20 χρόνια από το θάνατο του Miles Davis

Απόψε, είμαι προσκεκλημένος στον Pepper 96,6, για ένα live δίωρο αφιέρωμα 9-11μμ, σε έναν από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες τους 20ου αιώνα, που τουλάχιστον δύο φορές καθόρισε την πορεία της jazz μουσικής, πρώτα με τη συμβολή του στη "γέννηση του cool" και στη συνέχεια με τη συμβολή του στη διαμόρφωση της fusion.



Ματιές λοιπόν στη συναρπαστική πορεία 50 ετών, του Miles Davis - όχι για τους ειδήμονες, αλλά γι αυτούς που αγαπούν την καλή μουσική. Relax and enjoy!








H φωτό είναι από το gerhartia.blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.milesdavisonline.com

To post συνοδεύεται από το "Venus de Milo", από το άλμπουμ "Birth Of The Cool"

Τα σιδερόφρακτα στούντιο

Από τη δεύτερη φράση του προλόγου, καταλαβαίνω οτι κάτι δεν πάει καλά. Αυτό που συμβαίνει είναι κάτι σαν deja vu, σα να ακούω ένα “ποδοβολητό” ανθρώπων που μπαίνουν από το πλάι του ντεκόρ (αν και την προηγούμενη φορά που είχε συμβεί το ανάλογο, μάλλον από τον ίδιο πολιτικό χώρο, δεν ήμουν στο στούντιο, ήταν η Μαρία Χούκλη).

Ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά την έναρξη του δελτίου, δεν μπορώ να κρατηθώ και ρίχνω το βλέμμα μου έξω από την κάμερα, αριστερά. Καταλαβαίνω από την έκφραση των τεχνικών οτι κάποιοι εισβάλλουν. Ο πολύ έμπειρος χειριστής της κάμερας του “κοντινού” μου, ζουμάρει σε μένα, μόλις που φαίνεται ένα πουκάμισο πίσω μου. Ο σκηνοθέτης έχει ήδη αντιληφθεί τι συμβαίνει από την κάμερα του γενικού πλάνου, φωνάζει στη ροή, πέφτει σήμα της ΕΡΤ.


Γυρνάω και βλέπω πίσω μου να συγκεντρώνονται καμιά εικοσαριά νέα παιδιά, λένε οτι είναι καταληψίες φοιτητές, λίγο απορημένα, λίγο χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι κάνουν, ξεδιπλώνουν ένα πανώ “σπάμε το τείχος της σιωπής”. Τους μιλάω πολύ ήρεμα, το ίδιο θα έκανα αν ήμασταν και στον αέρα. “Θέλουμε να πούμε πέντε λεπτά την άποψη μας για τις καταλήψεις”. “Δεν υπάρχει πια δελτίο, το σταματήσατε”, τους λέω. “Μα πώς, να πούμε την άποψη μας” επιμένουν. Οι περισσότεροι, νομίζω, δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί. Όλα σχεδόν είναι ευγενικά παιδιά - και ήπια...

Προσπαθώ να τους εξηγήσω οτι δεν υπάρχει δελτίο στον κόσμο, που να μπορεί να εξελιχθεί υπό κατάληψη, με “απρόσκλητους προσκεκλημένους” πίσω από τον παρουσιαστή. Αρχίζει ένας διάλογος, με χαριτωμένα στιγμιότυπα:

“Θάβετε τις ειδήσεις για τις καταλήψεις” (αντιτείνω οτι η ΝΕΤ παίζει συχνά-πυκνά ρεπορτάζ για τις καταλήψεις, ενημερώνοντας για την πορεία τους και την αντίθεση στο νέο νόμο για την παιδεία, μόλις προχθές παρουσίασα σχετικό ρεπορτάζ, αλλά είδηση δεν υπάρχει κάθε μέρα, πέρα από την πιθανή μεταβολή του αριθμού των σχολών που είναι υπό κατάληψη, σε φθίνουσα πορεία).

“Γιατί δεν λέτε την αλήθεια, πότε θα την πείτε;” (όλοι κρινόμαστε για το τι λέμε, αλλά ποιός θα επιβάλει - επί τόπου κιόλας - την αλήθεια του, που προφανώς είναι διαφορετική γι αυτόν που ψηφίζει π.χ. ΑΝΤΑΡΣΥΑ από αυτόν που ψηφίζει π.χ. Δημοκρατική Συμμαχία).

“Το δημοκρατικό μας δικαίωμα είναι ισχυρότερο από το δελτίο, γιατί εσείς είστε διορισμένος και όχι εκλεγμένος” (προφανώς δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο εκλεγμένος δημοσιογράφος, όσο για το “δημοκρατικό δικαίωμα” δια της επιβολής, ας μην το συζητήσουμε).

Βγαίνω από το στούντιο, άλλοι 20-30 φοιτητές εισβάλλουν από την πόρτα των σκηνικών, σε λίγο έρχονται διαδοχικά Διευθυντής Ειδήσεων, Γενικός Διευθυντής Ενημέρωσης, Διευθύνων Σύμβουλος και Πρόεδρος του ΔΣ της ΕΡΤ. Δεν είμαι παρών στις διαπραγματεύσεις, δεν ξέρω τι συμφωνείται. Φίλοι και συνάδελφοι με βομβαρδίζουν με μηνύματα, για να μάθουν τι συμβαίνει - η είδηση έχει διαρρεύσει, αλλά οι πληροφορίες είναι ασαφείς. Αποφασίζω να μεταδίδω από το twitter ότι ξέρω, κυρίως για να συμβάλλω στην ηρεμία - κόντρα στην πιθανή διόγκωση της ανακρίβειας, που πολύ συχνά συμβαίνει σε αυτές τις καταστάσεις. Θέλω να πω τι συνέβη και κυρίως να μεταδώσω οτι δεν έχουν υπάρξει (μέχρι εκείνη την ώρα τουλάχιστον) βίαια επεισόδια, όπως πριν από δύο χρόνια. Μέσα σε λίγα λεπτά, αποκτώ άλλα 300 follow. Κάποιοι αρχίζουν να με βρίζουν, θεωρώντας πως είμαι υπεύθυνος γιατι “δεν δίνεται φωνή στους φοιτητές” - και δείχνοντας την ένδεια των επιχειρημάτων, τον φανατισμό και την έλλειψη ανοχής στην άλλη άποψη.

Όσοι κάνουν τέτοιου είδους “ακτιβισμό” (και πολλοί που παρακολουθούν απ’ έξω) δεν έχουν γνώση ορισμένων βασικών πραγμάτων, για το πώς λειτουργεί η τηλεόραση - που είναι μια εξαιρετικά ομαδική δουλειά (σε αντίθεση με πολύ πιο απλά μέσα, όπως το ραδιόφωνο). Ακόμα κι αν καταφέρεις να βγει η εικόνα μιας εισβολής στον αέρα είναι ζήτημα δευτερολέπτων να “ρίξει μαύρο” ο σκηνοθέτης, δίνοντας εντολή στον τεχνικό της μίξης, στο control. Ακόμα αν δεν προλάβει (ή ασκηθεί βία στους τεχνικούς, όπως είχε γίνει σε παλιότερη σιωπηλή διαμαρτυρία), θα πατήσει το κουμπί κάποιος άλλος, πιο ψηλά, που είναι και “ταμπουρωμένος” σε δωμάτιο ασφαλείας.

Επίσης, οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν (εύλογο, εδώ και πολλοί επαγγελματίες συνάδελφοι δεν τους αντιλαμβάνονται) τους βασικούς κανόνες της τηλεθέασης, που αλλάζουν φυσικά με τις εποχές. Η ΕΡΤ έχει συνολικά ελάχιστες εκπομπές με υψηλή τηλεθέαση (όλες ενημερωτικές), μετρημένες στα δάχτυλα. Ειδικά το δελτίο ειδήσεων είναι “ραντεβού με τον τηλεθεατή”. Αν δεν βγεί στην ώρα του, οι π.χ. 400 χιλιάδες τηλεθεατές που είχαμε το Σάββατο, μπορεί να έγιναν αυτομάτως 40 (ή και πολύ λιγότεροι), αν το κανάλι δεν εκπληρώνει το ραντεβού του. Μια προσπάθεια λοιπόν να αποκτήσει κανείς βήμα, ενόσο παρακολουθεί ικανός αριθμός τηλεθεατών, πέφτει στο κενό, όταν η εκπομπή ακυρώνεται από την ίδια την κατάληψη. Και να βγεις και πάλι στον αέρα λίγο αργότερα, ελάχιστοι θα σε δουν.

