Ραντεβού (από το Ζαγόρι) στις Πρέσπες...

Η τετραήμερη απόδραση είχε σχεδιαστεί “αντισυμβατικά” - θα πηγαίναμε στις Πρέσπες, αλλά από την Ήπειρο και την κουραστική διαδρομή, μέσω Ρίου-Αντιρρίου και Ιωαννίνων. Η πρώτη διανυκτέρευση είχε προγραμματιστεί για τα Άνω Πεδινά, στα Ζαγοροχώρια - ένα από τα πιο ωραία και ζωντανά χωριά (ίσως από τα λιγότερο γνωστά), αλλά με εξαιρετική αισθητική, θέα κι ένα 50% των κατοίκων να είναι νέοι και δραστήριοι “έποικοι”, που διοργανώνουν εκδηλώσεις και κάνουν την περιοχή “καθόλου απομονωμένη”. Ο φίλος μας ο Γιάννης μας περίμενε στον εξαιρετικό ξενώνα που διευθύνει, την “Πρίμουλα”.






Μετά από ωραιότατο δείπνο στο απρόσμενα μοντέρνο εστιατόριο/μπαρ του χωριού, το "Ντιζάκι", αλλά και ένα πολύ δυναμωτικό πρωινό, ξεκινήσαμε για το δρόμο της Κόνιτσας - μέσα από ανθισμένα λειβάδια. Η άνοιξη έκανε επίδειξη δύναμης - αλλά και το χειμώνα τα τοπία είναι πανέμορφα, με χιόνι ή χωρίς. Από την Κόνιτσα, όπου συναντήσαμε μεγάλο αριθμό συνοριακών φυλάκων, προχωρήσαμε προς την Καστοριά - όχι όμως από την κεντρική οδό, που περνάει από το Άργος Ορεστικό, αλλά από τον ορεινό δρόμο που οδηγεί στο Νεστόριο - γνωστό για τα περίφημα πάρτι στο ποτάμι του Αλιάκμονα.






Από κει, μετά από μια μικρή στάση, κατεβήκαμε προς τη λίμνη της Καστοριάς, που ήταν ένα αριστούργημα ομορφιάς, μέρα ή νύχτα - όπως και όλη η παλιά πόλη με τα ωραία σπίτια. Ήπιαμε καφέ ψηλά στο λόφο - όπου όμως, στο “τουριστικό”, απέφυγαν την απόδειξη. Αντίθετα, φάγαμε πολύ ωραία στο “Στέκι”, μια από τις παλιότερες ταβέρνες της πόλης.










Την άλλη μέρα κινήσαμε για Πρέσπες. Η πρώτη επαφή από τον δρόμο ήταν με τη μικρή Πρέσπα, αλλά προχωρήσαμε κατευθείαν στη μεγάλη, που ήταν δυστυχώς, αρκετά τουριστική, καθώς ήταν και Κυριακή. Μπήκαμε κατευθείαν σε βαρκάκι (όχι ταχύπλοο), για να κάνουμε μια μικρή βόλτα, παρατηρώντας την πλούσια πανίδα - κυρίως πουλιά - και τις σπηλιές στις όχθες. Τα χιόνια απέναντι ήταν αλβανικό έδαφος - και λίγο πιο κεί ήταν της FYROM. O βαρκάρης μας είπε οτι η στάθμη των υδάτων ολοένα και κατεβαίνει - οι λίμνες όλο και αδειάζουν και "κανείς δεν κάνει τίποτα". Θα πρέπει να είναι εντυπωσιακό το θέαμα όταν τα νερά παγώνουν τον χειμώνα, όπως μας τα περιέγραφε...












Πίσω στην Καστοριά, για το συμπαθητικό ξενοδοχείο μας πάνω στη λίμνη - και την άλλη μέρα αναχώρηση προς ανατολικά: Στο δρόμο προς την Έδεσσα, στρίψαμε αριστερά για να δούμε το ορεινό Νυμφαίο, που θα πρέπει να είναι πολύ πιο όμορφο με τα χιόνια. Από κει κατευθείαν για Έδεσσα, πριν κάνουμε και μια βόλτα στα λουτρά της Αριδαίας.








Η Έδεσσα είναι πραγματικά εντυπωσιακή με τους καταρράκτες της - και την εξαιρετική διαμόρφωση - για τους επισκέπτες - που έχουν κάνει ο Δήμος και ιδιώτες. Εκτός από το ενυδρείο, υπάρχουν πολύ ωραία συντηρημένοι νερόμυλοι και βυρσοδεψείο, που έχει γίνει εστιατόριο και μπαρ - πολύ ωραία βόλτα για μεγάλους και παιδιά.












Στην επιστροφή, δεν θα μπορούσαμε να μη σταματήσουμε στη Νάουσα, όπου φάγαμε πολύ ωραία στο “μπαλκόνι” της, για να μας βρεί το βράδυ στην Κοζάνη. Συμβουλή: Αποφύγετε το “μόνο πεντάστερο ξενοδοχείο της Δυτικής Μακεδονίας”, το Ερμιόνιο στην Κοζάνη. Με ένα μοντέρνο ντους και flat screen τηλεόραση (και μ’ ένα άθλιο πρωινό), δεν γίνεται ξενοδοχείο πέντε αστέρων - γίνεται απλώς ένα ξενοδοχείο που χρεώνει το βράδυ πανάκριβα, σε σχέση με αυτά που προσφέρει. Ήταν το μόνο μελανό σημείο στην υπέροχη αυτή εκδρομή...





Οι φωτό είναι δικές μου, οι χάρτες από τα www.greeklandscapes.com και www.greece-map.net και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Τo post συνοδεύεται από τη φωνή της Βρετανίδας Alice Russel, που εμφανίζεται απόψε και αύριο στην Αθήνα. Επίσης, το Σάββατο εμφανίζεται στην Αθήνα και αυτός ο baby-face Αργεντινός, με τον γλυκό ήχο, ο Federico Aubele, που είχε εμφανιστεί και στο Λυκαβηττό, μαζί με τους Κουβανούς Orishas.

