Μια πόλη χωρίς εμπόδια

Η συζήτηση πρέπει να γίνει χωρίς έκτακτα γεγονότα, κύματα κακοκαιρίας, εορταστικές συγκυρίες και επετείους, που αφυπνίζουν πολιτικά αντανακλαστικά του προηγούμενου αιώνα. Πρωτίστως για την Αθήνα και το κέντρο της, που είναι μεταξύ άλλων η τουριστική βιτρίνα, αλλά και η οικονομική καρδιά της χώρας.

Τα τελευταία χρόνια της κρίσης, ένα βασικό δικαίωμα των πολιτών, αυτό της ελεύθερης μετακίνησης, πλήττεται βάναυσα. Όχι από το μποτιλιάρισμα, αυτό εμφανίζεται πια σπάνια και σε συγκεκριμένα σημεία σε κεντρικούς άξονες, βλεπετε οι οικονομικοί περιορισμοί έχουν και κάποιες ευεργετικές επιδράσεις στην ποιότητα ζωής στην πόλη και στον αέρα που αναπνέουμε. Αλλά από την εξάπλωση των αντικοινωνικών συμπεριφορών, που πάντοτε μας χαρακτήριζαν και τώρα έχουν προσλάβει χαρακτήρα ενδημικό.

Στο πλαίσιο της γενικότερης παράλυσης, η έννοια της τήρησης των νόμων και των κανόνων κοινής συμβίωσης έχει υποχωρήσει δραματικά. Μαζί με την σχεδόν παντελή απουσία αστυνόμευσης, η γενική αντίληψη οτι “όλα επιτρέπονται” και “τι θέλεις τώρα ρε παιδί μου, αυτό σε μάρανε;” κάνει την μετακίνηση επικίνδυνη και σίγουρα ιδιαιτέρως βλαπτική για το ηθικό και την ψυχική ηρεμία.

Τα πιο “χοντρά” είναι βεβαίως τα δολοφονικά. Είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει κόκκινο ένα φανάρι, χωρίς να περάσει καθυστερημένα τουλάχιστον ένας ή και περισσότεροι, που υπολογίζουν φυσικά στο ελάχιστο παράθυρο του χρόνου, πριν ξεκινήσουν όσοι είναι στον εγκάρσιο δρόμο. Πολλές φορές βέβαια, ο υπολογισμός είναι λανθασμένος ή ακόμα χειρότερα, ο παραβάτης επιβάλλει “νταβατζήδικα” τη φόρα του, υποχρεώνοντας τους άλλους να περιμένουν για να μην τον τρακάρουν. Το πράσινο δεν εγγυάται τίποτα πια.

Με αυτή την “επαναστατική λογική”, ο καθένας αισθάνεται ελεύθερος να κάνει και άλλα κόλπα του Ταρζάν στην άσφαλτο. Αυτοκίνητα πετάγονται από παντού και διασχίζουν κάθετα λεωφόρους, οδηγοί κάνουν σφήνες θεωρώντας οτι όταν αλλάζουν λωρίδα αυτοί προηγούνται, λεωφορεία επιδεικνύουν τις ικανότητες του “πιλότου” τους που νομίζει οτι οδηγάει φόρμουλα κι όχι ένα όχημα αρκετών τόνων. Η προτεραιότητα είναι λέξη άγνωστη στους περισσότερους, όταν δεν αφορά τους ίδιους.

Είναι σπάνιο πια να μη συναντήσεις αρκετές φορές την ημέρα, ιδίως σε πολυσύχναστους δρόμους, κάποιον να κινείται ανάποδα. Συνήθως είναι δίκυκλα, χωρίς να αποκλείεται και ένας χοντρόπετσος γιωταχής. Η διευκόλυνση που καλείσαι να του προσφέρεις είναι στο πλαίσιο της γνωστής κίνησης των δαχτύλων “ένα λεπτό βρε αδερφέ, τι σε πειράζει”. Όταν βέβαια επιμένεις να μην υποχωρείς, γιατί απλούστατα ο άλλος παρανομεί, μπορεί να είσαι και “αρτηριοσκληρωτικός”.

Η απαίτηση της “διευκόλυνσης” είναι δε καθολική: Από τον απίθανο πεζό που διασχίζει (εκτός διάβασης φυσικά) δρόμο ή και λεωφόρο και όταν τον προειδοποιείς με φώτα και κλάξον σου κάνει νόημα να κόψεις ταχύτητα και σε επιτιμά “γιατί τρέχεις”. Από τον δικυκλιστή, που θεωρεί οτι οφείλεις να τον διευκολύνεις να περάσει ανάμεσα στα αυτοκίνητα και μετά έρχεται και κάθεται μπροστά σου πρώτος στο φανάρι ή σε κλείνει για να στρίψει, αδιαφορώντας αν θα σε καθυστερήσει (όχι, ΔΕΝ έχει προτεραιότητα το μηχανάκι που έρχεται από πίσω μας). Από τον ταξιτζή που κινείται σα σαλιγκάρι για να πιάσει τον πελάτη, σταματάει χωρίς αλάρμ στη μέση του δρόμου ενώ μπορεί να παει στο πλάι και χώνεται ύπουλα και κουτοπόνηρα χωρίς φλας στη λωρίδα σου, αντί να περιμένει. Από τον γιωταχή που δεν κοιτάει ποτέ τους καθρέφτες του, παραβιάζει τον πεζόδρομο ή δεν ξέρει στοιχειωδώς πώς να ανέβει μια ανηφόρα, χωρίς να υποχρεώνει όλους στην πρώτη ταχύτητα. Από τον οδηγό του βαρέος οχήματος που θεωρεί οτι έχει προτεραιότητα όταν ξεπαρκάρει από στάση και βγαίνει με θράσος (όχι, ΚΑΝΕΙΣ δεν έχει προτεραιότητα κόντρα στον ΚΟΚ, εκτός από τα οχήματα έκτακτης ανάγκης, περιπολικά, πυροσβεστικά, ασθενοφόρα κλπ).