Αυτό που επίσης δεν καταλαβαίνουν κάποιοι (που πιο καλοπροαίρετα ασκούν κριτική, “γιατί να μη δοθεί ένα πεντάλεπτο στα παιδιά, να τελειώνουμε”), είναι οτι την ώρα που κάποιος, αιφνιδιάζοντας, μπαίνει σε ένα στούντιο, είναι άγνωστο τι θέλει να πει και να κάνει. Η εντολή είναι πάγια - και καμία διαχείριση κρίσεων δεν επιτρέπει την παραμικρή σκέψη να δώσεις βήμα στο ανεξέλεγκτο. Ούτε βέβαια η ιεράρχηση και η μορφή ενός δελτίου μπορεί να διαμορφωθεί επί τόπου, “άντρα θέλω, τώρα τονε θέλω”, υπό την απειλή μιας κατάληψης από μια κοινωνική ομάδα, όσο μικρή ή μεγάλη να είναι αυτή. “Χάσατε την ευκαιρία να συνταχθείτε με τους άλλους εργαζόμενους, εσείς της ΕΡΤ που απεργείτε και θέλετε τη συμπαράσταση μας”, μου λέει κάποιος στο τηλέφωνο (δηλαδή να έχουν ομονοήσει αυτομάτως οι δεκάδες εργαζόμενοι που δουλεύουν εκείνη την ώρα, να συμφωνούν όλοι με μια κατάληψη που δεν ξέρουν τι ακριβώς πρεσβεύει - να παρανομήσουν, “κάνοντας την επανάσταση” και να συμπορευτούν με τους καταληψίες...)

Στο twitter (τη δύναμη του οποίου ανακαλύπτω για άλλη μια φορά), παρακολουθώ άλλη μια πλάνη: Πολλοί (μάλλον κακοπροαίρετα) δεν μπορούν να διαχωρίσουν το δελτίο από τον παρουσιαστή του. Εξηγώ οτι το δελτίο δεν είναι, πουθενά στον κόσμο, “του παρουσιαστή” (που διαμορφώνει μεν, αλλά δεν υπογράφει τελικά ούτε επιβάλλεται της διεύθυνσης), σε αντίθεση με μια εκπομπή, που έχει πιο προσωπικό χαρακτήρα. Νομίζουν οτι εγώ έχω την εξουσία “να ανοίξω τα μικρόφωνα” - κι ενώ τους ενημερώνω, με λοιδωρούν και μου επιτίθενται. Επίσης, “επειδή πληρώνουν”, απαιτούν “να δοθεί βήμα από τους φοιτητές”.

Ένα άλλο “δράμα” είναι τα τηλεφωνήματα. Η ΕΡΤ έχει μεν τηλεφωνικό κέντρο, που δεν μπορεί να απαντήσει όμως επί της ουσίας. Έτσι, όλα τα τηλεφωνήματα καταλήγουν στην αίθουσα σύνταξης, όπου ο καθείς λέει (απαιτητικά συνήθως) την άποψη του. (Πρόσφατα ένας τηλεθεατής με επιτίμησε γιατί δεν καλύψαμε την επίσκεψη του πατριάρχη - που είναι προσωπικότητα διεθνούς εμβέλειας - στα Γρεβενά και παίζουμε συνέχεια τον Βενιζέλο. Προσπάθησα να του εξηγήσω τη διαφορά μεγάθους των θεμάτων, αλλά εισέπραξα την απάντηση οτι “γι αυτό κατρακύλησε η χώρα”. Εγώ πάλι του απάντησα οτι ακριβώς για τον αντίθετο λόγο συνέβη ότι συνέβη, κατά την άποψη μου).

Πέρα από κάποιους πολύ φανατικούς όμως, αυτή τη φορά το μπαράζ των τηλεφωνημάτων έχει και μια “τρυφερή διάσταση”: Οι περισσότερες φωνές είναι άγουρες, πολλές κοριτσίστικες (ίσως οι φίλοι, οι φίλες των παιδιών ή και οι ίδιοι οι καταληψίες) ρωτούσαν πρώτα (τάχα μου) “γιατί δεν έχει δελτίο” και μετά απαιτούσαν με ευγενική φωνή “να δουν την άποψη των φοιτητών”.

Κάποιοι άλλοι αναρωτιούνται για τα μέτρα ασφαλείας και “πόσο ξέφραγο αμπέλι είναι η ΕΡΤ”, ώστε οι φοιτητές να μπουν ανενόχλητοι. Η αλήθεια είναι οτι το πρόβλημα της ασφάλειας είναι γενικώς τεράστιο, σε μια ελληνική “δημόσια υπηρεσία”: Το κτήριο είναι παμπάλαιο και αχανές, οι εργαζόμενοι χιλιάδες, οι πόρτες εισόδου πάρα πολλές λόγω αναγκών (σκηνικά κλπ.) και κατασκευής, η φύλαξη ανεπαρκής - μόνο ένας-δυό σεκιουριτάδες, έξω από τα στούντιο. Οι πόρτες των στούντιο είναι παλιάς τεχνολογίας, ενώ θα έπρεπε να ανοίγουν με κάρτες. Ακόμα και το πρόβλημα των κλοπών είναι τεράστιο, καθώς στο παρελθόν έχει αφαιρεθεί πολλές φορές εξοπλισμός και συχνά-πυκνά οι συνάδελφοι πέφτουν θύματα κλοπής των προσωπικών τους αντικειμένων. Κάποτε θυμάμαι, μου είχαν κλέψει μέσα από την αίθουσα σύνταξης, ένα καλάθι με ποτά, όση ώρα βρισκόμουν στο δελτίο...

Εγκαταλείπω την προσπάθεια με το Twitter, αφού ενημερώνω οτι δεν υπήρξε καμία βία ή σύγκρουση, πλην της παραβίασης του στούντιο. Μαθαίνω οτι οι διαπραγματεύσεις οδήγησαν τους φοιτητές έξω από το πλατώ, το μεταδίδω ιντερνετικά - και με ενημερώνουν να ετοιμαστώ για δελτίο ακριβώς τα μεσάνυχτα. Υποθέτω (και επιβεβαιώνομαι σύντομα) οτι έχει συμφωνηθεί να μεταδοθεί μια δήλωση των καταληψιών στο δελτίο. Ωστόσο, την επομένη η ΕΡΤ σε ανακοίνωση της λέει οτι συμφωνήθηκε να μεταδοθεί στο δελτίο τα μεσάνυχτα, μόνον υπό τον όρο να έχουν αποχωρήσει οι φοιτητές - απ’ ότι μαθαίνω μετά, απογοητευμένοι.

Στο στούντιο, επί μιάμιση ώρα, περιμένουμε εντολή να βγει το δελτίο. Η αναμονή είναι εκνευριστική, γιατί όλοι φοβούνται οτι όσο υπάρχει καθυστέρηση, αυξάνεται ο κίνδυνος για τη σωματική ακεραιότητα των εργαζομένων, εαν εισβάλλουν κάποιοι πιο “θερμόαιμοι” από τους φοιτητές. Γενικά οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι τη “χρησιμοποίηση” της ΕΡΤ από κάθε κοινωνική ομάδα, ως ενίσχυση του κινδύνου βίας και απειλή για την περαιτέρω απαξίωση της - άσχετα αν όλοι είναι βέβαιοι οτι κάποιοι έχουν “εκ των έσω” βοηθήσει τους εισβολείς. Αρχίζουμε τελικά, μετά τη μία και μισή, αφού οι καταληψίες (και όσοι είχαν συγκεντρωθεί απέξω, στη Μεσογείων, για συμπαράσταση) έχουν αποχωρήσει τελείως. Στο δελτίο δεν μεταδίδεται η δήλωση των φοιτητών, αλλά μια περιγραφή του τι έγινε, τι συμβαίνει με τις καταλήψεις και μια ανακοίνωση της ΕΡΤ.

Είναι προφανές οτι η διοίκηση της ΕΡΤ (ή/και η κυβέρνηση) δεν επιθυμεί να επιτρέψει μια “βιομηχανία” καταλήψεων, με κάθε είδους κοινωνικές ομάδες, να διεκδικούν το δίκιο τους, μέσω ενός τηλεοπτικού βήματος (στην εποχή του διαδικτύου μοιάζει και λίγο αστεία η επιμονή στην τηλεοπτική παρουσία δια της βίας, ώστε να προβληθούν θέσεις και απόψεις). Τώρα ήταν οι αριστεριστές φοιτητές, μετά μπορεί να είναι οι χρυσαυγίτες (και αυτοί πληρώνουν ΕΡΤ) ή οι χούλιγκαν μιας ομάδας που υποβιβάστηκε - ποιός θα ορίσει ποιός “επιτρέπεται” και ποιός όχι; Στην ουσία, το “μιντιατικό γεγονός” (αυτό που γίνεται αποκλειστικά για να το καταγράψει η κάμερα δηλαδή) που επιδίωκαν οι φοιτητές, επετεύχθη κατά το ήμισυ. Η είδηση έκανε το γύρο του διαδικτύου, τα βιντεάκια αναρτήθηκαν, η κίνηση καταγράφηκε.