Η "ανάπλαση" του Ιστορικού Κέντρου...

Όχι, δεν θα συμφωνήσω με αυτό το σύνθημα, γραμμένο σε τοίχο του Ψυρρή - έναν ακόμα μηδενιστικό και απλοϊκό αφορισμό. Σημασία έχει ποιός κάνει την ανάπλαση, πώς την κάνει - και με ποιό βαθύτερο κίνητρο.


Επειδή λοιπόν υπάρχουν πολλά ερωτήματα (και όχι "ερωτηματικά"), ιδού η ανοιχτή επιστολή προς τον Δήμαρχο Αθηναίων από την Κίνηση Πολιτών και Συλλόγων για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου, διανθισμένη με την σημερινή εικόνα της πόλης:



Λιγότερο από ένα χρόνο πριν από τις δημοτικές εκλογές, στις οποίες δήλωσε οτι θα θέσει υποψηφιότητα “ότι και να συμβεί”, ο Δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης εξαγγέλλει και προχωρεί σε αναπλάσεις, στην περιοχή του Ιστορικού Κέντρου. Πρώτα με την πεζοδρόμηση του Ψυρρή, που αντιμετωπίζεται μόνο ως κέντρο διασκέδασης και στη συνέχεια με την πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς. Αναγγέλλει μάλιστα οτι για τα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου θα καλέσει και τους κατοίκους να συμμετάσχουν με τις απόψεις τους - ωστόσο δεν έχουμε υπ΄όψιν μας καμία ειδοποίηση.


Θεωρούμε οτι οι κινήσεις αυτές πρέπει να υπακούουν στις εξής γενικές αρχές:

- Τα έργα πρέπει να εντάσσονται σε ένα συνολικό πρόγραμμα που καθορίζει προτεραιότητες και που κατασκευάζονται ύστερα από πλήρεις μελέτες (κατανομή στις περιοχές με τη μεγαλύτερη ανάγκη και όχι τη μεγαλύτερη προβολή, διερεύνηση των επιπτώσεων και των ωφελειών, σχέσεις κόστους-ωφέλειας κλπ.)

- Πληροφόρηση και διαφάνεια: Είναι ανάγκη να γνωρίζουν οι δημότες, αλλά κυρίως οι Δημοτικοί και οι Διαμερισματικοί  Σύμβουλοι όλα τα παραπάνω, ώστε να μπορούν να αποφασίζουν τη σκοπιμότητα ενός έργου, έναντι ενός άλλου.

- Υπάρχουν ήδη μελέτες για περιοχές του κέντρου της Αθήνας, όπως οι έξι μελέτες και η μελέτη “πλαίσιο” της ΕΑΧΑ (Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας), που μπορούν να αξιοποιηθούν.

- Το ιστορικό κέντρο και οι γύρω περιοχές βρίσκονται σε ραγδαία υποβάθμιση. Έχουν απόλυτη προτεραιότητα για μια συνολική παρέμβαση, που απαιτεί ασφαλώς και εμπλοκή κρατικών υπηρεσιών, αλλά και την υποστήριξη του Δήμου.


Ειδικά για την οδό Αθηνάς, που την ύμνησε και ο Μάνος Χατζιδάκις: Πρόκειται για το μεγαλύτερο εμπορικό και πολιτιστικό υπαίθριο εμπορικό κέντρο της Αθήνας. Κρεαταγορά - Ιχθυαγορά - Βαρβάκειος οπωραγορά, εξειδικευμένα καταστήματα οικοδομικών υλικών, μηχανήματα, ναυτιλιακά, εκκλησιαστικά, γκαλερί και ότι μπορεί να φανταστεί κανείς, που εξυπηρετούν όλη τη μητροπολιτική περιοχή της Αθήνας. Χρειάζεται λοιπόν ιδιαίτερη προσοχή, ευαισθησία και "τρυφερό βλέμμα" σε κάθε πρόταση ανάπλασής της.


Ρωτάμε τον κύριο Κακλαμάνη:

- Τηρείται το ΦΕΚ 693 Β΄/19-8-96 (Αριθ. 85782/5435) παρ. Β, σύμφωνα με το οποίο Γραφείο Ιστορικού Κέντρου πρέπει να είναι ενήμερο, ώστε να γνωμοδοτήσει, για οποιαδήποτε αλλαγή στην κυκλοφορία;

- Υπάρχει πολεοδομική μελέτη για την πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς, που θα επιφέρει μεγάλες αλλαγές στις σημερινές χρήσεις γης και θα ανατρέψει τον χαρακτήρα της περιοχής;

- Σε ποιό πρόγραμμα του Δήμου εντάσσεται η πεζοδρόμηση και η ανακατασκευή της; Γνωρίζει το Δημοτικό Συμβούλιο τους στόχους και το περιεχόμενο του έργου;

- Έχουν μελετηθεί οικονομικές, κοινωνικές, κυκλοφοριακές και πολεδομικές επιπτώσεις από το έργο; Πού θα διοχετευτεί η κίνηση Ι.Χ. και λεωφορειακών γραμμών; Πώς θα γίνονται οι μεταφορές των εμπορευμάτων;

- Πώς εξασφαλίζεται η παραμονή των υφιστάμενων εμπορικών εξειδικευμένων καταστημάτων, αφού δεν υπάρχει Π.Δ. χρήσεων γης και  τα μεγάλα πεζοδρόμια θα διώξουν τα εμπορικά υπέρ καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, δηλαδή μπαρ, κέντρα διασκέδασης κ.α. (όπως έγινε στον Κεραμεικό, στου Ψυρρή και στο Κολωνάκι), που μπορούν να καταβάλλουν μεγαλύτερο ενοίκιο;

- Έχει ληφθεί υπ’ όψιν οτι η μεταβολή του χαρακτήρα της οδού Αθηνάς μπορεί να αποτελέσει αλλοίωση της φυσιογνωμίας και της “μνήμης” της πόλης;





"Επί του πιεστηρίου": Ο Δημήτρης Μητρόπουλος εξηγεί στα "Νέα" όλο το σκηνικό στο Δήμο Αθηναίων.

