Χημικά αντί επαγγελματισμού

Η εικόνα των παρατεταγμένων αστυνομικών στη Λεωφόρο Μεσογείων, για την υποδοχή της ξένης αντιπροσωπείας, επί Αντώνη Σαμαρά, ήταν αποκαρδιωτική. Κάθε μέτρο κι ένας αξιωματικός, κάθε μέτρο και μια άλλη στάση του σώματος. Με ή χωρίς πηλίκιο, χωρίς καμία πειθαρχία, αναμένοντας με βαριεστημάρα κάτι που εμφανώς δεν είχαν την ευσυνειδησία ούτε καν να παριστάνουν οτι πιστεύουν.

Η παρουσία είναι απολύτως σημαντική για τον ένστολο. Αν δεν το αντιλαμβάνεται σε μια σύγχρονη δημοκρατία, σημαίνει οτι τα πράγματα έχουν χαλαρώσει επικίνδυνα. Κι όμως, αυτή την εικόνα του χαβαλέ είναι που εισπράττει ο πολίτης: Μπορεί να δει έναν φρουρό με φραπέ ή τσιγάρο στο χέρι, να μιλάει ή να γράφει στο κινητό, να βαρυγκομάει να εξυπηρετήσει, να πειράζει τα κορίτσια. Πολλοί αστυνομικοί δεν ξέρουν να απευθυνθούν στον πολίτη, δεν ξέρουν να ντυθούν και να μιλήσουν στα δικαστήρια, δεν ξέρουν να κινηθούν με ευπρέπεια, σεβασμό και αυτοπεποίθηση.

Αυτό που είναι ασυγχώρητο όμως, πέρα από τη φυγοπονία, είναι η κουτοπόνηρη αντίληψη της αποφυγής ευθυνών. Μπορεί να είμαστε και η μόνη χώρα του πολιτισμένου κόσμου, όπου ο αστυνομικός, είτε για να έχει το ακαταλόγιστο είτε για να αποφύγει τα “μπλεξίματα”, αρνείται να φορέσει ή να δηλώσει τα διακριτικά του και συνεπώς και την ταυτότητα του - και αυτό γίνεται αποδεκτό, εδώ και πάρα πολλά χρόνια!

Είναι αυτή η μοναδική εικόνα της αστυνομίας; Φυσικά όχι. Υπάρχουν μονάδες όπου επικρατεί ο επαγγελματισμός, που ως συνήθως επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων και όχι σε κάποιου είδους σύστημα. Υπάρχουν ευγενείς και μορφωμένοι νέοι άνθρωποι, που θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Υπάρχουν τομείς όπου το αστυνομικό έργο έχει εξαιρετικές επιδόσεις και επιτυχίες. Η ικανότητα όμως πνίγεται πολλές φορές στη συνολική ανεπάρκεια.

Οι λόγοι για την απογοητευτική εντύπωση είναι πολλοί: Η ανεπαρκής εκπαίδευση, η απουσία ευσυνειδησίας, οι συνολικές παθογένειες του δημοσίου και της πολιτικής μας ζωής, η αναξιοκρατία και ο κομματισμός, η δημοσιοϋπαλληλική κατρακύλα στην αντίληψη της πειθαρχίας και της σημασίας της αποστολής. Η αστυνομική βία και η διαφθορά δεν είναι φυσικά ελληνικά φαινόμενα. Ωστόσο, η ανατολίτικη κουτοπονηριά της “ζαρντινιέρας” δύσκολα γίνεται αποδεκτή σε ένα ευρωπαϊκό κράτος δικαίου. Και τα όσα πέρασε η χώρα, από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και μετά, δείχνουν οτι μένουμε απελπιστικά πίσω.

Τα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων, τα φαινόμενα εντάθηκαν, με χειρότερο την εξάπλωση του ακροδεξιού θράσους και της φασιστικής νοοτροπίας. Η ανοιχτή υποστήριξη της Χρυσής Αυγής από μεγάλη μερίδα αστυνομικών αποτελεί όνειδος για μια σύγχρονη πολιτεία. Όταν φτάνουν, σύμφωνα με καταγγελίες, αστυνομικοί δόκιμοι να δηλώνουν ανοιχτά φασίστες που δεν υποχρεούνται να τηρούν τους νόμους, ενώ έχουν ταχθεί ακριβώς στην αποστολή της προάσπισης της νομιμότητας και της δημοκρατίας, το πράγμα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Όταν η ηγεσία της αστυνομίας δίνει στη δημοσιότητα, πειραγμένες με photoshop, φωτογραφίες ξυλοδαρμένων κατηγορουμένων (δεν έχει σημασία για ποιό έγκλημα) και υποστηρίζει σοβαρά οτι πρόκειται για το αποτέλεσμα συμπλοκής, τότε έχει χαθεί κάθε αίσθηση σύγχρονης δημοκρατικής λειτουργίας.

Το δυσκολότερο κομμάτι να ελεγχθεί είναι συνήθως οι μονάδες καταστολής. Εκεί, μέσα στη δίνη των διαδηλώσεων και των ταραχών, η αυθαιρεσία και η θρασυδειλία γιγαντώνονται. Πολλές φορές, στη διάρκεια των τελευταίων ετών, μονάδες της λεγόμενης “αποκατάστασης της τάξης” έδιναν την εντύπωση οτι δρουν σαν συμμορίες μπράβων. Φορώντας πάντοτε την ελληνική σημαία φυσικά, λες και υπάρχει και άλλη αστυνομία στον ελλαδικό χώρο, μήπως και τους μπερδέψουμε…

Η ανεπάρκεια της αστυνομίας λάμπει πολλές φορές και στα πιο απλά: Ο τρoχονόμος μπορεί πολύ συχνά να επιδεινώνει, αντί να διευκολύνει την κίνηση. Η αστυνομικές διευθύνσεις κλείνουν ακόμα και κεντρικούς δρόμους, με παράταξη αστυνομικών λεωφορείων, “για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο”. Το οτι η Ηρώδου Αττικού είναι μονίμως κλειστή είναι ομολογία Κλουζώ για ένα σύγχρονο κράτος.

Οι εικόνες ψεκασμού των συνταξιούχων, ούτε πρωτόγνωρες είναι, ούτε αποκαλυπτικές. Τα χημικά είναι ο εύκολος τρόπος του ανεκπαίδευτου να αποφύγει τη σύγκρουση. Είναι η (αυτο)προστασία της αστυνομικής βίας και προχειρότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ “λούζεται” τώρα αυτά που κατήγγειλε λαϊκίστικα επί χρόνια, βαυκαλιζόμενος οτι η υπόθεση “δημοκρατική και επαγγελματική αστυνομία” είναι απλώς θέμα εντολής του εκάστοτε υπουργού.

