Η "ανάπλαση" του Ιστορικού Κέντρου...

Όχι, δεν θα συμφωνήσω με αυτό το σύνθημα, γραμμένο σε τοίχο του Ψυρρή - έναν ακόμα μηδενιστικό και απλοϊκό αφορισμό. Σημασία έχει ποιός κάνει την ανάπλαση, πώς την κάνει - και με ποιό βαθύτερο κίνητρο.


Επειδή λοιπόν υπάρχουν πολλά ερωτήματα (και όχι "ερωτηματικά"), ιδού η ανοιχτή επιστολή προς τον Δήμαρχο Αθηναίων από την Κίνηση Πολιτών και Συλλόγων για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου, διανθισμένη με την σημερινή εικόνα της πόλης:



Λιγότερο από ένα χρόνο πριν από τις δημοτικές εκλογές, στις οποίες δήλωσε οτι θα θέσει υποψηφιότητα “ότι και να συμβεί”, ο Δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης εξαγγέλλει και προχωρεί σε αναπλάσεις, στην περιοχή του Ιστορικού Κέντρου. Πρώτα με την πεζοδρόμηση του Ψυρρή, που αντιμετωπίζεται μόνο ως κέντρο διασκέδασης και στη συνέχεια με την πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς. Αναγγέλλει μάλιστα οτι για τα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου θα καλέσει και τους κατοίκους να συμμετάσχουν με τις απόψεις τους - ωστόσο δεν έχουμε υπ΄όψιν μας καμία ειδοποίηση.


Θεωρούμε οτι οι κινήσεις αυτές πρέπει να υπακούουν στις εξής γενικές αρχές:

- Τα έργα πρέπει να εντάσσονται σε ένα συνολικό πρόγραμμα που καθορίζει προτεραιότητες και που κατασκευάζονται ύστερα από πλήρεις μελέτες (κατανομή στις περιοχές με τη μεγαλύτερη ανάγκη και όχι τη μεγαλύτερη προβολή, διερεύνηση των επιπτώσεων και των ωφελειών, σχέσεις κόστους-ωφέλειας κλπ.)

- Πληροφόρηση και διαφάνεια: Είναι ανάγκη να γνωρίζουν οι δημότες, αλλά κυρίως οι Δημοτικοί και οι Διαμερισματικοί  Σύμβουλοι όλα τα παραπάνω, ώστε να μπορούν να αποφασίζουν τη σκοπιμότητα ενός έργου, έναντι ενός άλλου.

- Υπάρχουν ήδη μελέτες για περιοχές του κέντρου της Αθήνας, όπως οι έξι μελέτες και η μελέτη “πλαίσιο” της ΕΑΧΑ (Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας), που μπορούν να αξιοποιηθούν.

- Το ιστορικό κέντρο και οι γύρω περιοχές βρίσκονται σε ραγδαία υποβάθμιση. Έχουν απόλυτη προτεραιότητα για μια συνολική παρέμβαση, που απαιτεί ασφαλώς και εμπλοκή κρατικών υπηρεσιών, αλλά και την υποστήριξη του Δήμου.


Ειδικά για την οδό Αθηνάς, που την ύμνησε και ο Μάνος Χατζιδάκις: Πρόκειται για το μεγαλύτερο εμπορικό και πολιτιστικό υπαίθριο εμπορικό κέντρο της Αθήνας. Κρεαταγορά - Ιχθυαγορά - Βαρβάκειος οπωραγορά, εξειδικευμένα καταστήματα οικοδομικών υλικών, μηχανήματα, ναυτιλιακά, εκκλησιαστικά, γκαλερί και ότι μπορεί να φανταστεί κανείς, που εξυπηρετούν όλη τη μητροπολιτική περιοχή της Αθήνας. Χρειάζεται λοιπόν ιδιαίτερη προσοχή, ευαισθησία και "τρυφερό βλέμμα" σε κάθε πρόταση ανάπλασής της.


Ρωτάμε τον κύριο Κακλαμάνη:

- Τηρείται το ΦΕΚ 693 Β΄/19-8-96 (Αριθ. 85782/5435) παρ. Β, σύμφωνα με το οποίο Γραφείο Ιστορικού Κέντρου πρέπει να είναι ενήμερο, ώστε να γνωμοδοτήσει, για οποιαδήποτε αλλαγή στην κυκλοφορία;

- Υπάρχει πολεοδομική μελέτη για την πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς, που θα επιφέρει μεγάλες αλλαγές στις σημερινές χρήσεις γης και θα ανατρέψει τον χαρακτήρα της περιοχής;

- Σε ποιό πρόγραμμα του Δήμου εντάσσεται η πεζοδρόμηση και η ανακατασκευή της; Γνωρίζει το Δημοτικό Συμβούλιο τους στόχους και το περιεχόμενο του έργου;

- Έχουν μελετηθεί οικονομικές, κοινωνικές, κυκλοφοριακές και πολεδομικές επιπτώσεις από το έργο; Πού θα διοχετευτεί η κίνηση Ι.Χ. και λεωφορειακών γραμμών; Πώς θα γίνονται οι μεταφορές των εμπορευμάτων;

- Πώς εξασφαλίζεται η παραμονή των υφιστάμενων εμπορικών εξειδικευμένων καταστημάτων, αφού δεν υπάρχει Π.Δ. χρήσεων γης και  τα μεγάλα πεζοδρόμια θα διώξουν τα εμπορικά υπέρ καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, δηλαδή μπαρ, κέντρα διασκέδασης κ.α. (όπως έγινε στον Κεραμεικό, στου Ψυρρή και στο Κολωνάκι), που μπορούν να καταβάλλουν μεγαλύτερο ενοίκιο;

- Έχει ληφθεί υπ’ όψιν οτι η μεταβολή του χαρακτήρα της οδού Αθηνάς μπορεί να αποτελέσει αλλοίωση της φυσιογνωμίας και της “μνήμης” της πόλης;





"Επί του πιεστηρίου": Ο Δημήτρης Μητρόπουλος εξηγεί στα "Νέα" όλο το σκηνικό στο Δήμο Αθηναίων.

Oι φωτό είναι δικές μου από την οδό Σοφοκλέους, στις διασταυρώσεις με Μενάνδρου και Σωκράτους - όπως βλέπετε άνθρωποι και σκουπίδια είναι ένα. Το εξώφυλλο είναι από το www.amazon.com.

Το post συνοδεύεται από το πρώτο άλμπουμ των Βέλγων Hooverphonic, που ξεκίνησαν ως trip-hop συγκρότημα - εδώ το sample είναι από το κλασικό Walk On By, στην εκδοχή του Isaac Hayes.

Η άλλη όψη...

Τέτοιες φωτογραφίες είναι ντροπή για οποιαδήποτε δημοκρατία. Ο αστυνομικός αποτρέπει, δρα, συλλαμβάνει - αλλά δεν κλωτσάει τον πεσμένο διαδηλωτή, σε μπουλούκι μάλιστα.


Διαβάζω οτι ο μοτοσυκλετιστής της ομάδας Δ, που εφόρμησε στην 55χρονη διαδηλώτρια και την τραυμάτισε σοβαρά, έχει εντοπιστεί και σχηματίζεται δικογραφία εναντίον του. Υπάρχουν όμως πολλές ακόμα παραβιάσεις της νομιμότητας, που καταγράφονται εδώ - αν και δεν συμφωνώ καθόλου με τους χαρακτηρισμούς περί ναζιστικής/γκεμπελικής προπαγάνδας κλπ.

Υπάρχουν επίσης και οι πολύ σωστές επισημάνσεις του Πάσχου Μανδραβέλη, οτι ως κοινωνία, θέλουμε να μην προσωποποιούνται ποτέ τα αδικήματα - κάτι που εκμεταλλεύονται δεόντως, όσοι καταφεύγουν/δικαιολογούν τη βία.

Το χειρότερο που συμβαίνει, οτι οι κάμερες θα ζούν και θα βασιλεύουν, μετά από όλα αυτά - ήδη το υλικό από τις κάμερες για την κυκλοφορία είναι υπό επεξεργασία...

