Ολόσωμη ανελευθερία

Μεγάλη συζήτηση πυροδοτήθηκε και πάλι από μια εικόνα: Αυτή της Αιγύπτιας βολεϊμπολίστριας να πηδάει στο φιλέ πάνω από την άμμο, με το σώμα καλυμμένο από την κορφή ως τα νύχια και hijab στο κεφάλι, απέναντι στη Γερμανίδα αντίπαλο της με το (για κάποιους σεξιστικό) μπικίνι.

Θα μπορούσε να πει κανείς οτι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ως παγκόσμια γιορτή όλων των χωρών που συμμετέχουν, πρέπει να είναι ελεύθερο πεδίο επίδειξης της ιδιαιτερότητας της καθεμιάς. Γι αυτό και οι κανόνες για την ένδυση των αθλητριών στο συγκεκριμένο άθλημα χαλάρωσαν από το 2012, επιτρέποντας και την πλήρη κάλυψη του σώματος.

Ο εντοπισμός όμως της ισλαμικής αυτής “ανορθογραφίας” (για τα δυτικά μάτια), επικρίθηκε με σφοδρότητα, από δήθεν προοδευτικούς ανθρώπους. Αφετηρία της επίκρισης, μια παραπληνητική βεβαιότητα - αυτή που επικαλούνται πολλές μουσουλμάνες γυναίκες: “Είναι απόλυτα ελεύθερη επιλογή μου να ντυθώ έτσι”. Όχι, δεν είναι, όσο κι αν νομίζετε οτι έτσι είναι - για να παραφράσουμε τον Πιραντέλλο.

Το επιχείρημα θυμίζει την επίκληση της “ελεύθερης επιλογής” των Ελλήνων Χριστιανών Ορθόδοξων να δηλώνουν το θρήσκευμα τους στις ταυτότητες, πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Τότε που μεγάλη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, με περισσή καθυστέρηση, πάσχιζε να αντιληφθεί (ή παρίστανε κουτοπόνηρα οτι δεν καταλαβαίνει) τι σημαίνουν οι θρησκευτικές και άλλες διακρίσεις. Κι οτι όταν κάποιοι είναι “ελεύθεροι” να δηλώνουν την επικρατούσα θρησκεία σε κρατικά έγγραφα, τότε κάποιοι άλλοι υφίστανται πιθανώς τις συνέπειες του να μην τη δηλώσουν.

Προφανώς και η μαντήλα που φορούσε με χάρη και κομψότητα η Τζάκι Κέννεντι ήταν πραγματικά ελεύθερη, δική της επιλογή - και δεν συμβόλιζε τίποτα. Η λόγω θρησκευτικής σεμνοτυφίας κάλυψη όμως του σώματος (ακόμα κι αν είναι εντελώς αταίριαστη με την περίσταση) δεν είναι μια “αθώα” δήλωση. Προκύπτει από τα ήθη της ανισότητας και της σεξουαλικής υποκρισίας. Αν η απόκρυψη σχεδόν κάθε δερματικής επιφάνειας στις ισλαμικές χώρες αφορούσε εξίσου και τα δύο φύλα, θα είχαμε μια τελείως διαφορετική συζήτηση. Δεν είναι όμως αυτή η περίπτωση.

Η συνειδητή ή ασυνείδητη συμμετοχή σε μια πράξη που εμβαθύνει τον ρατσισμό δεν μπορεί να είναι αποδεκτή ως “ελεύθερη” επιλογή. Ειδικά απέναντι στα θύματα της ανισότητας, θα πρέπει να στεκόμαστε με διάθεση κατανόησης, αλλά και ανυποχώρητα, ως προς τις αντιλήψεις που δημιουργούν την καταπίεση που υφίστανται. Το πρώτο πράγμα που κάνει ένα καταπιεστικό σύστημα είναι να προσπαθεί να μας πείσει για τη συναίνεση των θυμάτων. Το ίδιο πολλές φορές και τα ίδια τα θύματα.

Η ύπαρξη αναρίθμητων φαλλοκρατικών ή άλλων ρατσιστικών συμπεριφορών στον δυτικό κόσμο δεν θα πρέπει να ακυρώνει επ’ ουδενί αυτή τη στάση. Ο σεξισμός δεν αντιμετωπίζεται με συμψηφισμούς πουριτανισμού. Έτερον εκάτερον. Η διαρκής προσπάθεια για τη μη αντιμετώπιση της γυναίκας ως σεξουαλικού αντικειμένου, με την κάλυψη του σώματος “ώστε οι γυναίκες να μην είναι ξεδιάντροπες” (όπως είχε πει κάποτε η γυναίκα ενός Πακιστανού φίλου) ή απλώς “ελκυστικές” (όπως είχε πει ο ίδιος ο Πακιστανός), ακολουθεί τον εντελώς λάθος δρόμο της οπισθοχώρησης.

Σε μερικές από τις πιο προοδευτικές Ηνωμένες Πολιτείες, οι πολιτικές εναντίον των διακρίσεων φτάνουν ακόμα και σε υπερβολές ή σε αδικίες. Σε αυτό το τεράστιο χωνευτήρι πολιτισμών (όπου μόλις πριν από μερικές δεκαετίες η Rosa Parks έγινε σύμβολο γιατί αρνήθηκε να σηκωθεί από το απαγορευμένο γι αυτήν κάθισμα λεωφορείου), κάποια μέλη μειονοτήτων καταλαμβάνουν κάθε χρόνο με ποσοστώσεις θέσεις σε πανεπιστήμια ή σε άλλους δημόσιους φορείς, εις βάρος κάποιου λευκού άνδρα με περισσότερα προσόντα. Ακόμα και η - τόσο σημαντική για την πρόοδο της χώρας - αξιοκρατία παρακάμπτεται, ώστε να καταπολεμηθούν οι διακρίσεις. Η κοινωνία έκρινε πολύ σωστά, οτι οι αντιρατσιστικές πολιτικές έχουν μεγαλύτερη σημασία.

Πριν από μερικά χρόνια, μια Αμερικανίδα σμήναρχος (και η πρώτη πιλότος που διοίκησε μοίρα μαχητικών) άσκησε ένδικα μέσα κατά του Υπουργείου Άμυνας της χώρας της, γιατί τα ήθη της Σαουδικής Αραβίας την υποχρέωναν, κατά τη διάρκεια της θητείας της εκεί, να κυκλοφορεί πάντοτε με συνοδεία άνδρα υπαξιωματικού (που παρίστανε τον σύζυγο της) - και πάντοτε στο πίσω κάθισμα, με μαντήλα, καθώς απαγορευόταν να οδηγεί! Έμοιαζε ωσάν η υπερσυντηρητική αραβική χώρα να έδινε την απάντηση στην υποκρισία της “συμμαχικής ισότητας”, με την σεξουαλική υποκρισία. Παρόλο που οι ΗΠΑ δεν παραδέχτηκαν ποτέ οτι αιτία ήταν η μήνυση της πιλότου, η επίσημη πολιτική άλλαξε.

Η Αιγύπτια αθλήτρια, όπως και κάθε άλλη, έχει βεβαίως τη δυνατότητα να φασκιώσει το σώμα της όπως επιθυμεί - τόσο στη χώρα της, όσο και σε διεθνείς αγώνες. Ας μην βαυκαλίζεται όμως, ούτε αυτή, αλλά ούτε όσοι την υποστηρίζουν άκριτα στη δύση, οτι αυτό είναι “μια ελεύθερη επιλογή”. Κι αν μεθαύριο η ίδια ή κάποια άλλη γυναίκα ζητήσει να απολαμβάνει τα οφέλη μιας φιλελεύθερης, ανοιχτής δυτικής δημοκρατίας, τότε θα πρέπει να υπερβεί αυτή την υποκρισία. Γιατί αυτό επιτάσσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα (για τα οποία τόσο πολύ αυτή και οι συμπατριώτες κόπτεται σε άλλες περιπτώσεις - και πολύ σωστά), οι διεθνείς συμβάσεις κατά των διακρίσεων, οι αρχές και οι αξίες του ευρωπαϊκού και του δυτικού πολιτισμού.

Και βεβαίως, οι απαγορεύσεις (σαν και αυτή του δημάρχου των Καννών να μην εμφανίζονται οι γυναίκες με “burkini” στην παραλία) μπορεί να είναι ο λάθος δρόμος, στις περισσότερες περιπτώσεις - εκτός αν οι γυναίκες εκπροσωπούν επίσημα την πολιτεία. Οι φιλελεύθερες κοινωνίες όμως, που έχουν κάνει μεγάλα βήματα στην αντιμετώπιση των διακρίσεων μεταξύ των δύο φύλων, οφείλουν να αναπτύξουν πολιτικές αποθάρρυνσης κάθε συμβόλου υποβιβασμού της γυναίκας, στο όνομα μιας δήθεν προοδευτικής ανοχής των διαφόρων “πολιτισμικών εκφράσεων” - δικαιώματα αλά καρτ δεν υπάρχουν, όσο κι αν όλα τα κράτη, από την Ανατολή ως τη Δύση, τα παραβιάζουν, λιγότερο ή περισσότερο.

Αυτές έχουν το χρέος απέναντι στην ανθρωπότητα να διαφυλάξουν και να εμβαθύνουν κατακτήσεις ισότητας. Για το καλό όλων. Και γιατί τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι διεθνείς συνθήκες για την προάσπιση τους είναι πάνω από τις επιδιώξεις ή τις “ελευθερίες” κάθε έθνους, κράτους ή κοινωνίας, που επιθυμεί να γυρίζει το ρολόι της ιστορίας προς τα πίσω.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

H φωτό είναι από το www.vintag.es (και απεικονίζει κορίτσια στην Τεχεράνη των sixties) & το εξώφυλλο από το www.hitparade.ch

Το post συνοδεύεται από το "La Belle Vie", με τους Dany Brillant, Roch Voisine et Damien Sargue.

Οι 3 παρεξηγήσεις των εκλογών

Σε πρόσφατη συνέντευξη του, ο Παύλος Τσίμας επέμεινε στις διαχωριστικές γραμμές αριστεράς-δεξιάς, ορίζοντας πολύ απλά τη διαφορά: “Αν θεωρείς ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίσοι, και δεν πρέπει κιόλας να είναι ίσοι, είσαι δεξιός. Αν θεωρείς ότι όλοι οι ανθρωποι έχουν τα ίδια δικαιώματα, είναι γεννημένοι με τις ίδιες δυνατότητες και θα πρέπει η κοινωνία να τους δίνει όσο το δυνατόν ίσες ευκαιρίες, είσαι αριστερός. Αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή.”

Η πρώτη από τις παρεξηγήσεις που ταλάνισαν και αυτή την κορυφαία έκφραση της δημοκρατίας, που λέγεται εκλογές, έχει να κάνει με την ιδιότυπη ματιά του Έλληνα, πάνω στο δημόσιο συμφέρον και την κοινωνική δικαιοσύνη. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ προοόδου και συντήρησης φυσικά υπάρχει - και δεν είναι η παραπλανητική “μνημονιακός-αντιμνημονιακός”, καθώς στο κακό φάρμακο δεν μπορεί αποδίδεται η ίδια η ασθένεια. Στην Ελλάδα της γιγάντωσης μιας περιθωριακής αριστεράς (σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη), η διάκριση είναι συνήθως από τη μια μεταξύ αυτών που πιστεύουν οτι πρέπει να υπάρχει αξιοκρατία μαζί με τις ίσες ευκαιρίες και την κοινωνική πρόνοια και από την άλλη αυτών που απαιτούν “ίσα δικαιώματα”, ανεξαρτήτως του πόσο δούλεψες, κουράστηκες, διακρίθηκες ή λούφαρες, εκμεταλλεύτηκες και εξαπάτησες.

Η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, που οφείλεται κυρίως την πλειοψηφία των “εξαπατημένων” Πασόκων που έχασαν τον παράδεισο των ΔΕΚΟ με τις αμοιβές του διχίλιαρου και άνω για αποφοίτους δημοτικού, έδειξε οτι πέρα από την εύλογη καταδίκη των κυβερνητικών πολιτικών, που θυμίζουν επαρχιώτικη δεξιά του ’50, υπάρχει και ένα “ταβάνι” στην ψήφο της υποτιθέμενης ανατροπής. Κι αυτό γιατί το συνονθύλευμα γκροπούσκουλων του 4%, που ψάχνει μανιωδώς και με κάθε συμβολισμό να γίνει το σύγχρονο ανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80, δεν μπορεί να κάνει τη διείσδυση στον απέναντι πολιτικό χώρο, ούτε καν καλά-καλά στο κέντρο του πολιτικού φάσματος: Με τις παλινωδίες περί οικονομικής πολιτικής και την άκριτη υιοθέτηση κάθε αιτήματος που παραπέμπει στο παρελθόν, ο ΣΥΡΙΖΑ “φοβίζει” και αδυνατεί να συγκινήσει τον πραγματικά προοδευτικό, μετριοπαθή και μεταρρυθμιστή ψηφοφόρο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως “μπετονάρησε” τη νίκη του στις ευρωεκλογές, με την κατάκτηση της περιφέρειας Αττικής, μια σκληρή μάχη που εκτός από τον πολιτικό της χαρακτήρα είχε και έντονο το προσωπικό στοιχείο, τόσο για τη νέα διεκδικήτρια, όσο και για τον απερχόμενο Περιφερειάρχη. Αλλά έδειξε οτι με την ένδεια στελεχών που έχει, δύσκολα θα διεκδικήσει με αξιώσεις την μετάλλαξη του σε ένα κυρίαρχο κόμμα που θα ηγεμονεύσει στον χώρο μεταξύ κέντρου και αριστεράς και θα καθορίζει τη διακυβέρνηση της χώρας. Ευτυχώς υπάρχει και η επανεκλογή Καμίνη και Μπουτάρη, για να θυμίζει πώς πρέπει να αιμοδοτηθεί το πολιτικό προσωπικό της χώρας από υγιείς δυνάμεις, έξω από κομματικούς σωλήνες.

