Το Outdoor έγκλημα...

Λεωφόρος Κηφισίας, ένα πρωί του περασμένου Αυγούστου, ώρα 7. Ο Αποστόλης Μολυβιάτης οδηγεί το αυτοκίνητο του στη δεξιά λωρίδα και σύμφωνα με την επίσημη πραγματογνωμοσύνη, σέβεται απόλυτα τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας: Φοράει τη ζώνη του και δεν υπερβαίνει τα 50 χλμ/ώρα. Αριστερά του, στη μεσαία λωρίδα, προπορεύεται ένας τεχνίτης, που πηγαίνει κι αυτός στη δουλειά του.

Ο τεχνίτης κάνει δεξιά για να στρίψει, αλλά δεν βλέπει τον Αποστόλη, καθώς ο τελευταίος είναι στο λεγόμενο “τυφλό σημείο”, μεταξύ καθρέφτη και πίσω κολόνας του αυτοκινήτου - έχει συμβεί σε όλους μας. Η σύγκρουση των δύο αυτοκινήτων δεν είναι καθόλου σφοδρή, αφού κινούνται με περίπου την ίδια ταχύτητα - σε άλλη περίπτωση θα ήταν απλώς μια μικρή ζημιά “φανάρι με φανάρι”, αριστερό μπροστά με πίσω δεξιά. Ωστόσο, αναπόφευκτα, τα δύο αυτοκίνητα χάνουν την ευθύγραμμη πορεία τους. Ο τεχνίτης πέφτει δεξιά πάνω σε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα, πάνω στη νησίδα που χωρίζει τη λεωφόρο με τον παράδρομο, ευτυχώς μετωπικά - και λόγω της μικρής ταχύτητας τραυματίζεται ελαφρά. Το αυτοκίνητο του Αποστόλη όμως κάνει μια “σβούρα” και καταλήγει πάνω στην προηγούμενη πινακίδα, προσκρούοντας στην πακτωμένη (και χοντρή) μεταλλική κολόνα, με την πόρτα του οδηγού. Αν αυτή δεν υπήρχε, το ατύχημα θα ήταν σχεδόν ανώδυνο. Χτυπώντας με το κεφάλι, ο Αποστόλης σκοτώνεται ακαριαία. Είναι μόλις 21 ετών...


Η Νόρα Μολυβιάτη μιλάει για τον μικρό της αδελφό με το παγωμένο βλέμμα της “ρεαλιστικής απελπισίας”, που έχει κάποιος, όταν συνειδητοποιεί πόσο βαθιά χωμένη στη διαφθορά και στην αδιαφάνεια είναι οι θεσμοί μας - και ειδικά η τοπική αυτοδιοίκηση. “Προσπάθησα επί μήνες να αναζητήσω την εταιρεία που είναι υπεύθυνη γι αυτές τις πινακίδες. Ο Δήμος Χαλανδρίου με παρέπεμπε στην αντίστοιχη Δημοτική Εταιρεία εκμετάλλευσης, ο Διευθύνων Σύμβουλος της οποίας αρνήθηκε συστηματικά να μου απαντήσει, υπεκφεύγοντας - και επέστρεφε το επίσημο αίτημα μου πίσω στο Δήμο. Οργανωμένη κάλυψη και κοροϊδία”. Δημοσιογράφος σε τηλεοπτικό σταθμό η ίδια, έχει συμμετάσχει στην προσπάθεια των συγγενών των θυμάτων για την αποκάλυψη του οργίου της παρανομίας, γύρω από την υπαίθρια διαφήμιση. Δεν έχει όμως αυταπάτες για το πόσο απαθής είναι ο Έλληνας, αν το κακό δεν συμβεί και στον ίδιο: “Κακά τα ψέματα, όπως λέμε και στη επαγγελματική μας γλώσσα, το θέμα δεν πουλάει”...



Μαφιόζικες πρακτικές

Ένας άνθρωπος όμως έχει βαλθεί να αποδείξει το αντίθετο. Ο Μανώλης Σταυρουλάκης έχει εγκαταλείψει κάθε άλλη δραστηριότητα εδώ και πέντε χρόνια, από τότε που σκοτώθηκε ο 25χρονος γιός του, πάνω σε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα, λίγο πιο ψηλά, στη Λεωφόρο Κηφισίας - και μάχεται “δονκιχωτικά” κατά των παρανομιών εταιρειών και δήμων. “Τα θύματα είναι πολύ πάνω από 20, μόνο στην Αθήνα, την τελεταία τριετία. Κι όμως, υπάρχουν σαφέστατες προδιαγραφές για τις πινακίδες, που περιγράφονται κατά κύριο λόγο από τον 1604/86 και τον Κ.Ο.Κ, καθώς και τις αποφάσεις του ΣτΕ. Τη δεκαετία του ’90 άνοιξαν κάποια παραθυράκια, αλλά επί της ουσίας πρόκειται για ζήτημα διαφθοράς, με κύριους ενόχους δημάρχους, αντιδημάρχους και δημοτικούς συμβούλους”, εξηγεί.


