Το "Game Over" των μύθων…

“Για κάθε μια εξίσωση που βάζεις στο βιβλίο σου, υπολόγιζε να χάνεις τους μισούς αναγνώστες σου”, είχε πει κάποτε στον κορυφαίο φυσικό Stephen Hawking, ο εκδότης του.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δεν έχει βέβαια εξισώσεις στο βιβλίο του “Game Over”, που δανείζεται τον τίτλο του από την περίφημη φράση του Jean-Claude Juncker για την ελληνική κρίση. Ωστόσο, παραθέτει πλήθος στοιχείων και αριθμών. Και θα περίμενε κανείς οτι ένα βιβλίο, από έναν οικονομολόγο, για τα έξι και πλέον χρόνια της ζωής μας με ύφεση και μνημόνια, θα ήταν τουλάχιστον βαρύ και μελαγχολικό, αν όχι βαρετό.

Αντιθέτως, ως πρωταγωνιστής της πιο ταραγμένης περιόδου της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας, ο πρώην υπουργός γράφει ένα συναρπαστικό αφήγημα, που διαβάζεται νεράκι, σαν μυθιστόρημα, από την αρχή ως το τέλος. Και με γλώσσα κατανοητή και σχεδόν ποτέ κουραστική, καταγράφει τις γνωστές, αλλά και τις αθέατες πλευρές ενός θρίλερ, τις συνέπειες του οποίου εξακολουθούμε να βιώνουμε.

Αρχίζοντας από την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 2009, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου καταπιάνεται με το προφανές - αυτό που παραμένει τόσο δύσκολο να αποδεχτεί μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας: Οτι το ελληνικό κράτος είχε υπερχρεωθεί την προηγούμενη επταετία, με ασύστολες σπατάλες. Οτι στο τέλος της περιόδου αυτής, το κράτος εισέπραττε 100 και ξόδευε 124, δημιουργώντας έλλειμμα 24 δις, μόνο μέσα σε μια χρονιά. Οτι παρότι η ελληνική κρίση ήταν “η πιο ορθόδοξη και προβλέψιμη της Ευρώπης”, αντιμετωπίστηκε με χαρακτηριστική αμεριμνησία. Οτι ο δανεισμός έγινε αδύνατος, όταν οι (απρόσωπες - και όχι “όργανα κάποιας συνωμοσίας”) αγορές έγιναν δύσπιστες οτι η χώρα θα μπορούσε ποτέ να ορθοποδήσει.

Οτι τα περιβόητα “greek statistics” και οι συνεχείς αποκαλύψεις των λαθροχειριών που είχαν γίνει ανερυθρίαστα, ανεβάζοντας κάθε φορά το έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ σε ολοένα και πιο θηριώδη νούμερα, εμπόδιζαν να κερδηθεί αυτή η απαραίτητη εμπιστοσύνη, παρά τα αλλεπάλληλα μέτρα. Και οτι οι χρόνιες παθογένειες της χώρας και ο μέχρι τότε συνεχής εκτροχιασμός της οικονομίας, το αρνητικό ισοζύγιο πληρωμών, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας με τη διαρκή αύξηση μισθών και πρόωρων συντάξεων μετά το 2000 (“πείνας” τους αποκαλούσαν τότε οι συνδικαλιστές), η σαθρή διάρθρωση και λειτουργία του δημοσίου και του παραγωγικού τομέα, η αδυναμία επίλυσης του ασφαλιστικού και η ανισότητα στα φορολογικά βάρη, δημιουργούσαν μια επιπρόσθετη εικόνα ενός “αποτυχημένου” κράτους, που αδυνατούσε να ανήκει στη σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική και οικονομική πραγματικότητα.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου καταγράφει όλες τις παθογένειες, που οδήγησαν στην κρίση και ακολούθως στα μνημόνια (και όχι το ανάποδο όπως επιθυμεί η λαϊκίστικη αφήγηση), καταρρίπτοντας όλους τους μύθους, που λειτούργησαν ως οπλοστάσιο της “αντιμνημονιακής φούσκας”. Τότε που, σε μια πλήρη αναστροφή της πραγματικότητας, “οι πυροσβέστες κατηγορήθηκαν ως εμπρηστές”.