Παραμένουν λοιπόν, κάποια αμείλικτα ερωτήματα για τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη:


- Γιατί η κυβέρνηση δεν έχει προχωρήσει ακόμα στη κατάργηση του νόμου περί κουκούλας, παρά τις εξαγγελίες;

- Τι θα κάνει με τους άλλους αστυνομικούς που εγκλημάτισαν, επιτιθέμενοι στους διαδηλωτές με μηχανή, είτε τραβώντας όπλο, το τελευταίο τριήμερο ;

- Τι θα κάνει με τους αστυνομικούς που ακόμα δεν φορούν διακριτικά, παρά τις σαφείς δεσμεύσεις του; Και το θα κάνει με αυτούς που τον γράφουν στα “παλαιότερα των υποδημάτων του”, για να το πω κομψά;

- Τι θα κάνει με τα στοιχεία για τη συνεύρεση ακροδεξιών με τα ΜΑΤ; Θα τιμωρήσει αυστηρά τους επικεφαλής;


Το γενικό ερώτημα που τέθηκε αμέσως μετά τις εκλογές, παραμένει. Πού πας με τέτοια αστυνομία;



Y.Γ. Βρήκα και αυτή τη φωτογραφία. Εκλαμβάνω το πανώ ως αυτοσαρκαστικό...


Και επιμένω: Ποτέ η λύση δεν θα έρθει από τα άκρα, από τη βία, από την αντεκδίκηση - από τη βεντέτα και το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού"...






"Επί του πιεστηρίου": Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης εξήγγειλε απαγόρευση χημικών και διακριτικά για όλους τους αστυνομικούς, από 2 Ιανουαρίου.

Οι φωτό είναι από το http://4.bp.blogspot.com, via lianokladi01.blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το δεύτερο (επίσης σημαντικό για το trip-hop όσο και αυτό των Portishead) άλμπουμ των Massive Attack.

Οι "επαγγελματίες" της σύγκρουσης

Γυρνάω στην έρημη πόλη - ακόμη δεν έχει πάει οκτώ. Η πόλη του φόβου, όλοι κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια τους - κι ας είναι γιορτή σήμερα. Το κέντρο εντελώς “τρομακτικό”, υποβαθμισμένο - να πάτε στα προάστεια, αν θέλετε ησυχία. Ωραία... Τι κερδίζουν, εκτός από περισσότερο Καρατζαφέρη, περισσότερες κάμερες, περισσότερα ελικόπτερα, περισσότερη καταστολή, περισσότερα φασιστάκια στην αστυνομία; Ποιός εξακολουθεί να πιστεύει οτι η λύση μπορεί να έρθει από το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού”;


Ήμουν από αυτούς που αποδέχτηκαν αμέσως την ανάγκη για (έστω αυθόρμητα βίαιη) αντίδραση σε ένα συμβάν πέρα από κάθε λογική. Ήμουν από αυτούς που μίλησαν αμέσως για το “μπούκωμα” ενός ολόκληρου λαού (και φυσικά κατ’ επαγωγήν και μιας “χαμένης” νεολαίας, από ένα φόνο στην καρδιά του ανεξήγητου), που είχε να κάνει με την κατρακύλα μιας διακυβέρνησης - χωρίς θεσμούς αλλά με “εσμούς” - με τη γελοιότητα, την υποκρισία και τη χαμηλή ποιότητα της πολιτικής και του δημόσιου διαλόγου, τη διαφθορά και την ατιμωρησία, τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα. Ήμουν από αυτούς που θεωρούν οτι τα Δεκεμβριανά ήταν μια εξέγερση χιλιάδων (κυρίως) νέων ανθρώπων, που δεν μπορούσαν παρά να διαμαρτυρηθούν - αλλά “εξεγείρομαι” σημαίνει “δεν αποδέχομαι” και κατεβαίνω στο δρόμο, όχι “τα σπάω”. Είμαι επίσης από αυτούς που καταγγέλλω με τη μεγαλύτερη δυνατή σφοδρότητα τους τρομονόμους περί κουκούλας, τις απαράδεκτες “ζαρντινιέρες” και τις άλλες αυθαιρεσίες της αστυνομίας.

Ο Δεκέμβρης όμως ήταν αυθόρμητος πέρσι. Όχι φέτος. Και θα αποδεχτώ - για την οικονομία της συζήτησης - οτι δεν έχει αλλάξει τίποτα στο κοινωνικοπολιτικό πεδίο. Αυτό δεν σημαίνει οτι η βία μπορεί να είναι αυθόρμητη κι ένα χρόνο μετά - είναι απλώς “επαγγελματική”. Και το μόνο που χωράει, αν σέβεσαι και δεν θέλεις να καπηλευθείς τη μνήμη του Αλέξη που τόσο (σωστά) τιμάς, είναι να την τιμήσεις σιωπηλά και ειρηνικά...


Διαβάζω την “Ανησυχία", αυτό το λεύκωμα, που με κόπο αποτύπωσε εκατοντάδες συνθήματα και γραφικά του περσινού Δεκέμβρη. Ανάμεσα στις πολύ σοβαρές καταγγελίες για τους αστυνομικούς με το προτεταμένο όπλο και τα ληγμένα χημικά, υπάρχουν συνθήματα όπως “Να σταματήσει το μίσος, πριν πνιγούμε στο ίδιο μας το αίμα”, “Πλιάτσικο είναι το Βατοπέδι” (μόνο που δεν είναι μόνο αυτό), “Μίσος και οργή για κάθε νταβατζή” (προφανώς και για ΚΑΘΕ νταβατζή). Ως επί το πλείστον όμως, διαβάζω απίστευτες μπουρδολογίες, που δεν θελω καν να αναπαράξω. Και το “V for Vendetta”, για όσους το έχουν ως πρότυπο (“ζούμε σε χούντα” - είστε μακριά νυχτωμένοι) αναφέρεται σε τελείως άλλες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες...

Διαβάζω οτι οι “καταχωρημένοι αντιεξουσιαστές” έχουν αυξηθεί κατακόρυφα από 800 σε 2500, σε όλη την Ελλάδα, μετά τη δολοφονία του Αλέξη. Διαβάζω και μια φράση από τη συνέντευξη που πήρε ο Σταύρος Θεοδωράκης, από τύπο που ομολογεί οτι κατεβαίνει και τα σπάει: “Ένα πιάτο φαγητό το απόγευμα - με τη φροντίδα της μάνας του...”

Δεν ξέρω αν τα Δεκεμβριανά πρέπει ή δεν πρέπει να καταχωρηθούν από την ιστορία και τις πολιτικές επιστήμες ως “εξέγερση” - και αναγνωρίζω οτι δεν έχει γίνει επαρκής ανάλυση, παρά τα δεκάδες άρθρα που γράφτηκαν αυτές τις μέρες. Ούτε μπορώ να απαντήσω επαρκώς για το αν ήταν το “Πολυτεχνείο της σημερινής γενιάς” - δυσκολεύομαι πάντως να τα βάλω δίπλα στην εξέγερση σε εποχή βασανιστηρίων, ΕΑΤ/ΕΣΑ και της εισβολής των τανκς. Άλλος φόβος, μάλλον δεν έχετε ιδέα...


Αυτό που ξέρω, επειδή έχουν δει πολλά τα ματάκια μου, είναι οτι επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν γυρνάς να φας το μουσακά της μαμάς (κανένα πρόβλημα δεν έχω με το φαγητό της μαμάς, το τιμώ ακόμα και σήμερα). Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν υποκρίνεσαι τον αριστερό (ή και πάρα πέρα) - και μετά πας και κάνεις έναν ωραιότατο ορθόδοξο γάμο ή βαφτίσια. Επαναστάστης ΔΕΝ είσαι όταν (και καλά) σε αντίθεση με το προηγούμενο, αμολάς δυό-τρία κουτσούβελα με τις αντίστοιχες γυναίκες και δεν παίρνεις καμία ευθύνη. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν είσαι φαλλοκράτης - απλώς με "ροκ" μούσια και γένια. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν η τεστοστερόνη ξεχειλίζει από την ανικανοποίητη προσωπική σου ζωή, σε βαθμό που εύκολα οι πράξεις σου μπερδεύονται με αυτές του χούλιγκαν. Επαναστάστης ΔΕΝ είσαι όταν δεν αναλαμβάνεις την ευθύνη των πράξεων σου επωνύμως και ζητάς μονίμως “την αποφυλάκιση των συντρόφων”. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν δεν σέβεσαι την ελευθερία του λόγου του άλλου. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν το προσωπικό σου κενό το γεμίζεις με “βίαια κοινωνική δράση” και περνάς τα συμπλέγματα σου στην κοινωνία απέναντι. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν περιφέρεσαι από πόλη σε πόλη, ως "επαγγελματίας της σύγκρουσης". Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν οι στόχοι σου και οι μέθοδοι σου φέρνουν από το απόλυτο τίποτα ως το αντίθετο αυτού που θεωρητικά επιδιώκεις, δηλαδή τη συντηρητικοποίηση της κοινωνίας. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι, όταν είσαι απλώς η άλλη πλευρά του νομίσματος, αυτού που καταγγέλλεις. Επαναστάτης ΔΕΝ είσαι όταν επιτίθεσαι κατά της δημοκρατίας, όσο κι αν αυτή τρεκλίζει ή οδεύει προς εκτροχιασμό.

