Αριστερό (και προοδευτικό) δεν είναι...

Αριστερό (και προοδευτικό) δεν είναι να θέλεις να διατηρηθεί η παρούσα κατάσταση στα media, με άναρχο τοπίο χωρίς αδειοδότηση για τα ηλεκτρονικά MME, με το σωσίβιο της κρατικής διαφήμισης για όσους έχουν “κονέ”, με άθλιες συνθήκες αξιοκρατίας και δεοντολογίας. Καλώς ή κακώς, πολλά από όσα συνθέτουν αυτή την παροιμιώδη “φούσκα” των εκατοντάδων εντύπων, ραδιοφώνων και καναλιών πρέπει να κλείσουν. Με την εφαρμογή κανόνων και για το καλό της κοινωνίας, του δημόσιου λόγου και της πολιτικής ζωής, αλλά και της δημοσιογραφίας και των ίδιων των δημοσιογράφων. Το να μάχεσαι για τις “θέσεις εργασίας”, προσπαθώντας να συντηρήσεις το νοσηρό τοπίο, είναι απλώς συντηρητικό.

Αριστερό (και προοδευτικό) δεν είναι να μην αντιλαμβάνεσαι την υποχώρηση των παραδοσιακών μέσων, σε σχέση με τα new media - πέρα από την ίδια τη διαπλεκόμενη κατάπτωση τους. Το να προσπαθείς να διατηρηθούν όλοι οι εργαζόμενοι, με τους ίδιους μισθούς, όταν ο τζίρος έχει πέσει κατακόρυφα, είναι απλά ανεδαφικό. Το να εξαγγέλεις ή να απειλείς διαρκώς με απεργίες, με κίνδυνο να κλείσουν και αυτά που έχουν μια σχετική οικονομική υγεία, είναι επικίνδυνο, γιατί απλώς ανοίγεις την πόρτα στα χειρότερα - αυτά που θα λειτουργούν εντελώς στο σκοτάδι και θα εκμεταλλεύονται ανέργους μη δημοσιογράφους, για ένα κομμάτι ψωμί.

Αριστερό (και προοδευτικό) δεν είναι να προσπαθείς να μοιράσεις την συρρικνωμένη πίτα, σε όσο το δυνατόν περισσότερους εργαζόμενους. Ο “σοσιαλισμός” της αναξιοκρατίας και της μονοθεσίας, που υπαγορεύει να παίρνουν όλοι ένα “μισθουλάκι”, ανεξαρτήτως ικανοτήτων και προσφοράς, οδηγεί απλώς στη “σοβιετοποίηση”. Χωρίς κίνητρα και ανταμοιβή, καμία δουλειά δεν μπορεί να προοδεύσει, ακόμα και σε συνθήκες κρίσης. Χίλιες φορές καλύτερα να υπάρχουν αξιοκρατικές διαδικασίες και παράλληλοι μηχανισμοί πρόνοιας για τους ανέργους, παρά ισοπέδωση και διάχυση της μετριότητας.

Αριστερό (και προοδευτικό) δεν είναι να αφήσεις την ευκαιρία της εξυγίανσης, με αφορμή την κρίση, να χαθεί. Είναι ώρα να τεθούν όρια και κανόνες στους ιδιοκτήτες μέσων, προδιαγραφές και αξιολόγηση στη δημοσιογραφική δουλειά, λογοδοσία και έλεγχος στην απατεωνία και στη μπουρδολογία. Είναι ώρα να τεθούν κριτήρια και προσόντα για την εγγραφή στις δημοσιογραφικές ενώσεις (που δεν πρέπει να είναι μόνο φορείς συνδικαλιστικών διεκδικήσεων) και για την κατάληψη διευθυντικών θέσεων. Είναι ώρα για απόλυτη διαφάνεια και αποκάλυψη των κάθε είδους “dangerous liaisons”.

Αριστερό (και προοδευτικό) δεν είναι να ψηφίζεις εκπροσώπους που δεν κάνουν τίποτα από τα παραπάνω, αλλά αναλώνονται σε γενικόλογες επιθέσεις κατά του μνημονίου, της τρόικας και των άλλων δεινών - από διάφορες ιδεολογικές τοποθετήσεις. Υπάρχει και το “unfollow”.

Αριστερό (και προοδευτικό) είναι, για να παραφράσω το Νίκο Πορτοκάλογλου, να κάνουμε όλοι τη δουλειά μας, όχι μόνο “καλά”, αλλά πολύ καλύτερα από πριν - κοπιάζοντας ακόμα περισσότερο.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για τo www.metarrythmisi. wordpress.com, χωρίς να σημαίνει οτι συμφωνώ με τις πολιτικές θέσεις του.

Η φωτό είναι από το www.koutipandoras.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Follow Me" της Αμερικανίδας Maia Vidal.