Τις παθογένεις του δημόσιου διαλόγου μας, που πήρε φράσεις και τις διέστρεψε δημαγωγικά: Το “λεφτά υπάρχουν” δεν ειπώθηκε ποτέ με την έννοια που του δόθηκε αργότερα, “η πορεία του Τιτανικού” ειπώθηκε μήνες πριν ανέβουν τα spread του δανεισμού, ο διορισμός Γεωργίου (που δήθεν φούσκωσε το έλλειμμα) στην ΕΛΣΤΑΤ συνέβη μήνες μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου - το γεγονός οτι η υπόθεση αυτή ακόμα ταλαιπωρεί τη νοημοσύνη μας και τη λειτουργία της δικαιοσύνης είναι ενδεικτικό για τον βαθμό κατανόησης της κρίσης από μια κοινωνία, που άγεται και φέρεται από τον λαϊκισμό.

Τις παθογένειες του πολιτικού προσωπικού και της ρητορικής του, μέσα στο ίδιο του το κόμμα (υπουργοί που έλεγαν οτι έπρεπε να είχαμε πάρει πιο έγκαιρα τα μέτρα, ενώ τότε είχαν σθεναρά αρνηθεί), με την προσπάθεια πολλών σε όλη την πυραμίδα, από το κορυφαίο στέλεχος ως τον τελευταίο συνδικαλιστή, να σαμποτάρουν μια κοινή προσπάθεια αποφυγής της καταστροφής, αρνούμενοι να υλοποιήσουν υπεσχημένες μεταρρυθμίσεις και παίζοντας παιχνίδια προσωπικής στρατηγικής. Αν και “Ιφιγένεια” του κόμματος του, ο Παπακωνσταντίνου είναι πάντως ευγενής με τους συναδέλφους του: Αποφεύγει τις προσωπικές αναφορές, στις περισσότερες περιπτώσεις, αφήνοντας μόνο μερικές σαφείς αιχμές για πρόσωπα και πράγματα.

Αλλά κυρίως, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου καταγγέλει την ανεύθυνη στάση της τότε αντιπολίτευσης - και ειδικά της αξιωματικής, που αν και υποτίθεται οτι ήταν φιλοευρωπαϊκό κόμμα, επί Σαμαρά μεταλλάχθηκε σε έναν αντιμνημονιακό μπροστάρη, προκαλώντας τεράστια ζημιά στη χώρα και διογκώνοντας το κύμα του λαϊκισμού, με τις συνέπειες που όλοι ξέρουμε - και στο πολιτικό φάσμα. Η απαίτηση του να μπει το ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση Παπαδήμου για λόγους μικροπολιτικής, το αψυχολόγητο και επιβλαβές κλείσιμο της ΕΡΤ, ο λαϊκίστικος ανασχηματισμός του 2014, αλλά και η προσπάθεια Σαμαρά να εμφανίσει ως μόνο δικό του επίτευγμα το πρωτογενές πλεόνασμα που πέτυχε, πατώντας πάνω στο δημοσιονομικό συμμάζεμα που είχε γίνει κατά 80% από τον Παπακωνσταντίνου, είναι μερικές ακόμα από τις αιχμές της αφήγησης.

Ο πρώην υπουργός φωτίζει βεβαίως και λιγότερο γνωστές πλευρές της κρίσης, τις αλλεπάλληλες συναντήσεις του σε όποιο ευρωπαϊκό forum υπήρχε, την αναζήτηση άμυνας της ευρωζώνης στις αγορές “πριν ανοίξει τη Δευτέρα το Τόκιο”, τις αγωνιώδεις προσπάθειες να στηθεί ένας ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης από το μηδέν, τη συμφωνία της Deuville μεταξύ Merkel και Sarkozy που άλλαξε τα δεδομένα για τη δημοσιονομική πειθαρχία στην Ευρώπη, την επιμονή του Γάλλου Προέδρου για δημοψήφισμα με ερώτημα “Ναι ή όχι στο ευρώ”, τους κλυδωνισμούς και την πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου, με αναφορά και στον ρόλο του Ευάγγελου Βενιζέλου. Και ως τέτοιο, το βιβλίο παραμένει ένα από τα λίγα ντοκουμέντα, ώστε κάποτε να εξηγηθεί πλήρως η ιστορική διάσταση των πραγμάτων.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών δεν μένει όμως στην καταγραφή της θητείας του. Σχολιάζει όλη τη συνέχεια της ελληνικής περιπέτειας, πρώτα ως υπουργός Περιβάλλοντος της κυβέρνησης Παπαδήμου - και στη συνέχεια έχοντας αποσυρθεί από την πολιτική. Επισημαίνει πόσο σημαντικό ήταν το PSI, αναλύει την κρίση της Κύπρου, στηλιτεύει την εγκατάλειψη πολιτικών και ασκεί σφοδρή κριτική στους χειρισμούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στην οποία αναγνωρίζει αρχικά σωστούς στόχους για λιγότερη λιτότητα και ελάφρυνση του χρέους.