Επαναστάτης είσαι όταν έχεις τα κότσια να κάνεις ρήξεις και ν’ ανοίξεις δρόμους προς το μέλλον...



Υ.Γ. 1 Είναι αυτονόητο οτι εγκληματικές συμπεριφορές σαν κι αυτές που καταγγέλλονται ή/και καταγράφονται από την κάμερα (ακόμα δεν έχουν καταλάβει οτι ανά πάσα στιγμή ότι κάνουν, μπορεί να καταγραφεί από επαγγελματική ή ερασιτεχνική κάμερα;) - με μοτοσυκλετιστές αστυνομικούς να εφορμούν στο πλήθος - χρειάζονται παραδειγματική τιμωρία, χωρίς ελαφρυντικά και δικαιολογίες. Και όχι φυσικά "αντεκδίκηση".

Υ.Γ. 2 Περιτό να σχολιάση κανείς το χαρακίρι, που "στριμωγμένος" από τις εξελίξεις στη ΝΔ, αναγκάστηκε να κάνει ο Καρατζαφέρης, ελπίζοντας να συγκρατήσει το ακροατήριο του. Χυδαίες επιθέσεις και τίποτε άλλο...

Υ.Γ. 3: "Επί του πιεστηρίου" αφαίρεση: Επειδή εκφράζονται (και δικαιολογημένα) αμφιβολίες, κατόπιν ώριμης σκέψης (δεν δέχθηκα πίεση από κανέναν, σας διαβεβαιώ) θα αποσύρω από το αρχικό κείμενο μια φράση (το ΔΕΝ που αναφέρεται στο Κερατσίνι), γιατί δεν θέλω με οποιοδήποτε τρόπο να βγάζω συμπεράσματα για μια ποινική υπόθεση, εν εξελίξει. Ζητώ συγνώμη, αν βιάστηκα - όλα τα υπόλοιπα ισχύουν...

Υ.Γ. 4: "Επί του πιεστηρίου" ενημέρωση για τις δικογραφίες. Εννοείται οτι η κυβέρνηση πρέπει άμεσα να εκπληρώσει την υπόσχεση της και να καταργήσει το νόμο περί κουκούλας - ώστε να μην υπάρχουν κατηγορίες για κακουργήματα, εκεί που είναι εντελώς δυσανάλογες με το αδίκημα!




Οι εξαιρετικές φωτό είναι (μαζί με άλλες) από το msnbc.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το αριστουργηματικό πρώτο άλμπουμ Dummy των εξαιρετικών Βρετανών Portishead, πρωτεργατών του "ήχου του Bristol" ή αλλιώς trip-hop ("λευκό" τραγούδι πάνω σε "μαύρο" υπόστρωμα - στο συγκεκριμένο τραγούδι, το sample είναι από το "Ike 's rap 3" του μεγάλου Isaac Hayes)

Deja Vu (part 3)

Δεν θα μιλήσω για τις κορυφαίες, τις υπέρτατες στιγμές - που είναι οι ερωτικές. Είναι πολύ ιδιωτικό πράγμα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι οτι είναι ότι πιο μεταφυσικό έχουμε εμείς οι κοινοί θνητοί. Ότι μπορεί να “πλησιάσει πιο πολύ το Θεό” ή το σύμπαν, τέλος πάντων...

Αν η καθημερινή ευτυχία μπορεί να συνοψίζεται - για κολλημένους σαν κι εμένα - στο να μπεις το πρωί, με λιακάδα, στο αυτοκίνητο, να βάλεις ωραία μουσική και να φύγεις σε μια ωραία διαδρομή, υπάρχουν και οι στιγμές μιας διαφορετικής ανάτασης. Όταν συνειδητοποιείς τη δύναμη της (συλλογικής) ανθρώπινης ενέργειας.

Η ατμόσφαιρα στο Gagarin ήταν αποπνικτική - τσιγάρο, πολύς κόσμος, η γνώριμη βρώμικη εικόνα ενός “μαύρου πολυχρησιμοποιημένου” χώρου. Σαν ένα Ρόδον, πιο μικρό. Η πρώτη φορά που είχα δει ένα τέτοιο χώρο, ήταν στο Λονδίνο, πιτσιρικάς. Είχαμε πάει να δούμε τους (άγνωστους τότε) Simply Red - μόλις είχαν κυκλοφορήσει το εκπληκτικό πρώτο τους άλμπουμ - στο Town & Country Club, το μαγαζί-πρότυπο για όλα όσα ζήσαμε αργότερα εδώ. Θυμάμαι οτι είχε έρθει και μια φίλη που άκουγε death (!) και γκρίνιαζε συνέχεια οτι δεν θα της αρέσει. Μόλις μπήκε μέσα και την “πήρε” ο ήχος του ομώνυμου “Picture Book”, τάχασε...

Η πρώτη έκπληξη στο Gagarin ήταν ο Gerald Toto - ένας γλυκύτατος μαυρούκος που βγαίνει ξαφνικά στη σκηνή (ακριβώς 9.30) και αρχίζει μόνος του να λέει κάτι υπέροχα, χαρούμενα τραγουδάκια από το επερχόμενο άλμπουμ του. Έφτιαξε την καλύτερη ατμόσφαιρα για τους Nouvelle Vague, με τους οποίους συνεργάζεται. Δυστυχώς, παρενεβλήθη και μια ελληνική μπάντα, μ΄ ένα “άφωνο” (ως συνήθως) κορίτσι, που μας είπε κάποια στιγμή “από το επόμενο άλμπουμ ΜΟΥ”. Κάποιες καλές συνθέσεις - και το γνωστό “λίγο” της ελληνικής μουσικής σκηνής. Το όνομα αυτής Olga Kouklaki...

Και μετά ήρθε το ενθουσιαστικό ντουέτο των δύο τραγουδιστριών (η μία - η καινούργια νομίζω - ήταν λίγο υπερβολική), που ξεσήκωσε τα πλήθη. Η μαγική συγκλονιστική στιγμή όμως ήταν πάντα η εξής: Όταν το πλήθος τραγουδούσε μαζί. Κι επειδή το γαλλικό συγκρότημα κάνει μόνο διασκευές του βρετανικού (κυρίως) new wave (=nouvelle vague), πολλά από τα τραγούδια έχουν εγγραφεί στο DNA μιας γενιάς (και των νεώτερων, όπως διαπίστωσα με έκπληξη κάποιες φορές) και το κοινό - κυριολεκτικά - δεν χάνει λέξη...


Είχε να μου συμβεί από την καλοκαιρινή συναυλία του George Michael, στο Ολυμπιακό Στάδιο, όταν ακόμα και το πολυφορεμένο, γλυκερό “Careless Whisper” αποκτούσε άλλη διάσταση, από τα χείλη χιλιάδων ανθρώπων, που το ήξεραν κυριολεκτικά "απ' έξω" (βέβαια το δικό μου αγαπημένο, το “Spinning Wheel”, δεν ήξερε να το τραγουδήσει κανείς).

Εγώ, ένας άθρωπος της “μαύρης κουλτούρας”, της jazz και της soul, δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ κάποιες στιγμές στο rock - στη λευκή μουσική γενικώς. Γιατί μπορεί να μην έχει το beat και το syncopation, αλλά έχει την ανατριχίλα. Άλλωστε, μεγάλωσα μαζί του - και θα με συγκινεί πάντα.