Αυτά όμως που έχουν χειροτερεύσει αισθητά τα τελευταία χρόνια, μέσα στον ιδαίτερο μιθριδατισμό μας, είναι οι εκδηλώσεις απτής αδιαφορίας, αυτά που οι περισσότεροι οδηγοί νομίζουν οτι δεν είναι παρανομίες, οτι έχουν δικαίωμα να το κάνουν. Η πιο κλασσική είναι το παράνομο (διπλο)παρκάρισμα. Διασχίζοντας κάθε πρωί το κέντρο της Αθήνας, δεν μπορείς παρά να μην αγανακτήσεις με τα οχήματα τροφοδοσίας και τα παράνομα παρκαρισμένα στην οδό Αμερικής. (Αλήθεια, ποιός αρμόδιος θα δει ποτέ και θα διορθώσει το εγκληματικό λάθος της παραχώρησης της Σίνα στα λεωφορεία, με την ανάποδη πορεία, που αφαίρεσε μια ζωτική διέξοδο και προκαλεί έμφραγμα στη Σταδίου;)

Όταν από δύο ή τρεις λωρίδες ένας δρόμος βρίσκεται με μία, όταν διπλοπαρκάρουν ανενόχλητοι, ακόμα και από τις δύο πλευρές του δρόμου, όπως συμβαίνει στη Σόλωνος, στην Ιπποκράτους ή στη Μιχαλακοπούλου, τότε η κίνηση στην πόλη υποχρεώνεται σε ένα αργό, μακρόσυρτο καραβάνι. Η νέα μόδα μάλιστα είναι το παρκάρισμα στην αριστερή λωρίδα κομβικών δρόμων, όπως η Πανεπιστημίου. Το τρομερό είναι οτι οι παραβάτες, όχι πάντα επαγγελματίες, δεν αντιλαμβάνονται γιατί ενοχλούν, αφού “περνάει κύριε μου”. Θεωρούν δε φυσιολογικό, ακόμα και να γίνουν αυτόκλητοι τροχαίοι, όταν πρέπει να κάνουν μανούβρες για να ξεφορτώσουν ή να εκτελέσουν μια εργολαβία. Το τεράστιο επιχείρημα τους είναι “μα πώς θα κάνω εγώ κύριε μου τη δουλειά μου”. Όταν η “ιδιωτική δουλειά μας” όμως επιβαρύνει τους άλλους, τότε οι νταβατζήδες του χρόνου μας θα έπρεπε τουλάχιστον να επικρίνονται δημόσια. Ούτε αυτό δεν γίνεται.

Η αίσθηση της έλλειψης σεβασμού στον άλλον, οδηγό ή πεζό, είναι διάχυτη στην πόλη. Στα φανάρια, κανείς σχεδόν δεν σκέφτεται να σπεύσει, ώστε να περάσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι που ακολουθούν. Αντιθέτως, με χαρακτηριστική βαρεμάρα και αδιαφορία (και το κινητό στο χέρι ή στο αυτί), πολλοί καθυστερούν χαρακτηριστικά και στο τέλος, περνούν μόνο αυτοί με το κίτρινο. Στις λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας, κανείς δεν σκέφτεται να διευκολύνει όσους δεν κάνουν βόλτα, αλλά βιάζονται να πάνε στη δουλειά τους (όχι, η αριστερή λωρίδα, στην οποία όλοι θεωρούν οτι έχουν δικαίωμα, ΔΕΝ είναι για τους βραδυπορούντες, ούτε για τα βαρέα οχήματα). Συχνότατα παρακολουθεί κανείς φορτηγά που κινούνται στη λωρίδα αυτή από το Πεντάγωνο, γιατί θα στρίψουν αριστερά στην Αγία Παρασκευή.

Έχει την αίσθηση κανείς πια, οτι η χρήση του οχήματος γίνεται με μια γενική παραίτηση, έναν άκρατο εγωισμό και μια βρισιά στο στόμα, αν και οι συνθήκες της κίνησης στην πόλη μάλλον αποσυμφόρηση δείχνουν τα τελευταία χρόνια. “Μη με πρήζεις” είναι αυτό που αποπνέεται, “γιατί δηλαδή πρέπει εγώ τώρα να ακολουθώ κανόνες, έτσι όπως έχει γίνει η ζωή μου”. Η κρίση, είναι γνωστό, έδωσε το ελεύθερο να εμφανιστούν ξεδιάντροπες όλες οι γαιδουριές και οι αγενείς συμπεριφορές, λες και πρέπει να χάσουμε εντελώς τον πολιτισμό μας.

“Κι όμως από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε, από το παράνομο παρκάρισμα”, μου είχε πει κάποτε ένας εξαιρετικός δημοσιογράφος. Η Αθήνα υποφέρει από πάρα πολλά και χάνει ανεπιστρεπτί την λάμψη και τη γοητεία της. Οι διαδηλώσεις και οι αποκλεισμοί δρόμων για ψύλου πήδημα και χάριν του πολιούχου(!) την ταλαιπωρούν αρκετά (μόνο επισκέψεις ξένων ηγετών και τρομοκρατικά χτυπήματα/ατυχήματα δικαιολογούν το κλείσιμο δρόμων σε μια σύγχρονη πόλη - και πάλι θέλει διαφορετική διαχείριση από την γραφειοκρατική αντιμετώπιση της τροχαίας).