Η βία όμως και ο αυταρχισμός, όταν καλλιεργούνται επί δεκαετίες, δεν ελέγχονται με εντολές. Η κυβέρνηση θερίζει ό,τι έσπειρε, ξεχνώντας φυσικά και εδώ το ευρωπαϊκό κεκτημένο, που με τόση λύσσα πολέμησε. Όταν λιντσάρονταν πολιτικά πρόσωπα, ήταν καλά για την εξυπηρέτηση της “αντιμνημονιακής φούσκας”. Τώρα ενοχλούν οι φρουροί προστασίας δημοσίων προσώπων.

Η αστυνομία, σε μια ευρωπαϊκή χώρα, δεν μπορεί να κινείται στο παραπλανητικό δίπολο “να τους κοιτάμε ή να τους δέρνουμε”. Οι δυνάμεις ασφαλείας οφείλουν να είναι σύγχρονες, εκπαιδευμένες, με υψηλό επαγγελματισμό, απαλλαγμένες κατά το δυνατόν από τη γραφειοκρατία. Να προλαβαίνουν, να σχεδιάζουν και να δρουν οργανωμένα. Να έχουν όλα τα μέσα στη διάθεση τους - κι όχι να τους λείπει το προσωπικό, τα καύσιμα και το χαρτί υγείας. Χωρίς “put the cot down” αξιωματικούς. Κάτι που απαιτεί πάρα πολλή και συστηματική δουλειά και που θυμίζει οτι ο σοβαρότερος πατριωτισμός είναι όχι ο εθνικισμός, αλλά ο εκσυγχρονισμός και η ισχυρή οικονομία.

Όχι για χάρη “του νόμου και της τάξης”, ούτε για χάρη “του λαού, που δεν πρέπει να τον χτυπάμε”. Αλλά για χάρη της υπεράσπισης του δημοσίου συμφέροντος έναντι της αυθαιρεσίας, για χάρη της τήρησης των κοινών κανόνων και της εύρυθμης λειτουργίας της οργανωμένης κοινωνίας. Για χάρη της πεμπτουσίας της δημοκρατίας, δηλαδή.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Η φωτό είναι του Screenhunter (6/12/14), τα σκίτσα του Ανδρέα Πετρουλάκη από το www.kathimerini.gr & το εξώφυλλο του δίσκου από το www.youtube.com

Το post συνοδεύεται από το "I Feel Love", του Γάλλου Hector Zazou.

Οι παρελάσεις της μιζέριας

Οι παρελάσεις είχαν πάντα κάτι θλιβερό, στα μάτια μου. Ο συνδυασμός εθνικισμού, ορθοδοξίας και στρατιωτικής αισθητικής δεν μου ταίριαξε ποτέ στην εικόνα που θα έπρεπε να έχει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία, με όλες τις ελλείψεις και τα λάθη της.


H αναζήτηση μιας κοινής ταυτότητας, με βάση τη σημαία κι όχι τις αρχές και τις αξίες, είναι έξω από τα οράματα του προοδευτικού και κοσμοπολίτη σύγχρονου Ευρωπαίου - και μόνο στον γεμάτο νόστο ομογενή μπορεί να δικαιολογηθεί, ακόμα κι όταν ξεχειλίζει το κιτς. Κι αν η λογική της παρατεταγμένης πειθαρχίας έχει κάποιο νόημα μέσα στις ίδιες τις ένοπλες δυνάμεις (έστω για να “συνετίσει” και “εντάξει” τον όποιο μικρονοϊκό μπορεί να τις στελεχώνει, ηθελημένα ή όχι), στην επαφή με την κοινωνία, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, αν θέλουμε να μιλάμε για πολίτες κι όχι για “υπηκόους της Φρειδερίκης”.

Το να καμαρώνουν οι γονείς τα βλαστάρια τους (και οι άντρες τις έφηβες με τις μίνι φούστες, ανεξαρτήτως του αν είναι εμφανίσιμες ή όχι) μπορεί να έχει για κάποιους την πλάκα του, αλλά δεν εξυπηρετεί τίποτα απολύτως, παρά τη διαμόρφωση μιας κοινωνικής συνείδησης βασισμένης στην "εθνική ανωτερότητα" και στις “αρετές των αρχαίων ημών προγόνων”, παραβλέποντας οτι τις καταπατούμε ασύστολα, με περισσή άγνοια ή κουτοπονηριά. Εύκολα βεβαίως, η λάθος εδρασμένη αυτή “περηφάνεια” εκτρέπεται στο “δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ” - ο απαράδεκτος ρατσισμός που επιδείχθηκε στην περίπτωση του Οδυσσέα Τσενάι και πολλών άλλων, δεν είναι δα και τόσο μακρινός στη μνήμη μας...

Τα τελευταία δύο χρόνια, οι παρελάσεις είναι ακόμα πιο θλιβερές. Όχι μόνο γιατί εμφιλοχωρούν σε αυτές οι κάθε είδους μειοψηφικές διεκδικήσεις και στενόμυαλοι λαϊκισμοί, αλλά και γιατί εμπεδώνεται μια τακτική τραμπουκισμού, επί παντός επιστητού, με το "μπάχαλο" στην πρώτη γραμμή. Αν έχει δικαίωμα ο καθένας να προσδώσει στην εθνική επέτειο το δικό του “σύγχρονο νόημα” (κατά του μνημονίου ή των πολιτικών), γιατί δεν έχει καθείς το δικαίωμα να διαδηλώσει, παραλλήλως με την παρέλαση, το δικό του συνδικαλιστικό ή άλλο αίτημα, για παράδειγμα υπέρ ή κατά της απελευθέρωσης των ταξί;

Το θέαμα ενός (ανάπηρου ή μη) μαθητή που μουτζώνει τους επισήμους, ενστερνιζόμενος ή παρασυρόμενος από την εύκολη αποδοκιμασία των ημερών, είναι κάτι παραπάνω από αντιαισθητικό - αν αισθάνεται έτσι, ας μην παρελάσει, στο κάτω-κάτω. Η προσπάθεια δε να διαφυλαχθεί, πάση θυσία, η παρέλαση μπροστα στους επισήμους, ακόμα και με υπερβολικά μέτρα αστυνόμευσης, είναι απωθητική, όσο είναι υποκριτική και η αναγωγή της σε "εκτροπή".