Oι φωτό είναι δικές μου από την οδό Σοφοκλέους, στις διασταυρώσεις με Μενάνδρου και Σωκράτους - όπως βλέπετε άνθρωποι και σκουπίδια είναι ένα. Το εξώφυλλο είναι από το www.amazon.com.

Το post συνοδεύεται από το πρώτο άλμπουμ των Βέλγων Hooverphonic, που ξεκίνησαν ως trip-hop συγκρότημα - εδώ το sample είναι από το κλασικό Walk On By, στην εκδοχή του Isaac Hayes.

Η άλλη όψη...

Τέτοιες φωτογραφίες είναι ντροπή για οποιαδήποτε δημοκρατία. Ο αστυνομικός αποτρέπει, δρα, συλλαμβάνει - αλλά δεν κλωτσάει τον πεσμένο διαδηλωτή, σε μπουλούκι μάλιστα.


Διαβάζω οτι ο μοτοσυκλετιστής της ομάδας Δ, που εφόρμησε στην 55χρονη διαδηλώτρια και την τραυμάτισε σοβαρά, έχει εντοπιστεί και σχηματίζεται δικογραφία εναντίον του. Υπάρχουν όμως πολλές ακόμα παραβιάσεις της νομιμότητας, που καταγράφονται εδώ - αν και δεν συμφωνώ καθόλου με τους χαρακτηρισμούς περί ναζιστικής/γκεμπελικής προπαγάνδας κλπ.

Υπάρχουν επίσης και οι πολύ σωστές επισημάνσεις του Πάσχου Μανδραβέλη, οτι ως κοινωνία, θέλουμε να μην προσωποποιούνται ποτέ τα αδικήματα - κάτι που εκμεταλλεύονται δεόντως, όσοι καταφεύγουν/δικαιολογούν τη βία.

Το χειρότερο που συμβαίνει, οτι οι κάμερες θα ζούν και θα βασιλεύουν, μετά από όλα αυτά - ήδη το υλικό από τις κάμερες για την κυκλοφορία είναι υπό επεξεργασία...

Παραμένουν λοιπόν, κάποια αμείλικτα ερωτήματα για τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη:


- Γιατί η κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει ακόμα στη κατάργηση του νόμου περί κουκούλας, παρά τις εξαγγελίες;

- Τι θα κάνει με τους άλλους αστυνομικούς που εγκλημάτισαν, επιτιθέμενοι στους διαδηλωτές με μηχανή, είτε τραβώντας όπλο, το τελευταίο τριήμερο ;

- Τι θα κάνει με τους αστυνομικούς που ακόμα δεν φορούν διακριτικά, παρά τις σαφείς δεσμεύσεις του; Και το θα κάνει με αυτούς που τον γράφουν στα “παλαιότερα των υποδημάτων του”, για να το πω κομψά;

- Τι θα κάνει με τα στοιχεία για τη συνεύρεση ακροδεξιών με τα ΜΑΤ; Θα τιμωρήσει αυστηρά τους επικεφαλής;


Το γενικό ερώτημα που τέθηκε αμέσως μετά τις εκλογές, παραμένει. Πού πας με τέτοια αστυνομία;



Y.Γ. Βρήκα και αυτή τη φωτογραφία. Εκλαμβάνω το πανώ ως αυτοσαρκαστικό...


Και επιμένω: Ποτέ η λύση δεν θα έρθει από τα άκρα, από τη βία, από την αντεκδίκηση - από τη βεντέτα και το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού"...






"Επί του πιεστηρίου": Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης εξήγγειλε απαγόρευση χημικών και διακριτικά για όλους τους αστυνομικούς, από 2 Ιανουαρίου.

Οι φωτό είναι από το http://4.bp.blogspot.com, via lianokladi01.blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το δεύτερο (επίσης σημαντικό για το trip-hop όσο και αυτό των Portishead) άλμπουμ των Massive Attack.

Οι "επαγγελματίες" της σύγκρουσης

Γυρνάω στην έρημη πόλη - ακόμη δεν έχει πάει οκτώ. Η πόλη του φόβου, όλοι κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια τους - κι ας είναι γιορτή σήμερα. Το κέντρο εντελώς “τρομακτικό”, υποβαθμισμένο - να πάτε στα προάστεια, αν θέλετε ησυχία. Ωραία... Τι κερδίζουν, εκτός από περισσότερο Καρατζαφέρη, περισσότερες κάμερες, περισσότερα ελικόπτερα, περισσότερη καταστολή, περισσότερα φασιστάκια στην αστυνομία; Ποιός εξακολουθεί να πιστεύει οτι η λύση μπορεί να έρθει από το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού”;


Ήμουν από αυτούς που αποδέχτηκαν αμέσως την ανάγκη για (έστω αυθόρμητα βίαιη) αντίδραση σε ένα συμβάν πέρα από κάθε λογική. Ήμουν από αυτούς που μίλησαν αμέσως για το “μπούκωμα” ενός ολόκληρου λαού (και φυσικά κατ’ επαγωγήν και μιας “χαμένης” νεολαίας, από ένα φόνο στην καρδιά του ανεξήγητου), που είχε να κάνει με την κατρακύλα μιας διακυβέρνησης - χωρίς θεσμούς αλλά με “εσμούς” - με τη γελοιότητα, την υποκρισία και τη χαμηλή ποιότητα της πολιτικής και του δημόσιου διαλόγου, τη διαφθορά και την ατιμωρησία, τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα. Ήμουν από αυτούς που θεωρούν οτι τα Δεκεμβριανά ήταν μια εξέγερση χιλιάδων (κυρίως) νέων ανθρώπων, που δεν μπορούσαν παρά να διαμαρτυρηθούν - αλλά “εξεγείρομαι” σημαίνει “δεν αποδέχομαι” και κατεβαίνω στο δρόμο, όχι “τα σπάω”. Είμαι επίσης από αυτούς που καταγγέλλω με τη μεγαλύτερη δυνατή σφοδρότητα τους τρομονόμους περί κουκούλας, τις απαράδεκτες “ζαρντινιέρες” και τις άλλες αυθαιρεσίες της αστυνομίας.

