόγουστο πράγμα που έχεις δει;)

Θα συμφωνήσω λοιπόν οτι το πορνό έχει επιβάλει μια αισθητική, πολλές φορές, απωθητική. Αλλά αυτή δεν είναι η μέση αισθητική; Επειδή την γουστάρει το κοινό δεν υπάρχει;

Αλλού όμως είναι η αντίρρηση της κυρίας Ντόρκιν (και της συγγραφέως του άρθρου) – κι εκεί σκοπεύω να επιμείνω. Η Ναόμι Γουλφ κατακεραυνώνει (και δικαίως) το "φαλλοκρατικό" του πορνό, αλλά στην ουσία εκφράζει ένα παράπονο των γυναικών της γενιάς της: Οτι τότε “αρκούσε” η γυναίκα να “υπάρχει” γυμνή μπροστά σου. Όπως "αρκούσε" και η ιεραποστολική στάση. Ενώ τώρα πια όχι.

Θυμάμαι πολλές συνομήλικες μου, πριν από 20 χρόνια, όταν ήταν φρέσκα κοριτσάκια, που δεν ήθελαν ούτε ν' ακούσουν για κοκεταρία. Ήταν κι η εποχή τότε, πιο ροκ, μεταπολίτευση – το τζιν αρκούσε και περίσσευε. Επίσης πολλές είχαν έναν αλαζονικό “πουριτανισμό” - “α, εγώ δεν τα κάνω αυτά, άμα του αρέσω όπως είμαι”. Έχω συναντήσει αρκετά κορίτσια, στις δεκαετίες του '70 και του '80 (ακόμα στην Ελλάδα, τουλάχιστον μέχρι το '85 ήμασταν στη φάση “επαναστατικό τραγούδι”), που έπεφταν στο κρεβάτι, κρέμαγαν τα χέρια και περίμεναν την “επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος”...

Μόλις όμως έγιναν τριαντάρες κι ήρθε η επόμενη γενιά στην πιάτσα, με τα κοριτσάκια να είναι πιο λυγερόκορμα (οι γενιές βελτιώνονται), με τα τακουνάκια τους και τις καλτσούλες τους – και γενικώς με μια άλλη κοκεταρία – τότε έπεσε πανικός. Ο ανταγωνισμός επέβαλε αμέσως άλλη πολιτική: Και να σου τα κραγιόν και οι φουστίτσες...

Με όλα αυτά, δεν θέλω οτι υπάρχει μόνο ένα στυλ γυναίκας (ή ντυσίματος) που “δικαιούται” να υπάρχει ή να κερδίζει τους άντρες. Αντιθέτως, η ομορφιά είναι στην ποικιλία (κι όσο κι αν με βασανίσετε, δεν θα μπορέσετε να μου αποσπάσετε “έναν τύπο γυναίκας” που να μου αρέσει ή να εγκρίνω).

Κατανοώ την άποψη περί “μπουκώματος” από τις σεξουαλικές εικόνες, που μας κατακλύζουν. Κι αποδέχομαι οτι μπορεί να αφαιρούν κάτι από τη “μαγεία της προσμονής και της στέρησης”. Επειδή όμως η “από πάνω” γενιά μου είναι η λεγομένη “του Πολυτεχνείου”, θα μου επιτρέψετε να πω οτι δεν ζηλεύω καθόλου τη στέρηση και τα “σάλια που έτρεχαν”, όπως τα παρατηρούσα στους μεγαλύτερους.

Δεν μπορώ να δω το σεξ με τα μάτια ενός σημερινού εικοσάρη ή τριαντάρη – αυτό είναι σίγουρο. Άλλωστε, έχουμε μια τεράστια διαφορά, εμείς μεγαλώσαμε χωρίς προφυλακτικό για αρκετά χρόνια, καθώς η απειλή του AIDS δεν υπήρχε καν (αυτό δεν σημαίνει οτι μπορεί να μένει κανείς προσκολλημένος σ' εκείνη την αντιμετώπιση και να παριστάνει οτι δεν υπάρχει η ανάγκη του προφυλακτικού, εγκληματώντας).

Αισθάνομαι όμως οτι μια χαρά το βλέπουν οι μετέπειτα γενιές. Ούτε η αισθητική του ξυρίσματος με ενοχλεί (κι ας τη θεωρώ αδιανόητη για τον εαυτό μου), ούτε η εξοικείωση και η προσπάθεια να “μιμηθούν” αυτά που βλέπουν ενδεχομένως στο πορνό. Και καθόλου βεβαίως δεν μου φταίει το ίντερνετ (το ρόλο του πριν τον είχε το βίντεο έναντι του σινεμά - και μετά το DVD έναντι του βίντεο).

Ίσως η κυρία Γουλφ χάνει το νόημα, γιατί βλέπει τα πράγματα με το μάτι μιας γυναίκας της εποχής της – ίσως και με τη μόνη πλευρά του φεμινισμού, με την οποία δεν θα συμφωνήσω, γιατί κατά τα άλλα είμαι αναφανδόν υπέρ. Αν κάτι συγκινεί (ουσιαστικά και υποσυνείδητα) τους άντρες στο πορνό, δεν είναι οι “πλούσιες μαυρισμένες καμπύλες”, αλλά η εικόνα της γυναίκας που είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα στο κρεβάτι, για να ευχαριστήσει τον παρτενέρ της. Και το ερωτικό ντύσιμο (το ημίγυμνο είναι πάντα πιο ερωτικό από το γυμνό) δεν έχει άλλο σκοπό από το να δηλώνει αυτή ακριβώς την επιθυμία.

Αν λοιπόν το πορνό έχει συνεισφέρει σε αυτή την “κουλτούρα της προσφοράς”, καλώς έχει κάνει. Γιατί αν υπάρχει ένα “μυστικό” στο καλό σεξ (ή ακόμα καλύτερα στον πραγματικό τρόπο να κάνεις έρωτα), αυτό είναι να σε ενδιαφέρει πάνω απ' όλα η ευχαρίστηση και η ικανοποίηση του συντρόφου σου. Κάτι που ισχύει απολύτως και για τους άντρες (και την κοκεταρία τους), για να μην ξεχνιόμαστε...



Οι φωτό είναι από το www.brazzers.com

To post συνοδεύεται από το θρυλικό τραγούδι-βογγητό των βέλγων Chakachas.