Η αποδόμηση της διαδικασίας της παρέλασης, από τους ίδιους τους παραλήπτες της, ίσως είναι μια ευχάριστη εξέλιξη - μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να καταργηθεί η δαπανηρή αυτή συνήθεια της συντηρητικής χειραγώγησης. Και είναι απίστευτα λυπηρό (όσο και ενδεικτικό), το πώς φωνές της κοινοβουλευτικής και μη αριστεράς, σε πλήρη σύμπνοια με τις δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις του λαϊκισμού, επιμένουν ξαφνικά στο νόημα και στη διατήρηση της άκρως συντηρητικής τελετής, γιατί υπηρετεί τις ανάγκες της “επαναστατικότητας” και την “ελεύθερης έκφρασης του λαού”...

Για λόγους λοιπόν οικονομίας σε μια κρίσιμη καμπή, σεβασμού στους νεκρούς της ανεξαρτησίας ή του αντιφασιστικού αγώνα και απομάκρυνσης από τη στρατοκρατική αισθητική, όπως πολύ εύστοχα προτείνει ο Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ας τολμήσουμε. Και ας βρούμε μια άλλη, πολύ πιο αξιοπρεπή διαδικασία, να αποδώσουμε φόρο τιμής, στη μνήμη όσων συνέβαλαν στο να γίνουμε ή να παραμείνουμε ένα ελεύθερο κράτος - κι όχι μια αμυντική κατά του τραμπουκισμού πολιτεία...










Η φωτό είναι από το www.neolaia.gr και το εξώφυλλο από το www.musiquecafe.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το άκρως "στρατιωτικό""La Belle Nation", από την Αυστριακή Zeebee.

Πόρισμα εναντίον θράσους

Ένας από τους δείκτες του πόσο τριτοκοσμική είναι μια χώρα, είναι η περιφρόνηση στους κανόνες ασφαλείας. Ένας άλλος είναι η κουτοπονηριά.

Πέρσυ το Μάιο είχα γράψει, φυσικά και υπό τη φόρτιση της στιγμής, σ’ ένα κείμενο που είχε τραβήξει την προσοχή σας περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο σε αυτό το blog, τα εξής:


"Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι αυτή η χώρα μπορεί να κινείται στη διελκυστίνδα των χειρότερων πρωταγωνιστών της: Μια ελάχιστη μειονότητα ανθρώπων με τραμπουκική ενέργεια και χουλιγκανικές μεθόδους, που παίζει με τη φωτιά (όπως κάποιοι άλλοι παίζουν με εκρηκτικά - και στο τέλος βέβαια σκοτώνονται άνθρωποι) και απέναντι μια τράπεζα, που εκδίδει μια άνευ προηγουμένου ανακοίνωση, ρίχνοντας τη “μπάλλα στην εξέδρα”. Γιατί αρκούντως κουτοπόνηρα, βεβαίως-βεβαίως, πάντα φταίνε όλοι οι άλλοι, οι πολιτικοί με τα “ξύλινα λόγια” (ναι είναι, αλλά λιγότερο από τα δικά σας), η απρόσωπη Πολιτεία, αλλά εμείς; Όχι, δεν είμαστε εμείς οι “ηθικοί αυτουργοί”, δεν αφήσαμε τους άτυχους εργαζόμενους να δουλεύουν στο κατάστημα της Σταδίου, μέσα στο μάτι του κυκλώνα, αντί να την κλείσουμε τη ρημάδα από τις 11, όπως οι άλλες τράπεζες. Αυτή την απλοϊκή σκέψη δεν μπορέσαμε να την κάνουμε, ούτε βεβαίως απαντάμε με σαφήνεια αν υπήρχε σύστημα πυρόσβεσης."

Ίσως ήμουν πολύ επιεικής. Αν οι εγκληματίες που έκαψαν τους εργαζόμενους δεν εντοπίστηκαν δυστυχώς ποτέ, μερικές ημέρες μετά, ο frontman αυτής της επιχείρησης έβγαλε μια δακρύβρεχτη, δημαγωγική επιστολή, στην οποία εμφανιζόταν απολύτως βέβαιος οτι η τράπεζα του πληρούσε τις προδιαγραφές πυροπροστασίας - και μάλιστα απέδιδε σε “λάσπη” τις αιτιάσεις για το αντίθετο: “Τη λάσπη λοιπόν ότι δήθεν δεν υπήρχαν μέτρα ασφαλείας ή ότι δεν δούλεψαν αποτελεσματικά τους τη γυρίζουμε πίσω.”

Μόνο που τώρα, μερικούς μήνες μετά, βγήκε το επίσημο πόρισμα για τις συνθήκες της τραγωδίας, στην τράπεζα της οδού Σταδίου. Και λέει τα εντελώς αντίθετα, από αυτά που έσπευσε να μας διαβεβαιώσει ο “υπεύθυνος” επικεφαλής - αυτός που με μπερλουσκονική ευκολία σπεύδει να λοιδωρεί τους πολιτικούς, για την ξύλινη γλώσσα τους. “Η επιχείρηση δεν είχε το απαιτούμενο πιστοποιητικό πυρασφαλείας που εκδίδεται από την Πυροσβεστική Υπηρεσία”, ενώ η έξοδος κινδύνου στο ισόγειο ήταν κλειδωμένη και γι αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε. Και μάλιστα, “Συνολικά 14 εργαζόμενοι εξήλθαν από μια μεταλλική πόρτα του 2ου ορόφου που δεν ήταν έξοδος κινδύνου και ήταν τυχαία ανοιχτή για αερισμό της παρακείμενης τουαλέτας λόγω προβλήματος της αποχέτευσης”.


Σε ένα άλλο post μου, είχα ασκήσει κριτική για το πώς ο ίδιος άνθρωπος προσπαθεί να πλασαριστεί ως “ευεργέτης” - και είχα απαντήσει μάλιστα σε σχετικό σχόλιο που με αφόριζε ως φορέα “μιας νοοτροπίας κατά της επιχειρηματικότητας που έχει φέρει την Ελλάδα εκεί που είναι σήμερα οικονομικά”.

Αυτή η επιχειρηματικότητα - και η πολιτική της προέκταση - είναι αυτή που έχει συμβάλει σε *αυτή* την Ελλάδα. Κι αν κάτι χρειάζεται να αλλάξει, είναι αυτό το κατενάτσιο της δημαγωγίας και του λαϊκισμού, παράλληλα με τις επιθέσεις που έχουν στόχο “όλους τους άλλους” - και κυρίως τους πολιτικούς (που ίσως, χμμ, πρέπει να τους υποκαταστήσουμε, γιατί εμείς είμαστε καλύτεροι).