Το τελευταίο που χρειάζεται είναι αυτή η αίσθηση οτι πάντα υπάρχει ένα μόνιμα εγκατεστημένο εμπόδιο μπροστά μας, οτι δύσκολα αφήνουμε ο ένας τον άλλο να κινηθεί απρόσκοπτα προς τον προορισμό του. Όπως ακριβώς και η χώρα, που βρίσκει πάντα τρόπους να εμποδίζει ό,τι πάει να ξεπεταχθεί και να κινηθεί λίγο πιο γρήγορα…

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Οι φωτό είναι από το www.athensvoice.gr & www.youtube.com

Το post συνοδεύεται από το "Smooth Operator", από τον Αμερικανό Nick Waterhouse.

Η τελευταία "τακτοποίηση"

Αρχές Ιουλίου, στο Άνω Ερημονήσι. Τα νερά σ' αυτή τη μεριά του Αγαίου μαγευτικά – ξεπερνούν κάθε νοητό ανταγωνισμό από οποιοδήποτε τροπικό νησί. Μόνο που οι παραλίες είναι το πολύ 3-4 – πήχτρα στη ρακέτα. Η τεχνολογία δεν έχει βρει ακόμα τον τρόπο να αντιμετωπίσει την απίστευτη ικανότητα του Έλληνα να αδιαφορεί επιδεικτικά για την ησυχία του διπλανού του. Όπως και την άνευ προηγουμένου ρύπανση (ηχητική και “πετρελαϊκή”) που προκαλεί σε απόσταση χιλιομέτρων ένα τζετ-σκι.

“Πόσους τουρίστες κοιμίζετε στο νησί;” - η έρευνα θα αποκαλύψει 2500 κρεβάτια. Σε ένα χώρο που με το ζόρι χωράει χίλιους. Παντού μπάζα, γιαπιά σε αναμονή, υλικά οικοδομών σε κοινή θέα. Και πάλι καλά – η οικονομία (και η οικοδομή) είναι σε κρίση. Αλλιώς θα είχαν χτίσει ήδη και στις κορυφογραμμές, όπως εδώ και χρόνια στη Μύκονο ή στην Άνδρο, όπου ο εισαγγελέας άρχισε να ψάχνει τις παρανομίες. Η πολεοδομία είναι πρωταθλητής στη διαφθορά – περισσότερο ίσως κι από την εφορία. Ο παράδεισος πάει περίπατο (με τις τιμές πάντοτε υψηλές βέβαια) – όπως και ο ελληνικός τουρισμός, όπως θα έπρεπε να είναι. Μένει μόνο η απίστευτη ρήση του υπουργού Τουρισμού, οτι “η Ελλάδα υπερέχει ως προορισμός της Τουρκίας, γιατί είναι ορθόδοξη χώρα”. Χωρίς να αποκολληθεί ακόμα, από μόνο του, κανένα μάρμαρο του Παρθενώνα...

Την ώρα που το Sea Diamond εξακολουθεί να βρίσκεται στο βυθό της Σαντορίνης (και η κυβέρνηση εξακολουθεί να “πιέζει” την πλοιοκτήτρια εταιρεία να το ανασύρει), το Αιγαίο παραμένει μια θάλασσα, όπου χρειάζεται μισό 24ωρο και ένας βασικός μισθός, για να ταξιδέψει μια τετραμελής οικογένεια με ΙΧ, στα περισσότερα νησιά – συνήθως με απαράδεκτα πλοία. Η βελτίωση των υπηρεσιών και η μείωση (?!) των τιμών, με τις κάθε είδους απελευθερώσεις, δεν ήλθαν ποτέ (πρόκειται για το παράδοξο του ελληνικού “στρεβλού” ανταγωνισμού – δεν λειτουργεί ποτέ υπέρ του καταναλωτή, αλλά πάντα υπέρ του κερδοσκόπου). Όπως δεν ήλθαν και γενικότερα στον τουρισμό – παρά τη μείωση των αφίξεων, λόγω κρίσης, που θα έπρεπε να προκαλέσει τουλάχιστον σοβαρό κύμα προσφορών...


Μέσα σε αυτό το κλίμα (και με τη “βαριά βιομηχανία” να αγκομαχάει), η κυβέρνηση με τα άδεια ταμεία προσπαθεί να πάρει λεφτά από όλους – δηλαδή από αυτούς που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να κρυφτούν. Ο έντιμος φορολογούμενος αντιμετωπίζει πιθανότατα αυτό το καλοκαίρι - εκτός από τον φόρο εισοδήματος με βάση τη δήλωση του - την επέλαση της έκτακτης εισφοράς (από 1000 ευρώ και πάνω), το ΕΤΑΚ για τα ακίνητα του, την έκτακτη εισφορά για οποιοδήποτε ΙΧ πάνω από 1800 κυβικά – και βεβαίως (με την απειλή τριπλάσιου προστίμου) την παγκοσμίως πρωτότυπη (και συνταγματικά αμφίβολη) “τακτοποίηση” του ημιυπαίθριου...

Επίσης η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει τους πάντες οτι εργάζεται - μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Και όχι μόνο “στο δρόμο που χάραξε το ΛΑΟΣ”, με αποσπασματικές εξαγγελίες ή “ισοπεδώσεις” καταυλισμών και ατελέσφορες επιχειρήσεις “σκούπες”, που μετατοπίζουν το πρόβλημα των χιλιάδων απεγνωσμένων μεταναστών και ναρκομανών στα γκέτο της Αθήνας, π.χ. από την Πλατεία Θεάτρου στην Πλατεία Κουμουνδούρου - αλλά και με ένα γενικότερο “μπιζιμποντισμό”, με σκοπό να καταδειχθεί οτι οι εκλογές θα χαθούν στο πεδίο της πολιτικής και όχι των σκανδαλωδών σχέσεων που αποκάλυψαν οι υποκλοπές της ΕΥΠ. Και μέσα σε όλα αυτά, η ΝΔ δια στόματος κυρίας Παπακώστα, αρνείται σθεναρά στη Βουλή το δικαίωμα των ομοφυλοφίλων στο σύμφωνο συμβίωσης...