Ακολούθως όμως, την επικρίνει οτι επέλεξε τη μετωπική σύγκρουση και βρέθηκε “με πρόγραμμα χωρίς χρήματα, αντί για χρήματα χωρίς πρόγραμμα, που επιθυμούσε”. Και με την κωλυσιεργία και την επιπολαιότητα που επέδειξε, οδήγησε τη χώρα στον τραγέλαφο του δημοψηφίσματος και του νέου επιβαρυντικού μνημονίου. Ο Παπακωνσταντίνου καταλογίζει ερασιτεχνισμό σε όσους προσπαθούσαν να προβάλουν ως εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης άλλες δυνάμεις πλην της Ευρώπης και επισημαίνει οτι το οικονομικό επιτελείο είχε πλήρη γνώση για το επακόλουθο κλείσιμο των τραπεζών, με τους χειρισμούς που έκανε. Παραλλήλως, επισημαίνει πόσο επιζήμια ήταν η ρητορική της διχόνοιας, που ακολούθησε το κόμμα της αριστεράς, για να ανέλθει και να διατηρηθεί στην εξουσία.

Επίσης, υπεραμύνεται των δικών του χειρισμών, θυμίζοντας οτι η χώρα δεν ήταν “πειραματόζωο”, αλλά έλαβε τη μεγαλύτερη δανειακή βοήθεια στην ευρωπαϊκή ιστορία και απέκτησε για πρώτη φορά έναν σοβαρό “οδικό χάρτη” για τον εκσυγχρονισμό της, οτι η δημιουργία ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα ήταν πρωτόγνωρη στα χρονικά και επισημαίνει οτι αν οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ για τους περιβόητους “πολλαπλασιαστές” ήταν πιο κοντά στην πραγματικότητα, τα πράγματα θα ήταν χειρότερα για την Ελλάδα. “Η αναπτυξη πάντως δεν θα γυρίσει απλώς με λιγότερη λιτότητα”, καταλήγει ο συγγραφέας.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου αναφέρεται βεβαίως και στην προσωπική ποινική του περιπέτεια, ως “αποδιοπομπαίος τράγος” όλου του πολιτικού συστήματος - ο “άνθρωπος που έφερε τα μνημόνια στη χώρα”. Η άκρως αμφιλεγόμενη διαδικασία παραπομπής του για τα ονόματα των συγγενών του που δεν βρέθηκαν σε ένα μεταγενέστερο στικάκι, η αθωωτική γι αυτόν ψήφος τόσο του εισηγητή της υπόθεσης, όσο και του Προέδρου του Ειδικού Δικαστηρίου, αλλά και η πολιτική διάσταση της καταδίκης του με την ελάχιστη δυνατή ποινή, μόνο για ένα πλημμέλημα, κάνουν κάθε καλοπροαίρετο παρατηρητή να διατηρεί τεράστιες επιφυλάξεις για την ποιότητα της πολιτικο-δικαστικής μας ζωής.

Όταν έγινε για πρώτη φορά εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου δημιούργησε την εντύπωση οτι είχε μια φυσική ικανότητα, που τόσο λείπει από το δημόσιο βίο μας: Δεν μιλούσε με την ξύλινη γλώσσα των πολιτικών. Τώρα δείχνει οτι αυτό το ταλέντο του συγκροτημένου και ουσιαστικού λόγου είναι το ίδιο ισχυρό και στο γραπτό κείμενο. Το “Game Over”, γραμμένο τόσο στα αγγλικά, όσο και στα ελληνικά, είναι σίγουρα μια γοητευτική όσο και χρήσιμη μαρτυρία για τη μελέτη της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας - και της μεγαλύτερης ίσως κρίσης που πέρασε η Ενωμένη Ευρώπη.