Δεν ξέρω ποιές θα είναι οι συνέπειες, αν θα διευκολύνουν μόνο τις αγωγές των συγγενών κατά της τράπεζας ή θα έχουν και ποινική διάσταση. Τον ίδιο πιθανότατα δεν θα τον αγγίξουν, την προσπάθεια του όμως να πρωταγωνιστήσει στο δημόσιο χώρο και λόγο, πρέπει. Γιατί και το θράσος έχει και τα όρια του...








H φωτό είναι από το www.guardian.co.uk και το εξώφυλλο από το www.infolizer.com

Το post συνοδεύεται από το πικρό και σαρκαστικό "Whistlin' Past The Graveyard" του Αμερικανού Tom Waits, στην alternate εκτέλεση της συλλογής "Bounced Checks".

Δεν θα με πείσετε ποτέ...

Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι αυτή η “οργή” μπορεί να είναι δικαιολογημένη. Κι αν δεν είναι οργή, ακόμα χειρότερα, γιατί είναι προμελετημένο έγκλημα - εν ψυχρώ. Μόνο που συνένοχοι του είναι όλοι όσοι, με οποιονδήποτε τρόπο, καλλιεργούν ή ανέχονται την επικίνδυνη ρητορική της “βίαιης αντίδρασης στη διάχυτη βία”. Το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού”, που μπορεί να βγει εύκολα εκτός ελέγχου...



Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι αν δεν καταδικαστούν (και ηθικά και στο δικαστήριο) αυτοί που πέταξαν τις μολότοφ, υπάρχει περίπτωση να κάνουμε ένα βήμα μπρος - κι ας λοιδωρείτε κάποιοι την καταδίκη της βίας "απ' όπου κι αν προέρχεται"...
Μη σπεύσετε ν’ αρχίσετε τις σπέκουλες, “καλά, εσύ είσαι μέρος του συστήματος, τι μιλάς, είσαι βολεμένος κλπ.” Έτσι ήμουν πάντα - και πριν “βολευτώ”. Ξέρω πολύ καλά τι θα πει βία (πραγματική, μιας δικτατορίας - αν και δεν την ένοιωσα, λόγω ηλικίας, απευθείας στο πετσί μου). Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι η βία μπορεί να είναι ηθικά αποδεκτή, εκτός αν πρόκειται για αντίσταση σε εισβολή, ολοκληρωτικό καθεστώς ή αυτοάμυνα. Και το τελευταίο που θέλει να ακούσει ένας δημοκρατικός πολίτης είναι αυτά τα περί χούντας, κατοχής, δοσιλογισμού, κατάργησης της δημοκρατίας, καθεστωτικών παπαγαλακίων κλπ. Αφού δεν μπορεί να υποτιμηθεί το νόμισμα μας, ας μην υποτιμάται και η νοημοσύνη μας.

Δεν ισχυρίζομαι επ' ουδενί οτι ο κόσμος δεν έχει λόγους να είναι οργισμένος. Έχει - και πολλούς (φτάνει να αναγνωρίζει και τους λόγους για τους οποίους πρέπει να είναι οργισμένος και με την “ιδωτεία” του ή τον ανέξοδο βερμπαλισμό του). Δεν θα με πείσετε ποτέ όμως, οτι με τη βία θα καταφέρετε τίποτα. Οργιστείτε, φωνάξτε, διαδηλώστε, απεργήστε - μέχρι τελικής πτώσεως (κακό θα κάνετε τελικά στη χώρα, στην παρούσα φάση, αλλά είναι δημοκρατικό δικαίωμα σας). Απαιτείστε (και πολύ καλά κάνετε) να τιμωρηθούν τα λαμόγια - τα λαμόγια όμως, όχι όσοι έχουν βγάλει λεφτά στη ζωή τους, συλλήβδην και αθρόως. Διαμαρτυρηθείτε ειρηνικά, όσο θέλετε (άλλωστε είναι πολύ πιο αποτελεσματικό και πειστικό, ειδικά αν το πλήθος των ανθρώπων αυξάνει γεωμετρικά). Προχωρήστε σε πράξεις αυτοθυσίας, αν είστε σε απόγνωση. Θα κερδίσετε τον σεβασμό όλων - και θα έχετε και πολύ σοβαρότερο αποτέλεσμα. Καθήστε μπροστά στα “τανκς”, αν θέλετε, όπως στην Τιέν Αν Μεν - μόνο που ξέρετε πολύ καλά οτι δεν υπάρχει καμία σχέση, όσο κι αν βαυκαλίζεστε, κάποιοι.

Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι π.χ. καίγοντας τη Βουλή (που είναι και έργο τέχνης μέσα) θα καταφέρετε τίποτα. Παρά μόνο ίσως να ενδυναμώσετε την ακροδεξιά και τους επίδοξους “απολιτίκ” Μπερλουσκόνι, που την ακολουθούν χέρι-χέρι. Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι διαχέοντας μια οργή και τις ευθύνες προς “όλους τους πολιτικούς συλλήβδην” ή το “σύστημα”, θα πετύχετε τίποτα παραπάνω από το να τους αθωώσετε όλους. Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι προπηλακίζοντας όλους τους εκπροσώπους της “δημόσιας ζωής”, με αυτή την “τυφλή οργή”, θα καταφέρετε κάτι. Πρέπει να διαχωρίσετε την ήρα από το στάρι. Δύσκολο; Εμ, εδώ σε θέλω κάβουρα...


Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι έχετε δικαίωμα να κηρύσσετε “πόλεμο”, να παραβιάζετε το δημοκρατικό δίκαιο - και να απαιτείτε και να μένετε ασύλληπτοι. Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι φωνάζοντας με βαρβαρότητα "να καείτε μουνάκια" (απεργοσπάστες, εννούσε) ή αποδεχόμενοι τις “παράπλευρες απώλειες” των τριών υπαλλήλων στην Μαρφίν/Εγνατία, έχετε καμιά διαφορά από τον Μπους. Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι κάνοντας κουβέντες καφενείου ή θαυμάζοντας αμφιλεγόμενες προσωπικότητες και λύσεις, θα βρείτε την απάντηση στα προβλήματα. Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι αυτή η χώρα μπορεί να κινείται στη διελκυστίνδα των χειρότερων πρωταγωνιστών της: Μια ελάχιστη μειονότητα ανθρώπων με τραμπουκική ενέργεια και χουλιγκανικές μεθόδους, που παίζει με τη φωτιά (όπως κάποιοι άλλοι παίζουν με εκρηκτικά - και στο τέλος βέβαια σκοτώνονται άνθρωποι) και απέναντι μια τράπεζα, που εκδίδει μια άνευ προηγουμένου ανακοίνωση, ρίχνοντας τη “μπάλλα στην εξέδρα”. Γιατί αρκούντως κουτοπόνηρα, βεβαίως-βεβαίως, πάντα φταίνε όλοι οι άλλοι, οι πολιτικοί με τα “ξύλινα λόγια” (ναι είναι, αλλά λιγότερο από τα δικά σας), η απρόσωπη Πολιτεία, αλλά εμείς; Όχι, δεν είμαστε εμείς οι “ηθικοί αυτουργοί”, δεν αφήσαμε τους άτυχους εργαζόμενους να δουλεύουν στο κατάστημα της Σταδίου, μέσα στο μάτι του κυκλώνα, αντί να την κλείσουμε τη ρημάδα από τις 11, όπως οι άλλες τράπεζες. Αυτή την απλοϊκή σκέψη δεν μπορέσαμε να την κάνουμε, ούτε βεβαίως απαντάμε με σαφήνεια αν υπήρχε σύστημα πυρόσβεσης. (Προσοχή: Δεν εγκρίνω προπηλακισμούς κατά κανενός, ούτε του Βγενόπουλου. Άλλο η κατακραυγή και η αποδοκιμασία και άλλο η βία).