Ο Δεκέμβρης όμως ήταν αυθόρμητος πέρσι. Όχι φέτος. Και θα αποδεχτώ - για την οικονομία της συζήτησης - οτι δεν έχει αλλάξει τίποτα στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο. Αυτό δεν σημαίνει οτι η βία μπορεί να είναι αυθόρμητη κι ένα χρόνο μετά - είναι απλώς “επαγγελματική”. Και το μόνο που χωράει, αν σέβεσαι και δεν θέλεις να καπηλευθείς τη μνήμη του Αλέξη που τόσο (σωστά) τιμάς, είναι να την τιμήσεις σιωπηλά και ειρηνικά...


Διαβάζω την “Ανησυχία", αυτό το λεύκωμα, που με κόπο αποτύπωσε εκατοντάδες συνθήματα και γραφικά του περσινού Δεκέμβρη. Ανάμεσα στις πολύ σοβαρές καταγγελίες για τους αστυνομικούς με το προτεταμένο όπλο και τα ληγμένα χημικά, υπάρχουν συνθήματα όπως “Να σταματήσει το μίσος, πριν πνιγούμε στο ίδιο μας το αίμα”, “Πλιάτσικο είναι το Βατοπέδι” (μόνο που δεν είναι μόνο αυτό), “Μίσος και οργή για κάθε νταβατζή” (προφανώς και για ΚΑΘΕ νταβατζή). Ως επί το πλείστον όμως, διαβάζω απίστευτες μπουρδολογίες, που δεν θελω καν να αναπαράξω. Και το “V for Vendetta”, για όσους το έχουν ως πρότυπο (“ζούμε σε χούντα” - είστε μακριά νυχτωμένοι) αναφέρεται σε τελείως άλλες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες...

Διαβάζω οτι οι “καταχωρημένοι αντιεξουσιαστές” έχουν αυξηθεί κατακόρυφα από 800 σε 2500, σε όλη την Ελλάδα, μετά τη δολοφονία του Αλέξη. Διαβάζω και μια φράση από τη συνέντευξη που πήρε ο Σταύρος Θεοδωράκης, από τύπο που ομολογεί οτι κατεβαίνει και τα σπάει: “Ένα πιάτο φαγητό το απόγευμα - με τη φροντίδα της μάνας του...”

Δεν ξέρω αν τα Δεκεμβριανά πρέπει ή δεν πρέπει να καταχωρηθούν από την ιστορία και τις πολιτικές επιστήμες ως “εξέγερση” - και αναγνωρίζω οτι δεν έχει γίνει επαρκής ανάλυση, παρά τα δεκάδες άρθρα που γράφτηκαν αυτές τις μέρες. Ούτε μπορώ να απαντήσω επαρκώς για το αν ήταν το “Πολυτεχνείο της σημερινής γενιάς” - δυσκολεύομαι πάντως να τα βάλω δίπλα στην εξέγερση σε εποχή βασανιστηρίων, ΕΑΤ/ΕΣΑ και της εισβολής των τανκς. Άλλος φόβος, μάλλον δεν έχετε ιδέα...


Αυτό που ξέρω, επειδή έχουν δει πολλά τα ματάκια μου, είναι οτι επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν γυρνάς να φας το μουσακά της μαμάς (κανένα πρόβλημα δεν έχω με το φαγητό της μαμάς, το τιμώ ακόμα και σήμερα). Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν υποκρίνεσαι τον αριστερό (ή και πάρα πέρα) - και μετά πας και κάνεις έναν ωραιότατο ορθόδοξο γάμο ή βαφτίσια. Επαναστάστης ΔΕΝ είσαι όταν (και καλά) σε αντίθεση με το προηγούμενο, αμολάς δυό-τρία κουτσούβελα με τις αντίστοιχες γυναίκες και δεν παίρνεις καμία ευθύνη. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν είσαι φαλλοκράτης - απλώς με "ροκ" μούσια και γένια. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν η τεστοστερόνη ξεχειλίζει από την ανικανοποίητη προσωπική σου ζωή, σε βαθμό που εύκολα οι πράξεις σου μπερδεύονται με αυτές του χούλιγκαν. Επαναστάστης ΔΕΝ είσαι όταν δεν αναλαμβάνεις την ευθύνη των πράξεων σου επωνύμως και ζητάς μονίμως “την αποφυλάκιση των συντρόφων”. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν δεν σέβεσαι την ελευθερία του λόγου του άλλου. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν το προσωπικό σου κενό το γεμίζεις με “βίαια κοινωνική δράση” και περνάς τα συμπλέγματα σου στην κοινωνία απέναντι. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν περιφέρεσαι από πόλη σε πόλη, ως "επαγγελματίας της σύγκρουσης". Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν οι στόχοι σου και οι μέθοδοι σου φέρνουν από το απόλυτο τίποτα ως το αντίθετο αυτού που θεωρητικά επιδιώκεις, δηλαδή τη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι, όταν είσαι απλώς η άλλη πλευρά του νομίσματος, αυτού που καταγγέλλεις. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν επιτίθεσαι κατά της δημοκρατίας, όσο κι αν αυτή τρεκλίζει ή οδεύει προς εκτροχιασμό.

Επαναστάτης είσαι όταν έχεις τα κότσια να κάνεις ρήξεις και ν’ ανοίξεις δρόμους προς το μέλλον...



Υ.Γ. 1 Είναι αυτονόητο οτι εγκληματικές συμπεριφορές σαν κι αυτές που καταγγέλλονται ή/και καταγράφονται από την κάμερα (ακόμα δεν έχουν καταλάβει οτι ανά πάσα στιγμή ότι κάνουν, μπορεί να καταγραφεί από επαγγελματική ή ερασιτεχνική κάμερα;) - με μοτοσυκλετιστές αστυνομικούς να εφορμούν στο πλήθος - χρειάζονται παραδειγματική τιμωρία, χωρίς ελαφρυντικά και δικαιολογίες. Και όχι φυσικά "αντεκδίκηση".