Στην ίδια περίπου παρεξήγηση οφείλεται και η πανωλεθρία της Δημοκρατικής Αριστεράς, του μεγάλου χαμένου αυτών των εκλογών. Η “βαθειά ΔΗΜΑΡ” δεν αποδέχτηκε ποτέ οτι για να είναι δύναμη της πραγματικής προόδου, δεν μπορεί π.χ. να ακολουθεί την τυφλή πολεμική των πανεπιστημιακών εναντίον του νόμου Διαμαντοπούλου. Όσοι συγκινούνται από το φλερτ με το ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζουν το πρωτότυπο, οι υπόλοιποι πήγαν στο Ποτάμι ή υπέκυψαν στο εκβιαστικό δίλημμα να ενισχύσουν την Ελιά, για να μην κινδυνεύσει η σταθερότητα της κυβέρνησης. Οι μεν πρώτοι άνοιξαν έναν πολλά υποσχόμενο νέο δρόμο, οι δε δεύτεροι διέσωσαν τον Ευάγγελο Βενιζέλο, με κίνδυνο να καταστραφεί και πάλι κάθε υγιής πρωτοβουλία για την ενοποίηση της κεντροαριστεράς.

Το ερώτημα είναι ποιός θα είναι σε θέση να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, αν αυτός πρωτεύσει στις επόμενες εθνικές εκλογές. Με το ξεφούσκωμα των ΑΝΕΛ και της ΔΗΜΑΡ, η δυνατότητα μιας “αντιμνημονιακής” κυβέρνησης υποχωρεί δραματικά - και απομένει μόνο το Ποτάμι, από τις δυνάμεις που έχουν δηλώσει θετικές σε μια τέτοια συνεργασία. Εαν δεν γίνει κάποιου άλλου είδους “μεγάλος συνασπισμός”, η Ελλάδα έχει ίσως την ελπίδα να μην έχει πρωθυπουργό “ούτε τον Σαμαρά, ούτε τον Τσίπρα” , κατά τη ρήση Θεοδωράκη.

Η δεύτερη παρεξήγηση έχει να κάνει με την “χαλαρότητα” και την ανευθυνότητα, τόσο του εκλογικού σώματος, όσο και του πολιτικού συστήματος. Η υποτιθέμενη μεγάλη συντηρητική παράταξη, που τιμωρήθηκε με την απώλεια περίπου 7 μονάδων από την εκλογική δύναμη του Ιουνίου του 2012, δεν κάνει καμία προσπάθεια να γίνει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κεντροδεξιό κόμμα, “πνιγμένη” μέσα στους περιορισμούς της λαϊκής, κουτοπόνηρης (ακρο)δεξιάς. Ο επικείμενος ανασχηματισμός φέρνει στην επιφάνεια ένα απογοητευτικό φάσμα προσώπων, ο κυβερνητικός εταίρος ετοιμάζεται να συνεισφέρει με “περσινά, ξινά σταφύλια” και στο ευρωψηφοδέλτιο πρώτευσαν η Ελίζα Βόζεμπεργκ και ο Θόδωρος Ζαγοράκης.

Αλλά και στην αντίπερα όχθη, οι ψηφοφόροι επέλεξαν να τιμήσουν προσωπικότητες όπως ο Μανόλης Γλέζος και η Κωνσταντίνα Κούνεβα, δικαίως μεν αλλά χωρίς να εξετάσουν αν το ζητούμενο είναι η τιμή ή το προφίλ του ευρωβουλευτή που χρειάζεται διακαώς για να εκπροσωπηθεί μια χώρα σε κρίση. Ο διαγκωνισμός μεταξύ του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη και της Εύας Καϊλή, για την πρωτιά στο ψηφοδέλτιο της Ελιάς (που κόντεψε να πέσει στον γκρεμό και τώρα πανηγυρίζει την απώλεια μερικών μονάδων), είναι ενδεικτική - και για το ποιά τύχη θα είχαν οι 58 ή άλλοι στη διεύρυνση της κεντροαριστεράς. Ήταν που η (μικροπολιτική) θέσπιση του σταυρού θα αναδείκνυε τους καλύτερους, ως πιο “δημοκρατική” έκφραση μιας τεράστιας πανελλαδικής “μιντιακής” εκλογικής περιφέρειας...

Η τρίτη (και χειρότερη) παρεξήγηση έχει να κάνει με την ίδια την πρόσληψη της δημοκρατίας, από τους πολίτες που θεωρούν οτι η ψήφος υπάρχει για να αντιδράς σε αυτό που συμβαίνει στην τσέπη σου ή τη ζωή σου, αντί να είναι ο οδηγός για θετικές λύσεις. Κι αν αυτό στην περίπτωση της αριστεράς εκφράζεται συνήθως με τον “ρομαντισμό” μιας αντιδραστικής ψηφου, στην περίπτωση της (πανευρωπαϊκής) ανόδου του φασισμού, είναι τόσο αυτοκαταστροφικό και επικίνδυνο, όσο δεν έχουμε φανταστεί.

Αν οι εκλογείς νομίζουν οτι με αυτόν τον τρόπο θα πετύχουν μια Ευρώπη πιο “ανθρώπινη” και οτι οι “ηγεσίες θα ακούσουν το μήνυμα τους”, πλανώνται πλάνην οικτρά. Οι λαοί που καταφεύγουν μαζικά στον ακροδεξιό υπόκοσμο (καλυμμένο ή όχι), νομίζοντας οτι υπάρχουν, στον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο, “καθαρές λύσεις” τύπου Λεπέν που πρότεινε τον ιό Έμπολα, ως “τελική λύση” για το πρόβλημα της μετανάστευσης, φτιάχνουν πολύ απλά ένα ζοφερό μέλλον για όλους μας, πολύ χειρότερο από αυτό που τώρα βιώνουν. Δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να καθυστερούν την ισχυροποίηση της Ευρώπης, πιέζοντας για μια πιο συντηρητική στροφή και τις δημοκρατικές δυνάμεις, με τον βρετανό πρωθυπουργό Κάμερον, να δηλώνει οτι πρέπει “να αναλάβουν ισχυρότερο ρόλο τα κράτη” .

Όσοι θεωρούν οτι είναι στο πλαίσιο της δημοκρατίας να ψηφίζεις σχηματισμούς που αρνούνται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και περιφρονούν το διεθνές και εθνικό δίκαιο, απλώς δεν καταλαβαίνουν οτι ακυρώνουν τον εαυτό τους και την όποια διαμαρτυρία τους. Στην Ελλάδα, η ολιγωρία και η κουτοπονηρία των κομμάτων που φλερτάρουν με τη χρυσαυγίτικη ψήφο μπορεί να αποδειχτεί άκρως καταστροφική, αν η τρίτη θέση επιβεβαιωθεί και στις εθνικές εκλογές - μετά θα είναι πολύ δύσκολο, παρά τις προσπάθειες της δικαιοσύνης, να περιοριστεί το ναζιστικό θράσος. Τα δημοκρατικά κόμματα όφειλαν εδώ και καιρό να συμπήξουν από κοινού μέτωπο σαφούς καταδίκης και άρνησης της χρυσαυγίτικης ψήφου και να την πλήξουν καίρια, σε συνδυασμό με τις ποινικές της ευθύνες.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, οι εδώ ψηφοφόροι τώρα ανακαλύπτουν οτι στη σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία δεν αρκεί η παθητική αποδοχή των προτάσεων κάποιων κομμάτων, αλλά η ενεργός πίεση και συμμετοχή για την ανάδειξη νέων δυνάμεων και προσώπων, που θα δώσουν διέξοδο στο πολιτικό σύστημα και στη χώρα. Ανεξαρτήτως αν προτάσεις όπως το Ποτάμι αξίζουν ή όχι, το μάθημα που πρέπει να δοθεί είναι οτι το εκλογικό σώμα διψά για ουσιαστική ανανέωση ύφους, ήθους και πολιτικής. Η λυσσαλέα, παλαιοκομματική αντίδραση, με θεωρίες συνομωσίας, για να “μη μας πάρει μέρος από το μαγαζάκι μας” είναι το λιγότερο έξυπνο που μπορούμε να κάνουμε...

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Το σκίτσο είναι του Ανδρέα Πετρουλάκη από το www.kathimerini.gr και το εξώφυλλο από το www.trentoblog.it

To post συνοδεύεται από το "Mare In Luce" του Ιταλού Raphael Gualazzi.

Η ιταλιάνικη ψυχή...

Το νέο άλμπουμ του Mario Biondi, του 42χρονου τροβαδούρου από τη γειτονική Ιταλία είναι όσο φωτεινό λέει ο τίτλος του: “Sun”. Η “αιώνια λιακάδα του ενός καθαρού μυαλού” που εκπέμπει είναι σίγουρα η άλλη πλευρά της Ιταλίας του Μπερλουσκόνι. Καμία σχέση με καραγκιοζιλίκια, χυδαιότητες και ξεπερασμένες “δεινοσαυρικές” κουτοπονηριές. Ο “Ήλιος” είναι τόσο φρέσκος, όσο είναι κάθε μέρα η ανατολή.

Το εντυπωσιακό είναι οτι ο βαρύτονος Biondi το καταφέρνει αυτό, κάνοντας βουτιά στο παρελθόν της soul μουσικής - και μάλιστα το μακροβούτι του φτάνει μέχρι τη δεκαετία του ’70, στις καλύτερες στιγμές του “αόρατου μέντορα”, του all-time ερωτιάρη του μικροφώνου Barry White. Έτσι, ο δίσκος γίνεται αναμφίβολα sexy. Τόσο sexy, που κάποιες στιγμές νοιώθεις οτι ο Biondi αναμετράται με το ναρκισσισμό του - και κερδίζει τη μάχη, χωρίς να μπορεί να κατηγορηθεί για έλλειψη σεμνότητας. Κάτι που λείπει σε μεγάλο βαθμό από πολλούς πρωταγωνιστές του δημόσιου βίου ή του τηλεοπτικού γυαλιού, στις χώρες του Νότου, με πολύ λιγότερο ταλέντο.

Ενδιαμέσως, ο Ιταλός αποτίει φόρο τιμής σε πολλές “σχολές” της εκλεπτυσμένης μαύρης μουσικής, φτιάχνοντας ντουέτα με μερικούς από τους πιο αξιόλογους πρωταγωνιστές διαφόρων ιδιωμάτων: Της εξωστρεφούς και της αμερικάνικα politically correct soul-jazz του Al Jarreau, της λονδρέζικης rim-shot R&B του Omar, της εσωτερικά αισθησιακής χαμηλού προφίλ soul του σεμνού Leon Ware (η πιο νωχελικά λαμπερή στιγμή του δίσκου), της κλασικής χορευτικής jazz-funk της Chaka Khan (και του παλιού hit “Lowdown”), την οργιαστικής acid-jazz του James Taylor (και του κουαρτέτου του), αλλά και της λουστραρισμένης εκδοχής της των Incognito, o ιδρυτής των οποίων Jean-Paul Maunick είναι παρών σε όλο το άλμπουμ, ως παραγωγός.

Ο Mario Biondi έτσι καταφέρνει να δώσει ένα εξαιρετικό δίδαγμα δημιουργίας: Τα καλύτερα στην ιστορία επιστρατεύονται για να συνθέσουν τα καλύτερα του σήμερα. Γιατί μπορεί το “Sun” να μην έχει το ένα και μοναδικό single που ξεχωρίζει, αλλά κερδίζει ένα αδιαμφισβήτητο βραβείο: Ακούγεται από την αρχή ως το τέλος, ξανά και ξανά, χωρίς να κουράζει και χωρίς να περιέχει tracks που θέλεις να αποφύγεις. Πράγμα σπάνιο στους καιρούς μας...

Ακούγοντας το “Sun”, κάνεις ορισμένες πικρές (ανοιξιάτικες) σκέψεις: Αν ένας σύγχρονος καλλιτέχνης μπορεί να παρουσιάζει τόσο καλή δουλειά, με την ομαδική συστράτευση, τότε γιατί αυτή την προσπάθεια δεν μπορούν να την κάνουν οι πολιτικοί σχηματισμοί μας, έστω στα στοιχειώδη; Το αντιρατσιστικό μας “άλμπουμ” θα ήταν θαυμάσια πλούσιο, αν οι ίδιες αναλογίες είχαν τηρηθεί από τα κόμματα του λεγόμενου συνταγματικού τόξου, αν ο καθείς είχε απλώς ακολουθήσει τη συνταγή του καλύτερου εαυτού του...

Μακράν, ό,τι πιο καλοκαιρινό έχω ακούσει, εδώ και χρόνια. Τουλάχιστον μουσικά, θα ανοίξει η καρδιά σας...

Το κείμενο γράφτηκε την άνοιξη, ως πρόταση μουσικής στήλης (με λίγο πολιτικό σχόλιο), για σαββατιάτικη εφημερίδα.