Δεν θα με πείσετε λοιπόν οτι πρέπει να διαλέξω στρατόπεδο σε αυτόν τον τεχνητό εμφύλιο - "με τις κουκούλες ή με τις γραβάτες". Δεν θα πάρω τίποτα, πρόοδο μπορώ να πάρω; Δεν θα με πείσετε οτι οποιοδήποτε βήμα εμπρός (αυτό δεν είναι το ζητούμενο για τη χώρα;) μπορεί να γίνει με αυτή την όξυνση που καλλιεργείται τις τελευταίες μέρες (αντί της ψυχραιμίας και της ομοψυχίας) ή με μπουρδολογίες τύπου “σπάστε τα όλα”. Ούτε καν με το κρυφό μισογελάκι, κατά τα άλλα φιλειρηνικών ανθρώπων, όταν καλυμμένα εμψυχώνουν τους “επαγγελματίες της σύγκρουσης”. Ουδείς από το “σύστημα” ενοχλείται, σας διαβεβαιώ - άντε ίσως κάποιοι πολιτικοί. Οι νταβατζήδες και τα λαμόγια ούτε (ανασφάλιστο) κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας έχουν, ούτε τους ενοχλείτε στα βόρεια και νότια προάστεια, ούτε θα τους σταματήσετε από το να φοροδιαφεύγουν και να βγάζουν τα λεφτά στο Λονδίνο ή στην Κύπρο - κι έτσι όπως είναι η παγκόσμια οικονομία, ούτε να τους "εθνικοποιήσετε" δεν μπορείτε. Δείξτε οτι ενεργείτε με βάση το συμφέρον όλων και όχι της τσέπης του καθενός. Μόνο στηρίζοντας έναν εκσυγχρονισμό της χώρας, θα μπορέσει να έλθει κάποια ισορροπία και δικαιοσύνη.

Δεν θα με πείσετε επίσης οτι καμία αριστερά μπορεί να κερδίσει τον σεβασμό μου, αν προσπαθεί να βρει τη "δικιά της γωνιά στην αγορά", διαγκωνιζόμενη με ποιά μορφή αντίδρασης θα διαφοροποιηθεί από τους άλλους και ανησυχούσα μήπως οι τρεις νεκροί "ρίξουν την αγωνιστική διάθεση του λαού", όπως διαφάνηκε καθαρά στη Βουλή σήμερα από το ΚΚΕ. Δεν θα με πείσετε οτι οποιαδήποτε "άλλη" αριστερά δικαιούται το σεβασμό μου, αν έστω και ελάχιστα φλερτάρει με αυτή τη βία. Και κανένα "νταβατζηλίκι" δεν δικαιούται να μου επιβάλει μια μειονότητα - εκτός αν θέλει να εξομοιωθεί με αυτούς που κατηγορεί και καταδιώκει.


Επειδή ρωτήθηκα επιμόνως γιατί δεν έγραψα την άποψη μου (και χωρίς να παραλληλίζω με τα σημερινά), καμία ομάδα ανθρώπων που πάει και στέκεται μπροστά στα ΜΑΤ, είτε έχει στόχο είτε όχι, να κάνει “ντου” και να προκαλέσει τη θυματοποίηση της τρώγοντας ξύλο, δεν μπορεί να κερδίσει τον σεβασμό μου. Μόνο μια ειρηνική διαμαρτυρία ή μια άμυνα σε απρόκλητη βία μπορεί.

Δεν θα με πείσετε ποτέ λοιπόν, οτι η απάντηση είναι η “τρομοκρατία” κάθε είδους. Κι αν καταδικάζω με κάθε δυνατό τρόπο το ξύλο που μπορεί να δίνουν τα ΜΑΤ (ειδικά σε έναν ευαίσθητο εργασιακό χώρο, όπως ένα μέσο ενημέρωσης), άλλο τόσο δεν πιστεύω οτι μπορεί να υπάρχει ο τρόμος να κλειδώνουμε, μήπως μπουν στο στούντιο κάποιοι απρόσκλητοι, που θα προκαλέσουν την εκδήλωση βίας ή θα επιβάλουν με το ζόρι την παρουσίαση της άποψης τους, όπως νομίζουν αυτοί. Και καμία ΚΟΕ ή άλλη συνιστώσα (που μιλάει μέσα στο στούντιο για “γερμανοτσολιάδες” και Τσολάκογλου - τι περίεργο κάτι παρόμοια λένε και οι υπερεθνικιστές) μπορεί να με πείσει οτι αυτή είναι “αποδεκτή μέθοδος πάλης”, όση κι αν είναι η απόγνωση και η αδικία. Η δημοκρατία (και η νέα τεχνολογία) δίνουν άπειρους τρόπους να προβληθεί ένα μήνυμα: Γράψτε, φωνάξτε, φτιάξτε κόμμα, κάντε ένα έξυπνο χάπενιγκ, οργανώστε διαμαρτυρίες, βρείτε άλλο "βήμα", πείστε μας.

Ναι, η δημοκρατία μας χωλαίνει - και χρειάζεται επειγόντως κάθαρση. Ναι, πρέπει να διορθωθούν ολιγωρίες δεκαετιών (για τις οποίες πολλοί παράγοντες είναι υπεύθυνοι, μεταξύ αυτών και η κατάπτυστη "δημοσιογραφία" πολλών - δεν είμαστε όλοι ίδιοι, όπως σε κανένα επάγγελμα). Αλλά αυτή η “μεταπολίτευση”, που πνέει τα λοίσθια, είναι η πρώτη μεγάλη περίοδος δημοκρατίας, σε αυτή τη χώρα, από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Και τη δημοκρατία στην οποία ζω, δεν θα μου την πάρετε (γιατί μεταξύ άλλων, πολλοί από σας δεν ξέρετε τι σημαίνει να λείπει παντελώς η δημοκρατία). Δεν θα με πείσετε λοιπόν ποτέ οτι υπάρχει άλλη λύση, εκτός από αυτήν...