Γράφει ο Παπακωνσταντίνου τη δική του, υποκειμενική ματιά για τα γεγονότα και την ερμηνεία τους; Προφανώς. Αποκρύπτει ενδεχομένως τα δυσάρεστα για αυτόν, καλύπτοντας τις αδυναμίες και τα λάθη του; Ίσως. Η αφήγηση του πάντως, ρευστή και διάφανη, τον δικαιώνει. Και 4 μήνες τώρα που έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο, αλλά και όλα τα προηγούμενα χρόνια, δεν έχει παρουσιαστεί κάποια στέρεη επιχειρηματολογία, που να ανατρέπει τη δική του. Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε, αν υπάρξουν ποτέ σοβαρά διατυπωμένες απαντήσεις. Η σιωπή και το αδιάφορο σφύριγμα των επικριτών του δεν προοιωνίζεται κάτι τέτοιο.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

H φωτό είναι από το www.eirinika.gr & το εξώφυλλο από το www.americansongwriter.com

Το post συνοδεύεται από το "Love & Hate", από το τελευταίο άλμπουμ του Βρετανού Michael Kiwanuka.

Ο άνθρωπος που πήγαινε γυρεύοντας...

Τα σημάδια ήταν όλα εκεί για τον Ντομινίκ Στρος-Καν: Ήταν γνωστός “καρδιοκατακτητής” στον υπερθετικό φαλλοκρατικό βαθμό, είχε παρελθόν καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση, έμοιαζε να μην μπορεί να αντισταθεί στις σειρήνες ενός τρυφηλού βίου, αταίριαστου με τη σοσιαλιστική του ταυτότητα, που περιλάμβανε την χρήση μιας Porsche Panamera (που ανήκε σε φιλικό του ζευγάρι, τελικά) και τη διαμονή σε υπερπολυτελείς σουίτες των τριών χιλιάδων δολλαρίων τη βραδιά...


Το σοκ όμως της εικόνας παραμένει μεγάλο - και το απλανές βλέμμα της απώλειας των πάντων, απολύτως ενδεικτικό. Καλωσήρθατε σε έναν τελείως διαφορετικό νομικό και πολιτικό πολιτισμό: αυτόν της ανεξάρτητης δικαιοσύνης που δεν χαρίζεται ούτε επιτρέπει άλλοθι σε κανέναν (“όσο ψηλα κι αν βρίσκεται”), αυτόν που δεν συγχωρεί την παραμικρή σεξιστική παρεκτροπή, αυτόν που λαμβάνει απολύτως σοβαρά τις καταγγελίες για απόπειρα βιασμού, τις αντιμετωπίζει ως κακούργημα και τις τιμωρεί αυστηρότατα.

Μήπως όμως αυτός ο “κυριολεκτικός” αμερικανικός πολιτισμός περνάει στην επικράτεια της αφέλειας και της διαπόμπευσης (αντιπαρατιθέμενος με την ευρωπαϊκή πολυπλοκότητα, που έχει βέβαια τα θετικά της, αλλά και τα μεμψίμοιρα και τα πικρόχολα αρνητικά της); Είναι δυνατόν να αποσυνδέεται τελείως ο πολιτικός ρόλος ενός κατηγορούμενου, από τη μεταχείριση του; Γιατί αν το τεκμήριο της αθωότητας είναι μια φορά δύσκολο να διατηρηθεί όταν ένας ανώνυμος πολίτης καταγράφεται από την κάμερα με χειροπέδες, το ενσταντανέ που έκανε το γύρο του κόσμου χίλιες φορές καταστρέφει για πάντα την πολιτική καριέρα ενός κορυφαίου οικονομικού παράγοντα κι ενός διεκδικητή της γαλλικής προεδρίας, σπέρνοντας αμφιβολίες που δεν ανατρέπονται.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν οτι η ιστορία γράφεται από τις μεγαλοσύνες και τις μικρότητες των ανθρώπων. Και είμαι έτοιμος να δεχθώ την ιστορία όπως είναι, στο face value της. Ωστόσο δυσκολεύομαι κι εγώ να εξηγήσω γιατί ακόμα κι ένας σεξομανής άνθρωπος της εξουσίας κλειδώνει την καμαριέρα στο δωμάτιο του, έχει τόσο ασυγκράτητες ορμές (που ισοδυναμούν με πολλά βιάγκρα στην ηλικία του) κι ενώ είναι επικεφαλής του ΔΝΤ, επιδιώκει (στις Ηνωμένες Πολιτείες κιόλας) να επιβάλει να του κάνει στοματικό έρωτα ένα “εχθρικό” στόμα, μιας κοπέλας που κάνει τα πάντα για να αντισταθεί...