Όταν τραγουδούσαν Joy Division, Depeche Mode ή ακόμα και Blondie, εκατοντάδες χείλη έκαναν το Gagarin να πάλλεται. Έγινα και ρόμπα, που δεν θυμόμουν μερικά από τα τραγούδια - και οι πιτσιρίκες δίπλα τα ήξεραν όλα (ή σχεδόν όλα). Σας αφήνω με την πιο ιδιαίτερη, μοναχική στιγμή της συναυλίας, το τρίτο bis - αυτό το τόσο γλυκό τραγούδι των Tuxedomoon: "Give me the words that tell me nothing, give me the words that tell me everything"...




Οι φωτό είναι από τα www.kalamu.com, www.pbase.com και www.nme.com

Το τραγούδι που συνοδεύει το post είναι από το πρώτο (και καλύτερο) άλμπουμ των Nouvelle Vague

Deja Vu (part 2)

Η αναζήτηση της ευτυχίας. Μάλιστα...

Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Με πολλές συναυλίες; Με πολλές ικανοποιήσεις επαγγελματικές; Με πολλά κορίτσια και λεφτά; Με πολλή σκέψη και γνώση; Με πολλές ωραίες στιγμές; Με μια συναρπαστική, γεμάτη ζωή - που δεν βαριέσαι ποτέ;

Νομίζω οτι πιο πολύ απ’ όλα έχει σημασία να παραδώσεις κάτι καλύτερο, από αυτό που παρέλαβες. Αυτό το πολύ απλό (και συνάμα τόσο δύσκολο), που λέει και το τραγουδάκι. Με ποιές τεχνικές όμως επιτυγχάνεται αυτό; Με αποστασιοποίηση - να μονάσεις; Με όσο το δυνατόν πιο πνευματική και λιτή ζωή; Ή δεν είναι αυτά για μας - κι αντίθετα, πρέπει να βουτήξεις τη ζωή από τα κέρατα, να ζήσεις με φρενήρεις ρυθμούς και να της πιείς το μεδούλι; Και τι προλαβαίνεις να κάνεις; Ή αν τρέχεις, θα χάσεις το νόημα; Ή αυτά τα λένε οι "χαμηλών ρυθμών", για να δικαιολογήσουν τα μη επιτεύγματα τους;

Και τι καλό μπορείς να κάνεις για τον άνθρωπο, για το σύνολο; Γιατί, τι νόημα έχει να κάνεις “κάτι μεγάλο, κάτι σημαντικό” - αν αυτό δεν είναι για το κοινό καλό, για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, για τις άλλες ψυχές...

Και τι μέγεθος έχει αυτό; Της γειτονιάς; Της πανεθνικής εμβέλειας; Της παγκόσμιας; Αν μπορούσα να γράψω για όλο τον κόσμο (στη γλώσσα του) μήπως θα ήταν διαφορετικά; Γιατί η δουλειά μου και το μπλογκ μου να είναι στα ελληνικά - γιατί να περιορίζεται στους ελληνόφωνους;

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να επηρεάζω νοοτροπίες. Αυτούς τους λίγους - γιατί λίγο είναι και αυτό που έχω να πω. Ο καθένας το λιθαράκι του...


Συνεχίζεται...



Υ.Γ. 1 Δεν είναι τυχαίο, που οι Δανοί εμφανίζονται ως οι ευτυχέστεροι άνθρωποι στην Ευρώπη - κι ας μην έχουν τον ήλιο και τη θάλασσα που έχουμε εμείς...

Υ.Γ. 2 Δεν με ενόχλησε καθόλου η περίπτωση Κουτούπη. Μια λάθος εκτίμηση επιβεβαίωσε οτι η διαδικασία δεν είναι υποκριτική και στενά μικροκομματική. Μου αρέσει, που μέλη του ΠΑΣΟΚ επικρίνουν την κυβέρνηση για την αξιοκρατία (όταν δεν τους περιλαμβάνει) και οι "απ' έξω" επικρίνουν την κυβέρνηση που δεν επιλέγει με μεθόδους ΑΣΕΠ στις πολιτικές θέσεις. Η αντικρουόμενη κριτική επιβεβαιώνει το ορθόν (αν και αργόν) της διαδικασίας

Υ.Γ. 3 Τόσο καιρό γίνεται ένας "άτυπος διαγωνισμός", βήμα-βήμα, μεταξύ του αριθμού των posts και του αριθμού των "δηλωμένων" αναγνωστών (137 όλα σήμερα). Σας ευχαριστώ πολύ όλους...



H φωτό είναι από το www.thepinktearoom.com και το εξώφυλλο από το www.avopolis.gr

Το post (με αυτό τον προβληματισμό) συνοδεύεται από τη δουλειά ενός Έλληνα, του Νίκου Πατρελάκη, που θα μπορούσε να σταθεί επάξια δίπλα σε οποιαδήποτε παραγωγή της διεθνούς αγοράς.

Deja Vu (part 1)

Πόσες φορές το έχω ξαναζήσει αυτό; Πόσες φορές έχω πάει σε live στη ζωή μου; Πόσα χρόνια έρχομαι στο Half Note; Γιατί δεν το αγάπησα ποτέ αυτό το μαγαζί - κι ας έχω δει τόσα πράγματα εδώ; Ίσως φταίει ο χώρος, με τις άτεχνες κολώνες παντού στο μάτι. Τα νέα παιδιά ακούνε funk; Πάντα με εξέπληττε αυτό. Υπάρχουν πάντα ενδιαφέρουσες μειοψηφίες...

Η κιθάρα του Tony Remy είναι όλα τα λεφτά. O (κατά τα άλλα jazz) Pee Wee Ellis επιστρέφει στις ρίζες και παίζει το κομμάτι που διάλεξα πριν από 21 χρόνια, ως σήμα για την πρώτη μου ραδιοφωνική εκπομπή. Την είχα ονομάσει “Έξαψη”, από το “Body Heat”, με τον William Hurt και τη σεξοβόμβα τότε Kathleen Turner. Ήταν του Lawrence Kasdan, που είχε φτιάξει και το "The Big Chill", το οποίο με είχε συγκλονίσει πιτσιρικά. Μετά από δυό μέρες, με παίρνει έξαλλος ένας παραγωγός του Καναλιού 1, που είχε τον ίδιο τίτλο - κι άρχισε να μου τη λέει “εσείς των ιδιωτικών σταθμών μας περιφρονείτε εμάς τους μικρούς” - δεν ήξερα άνθρωπε μου, δεν ήθελα να σε κλέψω, να τον αλλάξω. Κι έτσι έγινε “Έξαψη στο βινύλιο” - άκομψο, αλλά προσαρμοσμένο στην ελληνική πραγματικότητα, που πάντα κάπως ξέρει να περιορίζει το προσωπικό σου όνειρο...


“Μου περνάτε τα φασολάκια;” Μόνο οι μαύρη αμερικανική κουλτούρα μπορεί να φτιάχνει τέτοιους τίτλους. Σαν ένα καλό lay up στο μπάσκετ - το άλλο τους πεδίο εξαιρετικών επιδόσεων. Ενδεχομένως το τρίτο είναι το σεξ, όταν έχεις τον ρυθμό στο αίμα σου. Πόσες φορές έχω ξαναδεί αυτή τη φάτσα - ή μήπως μου φαίνεται; Πόσες δεκαετίες πριν ήταν, που είχα δει ένα τόσο εντυπωσιακό κορίτσι να έρχεται προς το μέρος μου; Γιατί ένα κορίτσι φιλάει καλύτερα από ένα άλλο - κι ας μη σου ταιριάζει; Με ποιό μηχανισμό γνωρίζουμε, αυτούς που γνωρίζουμε; Πότε ήταν που συναντήθηκαν, μέσω Φάνη εδώ μέσα, ο Φώτης και η Νάντια - love at first sight, τώρα έχουν παιδιά που πάνε στο Δημοτικό...