Υ.Γ. 1: Χαίρομαι να διαβάζω προβληματισμούς και δεύτερες, μετριοπαθείς σκέψεις.

Υ.Γ. 2: Πέντε ώρες στο στούντιο της ΝΕΤ μετέδιδα ότι πληροφορίες μου έδιναν. Κάποιες στιγμές, κάποιοι από εσάς στη μπλογκόσφαιρα με βοηθήσατε να έχω μια πιο σφαιρική άποψη. Ευχαριστώ.

"Επί του πιεστηρίου": "Πώς επωάστηκε το αυγό του φιδιού" του Πάσχου Μανδραβέλη





Is it getting better
Or do you feel the same
Will it make it easier on you now
You got someone to blame
You say...

One love
One life
When it's one need
In the night
One love
We get to share it
Leaves you baby if you
Don't care for it

Did I disappoint you
Or leave a bad taste in your mouth
You act like you never had love
And you want me to go without
Well it's...

Too late
Tonight
To drag the past out into the light
We're one, but we're not the same
We get to
Carry each other
Carry each other
One...

Have you come here for forgiveness
Have you come to raise the dead
Have you come here to play Jesus
To the lepers in your head

Did I ask too much
More than a lot
You gave me nothing
Now it's all I got
We're one
But we're not the same
Well we
Hurt each other
Then we do it again
You say
Love is a temple
Love a higher law
Love is a temple
Love the higher law
You ask me to enter
But then you make me crawl
And I can't be holding on
To what you got
When all you got is hurt

One love
One blood
One life
You got to do what you should
One life
With each other
Sisters
Brothers
One life
But we're not the same
We get to
Carry each other
Carry each other

One...life

One




Η φωτό είναι από το www.wikipedia.com, τα σκίτσα του Ανδρέα Πετρουλάκη από το www.kathimerini.gr και το εξώφυλλο από το http://images.uulyrics.com

Το post συνοδεύεται απαραιτήτως από το σπαρακτικό "Οne" των Ιρλανδών U2, από το ιστορικό πλέον "Achtung Baby".

Η άλλη όψη...

Τέτοιες φωτογραφίες είναι ντροπή για οποιαδήποτε δημοκρατία. Ο αστυνομικός αποτρέπει, δρα, συλλαμβάνει - αλλά δεν κλωτσάει τον πεσμένο διαδηλωτή, σε μπουλούκι μάλιστα.


Διαβάζω οτι ο μοτοσυκλετιστής της ομάδας Δ, που εφόρμησε στην 55χρονη διαδηλώτρια και την τραυμάτισε σοβαρά, έχει εντοπιστεί και σχηματίζεται δικογραφία εναντίον του. Υπάρχουν όμως πολλές ακόμα παραβιάσεις της νομιμότητας, που καταγράφονται εδώ - αν και δεν συμφωνώ καθόλου με τους χαρακτηρισμούς περί ναζιστικής/γκεμπελικής προπαγάνδας κλπ.

Υπάρχουν επίσης και οι πολύ σωστές επισημάνσεις του Πάσχου Μανδραβέλη, οτι ως κοινωνία, θέλουμε να μην προσωποποιούνται ποτέ τα αδικήματα - κάτι που εκμεταλλεύονται δεόντως, όσοι καταφεύγουν/δικαιολογούν τη βία.

Το χειρότερο που συμβαίνει, οτι οι κάμερες θα ζούν και θα βασιλεύουν, μετά από όλα αυτά - ήδη το υλικό από τις κάμερες για την κυκλοφορία είναι υπό επεξεργασία...

Παραμένουν λοιπόν, κάποια αμείλικτα ερωτήματα για τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη:


- Γιατί η κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει ακόμα στη κατάργηση του νόμου περί κουκούλας, παρά τις εξαγγελίες;

- Τι θα κάνει με τους άλλους αστυνομικούς που εγκλημάτισαν, επιτιθέμενοι στους διαδηλωτές με μηχανή, είτε τραβώντας όπλο, το τελευταίο τριήμερο ;

- Τι θα κάνει με τους αστυνομικούς που ακόμα δεν φορούν διακριτικά, παρά τις σαφείς δεσμεύσεις του; Και το θα κάνει με αυτούς που τον γράφουν στα “παλαιότερα των υποδημάτων του”, για να το πω κομψά;

- Τι θα κάνει με τα στοιχεία για τη συνεύρεση ακροδεξιών με τα ΜΑΤ; Θα τιμωρήσει αυστηρά τους επικεφαλής;


Το γενικό ερώτημα που τέθηκε αμέσως μετά τις εκλογές, παραμένει. Πού πας με τέτοια αστυνομία;



Y.Γ. Βρήκα και αυτή τη φωτογραφία. Εκλαμβάνω το πανώ ως αυτοσαρκαστικό...


Και επιμένω: Ποτέ η λύση δεν θα έρθει από τα άκρα, από τη βία, από την αντεκδίκηση - από τη βεντέτα και το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού"...






"Επί του πιεστηρίου": Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης εξήγγειλε απαγόρευση χημικών και διακριτικά για όλους τους αστυνομικούς, από 2 Ιανουαρίου.

Οι φωτό είναι από το http://4.bp.blogspot.com, via lianokladi01.blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το δεύτερο (επίσης σημαντικό για το trip-hop όσο και αυτό των Portishead) άλμπουμ των Massive Attack.

