Το κύτταρο και το σώμα...

Μερικά χρόνια μικρότερη μου, μια φίλη μου άνοιξε την κουβέντα για το πόσο έχει ανάγκη να φλερτάρει. Οκ, της είπα, το φλερτ είναι “οξυγόνο ζωής” και δεν είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, με κανένα τρόπο “εχθρός” του γάμου ή του παιδιού σου. Αντιθέτως, είναι πηγή ανανέωσης για την ίδια τη σχέση σου - και θα έπρεπε να είναι σχεδόν καθημερινό και “άσκοπο” (με την έννοια οτι δεν πρέπει να οδηγεί, σε μια παραπάνω ερωτική επαφή), γιατί μόνο και μόνο ωφελιμιστικά να το δει(ς) εσύ και ο σύντροφος σου, γεμίζει τις μπαταρίες σου. Αλλά αν το δει(ς) και πιο μεταφυσικά και “υπαρξιακά”, είναι πλούτος το να μπορείς να προσφέρεις στον άγνωστο το “αφιλοκερδές” συναίσθημα, την παραπανίσια απόδοση εκτίμησης, το aknowledgement οτι είναι ελκυστικός κι οτι είναι ωραίο αυτό που και οι δύο εκπέμπετε. Κι αυτός ο πλούτος πάντοτε επιστρέφει, γιατί αναβαθμίζει και σένα.

Ναι, μου λέει, αλλά εγώ σε λίγα χρόνια, δεν θα μπορώ να φλερτάρω, γιατί δεν θα με φλερτάρει κανείς. Είναι δίκαιο αυτό; Όχι, η φαλλοκρατική κοινωνία δεν είναι δίκαιη. Αλλά ούτε και η φύση. Δεν είναι όμως μονόπλευρα τα πράγματα. Να σου διηγηθώ την πρώτη ήττα, που υπέστην ως (φρέσκο ακόμα) μέλος του ανδρικού πληθυσμού;

Όταν λοιπόν ήμουν 17 χρονών, επειδή ουδέποτε μου άρεσαν οι “λολίτες”, η μεγάλη μου επιθυμία για το γυναικείο φύλο στρεφόταν στις συνομήλικες ή (ακόμα πιο δυσπρόσιτα) στις ελαφρώς μεγαλύτερες. Πολλές από αυτές ήταν ολοκληρωμένες γυναίκες, στα μάτια μου τουλάχιστον, αλλά αυτή ακριβώς η ωριμότητα τους, τις έκανε “άπιαστες”. Ποια 17άρα θα κοίταζε τον συνομήλικο, που ακόμα ήταν εμφανώς έφηβος, όταν είχε τη δυνατότητα να τα φτιάξει ακόμα και με έναν 25άρη;

(Η δεύτερη ήττα ήρθε μετά από αρκετά χρόνια, όταν σε κάποια φάση της ζωής μου επισκέφθηκα πολύ λίγες φορές σκυλάδικα και συνειδητοποίησα πόσα ωραία κορίτσια ξόδευαν την αισθητική τους σε αυτούς τους χώρους. Αλλά το αδιέξοδο ήταν πλήρες για μένα, δεν θα μπορούσα ποτέ να “μερακλώσω” με ένα κορίτσι που θα ήθελε στη βόλτα μας με το αυτοκίνητο ή στη βραδυνή μας διασκέδαση - πόσο μάλλον πριν ή μετά την ερωτική επαφή - να ακούσει τέτοια μουσική. Εκεί συνειδοτοποίησα επίσης πόσα παιδιά των Βορείων Προαστείων, τουλάχιστον μετά τη δεκαετία του ’80, παρά τα καλά σχολεία και τις σπουδές, με ελάχιστες εξαιρέσεις “παλαιόπλουτων”, στερούνται μεγαλώνοντας ουσιαστικής παιδείας και καλλιέργειας και βεβαίως αισθητικής...)

Για χρόνια λοιπόν, για τα ωραιότερα κορίτσια, είχαμε και τον “αθέμιτο” ανταγωνισμό από τους μεγαλύτερους μας, που ήταν πιο “άντρες”, είχαν αυτοκίνητο, λεφτά και know how να κινηθούν, πολύ πιο “γοητευτικά” από εμάς. Και η αλήθεια ήταν οτι οι γυναίκες (ως γενικά πιο ώριμο είδος) ωριμάζουν από τη φύση πολύ πιο νωρίς - και σίγουρα δικαιούνταν περισσότερα από ότι μπορούσαμε εμείς να τους προσφέρουμε, όταν κάποιοι από εμάς έπρεπε ακόμα να ξεπεράσουμε τη φάση “βρωμάει η κάλτσα από το πολύ ποδόσφαιρο”.

Η ζωή λοιπόν έχει μια δικαιοσύνη: Αρχίζεις νωρίτερα, τελειώνεις νωρίτερα. Είναι αναλογικά όμως τα πράγματα; Μήπως η φύση και η φαλλοκρατική κοινωνία επιτρέπουν στον άντρα, ακόμα κι αν είναι 50 ή 60 (ακόμα κι αν δεν είναι στοιχειωδώς καλοδιατηρημένος), να έχει πρόσβαση στην πολύ νεώτερη γυναίκα, ενώ είναι αρκετά πιο αυστηρή με αντίστοιχες δυνατότητες που έχουν οι γυναίκες; Και ναι και όχι.

Εκεί που τα πράγματα μοιάζουν πολύ άδικα για τις γυναίκες, είναι στην αναλογία προσφοράς και ζήτησης, καθώς οι διαθέσιμοι straight άνδρες, στη μέση ηλικία, μοιάζουν να είναι πολύ λιγότεροι, θέλεις γιατί οι gay άνδρες μοιάζουν τα τελευταία χρόνια να είναι περισσότεροι από τις gay γυναίκες, θέλεις γιατι η υγεία τους καθίσταται πιο ευάλωτη, θέλεις γιατί “εγκαταλείπουν” το παιχνίδι του σεξ, εκεί λίγο πριν τα 50, γιατί συνήθως δεν προσέχουν τον εαυτό τους (όχι πάντως γιατί γενιούνται περισσότερες γυναίκες).

Στο φαλλοκρατικό, όμως, συμβάλλουν πάρα πολύ και οι ίδιες οι γυναίκες: Στην ανατολίτικη κοινωνία μας, πολλές από αυτές είναι που συνδιαμορφώνουν το “βλέμμα των γυναικών” προς τις πιο πάνω ηλικίες, είναι διατεθειμένες να γοητευθούν από λεφτά, εξουσία και “νοητική ωριμότητα”, παραγνωρίζοντας φυσικά χαρακτηριστικά, όπως η αισθητική του σώματος, ενδεχομένως γιατί ο νεαρός εραστής δεν το πάει καλά το γράμμα, είναι πολλές φορές "άτσαλος" και "ρηχός". Έτσι δεν είναι σπάνιο να βλέπεις μια γυναίκα να γουστάρει έναν άνδρα, που πλησιάζει τα διπλά της χρόνια ή θα μπορούσε να είναι πατέρας της. Θα μπορούσε ενδεχομένως να πει κανείς (αν υπήρχαν στοιχεία) οτι η τάση αυτή ανακόπτεται, όσο περνάνε τα χρόνια ή ίσως “εξισορροπείται” από μια αντίστοιχη με τη γυναίκα να έχει πολύ νεώτερους της εραστές.

Το τοπίο αυτό δημιουργεί έναν αθέμιτο ανταγωνισμό, για τη γυναίκα που βρίσκεται στη μέση ηλικία, ειδικά αν δεν έχει φροντίσει τον εαυτό της ή έχει παραιτηθεί από το “παιχνίδι”. Και σε αυτή τη φράση νομίζω, κρίνεται η ουσία του όλου προβλήματος. Τα πράγματα είναι όντως πιο δύσκολα και αυστηρά για τις γυναίκες, που είναι άλλωστε το φύλο που αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Στο ζήτημα του πόσο θελκτικές είναι, μόνο και μόνο η επιβάρυνση του σώματος από τη γέννα και τον θηλασμό, γέρνει τη ζυγαριά ανεπίτρεπτα εναντίον τους. Θέλει πολύ κόπο και επιμονή, από νωρίς...

Ωστόσο, η σύγχρονη γυναίκα έχει τη δυνατότητα να μαχηθεί αυτό το “αρχίζεις νωρίτερα, τελειώνεις νωρίτερα”. Πολλές φορές μπορεί να παρατείνει τη σεξουαλική της ζωή, πολύ παραπάνω από τον “παραιτημένο” άνδρα. Είναι άλλωστε πιο “επιρρεπής” στο να προσέξει τη φυσική της κατάσταση και την κοκεταρία της. Φτάνει να μην καταφύγει σε τεχνητές μεθόδους.

Πρόσφατα μου ζήτησαν την άποψη μου για το πώς καθορίζουν τα ΜΜΕ την εικόνα που έχουμε για το σώμα μας. Απάντησα τα παρακάτω:

Τα media καθορίζουν πώς βλέπουμε το σώμα μας, στη σημερινή εποχή; Ή μήπως οι “άγνωστοι” αυτοί μηχανισμοί που διαμορφώνουν τις εκάστοτε “μόδες” - και στις οποίες τα ΜΜΕ υπακούουν; Το αυγό ή η κότα έγινε πρώτα;

Το σίγουρο είναι πως, ειδικά για τις γυναίκες, η φαλλοκρατική κοινωνία της κατανάλωσης επιβάλλει ένα δυσβάστακτο βάρος: Να είναι ταυτόχρονα δυναμικές, ελκυστικές, καταναλωτικά θηλυκές και αιωνίως νεανικές, με τρόπους που είναι συχνά απολύτως απωθητικές στον (αρσενικό) δέκτη, όπως είναι τα μπότοξ και οι διάφορες πλαστικές. Δυστυχώς, τα ίδια τα “θύματα” δεν το αντιλαμβάνονται, ενώ η ιατρική βιομηχανία της ανασφάλειας το αποσιωπά.

Ωστόσο, για να μην είμαστε αφοριστικοί, δεν πρέπει επ’ ουδενί να εκμηδενίζουμε τη χρησιμότητα της κοκεταρίας, σε άνδρες και γυναίκες. Η διατήρηση της καλής φυσικής κατάστασης με την κάθε είδους άθληση, η εντεινόμενη προσοχή στη διατροφή, η έκλυση ενδορφινών από την ομορφιά του φλερτ και της αναγνώρισης είναι πολύ σημαντικά πράγματα για την ποιότητα ζωής και τη μακροζωία του ανθρώπου. Φτάνει να μην ξεχνάει κανείς οτι η ουσιαστική εκπλήρωση του στόχου έρχεται όχι με εξαντλητικές δίαιτες, αλλά με τη ζωντάνια και την εκπομπή της σεξουαλικότητας, από καθε κύτταρο του σώματος μας...

H φωτό είναι από το www.tumblr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από τη διασκευή του "I Don't Wanna Be With Nobody But You", από τη Βρετανίδα Joss Stone.

Η "άπιαστη" χαρά της ζωής

Το αφήγημα του αταίριαστου ζευγαριού δεν είναι πρωτότυπο εύρημα στη λογοτεχνία ή στη μικρή οθόνη. Ωστόσο, “Οι άπιαστοι” (όπως πιστεύω θα έπρεπε να είναι η πιο σωστή μετάφραση του “Les Intouchables”) έχουν ορισμένα συγκινητικά στοιχεία, που εξηγούν γιατί η ταινία έσπασε ταμεία - κι έγινε η δεύτερη πιο ευπώλητη στην ιστορία του γαλλικού σινεμά.