Λίγοι άνθρωποι έπαιζαν funk τότε στα ραδιόφωνα - τώρα ο James Brown παίζει εξαντλητικά και χωρίς φαντασία, στο τελευταίο κλαμπάκι του τελευταίου ξερονησιού. “Να απαγορευτεί δια νόμου, πια”, μου λέει μπαϊλντισμένη η Ελένη. Έχει δίκιο, το πολύ το ΚΚ το βαριέται κι ο παπάς - ότι γίνεται “κλύσμα”, χάνει και την όποια του αξία. Δεν θυμάσαι το “Sultans of Swing” των Dire Straits; Εξαιρετικό τραγούδι, από τότε δεν μπορώ να το ακούσω...

Εν κατακλείδι, όμως, γιατί δεν χορεύουμε; Ή μάλλον, γιατί έχουμε χορέψει τόσο λίγο στη ζωή μας; (το λέω εγώ που έχω λυσσάξει κατά καιρούς - αλλά πολύ πιο σπάνια απ’ ότι θα ήθελα) Πού να βρεις μαγαζί που να παίζει ωραία μουσική και να σου αρέσει ο χώρος του - έκλεισε και το Guru. Γιατί τα πάρτυ είναι τόσο σπάνια; Γιατί βαριόμαστε τελικά, να μαζευτούμε, να διοργανώσουμε κάτι;

Σ’ ένα τοίχο στου Ψυρρή γράφει “Barέθηκα”. Το βρήκα ενδεικτικό - όπως και αυτό που άκουσα προχθές, από τα χείλη μια σύγχρονης Ελληνίδας: “Είμαι ενεργή πολίτρια”...


Συνεχίζεται...





Η φωτό είναι από το http://nymag.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται (και είναι εμπνευσμένο) από το κλασικό hit των J.B.'s.

Η ψήφος της αντίδρασης

“Όποιος προτάσσει αυτό το επιχείρημα - οτι δηλαδή η Νέα Δημοκρατία δεν θα τολμήσει να απωλέσει τον χώρο του κέντρου, εκλέγοντας Σαμαρά - δεν είναι δεξιός ψηφοφόρος” ήταν η καταληκτική κουβέντα σε μια παρέα πολιτικών και δημοσιογράφων, τρεις μόλις μέρες πριν από τις εσωκομματικές κάλπες. Και πράγματι, όπως προβλεπόταν, η συντηρητική παράταξη επέμεινε πεισματικά να “αυτοσυρρικνωθεί” - παρά τις αναλύσεις που διέψευδαν τα επιχειρήματα του νέου αρχηγού και απεδείκνυαν οτι οι απώλειες στις τελευταίες εκλογές δεν προήλθαν από τους δεξιούς ψηφοφόρους, που “έκατσαν σπίτι τους”, αλλά από αυτούς που στράφηκαν σε άλλα κόμματα και κυρίως προς τα αριστερά...

Επέμεινε σε πολλούς μύθους, το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας: Πρώτον, οτι η ανάκαμψη θα έρθει από την “εμφύτευση” ενός μοντέλου Σαρκοζί (ο παραλληλισμός με τον Ομπάμα ήταν για γέλια), που θα αλώσει την ακροδεξιά, θα κυνηγάει τους μετανάστες και θα δηλώνει, με κάθε ευκαιρία, τη “σκληρή” εθνική ταυτότητα - σε μια “Ευρώπη των εθνών και όχι των λαών”. Στην ουσία, η προσπάθεια ήταν να ανορθωθεί το ηθικό των δεξιών ψηφοφόρων, που “δεν θα πρέπει να ντρέπονται για τις ιδέες τους” - χωρίς φυσικά να κληθεί ένας ολόκληρος χώρος να εξετάσει πώς θα εκσυγχρονίσει αυτές τις ιδέες, ώστε να μην υπάρχει και ζήτημα “ντροπής”...

Δεύτερον, μια ολόκληρη (;) παράταξη βαυκαλίστηκε με την ιδέα της εσωκομματικής δημοκρατίας, που όμως περιορίστηκε στα μέλη του κόμματος (ούτε καν μια σωστή αντιγραφή αυτού που λοιδωρούσαν στο ΠΑΣΟΚ δεν κατάφεραν) και παρουσιάστηκε ανερυθρίαστα από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ως “πρωτοφανής”, όχι μόνο για το κόμμα του, αλλά και για τη χώρα (!), “εγκαινιάζοντας τη νέα μεταπολίτευση”. Το δε συγκλονιστικό επιχείρημα του Αντώνη Σαμαρά, ώστε να μη γίνει debate, ήταν οτι δεν πρέπει οι δύο μονομάχοι να “ξεκατινιαστούν” προς όφελος του ΠΑΣΟΚ - λες και αυτό δεν γινόταν καθημερινά, με τις εκατέρωθεν βολές και αιχμές...

Τρίτον, η ψευδαίσθηση της αυτοκριτικής ήταν απόλυτη. Σε μια εσωκομματική συζήτηση εβδομάδων, το μόνο που ειπώθηκε επί της ουσίας ήταν οτι “κάποιοι πλήγωσαν την παράταξη” (για την κατάντια της χώρας ούτε λόγος) και οτι “απωλέσαμε την επαφή με τη βάση, απομονώθηκε ο αρχηγός” κλπ. Για το οτι οργανώθηκε, επί πέντε χρόνια, ένα “μεγάλο φαγοπότι” σε όλα τα επίπεδα στελεχών, παρέα με την ανικανότητα, που οδήγησε στη χρεωκοπία - ούτε νύξη. “Θα τα συζητήσουμε” ήταν η επωδός, όταν η κουβέντα απαιτούσε απαντήσεις...


Στην ουσία, η βάση της Νέας Δημοκρατίας αντέδρασε φοβικά και “αντισυστημικά”. Προτίμησε να ανασύρει (σαν κρυφό εραστή) έναν “ξεχασμένο” πολιτικό, που της είχε κάνει ζημιά στο παρελθόν, αλλά εξέφραζε πιο γνήσια την πολιτική οπισθοδρόμηση, παρά να ενδώσει στην οικογένεια και στο σύστημα, που είχε τα πόστα, τις διασυνδέσεις, την ικανότητα διεύρυνσης και την υποστήριξη από τους (υποτίθεται) “επιφανέστερους”. Κάτι που απέδειξε, ακόμη μια φορά, οτι η πολιτική δεν παίζεται καθόλου αποκλειστικά στο επίπεδο των ιδεών, αλλά στην άγνωστη σφαίρα των “δονήσεων”, που έχουν σχέση με το πώς προσλαμβάνει ο ψηφοφόρος την εντιμότητα, τη “συμπαθητική” ή όχι προσωπικότητα και τη γνήσια αντιπροσώπευση αυτού που πραγματικά είναι...

Ο συνδυασμός της επιφαινόμενης “σεμνότητας” του Αντώνη Σαμαρά (ενδεχομένως και της “ιδεολογικής σκληρότητας” που εκλαμβάνεται ως “συνέπεια”) σε συνδυασμό με την “κεντρώα εξευγενισμένη τιποτολογία” του Δημήτρη Αβραμόπουλου κέρδισαν την σύγχρονη και μετριοπαθή, αλλά με “ψεύτικο χαμόγελο”, δίψα για εξουσία και υπεροπτική βεβαιότητα Ντόρα Μπακογιάννη, που έχασε το τρένο της προσφυγής στην κοινωνία - ενώ θα έπρεπε εξ αρχής να επιδιώκει να την ψηφίσει όσο πιο διευρυμένο εκλογικό σώμα γινόταν. Η μεγάλη διαφορά από τον αντίπαλο της, αλλά και η βεβαιότητα οτι οι ψήφοι Ψωμιάδη θα κατευθύνονταν προς τον έτερο “μακεδονομάχο”, την οδήγησαν στην άμεση αναγνώριση της νίκης Σαμαρά, χωρίς κανένα περιθώριο.