Σε αυτό το γενικό πλαίσιο επιχειρείται η “εξυγίανση” των σιδηροδρόμων – που όπως και σε κάθε “μεταρρύθμιση” της κυβέρνησης αυτής, όμως, δείχνει πρόχειρη και στη λάθος κατεύθυνση, καθώς δεν ευνοεί την ανάπτυξη των (οικολογικών και σύγχρονων) μέσων σταθερής τροχιάς. Επίσης επιχειρείται η “εξυγίανση” του τόσο κρίσιμου (και τόσο παρατημένου) τομέα της έρευνας, με τις συγχωνεύσεις των ερευνητικών κέντρων όπως το ΕΚΚΕ, το ΕΙΕ και ο Δημόκριτος – κάτι που έχει προκαλέσει τον ξεσηκωμό όλων των επιστημόνων, ανεξαρτήτως ειδικότητας και κέντρου.

Στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, η επερχόμενη απώλεια της εξουσίας προκαλεί κύματα ρουσφετολογικών “τακτοποιήσεων” - ενώ υπάρχει και η τραγελαφική νότα: Κάποιος φωστήρας προσπάθησε να φορολογήσει και το κεφάλαιο στα τυχερά παιχνίδια, με αποτέλεσμα το απίστευτο για τα χρονικά κλείσιμο των πρακτορείων, σε ένδειξη διαμαρτυρίας...

Όσο όμως και να προσπαθεί, η κυβέρνηση δεν μπορεί να “τακτοποιήσει” το μονοπώλιο λαθών και παραλείψεων μιας πενταετίας. Η κοινωνική αναταραχή καραδοκεί και πάλι από Σεπτέμβρη.... 



Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 22.07.09

Η φωτό από την παραλία είναι δική μου και του Cronkite από το http://newsroom-magazine.com

Το post συνοδεύεται από το "Why Don't You Do Right", αυτή τη φορά από τη φωνή της Della Reese, που υπήρξε και τηλεπαρουσιάστρια! Στη μνήμη του "πιο αξιόπιστου Αμερικανού", του Walter Cronkite που πέθανε έχοντας μετανοιώσει για το οτι η γενιά του δεν κατάφερε να μεταλαμπαδεύσει στους νεότερους παρουσιαστές τις αξίες της. Για να θυμόμαστε οτι υπήρξε και η εποχή που τηλεοπτικές ειδήσεις σήμαινε αξιοπιστία...

Give me a ticket...

Η σκέψη με απασχολούσε πάντα – από την ώρα που προέκυψε αυτό το "κίνημα". Να δίνω το εισιτήριο του μετρό στον επόμενο επιβάτη ή όχι;

Οι συγκοινωνιολόγοι στο μυαλό μου (γιατί μου γίνονται αντιπαθείς μερικές φορές;) με κατακεραύνωναν: “Σαμποτάρεις την ανάπτυξη των ΜΜΜ, γίνεσαι εχθρός τους, δεν βοηθάς να εξαπλωθούν και να επιβληθούν – αντιθέτως λειτουργείς υπέρ του ΙΧ έτσι”...


(Η συζήτηση αυτή μοιάζει με την αποκαλούμενη “πειρατεία” στη μουσική (ή και στις ταινίες). Η αλήθεια είναι οτι ο ευκολίες της (τζάμπα) αναπαραγωγής και διάδοσης της μουσικής την τελευταία δεκαπενταετία έχουν “στραγγαλίσει” τις δισκογραφικές εταιρείες – που με τη σειρά τους δεν επενδύουν πια σχεδόν καθόλου σε αξιόλογα πράγματα, με αποτέλεσμα η μουσική παραγωγή να έχει “φτωχύνει” πολύ. Έχουν όμως τεράστιες ευθύνες και οι ίδιες – τη στραγγάλισαν και μόνες τους τη μουσική. Είναι μια άλλη μεγάλη κουβέντα αυτό...)

Υπερβολές, απαντούσα. Πόσοι πια θα γλυτώσουν το εισιτήριο έτσι; Πιο πολύ σκεπτόμουν οτι δεν μπορείς να “προπαγανδίζεις” την παρανομία, τη “λούφα”, το “τζαμπατζηλίκι”. Είναι σα να εγκρίνεις αυτούς που δεν αγοράζουν ποτέ εισιτήριο, που “μετακινούνται παρασιτικά”, εις βάρος των άλλων.

Από την άλλη, το εισιτήριο, ακόμα και 80 λεπτά που ήταν (πόσο μάλλον τώρα που είναι 1 ευρώ) δεν είναι και φτηνό. Όχι σε σύγκριση με άλλα μετρό στην Ευρώπη – που είναι και ακριβότερα, αλλά και δεν είναι τόσο περιποιημένα, μοντέρνα και καινούργια όσο το δικό μας. Αλλά σε σχέση με το βιοτικό επίπεδο, την αγοραστική δύναμη, τους απελπιστικά χαμηλούς μισθούς μας – σε συνδυασμό με την “αισχροκερδή” ακρίβεια.

Γι αυτό, εδώ και πολύ καιρό, έχω αποφασίσει να δίνω το εισιτήριο μου – σ' ένα νέο παιδί. Όχι σε έναν συνομήλικο μου ή μια ηλικιωμένη κυρία. Όχι γιατί κι αυτοί δεν το έχουν ίσως ανάγκη, αλλά γιατί αισθάνομαι οτι μπορεί άθελα μου να προσβάλω και κάποιον.