Χαρτογραφώντας, έστω απλοϊκά, την σύγχρονη γαλλική κοινωνία, η ταινία καταγράφει την πραγματική ιστορία* ενός πάμπλουτου Γάλλου μεγαλοαστού, πρώην διευθυντή οίκου σαμπάνιας, που είναι τετραπληγικός, μετά από ένα δυστύχημα με παραπέντε, αλλά και μόνος, μετά το θάνατο της γυναίκας του από ανίατη αρρώστεια. Τη βασανιστική ζωή του έρχεται να ταράξει, αλλά και να “γεμίσει”, ένας "άξεστος" μαυρούκος των παρισινών γκέτο, με ποινικό μητρώο, αλλά με δίψα για ζωή και την ικανότητα για άδολη προσφορά.

Τα δίπολα ανάπηρος/αρτιμελής (με τον κωμικό Omar Sy να είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακός με το κορμί και το χαμόγελο του), καλλιεργημένος/άξεστος, σκεπτόμενος αλλά ξενέρωτος/γεμάτος ζωή αλλά ανυποψίαστος πνευματικά, οδηγούν ως άξονες το ξεδίπλωμα των χαρακτήρων.

Ωστόσο, εδώ η αντίθεση “μεγαλοαστικού” και “λαϊκού” δεν γίνεται με το άκομψο αποτέλεσμα του “Μon Pire Cauchemar”, καθώς τον επιφανειακό κυνισμό και των δύο πρωταγωνιστικών ρόλων συνοδεύει μια άπλετη ευαισθησία, προσαρμοστικότητα και κυρίως αναγνώριση της προσφοράς εκατέρωθεν. Ο πλούσιος εργοδότης δηλώνει οτι χρειάζεται τον βοηθό του γιατί “δεν έχει ακριβώς κανένα έλεος, καμία ψεύτικη λύπηση”, αλλά στην ουσία γιατί αναγνωρίζει στην συμπληρωματική προσωπικότητα απέναντι του, τον άνθρωπο που θέλει να του προσφέρει την “άπιαστη” χαρά της ζωής, χωρίς υποχωρήσεις και υποκρισία. Και τελικά, τα πλαστά διλήμματα δεν υπάρχουν, η σύνθεση γίνεται: Μπορείς ταυτόχρονα να είσαι φινετσάτος χωρίς να είσαι άκαμπτος και ψηλομύτης, όπως μπορείς να ακούς τους κλασικούς μαζί με τους Earth, Wind & Fire.

Η κακομαθημένη υιοθετημένη κόρη του “Γάλλου Dustin Hoffman” (η ομοιότητα του "αέρα" είναι μερικές φορές είναι εντυπωσιακή), ο μικρός αδελφός του Sy που είναι βαποράκι στην παρισινή banlieue, η εκπληκτική φιγούρα της Σεναγαλέζας μητέρας, μαζί με διάφορους άλλους χαρακτήρες του λιγότερο ή περισσότερο υποκριτικού bourgeois περίγυρου, συνθέτουν ένα περιβάλλον αρκετά ενδεικτικό της σημερινής γαλλικής πραγματικότητας. Οι σκηνές όμως που κερδίζουν είναι αυτές, στις οποίες ο ένας από τους δύο πρωταγωνιστές ωθεί τον άλλον να ξεπεράσει τα όρια του - και να ανοίξει την ψυχή του στην αισιοδοξία της ζωής, με έναν τρόπο που θυμίζει πολλές φορές το “Bucket List”...

Κομβικός είναι ο ρόλος του soundtrack, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τα "September", "The Ghetto" στη διασκευή του George Benson και "Feeling Good" της Nina Simone, στην original εκδοχή.

Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που βλέπεται από όλους, ακόμα και από αυτούς που θέλουν μόνο να γελάσουν. Και ταυτοχρόνως είναι, με απλά υλικά, μια συγκινητική ωδή στη ζωή, που δικαίως κερδίζει την καθολική αποδοχή...



* Philippe Pozzo di Borgo, né le 14 février 1951, est un homme d'affaires français, devenu tétraplégique à 42 ans en 1993 suite à un accident de parapente.
Il est l'ancien dirigeant de la maison de champagne Pommery. La mort de sa femme le 3 mai 1996, 3 ans après son accident de parapente survenu au Col des saisies le 27 juin 1993, le plonge dans une dépression, dont l'aide à sortir son auxiliaire de vie Abdel Sellou.
Son histoire a inspiré le film Intouchables sorti en 2011, dans lequel François Cluzet tient son rôle. Il a fait l'objet de cette émission sur France 2 diffusée le 22 novembre 2011. Il a raconté son histoire dans "Le Second souffle" (Bayard éditions - 2001).












H φωτό είναι από το www.blogs. indiewire.com και το εξώφυλλο από το www. hyperfencer. blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το "Βoogie Wonderland", από τους Αμερικανούς Earth, Wind & Fire.

Η διαρκής παρουσία του έρωτα

Στην παρουσίαση της “Απουσίας του Έρωτα”, τόλμησα να αναφερθώ στη συζήτηση με έναν υπεραντλατικό φίλο, που ασχολείται με τις ανατολικές φιλοσοφίες.


“΄Ενα από τα λάθη που κάνει ο πολιτισμός μας, ο δυτικός πολιτισμός, είναι οτι εξιδανικεύει και μυθοποιεί τον έρωτα, σε συνδυασμό με την ούτως ή άλλως έντονη τάση του ανθρώπινου είδους προς τη μυθοποίηση, το “αυτοπαραμύθιασμα”. Έτσι, δεν έχουμε μελετήσει επαρκώς και δεν κάνουμε διάκριση, όπως οι ανατολίτες, στους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους σχετιζόμαστε ερωτικά ή αλλιώς “ως ζευγάρια”.

Άλλο λοιπόν η συνεννόηση και η συντροφικότητα, η δυνατότητα δηλαδή του ζευγαριού να αλληλοκατανοείται, να συμπορεύεται και τελικά να είναι “συνέταιρος” και “φίλος”. Άλλο το “romance” και το φλερτ, το να είσαι δηλαδή ερωτευμένος και να χτυπάει η καρδιά σου μόλις βλέπεις τον άλλο να στρίβει από τη γωνία - “to be in love”, όπως λένε οι Αγγλοσάξωνες, κάτι που σπάνια κρατάει πολύ καιρό. Και άλλο (και τελείως διαφορετικό) το να έχεις καλή και βαθιά σεξουαλική επαφή, να μπορείς να κάνεις την υπέρβαση του “να γίνεσαι ένα με τον άλλον”, να βιώνεις την πιο μεταφυσική εκδήλωση που διαθέτει ο μέσος άνθρωπος, μαζί με την τέχνη βεβαίως. Άμα πετύχεις δύο στα τρία, είσαι πολύ τυχερός.”

Εδώ πολλές από τις παριστάμενες κυρίες είχαν αντιρρήσεις. Και αν και η γυναικεία ψυχολογία είναι για μένα γενικώς θαυμαστή, καθώς θεωρώ τη γυναίκα (στατιστικά και σχηματικά μιλώντας) πιο ανεπτυγμένη από πλευράς ψυχικής ολοκλήρωσης και συναισθηματικής νοημοσύνης, ομολογώ οτι πάντα δυσκολευόμουν να ταυτιστώ με αυτή τη συγκεκριμένη “ένσταση”: Πώς μπορούμε (ή τολμάμε) να διαχωρίζουμε το “ερωτευμένος” από την καλή σεξουαλική επαφή, είναι η μόνιμη απορία (κάτι που οι άντρες κάνουν με περισσότερη ευκολία). Και η απάντηση μάλλον έρχεται, αν σκεφτεί κανείς πόσες φορές στη ζωή του έκανε καλό σεξ χωρίς να είναι ερωτευμένος ή και πόσες - παρότι ερωτευμένος - δεν είχε και το καλύτερο σεξουαλικό ταίριασμα...

Η αλήθεια είναι η η σύγχρονη ζωή δεν είναι εύκολη στο ερωτικό πεδίο. Ένα ολόκληρο “μοντέλο σχετισμού”, που βασιζόταν πάνω στις συμβάσεις και τις παραδοχές της απροσχημάτιστα φαλοκρατικής κοινωνίας, έχει καταρρεύσει - καινούργιο ακόμα δεν έχουμε βρει, και θα το ψάχνουμε μάλλον για πολύ καιρό. Μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες (και στον μη αναπτυγμένο κόσμο ακόμα), ο γάμος υπαγορευόταν αποκλειστικά από κοινωνικές και οικονομικές επιθυμίες και επιταγές, η σεξουαλική ζωή πριν από αυτόν ήταν ανύπαρκτη για τους περισσότερους, η γυναίκα αντάλασσε την προστασία της με αιώνια πίστη και υποταγή.

Με τη σεξουαλική απελευθέρωση, από τη δεκαετία του ’60 και μετά, η γυναίκα χειραφετήθηκε, οι σεξουαλικές σχέσεις απενοχοποιήθηκαν - και τα πράγματα έγιναν (ραγδαία) πιο περίπλοκα, ειδικά για τη γυναίκα, που καλείται να υπηρετήσει πολλαπλούς ρόλους. Η κοινωνία παρέμεινε φαλλοκρατική, η γυναίκα καλείται να είναι αυτόνομη στη ζωή (όπως πρέπει), αλλά και να παραμένει αντικείμενο του πόθου - μόνο η διαφορά ανάμεσα στην κοκεταρία ενός άντρα και μιας γυναίκας στο σεξουαλικό παιχνίδι δείχνει πόσο ακόμα τα πράγματα είναι (και ίσως θα παραμείνουν) “άνισα”. Σήμερα πάντως, ολοένα και περισσότερο διαπιστώνουμε πόσο ταυτόχρονα η ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη και από ελευθερία και από την ασφάλεια της δέσμευσης - και από την τόνωση του καινούργιου φλερτ και από την τρυφεράδα της “αγκαλίτσας”.

Αν λοιπόν το “παραμύθι με τον πρίγκηπα (ή την πριγκήπισσα)” είχε κάποτε ένα συγκεκριμένο σενάριο ζωής, σήμερα που οι σχέσεις είναι (ευτυχώς) πιο ελεύθερες, η αίσθηση του ανικανοποίητου μπορεί να διατρέχει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας. Κι όπως καταγράφει η “Απουσία του Έρωτα”, η μοναξιά, η αδυναμία επικοινωνίας, οι μεγάλες προσδοκίες, η εσαεί αναμονή του ιδανικού συντρόφου έρχονται να “τυραννήσουν” τους περισσότερους - ή τέλος πάντων αυτούς που δεν έχουν την τύχη να βρουν ένα ταίριασμα πολύ αρμονικό και να ευτηχήσουν μαζί του, στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους.

Πολλές φορές, ο σύγχρονος άνθρωπος (με μια τάση αυτό να είναι πιο συχνό στις γυναίκες), δεν μπορεί ακόμα να δει την ερωτική επαφή ως αυτοσκοπό, να την απολαύσει στο μέτρο του δυνατού (ταιριάσματος) κάθε σχέσης και να μην προσδοκά “τον καβαλάρη με το άσπρο άλογο”, ώστε να απολαύσει το ερωτικό πάθος (άλλωστε, να μην ξεχνάμε και την αρχική έννοια της λέξης, που σημαίνει “πάθημα”). Και κυρίως, είναι δύσκολο και απογοητευτικό, να φοράμε κάθε τόσο (λες και μπορούμε να ερωτευτούμε δεκάδες φορές στη ζωή μας), το “κοστουμάκι” των δικών μας προσδοκιών και προδιαγραφών στον άλλο, παραμυθιάζοντας στην ουσία τον εαυτό μας και απαιτώντας αυτό που εμείς “προδιαγράψαμε”, αντί να εκτιμάμε κάθε μοναδική σχέση ξεχωριστά.