Η φωτό είναι από το celebpictu.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το κλασικό "Lowdown", σε ένα πολύ καλοκαιρινό βίντεο...

H πολιτική του διαλόγου

Τη Μεγάλη Εβδομάδα, έπρεπε να λυθεί το εξής ζήτημα, για λογαριασμό φίλων από τη Γαλλία: Επτά άτομα ήθελαν να μεταφερθούν, μαζί με τις βαλίτσες τους, από το αεροδρόμιο ως τον Ωρωπό - και πάλι πίσω, μια εβδομάδα μετά, την ημερομηνία της αναχώρησης τους.

Η λύση των δύο ταξί δεν συνέφερε, όπως και ο συνδυασμός προαστιακού και ταξί, όπως μελέτησε ο αρχηγός της παρέας. Η εναλλακτική της ενοικίασης ενός επταθέσιου βαν (με ή χωρίς οδηγό), από τις τουριστικές εταιρείες που νοικιάζουν οχήματα ή λιμουζίνες, θα υπερέβαινε και αυτή τα 300 ευρώ. Αυτό που θα συνέφερε, αν υπήρχε, θα ήταν ένα επταθέσιο ταξί, υπηρεσία που βρίσκει κανείς σχεδόν σε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Όμως, η λύση αυτή, μετά από τόσα χρόνια ύφεσης και μνημονίων, δεν είναι διαθέσιμη, σε μια κατ’ εξοχήν τουριστική χώρα. Και αυτό γιατί, όπως και με χιλιάδες άλλες (ουσιαστικές) μεταρρυθμίσεις και απελευθερώσεις της αγοράς, έχουμε κάνει το παν για να τις καθυστερήσουμε ή να τις ακυρώσουμε.

Πριν το Πάσχα, η Αθήνα ήταν γεμάτη από αφίσες: “Μας ανοίγουν Κυριακή για να μας κλείσουν φυλακή”. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εμπόρων θεωρούν “αιτία πολέμου” την επικείμενη κατάθεση του νομοσχεδίου, που προβλέπει εθελοντικό άνοιγμα των καταστημάτων όλες τις Κυριακές του χρόνου, πλην των πολυκαταστημάτων, των shop in a shop και των καταστημάτων franchise, ώστε να μην επιβληθούν των “μικρών”. Η μία αντίληψη λέει οτι οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες θα μπορέσουν έτσι να πάρουν μια “ανάσα”, σε μια κατ’ εξοχήν τουριστική αγορά, που χρειάζεται κάθε ευκαιρία για αύξηση του τζίρου. Η άλλη θεωρεί οτι θα “πνιγούν”, γιατί δεν θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το κόστος.

Στους ίδιους δρόμους, άλλες αφίσες κατέγραφαν την αυτονόητη γνώση οτι “το σώμα μας αποτελείται κατά 70% από νερό”. Στόχος η αποτροπή της μερικής ή ολικής ιδιωτικοποίησης των εταιρειών ύδρευσης. Η αναξιοπιστία των κυβερνητικών χειρισμών αντιπαρατίθεται με τη ρητορική περί “ξεπουλήματος” .

Ταυτοχρόνως καταγγέλθηκε οτι η διαδικασία ανανέωσης του γερασμένου (και επκίνδυνου πια για ασθενείς και διασώστες) στόλου των ασθενοφόρων του ΕΚΑΒ καρκινοβατεί, με αλλεπάλληλες ακυρώσεις, διότι έτσι επιδιώκεται η απευθείας ανάθεση, με όλα τα προφανή οφέλη για τους εμπλεκόμενους. Ή δεν μπορούμε να χωρίσουμε δυό γαιδουριών άχυρα ή η διαφθορά επιμένει λυσσαλέα.

Εν τω μεταξύ, άλλη μια απόπειρα να χτιστεί μια ρύθμιση πάνω σε σαθρά θεμέλια, κατέρρευσε στο (ανώτατο) πεδίο όπου κρίνονται οι νόμοι, σε μια ευνομούμενη πολιτεία. Το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικό το νόμο για την περιβόητη “τακτοποίηση” των αυθαιρέτων (ελληνική πατέντα που εφευρέθηκε για να εισπραχθούν χρήματα και να ρυθμιστεί το τοπίο για ένα εκατομμύριο αυθαίρετα, που σύμφωνα με το Σύνταγμα, δεν μπορούν ως παράνομα να νομιμοποιηθούν ποτέ). Τώρα, ετοιμάζεται νέος νόμος, για την υποτιθέμενη “νομιμοποίηση” της παρανομίας δεκαετιών, ώστε να συνεχιστεί το καθεστώς ανομίας, σε μια πολιτεία που δεν έχει καταφέρει, εν έτει 2013, να έχει ούτε ολοκληρωμένο κτηματολόγιο.

Στο αμιγώς (μικρο)πολιτικό πεδίο, το ΠΑΣΟΚ ανακίνησε θέμα με τη διαχείριση των οικονομικών του, επί προηγούμενης ηγεσίας, διαρρέοντας οτι το ταξίδι Παπανδρέου και συνοδείας στηn Κόστα Ρίκα για τη σύνοδο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κόστισε 200 χιλιάδες ευρώ. Οι αυτοκαταστροφικοί χειρισμοί που οδήγησαν σε μια ακόμη διχαστική σύγκρουση (λες και έχει την πολυτέλεια, το άλλοτε κραταιό κόμμα με τις μονοψήφιες επιδόσεις στις δημοσκοπήσεις), κατέληξαν στην αποκάλυψη οτι το ποσό της “κακοδιαχείρισης” ήταν περίπου το ένα δέκατο της προβοκατόρικης διαρροής.

Στην Αθήνα, ο Δήμαρχος απάντησε σθεναρά στην απόπειρα της Χρυσής Αυγής να διοργανώσει συσσίτιο με βάση φυλετικές ή εθνικές διακρίσεις (πράγμα απαράδεκτο για θεσμικό φορέα μιας πολιτείας που είναι υποχρεωμένη μόνο και μόνο από τις διεθνείς συμβάσεις που έχει υπογράψει να “κυνηγάει” τέτοια φαινόμενα). Και αντί τα πολιτικά κόμματα να πάρουν παράδειγμα και να ενωθούν υπό μια ομπρέλα του “συνταγματικού τόξου” κατά των φαινομένων ναζισμού και ρατσισμού, με όπλο ακριβώς τους νόμους και το δίκαιο, ακούστηκαν κάτι αμφιλεγόμενες και συντηρητικές επικρίσεις για την τυπική δικαιολογία και τα κίνητρα του Γιώργου Καμίνη, που “άρχισε την προεκλογική του εκστρατεία” .

Το κυβερνητικό στρατόπεδο συγκλονίστηκε, το τελευταίο διάστημα, από δύο (επι)κρίσεις. Η μία αφορούσε την επαναφορά προσλήψεων στον ευρύτερο κρατικό τομέα, εκτός ΑΣΕΠ μάλιστα, με το “ακαταμάχητο” επιχείρημα ότι έτσι δίνεται δουλειά σε ανέργους, έστω και με έναν ελάχιστο μισθό. Η αριστερά εστίασε στην “κερκόπορτα” που ανοίγει, για να καθιερωθεί ακόμα χαμηλότερος κατώτατος μισθός. Οι πιο σφοδρές επικρίσεις όμως, κυρίως εναντίον των κυβερνητικών εταίρων ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, ήταν ότι επιτρέπεται δι αυτού του τρόπου, η επαναφορά των stages, που συντηρεί το “εμπόριο ελπιδας” και την ομηρεία των συμβασιούχων, χωρίς καμία αξιοκρατική διαδικασία.

Η άλλη ήταν η διαμάχη μεταξύ δύο αντιλήψεων, υπουργών που έχουν προταθεί από το ίδιο κόμμα μάλιστα, τη ΔΗΜΑΡ. Και οι δύο νομικοί, συνταγματολόγος ο ένας και εργατολόγος ο άλλος, οι κύριοι Μανιτάκης και Ρουπακιώτης συγκρούστηκαν για το δικαίωμα των συμβασιούχων να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη και να εξαασφαλίζουν προσωρινές διαταγές, για την παραμονή τους στην εργασία τους, ώσπου να εκδικαστεί η υπόθεση. Η προφανής αντίδραση κάθε δημοκράτη πολίτη είναι να υπερασπιστεί εδώ την αυτονόητη ανεξαρτησία και το σεβασμό στις αποφάσεις τις δικαιοσύνης, έστω κι αν δεν είναι ακριβώς “αποφάσεις”, αλλά μια προσωρινή ρύθμιση.

Ωστόσο, τι γίνεται, όταν διαπιστώνεται οτι υπάρχει “φάμπρικα” προσωρινών διαταγών , που προάγουν αυτό το “εμπόριο ελπίδας”, που λέγαμε παραπάνω, με τη συμμετοχή δικηγόρων και δικαστικών, που για τους δικούς τους λόγους ο καθένας, τη διαιωνίζουν με αλλεπάλληλες αναβολές; Και γιατί είναι τόσο λάθος να επιχειρείται ο χρονικός περιορισμός και η διόρθωση άλλης μιας στρέβλωσης, ενός πελατειακού “παρασυστήματος” από τα πολλά, που έχουν εφεύρει μικρότερα και μεγαλύτερα συμφέροντα στην ελληνική κοινωνία, ώστε να καθίσταται άχρηστη οποιαδήποτε προσπάθεια τήρησης της νομιμότητας και ταυτόχρονα χρηστής διοίκησης;

Η δημοκρατία περιλαμβάνει εγγενώς την αντιπαράθεση των διαφορετικών απόψεων, σχεδόν σε οποιοδήποτε θέμα. Αν θέλουμε όμως να ξεφύγουμε από τη μοίρα της τριτοκοσμικής λειτουργίας και της αυτοακύρωσης θεσμών και κανόνων, ο θεμέλιος αυτός λίθος της δημοκρατικής λειτουργίας πρέπει να συνοδεύεται από υπευθυνότητα, σοβαρότητα, περιορισμό των κραυγών του λαϊκισμού, ευσυνειδησία, εντιμότητα και η μάχη κατά των στρεβλώσεων και των εντυπώσεων, από όλες τις πλευρές και σε κάθε βήμα του δημόσιου διαλόγου. Αν δεν το κατανοήσουμε αυτό, δεν θα μας σώσει ποτέ κανένα μνημόνιο, αλλά ούτε και η “απαλλαγή” από αυτό.

Στο Μεξικό, πριν από μια εβδομάδα, εκπαιδευτικοί τα έκαναν γυαλιά-καρφιά σε γραφεία κομμάτων, γιατί αντιτίθενται σε μεταρρυθμιστικό νομοθέτημα που τους αφορά. Πιθανώς οι επικρίσεις τους να έχουν βάση, χωρίς αυτό ποτέ να δικαιολογεί τη βία και τις καταστροφές. Το εντυπωσιακό όμως είναι οτι, σύμφωνα με τα διεθνή πρακτορεία, ζητούν οι προσλήψεις τους να γίνονται (προφανώς απολύτως αξιοκρατικά) μόνο από τη συνδικαλιστική τους ένωση!

Το ότι πάντα υπάρχουν και χειρότερα, δεν μας συγχωρεί...

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

H φωτό είναι απο το www.sarafurlongburr. blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Idle Time (Lack of Afro remix)" των Βρετανών New Mastersounds

Τα πολιτικά Όσκαρ...

Με την εξαίρεση της (γαλλόφωνης) αριστουργηματικής “Αγάπης” του Michael Haneke, τα φετινά Όσκαρ δείχνουν να σώζονται από το πολιτικό ενδιαφέρον των ταινιών, περισσότερο από το ίδιο το κινηματογραφικό, που στην περίπτωση των “Αθλίων”, της “Ζωής του Πι” και του “Λίνκολν” περιορίζονται σημαντικά σε μακροσκελείς (τι μόδα κι αυτή, να υπερβαίνει τις διόμιση ώρες ένα έργο!) ασκήσεις ανεκπλήρωτης μαγείας.

Το πολιτικό-ιστορικό ενδιαφέρον πάντως της εποποιίας του Spielberg είναι τεράστιο: Μας αποκαλύπτει μια πτυχή της αμερικανικής ιστορίας, που εμείς στην Ευρώπη γνωρίζουμε ελάχιστα, πέρα από τις γενικές, αδρές γραμμές. Ο θαυμαστός (εκ του αποτελέσματος) αυτός ηγέτης από το Ιllinois (ένας ακόμη λόγος να αποτελεί ίνδαλμα του καταγόμενου από το Σικάγο Ομπάμα) δεν δίστασε να μετέλθει και διεφθαρμένων μεθόδων (δωροδοκία, πλην της πολιτικής ίντριγκας και των πιέσεων) ώστε να εξασφαλίσει τις πολυπόθητες ψήφους για την ψήφιση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της περίφημης τροποποίησης 13 του Αμερικανικού Συντάγματος, που καταργούσε δια παντός το καθεστώς της δουλείας των μαύρων.

Ένα άλλο στοιχείο έκπληξης για τους μη γνωρίζοντες είναι οτι την εποχή εκείνη, στο τέλος του τετραετούς εμφυλίου πολέμου Βορείων και Νοτίων, οι Δημοκρατικοί ήταν πιο δυνατοί στο Νότο, άρα και πιο συντηρητικοί από τους Ρεπουμπλικανούς, στο θέμα της δουλείας. Ωστόσο διχάστηκαν - και με τα χρόνια έφτασαν στις “φιλελεύθερες” (liberal) θέσεις που τους κατέτασσαν με σαφήνεια αριστερά των Ρεπουμπλικανών.