Στο πολύ νέο αγόρι ή κορίτσι όμως, που θέλει “να φάει την πόλη με το κουτάλι” και το 1 ευρώ είναι σχεδόν σίγουρα “βαρύ” για τα εισοδήματα του – θα το δώσω “φανατικά” (εγώ που έχω μια κάπως καλύτερη οικονομική δυνατότητα, θεωρώ οτι το οφείλω). Κι αν οι αρχές μου παραβιάζονται ή το “politically correct” μέσα μου κλονίζεται (καλά να πάθει μερικές φορές), δεν πειράζει. Ακόμα κι αν κάποιοι είναι αμήχανοι ή σχεδόν αγενείς (γιατι είναι τόσο δύσκολο το ευχαριστώ;), το "αντίτιμο" είναι τα χαμόγελα που έχω εισπράξει...

Εσείς;



H φωτό είναι από το http://www.amel.gr

Το post συνοδεύεται από το ιστορικό Καλιφορνέζικο συγκρότημα (ντουέτο στην ουσία) των Steely Dan. Το "Hey Nineteen" του 1981 είναι στην ουσία το "κύκνειο άσμα" της πρώτης τους περιόδου (επανασυνδέθηκαν το 1993).

Από το "Ζ" στο "Μ"

Ξυπνητήρι ασφαλείας: “Χελένικ Τελεκομιουνικέισιονς Οργκαναϊζέισιον. Δις ιζ δε γουέικ απ εντ ριμάιντερ σέρβις”. Ακόμα – η ίδια φωνή από την εποχή της επανάστασης του 1821. Με την ίδια φρικτή προφορά στα αγγλικά. Είναι φτωχός ο οργκαναϊζέισιον, δεν έχει λεφτά να πληρώσει μια εκφώνηση της προκοπής – για εξαιρετικούς μισθούς και μπόνους του κυρίου Βουρλούμη έχει όμως...

Πηγαίνω για μια δουλειά στην Κόρινθο. Στο δρόμο, εκατοντάδες (!) φορτηγά και νταλίκες, δέκα η ώρα το πρωί, φεύγουν από την Αθήνα. Μα πού πάνε, τόσες πολλές; Η εμφάνιση τους για κλάματα, οι κινητήρες αρρύθμιστοι, βγάζουν τούφες μαύρο καπνό από ένα άκαυστο και κακής ποιότητας πετρέλαιο, έλεγχος και κανόνες ασφαλείας ανύπαρκτοι. Η εικόνα τριτοκοσμική – πώς να μη γίνουν δεκάδες Τέμπη έτσι;

Αντίστιξη. Μπαίνουμε στο ΚΕΠ, χωρίς ουρά, το περιβάλλον ευχάριστο και περιποιημένο, μια ευγενέστατη κυρία μας καθησυχάζει αμέσως: “Θα τα φτιάξουμε όλα”. “Και μόνο που το λέτε έτσι, ανατρέπετε την εικόνα, χαλάτε την πιάτσα” σκέφτομαι φωναχτά. Σε δέκα λεπτά έχουμε τελειώσει, θυμάμαι και πάλι οτι ο πρώτος υφυπουργός Εσωτερικών όταν ανέλαβε η ΝΔ, ονόματι Ανδρεουλάκος, ήθελε να κλείσει (!) αυτά τα ανυπέρβλητα ευφυούς σύλληψης bypass του κακού ελληνικού δημοσίου, που αρνιόταν να εξυπηρετήσει και να μιλήσει ευγενικά. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που είχε προτείνει “να κάνουμε τη Μακρόνησο στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους λαθρομετανάστες Αλβανούς”...


Γυρνάω με τον Προαστιακό – τόσα χρόνια δεν έχω μπει στη γραμμή Κιάτο-Αθήνα. Κάποτε όλοι μιλούσαν με ενθουσιασμό, τώρα βλέπω βρώμικα καθίσματα κι εγκατάλειψη. “Τουαλέτα δεν έχει;” Στο μπροστινό βαγόνι μόνο, μου λέει ένας μηχανοδηγός. Στην επόμενη στάση κατεβαίνω, τρέχω στο μπροστινό βαγόνι, “μη με αφήσετε απ' έξω” φωνάζω. Πράγματι έχει – αλλά χωρίς νερό, βρώμικη, αηδία. Ρωτάω και μαθαίνω, γιατί έτσι; “Μας έχουν εγκαταλείψει”, μου απαντούν. Αρνούμαι να καταλάβω γιατί δεν υπάρχει εφοδιασμός νερού, σ' ένα τρένο που κάνει διαδρομές μέχρι και μιάμιση ώρα.

Τουρίστες με τις βαλίτσες τους, μετανάστες κοιμούνται εξαντλημένοι. Στα Λιόσια αλλάζουμε, η γραμμή για το αεροδρόμιο πολύ καλύτερη – καινούργια τρένα με μοβ καθίσματα. Στη Νερατζιώτισα, πάλι αλλαγή. Γιατί τρία διαφορετικά τρένα, για να φτάσεις Αθήνα; Δεν υπάρχουν αμαξοστοιχίες, είναι η απάντηση – κι έτσι δεν μπορεί να υλοποιηθεί η υπόσχεση “Κιάτο-Αθήνα σε 50'”.

Το βράδυ βλέπω στο δελτίο ειδήσεων του Mega τη Ντόρα Μπακογιάννη να υπερασπίζεται τις επιλογές μιας κυβέρνησης που δεν ξέρει πού της πάνε τα τέσσερα. “Μα βεβαίως κύριε Τσίμα πρέπει να χρησιμοποιηθούν κάμερες”, λέει η υποτιθέμενη μετριοπαθέστερη της παράταξης της. “Στους Ολυμπιακούς Αγώνες τις είχε αποδεχθεί η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων – η ασφάλεια δηλαδή των ξένων είναι πιο σημαντική από αυτήν του Έλληνα πολίτη;”

Με πιάνει αηδία από τον τόσο λαϊκισμό. Η εξαίρεση (υπό αυστηρές προϋποθέσεις) μιας ολιγοήμερης παγκόσμιας διοργάνωσης, με χιλιάδες αθλητές και επισκέπτες (που επηρεάζει όσο τίποτα τη διεθνή εικόνα της χώρας – ασχέτως αν συμφωνεί κανείς με το “φεστιβάλ μίζας και ντόπας” που είναι) μπαίνει στην ίδια ζυγαριά μ' ένα μόνιμο, χωρίς καμία προστασία των δικαιωμάτων (αφού η αστυνομία έχει πιαστεί τρεις φορές στα πράσα να παραβιάζει συνειδητά και ασύστολα τις εντολές της Αρχής) μέτρο, αμφίβολης ούτως ή άλλως αποτελεσματικότητας...