Αν λοιπόν, με τη βοήθεια της λογοτεχνίας και της τέχνης γενικότερα, νοερά καταφεύγουμε μονίμως στο εξιδανικευμένο, η “απουσία του έρωτα” από τη σύγχρονη ζωή καλεί σε μια διαφορετική ίσως και πιο ισορροπημένη αντιμετώπιση - αυτή της αποστασιοποίησης (που ίσως δεν αρέσει σε πολλούς ως έννοια). Ή καλύτερα, αυτή της “διαρκούς παρουσίας του έρωτα” στη ζωή μας.

Γιατί ο έρωτας δεν είναι μόνο μια δυαδική υπόθεση, είναι υπό μια έννοια μια κατάσταση προσωπική, μια κατάσταση υψηλής ενέργειας και αγάπης για τη ζωή. Αν φυσικά έχει και “αντικείμενο του πόθου”, ακόμα καλύτερα. Ακόμα όμως και το πιο ανεπαίσθητο φλερτ ή το μικρότερο κοπλιμέντο, που δεν έχει σκοπό, παρά μόνο να τονώσει την αυτοπεποίθηση κάποιου που μας αρέσει ή να αποτελέσει μια προσφορά καλού συναισθήματος προς τον άλλον, είναι σημαντικό. Κι ακόμα πιο σημαντικό είναι να μπορούμε να εκτιμήσουμε και να προάγουμε τον ερωτισμό μας, να βιώσουμε κάθε προσφερόμενη σχέση ως αυτόνομη και ταυτόχρονα έντιμη πρόταση επιλογής πλευρών ταιριάσματος, χωρίς να ζούμε με τη μαξιμαλιστική προσδοκία ενός ρομαντικού και ισόβιου “coup de foudre” - που ίσως δεν έρθει ποτέ, ακόμα περισσότερο αν δεν είμαστε εμείς στην υψηλή ετοιμότητα να το βιώσουμε.

Κι αυτή η “υψηλή ετοιμότητα” υπάρχει μόνο αν είμαστε ερωτευμένοι με τη ζωή. Επιζητώντας πάντα την αυτοβελτίωση και αντιμετωπίζοντας τους ανθρώπους με τρυφερότητα και διάθεση προσφοράς, που άλλωστε είναι η λέξη-κλειδί για την ερωτική επαφή. Τότε η ζωή μπορεί να μας κάνει τη χάρη, να μας το ανταποδώσει...









Η φωτό είναι από το www.board. ogame.org και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από την εξαιρετική διασκευή ενός από τα πιο ερωτικά τραγούδια των Cure, του Lovesong, από τη Βρετανίδα Adele. Προσέξτε την παραγωγή, με τα keyoboards σε ήχο οργάνου, την unplugged κιθάρα, τα βιολιά και τα drums να παίζονται στο rim, που φτιάχνουν την "τέλεια" ακουστική ποπ...

Welcome to my life

Πάει καιρός πια που δεν ξέρω αν μια γυναίκα με κοιτάει ερωτικά ή αναγνωρίζει κάτι άλλο επάνω μου, θέλει να μου πει κάτι: Είναι, δεν είναι - α, ναι τον ξέρω, κάτι μου θυμίζει, για να τον κοιτάξω καλύτερα. Μόνο σε κάτι ταξίδια στο εξωτερικό τα πράγματα είναι πεντακάθαρα.
 

Ή μάλλον ξέρω. Πάντα ο άνθρωπος ξέρει. Εδώ ξέρει το σκυλί τις προθέσεις σου, από πενήντα μέτρα μακριά, δεν τις ξέρει ο άνθρωπος; Ξέρει, αλλά δεν θέλει να τις επεξεργαστεί. Να παραδεχτεί ίσως, αυτό που το ένστικτο, τα σωθικά του, του λένε. Γι αυτό πρέπει να τα 'χουμε καλά με τα σωθικά μας.
 
Καθαρά ή όχι, τα μηνύματα είναι πάντα ευπρόσδεκτα. Κι ας είναι ερωτικά κι ας μην είναι. Κι ας είναι φιλικά, χαμογελαστά, εκτίμησης - ακόμα και περιέργειας. Εγώ θέλω πάντα να εκπέμπω κι ας εισπράξω ότι μου αναλογεί. Να λέω αυτό που μου φαίνεται ευγενικό, όμορφο, αξιόλογο. Να το αναγνωρίζω, να το επιβραβεύω, που υπάρχει. Φωναχτά. Και για να μην παρεξηγηθώ, φεύγω αμέσως από το χώρο. Το «καμάκι» μου ήταν πάντα άγνωστη έννοια.
 
Το φλερτ από την άλλη, είναι ουσία ζωής. Είναι αυθύπαρκτο, είναι αυτοσκοπός. Όπως κι έρωτας. Και δεν είναι ανάγκη να οδηγεί στον έρωτα (το "in love", που λένε κι οι Αγγλοσάξωνες), που δεν μπορεί άλλωστε να εμφανίζεται καθημερινά.
 
Στην απουσία του έρωτα όμως, έχω να αντιτάξω τη (μόνιμη) παρουσία του μέσα μας. Γιατί ο έρωτας είναι μια κατάσταση - δεν είναι μόνο μια δυαδική σύναψη. Στην ουσία, είναι η πρόθεση μας για υψηλά επίπεδα ευφορίας με τη ζωή. Είτε έχει, είτε δεν έχει παραλήπτη, «αντικείμενο». Πόσο μάλλον, αν έχει.
 
Αυτή η αγάπη για τη ζωή, απ' όπου κι αν τροφοδοτείται, είναι που μας δίνει το επίπεδο της ύπαρξης. Μαζί με την εξωτερική (και κυρίως την εσωτερική) ομορφιά του «αντικειμένου», βεβαίως.
 
Πριν από πολλά χρόνια, τέτοια μέρα, άνοιξε ένα κεφάλαιο. Ακόμα το κοιτάζω με τη λαίμαργη ματιά του νεοφώτιστου, με την περιέργεια του πεπειραμένου «αμαθούς». Καλωσήλθες στη ζωή μου.










H φωτό είναι από το www.tumblr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το εξαιρετικό "Bienvenue Dans Ma Vie" της Καναδέζας Nikki Yanofski.

H απουσία του έρωτα

Δώδεκα διηγήματα για τη σημερινή μορφή των σχέσεων. Δώδεκα αναγνωρισμένοι συγγραφείς, νεότεροι και παλαιότεροι, ακονίζουν τη γραφίδα τους για να περιγράψουν το τοπίο των σχέσεων στην εποχή μας. Συγκλίνουν μάλιστα σε μια ομόθυμη υπογράμμιση της ανάπαυλας, της προσωρινής ευχαρίστησης και όχι της διάρκειας του έρωτα.


Κοινός παρονομαστής είναι η μοναξιά, η διγλωσσία μερικές φορές, ο απομονωτισμός, το ανικανοποίητο, οι μεγάλες προσδοκίες, ο ναρκισσισμός, η υπολανθάνουσα οργή, η προδοσία, η απάτη, η ψευδαίσθηση του έρωτα, που πότε γίνεται ηλεκτρονικός και πότε παίρνει τη μορφή μπάλας, ο κατά φαντασίαν ερωτευμένος, η αδυναμία να επικοινωνήσει κάποιος με όρους καθημερινούς, γήινους, πραγματικούς, η εσαεί αναμονή του ιδανικού συντρόφου.

Οι συγγραφείς που συμμετέχουν στο βιβλίο είναι οι: Γιάννης Κακουλίδης, Μαρία Σούμπερτ, Γ. Νίκας, Δημήτρης Σωτάκης, Αργυρώ Μαντόγλου, Στρατής Χαβιαράς, Ελένη Γκίκα, Μανώλης Πιμπλής, Μαρία Μαρκούλη, Ηλίας Μαγκλίνης, Χρύσα Σπυροπούλου, Κώστας Θ. Καλφόπουλος.


Εφόσον δεν το "σαμποτάρουν" οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις, θα σας δω εκεί για την παρουσίαση του βιβλίου, που θα γίνει ούτως ή άλλως: Πέμπτη 24/11/11 στις 6μμ, στο βιβλιοπωλείο της Εστίας, Σόλωνος 60, Αθήνα.









To κείμενο είναι από το www.agelioforos.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από τη live εκδοχή του "Sexual Healing" από τον Αμερικανό Ben Harper.

Η ασφυξία του φόβου

Ο φόβος είναι εσωτερικός, είναι δομικός. Χτυπάει μέσα στα σωθικά, εκεί που οι αγγλοσάξωνες λένε “guts”. O φόβος είναι η έλλειψη της αυτοπεποίθησης, της αίσθησης οτι “θα τα καταφέρεις”.


Θα τον καταφέρω τον κερατά. Η αλήθεια θα λάμψει. Η αξία θα επιβληθεί. Δεν μπορεί, η κοινή λογική θα επικρατήσει. Κάποιος από πάνω θα βρεθεί να στείλει στο “πυρ το εξώτερον” τις εμμονές των κομπλεξικών. Η κοινή λογική θα θριαμβεύσει.

Κι αν αυτό που σου λέει η “λογική” σου, δεν είναι παρά ένα υποκειμενικό “wishful thinking”; Γιατί πάντα είναι πιο δύσκολο να κρίνεις και να εκτιμήσεις σωστά, για τον εαυτό σου; Εκεί χτυπάει ο φόβος. Και η ανασφάλεια γίνεται το μικρό, πράσινο ανθρωπάκι που σε καταδιώκει.

Ποιός φοβάται πιο πολύ, αυτός ή εγώ; Θα φύγει νύχτα, δεν θα φύγει; Ή μήπως είναι ακόμα πολύ νωρίς; Κι αν εν τω μεταξύ, εμένα με χαντακώσει; Κι αν μου καταστρέψει τη ζωή, την καριέρα, την ψυχική μου ηρεμία; Κι αν από πίσω του βρίσκονται άλλοι, κρυφοί θρασύδειλοι εχθροί, που απαξιούν να βγουν στο φως της ημέρας;

Κι αν έχω κάνει αλλεπάλληλα λάθη, αν έχω ποντάρει σε “λάθος άλογα”, έχω φερθεί χαζά και απρόσεκτα, έχω καταστρέψει πολύτιμες συμμαχίες; Κι αν έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου; Κι αν αυτό που επιδιώκω έχει τελειώσει προ πολλού - κι εγώ δεν το έχω πάρει χαμπάρι; Κι αν αρνούμαι να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα; Μήπως παραμυθιάζομαι, όπως εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι που δεν μπορούν να εξηγήσουν την αποτυχία τους - και παριστάνουν στον εαυτό τους τα θύματα;

Κι αν η κρίση με πάρει από κάτω - και δεν μπορώ να ορθοποδήσω; Κι αν έχω πάρει “τη ζωή μου λάθος”; Κι αν στα σταυροδρόμια έκανα τις λάθος επιλογές; Κι αν κλώτσησα ένα σωρό ευκαιρίες; Κι αν νομίζω οτι με το σταυρό στο χέρι, ανυποχώρητος και “αλαζόνας”, θα καταφέρω κάτι; Κι αν ακόμα κι ο πιο άξιος να είμαι, περάσω απλώς στο πάνθεον των “εκτιμώμενων, αλλά εκτοπισμένων”;

Κι αν τα λεφτά δεν φτάνουν για τίποτε; Κι αν βυθίζομαι, με μαθηματική ακρίβεια, στη μιζέρια; Κι αν φτάσω να αναπολώ συνέχεια τα προηγούμενα χρόνια - “κάθε πέρσυ και καλύτερα”; Κι αν πρέπει να τα ξεπουλήσω όλα, να συμβιβαστώ με μια ζωή φοβισμένη, μικρή, ανέμπνευστη, χωρίς περιπέτεια - σαν ασφυκτικό καμαράκι;

Κι αν χάσω την ελπίδα; Κι αν τίποτε δεν βελτιώνεται πια - κι όλα μόνο χειροτερεύουν; Κι αν όλα όσα πρεσβεύω είναι εκτός εποχής, ξεπερασμένα; Κι αν δεν υπάρχει σωτηρία, αλλά μπαίνουμε σε μια σκοτεινή εποχή; Μήπως είμαστε σαν κι αυτούς που έζησαν την Belle Epoque - και μετά τους έπνιξε ο πόλεμος στη δυστυχία;

Όχι. Η καλύτερη θεραπεία για την “κατάθλιψη” είναι να περπατάς πολύ, να γυμνάζεσαι και να φροντίζεις το σώμα σου. Δεν θα μας πάρει από κάτω. Η Ευρώπη θα κάνει αυτό που πρέπει, έστω και την τελευταία στιγμή: Θα ενωθεί. Ή τέλος πάντων, θα βαδίσει προς την οικονομική και πολιτική ενοποίηση. Κι εμείς θα τα καταφέρουμε - έχουμε περάσει πολύ χειρότερα. Φτάνει να σταματήσουμε να αντιδρούμε σπασμωδικά και να αρχίσουμε γρήγορα τις “επισκευές” στο σαραβαλάκι μας...