Η ταινία παρακολουθεί με τη βοήθεια της εξαιρετικής ηθοποιίας (κυρίως του Daniel Day-Lewis και του Tommy Lee Jones) και της μεγαλειώδους παραγωγής, που όμως προδίδεται από την πλαδαρή αίσθηση του ρυθμού και την (περιέργως γι αυτόν, ίσως με την επιδίωξη της “ποιότητας” έναντι της εμπορικότητας) εσωστρεφή αφήγηση του Spielberg, τους χειρισμούς και τα διλήμματα του Αμερικανού Προέδρου, ώστε να μη χάσει την ιστορική στιγμή για την ψήφιση, πριν τελειώσει ο πόλεμος. Παραλλήλως, παρακολουθεί τις σχέσεις μέσα στην ίδια του την οικογένεια - και τα ηθικά διλήμματα για έναν ηγέτη, που επίσης και εκεί προκύπτουν. Η αδρεναλίνη ανεβαίνει μόνο στην κορύφωση της ψηφοφορίας και παρά το γεγονός οτι γνωρίζουμε το αποτέλεσμα, είναι αντάξια του “βάρους” της ταινίας.

Tο ίδιο το τεράστιο ζήτημα της δουλείας όμως καταγράφεται πολύ πιο παραστατικά και σοκαριστικά, στην ταινία του Quentin Tarantino, “Django Unchained”. Παρά το γεγονός οτι πρόκειται για ένα ακατάσχετο splatter, ο ταινία (και κατ’ επέκτασιν ο σκηνοθέτης) ξεπερνά τον χαρακτήρα του spaghetti-western και φέρνει στη γνώση του μεγάλου κοινού τις φρικτές συνθήκες διαβίωσης, τον απόλυτο εξευτελισμό και τα μεσαιωνικά βασανιστήρια που υφίσταντο οι μαύροι, ώσπου να καταργηθεί η δουλεία: Φίμωτρα με λόγχες που πληγώνουν, αλυσίδες και βασανιστήρια σε “κουτιά” απομόνωσης, θάνατος από άγρια σκυλιά που κατασπαράζουν το θύμα τους είναι μερικά μόνο από τα διεστραμμένα εγκλήματα των φεουδαρχών του Νότου, που φυσικά συντηρούσαν τις “μονοπωλιακές” φυτείες τους, με δωρεάν εργατικό δυναμικό.

Επενδεδυμένη με μια μια ψευδο-επιστημονική θεωρία οτι οι μαύροι έχουν διαφορετικές κοιλότητες στον εγκέφαλο, που “επισύρουν” μεταχείριση χειρότερη και από τα ζώα, η τόσο βάναυση αντίληψη της εποχής είναι εν πολλοίς άγνωστη σε μας - και πάντως ιδιαιτέρως χρήσιμη για όσους προσπερνούν τον ρατσισμό ως μια “άκακη” ή αδιάφορη αντίληψη για τα πράγματα.

Όπως φαίνεται, η προβολή της ταινίας προκάλεσε αμήχανες αντιδράσεις στο λευκό κοινό των Ηνωμένων Πολιτειών, που σε πολλές περιπτώσεις αρνείται να αποδεχθεί οτι μαζικά αρκετοί πρόγονοι του υπήρξαν “καθάρματα ολκής”, στο θέμα της μεταχείρισης των μαύρων, ένα θέμα-ταμπού άλλωστε. Με αυτή την έννοια, η ταινία του Tarantinο αποδεικνύεται ιδιαίτερα χρήσιμη για το αμερικανικό και παγκόσμιο κοινό, πέρα από το συναρπαστικό της αφήγησης της, τη σφιχτοδεμένη σκηνοθεσία, τις σινεφίλ αναφορές (ποιός θα περίμενε να ξαναδεί στην οθόνη τον Ιταλό πρωταγωνιστή τέτοιων ταινιών Franco Nero) και την απολαυστική υποκριτική των πρωταγωνιστών. Και τι περίεργο, εδώ οι διόμιση ώρες κυλούν σα νεράκι...

Βασισμένο πάνω στην πραγματική ιστορία της διάσωσης έξι διπλωματών που ξέφυγαν από την Αμερικανική Πρεσβεία της Τεχεράνης, με τη βοήθεια μιας "πλαστής" χολιγουντιανής παραγωγής που στήθηκε γι αυτό τον σκοπό, κατά την εξέγερση των Αγιατολάχ (και γλύτωσαν την επί ενάμιση χρόνο ομηρεία των υπολοίπων), το έργο του “δεν μας γεμίζει το μάτι” ολίγον άχαρου ηθοποιού, αποδεικνύει οτι τελικά πρόκειται για έναν πολύ πετυχημένο σκηνοθέτη, παραγωγό και πρωταγωνιστή, ταυτοχρόνως. H αφήγηση ρέει, η αγωνία κορυφώνεται (παρότι κι εδώ ξέρουμε την έκβαση) και το αποτέλεσμα είναι ένα καλογυρισμένο και ρεαλιστικό θρίλερ (κανονικής διάρκειας).

Η ταινία περιγράφεται ή κατηγορείται ως “υπερπατριωτική” και προπαγανδιστική, αλλά η αντίληψη μου είναι διαφορετική: Από τις πρώτες σκηνές ξακαθαρίζεται οτι για την ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου Μοσαντέκ και την πραξικοπηματική εγκαθίδρυση του Σάχη Παχλεβί η εγκληματική ευθύνη είναι των ΗΠΑ, ενώ και οι ευθύνες τους που τον περιέθαλψαν, προσφέροντας άσυλο στον βασανιστή δικτάτορα, μετά την εξέγερση, επαναλαμβάνεται διαρκώς, χωρίς καμία διάθεση αθώωσης της αμερικανικής παρέμβασης στη χώρα. Από την άλλη, η (πραγματική) ιστορία από μόνη της, αποτελεί έναν θρίαμβο της ελεύθερης δυτικής σκέψης απέναντι στον μικρονοϊκό φανατισμό των μουτζαχεντίν της επανάστασης, που επιθυμούσαν να τιμωρήσουν λυσσαλέα σε αντίποινα, οποιονδήποτε Αμερικανό πολίτη ή διπλωμάτη μπορούσε να πέσει στα χέρια τους. Σε συνδυασμό δε με την υποκρισία της θρησκοληψίας που διέπει όλα αυτά τα καθεστώτα, είναι προφανές οτι το πρόσωπο της ισλαμικής επανάστασης είναι αναπόφευκτα αποκρουστικό. Δεν ξέρω ποιός σκεπτόμενος θεατής, άλλωστε, θα ήθελε κάτι διαφορετικό...

Οι φωτό είναι από τα www.chicagoreader.com, www.guardian.co.uk, www.awardscircuit.com, ενώ το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Who Did That To You" του Αμερικανού John Legend, και πάλι από το soundtrack της ταινίας "Django Unchained".

O ρατσισμός και άλλα στο δημόσιο διάλογο

Ας αρχίσουμε με την παραδοχή πως οι μετριοπαθείς εκτιμήσεις και απόψεις, είναι πάντοτε οι κοντινότερες στις αληθινές διαστάσεις των πραγμάτων. Και με μια παρατήρηση για το πόσο δύσκολος είναι ο δημόσιος διάλογος, σε αυτή την κοινωνία, που αρέσκεται στην αντίδραση για την αντίδραση - και γενικά διακρίνεται από τις μεσογειακές παθογένειες.


Κι ας χτίσουμε τον συλλογισμό μας από τα βασικά:
Ρατσισμός (ή καλύτερα ακόμα ρατσιστικές διακρίσεις, σύμφωνα με τον ορισμό του ΟΗΕ) είναι το σύνολο των συμπεριφορών που αποβλέπουν στο να απαξιώσουν μια φυλή ή μια εθνική/κοινωνική ομάδα, συνολικά. Κοινώς, να επικρίνουν έναν άνθρωπο για πράγματα τα οποία έχει κληρονομήσει ή δεν μπορεί να αλλάξει, χωρίς να υποστεί βιασμό ή αλλοίωση της ύπαρξης του: Το χρώμα του δέρματος του, την εθνική, φυλετική ή θρησκευτική του καταγωγή, την παιδεία που έλαβε ως παιδί, τις σεξουαλικές του επιθυμίες, το ύψος του κορμιού του ή το χρώμα των ματιών του.

Ρατσισμός δεν είναι να επικρίνεις μια ομάδα ανθρώπων ή μια οργανωμένη κοινωνία, για τις συλλογικές (ή κατά περίπτωση ατομικές) της συμπεριφορές, που είναι αποτέλεσμα επιλογών. Για παράδειγμα, μπορεί (δικαίως ή αδίκως) να επικρίνει κανείς τους Γερμανούς γιατί εξέλεξαν τη Μέρκελ (ή παλαιότερα τον Χίτλερ), λαϊκές πλειοψηφίες της Ανατολής γιατί επιτρέπουν ή ενθαρρύνουν τον θρησκευτικό εξτρεμισμό ή τους Έλληνες γιατί είναι κατά τεράστιο ποσοστό αγύμναστοι ή ωθούν τα παιδιά τους στην παχυσαρκία. Στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ή της διεθνούς συνύπαρξης και συνεργασίας, μπορείς κανείς να ζητήσει (συνήθως το κάνει μόνη της η ζωή) να υποστούν και τις συνέπειες της συλλογικής τους ευθύνης, ιδίως αν έχουν αναλάβει διαφορετικές υποχρεώσεις. Το να ισοπεδώνεις συνολικά όμως και να θεωρείς κάθε Έλληνα a priori αγύμναστο ή τεμπέλη με τη διατροφή των παιδιών του, επειδή αυτή μπορεί να είναι η γενική κοινωνική τάση, αποτελεί καταφανώς προκατάληψη - και άρα ρατσιστική διάκριση. Το ίδιο ισχύει για οποιαδήποτε άλλη κοινωνική εκδήλωση ή συμπεριφορά.

Στην περίπτωση της αθλήτριας που αποκλείστηκε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, εγέρθηκαν πολλές αντιρρήσεις, που έχουν σχέση με την ελευθερία του λόγου ή των ιδεών. Μόνο που η ελευθερία του (δημόσιου) λόγου έχει τους περιορισμούς της, ειδικά όταν αφορά άτομα με δημόσιο ρόλο. Στις αντιρρήσεις αυτές, παραβλέπεται οτι οι αθλητές έχουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις, όταν συμμετέχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και το γεγονός οτι διάφορες επαγγελματικές ή κοινωνικές ομάδες είναι υποχρεωμένες να αυτοπεριοριστούν, όταν εκτελούν ένα κοινωνικό λειτούργημα, εκπροσωπούν το σύνολο του λαού ή απολαμβάνουν ιδιαιτέρων προνομίων. Για παράδειγμα, οι αξιωματικοί, οι δικαστές και οι αρχιερείς δεν δικαιούνται να χρησιμοποιούν τη θέση τους για να εκφράσουν δημοσίως πολιτικές (πόσο μάλλον ρατσιστικές) απόψεις και να επηρεάσουν με αυτές - παρά το γεγονός οτι ειδικά οι τελευταίοι έχουν παραβιάσει ανοίκεια, πολλές φορές κατά το παρελθόν, τη δέσμευση που απορρέει από τον ευαίσθητο ρόλο τους.

Μια αλλη πλάνη που κυκλοφόρησε πολύ είναι οτι η καταπολέμηση των ρατσιστικών αντιλήψεων αποτελεί μια “αριστερή” θέση ή αίτημα. Είναι προς τιμήν της αριστεράς (και υπαρξιακή της υποχρέωση) που δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία στα ζητήματα αυτά. Αλλά αντιθέτως προς τα διάφορα λεγόμενα, είναι υποχρέωση κάθε δημοκρατικής πολιτείας, που συμμετέχει στον ΟΗΕ και έχει υπογράψει τις διεθνείς συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα (όπως σχεδόν στο σύνολο τους οι δυτικές και ευρωπαϊκές χώρες) να καταπολεμήσει με κάθε νόμιμο και θεμιτό μέσο τις ρατσιστικές διακρίσεις - και μάλιστα να επιδιώκει την ιδεολογική, πολιτική και ηθική εξόντωση των αντιλήψεων αυτών (σε αντιδιαστολή με τη φυσική εξόντωση των “κατώτερων” εχθρών του και χωρίς το μίσος προς το διαφορετικό, που πρεσβεύει ο ρατσισμός). Το οτι η δημοκρατία δεν υιοθετεί επ’ ουδενί τις ολοκληρωτικές πρακτικές των αντιπάλων της για να αμυνθεί, δεν σημαίνει οτι ανέχεται να τη διαβρώνουν συστηματικά (και χωρίς απάντηση) αντιλήψεις, που επωφελούνται από την ανεκτικότητα της, ως προς την ύπαρξη της διαφορετικής άποψης.