Έτερος υπουργός, επίσης από τους μετριοπαθέστερους πολιτικά, ξιφουλκεί στη Βουλή υπέρ της ψήφου των αποδήμων - “που δεν τη θέλουν τα άλλα κόμματα”. Να ψηφίζει δηλαδή ο (υπερσυντηρητικός βεβαίως, βεβαίως) θείος από την Αμερική, που νομίζει “οτι στην Ελλάδα δεν έχουμε ασανσέρ” (πραγματικό περιστατικό). Αλλά, ο μετανάστης, που ζει 15 και 20 χρόνια στην Ελλάδα κι έχει πλήρη άποψη για τα προβλήματα, να μην έχει τέτοιο δικαίωμα – αυτός είναι “αριστερής απόκλισης” (μη σου πω και άπλυτος οτι είναι). Και βεβαίως το παιδί του, που έχει γεννηθεί εδώ και είναι πιο Έλληνας από Έλληνα, να μην έχει ούτε υπηκοότητα, ούτε διαβατήριο, να μη μπορεί να ταξιδέψει πουθενά...

Την ίδια ώρα, με πρωτοβουλία της πρεσβείας τους, οι Γάλλοι γιορτάζουν πανηγυρικά τα 40 χρόνια από το “Ζ” του Κώστα Γαβρά – τιμούν τον σκηνοθέτη, το Μίκη Θεοδωράκη, την Ειρήνη Παππά. Αυτοί ξέρουν να προβάλλουν τα διαμάντια των δικών τους μεταναστών, ακόμα και στην εποχή του προέδρου που μιλάει σαν τον Λουί ντε Φινές. Εμείς εδώ, γιορτάζουμε το “Μ”...





"Επί του πιεστηρίου": Εμπλοκή στην εξαγορά του ΟΤΕ από τη Deutsche Telekom, πιθανώς από τους ίδιους τους Γερμανούς...

Οι φωτό είναι από τα http://nisyrios.blogspot.com, http://themovie.gr/4557

Επειδή η άνοιξη μπήκε τόσο δυναμικά που μας πήρε τα μυαλά, το post συνοδεύεται από το "It's A Beautiful Day" των Γερμανών Club des Belugas, που εμφανίζονται Πέμπτη και Παρασκευή στο Gazarte, με πιο funk/soul σχήμα - και με εισιτήριο από 30 ως 50 ευρώ, για τα μπροστινά τραπέζια!

"Mind the gap"

Φέτος ο ηλεκτρικός έχει μπει για τα καλά στη ζωή μου. Είτε γιατί τον χρησιμοποιώ όλο και πιο συχνά για να πάω στη δουλειά μου, είτε λόγω της Κούνεβα, με αφορά όλο και περισσότερο.

Τον τελευταίο καιρό έχουν κλείσει (λόγω έργων) το σταθμό που με βολεύει, το Θησείο – αλλά εγώ επιμένω. Άλλωστε το Μοναστηράκι είναι πολύ κοντά. Εκεί (επειδή ο σταθμός έχει κυρτές και όχι ευθείες αποβάθρες) ακούω συνέχεια αυτή τη φράση: “Mind the gap between the train and the platform”. Το επαναλαμβάνει μονότονα από τα μεγάφωνα μια (ωραία ομολογουμένως) φωνή, με αυτά τα “φτιαχτά” οξφορδιανά αγγλικά – αυτά που δεν πείθουν ποτέ οτι είναι “native”, παρά την προσπάθεια.

(Επιτρέψτε μου μια παρένθεση, μια και σ' όλη μου την επαγγελματική ζωή – ραδιόφωνο και τηλεόραση - ασχολούμαι με τις εκφωνήσεις: Είμαστε μια καταπληκτική χώρα σε αυτά τα θέματα. Ή θα έχουμε ακόμα, εν έτει 2009, απίστευτα “γκρικ σουβλάκι” εκφωνήσεις, π.χ. στον ΟΤΕ “δε νάμπερρρ γιου χαβ ντάιαλντ νταζ νοτ εξίστττ” - ή που θα καταφεύγουμε στην απόλυτη εκζήτηση. Τη μέση οδό, που θα ακολουθούσε οποιοσδήποτε επαγγελματίας στη διαφήμιση ή στα αξιοπρεπή μέσα επικοινωνίας, δεν την πετυχαίνουμε...)


Είμαστε μια χώρα “μεταξύ συρμού και αποβάθρας”. Τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον, έχω την αίσθηση οτι έχουμε κατέβει από το τρένο και κοιτάμε τα επόμενα που περνούν, με το ένα πόδι σηκωμένο – και μετέωρο. Να μπούμε ή να μη μπούμε; Κι όσο καθόμαστε στην αποβάθρα, τόσο το πληρώνουμε – τόσο πιο πολύ βυθίζεται το έδαφος, τόσο πιο αραιά έρχονται τα τρένα...