Πρόσφατα, ο κύριος Σταυρουλάκης, αφήνοντας λουλούδια στο σημείο που σκοτώθηκε ο γιός του (η κολώνα βγήκε με δικαστική απόφαση και λίγο καιρό μετά “ξαναξεφύτρωσε” στην ίδια θέση, όπως βλέπετε στη φωτό), αντελήφθη λίγο πιο κάτω εργάτες να αναρτούν διαφημιστικό υλικό και έτρεξε να τους αποτρέψει. Φώναξε την αστυνομία του Αμαρουσίου και ζήτησε την εφαρμογή του νόμου και των εγκυκλίων. Όχι μόνο όμως παρατήρησε απροθυμία, αλλά πήρε και μια γεύση από τις τακτικές που ακολουθούν οι εταιρείες: Οι (μετανάστες) εργαζόμενοι, που επικαλέστηκαν τη “συντήρηση της πινακίδας”, προφανώς δασκαλεμένοι από τα αφεντικά τους, του έκαναν και αυτοί μήνυση - που θα την απέσυραν βεβαίως, αν απέσυρε κι αυτός τη δική του. Την ίδια ακριβώς τακτική ακολουθούν και οι νονοί της νύχτας, όταν κάποιος πελάτης διαμαρτύρεται για τη συμπεριφορά του “φουσκωτού” πορτιέρη και καλεί την αστυνομία - τον μηνύουν για “έργω εξύβριση”, ώστε να υποστεί και αυτός την ταλαιπωρία της ολονύχτιας κράτησης και του αυτοφώρου και να το διπλοσκεφτεί την επόμενη φορά. Ο κύριος Σταυρουλάκης αρνήθηκε και βρέθηκε με χειροπέδες, για αρκετές ώρες, ώσπου να παρέμβει η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και να διατάξει την απελευθέρωση του...

Αν ήταν μόνο αυτό, τα πράγματα θα ήταν καλά - η κουτοπονηριά και οι παρελκυστικές τακτικές δεν έχουν τέλος. Ως υπεύθυνοι των εταιρειών εμφανίζονται αλλοδαποί χωρίς διεύθυνση διαμονής ή υπερήλικες, που δε μπορούν να καταδικαστούν σε φυλάκιση. Πολλές φωτεινές πινακίδες ρευματοδοτούνται παράνομα από περίπτερα ή από άλλες παροχές. Πίσω στο 2005, όταν διαπίστωσε οτι ο Δήμος Αμαρουσίου δεν έπαιρνε την ευθύνη για την παράνομη πινακίδα, αρνούμενος ακόμα και τα όρια της δικαιοδοσίας του (!), ο κύριος Σταυρουλάκης άρχισε να ανακαλύπτει σημεία και τέρατα, που τον οδήγησαν σε δικαστική διαμάχη με Δήμαρχο, Αντιδήμαρχο και 7 Δημοτικούς Συμβούλους. “Έχω στοιχεία για διαχρονική και διακομματική απάτη. Στο Δήμο Αμαρουσίου, τα σταθερά έσοδα από τα ενοίκια διαφημιστικών πινακίδων ήταν κάθε χρόνο - κατά μέσο όρο - 1,4 εκατ. δραχμές. Μετά το 2002, έγινε το εξής καταπληκτικό: Τα επίσημα έσοδα μηδενίστηκαν. Όλα άρχισαν να γίνονται κάτω από το τραπέζι, με ιδιωτικά συμφωνητικά - και τα εκατομύρια (σε ευρώ πια) πήγαιναν ΟΛΑ στις τσέπες κάποιων”...



“Είναι πολλά τα λεφτά...”

Η πορεία της ασυδοσίας ανακόπηκε για λίγο, λόγω του ειδικού νομοθετικού πλαισίου, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες - και τις ειδικές εξουσίες που αυτό έδινε στον “Αθήνα 2004”, ειδικά στους μεγάλους οδικούς άξονες. Μετά πρωταθλητές ξαναέγιναν οι δήμοι των βορείων προαστείων, καθώς κεντρικές αρτηρίες, όπως η Κηφισίας, είναι προνομιακό γήπεδο αυθαιρεσίας. “Δεν υπάρχει δήμος στην Αττική όμως”, λέει ο Μανώλης Σταυρουλάκης, “που να μην έχει τουλάχιστον 350 θέσεις παράνομης διαφήμισης - εκτός από το Γαλάτσι και τη Νέα Ιωνία, που τις κατέβασαν. Έχω δει συμφωνητικό με ετήσιο αντίτιμο 1.800.000 ευρώ, μόνο για 50 θέσεις. Φανταστείτε το συνολικό τζίρο, εγώ τον υπολογίζω στα 400 εκατομύρια ευρώ. Μόνο στην Αττική υπολογίζουμε οτι υπάρχουν πάνω από 30 χιλιάδες παράνομες υπάιθριες διαφημίσεις, ενώ στο Λονδίνο μόνο 380 - νόμιμα φυσικά - σημεία”...