Ο φόβος δεν είναι ο δούρειος ίππος της εξουσίας. Ο φόβος είναι ο εσωτερικός εχθρός - και το όπλο του κάθε είδους αυτουργού της αυθαιρεσίας. Δεν θα μας πάρει την αισιοδοξία. Ούτε την ανάσα. Η ζωή θα νικήσει...



Το post αυτό γράφτηκε για την "Ημέρα ενάντια στο φόβο". Δείτε περισσότερα (μαζί με ένα εκπληκτικό video) εδώ.









H φωτό είναι από τις πεταμένες μάσκες του Chernobyl και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται (προσέξτε τους στίχους) από το "Fear And Love", από το δεύτερο και καλύτερο άλμπουμ των Βρετανών Morcheeba.

H ζωή εδώ και τώρα...

Την ώρα που ο σκηνοθέτης και γκόμενος της Cecile de France της λέει “Πάρε λίγο χρόνο διακοπές, η εκπομπή σου θα σε περιμένει όποτε θέλεις”, γέλασα πικρά. Όπως λέει και ο old boy, ο Clint Eastwood δεν ασχολείται στην πραγματικότητα με το “μετά”, αλλά με το “τώρα”, το “εδώ”. Αυτό που είναι σκληρό, ακόμα κι αν είναι κομψό. Ακόμα χειρότερα αν είναι και άκομψο.


Η κομψότητα της ηρωίδας, που είναι πλούσια και διάσημη, αλλά όχι “κενή”, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το ελαφρώς πρησμένο πρόσωπο του εντελώς Αμερικανού Matt Damon. Που παρεμπιπτόντως, όπως και πολλοί άλλοι Di Caprio της γενιάς του μπορεί να εξελίσσονται σε καλούς ηθοποιούς, δεν έχουν όμως την κομψότητα και τη γοητεία της ενός Paul Newman, ενός Robert Redford ή ενός Al Pacino - φυσικά και του ίδιου του Eastwood. Ίσως έχει να κάνει με τη δική μου γενιά, αλλά και από τους προηγούμενους μεταπολεμικούς “ομορφονιούς” του Χόλυγουντ, θεωρώ τους σταρ των sixties και των seventies πολύ πιο ωραίους.

Στην ωραιότερη επίδειξη του γιατί ο άνθρωπος δεν πρέπει να παίρνει σύνταξη νωρίς, ο κάποτε μέτριος ηθοποιός των σπαγγέτι-γουέστερν κάνει τη μια καλή ταινία πίσω από την άλλη (μόνο την προηγούμενη του δεν είδα, με το ράγκμπυ και τη Νότια Αφρική, λόγω αδιάφορου θέματος). Τόσο κοντά στο θάνατο - κι όμως θέλει να τον πλησιάσει με ανάλυση. Κατά βάση, θέλει να μιλήσει για τη ζωή, που τελειώνει.


Και μάλιστα, δεν θέλει καθόλου να μιλήσει για την πολιτική της πλευρά. Δεν τον ενδιαφέρει αν τα φαρμακεία είναι κλειστό επάγγελμα, αν πρέπει ή όχι να καπνίζουμε στα μαγαζιά λόγω κρίσης, αν πρέπει ή όχι να πληρώνουμε διόδια ή αν πρέπει (επίσης λόγω κρίσης) να συνεχίσουμε να χτίζουμε σε 4 και όχι στα 10 στρέμματα, ώσπου να χτιστεί όλη η Ελλάδα (και αφού βέβαια κάναμε το 21% της χώρα περιοχή Natura, διότι υπήρχε παραδάκι - και τώρα το πληρώνουμε). Δεν τον ενδιαφέρει ούτε καν η τρομοκρατία, γιαλαντζί ή όχι. Η έκρηξη του τρένου, από την οποία σώζεται ο πιτσιρικάς δίδυμος είναι ένα πλάνο μερικών δευτερολέπτων.

Όλη αφήγηση γίνεται για τη μοναξιά της ζωής ή του “πληκτρολογίου” (όπως αποκαλείται το γυναικείο τριγωνάκι στον οριακά οσκαρικό πλέον “Κυνόδοντα”). Γι αυτή την αναμέτρηση με τον εαυτό μας, με τη ζωή μας, με τα επιτεύγματα μας. Η λύση είναι πάλι στον έρωτα, βέβαια. Και στην τέχνη, στη δημιουργία. Μάλλον ο κάποτε “σκληρός” και σχεδόν ακροδεξιά στενόμυαλος Eastwood το έχει καταλάβει - και όπως και με το "Gran Torino" προσπαθεί να ξεπληρώσει.

Δεν με ενθουσίασε όσο αυτό. Αλλά όσο περνάνε οι ώρες, με συγκινεί σιγά-σιγά, σαν τσουνάμι. Η κούραση, οι δουλειές, το πονεμένο χέρι που χρειάζεται αποχή από το πληκτρολόγιο, υποχώρησαν για λίγο. Ίσως για να τιμήσουν ξανά έναν μεγάλο μετανοιωμένο. Και ίσως τον πιο πλήρη δημιουργικά ογδοντάρη του πλανήτη...











H φωτό της ταινίας είναι από το http://theblackboxoffice.com, το σκίτσο από το www.kathimerini.gr και το εξώφυλλο από το www.hassanhajjaj. blogspot.com.

Το post συνοδεύεται από το "Beautiful Tango" της Μαροκινής Hindi Zahra, που ζει και εργάζεται στη Γαλλία.

Time is a thief

Μέρες τώρα, θέλω να γράψω. Δεν προλαβαίνω. Ή μήπως δεν έχω κάτι σημαντικό να πω;


Στην πιο γιορταστική εβδομάδα του χρόνου, βυθίζομαι πίσω στη δισκοθήκη μου - και στο χρόνο. Τα διαμάντια βγαίνουν σιγά-σιγά έξω, αποκαλύπτονται μέσα στο (όχι πάντα αδιόρατο) φιλμ σκόνης, σαν τα σαλιγκάρια στη βροχή. Πού το είχα αυτό; Και αυτό το έχω; Τι λέει εδώ, 1991, 1993; Τότε που αναβίωνε παντού η τζαζ, δίνοντας το εναρκτήριο λάκτισμα στην πιο μεταμοντέρνα δεκαετία της ζωής μου - μάλλον την καλύτερη. Τότε που η Ελλάδα πάσχιζε να ξεφύγει από τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του τύπου “δεν ακούω, πάρτε το μηδέν”...

Γιατί φτάσαμε τόσο γρήγορα στο 2011; Για να μοιάζει η δισκοθήκη μου σαν κάβα με πολύτιμα (και μη) κρασιά; Για να καταλαβαίνω επιτέλους τι σημαίνει “συμπυκνωμένη πείρα”; Ή για να δείξει το τέλος της αθωότητας, σε μια εποχή ολόκληρη;

Δεν θέλω να γράψω για τις διεκδικήσεις και τις ενστάσεις (δίκαιες ή άδικες) κοινωνικών ομάδων - έτσι κι αλλιώς μοιάζουν σα να θέλει ο καθείς να διαφυλάξει το προσωπικό του συμφέρον, την ώρα που το σκάφος βουλιάζει. Ούτε θέλω να πιστέψω οτι δεν θα ξεφύγουμε ποτέ από τις ελλείψεις μας και οτι δεν έχουμε μέλλον, αν και είναι πολύ πιθανόν αν δεν αποφασίσουμε να δουλέψουμε σκληρά, διορθωτικά και εξαγωγικά. Δεν θα με πάρει από κάτω οτι όλο στα ίδια γυρνάμε - κι οτι οι δυνάμεις της συντήρησης προσπαθούν να επαναλάβουν και στον έλεγχο της αστυνομίας, εκείνο το αμίμητο, που έγινε κουτοπόνηρα, πριν απελευθερωθεί το επάγγελμα των φορτηγατζήδων: Αλλαγή χωρίς αλλαγή...


Έχω μια αίσθηση του “ή τώρα ή ποτέ”. Ο χρόνος είναι κλέφτης - δεν το βλέπεις στη δισκοθήκη σου; Και γιατί αγχώνεσαι; Αφού η ζωή ξαναρχίζει στα 46, το λένε και οι μελέτες...

Καλή χρονιά σε όλους!









Το γραφικό είναι από το www.macuarium.com, το γράφημα από το www.tanea.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Young Hearts Be Free Tonight", στη διασκευή του Φλαμανδού Pieter Embrechts.

Το "δικό μου" Balthazar

Η σχέση μου με το Βalthazar ήταν πάντα μια σχέση "εκ των έσω". Φίλος και συμμαθητής της Λίλας από την 1η Δημοτικού, έχω την ανάμνηση αυτού του υπέροχου αρχοντικού χαμένη κάπου στις αρχές της εφηβείας μου - χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω πότε ακριβώς το πρωτοσυνάντησα. Για μένα ήταν πάντα εκεί, συνυφασμένο με το μεράκι και τα ιδιαίτερα ταλέντα των γονιών της Λίλας, της Καίης Τσιτσέλη και του Νίκου Παλαιολόγου.


Παραμένει πάντα εντυπωσιακό να σκέφτεται κανείς οτι αυτή η έπαυλη είχε - όταν οι Αμπελόκηποι, κάπου στα 1900, ήταν αυτό που λέει πραγματικά το όνομα τους - έναν κήπο που έφτανε μέχρι το σημερινό Πύργο των Αθηνών. Κατοικία ενός πλούσιου βιομηχάνου, που αργότερα ξέπεσε, το εντυπωσιακότερο στοιχείο του Balthazar ήταν για μένα πάντα οι δύο κυρτές σκάλες της εισόδου του. Το όλο σκηνικό με τους φοίνικες παραμένει εντελώς "αποικιοκρατικό", ακόμα και σήμερα - σαν κομμάτι μιας εποχής και μιας ρομαντικής, κοσμοπολίτικης ατμόσφαιρας, που μόνο σε όνειρα ή σε ταινίες συναντά κανείς.

Οι μετέπειτα περιπέτειες του κτηρίου - πέρασε στην ιδιοκτησία τράπεζας, ο πάνω όροφος κατατμήθηκε με χωρίσματα για να φιλοξενήσει πρόσφυγες, έγινε "κομμαντατούρ" - δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να προσθέσουν στη θλιμμένη αρχοντιά του, θυμίζοντας οτι η ιστορία του 20ού αιώνα ήταν πολύ σκληρή για την ανθρωπότητα...