Η δήλωση των φοιτητών μεταδίδεται τελικά την επομένη, στο δελτίο των 12, ως μέρος ενός ρεπορτάζ για τις καταλήψεις σχολών. Όπως φαίνεται, ο βασικός λόγος διαμαρτυρίας είναι “γιατί τα ΜΜΕ προβάλλουν ως πλειοψηφική την κίνηση για άνοιγμα των σχολών, ενώ αυτή είναι μειοψηφική πρόταση - και αντιθέτως, οι συνελεύσεις που αποφασίζουν τις καταλήψεις γίνονται με πλειοψηφικό ρεύμα”. Ο ισχυρισμός βέβαια, πέρα από το ότι μοιάζει να θέλει κατά βάση να περιορίσει την αντίθετη άποψη, παραβλέπει το γεγονός οτι η πορεία των καταλήψεων είναι φθίνουσα, ως προς τον αριθμό των σχολών.

Ένα από τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, που απαντάω συχνά, είναι οτι υποστηρίζει με πάθος οτι η αντίληψη του της πραγματικότητας και οι θέσεις του είναι πλειοψηφικές. Η αντίθεση μεγάλου μέρους της κοινωνίας σε κυβερνητικά μέτρα δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο οικειοποίησης, ως άλλοθι για πράξεις που αύριο μπορεί να οδηγήσουν σε εκφοβισμό και σε βία. Αυτή τη φορά, οι καταληψίες ήταν “καλού ήθους” - και η αστυνομία δεν επενέβη πουθενά. Σε μια περίοδο οξυμένων κοινωνικών αντιδράσεων όμως, ας σκεφτούμε σε τι οδηγούν αυτές οι ενέργειες, αν όχι σε περισσότερη καταστολή και σε “σιδερόφρακτα στούντιο”. Και καλά να εκσυγχρονισθούν οι πόρτες των στούντιο της ΕΡΤ. Αν όμως πρέπει, για να υπάρχει δελτίο ειδήσεων, να περιφρουρούν μονίμως το κτήριο της ΕΡΤ τρεις διμοιρίες των ΜΑΤ (και να παίζουν κρυφτούλι με τους επίδοξους καταληψίες), τότε έχουμε χάσει το παιχνίδι. Όλοι μαζί.









Η φωτό της κατάληψης είναι από το www.real.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post διαβάζεται απαραιτήτως υπό τη συνοδεία του "Lillies Of The Valley", του Ιάπωνα Jun Miyake, από το soundtrack της ταινίας του Wim Wenders "
Pina".

Οι τρεις ταφές της ΕΤ-1

(ή αλλιώς, ΕΤ-1: Δέκα χρόνια μοναξιάς)


Η κατρακύλα της ΕΤ-1 άρχισε με τους κακούς χειρισμούς ενός Γενικού Διευθυντή, εκεί κάπου στις αρχές της χιλιετίας. Μέχρι τότε, το “μαγαζί” είχε διψήφια νούμερα - και ήταν πολύ πιο εμπορικό από τη ΝΕΤ, που σε βρεφική ηλικία ακόμη, πάλευε να βρει το κοινό της.


Μετά, η τότε διοίκηση (κατά τα άλλα από τις ικανότερες, που ανέδειξε την ειδησεογραφική “δύναμη” της ΕΡΤ, εκτοξεύοντας το κεντρικό δελτίο των 21.00 στους 700 χιλιάδες τηλεθεατές, το 2003) πήρε μια στρατηγική απόφαση, που έμελλε να αποβεί μοιραία: Αποφάσισε να αλλάξει τη φυσιογνωμία της ΝΕΤ, από ενημερωτικό κανάλι με ντοκιμαντέρ, σε πολυσυλλεκτικό κανάλι, τύπου “Mega”. Και να ρίξει όλο το βάρος εκεί, απομυζώντας την ΕΤ-1 από οτιδήποτε είχε θεαματικότητα, όπως αθλητικές μεταδόσεις υψηλού ενδιαφέροντος - και να τα μεταφέρει στη ΝΕΤ.

Η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη: Ανάμεσα σε λιγοστές εκπομπές υψηλής ποιότητας ή/και απήχησης, η ΕΤ-1 άρχισε να γίνεται ο “σκουπιδοτενεκές”, για κάθε είδους ρουσφέτι, που “δεν θέλουμε στη ΝΕΤ” - και στην καλύτερη περίπτωση είχε επίπεδο, αλλά μύριζε “τηλεοπτική μούχλα”. Ανεκδιήγητοι “ημέτεροι” δημοσιογράφοι, παρουσιαστές και εταιρείες παραγωγής “παραχώθηκαν” εκεί, για να ικανοποιηθούν οι πολιτικές πιέσεις που ασκούσαν (μαζί με τη μετάδοση των κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων, καθώς το αρμόδιο κανάλι της Βουλής δεν έχει ...πανελλαδική εμβέλεια). Όσες ειλικρινείς προσπάθειες “για κάτι φρέσκο” έγιναν, προσέκρουσαν στο γραφειοκρατικό, ξεπερασμένο πια ύφος που είχε εμπεδωθεί ή σταμάτησαν αναίτια, υπό το βάρος της “μάχης των συμφερόντων”.

Ταυτοχρόνως, παρά την αναβάθμιση των στούντιο στην Κατεχάκη (εκεί στα παλιά κτήρια της ΥΕΝΕΔ), η εγκατάλειψη, η απαξίωση και το συνδικαλιστικό στυλάκι της μεταπολιτευτικής φούσκας έκαναν όλο και πιο αντιπαραγωγικό έναν μηχανισμό, που ήθελε 8 ώρες να φτιάξει δυό στοιχειώδη ολιγόλεπτα ρεπορτάζ. Για τις διοικήσεις, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο δρόμος των λαθών ήταν μονόδρομος.

Η τρίτη - και χαριστική - βολή ήταν η αφαίρεση της ειδησεογραφικής της ταυτότητας. Το μεσημεριανό και απογευματινό δελτίο ειδήσεων κόπηκαν, γιατί “κανείς δεν τα έβλεπε” και “ενοχλούσαν” τη διαδικασία παραγωγής των δελτίων της ΝΕΤ. Το κεντρικό δελτίο της ΕΤ-1 στις 23.00, έμεινε μόνο του, μη δικαιολογώντας πια την ονομασία “κεντρικό”. Ώσπου πέρσυ, κόπηκε κι αυτό, με μια αστήρικτη ενέργεια, που “πέταξε στα σκουπίδια” μια ενημερωτική κατάκτηση της ΕΡΤ στην αγορά του prime time - κι ένα κοινό υψηλής στάθμης, που αποζητούσε γρήγορη, διεθνή και ποιοτική ενημέρωση, πριν κοιμηθεί. Η μοναδική αιχμή στην τηλεθέαση του καθημερινού προγράμματος, που κατά τα άλλα θύμιζε “καρδιογράφημα νεκρού”, είχε εξοβελιστεί - περιορίζοντας την ικμάδα των “ζωντανών” εκπομπών, σε ένα διωρο-τρίωρο, το πολύ. Απέμειναν μόνο οι παρελάσεις και η λειτουργία τις Κυριακές, με ομολογουμένως υψηλότατη τηλεθέαση - κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει, ως κοινωνία.

Σχεδόν κανείς όμως δεν προέβλεψε, κανείς δεν εξεγέρθηκε, κανείς δεν υπέδειξε εγκαίρως οτι (όπως μια οποιαδήποτε οικογένεια, επιχείρηση ή χώρα) αν κάτι δεν το προσέχεις, δεν το εκσυγχρονίσεις και δεν το ενισχύσεις θα διολισθήσει, αργά αλλά σταθερά, προς τη συρρίκνωση του.


Σε μια ΕΡΤ που συχνά-πυκνά παίρνει διαζύγιο με την αξιοκρατία, οι ευθύνες κυβερνήσεων και διοικήσεων που έφθασαν στην πόρτα του εισαγγελέα, είναι δεδομένες. Το ίδιο και αυτές μιας συνδικαλιστικής νοοτροπίας, που θέλει να συνδιοικεί εκεί που τη συμφέρει, αλλά όχι να κινητοποιείται επί της ουσίας, παρά μόνο αφού έχει συμβεί η καταστροφή. Και όπως συμβαίνει και με την περίπτωση της εφεδρείας, όλοι πληρώνουμε τις συνέπεις της ψήφου μας (και των προσώπων που εγκαθιδρύσαμε), είτε ως πολίτες, είτε ως δημοσιογράφοι, είτε ως λοιπές ειδικότητες του χώρου.

Αντίθετα με αυτό που υποστηρίζεται, η ΕΡΤ δεν είναι αφ’ εαυτού “κερδοφόρα”, επιδοτείται από τον ελληνικό λαό - και ούτε φυσικά ανήκει στους εργαζόμενους της. Και το τέλος των 50 ευρώ το χρόνο, παρότι δεν είναι υψηλό (μόνο για τις διεθνείς ειδήσεις και τα ποιοτικά ραδιόφωνα δικαιολογείται απολύτως) δύσκολα μπορεί, σε εποχές κρίσης, να στηρίζει πειστικά ένα κανάλι που έχει τόσο συρρικνωμένο ρόλο και απήχηση, ενώ θα έπρεπε, ως κρατική τηλεόραση, να “οδηγεί” την αγορά. Σε αγαστή συνεργασία, επετράπη να γίνει - κακώς - το δημόσιο συνώνυμο του ξεπερασμένου και του αναποτελεσματικού.