Υ.Γ. 2 Περιτό να σχολιάση κανείς το χαρακίρι, που "στριμωγμένος" από τις εξελίξεις στη ΝΔ, αναγκάστηκε να κάνει ο Καρατζαφέρης, ελπίζοντας να συγκρατήσει το ακροατήριο του. Χυδαίες επιθέσεις και τίποτε άλλο...

Υ.Γ. 3: "Επί του πιεστηρίου" αφαίρεση: Επειδή εκφράζονται (και δικαιολογημένα) αμφιβολίες, κατόπιν ώριμης σκέψης (δεν δέχθηκα πίεση από κανέναν, σας διαβεβαιώ) θα αποσύρω από το αρχικό κείμενο μια φράση (το ΔΕΝ που αναφέρεται στο Κερατσίνι), γιατί δεν θέλω με οποιοδήποτε τρόπο να βγάζω συμπεράσματα για μια ποινική υπόθεση, εν εξελίξει. Ζητώ συγνώμη, αν βιάστηκα - όλα τα υπόλοιπα ισχύουν...

Υ.Γ. 4: "Επί του πιεστηρίου" ενημέρωση για τις δικογραφίες. Εννοείται οτι η κυβέρνηση πρέπει άμεσα να εκπληρώσει την υπόσχεση της και να καταργήσει το νόμο περί κουκούλας - ώστε να μην υπάρχουν κατηγορίες για κακουργήματα, εκεί που είναι εντελώς δυσανάλογες με το αδίκημα!




Οι εξαιρετικές φωτό είναι (μαζί με άλλες) από το msnbc.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το αριστουργηματικό πρώτο άλμπουμ Dummy των εξαιρετικών Βρετανών Portishead, πρωτεργατών του "ήχου του Bristol" ή αλλιώς trip-hop ("λευκό" τραγούδι πάνω σε "μαύρο" υπόστρωμα - στο συγκεκριμένο τραγούδι, το sample είναι από το "Ike 's rap 3" του μεγάλου Isaac Hayes)

Deja Vu (part 3)

Δεν θα μιλήσω για τις κορυφαίες, τις υπέρτατες στιγμές - που είναι οι ερωτικές. Είναι πολύ ιδιωτικό πράγμα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι οτι είναι ότι πιο μεταφυσικό έχουμε εμείς οι κοινοί θνητοί. Ότι μπορεί να “πλησιάσει πιο πολύ το Θεό” ή το σύμπαν, τέλος πάντων...

Αν η καθημερινή ευτυχία μπορεί να συνοψίζεται - για κολλημένους σαν κι εμένα - στο να μπεις το πρωί, με λιακάδα, στο αυτοκίνητο, να βάλεις ωραία μουσική και να φύγεις σε μια ωραία διαδρομή, υπάρχουν και οι στιγμές μιας διαφορετικής ανάτασης. Όταν συνειδητοποιείς τη δύναμη της (συλλογικής) ανθρώπινης ενέργειας.

Η ατμόσφαιρα στο Gagarin ήταν αποπνικτική - τσιγάρο, πολύς κόσμος, η γνώριμη βρώμικη εικόνα ενός “μαύρου πολυχρησιμοποιημένου” χώρου. Σαν ένα Ρόδον, πιο μικρό. Η πρώτη φορά που είχα δει ένα τέτοιο χώρο, ήταν στο Λονδίνο, πιτσιρικάς. Είχαμε πάει να δούμε τους (άγνωστους τότε) Simply Red - μόλις είχαν κυκλοφορήσει το εκπληκτικό πρώτο τους άλμπουμ - στο Town & Country Club, το μαγαζί-πρότυπο για όλα όσα ζήσαμε αργότερα εδώ. Θυμάμαι οτι είχε έρθει και μια φίλη που άκουγε death (!) και γκρίνιαζε συνέχεια οτι δεν θα της αρέσει. Μόλις μπήκε μέσα και την “πήρε” ο ήχος του ομώνυμου “Picture Book”, τάχασε...

Η πρώτη έκπληξη στο Gagarin ήταν ο Gerald Toto - ένας γλυκύτατος μαυρούκος που βγαίνει ξαφνικά στη σκηνή (ακριβώς 9.30) και αρχίζει μόνος του να λέει κάτι υπέροχα, χαρούμενα τραγουδάκια από το επερχόμενο άλμπουμ του. Έφτιαξε την καλύτερη ατμόσφαιρα για τους Nouvelle Vague, με τους οποίους συνεργάζεται. Δυστυχώς, παρενεβλήθη και μια ελληνική μπάντα, μ΄ ένα “άφωνο” (ως συνήθως) κορίτσι, που μας είπε κάποια στιγμή “από το επόμενο άλμπουμ ΜΟΥ”. Κάποιες καλές συνθέσεις - και το γνωστό “λίγο” της ελληνικής μουσικής σκηνής. Το όνομα αυτής Olga Kouklaki...

Και μετά ήρθε το ενθουσιαστικό ντουέτο των δύο τραγουδιστριών (η μία - η καινούργια νομίζω - ήταν λίγο υπερβολική), που ξεσήκωσε τα πλήθη. Η μαγική συγκλονιστική στιγμή όμως ήταν πάντα η εξής: Όταν το πλήθος τραγουδούσε μαζί. Κι επειδή το γαλλικό συγκρότημα κάνει μόνο διασκευές του βρετανικού (κυρίως) new wave (=nouvelle vague), πολλά από τα τραγούδια έχουν εγγραφεί στο DNA μιας γενιάς (και των νεώτερων, όπως διαπίστωσα με έκπληξη κάποιες φορές) και το κοινό - κυριολεκτικά - δεν χάνει λέξη...