7 Μαρτίου 2009, συμπληρώθηκαν ακριβώς πέντε χρόνια από την ανάληψη της εξουσίας από τη ΝΔ. Ο απολογισμός είναι καταστροφικός από κάθε άποψη:

-- Σε επίπεδο καταρράκωσης των θεσμών (παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη, “ευνουχισμός” των Ανεξάρτητων Αρχών, “παιχνίδια” και “νοθείες” με την αναθεώρηση του συντάγματος).

-- Σε επίπεδο χειρισμών στην εξωτερική πολιτική και την οικονομία (Ελλάδα πολύ πιο αδύναμη και πολύ λιγότερο “σεβαστή” σε διπλωματικό και οικονομικό επίπεδο – με τα “εθνικά” θέματα σε πολύ χειρότερη μοίρα απ' οτι πριν από 5 χρόνια και όλους τους δείκτες της οικονομίας καταβαραθρωμένους).

-- Σε επίπεδο “αντιστροφής” της ηθικής (σκάνδαλα αντί για “επανίδρυση κράτους”, και νέοι “νταβατζήδες” αντί του περιορισμού των παλαιών).

-- Σε επίπεδο πλήρους ανικανότητας στην αποτροπή ή στη διαχείριση κρίσεων, με όλα τους τομείς (ακόμα και τους “προνομιακούς” για ένα δεξιό κόμμα, όπως η ασφάλεια) να βρίσκονται σε πολύ χειρότερη μοίρα – και τις κοινωνικές αντιθέσεις σε “σημείο βρασμού”.

-- Σε επίπεδο εν τέλει πλήρους αντιστροφής της πραγματικότητας, με την καταρράκωση των εννοιών και των λέξεων – ότι πιο επικίνδυνο για το δημόσιο λόγο σε μια χώρα: Η “μεταρρύθμιση” υποδηλώνει το άτεχνο πλιάτσικο, το “μαχαίρι στο κόκκαλο” δεν είναι παρά το κουκούλωμα, η “συναίνεση” είναι απλώς η υπαγόρευση των δημοσκοπήσεων, η “υπευθυνότητα” δεν είναι παρά η πρόσκληση για μοίρασμα των ευθυνών. Είναι τόσο αποκαρδιωτικό να ακούς (ακόμα!) τον πρωθυπουργό να υποστηρίζει οτι για την ακρίβεια, την ανεργία και τη δεινή οικονομική θέση της χώρας ευθύνεται το έλλειμμα που κληρονόμησε από το ΠΑΣΟΚ – το οποίο η κυβέρνηση του αύξησε κατά 42%, μέσα σε λίγα χρόνια.

-- Σε επίπεδο (πάνω απ' όλα) πλήρους απουσίας οράματος, σχεδίου και κυρίως ελπίδας. Με την έννοια της πολιτικής ευθύνης πλήρως κατεστραμμένη, μ' ένα κράτος αποχαυνωμένο, παραλυμένο, ξεχαρβαλωμένο – πιο διογκωμένο και διεφθαρμένο από ποτέ, να μη μπορεί να παρέμβει ουσιαστικά πουθενά (αντίθετα να ενισχύει) την “ασχήμια της ζωής μας”...

Ακούω από το Σεπτέμβριο, που άρχισε η κατηφόρα (με εκείνη την “αυτοκτονική” εμφάνιση στη ΔΕΘ) οτι ο Καραμανλής θα προκηρύξει πρόωρες εκλογές, με την πρώτη ευκαιρία ανάκαμψης στις μετρήσεις. Μόνο που μια το Βατοπέδι, δυο η οικονομική κρίση – η ανάκαμψη δεν έρχεται. Θεωρώ από την αρχή εντελώς παράλογο το σενάριο που ακούγεται οτι θα κάνει εκλογές (παρά την υστέρηση στην πρόθεση ψήφου) και θα παραδώσει την εξουσία, ώστε να χάσει με μικρή διαφορά – και να “εγκλωβίσει” τον αντίπαλο σε μια “σύντομη παρένθεση”.

Η θεωρία της “παρένθεσης” (που είχε εφαρμογή μόνο επί Μητσοτάκη και Σαμαρά) δεν επαναλαμβάνεται εύκολα – το έδειξε άλλωστε η επιμονή του ελληνικού λαού (και στην ουσία η “εσωστρέφεια” του προοδευτικού τμήματος του εκλογικού σώματος) να αναδείξει και πάλι ΝΔ στην κυβέρνηση, παρά το “ολοκαύτωμα” των πυρκαγιών του 2007. Χωρίς να αποκλείεται το απρόοπτο γεγονός, η οικονομική κατάρρευση ή η “ηρωική έξοδος” με την αυθεντική ή στημένη ανταρσία κάποιων κυβερνητικών βουλευτών – η πιθανότητα πρόωρων εκλογών (που άλλωστε δεν τις θέλει ούτε η πλειοψηφία ούτε η αγορά, εν μέσω κρίσης) παραμένει “χλωμή”. Οι προσδοκίες του κυβερνητικού στρατοπέδου εστιάζονται τώρα στην ήττα με μικρή διαφορά στις ευρωεκλογές, που θεωρείται “διαχειρίσιμη” - και μετά “βλέπουμε”...