Και τώρα; Όλα δείχνουν οτι είναι αργά να ερωτηθούν πρόσωπα, να ενεργοποιηθούν θεσμοί και να υλοποιηθούν διαδικασίες, για την εφαρμογή μεθόδων αξιοκρατίας και ανεξαρτησίας. Ή μήπως ποτέ δεν είναι;








H φωτό της προσελήνωσης το 1969 είναι από το http://blogs.wsj.com και το εξώφυλλο είναι από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Whiter Shade Of Pale" των Procol Harum, στη διασκευή της Βρετανίδας Annie Lennox

Το "Κλειδί" της επιτυχίας...

Άλλοι πάνε ΔΕΘ. Εμείς θα πάμε Χαλκίδα. Με την τελευταία πανσέληνο του καλοκαιριού να έρχεται, ας δώσουμε πάλι ραντεβού στο "Κλειδί" , για μια βραδιά που θα κρατήσει το καλοκαίρι ζωντανό. Σας περιμένω...











H αφίσα είναι από το καταπληκτικό χέρι του Αντώνη και το περιοδικό "Αν" - και το εξώφυλλο από το http://musique.fnac.com

Το post συνοδεύεται από το "Free Vibes" των Giselle Smith & The Mighty Mocambos

Τα παιδεία παίζει...

Σχεδόν πριν καλά-καλά ανακοινωθεί το νομοσχέδιο για την παιδεία, ακούω τους πρυτάνεις που βγαίνουν στο γυαλί, για να παραθέσουν τις απόψεις τους. Πρώτη αντίδραση “το νομοσχέδιο δεν έχει όραμα”. Δυσκολεύομαι να πειστώ οτι η απάντηση στην ανελέητη αναξιοκρατία (ή μετριοκρατία στην καλύτερη περίπτωση), κομματοκρατία, γραφειοκρατία, διαφθορά, στο νεποτισμό και τα σκάνδαλα είναι τα επιχειρήματα αυτών των ανθρώπων. Πολλοί δεν αναγνωρίζουν τα τεράστια προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ως υπαρκτά. Με μια σοφιστεία μάλιστα, ισχυρίζονται οτι τα πανεπιστήμια μας είναι καλά, γιατί “οι φοιτητές μας διαπρέπουν στο εξωτερικό”. Μάλιστα, αλλά πόσοι; Και όλοι οι υπόλοιποι;


Παρατηρώ έναν διαπρύσιο κήρυκα κατά του νομοσχεδίου, που ξεπερνάει σε κιτρινισμό κάτι παρουσιαστές πρωινών εκπομπών. Φταίει άραγε η νοοτροπία της πόλης, το πανεπιστήμιο της οποίας εκπροσωπεί; Ρωτάω έναν συνάδελφο που ξέρει “γιατί προσεκλήθη ειδικά αυτός”. “Μα γιατί ακριβώς τα κάνει μπάχαλο όπου πάει” είναι η κυνική απάντηση, ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν ΜΜΕ και τηλεοπτικό κοινό - και συνεπώς της ποιότητας του δημόσιου διαλόγου στη χώρα μας...

Αναζητώ έναν καλοπροαίρετο “κριτή”, εκτός ελληνικού συστήματος. Ο συνομιλητής μου δουλεύει 35 χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τέλειωσε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, έκανε μεταπτυχιακά, εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα - και εδώ και 20 χρόνια διδάσκει Φυσική σε ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια της
Ivy League.

Μου λέει λίγο-πολύ αυτό που υποψιάζομαι: “Η αντίδραση για το νόμο-πλαίσιο για τα πανεπιστήμια είναι τόσο ισχυρή, γιατί ακριβώς ξεβολεύει το καθηγητικό κατεστημένο. Ξέρεις, προσπάθησα κι εγώ πριν από χρόνια, να έρθω πίσω, πρότεινα ένα καινούργιο τμήμα στο πανεπιστήμιο του τόπου καταγωγής μου - και το πήρα ζεστά. Ήρθα για δύο χρόνια, εγκαταστάθηκα και δούλεψα, παρά τις αστείες αμοιβές.

Δεν πίστευα αυτά που συμβαίνουν, όταν μου τα έλεγαν - ώσπου τα διαπίστωσα ο ίδιος. Η διαφθορά έχει εξελιχθεί σε απίστευτο βαθμό. Από τα περίπου εκατό μέλη ΔΕΠ, τα 36 ήταν ζευγάρια μεταξύ τους. Δηλαδή, οι 18 είχαν φέρει τους ή τις συζύγους τους στο Πανεπιστήμιο, γιατί κανείς από αυτούς δεν είχε παντρευτεί μετά την ανάληψη της θέσης. Δέχτηκα τρομερό πόλεμο, γιατί προσπάθησα να κάνω κάτι σωστό. Στα δύο χρόνια έφυγα...”

Οι επόμενοι συνομιλητές μου διδάσκουν στα ΤΕΙ. Παρά τις - λιγοστές - επιφυλάξεις τους, θεωρούν σωστές και απόλυτα αναγκαίες τις νέες ρυθμίσεις. Τους ρωτάω για το άσυλο - και μου περιγράφουν το εξής επεισόδιο: “Μια μέρα, ένας καθηγητής από αυτούς που θα τους παρομοίαζες ως χαρακτήρα με το “μυρμηγκάκι” του Λαζόπουλου, πάει να παρκάρει το αυτοκίνητο του στο ειδικό γκαράζ για τα μέλη ΔΕΠ. Καθώς η μπάρα κλείνει, ένας φοιτητής τρέχει να προλάβει να μπει με το αυτοκίνητο του - το οποίο δεν δικαιούται να παρκάρει εκεί. Η μπάρα βεβαίως του κάνει ζημιά. Διαπληκτιζόμενος επί μισή ώρα με τον καθηγητή, φαίνεται οτι έχει τηλεφωνήσει προς βοήθεια σε κάποιον τραμπουκοειδή φίλο του. Ο τελευταίος, μόλις φτάνει, κάνει “τόπι στο ξύλο” τον καθηγητή - και φυσικά φεύγουν και οι δύο ανενόχλητοι. Όταν τίθεται ζήτημα στα όργανα της σχολής να επιβληθεί κάποια (τουλάχιστον) επίπληξη ή ποινή στον φοιτητή, παρεμβαίνουν οι φοιτητικές παρατάξεις - και επιμένουν να μην υπάρξει καμία συνέπεια.” Όπως ακριβώς γίνεται στα υπηρεσιακά συμβούλια, όπου οι συνδικαλιστές εισηγούνται σχεδόν πάντα την αθώωση του διεφθαρμένου υπαλλήλου, που στην χειρότερη περίπτωση “πέφτει στα μαλακά”...

Προσπαθώ να καταλάβω πώς υπάρχουν πολιτικές, κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες που μπορεί αμέσως ή εμμέσως να υπερασπίζονται αυτό που συμβαίνει τώρα, στα πανεπιστήμια. Και μόνο που καταργείται με το ενιαίο ψηφοδέλτιο η συναλλαγή με τις κομματικές παρατάξεις στην εκλογή καθηγητών, και μόνο που αντιμετωπίζεται το νταβατζηλίκι των αιωνίων φοιτητών/εργατοπατέρων, και μόνο που αντιμετωπίζεται η αυθαιρεσία του καθενός που μπορεί να ασκεί βία ή να επωφελείται από την κατάχρηση της ασυλίας που του προσφέρει ο πανεπιστημιακός χώρος, δεν μπορώ παρά να δω τις αλλαγές θετικά.

Κι ας υπάρχουν επί μέρους αντιρρήσεις, για το πώς θα έπρεπε να είναι το “ιδεατό” πανεπιστήμιο. Η ελληνική κοινωνία, μέσα στις ακραίες της εξάρσεις, δείχνει ώριμη να σπάσει ταμπού δεκαετιών, που οδήγησαν στην κατάχρηση των δικαιωμάτων - και άρα στη διαρκή αυθαιρεσία και υποβάθμιση. Το διδακτικό προσωπικό άραγε, θα είναι σε θέση να εφαρμόσει τους νέους νόμους και νέα ήθη, όχι διεφθαρμένα - και να επωφεληθεί της κρίσης, ως ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα; Ή για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, το υγιές (και σιωπηλό) κομμάτι των διδασκόντων θα μπορέσει να επιβάλλει την αλλαγή στην πράξη; Το ερώτημα αφορά ενδεχομένως και ολόκληρη την κοινωνία, στις προκλήσεις που τώρα αντιμετωπίζει. Πιθανότατα, ότι συμβεί και στα πανεπιστήμια, θα συμβεί σε όλη την Ελλάδα...









Η φωτό είναι από το www.dentalists. blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Oye Como Va", του Κουβανού Tito Puente (και όχι του Carlos Santana), από τη Βραζιλιάνα Eliane Elias.