Είχε να μου συμβεί από την καλοκαιρινή συναυλία του George Michael, στο Ολυμπιακό Στάδιο, όταν ακόμα και το πολυφορεμένο, γλυκερό “Careless Whisper” αποκτούσε άλλη διάσταση, από τα χείλη χιλιάδων ανθρώπων, που το ήξεραν κυριολεκτικά "απ' έξω" (βέβαια το δικό μου αγαπημένο, το “Spinning Wheel”, δεν ήξερε να το τραγουδήσει κανείς).

Εγώ, ένας άθρωπος της “μαύρης κουλτούρας”, της jazz και της soul, δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ κάποιες στιγμές στο rock - στη λευκή μουσική γενικώς. Γιατί μπορεί να μην έχει το beat και το syncopation, αλλά έχει την ανατριχίλα. Άλλωστε, μεγάλωσα μαζί του - και θα με συγκινεί πάντα.

Όταν τραγουδούσαν Joy Division, Depeche Mode ή ακόμα και Blondie, εκατοντάδες χείλη έκαναν το Gagarin να πάλλεται. Έγινα και ρόμπα, που δεν θυμόμουν μερικά από τα τραγούδια - και οι πιτσιρίκες δίπλα τα ήξεραν όλα (ή σχεδόν όλα). Σας αφήνω με την πιο ιδιαίτερη, μοναχική στιγμή της συναυλίας, το τρίτο bis - αυτό το τόσο γλυκό τραγούδι των Tuxedomoon: "Give me the words that tell me nothing, give me the words that tell me everything"...




Οι φωτό είναι από τα www.kalamu.com, www.pbase.com και www.nme.com

Το τραγούδι που συνοδεύει το post είναι από το πρώτο (και καλύτερο) άλμπουμ των Nouvelle Vague

Deja Vu (part 2)

Η αναζήτηση της ευτυχίας. Μάλιστα...

Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Με πολλές συναυλίες; Με πολλές ικανοποιήσεις επαγγελματικές; Με πολλά κορίτσια και λεφτά; Με πολλή σκέψη και γνώση; Με πολλές ωραίες στιγμές; Με μια συναρπαστική, γεμάτη ζωή - που δεν βαριέσαι ποτέ;

Νομίζω οτι πιο πολύ απ’ όλα έχει σημασία να παραδώσεις κάτι καλύτερο, από αυτό που παρέλαβες. Αυτό το πολύ απλό (και συνάμα τόσο δύσκολο), που λέει και το τραγουδάκι. Με ποιές τεχνικές όμως επιτυγχάνεται αυτό; Με αποστασιοποίηση - να μονάσεις; Με όσο το δυνατόν πιο πνευματική και λιτή ζωή; Ή δεν είναι αυτά για μας - κι αντίθετα, πρέπει να βουτήξεις τη ζωή από τα κέρατα, να ζήσεις με φρενήρεις ρυθμούς και να της πιείς το μεδούλι; Και τι προλαβαίνεις να κάνεις; Ή αν τρέχεις, θα χάσεις το νόημα; Ή αυτά τα λένε οι "χαμηλών ρυθμών", για να δικαιολογήσουν τα μη επιτεύγματα τους;

Και τι καλό μπορείς να κάνεις για τον άνθρωπο, για το σύνολο; Γιατί, τι νόημα έχει να κάνεις “κάτι μεγάλο, κάτι σημαντικό” - αν αυτό δεν είναι για το κοινό καλό, για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, για τις άλλες ψυχές...

Και τι μέγεθος έχει αυτό; Της γειτονιάς; Της πανεθνικής εμβέλειας; Της παγκόσμιας; Αν μπορούσα να γράψω για όλο τον κόσμο (στη γλώσσα του) μήπως θα ήταν διαφορετικά; Γιατί η δουλειά μου και το μπλογκ μου να είναι στα ελληνικά - γιατί να περιορίζεται στους ελληνόφωνους;

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να επηρεάζω νοοτροπίες. Αυτούς τους λίγους - γιατί λίγο είναι και αυτό που έχω να πω. Ο καθένας το λιθαράκι του...


Συνεχίζεται...



Υ.Γ. 1 Δεν είναι τυχαίο, που οι Δανοί εμφανίζονται ως οι ευτυχέστεροι άνθρωποι στην Ευρώπη - κι ας μην έχουν τον ήλιο και τη θάλασσα που έχουμε εμείς...

Υ.Γ. 2 Δεν με ενόχλησε καθόλου η περίπτωση Κουτούπη. Μια λάθος εκτίμηση επιβεβαίωσε οτι η διαδικασία δεν είναι υποκριτική και στενά μικροκομματική. Μου αρέσει, που μέλη του ΠΑΣΟΚ επικρίνουν την κυβέρνηση για την αξιοκρατία (όταν δεν τους περιλαμβάνει) και οι "απ' έξω" επικρίνουν την κυβέρνηση που δεν επιλέγει με μεθόδους ΑΣΕΠ στις πολιτικές θέσεις. Η αντικρουόμενη κριτική επιβεβαιώνει το ορθόν (αν και αργόν) της διαδικασίας

Υ.Γ. 3 Τόσο καιρό γίνεται ένας "άτυπος διαγωνισμός", βήμα-βήμα, μεταξύ του αριθμού των posts και του αριθμού των "δηλωμένων" αναγνωστών (137 όλα σήμερα). Σας ευχαριστώ πολύ όλους...



H φωτό είναι από το www.thepinktearoom.com και το εξώφυλλο από το www.avopolis.gr

Το post (με αυτό τον προβληματισμό) συνοδεύεται από τη δουλειά ενός Έλληνα, του Νίκου Πατρελάκη, που θα μπορούσε να σταθεί επάξια δίπλα σε οποιαδήποτε παραγωγή της διεθνούς αγοράς.