Οι "επαγγελματίες" της σύγκρουσης

Γυρνάω στην έρημη πόλη - ακόμη δεν έχει πάει οκτώ. Η πόλη του φόβου, όλοι κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια τους - κι ας είναι γιορτή σήμερα. Το κέντρο εντελώς “τρομακτικό”, υποβαθμισμένο - να πάτε στα προάστεια, αν θέλετε ησυχία. Ωραία... Τι κερδίζουν, εκτός από περισσότερο Καρατζαφέρη, περισσότερες κάμερες, περισσότερα ελικόπτερα, περισσότερη καταστολή, περισσότερα φασιστάκια στην αστυνομία; Ποιός εξακολουθεί να πιστεύει οτι η λύση μπορεί να έρθει από το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού”;


Ήμουν από αυτούς που αποδέχτηκαν αμέσως την ανάγκη για (έστω αυθόρμητα βίαιη) αντίδραση σε ένα συμβάν πέρα από κάθε λογική. Ήμουν από αυτούς που μίλησαν αμέσως για το “μπούκωμα” ενός ολόκληρου λαού (και φυσικά κατ’ επαγωγήν και μιας “χαμένης” νεολαίας, από ένα φόνο στην καρδιά του ανεξήγητου), που είχε να κάνει με την κατρακύλα μιας διακυβέρνησης - χωρίς θεσμούς αλλά με “εσμούς” - με τη γελοιότητα, την υποκρισία και τη χαμηλή ποιότητα της πολιτικής και του δημόσιου διαλόγου, τη διαφθορά και την ατιμωρησία, τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα. Ήμουν από αυτούς που θεωρούν οτι τα Δεκεμβριανά ήταν μια εξέγερση χιλιάδων (κυρίως) νέων ανθρώπων, που δεν μπορούσαν παρά να διαμαρτυρηθούν - αλλά “εξεγείρομαι” σημαίνει “δεν αποδέχομαι” και κατεβαίνω στο δρόμο, όχι “τα σπάω”. Είμαι επίσης από αυτούς που καταγγέλλω με τη μεγαλύτερη δυνατή σφοδρότητα τους τρομονόμους περί κουκούλας, τις απαράδεκτες “ζαρντινιέρες” και τις άλλες αυθαιρεσίες της αστυνομίας.

Ο Δεκέμβρης όμως ήταν αυθόρμητος πέρσι. Όχι φέτος. Και θα αποδεχτώ - για την οικονομία της συζήτησης - οτι δεν έχει αλλάξει τίποτα στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο. Αυτό δεν σημαίνει οτι η βία μπορεί να είναι αυθόρμητη κι ένα χρόνο μετά - είναι απλώς “επαγγελματική”. Και το μόνο που χωράει, αν σέβεσαι και δεν θέλεις να καπηλευθείς τη μνήμη του Αλέξη που τόσο (σωστά) τιμάς, είναι να την τιμήσεις σιωπηλά και ειρηνικά...


Διαβάζω την “Ανησυχία", αυτό το λεύκωμα, που με κόπο αποτύπωσε εκατοντάδες συνθήματα και γραφικά του περσινού Δεκέμβρη. Ανάμεσα στις πολύ σοβαρές καταγγελίες για τους αστυνομικούς με το προτεταμένο όπλο και τα ληγμένα χημικά, υπάρχουν συνθήματα όπως “Να σταματήσει το μίσος, πριν πνιγούμε στο ίδιο μας το αίμα”, “Πλιάτσικο είναι το Βατοπέδι” (μόνο που δεν είναι μόνο αυτό), “Μίσος και οργή για κάθε νταβατζή” (προφανώς και για ΚΑΘΕ νταβατζή). Ως επί το πλείστον όμως, διαβάζω απίστευτες μπουρδολογίες, που δεν θελω καν να αναπαράξω. Και το “V for Vendetta”, για όσους το έχουν ως πρότυπο (“ζούμε σε χούντα” - είστε μακριά νυχτωμένοι) αναφέρεται σε τελείως άλλες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες...

Διαβάζω οτι οι “καταχωρημένοι αντιεξουσιαστές” έχουν αυξηθεί κατακόρυφα από 800 σε 2500, σε όλη την Ελλάδα, μετά τη δολοφονία του Αλέξη. Διαβάζω και μια φράση από τη συνέντευξη που πήρε ο Σταύρος Θεοδωράκης, από τύπο που ομολογεί οτι κατεβαίνει και τα σπάει: “Ένα πιάτο φαγητό το απόγευμα - με τη φροντίδα της μάνας του...”

Δεν ξέρω αν τα Δεκεμβριανά πρέπει ή δεν πρέπει να καταχωρηθούν από την ιστορία και τις πολιτικές επιστήμες ως “εξέγερση” - και αναγνωρίζω οτι δεν έχει γίνει επαρκής ανάλυση, παρά τα δεκάδες άρθρα που γράφτηκαν αυτές τις μέρες. Ούτε μπορώ να απαντήσω επαρκώς για το αν ήταν το “Πολυτεχνείο της σημερινής γενιάς” - δυσκολεύομαι πάντως να τα βάλω δίπλα στην εξέγερση σε εποχή βασανιστηρίων, ΕΑΤ/ΕΣΑ και της εισβολής των τανκς. Άλλος φόβος, μάλλον δεν έχετε ιδέα...


Αυτό που ξέρω, επειδή έχουν δει πολλά τα ματάκια μου, είναι οτι επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν γυρνάς να φας το μουσακά της μαμάς (κανένα πρόβλημα δεν έχω με το φαγητό της μαμάς, το τιμώ ακόμα και σήμερα). Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν υποκρίνεσαι τον αριστερό (ή και πάρα πέρα) - και μετά πας και κάνεις έναν ωραιότατο ορθόδοξο γάμο ή βαφτίσια. Επαναστάστης ΔΕΝ είσαι όταν (και καλά) σε αντίθεση με το προηγούμενο, αμολάς δυό-τρία κουτσούβελα με τις αντίστοιχες γυναίκες και δεν παίρνεις καμία ευθύνη. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν είσαι φαλλοκράτης - απλώς με "ροκ" μούσια και γένια. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν η τεστοστερόνη ξεχειλίζει από την ανικανοποίητη προσωπική σου ζωή, σε βαθμό που εύκολα οι πράξεις σου μπερδεύονται με αυτές του χούλιγκαν. Επαναστάστης ΔΕΝ είσαι όταν δεν αναλαμβάνεις την ευθύνη των πράξεων σου επωνύμως και ζητάς μονίμως “την αποφυλάκιση των συντρόφων”. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν δεν σέβεσαι την ελευθερία του λόγου του άλλου. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν το προσωπικό σου κενό το γεμίζεις με “βίαια κοινωνική δράση” και περνάς τα συμπλέγματα σου στην κοινωνία απέναντι. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν περιφέρεσαι από πόλη σε πόλη, ως "επαγγελματίας της σύγκρουσης". Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν οι στόχοι σου και οι μέθοδοι σου φέρνουν από το απόλυτο τίποτα ως το αντίθετο αυτού που θεωρητικά επιδιώκεις, δηλαδή τη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι, όταν είσαι απλώς η άλλη πλευρά του νομίσματος, αυτού που καταγγέλλεις. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν επιτίθεσαι κατά της δημοκρατίας, όσο κι αν αυτή τρεκλίζει ή οδεύει προς εκτροχιασμό.

Επαναστάτης είσαι όταν έχεις τα κότσια να κάνεις ρήξεις και ν’ ανοίξεις δρόμους προς το μέλλον...