Αν δηλαδή κάποιος ήθελε να την στήσει στον Στρος-Καν, αυτό ακριβώς δεν θα έκανε; Δεν θα τον παγίδευε (με) μια καμαριέρα, που αρχικά θα τον προκαλούσε ενδεχομένως - και στη συνέχεια θα αντιστεκόταν; Ξέρω, ακούγεται σαν τη γνωστή άθλια ιδεολογική προσέγγιση “ο βιαστής αθωώνεται, το θύμα έφταιγε”. Δεν μπορώ όμως να μην λάβω υπόψιν μου το πόσο ευάλωτος (και επιθυμητός) στόχος είναι ένας άνθρωπος με τόση (οικονομική) εξουσία - και τέτοιες αδυναμίες.

Ένα θέμα που εγείρεται παραλλήλως είναι το κατά πόσον είναι σωστή η θεσμοθέτηση ασυλίας, για πολιτικά πρόσωπα σε τόσο υψηλή θέση. Η πολεμική κατά της ασυλίας (που είναι αλήθεια οτι γίνεται συχνά αντικείμενο κατάχρησης), δεν αντιμετωπίζει την περίπτωση της πλεκτάνης. Αν ο Στρος-Καν παγιδεύτηκε, είναι δυσανάλογη η αβλεψία να μην προστατεύεται από το νόμο της χώρας που φιλοξενεί, όπως ακόμα και το σχετικά χαμηλόβαθμο διπλωματικό προσωπικό.

Θεωρία συνομωσίας ή όχι, η πρώτη προφανής επίπτωση είναι αμιγώς γαλλική: Ο Νικολά Σαρκοζί (o οποίος λέγεται οτι τον είχε προειδοποιήσει οτι στις ΗΠΑ πρέπει να είναι πολύ πιο προσεκτικός με τις παρορμήσεις του) δεν έχει πια ικανό αντίπαλο, που θα τον “σάρωνε” στις προεδρικές εκλογές, το 2012, όπως προέβλεπαν όλες οι δημοσκοπήσεις. Οι Γάλλοι θα μείνουν με τον χειρότερο και η γαλλική αριστερά στο σύνολο της δέχεται ένα καταφανές πλήγμα, όσο κι αν τα γαλλικά πολιτικά ήθη είναι πολύ πιο ελαστικά από τα αμερικανικά, σε τέτοια ζητήματα.

Το δεύτερο επίπεδο έχει να κάνει με την παγκόσμια οικονομία, τις ισοτιμίες του ευρώ (που κλονίστηκαν προσωρινά), την ευρωπαϊκή κρίση χρέους και τις αντιλήψεις του Στρος-Καν, ο οποίος είχε επιχειρήσει να αμβλύνει (επιτυχώς ή όχι) τις αλγεινές εντυπώσεις που είχε δημιουργήσει με τις παρεμβάσεις του το ΔΝΤ τις δύο προηγούμενες δεκαετίες και να εισαγάγει ένα λιγότερο “νεοφιλελεύθερο” προφίλ στη στόχευση του παγκόσμιου αυτού οργανισμού. Η Ευρώπη ίσως να μην έχει την ευκαιρία να επανατοποθετήσει έναν δικό της άνθρωπο επικεφαλής του Ταμείου, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή για την οικονομία της.

Και βεβαίως, αφού η αιχμή της ευρωπαϊκής κρίσης είναι το ελληνικό χρέος, οι επιπτώσεις από μια αλλαγή πολιτικής μπορεί να είναι απρόβλεπτες και για τη χώρα μας. Ο Στρος-Καν επιθυμούσε, με τη ματιά του στραμμένη στην διεκδίκηση της γαλλικής προεδρίας, την επιτυχή “διάσωση” της Ελλάδας. Ούτως ή άλλως, βρισκόμαστε σε μια στιγμή, που πρέπει να αντιληφθούμε πόσο μακριά βρισκόμαστε από τον πολιτισμό της αποτελεσματικότητας - με θεσμούς και μηχανισμούς διεφθαρμένους και ανίκανους, μη κάνοντας παρά τα ελάχιστα για να τους αλλάξουμε.