Σε χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, προκρίνονται μάλιστα πολιτικές που “νοθεύουν” άλλες αρχές, όπως αυτή της ίσης αντιμετώπισης των πολιτών, προκειμένου να αντιμετωπιστούν στην πράξη οι παράνομες ρατσιστικές διακρίσεις, προς διάφορες μειονότητες. Για παράδειγμα, προβλέπονται ποσοστώσεις στην εισαγωγή στα πανεπιστήμια ή στις προσλήψεις σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, με κίνδυνο να καταλάβει τη θέση κάποιος με λιγότερα προσόντα από κάποιον άλλον, ακριβώς επειδή είναι ισπανόφωνος ή αφροαμερικανός. Η κοινωνική διάσταση και η ανάγκη για ενσωμάτωση εδώ προκρίνονται της αξιοκρατίας, που όμως δεν υποχωρεί ολοσχερώς, όπως ενδεχομένως θα ήθελε μια μη προοδευτική “αριστερή” αντίληψη. Σε κάθε περίπτωση, δεν μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς “αριστερές” τις πολιτικές αυτές (και κατ’ επέκταση και τις οργανωμένες κοινωνίες που τις υιοθετούν), αλλά ουσιαστικά προοδευτικές, στο βαθμό που προάγουν συνολικά την κοινωνία στο σύνολο της.

Η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση της διελκυστίνδας περί την τιμωρία της αθλήτριας άπτεται μιας άλλης αρχής, αυτής της αναλογικότητας της ποινής. Ένα ενδιαφέρον ερώτημα είναι αν μια “επιπολαιότητα” της στιγμής αξίζει να οδηγήσει στον αποκλεισμό από τη μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση. Πέρα από το παρελθόν των αντιλήψεων της όπως καταγράφηκε στα social media, την απάντηση δίνει η ίδια η ζωή και οι κανόνες που έχουν τεθεί: Εάν δεν το έκανε η ΕΟΕ, θα το έκανε η ΔΟΕ, είναι βέβαιο (αυτό απαντάει άμεσα και στο αν το σχόλιο ήταν ρατσιστικό). Ανεξάρτητες και οι δύο, δεν μπορούν να ταυτίζονται άλλωστε και με την ελληνική πολιτεία, όπως προσπάθησε κουτοπόνηρα με την ερώτηση προς υπουργό (!), ο “διαπρεπής” χαστουκιστής του δημόσιου βίου (και όσοι κρυφοί ή φανεροί ακροδεξιοί συντάσσονται πίσω από τις απόψεις του).

Και σε κάθε περίπτωση, η τιμωρία δεν είχε ούτε ποινικές, ούτε άλλες (μόνιμες στο χρόνο) διαστάσεις, αλλά τη διοικητική στέρηση της συμμετοχής, σε αυτή εδώ τη διοργάνωση. Πολύ σωστά επισημάνθηκε οτι δεν έχει σημασία μόνο το περιεχόμενο (content), αλλά και το πλαίσιο (context). Κανείς δεν ζητά “πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων” από μια αθλήτρια, αλλά της ζητά να περιορίζει στην απολύτως προσωπική σφαίρα τις απόψεις της, δεδομένου οτι αποτελεί και “πρότυπο” για κάποιους. Κατ’ αναλογίαν, κανείς δεν απαγορεύει σε έναν αστυνομικό να ψηφίζει Χρυσή Αυγή, αλλά εάν δημοσιοποιεί την ιδεολογία του (πόσο μάλλον αν αυτή υπαγορεύει τις πράξεις του), η τιμωρία θα πρέπει να είναι ιδιαιτέρως αυστηρή. Η μετακύλιση άλλωστε της “κοινωνικής ευαισθησίας” στη μη τήρηση κανόνων, είναι από τις βασικές αιτίες της πολυδιάστατης ελληνικής κρίσης.

Ως συνήθως, εγέρθηκαν διάφορες άλλες αντιρρήσεις ή αναλογίες, χωρίς αντίκρυσμα. Το αν η ελληνική κοινωνία ανέχεται ή γελάει με μια ρατσιστική διαφήμιση, το αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα ή ο Κούβελος είναι φαύλοι και υποκριτές, το αν η ΔΟΕ έχει άλλα μέτρα και σταθμά για ολοκληρωτικά καθεστώτα, το αν τα ολυμπιακά ιδεώδη έχουν πνιγεί στη μίζα και στη ντόπα ή το αν αποτελεί υποκρισία να τιμωρείται ένα tweet την ώρα που συμβαίνουν (άλλα) σημεία και τέρατα στην Ελλάδα της κρίσης, αποτελούν πιθανώς θεμιτές παρατηρήσεις, αλλά στη συγκεκριμένη συζήτηση άσχετους συμψηφισμούς, υπεκφυγές ή υποκριτικές δικαιολογίες, του γνωστού τύπου “μα γιατί με γράφετε που παραβίασα το κόκκινο φανάρι, ενώ τα λαμόγια λυμαίνονται το κράτος και κλέβουν εκατομμύρια”. Όσο για την πολιτική ορθότητα, είμαστε τόσο μακριά από το να μας καταλάβει εξ ολοκλήρου, που η επίκληση της ως αρνητικό χαρακτηριστικό των χειρισμών, αποτελεί άλλη μια προσπάθεια που θυμίζει τον Χριστόδουλο να ξορκίζει τις προοδευτικές αντιλήψεις με το νεολογισμό “φωταδιστές”.

Αντιθέτως, κατά την ταπεινή μου άποψη, η τιμωρία αυτή έχει συμβολικό και παιδευτικό χαρακτήρα. Αγγίζοντας ένα τεράστιο κοινό, υπηρετεί μια πολύ βασική λειτουργία: Μέσα σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από τον καφενειακό διάλογο, την όξυνση ενός “φανατισμού των άκρων” και το απόλυτο ξεχαρβάλωμα σε αρχές και αξίες, οι ρατσιστικές διακρίσεις, έστω και ως “αφελείς ανεκδοτολογικοί υπαινιγμοί”, πρέπει να έχουν κόστος γι αυτόν που τις προπαγανδίζει. Ανησυχητικό είναι οτι με τις αντιδράσεις της, η κοινωνία δείχνει την έλλειψη ωριμότητας της, όσο και τον βαθμό συνειδητοποίησης που έχει για τη σοβαρότητα της κατάστασης, σε σχέση με τον κίνδυνο εκφασισμού της κοινωνίας μας, με αφορμή και την κρίση. Χαρακτηριστικό των αντιλήψεων αυτών, όπως φάνηκε άλλωστε και από την αναδίπλωση (αλλά και τη γενικότερη πολιτεία των χρυσαυγιτών) είναι η υποκρισία και η επίσημη άρνηση των απόψεων, αλλά και της ηθικής ή φυσικής αυτουργίας σε εγκληματικές πράξεις, γι αυτό και η απάντηση πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτική και “μη ανεκτική”. Κανένα δικαιώμα δεν προασπίζεται με την καταπάτηση άλλου δικαιώματος και η μειονότητα που επιδιώκει τον αφανισμό των άλλων μειονοτήτων, δεν δικαιούται καμίας προστασίας.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως τις επιφυλάξεις πολλών σκεπτομένων ανθρώπων, οτι ο αντίκτυπος μιας “λάθος πολιτικής” μπορεί να είναι η ενδυνάμωση των ρατσιστικών, μισαλλόδοξων, ξενοφοβικών και εν τέλει φασιστικών αντιλήψεων. Απαντώ οτι ακόμα και στην πολιτική, δεν μπορεί να είναι όλα “πολιτική”. Και οτι ο “τακτικισμός της ανοχής” ούτε δείχνει να αποδίδει, αλλά ούτε μπορεί και να είναι ο οδηγός μας. Κάποιες φορές, η επίσημη αντίδραση πρέπει να διέπεται αποκλειστικά από τις αρχές μας, όποιο κι αν είναι το κόστος. Κι ας παραβλέπουμε πιθανώς άλλες αρχές - αυτές πρέπει να ανακτήσουμε κι όχι να ισοπεδώσουμε “προς τα κάτω”.

Κάποτε, στην εποχή της άνθησης της μεταπολιτευτικής μας φούσκας, ένας “διαπρεπής” εκπρόσωπος των κοινωνικών εταίρων, ζήτησε την ερμηνεία μου γιατί ο Σημίτης “άνοιξε τώρα αυτό το αυτοκαταστροφικό μέτωπο με τους παπάδες, για ένα τόσο ασήμαντο ζήτημα, όπως οι ταυτότητες”. Διαβρωμένος όπως ήταν από τη μικροπολιτική, δεν μπορούσε να φανταστεί την απάντηση μου: “Μήπως γιατί έχουμε αργήσει τραγικά να το κάνουμε, ως χώρα; Και μήπως γιατί, πολύ απλά, πιστεύει οτι αυτό πρέπει να γίνει;”


H φωτό είναι από το www.belfastglobe.co.uk και το εξώφυλλο από το www.israbox.com


Το post συνοδεύεται από το "Sitting On The Dock Of The Bay", στη διασκευή της Γιαπωνεζο-βραζιλιάνας Lisa Ono.

Το έλλειμμα της (ρατσιστικής) δημοκρατίας...

Ήθελα να γράψω κάτι για την απαράδεκτη αύξηση των ρατσιστικών επιθέσεων κατά αλλοδαπών (μαρτυρία εδώ) και τις κουτοπόνηρες προφάσεις εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας, αλλά αντί αυτού προτιμώ να παραθέσω την αλληλογραφία με έναν ακροατή του Kosmos 93,6, τα στοιχεία του οποίου δεν παραθέτω. Η επιχειρηματολογία είναι ενδεικτική όσων έχω ήδη επισημάνει εδώ και εδώ:

Καλησπέρα σε όλους.

Καταρχάς, συγχαρητήρια για το υψηλό επίπεδο προγράμματος που διατηρείται από την έναρξη της λειτουργίας σας- εξακολουθείτε να παραμένετε όαση για τα ταλαιπωρημένα, από hitlists της κακιάς ώρας, του ενός σουξέ και των άθλιων διαφημίσεων, αυτάκια μας. Συνεχίστε την καλή ποιοτική προσπάθεια και θα είμαστε δίπλα σας.

Δεύτερον, θα ήθελα να εκφράσω τη διαμαρτυρία μου για τον εκφωνητή του πρωϊνού προγράμματος 8-9, ο οποίος έχει αναλάβει την κατήχηση των ακροατών του σταθμού υπέρ των λαθρομεταναστών. Παρακαλώ εξηγήστε του ότι:
1. Ο σταθμός είναι μουσικός και όχι πολιτικός. Ποιος τον έχει ορίσει υπερασπιστή των λαθρομεταναστών?
2. Το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από την υπεραπλουστευτική προσέγγιση του: "όποιος είναι εναντίον είναι ρατσιστής, όποιος είναι υπέρ είναι"...τι? ουμανιστής? Η μανιχαϊστική προσέγγιση ούτε λύνει το πρόβλημα ούτε το μειώνει. Η εγκληματικότητα μικρή ή μεγάλη της πλειοψηφίας των λαθρομεταναστών δεν εξαφανίζεται κάτω από το χαλάκι ούτε είναι στη φαντασία των θυμάτων. Ας κάνει μία επίσκεψη στην Αχαρνών ή στην Πάτρα και να κρίνει ιδίοις όμμασι, και όχι από το in vitro στούντιο.
3. Ο σταθμός έχει ως επίσημη θέση την υπεράσπιση των αριστερών θέσεων για το ζήτημα και την κριτική εις βάρος των δεξιών και ακροδεξιών δυνάμεων, με υποτιμητική αναφορά προς αυτές (π.χ. σχόλια για Χρυσή Αυγή, κλπ);

Ευχαριστώ,

Λ.Κ.






Κύριε Κ.,

Δεν είμαι "εκφωνητής", είμαι δημοσιογράφος και μουσικός παραγωγός εδώ και 24 χρόνια, παρουσιάζω το κεντρικό δελτίο ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές της ΝΕΤ.

1. Το επιχείρημα σας οτι "ο σταθμός είναι μουσικός" δεν ευσταθεί. Και οι μουσικοί σταθμοί έχουν ενημερωτικές/δημοσιογραφικές ζώνες, κυρίως το πρωί. Είμαι δημοσιογράφος και έχω κληθεί να ετοιμάζω, τόσο από πλευράς μουσικής, όσο και από πλευράς σχολίων την πρωινή ζώνη 8-10.

Ραδιόφωνο χωρίς λόγο, δεν υπάρχει, είναι playlist με επιτυχίες, όπως λέτε και σεις. Λόγος χωρίς άποψη, επίσης δεν υπάρχει. Σεβόμενος την ελευθερία της γνώμης και του δημοσιογραφικού λόγου, θα πρέπει να αποδεχτείτε την ελεύθερη διατύπωση των απόψεων, αυτού που υπογράφει το ραδιοτηλεοπτικό προϊόν που παρακολουθείτε. Αν δεν σας αρέσει, λυπάμαι. Δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν όλοι. Αυτό που δεν αρέσει σε σας, ενθουσιάζει κάποιους άλλους.

Το επιχείρημα σας δεν ευσταθεί για έναν ακόμα λόγο: Αν ακούγατε μόνο πράγματα που σας έβρισκαν σύμφωνο, δεν θα είχατε διαμαρτυρηθεί. Διαμαρτύρεστε, γιατί διαφωνείτε.