Μια (μουσική) βραδιά στη Χαλκίδα...

Κόντρα σε όλα, επειδή μπήκε το καλοκαίρι, πέρασε η Παγκόσμια Ημέρα της Μουσικής - και πρέπει να κάνουμε το παν για να διατηρήσουμε την αισιοδοξία μας...












H αφίσα είναι φτιαγμένη από τα παιδιά του "Heaven" και το εξώφυλλο από το http://nulled.org

Το post συνοδεύεται από το "Do You Feel Like I Feel" του Ιταλού Nicola Conte.

Αποχαιρετώντας (και) μια εκπομπή...

Στην ΕΡΤ υπάρχει πράγματι, πολύ συχνά, ένα άλλο ήθος, έστω και στο φαίνεσθαι. Δεν εκδηλώνεται εύκολα το θράσος και η έπαρση που συναντάει κανείς στα ιδιωτικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα - ή τουλάχιστον συναντούσε, γιατί τώρα με την κρίση, δεν έχω σαφή εικόνα. Κι αυτό είναι πολύ υγιές.


Υπάρχει όμως - σε έντονο βαθμό δυστυχώς - και το πέρασμα στο άλλο άκρο. Στην υποκριτική σεμνότητα, που κρύβει τη μετριότητα. Στην τυπολατρική επίκληση των συναδελφικών κανόνων (λες και η ΕΡΤ είναι παρθεναγωγείο), με ταυτόχρονη “συνδικαλιστική” ισοπέδωση των πάντων, σε βαθμό που καταργείται η αξιοκρατία - ακριβώς για να καταργείται και από την πλευρά των εργαζομένων η αξιοκρατία, που έτσι κι αλλιώς καταστρατηγείται από τις πολιτικές παρεμβάσεις και τις αλλοπρόσαλλες κατά καιρούς και “αδιαφανείς” διοικητικές αποφάσεις.

Οι αιτίες είναι πολλές. Για παράδειγμα, ενώ στους τεχνικούς υπάρχει ένα κριτήριο σπουδών (μια σχολή, ένα πτυχίο), στα περισσότερα ραδιοτηλεοπτικά επαγγέλματα δεν υπάρχει κανένα κριτήριο: Δημοσιογράφοι και παραγωγοί είναι “μπάτε σκύλοι, αλέστε”. Ότι δηλώσει ο καθείς, ανεξαρτήτως της επάρκειας του.

Ύστερα είναι οι ανίατες ασθένειες του ελληνικού δημοσίου: Οι (υπεράριθμοι) περισσότεροι προσελήφθησαν με ρουσφέτι, χωρίς καμμία διαδικασία ΑΣΕΠ ή άλλη. Άλλοι πάλι άξιζαν όταν ήταν νέοι, αλλά με τη διαδικασία της μονιμοποίησης, μπήκαν στην ισοπέδωση, την αδιαφορία και τη λούφα. Πικράθηκαν που δεν τους χρησιμοποιούσαν πια οι επόμενοι διευθυντές, δικαίως ή αδίκως. Ανέπτυξαν “συνδικαλιστικές” άμυνες και τους βγαίνει φθόνος για άλλους που λουφάρουν ανενόχλητοι ή χολή για άλλους που ανελίσσονται, ακόμα κι αν το αξίζουν. Το να μένουν σταθεροί οι εργαζόμενοι και να αλλάζουν συνεχώς οι διοικήσεις, είναι ανθυγιεινό πράγμα. Ειδικά όταν οι διοικήσεις είναι απαράδεκτες, δικαιώνοντας πλήρως την ανάγκη της μονιμότητας. Προσθέστε τα παιχνίδια της εξουσίας, των εξυπηρετήσεων και του χρήματος - κι έχετε την εικόνα.

Πολλές φορές πρέπει να καλοπιάσεις, να παρακαλέσεις, για να κάνει ο άλλος τη δουλειά του. Ο λόγος είναι προφανής: Η λούφα ευνοείται, όταν φέρνει εμπόδια. Η ανεπάρκεια “παίρνει πόντους”, όταν κάνει τη δύσκολη. Πρέπει να είσαι απέραντα ευγενής - κάτι που δεν αντιβαίνει καθόλου στην ψυχοσύνθεση μου, φτάνει να μην πρόκειται για υποκριτική κάλυψη. Η δουλειά θέλει - κάποιες στιγμές - και γρήγορες, στακάτες κουβέντες και αποφάσεις. Και κυρίως τήρηση των κανόνων του επαγγελματισμού και της κοινής λογικής.

Η ΕΡΤ είναι καταφύγιο αξιοπρέπειας, για πολλά πράγματα. Αλλά είναι και “μαγειρείο” συμπλεγμάτων - σε μια ούτως ή άλλως, αστάθμητη και ανταγωνιστική δουλειά, στην οποία σχεδόν κανείς δεν θέλει να βάλει κριτήρια. “Γιατί εγώ παίρνω χίλια κι αυτός τα διπλά”; λέει η δακτυλογράφος που δουλεύει ελάχιστες ώρες (και δεν το λέει αυτή που είναι επαρκής και ικανή). “Μας ήρθε από την τηλεόραση και μας παριστάνει τη φίρμα”, αρχίζει η γκρίνια από αυτόν που δεν θα έπρεπε καν να κρατάει μικρόφωνο. “Ποιός είναι αυτός που μας κουνάει το δάχτυλο;” λέει κάποιος άλλος, ανεξαρτήτως αν λες το αυτονόητο. “Σιγά τον παραγωγό! Γιατί έχει δίωρη ζώνη κι εγώ τόσα χρόνια είμαι στο περιθώριο”, λέει αυτή που παίζει Zamfir (!) και κάνει ραδιόφωνο της δεκαετίας του ’70 - δεν θα την προσελάμβανε ποτέ κανένας ιδιώτης. “Και γιατί ξέρει αυτός κι όχι εγώ”, λέει μια άλλη, που νομίζει οτι ραδιόφωνο κάνεις με 200 δίσκους, χωρίς να ξέρεις ούτε ρεπερτόριο, ούτε να έχεις βάθος μουσικής παιδείας - κι οτι εκπομπή είναι να βάζεις μισή ώρα τραγούδια του ίδιου καλλιτέχνη...

Ο τρόμος να μη χάσεις τη δουλειά σου (απολύτως σεβαστό) ή τη “θεσούλα” σου (όχι και τόσο, αν δεν την αξίζεις), οδηγεί σε τραγελαφικές καταστάσεις. Όλοι να παίρνουμε περίπου τα ίδια. Όλοι να κάνουμε από λίγο “εκπομπούλα- μπάλωμα”, ανεξαρτήτως του παραγόμενου αποτελέσματος. Όλοι να είμαστε - ισοπεδωτικά - ίσοι. Μην τυχόν και ξεφύγει κανείς, γιατί μας χαλάει την πιάτσα. "Οι ζώνες είναι δημιούργημα των διαφημιστικών εταιρειών". “Α, εμείς εδώ δεν κοιτάμε τα νούμερα, δεν μας ενδιαφέρει ο ανταγωνισμός”. Μέχρι και η άποψη "να μην γίνει πολύ πετυχημένος ο σταθμός, γιατί θα τον πουλήσουν" ακούστηκε, σε μια έξαρση του παραμορφωτικού δημόσιου διαλόγου, σε αυτή τη χώρα...

Πράγματι, ένα μέρος της “υγείας” των κρατικών ραδιοτηλεοπτικών μέσων είναι το οτι αγνοεί την κατρακύλα του κίτρινου και φτηνιάρικου ιδιωτικού ανταγωνισμού. Αλλά η όποια διοίκηση ή διεύθυνση δεν οφείλει να ακολουθεί κριτήρια επαγγελματικά και κυρίως διαφανή και αντικειμενικά; Δεν οφείλει να προστατεύει με κάθε τρόπο την επιτυχία και τον χαρακτήρα ενός μέσου, που αποτελεί δημόσια περιουσία (και το οποίο προφανώς δεν είναι "μαγαζάκι" του θείου του, ώστε να υφίσταται μόνον αυτός τις συνέπειες αστήρικτων αποφάσεων); Δεν οφείλει να μην “χαρίζεται” στον ανταγωνισμό, με αποφάσεις που τον συμφέρουν; Δεν οφείλει να αξιοποιεί τα στελέχη του (ιδίως τα πιο προβεβλημένα και με έμπρακτη απήχηση), με τον καλύτερο δυνατό τρόπο - ειδικά όταν προσφέρονται αφιλοκερδώς; Τι είναι πιο σημαντικό, το να απασχοληθούν όλοι, ακόμα κι αυτοί που κάνουν ζημιά στο μέσο ή να διατηρηθεί η αξία του στην αγορά;

Στα 23 χρόνια που κάνω ραδιόφωνο, δεν έχω κάνει ποτέ κάτι καλύτερο και δεν έχω δεχτεί ποτέ τόσο ενθουσιώδη, κολακευτικά, σχεδόν “λατρευτικά” σχόλια για μια εκπομπή. Ίσως είναι η συγκυρία, το οτι ο Kosmos 93,6 κατάφερε τόσα χρόνια να κρατήσει μακριά του τις ανίατες ασθένειες της ΕΡΤ και έφτασε το 6%, ίσως είναι η ωρίμαση ενός παραγωγού σε σχέση με μια δισκοθήκη 35 ετών, ίσως είναι η πλήρης αφιέρωση που έρχεται σε κάποιες στιγμές της ζωής μας. Το δίωρο 6-8μμ του Kosmos είναι, με τις μετρήσεις του τελευταίου μήνα, η πιο δημοφιλής εκπομπή όλων των σταθμών της ΕΡΤ. Κι επειδή ο σταθμός έχει εξαιρετικά δημογραφικά, σε πολλούς από τους κοινωνικούς χώρους, με τους οποίους έχω οικειότητα, ήταν απλώς το “talk of the town”.