Το ανέκδοτο με τη θεσσαλική προφορά κυκλοφόρησε αμέσως: “Αυτή πήγε να στρώσ’ και αυτός πήγε να της το καν’...” Σε κάθε περίπτωση, ο Ντομινίκ Στρος-Καν θα μείνει στην ιστορία ως “ο άνθρωπος που πήγαινε γυρεύοντας”. Θύμα πλεκτάνης ή όχι, αμέλησε το βασικό στοιχείο αυτού που θέλει να διεκδικεί τόση εξουσία, στο δημόσιο βίο: Αν έχεις τέτοιες αδυναμίες και είσαι τόσο ευάλωτος, η ζωή δεν συγχωρεί. Η σεξουαλικότητα δεν μπορεί παρά να είναι μια τρυφερή, μεταφυσική εκδήλωση. Αν η εξουσία λειτουργεί ως αφροδισιακό, η απροκάλυπτη παρόρμηση δεν είναι παρά μια έκφραση βίας και ματαιοδοξίας. Και μαζί με την αλαζονεία, γίνεται μπούμερανγκ...


Υ.Γ. Περισσότερος (και πιο φρέσκος) προβληματισμός, εδώ.









Οι φωτό είναι από τα www.pienotitulo.blogspot.com και http://max.rcs.it

Το post συνοδεύεται από το "Ni oui, ni non", της Γαλλίδας Zaz, που εμφανίστηκε τη Δευτέρα το βράδυ στην Αθήνα.

Στη χώρα του παραμυθιού

Αν κάτι έχει διαφοροποιηθεί στην πολιτική σκηνή τα τελευταία χρόνια, δεν είναι η ύπαρξη της διαφθοράς ή η αλαζονεία της εξουσίας. Είναι η αίσθηση οτι ζεις στη “χώρα του απόλυτου παραμυθιού”.

Η αντιστροφή της πραγματικότητας, ο διαρκής “αυριανισμός” του μαύρου που γίνεται άσπρο, τα “ελαστικά” όρια της κάθε λογικής επιχειρηματολογίας είναι στην ημερήσια διάταξη. Σύμφωνα με τη “διολίσθηση” αυτή το σκάνδαλο της Siemens είναι το πιο σημαντικό, γιατί είναι “διαχρονικό και διακομματικό”. Φυσικά και είναι σημαντικό, γιατί αφορά μίζες και μαύρο πολιτικό χρήμα. Το Βατοπέδι όμως, που έχει την παγκόσμια πρωτιά να έχουν ανταλλαγεί νερά μιας λίμνης (!) με απτή (και ακίνητη) περιουσία του ελληνικού λαού, μάλλον δεν είναι τόσο άξιο λόγου...


Στη δίνη της προεκλογικής σύγκρουσης, ο Κώστας Καραμανλής προσπαθεί να υπερασπιστεί την (θεσμικής εκτροπής) επιλογή του να κλείσει τη δεύτερη περίοδο αυτής της Βουλής (και μαζί με αυτήν να παραγράψει τα σκάνδαλα που σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες θα παραπέμπονταν στο Κοινοβούλιο) - και επικαλείται “προηγούμενες περιπτώσεις”. Χωρίς “ζωντανά και σπαρταριστά” σκάνδαλα φυσικά. Και αντεπιτίθεται στον αντίπαλο του Γιώργο Παπανδρέου, κατηγορώντας τον για “όξυνση”, “σκανδαλολογία” και “δυσφήμιση της χώρας στο εξωτερικό”.

Η πρώτη, πιο απλοϊκή ανάλυση από εκλογολόγους είναι οτι την όξυνση τη χρειάζεται η ΝΔ, που έχει χαμηλή συσπείρωση, λόγω απογοήτευσης των οπαδών – και όχι το ΠΑΣΟΚ.
Οι πληροφορίες από το πολιτικό ρεπορτάζ λένε επίσης οτι η όξυνση αποδίδει – και στη Ρηγίλλης είναι ευχαριστημένοι.

Ο όρος “σκανδαλολογία” υπονοεί οτι τα σκάνδαλα δεν είναι “υπαρκτά” ή “σημαντικά”, αλλά ανασύρονται τεχνηέντως από τον αντίπαλο, για να κερδίσει ψήφους. Μάλιστα, για πρώτη φορά χρησιμοποιείται ο ιατρικός/ψυχολογικός όρος “βουλιμία”, για να περιγράψει την επιθυμία της αξιωματικής αντιπολίτευσης να γίνει κυβέρνηση (λες και υπάρχει άλλη προοπτική για μια αξιωματική αντιπολίτευση). Ασχέτως, αν πολλές πληροφορίες, πάλι από το πολιτικό ρεπορτάζ, συγκλίνουν οτι το ΠΑΣΟΚ δεν πολυθέλει εκλογές τώρα – αλλά ίσως σε ένα χρόνο, ώστε να έχει υποχωρήσει η οικονομική κρίση.