2. Σπεύδετε να βγάλετε λάθος συμπεράσματα, για τη γνώση μου του προβλήματος - είναι σύνηθες. Γνωρίζω τόσο καλά το πρόβλημα, όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε, διότι κατοικώ εδώ και 15 χρόνια (από το 1998), μέσα στο Ιστορικό Κέντρο και στο κέντρο του προβλήματος της μετανάστευσης και της υποβάθμισης. Επίσης, είμαι ιδρυτικό μέλος και εκπρόσωπος της Κίνησης Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου. Μακριά λοιπόν από μένα, οι απλουστευτικοί και αστήρικτοι αφορισμοί σας. Η εγκληματικότητα των παράνομων μεταναστών δεν θα αντιμετωπιστεί με τη ρατσιστική εγκληματικότητα - είναι αδιανόητο σε οποιαδήποτε δημοκρατία. Ο Κosmos 93,6 είναι εξ ορισμού δε, ένας αντιρατσιστικός σταθμός, από τη φύση του: Προβάλλει τον πολιτισμό όλων των φυλών, από κάθε γωνιά της γης.


3. Όχι, ο σταθμός δεν έχει καμία "επίσημη θέση" (πέραν της αυτονόητης αντιρατσιστικής), όπως και όλη η ΕΡΤ, ως οφείλει. Οι δικές μου επιλογές κειμένων και απόψεις είναι αυτές που ακούτε - και είναι όχι μόνο αναφαίρετο δικαίωμα μου, αλλά και υποχρέωση μου να τις διατυπώνω, όπως σας εξήγησα και στο (1). Αν νομίζετε οτι υπερασπίζομαι τις θέσεις της αριστεράς, η διεύθυνση του σταθμού θα σας βεβαιώσει οτι δέχομαι πολύ περισσότερες επιθέσεις από οπαδούς της αριστεράς, παρά από την άλλη πλευρά. Και σε κάθε περίπτωση, το να μην ικανοποιείται καμία πλευρά (και ιδίως ακραία) σημαίνει οτι είμαι στο σωστό δρόμο της ισορροπίας.



Ευχαριστώ,

Προκόπης Δούκας







Κύριε Δούκα,

Καταρχάς ευχαριστώ για την άμεση απάντησή σας, η οποία τιμά και εσάς και το σταθμό.
Δεν ήξερα ότι η λέξη "εκφωνητής" εμπεριέχει τόσο αρνητική έννοια σε αντιπαραβολή με τη λέξη "δημοσιογράφος" ή "μουσικός παραγωγός". Δεν ήθελα να σας θίξω, αν και δε θεωρώ ότι κάποιο εκ των 3 επαγγελμάτων υπερέχει του άλλου, εφόσον ασκείται με ευσυνειδησία και ηθικότητα.


Αναφορικά με τα σχόλια σας, θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:

1. Στο link του σταθμού αναφέρεται "cinema, χορός, συναυλίες, μουσική, θέατρο, βιβλίο, εκθέσεις". Δε βλέπω κάτι για πολιτική καθοδήγηση στο προφίλ του σταθμού- άλλωστε τον ακούω 10 χρόνια- και είναι εντελώς διαφορετικός ο θεμιτός σχολιασμός από την κατήχηση.
Συμφωνώ απολύτως με το υπόλοιπο σχόλιο σας και γι' αυτό άλλωστε δικαιούμαι και εγώ να εκφέρω τη γνώμη μου και αντιγράφοντας εσάς "Αν δεν σας αρέσει, λυπάμαι. Δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν όλοι. Αυτό που δεν αρέσει σε σας, ενθουσιάζει κάποιους άλλους".

2. "Ο Κosmos 93,6 είναι εξ ορισμού δε, ένας αντιρατσιστικός σταθμός, από τη φύση του: Προβάλλει τον πολιτισμό όλων των φυλών, από κάθε γωνιά της γης": Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω την ιδεολογική ταύτιση της πολυπολιτισμικότητας (την οποία αποδέχομαι αναφανδόν ως αυταπόδεικτη, όντας ενήμερος για την πλειοψηφία των πολιτισμών και θρησκειών παγκοσμίως, άλλωστε η νύφη μου κατάγεται από τη Βουλγαρία ενώ στενός μου φίλος είναι Ιορδανός- δεν ξέρω εάν έχετε και εσείς αντίστοιχα παραδείγματα) και της στυγερής εγκληματικότητας από αλλοδαπούς. Εξάλλου, τα στατιστικά στοιχεία μιλάνε από μόνα τους: 80% των εξαιρετικά βίαιων εγκλημάτων διαπράχθηκαν από αλλαδαπούς το 2011 ενώ το ίδιο ισχύει και για τις ληστείες! Πιστεύετε ότι θα έπρεπε να αντικρούσω το πρόδηλο, για να αποφύγω τον εύκολο χαρακτηρισμό ως ρατσιστής?!

"Η εγκληματικότητα των παράνομων μεταναστών δεν θα αντιμετωπιστεί με τη ρατσιστική εγκληματικότητα - είναι αδιανόητο σε οποιαδήποτε δημοκρατία": δεν έχω κάνει κανένα σχόλιο υπέρ της ρατσιστικής εγκληματικότητας!! Αποτελεί δική σας ερμηνεία, που απλώς ενδυναμώνει τον αρχικό ισχυρισμό μου ότι η αντίληψή σας είναι μανιχαϊστική "όποιος είναι εναντίον, είναι ρατσιστής"..
3. Συμφωνώ μαζί σας. Εξάλλου, δεν ανήκω πολιτικά σε κανένα χώρο, οι μεν με θεωρούν ρατσιστή (όπως εσείς) και δεξιό επειδή είμαι κατά του εν Ελλάδι συνδικαλισμού, των παράνομων μεταναστών και των συντεχνιακών απεργιών, οι δε με θεωρούν αριστερό επειδή τίθεμαι υπέρ του κεϋνσιανισμού, του κοινωνικού κράτους και των κρατικών δαπανών! Ούτως ή άλλως στην Ελλάδα η υλοποίηση όλων των πολιτικών κατευθύνσεων είναι στρεβλή με τα γνωστά αποτελέσματα που βιώνουμε όλοι..

Και πάλι ευχαριστώ για την επικοινωνία και τη γόνιμη ανταλλαγή απόψεων, καλό θα ήταν δε να μην επανέλθουμε για να αποφύγουμε την απομείωση του διαλόγου σε σκυλοκαβγά (επίσης κατά τη γνωστή νεο-Ελληνική πρακτική).

Λ.Κ.





Κύριε Κ.,

Σας έκανα τη διευκρίνιση, γιατί το "εκφωνητής" σημαίνει κάποιον που διαβάζει κείμενα που του έχουν δώσει, χωρίς να μεσολαβεί η προσωπική του κρίση και επιλογή.

Ως προς την ουσία των αντιρρήσεων σας:

1. Και μόνο που χρησιμοποιείτε τη λέξεις "κατήχηση" και "πολιτική καθοδήγηση", σε αντιδιαστολή με τον "θεμιτό σχολιασμό", αρνείστε την ελευθερία μου να σχολιάζω και περιγράφετε τις απόψεις μου ως φανατικές ή και προπαγανδιστικές. Το συμπέρασμα σας είναι αυθαίρετο και κακόπιστο.

2. Το τι αναφέρει το site του σταθμού, ως γενικότητα, δεν δεσμεύει ή/και υποχρεώνει σε τίποτα. Η κοινωνική ζωή είναι πολυσύνθετη, είμαστε σε εποχή έντονων κοινωνικών διεργασιών και σε προεκλογική περίοδο. Μου ζητήθηκε να κάνω την πρωινή ζώνη, ακριβώς λόγω της δημοσιογραφικής μου ιδιότητας.

3. Δεν ξέρω αν τα στοιχεία σας είναι ακριβή, αλλά και να είναι: Μπορεί μεγάλο μέρος της εγκληματικότητας να οφείλεται στους παράνομους μετανάστες. Αυτό δεν σημαίνει οτι ευθύνεται και πρέπει να πληρώσει γι αυτό, το σύνολο τους. Ακριβώς αυτό είναι ο ρατσισμός: Να αποδίδονται στο σύνολο οι ενέργειες ενός μέρους του συνόλου. Δηλαδή, επειδή ο άλλος είναι μετανάστης, να θεωρείται συνυπεύθυνος. Αυτό ακριβώς υποστηρίζουν οι ακροδεξιές αντιλήψεις και η Χρυσή Αυγή, γι αυτό και είναι κατακριτέες, χωρίς άλλη συζήτηση. Και μάλιστα αποδέχονται ή/και προπαγανδίζουν την αυτοδικία εναντίον των μεταναστών, όπως παρατηρείτε με τα όλο και αυξανόμενα κρούσματα βίαιων και αιματηρών επιθέσεων εναντίον τους. Αφήστε που ο εκφοβισμός αυτός δεν εξυπηρετεί τίποτα, παρά τα όσα υποστηρίζουν: Το μεταναστευτικό κύμα είναι τόσο μεγάλο και αδήριτο, που δεν θα ανακοπεί από ρατσιστικές πρακτικές. Μόνο με καλύτερα οργανωμένο κράτος και θεσμούς έχει πιθανότητες να λυθεί το πρόβλημα.

Δεν είπα οτι εσείς υποστηρίζετε την ρατσιστική εγκληματικότητα. Αυτοί που την υποστηρίζουν όμως, πρέπει να δέχονται τα πυρά όλων μας. Γι αυτό αφήστε με να κάνω τα σχόλια μου, όπως εγώ νομίζω.

Προκόπης Δούκας



Υ.Γ. Σχόλιο εκτός αλληλογραφίας: Είναι ενδεικτικό το πόσο κόντρα στην κοινή λογική μπορεί να λειτουργούν οι ρατσιστικοί μύθοι: Ακόμα κι αν το 80% της σοβαρής εγκληματικότητας οφείλεται σε αλλοδαπούς, είναι εντελώς αστήρικτο να το μετατρέπει κανείς ως συμπέρασμα οτι "η πλειοψηφία των παράνομων μεταναστών είναι εγκληματίες". Με τους εκατοντάδες χιλιάδες παράνομους μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας, αυτό θα σήμαινε οτι κυκλοφορούν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες εγκληματίες...



Δείτε εδώ και την εξαιρετική δήλωση Καμίνη για τις ρατσιστικές επιθέσεις.

Η φωτό είναι από το www.newsnow.gr και το εξώφυλλο από το www.prefixmag.com

Το post συνοδεύεται από το "Somebody That I Used To Know" του Βελγο-Αυστραλού Gotye.

Το κορίτσι με το τατουάζ (και το χάρισμα)

Πήρε το ρόλο, λένε, αφήνοντας πίσω μεγάλα ονόματα του Χόλιγουντ. Και το κοριτσάκι “καλής οικογενείας”, που ελάχιστοι είχαν προσέξει στο Social Network, μας χάρισε τη μεταμόρφωση της χρονιάς, στη mainstream κινηματογραφική παραγωγή, τουλάχιστον. Και τηρουμένων των αναλογιών, και την ερμηνεία της χρονιάς, δίπλα (και λίγο πιο κάτω) από την πολύπειρη Meryl Streep.


Ίσως είναι ο χαρακτήρας και η αισθητική της ηρωίδας, για χάρη της οποίας αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Σουηδία, να μάθει να καβαλάει μοτοσυκλέτα και skateboard, να τρυπηθεί και να κακοποιήσει το δέρμα της, να καπνίσει και να ζήσει σε αυτό το σύμπαν της καταπιεσμένης τρυφερότητας και της απίστευτης ανασφάλειας, μεταξύ punk και goth.

Η άχαρη και ασεξουαλική “μονομπλόκ” κίνηση σαν το ρομπότ, το ψυχωτικό και φοβισμένο βλέμμα που σχεδόν πάντοτε κοιτάει πλάγια, η αδικία που σε πνίγει και είναι χαραγμένη στο δέρμα σαν το τατουάζ, το piercing και η λαγνεία του πόνου, η αυτοκαταστροφή και η εσωστρέφεια από τη βία που έχεις υποστεί - όλα αυτά συνθέτουν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο-αποκάλυψη (εμπνευσμένο από την εμπειρία μιας πραγματικής Lisbeth Salander), που κλέβει την παράσταση, μέχρις υποψηφιότητας για όσκαρ.

Όλα αυτά δίπλα σε έναν πολύ καλό Daniel Craig, μεταμορφωμένο στον κουλτουριάρη αλλά ασυμβίβαστο δημοσιογράφο, που ασκεί πραγματικά ερευνητική δημοσιογραφία, σε μια χώρα που αυτή προστατεύεται (όπως και η υπόληψη των θιγομένων, όταν οι καταγγελίες είναι αστήρικτες) - και που μετά από ένα σοβαρό στραβοπάτημα, αναλαμβάνει μια περίεργη έρευνα και καταλήγει να συνεργάζεται, αλλά και να κοιμάται μαζί με την (κατά πολύ νεώτερη του) απείθαρχη ερευνήτρια-τσακάλι.

Δεν θα είχαν όλα αυτά τόσο σημασία, εάν δεν επρόκειτο για μια καλοδεμένη ταινία. Ο David Fincher του αριστουργηματικού, όσο και ανατριχιαστικού “Seven” (αλλά και του πρωτότυπου “Benjamin Button”) φτιάχνει πάλι τη νοσηρή ατμόσφαιρα, που τόσο του αρέσει, με βάση το πρώτο μυθιστόρημα μιας τριλογίας, που έγινε best seller στον σκανδιναβικό αρχικά - και μετά στον υπόλοιπο κόσμο.