Δεν έχω περάσει ποτέ τόσο καλά - και είχα να συναντήσω τέτοια ραδιοφωνική επιτυχία, από την εποχή που έκανα, στα πρώτα μου βήματα, το “Διαμαρτύρομαι” στον Antenna. Νομίζω, γιατί ακριβώς πήγαζε από το ανόθευτο κέφι μου. Δεν είχα καμία υποχρέωση (και καμία απολαβή), για να ανεβαίνω κάθε μέρα στην Αγία Παρασκευή - παρά μόνο την πηγαία ευχαρίστηση του λόγου και της μουσικής, σε μια δική μου προσωπική συνταγή - και την ανταπόκριση του κοινού, που άκουγε από τα πέρατα της γης.

Γι αυτό και η μη αναγνώριση της προσφοράς και της επιτυχίας, είναι πια κουραστική - και δεν την μπορώ να την "καταπιώ". Δεν θα μου μειώσει όμως την ωραία γεύση, από τις 11 Οκτωβρίου, έως σήμερα. Ο Kosmos, που φέτος κλείνει τα 10 χρόνια του είναι το "διαμαντάκι" της ΕΡΤ (γι αυτό και πολλοί θέλουν να "ασελγήσουν" επάνω του, ακόμα κι αν δεν σκαμπάζουν γρυ από το ρεπερτόριο του) - και από μόνο του αξίζει τα 50 ευρώ ετήσια συνδρομή. Εύχομαι να παραμείνει σε αυτή την αξία...

Έτσι λοιπόν, μετά από ένα δελτίο, απόψε αποχαιρετώ και μια εκπομπή. Αφήνω πίσω μου τη μετριοκρατία, τη συνδικαλιστική καμαρίλα και τα υπερτροφικά “εγώ”, που δυστυχώς (διαχρονικά) είναι όσο πιο έντονα, όσο περισσότερη ανικανότητα υπάρχει. Και κρατάω την γλύκα και την ικανοποίηση από την ενθάρρυνση και τη συγκίνηση των άξιων συναδέλφων και των ακροατών. Σας ευχαριστώ πολύ, για ένα υπέροχο δώρο...


Έγραψαν σχετικά: Το e-tetradio και "Τα Νέα".










Οι φωτό είναι από το www.fun140.com και το www.wantto12.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το "Demain J' Arrete" του Γάλλου Ben (L' Oncle) Soul, ενός καλλιτέχνη που ήταν trademark της εκπομπής...

Το κατενάτσιο της καταστροφής...

Σκηνή 1η: Ο Μ. είναι απόφοιτος γυμνασίου, καταμετρητής στη ΔΕΗ. Έχει μη ελεγχόμενο ωράριο, αλλά είναι γενικά συνεπής στη δουλειά του. Επί της ουσίας, δεν δουλεύει πάνω από 3-4 ώρες την ημέρα. Ομολογεί στη φίλη του τη Ν. που είναι αρχισυντάκτρια, με πανεπιστημιακή εκπαίδευση και σχεδόν 30 χρόνια στη δουλειά, οτι ντρέπεται που αυτός αμείβεται με 2500 καθαρά - και αυτή με το ζόρι 1700. Ξαφνικά συνειδητοποιεί οτι αυτό που θεωρούσε κατάκτηση και “μαγκιά”, απότοκο ενός απαράδεκτου και βλαπτικού συνδικαλισμού, ίσως είναι μια από τις αιτίες που φτάσαμε, εδώ που φτάσαμε.

Σκηνή 2η: Στο μετρό, την ημέρα της Πρωτομαγιάς, μετά τη συγκέντρωση που έμοιαζε σαν ψιχαλισμένο πεζοδρόμιο. Ίσως γιατί είναι πρόσφατες οι αποκαλύψεις με τη ΓΕΝΟΠ, ίσως γιατί ο κόσμος γυρνάει συνολικά την πλάτη σε αυτόν τον συνδικαλισμό. Η παρέα των τριών οικτίρει τους εργαζόμενους που δεν κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις, “ζώα, είναι ζώα”, μια χαρακτηριστική αποστροφή. Σχολιάζουν την επικαιρότητα και με πολλά τς, τς, τς καταλήγουν: “Σκέψου να μην είχαμε και κομμουνιστικό κόμμα - φαντάσου τι γίνεται στις άλλες χώρες”...

Σκηνή 3η: Στο πλοίο από την Ιταλία. Εύσωμος φορτηγατζής από το βορρά βρίζει την κυβέρνηση, κάποια στιγμή πετάει κάτω το κουτί με τα τσιγάρα του “Χρυσή αυγή θα ψηφίσω, η μόνη λύση”. Λίγο μετά ηρεμεί - και αρχίζει και παραθέτει πώς κατά λάθος πήρε τέσσερα πλαστά τιμολόγια, μιλάει για το όργιο των παρανομιών που βρίσκεται στο αμπάρι του πλοίου, για το πώς δεν επιθυμεί “να κάνει συνέταιρο την εφορία”...



Όλες οι αποχρώσεις της σύγχυσης, βρίσκουν τη θέση τους σε μια νέα εικόνα της ζωής μας. Από τον ακροατή, που αφού άκουσε το σχόλιο μου για τις δημοσιογραφικές εκλογές (όπου απογοητευτικά λίγα άλλαξαν, δυστυχώς), με προέτρεψε να μην ψηφίσω “το ψηφοδέλτιο που έχει όλους τους δημοσιογράφους της φιλοκυβερνητικής Καθημερινής” (μόνο μια υπάρχει, όπως μπορείτε να δείτε), εως την συνδικαλίστρια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, που βλέπει με τρόμο να γκρεμίζεται η “ιερότητα” του συνδικαλισμού, όπως τον είχε μάθει, στη μετά Φωτόπουλο εποχή.

Οι “Αγανακτίστας” (η αρχική χρήση της κατάληξης δεν πιστώνεται στους Ατενίστας, αλλά στους Ονεδδίστας του old-boy), βάζουν και αυτοί το χεράκι τους: Είναι μια πρόοδος; Ναι. Θα οδηγήσει κάπου; Ενδεχομένως όχι. Πρέπει να κρίνουμε από τόσο νωρίς; Όχι.

Αν “η πλατεία ήταν γεμάτη, με αυτό το νόημα που έχει κάτι”, είναι γιατί αισθητικά έχει κατακτηθεί μια νίκη, απέναντι στον
χρεωκοπημένο τρόπο πολιτικο-συνδικαλιστικής έκφρασης, που αναπτύχθηκε τα τελευταία 35 χρόνια. Απέναντι στην ξύλινη γλώσσα, αισθητική του πανό, του βαριεστημένου συνθήματος και του απωθητικού “κάτω τα ξερά σας, ο ιμπεριαλισμός κλπ. κλπ.”

Όχι όμως μόνο αισθητικά, αλλά και πολιτικά. Το ακηδεμόνευτο, το αυθόρμητο, το απλό και σύγχρονο και ανθρώπινο (που άρχισε με τις συγκεντρώσεις με τα μαύρα, για τις φωτιές της Πάρνηθας), η χρήση των μέσω κοινωνικής δικτύωσης είναι ενθαρρυντικά. Η επαναφορά της πραγματικά ειρηνικής διαδήλωσης, ως μέσου διαμαρτυρίας όταν πραγματικά αξίζει (κι όχι δυόμιση φορές την ημέρα κατά μέσο όρο, έστω και από 50 άτομα), που δεν επιτρέπει την κουκούλα, την τυφλή σύγκρουση και το άθλιο κρυφτό με τα ΜΑΤ, η έμπρακτη καταδίκη της βίας, η απουσία φανατισμού, τα χρώματα, οι εφευρετικές κατσαρόλες, οι μουσικοί είναι πολύ θετικό βήμα - ειδικά για μια χώρα που εξέθρεψε και μετά ανεχόταν επί δεκατίες την τριτοκοσμική “στράτευση” μιας άλλης εποχής.