Όλα δείχνουν οτι η επόμενη αναμέτρηση για τη βουλή θα φέρει εναλλαγή στην εξουσία – με ποιες ακριβώς αναλογίες είναι δύσκολο να πει κανείς. Ο Γιώργος Παπανδρέου παρουσίασε πρόσφατα τους "πέντε εθνικούς στόχους” του ΠΑΣΟΚ για την Ελλάδα – και μόλις πριν από λίγες μέρες το πρόγραμμα για την “Πράσινη Ανάπτυξη”, τον ένα εξ αυτών, σ' ένα καλόγουστο βιβλιαράκι από ανακυκλωμένο χαρτί. Πολλές από τις “ελάχιστες προσδοκίες” που θα είχε κανείς από την πολιτική ηγεσία της χώρας, όπως η σωστή αντίληψη και η ενίσχυση της τεχνολογίας, της περιβαλλοντικής πολιτικής και της σύγχρονης διαχείρισης πόρων και δυναμικού για παιδεία, πολιτισμό και μια άλλου είδους ανάπτυξη φαίνεται οτι περιλαμβάνονται στο σκεπτικό (τουλάχιστον) του επιτελείου της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Δεν ανήκω σε αυτούς που αποδέχονται οτι “θα φύγουν οι άχρηστοι και θα έρθουν οι ανίκανοι” - αντιθέτως θεωρώ το σύνθημα “πολύ βολικό” για αυτούς που μηδενίζουν, όχι μόνο από κυνισμό, αλλά ακριβώς επειδή θέλουν να ελέγχουν. Θεωρώ τον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο τον μόνο που μπορεί να επαναφέρει μια ελπιδοφόρα προοπτική (για οποιαδήποτε χώρα), την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σύγχρονη και καλών προθέσεων και τα στελέχη πιο ικανά από το μέσο όρο (και κυρίως από τον αντίπαλο χώρο της ΝΔ) – αν και αρκετά από αυτά θα πρέπει να αποδείξουν οτι δεν έχουν σχέση με τη διαφθορά ή/και τον λαϊκισμό.

Αυτό που φοβάμαι όμως είναι οτι “όλα αυτά” δεν αρκούν πλέον. Για να βγει η χώρα από αυτή την πολύπλευρη (ολότελα δική της) κρίση - που προηγείται του διεθνούς “κραχ” - θα χρειαστούν πολλά παραπάνω. Μετά τα γεγονότα του Δεκέμβρη και την (ορατή) απειλή διάρρηξης του κοινωνικού ιστού από την οικονομική κρίση (και την εξαθλίωση που αυτή θα φέρει σε κομμάτια της κοινωνίας), η συνταγή θέλει “υπερπροσπάθεια”. Στην οποία, όπως φαίνεται η “κολλημένη” αριστερά μας δεν θα συνεισφέρει – εκτός αν ο αέρας των αποτελεσμάτων στις αρχαιρεσίες των πανεπιστημιακών αλλάξει τον προσανατολισμό της ορθόδοξης αριστεράς ή της εκ του Περισσού προερχόμενης πλειοψηφίας του Συνασπισμού...


Αν δεν υπάρξει δέσμη ριζικών προτάσεων που θα αγγίξουν νοοτροπίες, θα “επαναφέρουν” θεσμούς, θα “διορθώσουν” καθημερινότητα, θα αναιρέσουν “ατιμωρησία”, θα ανατρέψουν πρόσωπα και αισθητική, θα ανεβάσουν το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου και της πολιτικής ζωής, με “κατακόρυφη” αύξηση της σοβαρότητας και της κοινής λογικής και παράλληλη εξαφάνιση της κουτοπονηριάς – δίνοντας εν τέλει κάποια δόση ελπίδας για την προοπτική αυτής της κοινωνίας, τότε είναι πολύ πιθανό να “κατρακυλήσουμε” κι άλλο προς τα πίσω. Γιατί το οπισθοδρομικό κομμάτι της κοινωνίας, που αντικατοπτρίζει συμφέροντα και μικροαστικούς φόβους είναι έτοιμο να αξιοποιήσει ή να “πέσει στην παγίδα” του φόβου και της ανασφάλειας, που δημιουργεί μια κρίση. Και που ήδη καλλιεργεί, μέσα στην απελπισμένη κουτοπονηριά της, η κυβερνητική παράταξη...

Αν για τον Καραμανλή το πιο επίκαιρο σύνθημα είναι το “Mind the G.A.P.”, για τον ίδιο τον Γιώργο Παπανδρέου ο κίνδυνος είναι να μην μπορέσει να ανταποκριθεί στο χάσμα μεταξύ πολιτικής και κοινωνίας...



Έμπνευση γι αυτό το post έδωσε το τρίτο βιβλίο της φίλης Έλενα Μαρούτσου “Μεταξύ συρμού και αποβάθρας”. Αντιγράφω ένα απόσπασμα: “Η κατάσταση έχει ως εξής: Η γιαγιά μου η Μιχαλίνα δεν αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα γιαγιάς. Όταν κάποιος ακούει τη λέξη “γιαγιά”, δεν είναι η δική μου γιαγιά που καταφθάνει στο νου του. Είναι πιθανότερο η δική μου γιαγιά να καταφθάσει στο άκουσμα της λέξης “Καραϊσκάκης”. Είναι εξίσου πιθανό, αν μαζί με τη γιαγιά καταφθάσει κι ο ίδιος ο Καραϊσκάκης, η γιαγιά μου να του δώσει μια να πάει από 'κει που 'ρθε...”

Με μια “σουρρεαλιστική” γραφή, που παίζει με τους πίνακες του Magritte (που περιέχονται στην έκδοση) και μου θύμισε το “Να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους” του Boris Vian, η Έλενα περιγράφει μια ψυχή (δική μας, κοντινή, σα φίλη μας) που βρίσκεται μετέωρη – μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, “μεταξύ συρμού και αποβάθρας”.



Οι φωτό είναι από τα http://www.psych.usyd.edu.au, http://media.comicmix.com, http://www.nku.edu, http://www.kastaniotis.com/

Το μοναδικό προεκλογικό τηλοπτικό σποτ του ΠΑΣΟΚ που θυμάμαι να μου είχε αρέσει συνοδευόταν από αυτό το υπέροχο κομμάτι, το "Fear And Love" των Βρετανών Morcheeba, ένα από τα αγαπημένα μoυ συγκροτήματα στα nineties. Ίσως ακριβώς λόγω του τραγουδιού, που αποτελεί μέρος του κορυφαίου, δεύτερου άλμπουμ τους "The Big Calm"...