Deja Vu (part 1)

Πόσες φορές το έχω ξαναζήσει αυτό; Πόσες φορές έχω πάει σε live στη ζωή μου; Πόσα χρόνια έρχομαι στο Half Note; Γιατί δεν το αγάπησα ποτέ αυτό το μαγαζί - κι ας έχω δει τόσα πράγματα εδώ; Ίσως φταίει ο χώρος, με τις άτεχνες κολώνες παντού στο μάτι. Τα νέα παιδιά ακούνε funk; Πάντα με εξέπληττε αυτό. Υπάρχουν πάντα ενδιαφέρουσες μειοψηφίες...

Η κιθάρα του Tony Remy είναι όλα τα λεφτά. O (κατά τα άλλα jazz) Pee Wee Ellis επιστρέφει στις ρίζες και παίζει το κομμάτι που διάλεξα πριν από 21 χρόνια, ως σήμα για την πρώτη μου ραδιοφωνική εκπομπή. Την είχα ονομάσει “Έξαψη”, από το “Body Heat”, με τον William Hurt και τη σεξοβόμβα τότε Kathleen Turner. Ήταν του Lawrence Kasdan, που είχε φτιάξει και το "The Big Chill", το οποίο με είχε συγκλονίσει πιτσιρικά. Μετά από δυό μέρες, με παίρνει έξαλλος ένας παραγωγός του Καναλιού 1, που είχε τον ίδιο τίτλο - κι άρχισε να μου τη λέει “εσείς των ιδιωτικών σταθμών μας περιφρονείτε εμάς τους μικρούς” - δεν ήξερα άνθρωπε μου, δεν ήθελα να σε κλέψω, να τον αλλάξω. Κι έτσι έγινε “Έξαψη στο βινύλιο” - άκομψο, αλλά προσαρμοσμένο στην ελληνική πραγματικότητα, που πάντα κάπως ξέρει να περιορίζει το προσωπικό σου όνειρο...


“Μου περνάτε τα φασολάκια;” Μόνο οι μαύρη αμερικανική κουλτούρα μπορεί να φτιάχνει τέτοιους τίτλους. Σαν ένα καλό lay up στο μπάσκετ - το άλλο τους πεδίο εξαιρετικών επιδόσεων. Ενδεχομένως το τρίτο είναι το σεξ, όταν έχεις τον ρυθμό στο αίμα σου. Πόσες φορές έχω ξαναδεί αυτή τη φάτσα - ή μήπως μου φαίνεται; Πόσες δεκαετίες πριν ήταν, που είχα δει ένα τόσο εντυπωσιακό κορίτσι να έρχεται προς το μέρος μου; Γιατί ένα κορίτσι φιλάει καλύτερα από ένα άλλο - κι ας μη σου ταιριάζει; Με ποιό μηχανισμό γνωρίζουμε, αυτούς που γνωρίζουμε; Πότε ήταν που συναντήθηκαν, μέσω Φάνη εδώ μέσα, ο Φώτης και η Νάντια - love at first sight, τώρα έχουν παιδιά που πάνε στο Δημοτικό...

Λίγοι άνθρωποι έπαιζαν funk τότε στα ραδιόφωνα - τώρα ο James Brown παίζει εξαντλητικά και χωρίς φαντασία, στο τελευταίο κλαμπάκι του τελευταίου ξερονησιού. “Να απαγορευτεί δια νόμου, πια”, μου λέει μπαϊλντισμένη η Ελένη. Έχει δίκιο, το πολύ το ΚΚ το βαριέται κι ο παπάς - ότι γίνεται “κλύσμα”, χάνει και την όποια του αξία. Δεν θυμάσαι το “Sultans of Swing” των Dire Straits; Εξαιρετικό τραγούδι, από τότε δεν μπορώ να το ακούσω...

Εν κατακλείδι, όμως, γιατί δεν χορεύουμε; Ή μάλλον, γιατί έχουμε χορέψει τόσο λίγο στη ζωή μας; (το λέω εγώ που έχω λυσσάξει κατά καιρούς - αλλά πολύ πιο σπάνια απ’ ότι θα ήθελα) Πού να βρεις μαγαζί που να παίζει ωραία μουσική και να σου αρέσει ο χώρος του - έκλεισε και το Guru. Γιατί τα πάρτυ είναι τόσο σπάνια; Γιατί βαριόμαστε τελικά, να μαζευτούμε, να διοργανώσουμε κάτι;

Σ’ ένα τοίχο στου Ψυρρή γράφει “Barέθηκα”. Το βρήκα ενδεικτικό - όπως και αυτό που άκουσα προχθές, από τα χείλη μια σύγχρονης Ελληνίδας: “Είμαι ενεργή πολίτρια”...


Συνεχίζεται...





Η φωτό είναι από το http://nymag.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται (και είναι εμπνευσμένο) από το κλασικό hit των J.B.'s.

Η ψήφος της αντίδρασης

“Όποιος προτάσσει αυτό το επιχείρημα - οτι δηλαδή η Νέα Δημοκρατία δεν θα τολμήσει να απωλέσει τον χώρο του κέντρου, εκλέγοντας Σαμαρά - δεν είναι δεξιός ψηφοφόρος” ήταν η καταληκτική κουβέντα σε μια παρέα πολιτικών και δημοσιογράφων, τρεις μόλις μέρες πριν από τις εσωκομματικές κάλπες. Και πράγματι, όπως προβλεπόταν, η συντηρητική παράταξη επέμεινε πεισματικά να “αυτοσυρρικνωθεί” - παρά τις αναλύσεις που διέψευδαν τα επιχειρήματα του νέου αρχηγού και απεδείκνυαν οτι οι απώλειες στις τελευταίες εκλογές δεν προήλθαν από τους δεξιούς ψηφοφόρους, που “έκατσαν σπίτι τους”, αλλά από αυτούς που στράφηκαν σε άλλα κόμματα και κυρίως προς τα αριστερά...