Με ορατές, προς το παρόν, τρεις πιθανότητες για το νέο αρχηγό: Να απορροφήσει ένα σημαντικό κομμάτι του - εξαιρετικά συγγενούς πλέον - ΛΑΟΣ, επιφέροντας πλήγμα (ή και ενσωματώνοντας πλήρως) τον πολιτικό αρχηγό των χωρατών και της μισαλλοδοξίας. Να μην καταφέρει ποτέ να κερδίσει εκλογές, χωρίς το κρίσιμο 10% των ανένταχτων/μετριοπαθών που κινούνται στο λεγόμενο “κέντρο” και θα αρνηθούν να υποστηρίξουν μια ακόμη πιο λαϊκή και σκληρή δεξιά. Και να μετατοπίσει, εν τω μεταξύ, επί χρόνια, την πολιτική ατζέντα της χώρας, στα λεγόμενα “εθνικά θέματα”, σκληραίνοντας τα αδιέξοδα - και προκαλώντας ξανά τη μέγιστη ζημιά...




Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 03.12.09

Η φωτό είναι από το www.madata.gr, το σκίτσο του Ιωάννου δανεικό από το blog του elf at bay και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το hit του πρόσφατου δίσκου του Ιταλού Alessandro Magnanini με την "a la Shirley Bassey" φωνή της Jenny B.

"Περισσότερο φως και χρώμα"...

Συνέντευξη στη Λιάνα Μηλοπούλου και στη Real News της 29.11.09



-- Πόσο ευχαριστημένο σας βρίσκει ο απολογισμός από την ως τώρα επαγγελματική σας πορεία;

Αρκετά – αν και πάντα θα ήθελα να είχα κάνει περισσότερα και καλύτερα. Δουλεύω συνολικά 21 χρόνια, αρχίζοντας από τον τότε Sky 100.4 και περνώντας από τον Antenna 97.1, τον Αθήνα 9.84, τον Jazz FM, το Κανάλι 5, τη ΝΕΤ 105.8, τον Kosmos 93.6 και φυσικά τη ΝΕΤ και την ΕΤ-1. Επίσης συνεργάστηκα με έντυπα όπως το “Έψιλον”, το “Μετρό” και την Athens Voice - και με σχολές δημοσιογραφίας.
Χρονιές-σταθμοί ήταν το 1988 (πρώτη εκπομπή στο ραδιόφωνο), το 1998 (πρώτη φορά κεντρικό δελτίο στη ΝΕΤ) και το 2004 (άρχισα να γράφω για πολιτική στην AV και πέρασα το χειρότερο επαγγελματικό μου καλοκαίρι στην ΕΡΤ). Με στενοχωρεί που δεν κάνω ραδιόφωνο εδώ και 5 χρόνια, γιατί είναι η μεγάλη μου αγάπη. Στην ΕΡΤ υπάρχει κανονισμός, που απαγορεύει την ταυτόχρονη απασχόληση σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, αν έχεις σχέση αορίστου χρόνου. Έτσι η ΕΡΤ είναι ο μοναδικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός (πιθανότατα στον κόσμο), που δεν εκμεταλλεύεται τα προβεβλημένα του στελέχη, σε όλα του τα μέσα. Και ταυτόχρονα, με την αποκλειστική σύμβαση που έχεις, σου απαγορεύει να δουλέψεις σε άλλο ραδιόφωνο!


--Αν ήταν στη δικαιοδοσία σας τι θα αλλάζατε από το δελτίο που παρουσιάζετε και τι θα κρατούσατε οπωσδήποτε;

Θα κρατούσα οπωσδήποτε το πολυθεματικό δελτίο (χωρίς πολλές “φιοριτούρες” και συζητήσεις), τα πολλά διεθνή, το εκτεταμένο πολιτικό ρεπορτάζ. Θα άλλαζα τα φιλοκυβερνητικά ρεπορτάζ, τα ρεπορτάζ που είναι αφιερωμένα σε ένα κόμμα ή σε έναν υπουργό, το άκαμπτο και γραφειοκρατικό “στήσιμο” του δελτίου, τη μουντή εικόνα και τα κακόγουστα και παραφορτωμένα γραφικά. Θα έκανα το δελτίο όρθιος, χωρίς γραβάτα, θα προσέθετα έρευνες, ελεύθερα θέματα (αλλά όχι όπως τα εννοούν πολλές φορές οι συνάδελφοι) και ακόμα περισσότερα διεθνή και θέματα που προάγουν τη σκέψη του Έλληνα τηλεθεατή. Θα προσέθετα περισσότερο φως και χρώμα – κυριολεκτικά και μεταφορικά.


--Τι βαθμό θα δίνατε στον εαυτό σας για τη δουλειά σας στο δελτίο συγκρίνοντας τον με τα ιδιωτικά κανάλια;

Αν συγκρίνω το δελτίο που παρουσιάζω με κριτήρια εικόνας, σταθερότητας, πολιτικής ανεξαρτησίας και ελκυστικής παρουσίασης, θα μου έδινα κακό βαθμό. Αν το συγκρίνω με αυστηρά δημοσιογραφικά κριτήρια και με παγκόσμια στάνταρντ θα έδινα πολύ κακό βαθμό στα ιδιωτικά– για να μη μιλήσουμε για γενικότερη παιδεία ή στοιχειώδη γνώση ξένων γλωσσών. Στις καλές τους στιγμές, τα δελτία μας είναι πολύ πιο κοντά στο δελτίο του BBC, από τα καλύτερα δικά τους.


--Πιστεύετε πως οι άνθρωποι της Δημόσιας τηλεόρασης είναι αδικημένοι σε σύγκριση με εκείνους των ιδιωτικών καναλιών ή όπως υποστηρίζουν πολλοί περνούν πολύ καλύτερα αφού δεν ζουν με το άγχος της τηλεθέασης;

Όχι, η επιλογή του καθενός έχει το αντίτιμο της – και στην περίπτωση μας αυτό σημαίνει χαμηλές αμοιβές, αφού πρόκειται για τα λεφτά του φορολογούμενου πολίτη (αυτό βεβαίως δεν ισχύει για κάποιες σκανδαλώδεις εξαιρέσεις δημοσιογράφων και μη). Εμείς δεν ζούμε μεν με το άγχος της τηλεθέασης , ούτε ανταμειβόμαστε όμως αν το δελτίο πάει καλά – στην ΕΡΤ όλοι προσπαθούν η επιτυχία ενός παρουσιαστή να περάσει απαρατήρητη. Άλλο είναι το σημαντικό μας πλεονέκτημα: Κοιμόμαστε το βράδυ ήσυχοι οτι έχουμε ασχοληθεί (έστω και ανεπαρκώς) με πραγματικές ειδήσεις.


--Έχετε κάποιο πρότυπο από τα τηλεοπτικά πρόσωπα; (της ενημέρωσης πάντα βεβαίως)

Πρότυπα, όχι. Από πολύ πριν μπω στο επάγγελμα, με συγκινούσε ο τρόπος με τον οποίο παρουσίαζε δελτίο η Μαρία Χούκλη. Εκτιμώ το ήθος και την παιδεία (πάνε “πακέτο” με τη σεμνότητα), που εκπέμπει σε κάθε του σχόλιο ή εκπομπή ο Παύλος Τσίμας. Το ίδιο θα πω και για το Γιώργο Αυγερόπουλο – μαζί με τη ρομαντική επιμονή στη δουλειά ουσίας. Για την επιμονή του μου λείπει και ο Στέλιος Κούλογλου. Μου αρέσει πάντα το “εναλλακτικό”, άμεσο και ανεπιτήδευτο (κόντρα στη σοβαροφάνεια) στυλ του Σταύρου Θεοδωράκη.


--Τι άλλο θα σας ενδιέφερε να κάνετε στην τηλεόραση εκτός από την ενημέρωση;

Θα μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα και στην ψυχαγωγία. Δεν μπορείτε ίσως να με φανταστείτε να παρουσιάζω και να χορεύω σ' ένα σόου – ίσως γιατί σας “αποτρέπει” η εικόνα μου στο δελτίο και γιατί δεν ξέρετε οτι ήμουν από μικρός dj και φανατικός με το χορό. Δεν θα το έκανα όμως ποτέ στην Ελλάδα, με αυτή την περιρρέουσα σκυλοπόπ ατμόσφαιρα στην τηλεοπτική ψυχαγωγία – και την άμεση σύνδεση της πια με τη σαχλαμάρα, τη ρηχότητα και την κουτσομπολίστικη κιτρινίλα.