Οι αφέλειες* για άμεση δημοκρατία (αλήθεια, πόσοι θα μιλήσουν στη συνέλευση όταν “γίνουμε ακόμα περισσότεροι”, όταν τώρα θέλει ώρες;), τα εμπρηστικοχαβαλεδιάρικα συνθήματα της τρομοκράτησης “έρχονται κρεμάλες”, “να καεί το μπουρδέλο η Βουλή” και ότι στοχοποιεί “τους 300”, οι μούτζες οι ελληνικές σημαίες, η καταδίκη του μνημονίου γενικώς και αορίστως (χωρίς απάντηση για το ποιός θα μας δανείζει, μόλις τελειώσουν τα λεφτά σε κανένα μήνα), η καφενειακή αντιμετώπιση των λύσεων, η δυσκολία ομογενοποίησης στόχων και η “αφύπνιση” από ένα σύνθημα που δεν υπήρξε ποτέ , η απόπειρα "προσεταιρισμού" των κινητοποιήσεων από Πελεγρίνη/Θεοδωράκη και άλλους καθηγητές είναι όλα αρνητικά σημάδια. Αλλά ελπίζει κανείς, όχι καθοριστικά.


Αν λοιπόν, η μαζική προσέλευση στις πλατείες έχει να προσφέρει κάτι, αυτό είναι κυρίως στη μαζική αφύπνιση, στο οτι πρέπει το κάθε γρανάζι μιας οργανωμένης πολιτείας να ξανακάνει όσο το δυνατόν καλύτερα τη δουλειά του. Όχι με καταδίκη και καταβαράθρωση των θεσμών - ακόμα και των πιο χρεωκοπημένων. Αλλά με πλήρη αναβάπτιση τους.

Κάτι που ως συνολική εικόνα, αυτή η χώρα, αρνείται να κάνει - από την κορυφή ως τα νύχια. Από τον παλαιοκομματικό υπουργό ή βουλευτή που κωλυσιεργεί και αρνείται, ως τον συνδικαλιστή και τον εκπρόσωπο συντεχνίας που εκλιπαρεί να μη χαθεί η ΔΕΚΟ του ή τα προνόμια του - και από τον προϊστάμενο στη δημόσια διοίκηση, ως τον μικροεπιτήδειο/τηδευματία, που θέλει να παρακάμψει την ουρά με το Χιουντάι ή τη Μερσεντέ του.

Μια ολόκληρη χώρα παίζει κατενάτσιο (σαν τη Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ, μου είπαν κάτι φίλοι - μόνο που εκεί ήταν αταίριαστο στην ψυχολογία τους, αντίθετα με μας). Αρνείται να δει οτι πέρα από την κρίση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και την ευρωπαϊκή μυωπική κατρακύλα, η Ελλάδα οφείλει να σκύψει στις αδυναμίες που την κατέστησαν σχεδόν μια διεφθαρμένη μπανανία μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μια ιδιότυπη χώρα της Αφρικής που κατοικείται από μια ιδιότυπη κοινωνία ικανών παραιτημένων. Και να πείσει οτι θα αλλάξει ρότα...

Η αλήθεια είναι οτι είναι είναι νωρίς, μέσα σε ένα χρόνο, να δει κανείς τις αγκυλώσεις δεκαετιών να εξαφανίζονται. Ίσως, πολύ σοφά, η ζωή προβλέπει ένα σοκ, για να μπορέσουν να επέλθουν οι αλλαγές. Αλλά πόσο ακόμα πιο βαθειά πρέπει να μπει το μαχαίρι στο λαιμό, για να κινητοποιηθούμε; Όχι στις πλατείες (μόνο), αλλά στην καθημερινότητα στην πράξη, στη δουλειά, στο δήμο, στη δημόσια διοίκηση, παντού.

Πολλοί πιστεύουν οτι αυτά που πρέπει να γίνουν, θα γίνουν γιατί υπάρχει η τρόικα - κι ο εξαναγκασμός. Άλλοι πάλι, οτι αν δεν το θελήσουμε πραγματικά, δεν θα γίνουν ποτέ. Θα επιβληθεί (σύντομα) η επανάσταση των σιωπηλών; Γιατί τα λεφτά τελειώνουν...

*Διορθώνω, με την έκφραση μου αυτή εννοώ τις λαϊκές συνελεύσεις, με τις οποίες δεν είμαι αντίθετος, αλλά δεν μπορούν να οδηγήσουν στη διακυβέρνηση μιας χώρας - στο ορατό μέλλον τουλάχιστον. Αντιθέτως, είμαι αναφανδόν υπέρ των τακτικών δημοψηφισμάτων, για μείζονα και ελάσσονα ζητήματα, όπως το έχω δει να γίνεται εδώ και δεκαετίες στις Ηνωμένες Πολιτείες - και θεωρώ οτι είναι απολύτως επιθυμητή έκφραση "άμεσης δημοκρατίας"...









H φωτό είναι από το www.flickr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "The Bottle" του Αμερικανού Gil Scott-Heron, που είχε γράψει το περίφημο The Revolution Will Not Be Televised και πέθανε το Σάββατο.

Η συνταγή

Το πρώτο κομμάτι της ώρας, πρέπει οπωσδήποτε να είναι (κατά τα γούστα μου) instrumental. Κινηματογραφικό, μινιμαλιστικό ή ένα μικρό jazz αριστούργημα (χωρίς “δυσκολοχώνευτες” bop παρεκτροπές), είναι ότι πρέπει. Κάτι που να συγκινεί και να ξαφνιάζει, να μην είναι συνηθισμένο άκουσμα - ας είναι και πολύ γνωστό, αλλά ξεχασμένο. Ειδικά “το κομμάτι των 7μμ” πρέπει να είναι διαμαντάκι. Αν είναι και από βινύλιο, ακόμα καλύτερα - ο ήχος του είναι απαράμιλλος.


Το δεύτερο και το τρίτο κομμάτι έχουν μεγάλη σημασία. Καλύτερα από cd, τα mp3 να τα χρησιμοποιείς μόνον όταν είναι απαραίτητο - ο “σκληρός” τους ήχος εντοπίζεται από ένα καλό σύστημα αυτοκινήτου κι από τα εξασκημένα αυτιά που θέλεις να κερδίσεις. Με στίχο, οπωσδήποτε. Και ει δυνατόν με ονειρικό ύφος, είτε από τη βραζιλιάνικη, είτε από την αγγλοσαξωνική δισκογραφία. Ήρεμο - όχι στα βαθιά νερά της world music (ακόμα). Να αφήνουν τον ακροατή να μπαίνει στη γαλήνη μιας απογευματινής εκπομπής, είτε βραδιάζει άμεσα (όπως το χειμώνα), είτε ακόμα είναι ο ήλιος ψηλά, όπως το καλοκαίρι.

Ανάλογα με τον καιρό, επιζητείς και τη συνέχεια: Λίγο big band ή swing ήχος για το κρύο και τη βροχή, λίγο πιο “αέρινα” κομμάτια το καλοκαίρι. Η ατμόσφαιρα της latin ή οι μουσικές από τα τροπικά δεν θερμαίνουν πάντα την ατμόσφαιρα, αν ο ουρανός είναι βαρύς.

Οι μελαγχολικές μελωδίες δεν προκαλούν πάντα θλίψη και εσωστρέφεια - οξύνουν την ευαισθησία, αρκεί να μην το παρακάνεις. Μόνο που δε μπορείς να γυρνάς πολύ συχνά πίσω σε αυτές, γιατί η πρόοδος της εκπομπής πρέπει να είναι αισιόδοξη, χαρούμενη, φωτεινή. Έτσι τα σκαμπανεβάσματα πρέπει να έχουν μια μέση ροή προς το εντονότερο.

Οι κουβέντες και τα σχόλια πρέπει να έρθουν σταδιακά. Βολέψου στην ατμόσφαιρα της εκπομπής - κι άσε και τον ακροατή να κάνει το ίδιο. Το πρώτο σχόλιο μπορεί να είναι από την επικαιρότητα, αλλά κοντά στο δελτίο των 6.30, που έρχεται. Αφού θα τον βάλεις που θα τον βάλεις τον ακροατή στη σκληρότητα της ειδησεογραφίας, ας τον προετοιμάσεις με τον δικό σου τρόπο, λίγο πριν.

Στις 7 παρά 25, το πρώτο κομμάτι είναι παλιό, γνωστό - pop ή rock. Αντίστιξη στο ύφος του σταθμού. Αυτό που θάθελαν όλοι να θυμηθούν, αλλά είχαν ξεχάσει. Ο Clapton, οι Stones και τα rock γκρουπάκια έχουν μεγάλη επιτυχία. Το αμέσως μετά πρέπει να είναι στο world ύφος του σταθμού, εκτός αν κάτι “κολλάει’ πολύ ωραία με την έναρξη του ημιώρου.

Τα μεγάλα σχόλια πρέπει να γίνονται στο τέλος ορχηστρικών κομματιών. Ποτέ δεν πατάμε τον στίχο στην έναρξη του κομματιού, εκτός αν δεν μετρήσουμε σωστά την εισαγωγή, οπότε δέρνουμε τη γλώσσα μας. Αν είμαστε φλύαροι, καλύτερα στο κενό. Παγίδες είναι τα κομμάτια που αρχίζουν με vocals, αν δεν το θυμηθείς, την πάτησες.