Η φρίκη και η διαστροφή μιας ναζιστικής οικογένειας μεγαλοβιομηχάνων, οι φόνοι και τα βασανιστήρια κάτω από το πέπλο της σιωπής, ο (εκ)βιασμός από τον σαδιστή της κοινωνικής πρόνοιας που έχει εξουσία πάνω στην “ψυχοπαθή” - όλα είναι πλευρές της ίδιας νοσηρής, υφέρπουσας, καλά κρυμμένης βίας, που συχνά-πυκνά ξεπετάγεται στη σκανδιναβική λογοτεχνία και κινηματογραφία, όπως και στο βραβευμένο με όσκαρ ξένης ταινίας περσινό “In A Better World” (μας τη θύμισε άλλωστε, με τον πιο ακραίο τρόπο, το καλοκαιρινό μακελειό από το Νορβηγό ναζί).

Το πολιτικό πλαίσιο είναι άκρως ενδιαφέρον, η ταινία πραγματεύεται τη δημοσιογραφία απόλυτα (όπως θα την ήθελε και ο δημοσιογράφος-συγγραφέας του βιβλίου, που πέθανε πριν δει την απίστευτη επιτυχία της τριλογίας του), το σχόλιο στο τέλος για τις ανθρώπινες σχέσεις είναι πικρό. Οι τίτλοι της αρχής είναι ξανά μια γροθιά στο στομάχι, με υπόκρουση τη διασκευή του “Immigrant Song” των Led Zeppelin (αν και όχι στο αισθητικό ύψος του “Seven”). Η μόνη (πιθανή;) αντίρρηση είναι οτι όταν παίζεις με την αισθητική, που πλησιάζει τα γούστα κάποιων διεστραμμένων, ενδεχομένως “ρίχνεις και λίγο νερό στο μύλο” του ανείπωτου σκοτεινού δρόμου, που μπορεί να πάρει η ανθρώπινη ψυχή.

Δεν έχω δει τη σουηδική, τριπλή μεταφορά της τριλογίας στον κινηματογράφο. Μπορεί να είναι καλύτερη, όπως συνέβη και με το remake της γαλλικής ταινίας “Pour Elle”, το “The Next Three Days”, με τον Russel Crowe, που δεν πρόσφερε κάτι παραπάνω. Εδώ όμως, η λάμψη σκηνοθέτη και πρωταγωνιστών δεν είναι αμελητέα. Σπάνια μια ταινία μένει διαρκώς στο μυαλό, 48 ώρες μετά. Άκρως χορταστική - και όχι μόνο λόγο της διάρκειας των δυόμιση ωρών. Χαίρομαι που το βιβλίο περιμένει στο ράφι να διαβαστεί μετά, για να μη μειώσει την ευχαρίστηση της ταινίας, από μια πιθανή κακή μεταφορά.


Και χαίρομαι που “γνώρισα” έτσι τη Rooney Mara - κι ας την προτιμώ στη φυσική της σεξουαλικότητα. Μια υποψηφιότητα για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου, μετά από σχετικά λίγες (και μάλλον όχι σπουδαίες) εμφανίσεις, δεν είναι και λίγο...



Υ.Γ. 1: Στη σκανδιναβική εκδοχή της τριλογίας, πρωταγωνιστεί μια Σουηδή ηθοποιός, που προσωπικά πρωτοείδα στο sequel του Sherlock Holmes. Παρεπιμπτόντως, εντυπωσιακά καλή ταινία δράσης, με την ευφυή σύλληψη μιας ταινίας “James Bond” να εκτυλίσσεται στο τέλος του 19ου αιώνα...

Υ.Γ. 2: Το post αυτό έρχεται μια μέρα μετά ένα τραγικό γεγονός για την 7η τέχνη. Δεν θέλω να προσθέσω πάρα μόνο οτι ένας μοναδικός άνθρωπος έφυγε από το παιχνίδι της μοίρας (φαίνεται οτι δεν υπήρχε σωτηρία, ακόμα και αν το ασθενοφόρο ήταν δίπλα ακριβώς) και το υψηλό, απερίσκεπτο ρίσκο του πάθους για τη δουλειά του, με πολύ πόνο - όρθιος όμως και μάχιμος, κάνοντας αυτό που τον έκανε να ξεχωρίσει στον κόσμο όλο. Rest In Peace.











Οι φωτό είναι από τα www.uk.movies.yahoo.com, www.onlinemovieshut.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το τραγούδι των τίλων, "The Immigrant Song" των Led Zeppelin, όπως το διασκεύασαν οι Karen O with Trent Reznor & Atticus Ross.

Ανοιχτές επιστολές για το κέντρο της Αθήνας

Προς τον Πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο

Προς τον Δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη



Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,


Η Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου διαπιστώνει με λύπη της οτι οι εξαγγελθείσες από την προηγούμενη κυβέρνηση ενέργειες για τη βελτίωση της κατάστασης στο κέντρο της Αθήνας, είτε δεν έχουν υλοποιηθεί, είτε αποδίδουν ελάχιστα, σε σχέση με όσα θα έπρεπε να έχουν συντελεστεί, εδώ και ένα χρόνο.


Το ίδιο ισχύει και για τις προσπάθειες του Δήμου, παρά το γεγονός οτι, όπως είχαμε επισημάνει και την περασμένη άνοιξη, υπάρχει μια βελτίωση στον τομέα κυρίως της καθαριότητας, της ασφάλειας και της δίωξης του παρεμπορίου. Ωστόσο, παρατηρούμε δυσλειτουργίες στη λήψη αποφάσεων τόσο από τα διαμερισματικά όργανα, όσο και από το ίδιο το δημοτικό συμβούλιο.

Η καρδιά της Αθήνας - και κατ’ επέκταση της χώρας - εξακολουθεί να βρίσκεται σε κίνδυνο. Ο συνδυασμός της οικονομικής κρίσης με την επί χρόνια εγκατάλειψη του Ιστορικού Κέντρου καλούν σε άμεση κινητοποίηση για την εφαρμογή συντονισμένου σχεδίου αποκατάστασης και αναβάθμισης.

Ο ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εξαθλιωμένων ανθρώπων που συσσωρεύεται και η απουσία προνοιακών δομών, τα ελάχιστα αποτελέσματα από την εξαγγελθείσα νέα πολιτική ασύλου, η καταπολέμηση των οργανωμένων κυκλωμάτων πορνείας, ναρκωτικών, παρεμπορίου και εκμετάλλευσης μεταναστών, ο καθορισμός χρήσεων γης και οι απαιτούμενες αναπλάσεις στο πλαίσιο ενός συνολικού σχεδιασμού, τα κίνητρα επιστροφής κατοίκων και επιχειρηματιών είναι τα επί μέρους “αγκάθια” ενός πολυπαραγοντικού προβλήματος, που δεν αντιμετωπίζεται, παρά τις ανυπολόγιστες επιπτώσεις που έχει στην οικονομική και κοινωνική ζωή της πρωτεύουσας. Το Ιστορικό Κέντρο δεν μπορεί να “πάρει ανάσα”, ούτε καν την εορταστική περίοδο, αν παραμένει βουλιαγμένο στην εγκατάλειψη και στην απαξίωση.

Η ανάγκη να τεθεί σε προτεραιότητα το ζήτημα του Ιστορικού Κέντρου είναι περισσότερο από ποτέ επιτακτική. Γι αυτό σας ζητούμε συνάντηση, με σκοπό την ενημέρωση, αλλά κι έτσι ώστε τα προβλήματα και η αντιμετώπιση τους να τεθούν επί τάπητος, πριν είναι πολύ αργά για την Αθήνα.

Με τιμή,

Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου











Η φωτό από τη συνάντηση των κυρίων Παπαδήμου και Καμίνη, την περασμένη Παρασκευή, είναι από το www.pathfinder.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Τι είπε ο Γιώργος Καμίνης στην τελευταία του συνέντευξη, για το κέντρο της Αθήνας.

To post συνοδεύεται από το "Que Sera" του Γάλλου Wax Tailor.

Ο “ρατσισμός” της πολυπολιτισμικότητας

"Νοιώθετε ηθικά ανώτεροι από τους Ταλιμπάν"; Αυτή είναι η πρώτη ατάκα, που απευθύνεται προς τους θεατές, οι οποίοι καλούνται να απαντήσουν με το χέρι ψηλά.

Ομολογώ οτι δεν έχω δει ποτέ τέτοια “παράσταση χορού” - μια τόσο πολιτική παράσταση, μια τέχνη τόσο μπλεγμένη με την έννοια του debate, του δημόσιου διαλόγου για ένα καυτό θέμα της εποχής μας. Αλλά και το συγκρότημα των Βρετανών DV8, με επικεφαλής τον Αυστραλό χορογράφο Lloyd Newson, δεν δηλώνει ένα συνηθισμένο συγκρότημα χορού, αλλά αυτοπροσδιορίζεται ως “physical theatre”.


Κάθε λέξη του κειμένου του "Can We Talk About This?" προέρχεται από συνεντεύξεις που πήραν οι ίδιοι ή βρήκαν καταγραμμένες. Καταιγιστικά εκφωνείται από τους χορευτές, που κάθε φορά υποδύονται ένα από τα πρόσωπα μια μακρόχρονης διαμάχης: Κατά πόσον η πολιτική της πολυπολισμικότητας που εφαρμόζουν οι ευρωπαϊκές χώρες (και κυρίως η Βρετανία), οδηγεί σε έναν αντίστροφο “ρατσισμό”, μια αντίστροφη καταπίεση, την καταστρατήγηση των αρχών της ελευθερίας του λόγου και της ισότητας. Το κατά πόσο η Ευρώπη οδηγείται σιγά-σιγά στο να υποκύπτει και να εκφοβίζεται, να αυτολογοκρίνεται, να φοβάται να μιλήσει για το Ισλάμ. Να αποφεύγει την κριτική, γιατί φοβάται μια κακώς ενοούμενη “πολιτική ορθότητα”, γιατί θέλει να αποφύγει τους μπελάδες με τους εξτρεμιστές της θρησκείας, τους φανατικούς που εκμεταλλεύονται ακριβώς τις ευρωπαϊκές αρχές και απαιτούν να εφαρμόζονται μόνο στην περίπτωση της δικής τους “ελευθερίας του λόγου”, αλλά όχι όταν αισθάνονται οτι προσβάλλονται τα δικά τους “ιερά και όσια”. Και που αρνούνται να κάνουν τη διάκριση μεταξύ ελευθερίας του λόγου και “προτροπής προς εγκλήματα μίσους”.

Με κομβικά σημεία την καταδίωξη του Salman Rushdie για τους “σατανικούς στίχους”, τη δολοφονία του Ολλανδού σκηνοθέτη Theo Van Gogh και το σάλο με τα σκίτσα του Μωάμεθ σε δανέζικη εφημερίδα, η παράσταση ξεδιπλώνει πολλές πτυχές του προβλήματος, καταγράφοντας τις δεκάδες δολοφονίες (από μισαλλοδοξία και προσπάθεια τρομοκράτησης) και κάνοντας αναφορά σε επεισόδια της βρετανικής κοινωνικής ζωής, που η παγκόσμια κοινή γνώμη δεν γνωρίζει - για παράδειγμα τις περιπτώσεις εκπαιδευτικών που κατηγορήθηκαν για “ρατσισμό” (πολλές φορές ανάμεσα στα πυρά ισλαμιστών και πραγματικών ακροδεξιών ρατσιστών), όταν επέμεναν οτι στα σχολεία τους δεν έπρεπε οι (κατά κύριο λόγο) μουσουλμανικές κοινότητες να επωφελούνται των αντιρατσιστικών πολιτικών ενσωμάτωσης, ακριβώς για να αποτρέπουν την ενσωμάτωση και να διαιωνίζουν τα δικά τους καταπιεστικά ήθη. Αντί ο νόμος να προστατεύει την ισότητα όλων, η κατάχρηση του ευνοεί την καταπίεση των πιο "απροστάτευτων", συνήθως γυναικών και gay ανδρών.


Η παράσταση παρουσιάζει όλες τις θέσεις, αλλά σαφώς παίρνει θέση. Και με κύριο άξονα την καταπίεση των μουσουλμάνων (και μη) γυναικών, που υποχρεώνονται σε βάρβαρα έθιμα, από την κλειτοριδεκτομή, την σεξουαλική καταπίεση ως τους υποχρεωτικούς γάμους, αναρωτιέται “τι είναι τελικά βάρβαρο”. Και δίνει ταυτοχρόνως την απάντηση, οτι οτιδήποτε (όπως ο ισλαμικός νόμος, η σαρία) δεν σέβεται τις αρχές της ισότητας και της ελευθερίας του λόγου και της αυτοδιάθεσης, όπως συμβαίνει ακόμα και με τη μαντήλα (παρά την άρνηση ακόμα και των αριστερών αντιλήψεων ανθρώπων να καταδικάσουν την καταπίεση, όπως καταγράφει στο σημείωμα της παράστασης ο Newson, δηλώνοντας έκπληκτος) είναι τελικά αυτό που πρέπει να πολεμήσουμε.

Όχι γιατί η Ευρώπη πρέπει να επιβάλει τους δικούς της νόμους και κανόνες στον κόσμο. Αλλά αντίθετα, γιατί τα εκατομμύρια που οδηγούνται από τους φανατικούς μουσουλμάνους επιδιώκουν αυτοί να επιβάλουν τη δική τους “αλήθεια”, όχι μόνο στις χώρες όπου αποτελούν πλειονότητα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο - ποδοπατώντας οτιδήποτε πέτυχε ο διαφωτισμός και ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός, στο επίπεδο της βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων...