--Ποιο θα μπορούσε να είναι το δέλεαρ για να αποχωρήσετε από την Δημόσια τηλεόραση με προορισμό ένα ιδιωτικό κανάλι;

Ένας ιδιοκτήτης (ή περισσότεροι) κι ένα κανάλι που θα ενδιαφέρονταν να κάνουν ένα πολύ καλό και ελκυστικό δελτίο ή εκπομπή με τα χαρακτηριστικά που προανέφερα. Μια πολύ καλύτερη αμοιβή φυσικά – κι ένα δεκαπενταετές συμβόλαιο! Αστειεύομαι φυσικά...


--Πιστεύετε πως η πολυσυζητημένη κρίση που χτυπά βεβαίως και την τηλεόραση μπορεί να αφήσει και κάποια καλά πίσω της;

Ενδεχομένως, αν η κρίση φέρει κάποια πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Αν μας απαλλάξει από κανάλια και εκπομπές που ζουν “υπεράριθμα”, κίτρινα, φτηνιάρικα, παρασιτικά, λαϊκίστικα, κραυγαλέα, παραμορφωτικά – επιζήμια τελικά για την κοινωνία. Δεν το βλέπω όμως – η κρίση φέρνει φτώχεια και η φτώχεια θα εντείνει τα φαινόμενα αυτά, αντί να τα μειώσει.


--Η σεμνότητα και η αποχή σας από την εκτός δουλειάς γενικότερη προβολή- είναι μια επιλογή που σας βρίσκει ωφελημένο σε σχέση με αυτά που βλέπετε να συμβαίνουν στο χώρο;

Ευχαριστώ για το κοπλιμέντο. Δεν έπαιξα ποτέ τον σταρ – και δεν με αφορά. Με αφορά η αξιοπρέπεια μου και το κασέ μου. Υπό αυτή την έννοια είμαι κερδισμένος – σίγουρα για το πρώτο, ενδεχομένως όχι για το δεύτερο.


-- Οι ιδιαίτερα προβεβλημένοι της τηλεόρασης κερδίζουν η χάνουν μακροπρόθεσμα;

Δεν είναι καθόλου απαραίτητο να χάνουν, αν η αξία τους έχει βάσεις σε παιδεία, ήθος και ικανότητα. Αυτοί είναι όμως οι πολύ λίγοι. Για τους άλλους δεν ξέρω, βλέπω φελλούς να επιπλέουν επί δεκαετίες – προφανώς κάτι έχουν που συγκινεί το κοινό τους και τους εργοδότες τους. Χάνουν όμως στο γενικότερο πλαίσιο αναξιοπιστίας, όπως και πολλοί πολιτικοί μας: Έχουν λεφτά, δόξα, εξουσία, αλλά δεν τους υπολήπτεται κανείς – για να μη σας πω οτι τους βρίζουν όλοι πίσω από την πλάτη τους. Να κάτι που δεν μ' ενδιαφέρει – η “επιτυχία” χωρίς την εκτίμηση.


--Έχετε μετανιώσει για κάτι στην επαγγελματική σας διαδρομή;

Όχι ιδιαίτερα. Ίσως, αν ειχα βγεί στο γυαλί, μερικά χρόνια πιο νωρίς, που μου είχε γίνει πρόταση, να είχα τώρα μεγαλύτερες απολαβές. Αλλά δεν πειράζει, δεν ήμουν ακόμη επαρκώς ισορροπημένος και με “πηγμένο το μυαλό”.


--Αν ξαναρχίζατε τι θα αλλάζατε;

Μπορεί να μη σπούδαζα στο Πολυτεχνείο – όχι οτι έχω μετανιώσει το θετικό τρόπο σκέψης που μου έδωσε. Ίσως όμως να επιχειρούσα μια πιο “ανθρωπιστική” επιστήμη ή ακόμη και φιλοσοφία.


--Θυμάστε κάποια ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή κατά τη διάρκεια του δελτίου, "στον αέρα" δηλαδή;

Πολλές. Η πιο δύσκολη ήταν όταν παρουσίαζα και έκανα αυτόματη μετάφραση στη ΝΕΤ, από το γαλλικά και τα αγγλικά, των ομιλιών των ηγετών στα 50 χρόνια του ΝΑΤΟ, προς το τέλος του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία. Ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης άρχισε να μιλάει με μια “παραβολή” από τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Για πάνω από ένα λεπτό, είχα “παγώσει” - ώσπου να βγάλει νόημα αυτό που έλεγα...




Παραθέτω το ακριβές κείμενο των ερωτήσεων και απαντήσεων, όπως το έστειλα στην εφημερίδα στις 06.08.09 (ευτυχώς δεν υπάρχει κάτι "ξεπερασμένο") - πριν τις μικροδιορθώσεις που υπέστη για το τύπωμα.

H φωτό είναι από το www.flickr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από την τους Βρετανούς/πολυθενικούς (;) Belleruche, που ήρθαν πρόσφατα στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη για συναυλία.

Η φούσκα του Ντουμπάι...

Το πρώτο πράγμα που κάνει ο οδηγός του (νοικιασμένου από το ξενοδοχείο προς 20 ευρώ την ώρα) αυτοκινήτου, είναι να σταματήσει στη μέση μιας τεράστιας λεωφόρου, για φωτογραφίες. Σιχαίνομαι να ποζάρω τουριστικά - ειδικά όταν το περιβάλλον είναι ακαλαίσθητοι μπετονένιοι πύργοι. “Μα είσαι πραγματικός τουρίστας;” απόρησε ο - κατά τα άλλα ευγενέστατος, αλλά “ρουτινιάρης” - μετανάστης (δεκάδες χιλιάδες, κυρίως Ασιάτες, δουλεύουν στο Ντουμπάι). Και αμέσως μας πήγε σ’ ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα. Τα αξιοθέατα του βλακώδους καπιταλισμού και της έλλειψης ιστορίας..




Η δημιουργία ενός χιονοδρομικού κέντρου, που θα δουλεύει όλο το χρόνο, ενώ έξω έχει 40 βαθμούς, είναι ένα από αυτά. Ενεργοβόρο και αταίριαστο. Το ίδιο και τα μεγαλεπήβολα οικιστικά “project” στην παραλία - οικισμοί σε σχήμα φοίνικα, τα νησιά που από ψηλά αναπαριστούν την υδρόγειο, το ξενοδοχείο 7 (!) αστέρων, σήμα κατατεθέν του Εμιράτου - που δεν είχε πολύ πετρέλαιο, αλλά έγινε ο παράδεισος των κατασκευών. Κι εγώ ο αφελής, που κοιτώντας το χάρτη, νόμιζα οτι θα μπορούσαμε να περπατήσουμε κάπου με τα πόδια...




Το Ντουμπάι ήταν βεβαίως αναγκαστική στάση στο αεροπορικό μας ταξίδι - υπήρχε όμως και μια περιέργεια να δούμε αυτό για το οποίο όλοι μιλούσαν. Ο νεοπλουτισμός είναι παντού - από το μέγεθος και την πολυτέλεια ως τα χρυσά κιτς αλογάκια...




Κι όμως θα μπορούσε να είναι όμορφα φτιαγμένο παντού. Αν δεν ήταν τόσο τεχνητό και πλαστό. Αν δεν είχε γίνει το Ελντοράντο των κατασκευαστικών εταιρειών, που θα έφτιαχνε ένα Μανχάταν στην έρημο - χωρίς ιστορία. Αν δεν ήταν ακόμα ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, που υιοθέτησε έναν επίπλαστο δυτικό (=ανεκτικό) τρόπο ζωής..




Το μόνο που πραγματικά είχε ένα νόημα, ως “προϊόν” ήταν το αεροδρόμιο και η αεροπορική εταιρεία τους, η Emirates: Εξαιρετική κομψότητα, εξυπηρέτηση, πολυτέλεια. Μόνο και μόνο η επιλογή από εβδομήντα ταινίες στην ατομική σου τηλεόραση, λέει πολλά.