Πάλι σε εποχές δύσκολες, στη διάρκεια της δικτατορίας, η Καίη και ο Νίκος - και οι δύο ιδιότυποι "έλληνες του εξωτερικού", που περιπλανήθηκαν από τη Ρουμανία, την Κεφαλοννιά, τη Μύκονο, τη Μασσαλία και τη Βρετανία ως την Ινδία και τη Νιγηρία - αποφάσισαν να εγκατασταθούν στην Αθήνα και να κάνουν το κέφι τους (τη μαγειρική) επάγγελμα.

Κι έτσι, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '70, έγινε το Balthazar... Ένα εστιατόριο κοσμοπολίτικο, φινετσάτο - αλλά και ταυτόχρονα "ερασιτεχνικό". Πολύ ακριβό, όχι για την ποιότητα του - αλλά για τα γούστα της νέας "πλουτοκρατίας", που γεννιόταν στη χουντική Ελλάδα και σαφώς προτιμούσε να πάει να ξοδέψει τα χιλιάρικα της στα μπουζούκια ή σε πιο συντηρητικά, "κατεστημένα" ρεστοράν. Παρά το υπέροχο εσωτερικό του, με τις συλλογές του Νίκου από πίνακες με καράβια, γυαλικά, πολυελαίους κι έργα του φίλου της οικογένεις Αλέξη Ακριθάκη, πολλές φορές, το χειμώνα το Balthazar ήταν στενάχωρα άδειο...

Το καλοκαίρι όμως, άνθιζε... Δικτυωμένο πολύ καλά στους ξένους οδηγούς, με εξαιρετικές κριτικές - και με επιπλέον "όπλο" έναν υπέροχο κήπο - γέμιζε από Αθηναίους και (κυρίως αμερικανούς) τουρίστες που μπορούσαν να εκτιμήσουν τα θέλγητρά του. Δε θα ξεχάσω ποτέ το λουκούλειο γεύμα που είχε παραγγείλει ένας Γερμανο -αμερικανο-εβραίος θείος μου, έχοντας "ανακρίνει" από πριν το Νίκο για το πόσο "καυτό" μπορεί να κάνει ένα κάρυ... Είχε "βρει τον άνθρωπό του" στην Ελλάδα.

Για πολλά χρόνια ζούσα το Balthazar στο υπόγειο... Εκεί όπου η Καίη, αλλά και η αδελφή του Νίκου, η εξαιρετική Ρούλα, έφτιαχναν τις νοστιμιές του "μπουφέ" - όπως λένε οι εστιάτορες οτιδήποτε δεν αφορά το κυρίως πιάτο. Είχα προνομιακή πρόσβαση σε όλες τις νοστιμιές - και κυρίως στη μοναδική "τάρτα τζαμάικα", το συγκλονιστικό αυτό γλυκό με ρούμι και τη μυστική συνταγή της επιτυχίας, που σε μεγάλο βαθμό οφειλόταν σε ένα "ταπεινό" μπισκότο.

Πολλές φορές. μετά τη βραδινή μας έξοδο με τη Λίλα, μαθητές ακόμα, πηγαίναμε μια βόλτα από το Balthazar. Τους αγαπούσα και νομίζω με αγαπούσαν κι αυτοί - ήμουν ο φίλος της μονάκριβης κόρης τους.

Αυτό που άργησα να συνειδητοποιήσω ήταν οτι το Balthazar δεν ήταν μόνο μια δήλωση "ευζωίας", μια πρωτοποριακή άποψη γεύσης - αλλά οτι υπήρξε και το πεδίο συγκέντρωσης ανθρώπων της διανόησης και της τέχνης, έξω από κατεστημένα καλούπια. Η ιδιότυπη "διεθνής" κοσμικότητα του είχε να κάνει κυρίως με τη λογοτεχνική και "πολιτική" προσωπικότητα της Καίης - αλλά και τον μοναδικό "κοσμοπολιτισμό" του ζεύγους.

Κάποτε ήρθε η ώρα που η Καίη και ο Νίκος κουράστηκαν... Οι εποχές άλλαζαν, η δεκαετία του '80 είχε φέρει στο προσκήνιο τα music-bars. Οι Παλαιολόγοι "ενέδωσαν", είχαν μεγαλώσει πιά - και το Balthazar γνώρισε, γι' αρκετά χρόνια ακόμα, μια άλλη αίγλη. Η πρώτη μεταμόρφωση ήταν εντυπωσιακή και το πρώτο team εργαζομένων δυναμικό και λαμπερό.

Το μαγαζί άνοιξε τις πόρτες του σ' έναν καινούργιο κόσμο...
Η συνέχεια είναι γνωστή. Ακόμα λέγεται "Balthazar” - κι ό,τι κι αν γίνει στο μέλλον, αυτή η στριμωγμένη από πολυκατοικίες και δημόσια κτήρια έπαυλη, θα είναι για πολλά χρόνια ακόμη, το γνωστό μας "Balthazar”. Κι η αύρα της Καίης και του Νίκου θα είναι πάντα εκεί, μεσα στο χώρο αυτό - που ακόμα θυμίζει τη γεύση της "τάρτας Τζαμάικα"...






Η κουζίνα του Balthazar (1973-1983)

Συνταγές και ιστορίες από ένα εστιατόριο της Αθήνας
Κείμενα και Επιμέλεια: Λίλα Παλαιολόγου - Βαγγέλης Πελέκης
Εκδόσεις: Ιστός Διαστάσεις: 21,5 Χ 26,5 εκ., σκληρό εξώφυλλο Σελίδες: 326
Τιμή: 40 ευρώ

Κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2010 το βιβλίο “Η κουζίνα του Balthazar 1973-1983” από τις εκδόσεις Ιστός. Στις 325 σελίδες του βιβλίου παρουσιάζονται με καλαίσθητο τρόπο 277 δοκιμασμένες συνταγές από όλη την Ελλάδα και τον κόσμο, με ειδικό κεφάλαιο για την ινδική κουζίνα. Οι πρωτότυπες αυτές συνταγές έκαναν το εστιατόριο Balthazar διάσημο όταν πρωτοάνοιξε τις πόρτες του τον Σεπτέμβριο του 1973. Οι Αθηναίοι ακόμα μιλούν για τις γευστικές αλλά και κοινωνικές εμπειρίες που έζησαν εκεί.

Στο χώρο κυριαρχούσαν οι προσωπικότητες των ιδιοκτητών: της Καίη Τσιτσέλη και του Νίκου Παλαιολόγου. Συγγραφέας η πρώτη, με διεθνή ακτινοβολία (κρατικό βραβείο διηγήματος 1999), κοσμοπολίτης, Μυκονιάτης στην καταγωγή ο δεύτερος, έκαναν μαζί ένα εκρηκτικό συνδυασμό. Το εγχείρημά τους να στήσουν το Balthazar, ένα εστιατόριο υψηλών προδιαγραφών και πρωτότυπων γεύσεων, βρήκε ανταπόκριση στην αστική τάξη της Αθήνα ενώ ταυτόχρονα έδωσε στέγη σε καλλιτέχνες και διανοούμενους της μεταπολίτευσης. Το πνεύμα αυτό μεταφέρεται και στο βιβλίο που εκτός από τις ενδιαφέρουσες συνταγές διανθίζεται και με φωτογραφίες από δεκάδες μοναδικά έργα τέχνης καλλιτεχνών-θαμώνων του εστιατορίου αλλά και με ιδιαίτερα αντικείμενα από τις συλλογές του συλλέκτη Νίκου Παλαιολόγου. Έργα του Αλέξη Ακριθάκη, του Μίνου Αργυράκη, του Περικλή Βυζάντιου, του Γιάννη Γαΐτη, του Τάκη, του Paolo Colombo, του Γιάννη Τσαρούχη, του Κοσμά Ξενάκη, του Θέμου Μάιπα και πολλών άλλων καλλιτεχνών κοσμούν τις σελίδες του βιβλίου.

Η κόρη τους Λίλα Παλαιολόγου και ο σύζυγός της Βαγγέλης Πελέκης ξεκίνησαν την προσπάθεια αυτής της έκδοσης ήδη από το 2003 όταν ακόμα ο Νίκος Παλαιολόγος ζούσε, μιας και βρέθηκε στα χέρια τους ένας ολόκληρος κόσμος από φωτογραφίες, κείμενα, άρθρα, επιστολές, συνταγές, όλα γύρω από το Balthazar. Μαγείρεψαν μαζί με το Νίκο, δοκίμασαν, διόρθωσαν και... ιδού το αποτέλεσμα, δέκα χρόνια μετά: “Η κουζίνα του Balthazar 1973-1983”.

Ο σχεδιασμός έγινε από την ίδια την Λίλα Παλαιολόγου ενώ τα κείμενα τα έγραψαν μαζί με το Βαγγέλη Πελέκη. Στην εισαγωγή παρατίθενται κείμενα των Καίη Τσιτσέλη, Λίλας Παλαιολόγου, Edmund Keeley, Παναγιώτη Παπαϊωάννου, Προκόπη Δούκα, Francoise Arvanitis, Κerin Hope, Μαρίνας Ηλιάδη και Jean Bernier, Νίκης Καναγκίνη, Έρσης Σωτηροπούλου, Βαγγέλη Πελέκη, Νίκου Παλαιολόγου και ένα ποίημα της Αγγλίδας ποιήτριας Ruth Padel, όλοι μάρτυρες αυτού του μύθου!

Ένα βιβλίο φαγητού και τέχνης ή της τέχνης του φαγητού!










Το κείμενο αυτό γράφτηκε για το παραπάνω βιβλίο.

Η φωτό του Balthazar, τo εξώφυλλο του βιβλίου είναι της Λίλας Παλαιολόγου και το εξώφυλλο του δίσκου από το http://bittalk.org.

Το post συνοδεύεται από το "As Time Goes By", στην εκτέλεση των Κουβανών Ibrahim Ferrer και Omara Portuondo.

Ένα πεινασμένο στόμα

O Γιάννης Γεωργιάδης είναι ένας φιλόδοξος φοιτητής της Νομικής. Έχει τα νιάτα του, την ομορφιά του, μια επικίνδυνη εξυπνάδα, αλλά και τίποτ’ άλλο. Ορφανός από μικρός, σπούδασε δουλεύοντας ως εκπαιδευτής σκύλων.

Ο Χρίστος Κρεμόπουλος, αντίθετα, ένας από τους γνωστότερους καθηγητές του, έχει κύρος, τραπεζικούς λογαριασμούς και βέβαια υψηλές διασυνδέσεις. Συναντιούνται ένα βράδυ τυχαία στον Λυκαβηττό, βγάζοντας βόλτα τα σκυλιά τους, και η... μάχη αρχίζει. Τι θέλει το πεινασμένο στόμα του νεαρού φοιτητή με τόσο πάθος από τον καθηγητή του; Τα λεφτά του; Τη γυναίκα του; Το γιο του; Τη δουλειά του; Τη ζωή του; Ό,τι κι αν θέλει, το σίγουρο είναι πως έχει αποφασίσει να το πάρει. Θα εισβάλει σαν άγγελος εξολοθρευτής στον κόσμο του ανυποψίαστου καθηγητή και θα τον αλώσει ως γητευτής με τη μέθοδο που εκπαίδευε τα σκυλιά. Το όπλο του, άλλωστε, είναι μια κυνική γνώση γραμμένη στο πετσί του: Δημοκρατία δεν υπάρχει, ούτε στην κοινωνία των σκύλων ούτε στην κοινωνία των ανθρώπων. Μόνο αφεντικά και δούλοι.

Μια ιστορία ζήλιας, πόθου και πάθους, για έναν άνθρωπο που έφτασε μέχρι τα άκρα – και τα ξεπέρασε.