Η παράσταση είναι γροθιά στο στομάχι, έχει πυκνό κείμενο και οι μαρτυρίες ακολουθουν η μία την άλλη, σα μαστίγιο. Επειδή υπάρχουν υπέρτιτλοι στα ελληνικά, προτιμήστε τις θέσεις του εξώστη, για να μην πιαστεί ο αυχένας σας. Και προλάβετε, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, μέχρι την Κυριακή.










Οι φωτό της παράστασης είναι από τα www.theaustralian.com. au και www.dancepress.gr, ενώ το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Trouble Woman" του Βρετανού Dr. Rubberfunk.

Ώρα μηδέν για το Ιστορικό Κέντρο...

Όχι, δεν πιστεύω οτι άφησα, λίγες μέρες, αυτή την πόλη, για ένα σύντομο ταξίδι στο εξωτερικό - και οτι την άκουγα από μακριά να σπαράζει, ψάχνοντας να βρει απαντήσεις στα προαναγγελθέντα εγκλήματα.


Όχι, δεν πιστεύω οτι ήταν βέβαιο οτι (αφήνοντας το καζάνι να βράζει) κάποια μέρα θα ξημέρωνε, με νεκρό έναν υποψήφιο πατέρα, που έκανε το λάθος να κρατάει ξημερώματα την κάμερα του στο χέρι (παρόλα αυτά, η βαρβαρότητα του εν ψυχρώ φόνου, αντί μιας ληστρικής επίθεσης, σοκάρει). Όχι, δεν πιστεύω οτι με εκπλήσσει (εμένα και όσους φωνάζαμε οτι ο χειρότερος ρατσισμός είναι αυτό που συμβαίνει στο Ιστορικό Κέντρο εδώ και χρόνια), να βρεθούν καμιά εικοσαριά (και πόσοι ακόμη που δεν ξέρουμε) μετανάστες μαχαιρωμένοι από φασιστοειδή - και καλά σε αντίποινα. Σα να λέμε οτι στη Γερμανία αποφάσισαν κάποιοι να μαχαιρώσουν όποιον μετανάστη βρουν μπροστά τους, επειδή κάποιον σκότωσε ο Έλληνας Πάσσαρης - τόσο μικρονοϊκά...

Όχι, δεν πιστεύω οτι είχαμε φτάσει στον πάτο, με τις ψήφους που πήρε η ακροδεξιά στις δημοτικές εκλογές, “για να ταρακουνηθεί το πολιτικό σύστημα” - λες και υπάρχει καμία περίπτωση να βρεθούν λύσεις, στην υιοθέτηση φασιστικών απόψεων και πράξεων. Όχι, δεν πιστεύω την έρευνα, με τους μισούς ερωτώμενους να επικροτούν τα πογκρόμ ρατσιστικής αντεκδίκησης και αυτοδικίας κατά μεταναστών. Αν το μισό ενός λαού σκέφτεται έτσι, τότε μάλλον το όλον του δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί βασίμως για τίποτα...

Όχι, δεν πιστεύω οτι μέσα σε όλα αυτά, προστέθηκαν τα φαινόμενα απαράδεκτης αστυνομικής βίας, με έναν διαδηλωτή να γλιτώνει στο παρά πέντε τον θάνατο - και μια αστυνομία ανίκανη, που γίνεται μόνιμα στόχος και αδυνατεί (ή δεν θέλει, κάνοντας “λευκή απεργία”, τρομάρα μας) στοιχειωδώς να επιτελέσει το έργο της - που ξαναθυμίζω, σε μια δημοκρατία δεν είναι “ούτε να δέρνει, ούτε να κοιτάει άπραγη”. Και βεβαίως, η άρνηση από μεγάλες κοινωνικές ομάδες και το υπάρχον πολιτικό σύστημα, να αναγνωρίσουν το πρόβλημα και να κινηθούν προς την κατεύθυνση της λύσης.

Όχι, δεν πιστεύω οτι η πίεση των γεγονότων, που έριξε βαριά τη σκιά της στη λειτουργία της πόλης (και στην πορεία της χώρας), ανάγκασε την κυβέρνηση να ανακοινώσει επιτελους τα μέτρα ανάσχεσης της υποβάθμισης του κέντρου της Αθήνας. Μοιάζουν μελετημένα και προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως και αυτά του Δήμου Αθηναίων, με τις δυνατότητες που έχει.

Όχι, δεν πιστεύω στη δυνατότητα (μη γραφειοκρατικής) εφαρμογής τους - και αμφιβάλλω πολύ αν η λύση λέγεται συντονισμός από τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Αν δεν υπάρξει συγκεκριμένο ενιαίο και ειδικό κέντρο αποφάσεων, με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και εξουσίες, που θα λειτουργήσει όπως ο “Αθήνα 2004” - και θα υποχρεώνει όλους, από τον υπουργό ως τον αστυνομικό, να πράττουν καθημερινά και να αντιμετωπίζουν ευέλικτα το πρόβλημα, φοβάμαι οτι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα. Όχι δεν πιστεύω οτι θα υπάρξει αποτέλεσμα, αν ο πρώτιστος στόχος δεν είναι η διαφθορά, την οποία τροφοδοτούν τα εκατομμύρια που βγάζουν τα κυκλώματα πάσης φύσεως, στο κέντρο της Αθήνας.

Για να μη σας κουράζω, παραθέτω ένα απόσπασμα της εισήγησης μου στην Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου:


Η συσσώρευση των μεταναστών, άνεργων και χωρίς χαρτιά στο κέντρο της πόλης, αποτελεί το ιδανικό ντεκόρ για τη δράση συγκεκριμένων κυκλωμάτων, που βγάζουν εκατομύρια μέσα στο χώρο αυτό. Οι μετανάστες είναι το “έτοιμο” ανθρώπινο δυναμικό προς εκμετάλλευση, από κυκλώματα ναρκωτικών, πορνείας, παρεμπορίου και “υπνωτηρίων”. Το ίδιο ισχύει και για πάσης φύσεως συμμορίες, που επιδίδονται σε μικροκλοπές ή και πιο σοβαρά εγκλήματα.

Η λύση, σε έναν τέτοιο υπερκορεσμένο χώρο, δεν έρχεται μόνο από αστυνομικά μέτρα - και βεβαίως δεν ευνοείται από την μετατροπή πολλών μικροεγκλημάτων σε πταίσματα, κάτι που αποθρασύνει τα κυκλώματα.

Η λύση μπορεί να έρθει μόνο με ολοκληρωμένο σχέδιο πρόνοιας και κοινωνικής φροντίδας για το Ιστορικό Κέντρο, που θα υλοποιηθεί από οργανωτικό επιτελικό όργανο της πολιτείας, του τύπου “Αθήνα 2004”, το οποίο και θα παρακολουθεί και θα εφαρμόζει, σε συνεργασία με Περιφέρεια και Δήμο, τις παρακάτω κατευθύνσεις:

- Αποσυμφόρηση του Ιστορικού Κέντρου, με παράλληλη δημιουργία αποκεντρωμένων κέντρων πρόνοιας και περίθαλψης μεταναστών, αστέγων, τοξικομανών και ψυχικώς πασχόντων, που συγκεντρώνονται στην περιοχή.

- Ανελέητο χτύπημα των κυκλωμάτων παρανομίας στη ρίζα τους - και όχι μόνο με προσαγωγές “βαπορακίων” και μικροκακοποιών. Παραλλήλως, οργανωμένη και επίμονη δουλειά σε επίπεδο περιπολιών κρατικής και δημοτικής αστυνομίας, ώστε να εμπεδώνεται το αίσθημα ασφάλειας και να αποτρέπεται η εικόνα “ξέφραγο αμπέλι”.

- Συνεχές κυνήγι της διαφθοράς, καθώς τα κυκλώματα έχουν άφθονους πόρους, ώστε να δωροδοκούν για να συνεχίζουν ανενόχλητα τις δραστηριότητες τους.

- Συνεχής φροντίδα της λειτουργίας της πόλης, σε συνεργασία με το δήμο, ώστε η πόλη να διατηρείται καθαρή, φωτισμένη και λειτουργική.

- Μακροπρόθεσμος και βραχυπρόθεσμος σχεδιασμός για την ανάπλαση και τις χρήσεις γης, ώστε να επιστρέψουν κάτοικοι, ελέυθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματικές δραστηριότητες.


Όχι, δεν πιστεύω οτι έχουμε φτάσει στην “ώρα μηδέν”, για το κέντρο της Αθήνας - αν δεν το έχουμε αντιληφθεί, απλώς είναι ήδη πολύ αργά...








Το γράφημα είναι από το www.athens-municipal-police. blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.lyricspond.com

To post συνοδεύεται από το "Nantes" των Αμερικανών Beirut.

Ανοικτή Επιστολή

Αντιγράφω από εδώ:





Προς τον Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου

Προς τον Περιφερειάρχη Αττικής Γιάννη Σγουρό

Προς τον Δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη


Αθήνα, 18.04.11




Αξιότιμοι Κύριοι,


Ενάμιση χρόνο μετά τις βουλευτικές εκλογές και σχεδόν έξι μήνες μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές, πολύ λίγα μοιάζουν να έχουν γίνει για τα επείγοντα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας, που επηρεάζουν τη ζωή όλης της πόλης και την εικόνα όλης της χώρας.

Με μεγάλη αγωνία παρατηρούμε, παρά τις υψηλές προσδοκίες και τις διαβεβαιώσεις από εκλεγμένους άρχοντες όπως εσείς, που διαπιστωμένα γνωρίζετε όλες τις παραμέτρους της υποβάθμισης του Ιστορικού Κέντρου, οτι απουσιάζει η πνοή μιας ενιαίας και συντονισμένης πολιτικής, που θα θέσει την καρδιά της πόλης σε τροχιά αναβάθμισης ή τουλάχιστον ανάσχεσης της παρούσας κατάστασης.


Επικροτούμε και στηρίζουμε επιμέρους προσπάθειες προς την κατεύθυνση της ασφάλειας, της μη καταπάτησης δικαιωμάτων κατοίκων και μεταναστών, της καθαριότητας και τη δίωξης των κυκλωμάτων που λυμαίνονται το κέντρο της Αθήνας, αλλά και της εξυγίανσης του Δήμου Αθηναίων. Σε κάποιους τομείς, όπως το παρεμπόριο, η κατάσταση δείχνει να μην είναι πλέον “ξέφραγο αμπέλι”.

Ωστόσο, παραμένει κεφαλαιώδης ανάγκη η εκπόνηση συνολικού σχεδιασμού, που θα αρχίζει με τον καθορισμό των χρήσεων γης στο κέντρο της Αθήνας - και θα ολοκληρώνεται με την αυστηρή τήρηση και αστυνόμευση των ρυθμίσεων. Η ανακούφιση της λειτουργίας του κέντρου είναι εφικτή (έως ότου υλοποιηθεί ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός), όπως έγινε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα στην Πλάκα. Όμως, η γενική αυθαιρεσία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με αποσπασματικές εξαγγελίες αναπλάσεων. Τα δε κίνητρα για την επιστροφή κατοίκων και επαγγελματιών στο Ιστορικό Κέντρο πρέπει να αποτελούν μέρος μιας συνολικής πολιτικής, που θα εφαρμόζεται, παράλληλα με την καθημερινή παρακολούθηση και επίλυση των προβλημάτων.

Η συσσώρευση της εξαθλίωσης στο Ιστορικό Κέντρο καλεί επειγόντως για την εφαρμογή ενιαίας και ευέλικτης πολιτικής πρόνοιας και περίθαλψης, παράλληλα με την εξαγγελθείσα νέα πολιτική περί παροχής ασύλου. Η εκμετάλλευση από κυκλώματα ναρκωτικών, πορνείας, παρεμπορίου και στέγασης εξακολουθεί και βρίσκεται στο ζενίθ, με κέρδη εκατομύρια ευρώ το μήνα. Η αίσθηση εγκατάλειψης και ανασφάλειας πρέπει να αναστραφεί, πριν είναι πολύ αργά.

Τέλος, η επίλυση προβλημάτων ανισόρροπης ανάπτυξης και καταπάτησης των κανόνων συμβίωσης στην πόλη, πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστεί. Η διαφθορά και η ρύπανση που συνοδεύει την ανεξέλεγκτη λειτουργία και επέκταση κάποιων επιχειρήσεων διασκέδασης, είναι ενδεικτική της αδυναμίας αντιμετώπισης των προβλημάτων μιας σύγχρονης όλης στη χώρα μας. Η προσαρμογή μεθόδων που δοκιμάστηκαν με επιτυχία για την αναβάθμιση των ιστορικών κέντρων άλλων μεγαλουπόλεων στην Ευρώπη και αλλού, είναι παραπάνω από ποτέ επιτακτική.

Γι αυτό απευθύνουμε έκκληση προς εσάς, ώστε να λειτουργήσει επιτέλους το συντονιστικό όργανο που θα σχεδιάζει, παρακολουθεί και επιλύει τα προβλήματα της πόλης, με ολοκληρωμένο και μακρόπνοο σχεδιασμό, στα πρότυπα του “Αθήνα 2004”, όπως πολλές φορές έχει εξαγγελθεί. Η καθυστέρηση είναι πια, όχι μόνο αδικαιολόγητη, αλλά και μοιραία βλαπτική για την τύχη και την εικόνα της πρωτεύουσας.




Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου









Η φωτό είναι της Καρολίνας Κλωναρίδου και η φωτό των Burger Project από το www.arkfestival.gr

Το post συνοδεύεται από το "Billie Jean", στην εξαιρετική διασκευή των Burger Project.