Τώρα που κατέρρευσε αυτό το “αναπτυξιακό θαύμα”, δεν εκπλήσσομαι. Όταν κάτι δεν πατάει γερά στις ανάγκες και δεν σέβεται το περιβάλλον, την ιστορία και το ανθρώπινο μέτρο, δεν είναι πραγματικός εκσυγχρονισμός. Είναι ακόμα μια φούσκα. Γιατί κανείς να πληρώσει πανάκριβα, για να μείνει εδώ;





Εμείς πάλι ζούμε στην Αθήνα. Γι αυτό και σας παρουσιάζω σε "διαγαλαξιακή" αποκλειστικότητα το μεγάλο hit από το πολυαναμενόμενο πρώτο άλμπουμ των Burger Project. Ακριβώς επειδή επιθυμούμε να μας "κόβεται η ανάσα" - όχι με τον νεοπλουτικό εντυπωσιασμό, ούτε λίγο γλυκερά όπως το πρωτότυπο κομμάτι, αλλά με χιούμορ!

Οι φωτό είναι δικές μου.

"Επί του πιεστηρίου": Διαβάστε την άποψη του αρθογράφου του Independent, για την "Ηθικά χρεωκοπημένη δικτατορία".

"Επί του πιεστηρίου" 2: Διαβάστε το εξαιρετικό post του Νίκου Ξυδάκη.

Κατάσταση φορολογικής ανάγκης...

Η παρέα των βιοτεχνών της δεκαετίας του ’70, που οδηγούσε τις πανάκριβες “μερσεντέ” και εξέφραζε με κάθε ευκαιρία τη δυσφορία της για τους άθλιους ελληνικούς δρόμους - χωρίς φυσικά να έχει πληρώσει ποτέ ούτε το ένα δέκατο από τους φόρους που θα έπρεπε - αρκούσε μέχρι πριν από μερικά χρόνια για να περιγράψει το ελληνικό φαινόμενο της φοροδιαφυγής.

Η γενικευμένη όμως (οικονομική) ανομία και διαφθορά των τελευταίων χρόνων έχουν καταστήσει το ζήτημα ακόμα πιο πολύπλοκο: Μεγάλη μερίδα Ελλήνων, βλέποντας το “μεγάλο φαγοπότι" που στήθηκε παντού, από την υπερτιμολόγηση της κάθε είδους νοσομειακής προμήθειας και τα φακελάκια ως την αισχροκέρδεια σε καθημερινά είδη και από τη δυνατότητα προσώπων (που δεν άξιζαν ούτε το ένα δέκατο) να αμειφθούν με υπερβολικές αμοιβές (πάνω και από τις αποδοχές του Ομπάμα ή του νέου Προέδρου της Ε.Ε !) ως τα σκάνδαλα και την καταλήστευση των (δημοσίων) ταμείων, αισθάνονται πλέον τελείως απενοχοποιημένοι και δηλώνουν “ευθαρσώς” οτι θα “τρώνε και θα κρύβουν ότι μπορούν” από το “ληστρικό κράτος”.

Μόνο που σε μια οργανωμένη κοινωνία που θέλει να λέγεται ευνομούμενη και σύγχρονη, τέτοιες δικαιολογίες του στυλ “μα κι ο άλλος πέρασε το φανάρι με κόκκινο”, δεν ευσταθούν. Είναι σαφές πια οτι τα σοβαρά μας εθνικά ζητήματα έχουν να κάνουν με τα δημοσιονομικά και το έλλειμμα (και με μια σειρά άλλα θέματα που συνδέονται με αυτά, όπως οι στρεβλώσεις, η ατιμωρησία και η διαφθορά) - και όχι με όσα ονομάζονται “εθνικά θέματα” και στα οποία επενδύουν διάφοροι “πατριώτες”, πολιτικοί και μη, επιχειρώντας να φέρουν την ατζέντα στο πεδίο της καθυστέρησης.


Η προσπάθεια της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει το ζήτημα με τα υπάρχοντα εργαλεία, δείχνει ξεπερασμένη και ανεπαρκής. Είναι προφανές οτι η φορολογική δήλωση δεν αρκεί, παρά μόνον ως αφετηρία για μια άλλου είδους μέθοδο που θα αποκαταστήσει τη φορολογική και κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλιώς, το βάρος πέφτει (για ακόμη μια φορά) στους μισθωτούς και συνταξιούχους που δεν μπορούν να αποκρύψουν τίποτα. Επιπλέον, κινδυνεύει να ονομάσει “προνομιακό στόχο” τη μεσαία τάξη εντίμων επαγγελματιών, επιστημόνων και επιχειρηματιών, που δηλώνουν όλα τα εισοδήματα και την ακίνητη περιουσία τους - και τώρα καλούνται να πληρώσουν έκτακτες και μη εισφορές και τέλη παντός είδους, χωρίς να είναι “εισοδηματίες” που “τους τρέχουν από τα παντζάκια”, ειδικά σε περίοδο κρίσης.

Αντιθέτως, τα συνήθη λαμόγια και αεριτζήδες παραμένουν ανενόχλητοι - και κακομαθημένοι. Είναι αδιανόητο να μην υπάρχουν τεκμήρια για τα ιατρεία (ανάλογα με την περιοχή) και να δηλώνονται 800 ευρώ το μήνα εισόδημα στο Κολωνάκι (!), όταν το νοίκι από μόνο του είναι πανάκριβο και τα “εκατονπενηντάρια” τσεπώνονται με ρυθμούς πολυβόλου, κάθε απόγευμα. Είναι αδιανόητο, όσες δυνατότητες και να προσεφέρει η παγκοσμιοποίηση, να μην φορολογούνται οι (παράνομες και πολεδομικά) βίλες των χιλίων τετραγωνικών στη Μύκονο - η οικοδομική άδεια σε κάποιο όνομα βγήκε και όχι σε off shore. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν (και στην επαρχία) σκανδαλώδη εισοδήματα από διάφορες εποχικές “μπίζνες” και κρυφές δραστηριότητες, με προκλητικά σπίτια και αυτοκίνητα στην κατοχή “αγροτών” και άλλων ...φτωχών. Ειδικά εκεί που όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους.

Αυτά όμως προϋποθέτουν πολιτική βούληση με σοβαρούς μηχανισμούς ελέγχου - και όχι “νταβατζηλίκια” από το ίδιο το κράτος, που έφτασε να αποστείλει τις κατάπτυστες “περαιώσεις”, ακόμα και για τα ακίνητα (με τη δικαιολογία οτι κάποιοι δεν δηλώνουν τις σωστές αντικειμενικές αξίες - τώρα ευτυχώς καταργεί την “αυτοπεραίωση”). Προϋποθέτει την κατάργηση, με αυστηρές μεθόδους, της ίδιας της “αρπακτικότητας” του κράτους, που επιτρέπει τον εκτελωνισμό μερικών cd από τις ΗΠΑ, αξίας 100 ευρώ, να χρεώνεται με άλλα 200...

Στη χώρα λοιπόν, όπου εξακολουθούν να κυκλοφορούν μισό εκατομύριο ανασφάλιστα αυτοκίνητα και υπάρχουν άτεκνοι που δηλώνουν στη φορολογική τους δήλωση 5 παιδιά (!), ο τρόπος με τον οποίο ελέγχεται η συνέπεια του καθενός πρέπει να αλλάξει ριζικά. Ουδείς βαυκαλίζεται οτι μπορούμε να αποκτήσουμε την άτεγκτη αποτελεσματικότητα ενός αμερικανικού IRS, αλλά τουλάχιστον να υπάρχει πλήρης μηχανογράφηση, δυνατότητες διασταύρωσης και αποτελεσματική (και δίκαιη) πολιτική απόδοσης ευθυνών.

“Η κυβέρνηση θα προσκρούσει στους ίδιους τους εφοριακούς” έλεγε πρόσφατα έμπειρος πολιτικός. Διότι όλα αυτά προϋποθέτουν εμπειρία, αλλά και τον περιορισμό της ταρίφας των “μερικών χιλιάρικων” ανά υπόθεση - “αφού δώσουμε και λίγα στο κράτος”. Και την τοποθέτηση προσώπων επικεφαλής, που δεν θα αγοράζουν τη διεύθυνση μιας “καλής” ΔΟΥ για ένα ή ενάμισυ εκατομύριο ευρώ...






Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 25.11.09

Η φωτό είναι από το www.schjolberg.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από την τελευταία δουλειά της Αμερικανίδας (γεννημένης στην Αθήνα της Georgia) Madeleine Peyroux, που έρχεται ξανά στην Αθήνα για συναυλία, το Σάββατο, στο Μέγαρο Μουσικής.