Αν δεν έχεις επαφή με τον κόσμο των σκύλων, οι τίτλοι των κεφαλαίων μπορεί και να σε απωθήσουν. Το μυθιστόρημα όμως της Λένας Διβάνη δεν εξαντλείται επ’ ουδενί στη μελέτη των σχέσεων και των μεθόδων επικυριαρχίας, που αφορούν στην εκπαίδευση των κατοικίδιων. Παίρνει αφορμή από αυτές - και χτίζει ένα εντελώς καθημερινό πλέγμα ψυχολογικών παρατηρήσεων πάνω στη σύγχρονη νεοελληνική κοινωνία.

Με σπαρταριστές περιγραφές και κυρίως απαστράπτουσες ατάκες, η Διβάνη προκαλεί από την πρώτη σελίδα, αυτό που επιθυμούν (ίσως) όλοι οι συγγραφείς: Να σε κάνει να ρουφάς με βουλιμία (και πολλές φορές γέλιο) την πλοκή, αυξάνοντας την αγωνία και την περιέργεια για το “πού πάει” αυτό το οικείο δράμα της διπλανής πόρτας. Το ψυχογράφημα των χαρακτήρων, οι παρατηρήσεις για τη γλώσσα του σώματος, τα κοινωνιολογικά σχόλια, οι φαρμακερές “μπηχτές” (που άλλες φορές εκφωνούνται και άλλες όχι) είναι όλα στοιχεία ενός μεταμοντέρνου “ταχτσικού” τοπίου. Το Κολωνάκι και ο τρόπος ζωής στην Ελλάδα της ευμάρειας, οι παθογένειες και η διαπλοκή στα πανεπιστήμια, η δίψα για κοινωνική ανέλιξη και οι ανυπόφοροι εγωισμοί των ηρώων συνθέτουν ένα τοπίο δυσοίωνο, αλλά και τόσο κοντινό και γνώριμο, που εξηγεί πάρα πολλά για την πορεία της μεταπολιτευτικής μας κοινωνίας, αλλά και για την ανθρώπινη φύση. Με τη διαφορά οτι, όπως κάθε τραγωδία που σέβεται τον εαυτό της, υπεισέρχεται και στον κόσμο των άκρων - αντιμετωπίζοντας όμως τη μετανάστευση, τα ναρκωτικά και το έγκλημα, χωρίς ίχνος ρατσισμού.

Με το εύρημα της ταυτόχρονης αφήγησης σε πρώτο πρόσωπο, από τους δύο ήρωες, το μυθιστόρημα οδηγεί στην κάθαρση, αφήνοντας τα σχόλια - και την έκπληξη, παρά τους σαφείς υπαινιγμούς - στον αναγνώστη. Το θράσος, η απάτη, η βουλιμία δεν μπορούν ποτέ να επιβραβευτούν, όσο κι αν πατάνε στις αδυναμίες και τα λάθη των άλλων. Η Διβάνη όμως δεν προσεγγίζει το ζήτημα από ηθικολογικής πλευράς, ούτε εξαντλείται στις κοινοτοπίες της ψυχολογικής μας εμπειρίας, περί συμπλεγμάτων. Όσο κι αν “προπαγανδίζει” την αυτοπεποίθηση και τη δύναμη, στη ουσία πραγματεύεται ένα από τα δυσκολότερα κεφάλαια του πολιτισμού μας: Ούτε η ευφυία, ούτε τα πρωτόγονα ένστικτα αρκούν, όταν το IQ δεν καλλιεργείται αρμονικά με το ΕQ. Αν ο καθηγητής Κρεμόπουλος είναι ασπόνδυλος (“δεν έχει σώμα”), ο πεινασμένος φοιτητής του δεν έχει έρμα, ούτε στο σώμα, ούτε στο μυαλό. Και υπαινικτικά, αλλά καθαρά “γιαλομικά”, η συγγραφέας θυμίζει οτι μόνο η ισορροπία και οι σχέσεις, οι πραγματικές σχέσεις, μπορούν να αντιμετωπίσουν “το κρύο εκεί έξω”...


Μπορείτε να διαβάσετε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου εδώ.










Η φωτό είναι από το www.kastaniotis.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από το "Baby It' s Cold Outside" με τη φωνή της Norah Jones και του Willie Nelson, από το τελευταίο της άλμπουμ, με ντουέτα μιας δεκαετίας.

Η ψυχολογία της κόντρας

Ο διάλογος είναι τέχνη. Είναι και η πεμπτουσία της δημοκρατίας. Όχι μόνο - και των σχέσεων. Ο διάλογος προϋποθέτει και μια κοινή πλατφόρμα: Τρόπου συνεννόησης, κοινών αξιών, κόκκινων γραμμών.



Είναι φυσιολογικό που σε κάθε κοινωνία, σε ολόκληρο τον πλανήτη, καλύπτεται όλο το φάσμα των απόψεων; Είναι οι απόψεις που ασφυκτιούν και πρέπει να εκφραστούν; Ή είναι η ανάγκη του καθενός - παράλληλη με την ανάγκη της οπαδοποίησης - να βρει τη δική του μικρή niche κοσμοθεωρίας, διαφορετική από του διπλανού του; Μήπως η ίδια η ανάγκη της διαφοροποίησης φτιάχνει μαγαζάκια προσωπικής έκφρασης, που πλασάρονται ως ρεύματα ιδεών;

Και τι συμβαίνει όταν η ανάγκη είναι καθαρά ψυχολογική; Γιατί κάποιοι είναι μονίμως με τους Ινδιάνους, είτε είναι δίκαιο είτε είναι άδικο; Φταίει το γονίδιο του αριστερού; Ή μήπως υπάρχει το γονίδιο της κόντρας; Και πόσο το προσωπικό συμφέρον διαμορφώνει τις θέσεις του καθενός; Και πότε οι μεταρρυθμίσεις είναι "μεταρρυθμίσεις";

Η κρίση σε βάζει πολλές φορές στον πειρασμό να αναθεωρήσεις. Είναι κακό; Όχι φυσικά, η αναθεώρηση είναι η πεμπτουσία της εξέλιξης της σκέψης, ειδικά στην πολιτική. Μήπως όμως ο πειρασμός είναι το δικό σου συμφέρον, η δική σου μείωση του μισθού, η δική σου προσωπική απογοήτευση, ο δικός σου προσωπικός κυνισμός, η δική σου προσωπική κατάθλιψη, ο δικός σου προσωπικός γολγοθάς;

Και ποιόν κοντράρεις; Έχει σημασία. Είσαι με όποιον κατεβαίνει στους δρόμους, είτε είναι κατά του Σαρκοζί, είτε είναι κατά της απελεύθερωσης των επαγγελμάτων;

Αν κάτι έχει σημασία στη συμμετοχή, στην προσπάθεια, στο θετικό είναι οτι σε βγάζει από τη μόνιμη μεσογειακή αμφισβήτηση. Την εύκολη απόρριψη, την αβασάνιστη κριτική, τον κυνισμό της ανωριμότητας. Έστω και για λίγο. Γιατί αλλιώς, πρέπει απλώς να δεχτούμε οτι είμαστε - ο κάθε άνθρωπος - ένας ακλόνητος καμβάς φτιαγμένος από τις ίδιες κλωστές, αλλά διαφορετικό σχέδιο. Που δεν μπορούμε ποτέ να αυτοβελτιωθούμε. Απλώς να αμπελοφιλοσοφούμε...








H φωτό από τις απεργίες κατά Σαρκοζί είναι από το www.boston.com και το εξώφυλλο από το http://ohlalaradio.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το "Ma jolie petite fleur" του Γάλλου Henri Salvador.

O απολογισμός ενός reunion

Πάντα είναι ευχάριστο - για μένα τουλάχιστον - να βλέπεις τους ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσες μαζί. Ακόμα κι αν έχουν συμπληρωθεί 30 συναπτά έτη (!) από την αποφοίτηση...


Είναι όμως και “επικίνδυνο”, είναι λιγάκι στην κόψη του ξυραφιού. Όχι μόνο γιατί “παίζουν” όλα τα εγωιστικά ένστικτα και οι ανασφάλειες (“α, κοίτα πώς έχει γίνει αυτός, κι εγώ έτσι είμαι, όχι είμαι καλύτερα, δεν έχω παραιτηθεί”), αλλά και γιατί - θέλεις δεν θέλεις - κάνεις έναν απολογισμό του πού είσαι έχεις φτάσει και πού πας. Ένα σχολείο ίδιο και απαράλλαχτο (κάποιων τα παιδιά ήδη το τελειώνουν), άλλοι ζουν σε μακρινά κι εξωτικά μέρη, έχουν ολοκληρώσει ίσως κύκλους που εσύ δεν έχεις καν αρχίσει (για καλό;) - κάποιοι δεν υπάρχουν πια, για διάφορους λόγους. Τα reunion είναι μια ζωή στο fast forward που περνάει μπροστά στα μάτια σου.

Έχω ένα προνόμιο, σε σχέση με τους συμμαθητές μου: Όλοι θυμούνται το όνομα μου και (όσοι ζουν εδώ) ξέρουν τι κάνω επαγγελματικά - είναι η έκθεση της δουλειάς μου που το εξασφαλίζει αυτό. Και πρέπει να πω οτι χθες, δέχθηκα από τους περισσότερους ένα κύμα πολύ θερμής εκτίμησης και αγάπης γι αυτά που κάνω, είτε στην τηλεόραση, είτε στο ραδιόφωνο (χωρίς να λείψει και η κριτική) - και τους ευχαριστώ.

Επίσης πρέπει να πω οτι, σε αντίθεση με το reunion της εικοσαετίας, βρήκα τη συντριπτική πλειοψηφία σε εξαιρετικά καλοδιατηρημένη και νεανική κατάσταση, με πολύ κέφι και διάθεση για χορό. Παρά τον συνήθη dj, του δώσαμε και κατάλαβε στον ιδρώτα - μέχρι που κατέβηκαν και οι απόφοιτοι του 2000, που είχαν από πάνω παρόμοιο πάρτυ, αλλά “το δικό μας ήταν πιο ζωντανό”. Πρωταθλητές του χορευτικού στυλ ο ανεπανάληπτος Τσίκας (που ήρθε από τη Βρετανία) και ο Κωνιός. Για τις κυρίες δεν θα πω, γιατί θα στενοχωρήσω ίσως κάποιες, αλλά οι διοργανώτριες Μαντώ και Γιολάντα ήταν, όπως πάντα, οι ψυχές του πάρτυ, νομίζω.

Σε μια ιδιαίτερη στιγμή της ζωής σου ή της επικαιρότητας, το reunion σταματάει το χρόνο. Από πού να ξεκινήσεις και τι να πεις; Για τα επαγγελματικά του καθενός (αναπόφευκτα), τα οικογενειακά, τα πολιτικά; Το “συναισθηματικό μάθημα” που παίρνεις είναι οτι αυτός ο μικρός κύκλος των συμμαθητών, που κρατάς ως προσωπικές σχέσεις, πρέπει να διευρυνθεί. Ακριβώς γιατί το συναισθηματικό στοιχείο, όταν μπορεί να αποφύγει την άμβλυνση (ή ακόμα χειρότερα την πλήρη αλλοίωση) της αντικειμενικής όρασης, είναι αυτό που τελικά προάγει τη ζωή και τις συνθήκες της. Κι όπως συμπέραινε (εξ αρχής και τελικά) ο Γιάλομ στον “Σοπενάουερ”, οι σχέσεις είναι τελικά ο τρόπος για να απαντήσεις σε κάθε υπαρξιακή ανησυχία...








H φωτό του 16άρη (;) Προκόπη με τον κύριο Ροβολή στην τάξη είναι αγνώστου φωτογράφου, αλλά την ανέσυρε και μου την έστειλε ο Μανώλης Παπαμανώλης - ενώτο εξώφυλλλο είναι από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Memories" του Αυστριακού Waldeck.