Στο τέλος του ημιώρου, πριν τη διακοπή, πρέπει να ανεβάζεις το tempo. Ίσως και να παίζεις τα πιο “νόστιμα”, για να τσιγκλάς το ενδιαφέρον του ακροατή να μείνει. Δώσε μικρά, σύντομα "δωράκια", από όλες τις εποχές και όλα τα στυλ, στους ακροατές σου. Μη φοβάσαι τα "δύσκολα" είδη, όπως το funk - ταιριασμένο ωραία, αρέσει σε όλους.

Την ποιότητα και το εύηχο δεν πρέπει να την διακυβεύεις ποτέ. Μην κουράζεις και μη διώχνεις. Επιτρέπονται δέκα αποτυχίες το εξάμηνο. Τίποτα δεν πρέπει να περνάει την κρισσάρα, αν δεν έχει δοκιμαστεί - και δεν είναι της απολύτου αρεσκείας σου. Έχεις να διαλέξεις από χιλιάδες ωραίες γυναίκες (για να συνοδεύσεις γύρω στις 25 κάθε βράδυ), ποιός ο λόγος να κάνεις εκπτώσεις στην ευχαρίστηση των ακροατών σου; Οι πειραματισμοί είναι μόνο για τις πολύ κεφάτες μέρες - και για τον πολύ έμπειρο παραγωγό, που πιάνει το καλό, “prima vista”.

Το κομμάτι που παίζεις πρέπει να σου αρέσει - ακόμα κι αν εκείνη την ώρα εφαρμόζεις αναλογίες με τις διάφορες γλώσσες και κουλτούρες. Γι αυτό σε διαλέγει ο ακροατής - για να σου αρέσει και να το δείχνεις. Αλλά πρέπει συνέχεια να σκέφτεσαι, σα να είσαι “εκείνος”. “Εκείνος”, που δεν ενδιαφέρεται ούτε για τις γνώσεις σου, ούτε για τη φιγούρα σου - θέλει καθαρή, ανόθευτη, μουσική απόλαυση. Αισθητική σε κάθε βήμα.

Ακόμα καλύτερα, αν μαζί του δοκιμάζεις την έκπληξη, από ένα κομμάτι που είχες ξεχάσει πόσο συγκινητικό είναι ή δεν είχες ανακαλύψει ακόμα στη δισκοθήκη σου. Δεν είχες αντιληφθεί πόσο ταίριαζε σε μια δεδομένη καμπή της μουσικής σου ροής. Ή πόσο ταιριάζει με ένα σχόλιο που θέλεις να κάνεις - ο ακροατής μπορεί να νομίσει οτι το είχες σχεδιάσει, αλλά το ένστικτο σου τα ταίριαξε. Μη φοβηθείς τη συγκίνηση - δείξτην! Κάνε τα χιλιάδες αυτιά κοινωνούς της ηδονής και της έκπληξης σου. Τραγούδησε το δέσιμο της φωνής σου με τη μουσική - χωρίς να “τραγουδάς”. Μίλα πάντα ολοκληρωμένα και με τελεία.

Η μαγεία είναι οτι παρεμβαίνεις και με το Λόγο και με την τέχνη. Η γοητεία της “κυβερνητικής” είναι οτι πρέπει να συντονίσεις επικοινωνία από τηλεφώνου και υπολογιστή, συνεννόηση και καταγραφή playlist, ιδέες για σχόλια και κομμάτια. Πάντα να σκέφτεσαι πώς ακούει ο άλλος, βλέποντας τον ουρανό, από το παράθυρο του ή το αυτοκίνητο του.

Η ευχαρίστηση είναι λίγο παραπάνω από αυτή του dj, που βλέπει τον κόσμο να χορεύει μπροστά του. Δημιουργείς μια ατμόσφαιρα, παράγεις μια live σκηνοθεσία, επιζητάς να κινητοποιήσεις το “έτερον ήμισυ”, τον ηχολήπτη - από την επιδεξιότητα και το κέφι του οποίου εξαρτάται η αισθητική σου τελειότητα.

Το φινάλε πρέπει να είναι θριαμβευτικό, κάτι σαν μια διαρκής ανηφόρα προς το φωτεινό και το λαμπερό. Αν η ολοκλήρωση δεν σε βρίσκει λαχανιασμένο και ευτυχή, τότε έχεις αποτύχει στο να δώσεις τον εαυτό σου. Γιατί αυτό κάνεις εδώ, προσφέρεις μια ακουστική νησίδα ευωχίας, ένα καταφύγιο καλής διάθεσης, ένα καθαρτήριο σκέψεων και συναισθημάτων. Αν διεκπεραιώνεις, είσαι μια ενέργεια που πέρασε και δεν άγγιξε - ή είναι άλλη μια κακή μέρα, χωρίς κέφι.

Αν κάποιοι πάνε να σου κόψουν αυτό το κέφι, δεν μπορείς παρά να εγκαταλείψεις. Και να αφήσεις αυτή την τόσο προσωπική επικοινωνία “γι αργότερα” στη ζωή, όταν θα ξανασυναντήσεις ανθρώπους που εκτιμούν το αυτονόητο...









H φωτό είναι από το www.willamette.edu και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "La Recetta" του Αμερικανού τραγουσιστή των Delinquent Habits, Kemo The Blaxican

To "θλιμμένο σώμα"

Ίσως δεν όσο συγκλονιστικό είναι μια ζωντανή παράσταση μπροστά στα μάτια σου, ο Wim Wenders όμως, κατάφερε, με περισσή λατρεία (και με τη βοήθεια της τεχνολογίας 3D), να αποδώσει τη συγκίνηση και τη θλίψη στην τέχνη της μεγάλης Γερμανίδας χορογράφου.


Ο κόσμος της Pina Bausch είναι αυτός του υπαρξιακού πόνου, της αναζήτησης, της μοναξιάς - του “θλιμμένου σώματος” όπως πολύ σωστά ειπώθηκε γι αυτήν - αλλά και της σιγουριάς και της σταθερότητας, που πηγάζει από τη δύναμη. Πρώτα από όλα, από την αφιέρωση και την αδιάκοπη δουλειά. Δουλειά, που αποτυπώνεται στην εξαιρετική αυτή ταινία-ντοκυμαντέρ, που γυρίστηκε πριν και μετά τον θάνατο της, με τους δεκάδες χορευτές της να μιλούν για τη σχέση τους μαζί της, για τον ιδιίτερο τρόπο με τον οποίο τους έκανε να δουλεύουν και να δημιουργούν, που τους “έγδυνε” με το βλέμμα και τους έβγαζε τα πιο βαθειά κρυμμένα συναισθήματα.


Ακόμα κι αν δεν έχει κανείς ιδιαίτερη σχέση με τον χορό, αξίζει να δει αυτή την άκρως γοητευτική δουλειά, τα κομμάτια από τις παραστάσεις της Pina, τα “φουτουριστικά κάδρα” που στήνει ο Wenders στο Wuppertal, έδρα του Χοροθεάτρου της (εντυπωσιακό το εναέριο τραμ), αλλά τις (voice over) εξομολογήσεις των συνεργατών της.


Κι αν προς τη μέση της ταινίας, εθισμένος κανείς στη συνήθη πορεία μιας μυθοπλαστικής ταινίας, κουράζεται περιμένοντας μια “εξέλιξη”, μόλις συνειδητοποιεί οτι σε λίγο “η παράσταση τελειώνει”, αναζητάει αμέσως περισσότερη ακόμα δόση αυτής της κομψής αισθητικής, που χαρακτήριζε όλη την παρουσία αυτού του πρόωρα χαμένου “ιερού τέρατος”...

Θα μου μείνουν η βουτιά στην αγκαλιά, η κίνηση που εξέφραζε την “αλεγκρία της ζωής” - και βεβαίως η καταπληκτική παρέλαση των χορευτών. Η απόλυτη αισιοδοξία, μέσα από την ομορφιά της εμπνευσμένης και ομαδικής δουλειάς.


“Χορέψτε, χορέψτε, αλλιώς είμαστε χαμένοι” - αυτή ήταν το μότο της, η απελπισμένη της έκκληση. Η τέχνη είναι αυτό που πρέπει να γεμίζει τη ζωή μας, ώσπου οι ιδέες μας να γίνουν πράξη. Γιατί αυτό είναι που οδηγεί στον “επόμενο” πολιτισμό.



Μια γεύση, από το trailer της ταινίας, που προβάλλεται μέχρι το τέλος του μήνα.

Σύντομες κριτικές από την Telegraphκαι την Guardian










Οι φωτό είναι από τα www.thelittleshadow. wordpress.com, www.screendaily.com, www.artificial-eye.com, www.telegraph.co.uk

Το post συνοδεύεται από το "O Leaozinho" του Βραζιλιάνου Caetano Veloso, που ακούγεται στην ταινία.