Επέμεινε σε πολλούς μύθους, το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας: Πρώτον, οτι η ανάκαμψη θα έρθει από την “εμφύτευση” ενός μοντέλου Σαρκοζί (ο παραλληλισμός με τον Ομπάμα ήταν για γέλια), που θα αλώσει την ακροδεξιά, θα κυνηγάει τους μετανάστες και θα δηλώνει, με κάθε ευκαιρία, τη “σκληρή” εθνική ταυτότητα - σε μια “Ευρώπη των εθνών και όχι των λαών”. Στην ουσία, η προσπάθεια ήταν να ανορθωθεί το ηθικό των δεξιών ψηφοφόρων, που “δεν θα πρέπει να ντρέπονται για τις ιδέες τους” - χωρίς φυσικά να κληθεί ένας ολόκληρος χώρος να εξετάσει πώς θα εκσυγχρονίσει αυτές τις ιδέες, ώστε να μην υπάρχει και ζήτημα “ντροπής”...

Δεύτερον, μια ολόκληρη (;) παράταξη βαυκαλίστηκε με την ιδέα της εσωκομματικής δημοκρατίας, που όμως περιορίστηκε στα μέλη του κόμματος (ούτε καν μια σωστή αντιγραφή αυτού που λοιδωρούσαν στο ΠΑΣΟΚ δεν κατάφεραν) και παρουσιάστηκε ανερυθρίαστα από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ως “πρωτοφανής”, όχι μόνο για το κόμμα του, αλλά και για τη χώρα (!), “εγκαινιάζοντας τη νέα μεταπολίτευση”. Το δε συγκλονιστικό επιχείρημα του Αντώνη Σαμαρά, ώστε να μη γίνει debate, ήταν οτι δεν πρέπει οι δύο μονομάχοι να “ξεκατινιαστούν” προς όφελος του ΠΑΣΟΚ - λες και αυτό δεν γινόταν καθημερινά, με τις εκατέρωθεν βολές και αιχμές...

Τρίτον, η ψευδαίσθηση της αυτοκριτικής ήταν απόλυτη. Σε μια εσωκομματική συζήτηση εβδομάδων, το μόνο που ειπώθηκε επί της ουσίας ήταν οτι “κάποιοι πλήγωσαν την παράταξη” (για την κατάντια της χώρας ούτε λόγος) και οτι “απωλέσαμε την επαφή με τη βάση, απομονώθηκε ο αρχηγός” κλπ. Για το οτι οργανώθηκε, επί πέντε χρόνια, ένα “μεγάλο φαγοπότι” σε όλα τα επίπεδα στελεχών, παρέα με την ανικανότητα, που οδήγησε στη χρεωκοπία - ούτε νύξη. “Θα τα συζητήσουμε” ήταν η επωδός, όταν η κουβέντα απαιτούσε απαντήσεις...


Στην ουσία, η βάση της Νέας Δημοκρατίας αντέδρασε φοβικά και “αντισυστημικά”. Προτίμησε να ανασύρει (σαν κρυφό εραστή) έναν “ξεχασμένο” πολιτικό, που της είχε κάνει ζημιά στο παρελθόν, αλλά εξέφραζε πιο γνήσια την πολιτική οπισθοδρόμηση, παρά να ενδώσει στην οικογένεια και στο σύστημα, που είχε τα πόστα, τις διασυνδέσεις, την ικανότητα διεύρυνσης και την υποστήριξη από τους (υποτίθεται) “επιφανέστερους”. Κάτι που απέδειξε, ακόμη μια φορά, οτι η πολιτική δεν παίζεται καθόλου αποκλειστικά στο επίπεδο των ιδεών, αλλά στην άγνωστη σφαίρα των “δονήσεων”, που έχουν σχέση με το πώς προσλαμβάνει ο ψηφοφόρος την εντιμότητα, τη “συμπαθητική” ή όχι προσωπικότητα και τη γνήσια αντιπροσώπευση αυτού που πραγματικά είναι...

Ο συνδυασμός της επιφαινόμενης “σεμνότητας” του Αντώνη Σαμαρά (ενδεχομένως και της “ιδεολογικής σκληρότητας” που εκλαμβάνεται ως “συνέπεια”) σε συνδυασμό με την “κεντρώα εξευγενισμένη τιποτολογία” του Δημήτρη Αβραμόπουλου κέρδισαν την σύγχρονη και μετριοπαθή, αλλά με “ψεύτικο χαμόγελο”, δίψα για εξουσία και υπεροπτική βεβαιότητα Ντόρα Μπακογιάννη, που έχασε το τρένο της προσφυγής στην κοινωνία - ενώ θα έπρεπε εξ αρχής να επιδιώκει να την ψηφίσει όσο πιο διευρυμένο εκλογικό σώμα γινόταν. Η μεγάλη διαφορά από τον αντίπαλο της, αλλά και η βεβαιότητα οτι οι ψήφοι Ψωμιάδη θα κατευθύνονταν προς τον έτερο “μακεδονομάχο”, την οδήγησαν στην άμεση αναγνώριση της νίκης Σαμαρά, χωρίς κανένα περιθώριο.

Με ορατές, προς το παρόν, τρεις πιθανότητες για το νέο αρχηγό: Να απορροφήσει ένα σημαντικό κομμάτι του - εξαιρετικά συγγενούς πλέον - ΛΑΟΣ, επιφέροντας πλήγμα (ή και ενσωματώνοντας πλήρως) τον πολιτικό αρχηγό των χωρατών και της μισαλλοδοξίας. Να μην καταφέρει ποτέ να κερδίσει εκλογές, χωρίς το κρίσιμο 10% των ανένταχτων/μετριοπαθών που κινούνται στο λεγόμενο “κέντρο” και θα αρνηθούν να υποστηρίξουν μια ακόμη πιο λαϊκή και σκληρή δεξιά. Και να μετατοπίσει, εν τω μεταξύ, επί χρόνια, την πολιτική ατζέντα της χώρας, στα λεγόμενα “εθνικά θέματα”, σκληραίνοντας τα αδιέξοδα - και προκαλώντας ξανά τη μέγιστη ζημιά...




Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 03.12.09

Η φωτό είναι από το www.madata.gr, το σκίτσο του Ιωάννου δανεικό από το blog του elf at bay και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το hit του πρόσφατου δίσκου του Ιταλού Alessandro Magnanini με την "a la Shirley Bassey" φωνή της Jenny B.