Ο “διασυρμός της χώρας στο εξωτερικό” βεβαίως δεν είναι τα ίδια τα σκάνδαλα, οι οικονομικές επιδόσεις και η δυσπιστία για τη δανειοδότηση, οι πυρκαγιές, τα δημοσιεύματα για τα Δεκεμβριανά, η ατιμωρησία, η διαρκής προετοιμασία για εκλογές αν τα γκάλοπ τις επιτρέψουν, οι καταδίκες από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια και οι “νουθεσίες” από την Κομισιόν. Είναι μια ομιλία σε βρετανικό πανεπιστήμιο. Και “πατριώτες” είναι αυτοί που κρύβουν τη βρώμα κάτω από το χαλί...

Το χειρότερο όμως είναι η “πικρή” (;) διαπίστωση ενός άλλου στελέχους της κυβερνώσας παράταξης – με αφορμή την τραγελαφική υπόθεση Παυλίδη: “Μας κάνει ζημιά, διότι η παράταξη μας ήταν ταυτισμένη με την ηθική”. Ανεξαρτήτως του αν αυτός που το είπε το πιστεύει, το δυστύχημα είναι οτι υπήρξαν (και ίσως ακόμα υπάρχουν) πολίτες αυτής της χώρας, που το πιστεύουν...

Μέσα σε αυτό το “θέατρο του παραλόγου”, με το “κούνημα του δαχτύλου” να αποδίδει το ύφος του πραγματικού πολιτικού εκβιασμού, η παραίτηση ενός άλλου πρώην υπουργού (με άγνωστο πόσο “λερωμένη τη φωλιά του”, αλλά με την ελάχιστη υπόνοια) δίνει την αντίστιξη. Που ουδόλως φυσικά μας παρηγορεί για την αλλαγή κινήτρων των περισσότερων πολιτικών ή την αναβάθμιση του δημοσίου βίου.

Αν η πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας περιορίζεται στον καυγά της διαφοράς (αν θα είναι πάνω ή κάτω από το 3%), την ώρα που τα ποσοστά τους είναι με το ζόρι της τάξης του 30%, αν η εσωστρέφεια μας περιορίζει τον πολιτικό διάλογο σε επίπεδο επαρχιακού καφενείου, που δεν παίρνει χαμπάρι τι γίνεται στον πλανήτη κι αν ο ελληνικός λαός συνεχίζει να ψηφίζει για το Ευρωκοινοβούλιο διασπείροντας την ψήφο του σε “ψηφοδέλτια διαμαρτυρίας και ανυπακοής” - τότε διεκδικούμε τον τίτλο της πιο “υποκριτικά αντιευρωπαϊκής, μεσογειακά αντιδραστικής, συμφεροντολογικά μικροαστικής και φανατικά αυτοκαταστροφικής χώρας” σ' αυτή την ήπειρο.

Ο Έλληνας ψηφοφόρος παραμένει εγκλωβισμένος στο “συμφεράκι” του και στις αδυναμίες του – κοροϊδεύοντας τον εαυτό του και αρνούμενος να αναγνωρίσει το (όποιο) σύγχρονο, θετικό και αξιόλογο. Παρατηρώντας μια αυτοκαταστροφική και δημαγωγική αριστερά, ξεχνάει πόσο πιο γελοία μπορεί να είναι μια σοβαροφανής και απροσχημάτιστη δεξιά. Και εξακολουθεί να υποθηκεύει το μέλλον του, αφήνοντας την τύχη του στα χέρια αυτών που αν τους επέλεγαν οι Βαλκάνιοι γείτονες του, θα τους περιφρονούσε αλαζονικά...




Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 13.05.09

"Επί του πιεστηρίου": Ο Πάσχος Μανδραβέλης γράφει στην Καθημερινή για την αποχή στις ευρωεκλογές.

Η φωτό είναι από το in.gr

To post συνοδεύεται από το αμερικανο-βρετανικό συγκρότημα της acid-jazz Young Disciples.