Υ.Γ. 1 Είναι αυτονόητο οτι εγκληματικές συμπεριφορές σαν κι αυτές που καταγγέλλονται ή/και καταγράφονται από την κάμερα (ακόμα δεν έχουν καταλάβει οτι ανά πάσα στιγμή ότι κάνουν, μπορεί να καταγραφεί από επαγγελματική ή ερασιτεχνική κάμερα;) - με μοτοσυκλετιστές αστυνομικούς να εφορμούν στο πλήθος - χρειάζονται παραδειγματική τιμωρία, χωρίς ελαφρυντικά και δικαιολογίες. Και όχι φυσικά "αντεκδίκηση".

Υ.Γ. 2 Περιτό να σχολιάση κανείς το χαρακίρι, που "στριμωγμένος" από τις εξελίξεις στη ΝΔ, αναγκάστηκε να κάνει ο Καρατζαφέρης, ελπίζοντας να συγκρατήσει το ακροατήριο του. Χυδαίες επιθέσεις και τίποτε άλλο...

Υ.Γ. 3: "Επί του πιεστηρίου" αφαίρεση: Επειδή εκφράζονται (και δικαιολογημένα) αμφιβολίες, κατόπιν ώριμης σκέψης (δεν δέχθηκα πίεση από κανέναν, σας διαβεβαιώ) θα αποσύρω από το αρχικό κείμενο μια φράση (το ΔΕΝ που αναφέρεται στο Κερατσίνι), γιατί δεν θέλω με οποιοδήποτε τρόπο να βγάζω συμπεράσματα για μια ποινική υπόθεση, εν εξελίξει. Ζητώ συγνώμη, αν βιάστηκα - όλα τα υπόλοιπα ισχύουν...

Υ.Γ. 4: "Επί του πιεστηρίου" ενημέρωση για τις δικογραφίες. Εννοείται οτι η κυβέρνηση πρέπει άμεσα να εκπληρώσει την υπόσχεση της και να καταργήσει το νόμο περί κουκούλας - ώστε να μην υπάρχουν κατηγορίες για κακουργήματα, εκεί που είναι εντελώς δυσανάλογες με το αδίκημα!




Οι εξαιρετικές φωτό είναι (μαζί με άλλες) από το msnbc.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το αριστουργηματικό πρώτο άλμπουμ Dummy των εξαιρετικών Βρετανών Portishead, πρωτεργατών του "ήχου του Bristol" ή αλλιώς trip-hop ("λευκό" τραγούδι πάνω σε "μαύρο" υπόστρωμα - στο συγκεκριμένο τραγούδι, το sample είναι από το "Ike 's rap 3" του μεγάλου Isaac Hayes)

Κλουζώ σε πρόωρη εκσπερμάτωση...

Τώρα που λύθηκε αυτό το κακό θεατρικό σκηνικό στον Πειραιά, η γεύση που μένει είναι (εκτός από χημική) και απογοητευτικά τριτοκοσμική.


Μερικές εκατοντάδες εκπρόσωποι της “λεβεντογέννας” αγροτιάς αποκλεισμένοι στα κάγκελα του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας. Ο Πειραιάς σε κυκλοφοριακό κομφούζιο. Μαγκούρες, τρακτέρ και ντομάτες εναντίον ΜΑΤ, που σε πρώτη ευκαιρία χοροπηδάνε σαν αρκούδια και “ψεκάζουν” με το (άκρως βλαπτικό και επικίνδυνο για την υγεία όλων) “υποκατάστατο” που τους έχουν δώσει – και που δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιούν παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις κινδύνου (ή πιο σωστά ποτέ).


Μια βουλευτής να τραυματίζεται από τρακτέρ. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μη μπορεί να συνομιλήσει με τους διαμαρτυρόμενους αγρότες, γιατί έχει πήξει στο τσούξιμο και στο κλάμα – από μόνο του ένδειξη “αντιδημοκρατικής βλακείας” και ανεπαρκών χειρισμών. Κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ να αλληλοκατηγορούνται αν είχε ειδοποιηθεί το Υπουργείο Εσωτερικών για την επίσκεψη του, αν τον είχε πάρει χαμπάρι η αστυνομία (!) κι αν τα χημικά έπεσαν πριν φτάσει ή μετά...


Διαφάνηκε από τη συνέντευξη Μαρκογιαννάκη στο Mega. Το πιθανότερο σενάριο είναι το εξής (και αποδεικνύει δύο πράγματα: α) Πόσο επικίνδυνη είναι η ανικανότητα στην οποία έχει περιέλθει η ΕΛΑΣ σε συνδυασμό με τη δεξιά brutalite και β) Πόσο αστείο είναι μερικές φορές να αποδίδουμε “σχέδιο” πίσω από τις πράξεις μιας διοίκησης, που απλώς είναι για “τα μπάζα”): Κάποιος ευφυής γαλονάς (από αυτούς που διακρίνονται για την ευρωπαϊκή τους κουλτούρα, την άψογη χρήση ξένων γλωσσών χωρίς τοπική προφορά, τον κοσμοπολίτικο αέρα τους, το απαστράπτον μυαλό τους και τα γρήγορα ανακλαστικά που συμβαδίζουν με την κομψή σιλουέτα τους) είδε τους αγρότες να μετακινούνται μαζικά γιατί αντελήφθησαν την άφιξη Παπανδρέου. Φοβήθηκε οτι ήταν έτοιμοι “να κάνουν ντου” κατά αγνώστου στόχου ("ένας ψηλός κύριος") - και διέταξε (τους άρτια εκπαιδευμένους άντρες του) να τους ψεκάσουν πάραυτα...

Το επόμενο βήμα είναι να ψεκάσουν και τον Καραμανλή, με την πρώτη ευκαιρία – που δεν θα τον αντιληφθούν και αυτόν...


"Επί του πιεστηρίου": Αστυνομικός τραυματίζει σοβαρά σεκιουριτά έξω από την κατοικία του αμερικανού πρεσβευτή στην Αθήνα!

Οι φωτό είναι από το in.gr και το www.filmpeek.net

To post αυτό συνοδεύεται από το περίφημο θέμα του μεγάλου συνθέτη Henry Mancini για το "Ροζ Πάνθηρα" - εξαιρετικά αφιερωμένο σε εν ενεργεία διευθυντή "άθλιων" ειδήσεων της ελληνικής τηλεόρασης, στον οποίο συνάδελφος (πριν από πολλά χρόνια, το 1994) ανακοίνωσε το θάνατο του Mancini, για να εισπράξει την απάντηση "ποιός είναι αυτός;"...