Conception

Ποτέ άλλοτε η άσφαλτος της Αθήνας δεν μου είχε κάνει τόσο “αλγεινή” εντύπωση. Όπως μετά από δύο εβδομάδες ελεύθερου κάμπινγκ, το πάτωμα σου φαίνεται ξένο και ανυπόφορο, έτσι (αυτή τη φορά) μου φάνηκε απίστευτα εχθρική, σε όλους τους δρόμους, μεγάλους και μικρούς, με όλα αυτά τα αλλεπάλληλα μπαλώματα και τις σιδερένιες πλάκες-λακούβες - αλήθεια πόσα δίκτυα μπορεί να υπάρχουν στη μέση μιας λεωφόρου, όπως η Πειραιώς; Παρά το οτι βρισκόμουν σχεδόν ένα μήνα στο Αιγαίο, με τους κατά τεκμήριο πιο αφρόντιστους δρόμους...



Όταν είναι άδεια, η πόλη μπορεί να είναι και πιο φιλική, αλλά και πιο εχθρική. Το κλίμα πάντως αυτού του άφταστης ομορφιάς λεκανοπεδίου που καταστρέψαμε αποτελεί βάλσαμο, με την ξηρότητα του. Το συνεχές ταξίδι στο Νότιο Αιγαίο έκρυβε πολλές παγίδες υγρασίας, για το άμαθο σώμα ενός “πρωτευουσιάνου” - όσο και να πρόκειται για την τριακοστή (ακριβώς) φορά. Και τρομερές σκηνές γοητείας φυσικά: Τα κρυστάλλινα νερά του Λιβυκού στην Κρήτη, η άγρια ομορφιά του βράχου της Ανάφης και η διάφανη παραλία του Ρούκουνα, η ανεπανάληπτη “μεξικάνικη” αυθεντικότητα της Φοινικιάς στη Σαντορίνη, τα χρώματα και το φως στα ορεινά της Τήνου.

Οι διακοπές είναι ένα conception (κι όχι “inception”) της σύγχρονης δυτικής ζωής. Σε κάποιους λείπει, ενώ κάποιοι άλλοι προσπαθούν να ξεφύγουν από αυτό. Για μένα, μετά τις 20 Αυγούστου, αρχίζει η διαδικασία της επιστροφής. Οι συσωρευμένες σκέψεις, το ξεκαθάρισμα και η ξεκούραση του μυαλού (όπως στα όνειρα), οι εναλλακτικές δίοδοι που προσφέρουν οι νέες συνάψεις, η αποχή (συνειδητή ή όχι) προετοιμάζουν για ένα νέο ξεκίνημα.

Αυτό το καλοκαίρι δεν ήταν ανέμελο και ήσυχο. Οι ναρκισσισμοί και οι μικρότητες της ματαιοδοξίας που μας περιβάλλει, η λογοτεχνία που παίρνει ερεθίσματα από το σήμερα (αλλά όλο κάτι της λείπει), οι αδεξιότητες και οι υποκρισίες της πολιτικής, οι προσδοκίες για μια ουσιαστική ανάταση κι όχι μια τυφλή εξέγερση, τα αισθητικά άλματα στο κενό, η καθημερινότητα κι η ανθρωπιά μας - οι όχι πάντα γοητευτικές ελλείψεις μας τελικά, είναι τα εφαλτήρια για να ξανασυναντηθούμε διστακτικά, σαν τα σινεμά που δεν ξέρουν αν πρέπει να ανοίξουν ακόμα. Το τέλος μια εποχής είναι πάντα μια διάψευση - εκτός αν έχουμε μάθει να επενδύουμε στην αποστασιοποίηση. Δύσκολο, ακόμα και για αυτούς που το κηρύσσουν...

Έλειψα πολύ από αυτό το χώρο - ελπίζω για καλό. Με χαρά σας ξαναβρίσκω. Με το αεράκι, την αλμυρή γεύση και τους ήχους μιας θάλασσας που θα έπρεπε να καθορίζει τη ζωή μας πολύ περισσότερο. Ξέρω οτι σύντομα θα κάνουν fade out - ελπίζω όχι στο γκρί...







Η φωτό τραβηγμένη από την Οία της Σαντορίνης είναι δική μου (και "βελτιωμένη" με την ευγενή καλοσύνη του Γιώργου Βαρβάκη) και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Mackin'" του Βρετανού Ronny Jordan.

Άνοιξη...

Αυτό δεν ήταν - απλώς - είσοδος της άνοιξης (επισήμως χθες, με την εαρινή ισημερία). Αυτό ήταν ότι πιο εξαντλητικό υπάρχει...




Όπως είπε κι ένας επισκέπτης: Καλό κουράγιο!





Οι φωτό είναι από τα http://www.mccullagh.org και http://static.guim.co.uk

Με την άνοιξη, άλλοι έρχονται κι άλλοι φεύγουν. Στους τελευταίους και ο κάποτε τραγουδιστής των Βοχ Τοps, Alex Chilton. Το post συνοδεύεται από το "Take It Off", χαρακτηριστικό του "ανεξάρτητου" ήχου του...

H “αγία τριάδα” της ομορφιάς

Η κουβέντα στο κυριακάτικο τραπέζι πήρε μια “συνηθισμένη οδό”. Έφυγε από τα πολιτικά και - με αφορμή πρόσφατες ταινίες - πήγε στο αγαπημένο θέμα ανδρών (και γυναικών): Ποιοί είναι οι πιο όμορφοι σταρ...

Έχει σημασία; Γιατί μας αφορούν άνθρωποι που είναι τόσο μακριά από τη δική μας πραγματικότητα - άπιαστοι για μας τους κοινούς θνητούς; Γιατί θέλουμε να θαυμάζουμε είδωλα - όχι για πράξεις - αλλά γι αυτό που εκπέμπουν εξωτερικά; Δεν έχω απάντηση, πέρα από τη διαπιστωμένη ανάγκη του ανθρώπου να έχει πρότυπα - και ομορφιάς...


Χμμ.. Και η ομορφιά ίσως δεν είναι τόσο απλό “εξωτερικό” πράγμα, όπως συνηθίζουμε να το υποβαθμίζουμε. Τα κύτταρα του δέρματος αντανακλούν πολύ περισσότερα πράγματα, στην κίνηση, στο προσωπο, στην έκφραση - πράγματα που λένε για και προέρχονται από το εσωτερικό. Είναι ένα “θείο δώρο”, ένα χάρισμα που δίνεται σε λίγους - χωρίς να εγγυάται φυσικά τις αντίστοιχες ψυχικές αρετές. Ο συνδυασμός του κάθε ανθρώπου είναι ιδιαίτερα πολύπλοκος και μοναδικός...

Γιατί μας αρέσει αυτή και όχι η άλλη; Μήπως γιατί υπάρχουν κοινά στοιχεία, πρότυπα από την παιδική ηλικία, αντιστοιχίες με δικά μας ψυχολογικά χαρακτηριστικά; Εγώ ξέρω οτι η δική μου “αγία τριάδα” δεν είναι σταθερή - αλλάζει με το πέρασμα των χρόνων.

Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια πριν η Angelina Jolie μπήκε - κατευθείαν στην κορυφή. Δεν είμαι πρωτότυπος, το ξέρω - η κόρη του Jon Voight, που κράτησε το middle name της για επίθετο (jolie=όμορφη στα γαλλικά), μετά από πολλά χρόνια ίσως, έχει το προνόμιο να “κόβουν φλέβες” γι αυτήν, όχι μόνο άντρες, αλλά και γυναίκες. Και χωρίς να έχουν ομοφυλόφιλα γούστα. Επίσης δεν ξέρω αν η επιτυχία της οφείλεται σ’ αυτό το “άτακτο”, το ατίθασο που χαρακτήρισε τα νιάτα της - και εξακολουθεί να το εκπέμπει εν μέρει. Πάντως σε αυτή την εικόνα της Lara Croft, μάλλον πολύ λίγοι μπορούν να αντισταθούν...


Αυτό που λέμε “προσωπικότητα” ίσως είναι το μεγαλύτερο ατού, της δεύτερης επιλογής μου. Το “άχαρο ασχημόπαπο”, με το περίεργο σώμα και το τεράστιο νούμερο παπούτσι, που όλοι το κορόιδευαν στην εφηβεία εξελίχθηκε (στα μάτια μου τουλάχιστον) σε μια γυναίκα με φινέτσα και πολύ “class”. H Uma Thurman με είχε εντυπωσιάσει στον ρόλο από τον οποίο τη μάθαμε, στο “Dangerous Liaisons”, όπου αποκάλυπτε για λίγο και το θεσπέσιο στήθος της, προς χάριν της γοητείας του John Malkovich. Για να μη μιλήσουμε αργότερα, για τη σπινθηροβόλα ερμηνεία της στο “Pulp Fiction” του Quentin Tarantino - ή το Gattaca και το Kill Bill...


Για την αυθαίρετη αυτή και τόσo προσωπική λίστα, έχουν παρελάσει κατά καιρούς διάφορες “υποψηφιότητες”: Μία που ξέρω οτι “παίζει” στην αγαπημένη τριάδα πολλών είναι η πολύ θηλυκή Monica Belucci - που στο "Malena” είχε δώσει ρέστα με την εμφάνιση της στο ρόλο μιας Ιταλίδας που προσφέρει την παρέα της στους κατακτητές Ναζί. Μια άλλη είναι η Catherine Zeta-Jones, που την έχω δει και πρόσωπο με πρόσωπο σε εστιατόριο της Σαντορίνης, όταν πλησίασε την τουαλέτα αναζητώντας τον Michael Douglas - “Honey, where are you?”. Μια εξαιρετικά όμορφη σαραντάρα...


Η Hale Berry επίσης με είχε γοητεύσει, όταν την πρωτείδαμε σε ένα φιλμ της σειράς James Bond. Όπως καταλαβαίνετε μιλάω για γυναίκες (χοντρικά) της γενιάς μου - με πιο μεγάλη τη Michelle Pfeifer, που από μικρός με γοήτευε. Δεν θα ανατρέξω πιο πίσω, στα “ιερά τέρατα” που κληρονομήσαμε από προηγούμενες γενιές, όπως η αειθαλής Sophia Loren, η επίσης εντυπωσιακή ακόμα και σήμερα Catherine Deneuve, η βασίλισσα της φινέτσας Αudrey Hepburn ή η εκπάγλου καλλονής ξανθιά Grace Kelly, της οποίας ακόμα θυμάμαι το πρώτο κάδρο που της έκανε ο Hitchcok, στο “Rear Window” με τον ανάπηρο James Stewart...

Αυτό το “κόψιμο της ανάσας” το ξαναέζησα μετά από πολλά - πολλά χρόνια, με τη νεώτερη της τριάδας, στο εισαγωγικό πλάνο που της έκανε ο Woody Allen, στο καλύτερο έργο του της δεκαετίας, το “Match Point”. Ίσως τότε ήταν η καλύτερη στιγμή της Scarlett Johansson - έκτοτε η εξέλιξη της μπορεί να μην ενθουσιάζει, αλλά η Αμερικανίδα, που έπαιζε από μικρή στον κινηματογράφο, έχει αυτό το παλιομοδίτικο “κάτι”, που κάνει τους άνδρες θαυμαστές της να είναι πάρα πολλοί...

Το κεφάλαιο “πρότυπα γυναικείας ομορφιάς” δεν μπορεί να κλείσει χωρίς μια αναφορά σε μια άλλη κατηγορία γυναικών, που ποζάρουν για το φακό, χωρίς όμως το πλεονέκτημα της αφιέρωσης σε μια τέχνη και της ερμηνείας με προσωπικότητα. Κατηγορούνται πολλές φορές ως “άψυχες” - κι όμως τα κορυφαία μοντέλα γίνονται τόσο διάσημα ακριβώς γιατι “ακτινοβολούν” κάτι ιδιαίτερο στο φακό, έχοντας παραλλήλως την ικανότητα να μεταμορφώνονται, κατά τις βουλές του φωτογράφου και του πελάτη. Κι εδώ βεβαίως θα μιλήσω για τη γενιά μου και για τα top model - σαραντάρες σήμερα - της δεκαετίας του ’90, όταν απογειώθηκε η λατρεία τους. Δεν θα ξεχάσω το εντυπωσιακό video-clip του “Freedom ’90” του George Michael, όπου είχαν παρελάσει η Linda Evangelista, η Tatiana Patitz, η γοητευτικά εύθραυστη Christy Turlington και η κακότροπη Naomi Campbell - με την καλύτερη όλων, κατά την άποψη μου, την άκρως γοητευτική Cindy Crawford.

Από αυτή την “παρέα”, δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς και την - αλά Brigitte Bardot - ομορφιά της Γερμανίδας Claudia Schiffer, που παραμένει αναλλοίωτη, ακόμα και σήμερα. Και αυτήν έτυχε να τη δω σε απόσταση λίγων μέτρων, πέρσι στο Μιλάνο, μαζί με την Campbell και την Eva Herzigova - προφανώς προσκεκλημένες για την εβδομάδα μόδας που γίνεται κάθε φθινόπωρο στο κέντρο της ιταλικής βιομηχανίας. Μια λιμουζίνα σταμάτησε εμπρός μας και - συνοδευμένες από μπράβους - βγήκαν αυτές οι τρεις εντυπωσιακές γυναίκες, που ήταν χάρμα οφθαλμών. Δεν μπόρεσα να μην παρατηρήσω όμως μια “μισθοφορική βαρεμάρα” στα πρόσωπα τους - ίσως δεν είναι και τόσο εύκολο να πουλάς συνέχεια την εμφάνιση σου, παρά τα πλούτη που συγκεντρώνεις...

Μιλάω τόση ώρα για γυναίκες που μπορεί κανείς να ερωτευτεί, με μια μόνο ματιά. Ίσως γιατί έχουν αυτό το “μαγικό” που ανακατεύει τη χημεία του εγκεφάλου μας - και ενεργοποιεί αυτό το τόσο αρχέγονο και υπέροχο συναίσθημα. Αμφιβάλλετε για τη δύναμη του ενστίκτου; Αν και ομορφιά και σεξουαλικότητα δεν είναι το ίδιο πράγμα, ο ρόλος της βιοχημείας και η λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου (που παραμένουν ανεξερεύνητο μυστήριο) είναι σαφής, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα: Οι καμπύλες της γυναίκας επιδρούν στον ανδρικό εγκέφαλο με τον ίδιο τρόπο που επιδρά το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά - κι εδώ φαίνεται η μέθη είναι ακαριαία...






Οι φωτό των υπέροχων γυναικών είναι διαδοχικά από τα http://scrapetv.com, http://www.babble.com, http://backseatcuddler.com, http://imstars.aufeminin.com/, http://i77.photobucket.com και το εξώφυλλο του τελευταίου (μετά από 10 χρόνια!) της αειθαλούς Sade, πάντα όμορφης στα 51 της, από το http://gbedufiva.com.

Το post συνοδεύεται από ένα από τα λιγότερο προβεβλημένα track του "Soldier Of Love", το "In Another Time".

Τα "λαμόγια"

Τις τελευταίες δύο μέρες, ζω το δράμα της Ελλάδας, από “πρώτο χέρι”. Τσακώνομαι συνέχεια με μια φίλη, γιατί προσπαθώ να της δείξω την πραγματικότητα. Ο άνθρωπος με τον οποίον συνεργάζεται δεν είναι “τόσο καλό παιδί”, όσο νομίζει...


Για μένα είναι προφανές, το δείχνει το πρόσωπο και η προσποίηση της φωνής. Συνηγορούν σε αυτό τα προφανή συμπλέγματα, που αναπόφευκτα έχουν συσωρευτεί από την κατάφωρη αναξιοκρατία της περίπτωσης του. Γι αυτήν, ενώ καταλαβαίνει οτι “κάτι δεν πάει καλά”, είναι δύσκολο να αποδεχτεί οτι πρέπει να διαταράξει την ηρεμία και το θετικό πνεύμα, που έχει εγκαθιδρύσει στη δουλειά της. Κατανοητό, άλλωστε κανείς δεν μπορεί να ζει μέσα στην έχθρα και την καχυποψία. Και ένας υγιής άνθρωπος, όπως αυτή, θέλει να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο...

Αλλά, έλα που η πραγματικότητα είναι σκληρή. Και είναι σκληρή, για τον απλούστατο λόγο οτι κανείς δεν είναι “απόλυτα κακός”. Και όλοι, όσοι βρίσκονται από την απέναντι πλευρά του ποταμού, έχουν συμπαθείς στιγμές. Τις περισσότερες φορές δικαιολογούν απολύτως αυτά που κάνουν, με τη μοναδική δυνατότητα της ανθρώπινης φύσης, να φέρνει τα πράγματα στα μέτρα της, να παραμυθιάζει εαυτούς και αλλήλους για το δίκαιο και το αγαθό των προθέσεων, να θεωρεί φυσιολογικό και ανθρώπινο, αυτό που κατά (πολύ) βάθος ξέρει οτι είναι παράνομο ή ανήθικο.

Διάχυτο το πρόβλημα στην Ελλάδα: Ποιός έχει στήσει τις άπειρες κομπίνες, ποιός κλέβει ασύστολα την εφορία και τους συνεργάτες, ποιός απολαμβάνει παράνομες επιδοτήσεις και εξόφθαλμες αναπηρικές συντάξεις, ποιός δέχεται να ωφελείται από την εξουσία που έχει κερδίσει, ποιός καταφεύγει στη γνωριμία και το μέσο για να "φτιαχτεί", ποιός επιδιώκει να προσποριστεί ωφέλη που δεν δικαιούται, ποιός πουλάει την (όποια) αξιοπρέπεια και κληρονομιά του χωρίς κανένα ηθικό έρμα; Σίγουρα όχι μόνο όσοι είναι στις φυλακές...

Τα “λαμόγια” (όπως και οι τρομοκράτες) δεν έχουν “κέρατα”, που τους κάνουν να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους. Δεν είναι πάντοτε “σκατόφατσες”, ούτε φωνάζουν από μακριά τη στρέβλωση τους (εκτός ίσως αν έχει κανείς πολύ έμπειρο και διαισθητικό μάτι). Πολλές φορές είναι ιδιαίτερα γλυκομίλητοι και ευγενείς. Κάποιοι είναι ιδιαιτέρως “haute couture”, όπως είπε χαρακτηριστικά ένας φίλος. Γι αυτό ακριβώς έχει σημασία να είναι κανείς απολύτως καθαρός - και να φαίνεται...




Η φωτό είναι από το www.cduniverse.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από την (παμπάλεια) επιτυχία των Βρετανών Bad Company. Αν το ακούτε, πέστε το!

"Έχω τα Χρόνια μου Πολλά!"

Σήμερα κλείνω ένα χρόνο μαζί σας - μέσω διαδικτύου, εννοώ. Αυτό το blog, που άρχισε από “μιμητισμό” και διάθεση εξερεύνησης, κατέληξε να είναι ένα κομμάτι της ζωής μου - και σίγουρα ένας τρόπος έκφρασης (όχι μόνο επαγγελματικής), που με έκπληξη μου, “συνοψίζει” όλα όσα έχω κάνει μέχρι τώρα και ταυτόχρονα αποτελεί ένα βήμα παραπέρα.

Με το blog ξαναθυμήθηκα τις ραδιοφωνικές μου μέρες - και τη προσπάθεια συνδυασμού ενός κειμένου ή μιας είδησης με ένα μουσικό (ή στιχουργικό) feeling. Συστηματοποίησα τη διαδικασία συλλογής πληροφοριών και παράθεσης των πηγών - επίπονη πολλές φορές. Έκανα πιο προσωπική την έκφραση γνώμης, που είχα ήδη εδώ και έξι χρόνια στην Athens Voice. Και ανακάλυψα τη χαρά του “προσωπικού publishing”, που περιλαμβάνει την επιλογή φωτογραφιών και το layout μιας σελίδας - τη συνολική αισθητική μιας παρουσίασης.


Μερικά στατιστικά στοιχεία από τον ακούραστο μετρητή (η μέτρηση άρχισε στις 17 Ιανουαρίου του 2009, αλλά τρεις ημέρες δεν θα μας κάνουν τη διαφορά): Μέσα σ’ ένα χρόνο λοιπόν, πάνω από 79 χιλιάδες διαφορετικοί (ανά ημέρα) άνθρωποι επισκέφθηκαν το blog αυτό (μπορεί και κατά λάθος, αλλά δεν μπορώ να τους ξεχωρίσω) και με τις επαναλήψεις (reloads) ξεπέρασαν τις 104 χιλιάδες επισκέψεις.

Μέσος όρος “μοναδικών” επισκέψεων την ημέρα, οι 216. Μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στις 10 Ιουνίου, μετά τις ευρωεκλογές, με 483 επισκέψεις - άρα η πολιτική (και μάλιστα το ζήτημα της ανανεωτικής αριστεράς, με το post “Γιατί αποδοκιμάστηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ”) παραμένει το κορυφαίο θέμα, που μπορεί να διευρύνει την απήχηση ενός blog σαν το δικό μου, σε μεγαλύτερο κοινό.

Μέσος όρος “μοναδικών” επισκέψεων το μήνα, οι 6084, με καλύτερο μήνα τον Οκτώβριο (7765) - αν και κάτι μου λέει οτι θα τις ξεπεράσετε τον Ιανουάριο. Πιο δημοφιλής μέρα η Τετάρτη (16.44% των επισκέψεων της εβδομάδας) και πιο δημοφιλής ώρα η 13.00-14.00, με 5.89% του εικοσιτετραώρου.

Αν μοιράζεστε μαζί μου τη διαστροφή για τις στατιστικές και τα νούμερα, δεν έχετε παρά να πατήσετε το εικονίδιο, κάτω από τη φράση “πόθεν έσχες;” - είναι αξιόπιστο και ουδεμία σχέση έχει με τα “Greek Statistics”...

Πριν από ένα χρόνο λοιπόν, στις 14 Ιανουαρίου, δημοσίευσα ένα μάλλον άτεχνο κείμενο εμπνευσμένο από ένα πολύ ωραίο σπίτι, που συνοδευόταν από δικές μου φωτογραφίες από τη Σύρο. Η υποδοχή σας ήταν πολύ θερμή και με εξέπληξε - με τη βοήθεια και δημοφιλών blogger, που με “διαφήμισαν” και τους ευχαριστώ πολύ. Σήμερα, μπορώ να αναφωνήσω λοιπόν, σαν την τετράχρονη Άρτεμη, οτι ως blogger πια κι εγώ “έχω τα χρόνια μου πολλά”...

Δεν ξέρω πόσο θα αντέξω ακόμα να “υπηρετώ” αυτό το καινούργιο μέσο - ελπίζω πολύ. Σε κάθε περίπτωση, σας ευχαριστώ όλους, όσοι με τιμήσατε σε αυτή την προσπάθεια. Και ιδιαίτερα εσάς, που επικοινωνείτε τακτικά - ειδικά όταν θέτετε ενδιαφέροντα ζητήματα και παραμέτρους προς συζήτηση. Γιατί η ζωή είναι ωραία, όταν εκφράζουμε θετικά συναισθήματα και όταν συλλογιζόμαστε δημιουργικά...





H φωτό είναι από το www.elitefreelancing.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Δεν θα μπορούσε να ταιριάζει καλύτερα κομμάτι, από αυτό που τραγουδάει η Ισπανίδα Luz Casal, στα "Ψηλά Τακούνια" του Pedro Almodovar.