Ο Μανώλης Ανδριωτάκης είναι δημοσιογράφος και σκηνοθέτης, που ασχολήθηκε εκτενώς με το ζήτημα. “Πρώτα έγραψα ένα βιβλίο για την εξουσία της διαφήμισης κι έγινα το μαύρο πρόβατο” λέει γελώντας, “μετά έκανα και το ντοκιμαντέρ και το πράγμα ολοκληρώθηκε”. Στο 50λεπτο “Προσοχή: Φονικές Διαφημίσεις”, πρώην δημοτικοί σύμβουλοι και συγγενείς θυμάτων που πήγαν “κόντρα στο ρεύμα” καταθέτουν οτι δέχθηκαν ανώνυμες απειλές “να σταματήσουν να σκαλίζουν”. Ο Δήμαρχος Γαλατσίου ομολογεί οτι δέχθηκε ακόμα και παρέμβαση υπουργού της τότε κυβέρνησης, όταν καθάρισε το δήμο του από τις παράνομες υπαίθριες διαφημίσεις, χάνοντας έσοδα της τάξης των 250 χιλιάδων ευρώ το χρόνο.

Στο ίδιο ντοκιμαντέρ, καταγράφεται η συνεδρίαση της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής για την Οδική Ασφάλεια το 2008, όπου η βουλευτής της ΝΔ Φωτεινή Πιπιλή, επί χρόνια δημοτική σύμβουλος, κατέθεσε οτι γνωστός ιδιοκτήτης μεγάλης εταιρείας υπαίθριας διαφήμισης αποπειράθηκε να την δωροδοκήσει. Κατήγγειλε δε όλους ανεξαιρέτως τους Δημάρχους Αθηναίων, απο το Δημήτρη Αβραμόπουλο και μετά, για ανοχή της διαφθοράς στο ζήτημα της υπαίθριας διαφήμισης.

Η Φωτεινή Πιπιλή δεν μασάει τα λόγια της: “Όταν ο Αντώνης Τρίτσης με τοποθέτησε επικεφαλής της Εταιρείας Διαφήμισης και Τουρισμού - όπως λεγόταν τότε - του Δήμου Αθηναίων, άρχισα να πέφτω συνέχεια πάνω στη “νομενκλατούρα του Δήμου”. Όλο “δεν γίνεται” μου απαντούσαν. Πρόκειται για διαστρωματική (όλοι οι όροφοι του δημαρχείου), διακομματική, διαχρονική λαμογιά, στην οποία εμπλέκονται υπάλληλοι, δημοτικοί σύμβουλοι και αντιδήμαρχοι. Όταν είδαν οτι δεν τσιμπάω και δεν χρηματίστηκα (είχα και μάρτυρες στην απόπειρα), από εδώ το πήγαν, από εκεί το έφεραν, αφαίρεσαν όλες τις αρμοδιότητες για τις παράνομες διαφημίσεις από την Εταιρεία. Το 1999, η Βάσω Παπανδρέου, υπουργός ΠΕΧΩΔΕ τότε, με τοποθέτησε, προς τιμήν της, στο Δ.Σ της Εταιρείας Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων, για να αναλάβω την επικοινωνία, επί αείμνηστου Καλαντίδη. Δεν ξέρετε τι τραβήξαμε, με τις μηνύσεις και αγωγές, προς τον καθένα προσωπικά, από τις εταιρείες υπαίθριας διαφήμισης, τις πινακίδες των οποίων ξηλώναμε. Τρέχαμε συνέχεια στα δικαστήρια, όπου κατέπεσαν βέβαια όλες οι κατηγορίες - και κατάλαβαν οτι έτσι δεν πρόκειται να μας σταματήσουν. Αν με ρωτάτε δε τι έκανε τα τελευταία χρόνια, ο Περιφερειάρχης, ο κύριος Μανιάτης, που τοποθετήθηκε από τη ΝΔ και είναι αρμόδιος για οτιδήποτε αυθαίρετο δεν καθαιρούν οι δήμοι, θα σας απαντήσω “απολύτως τίποτα”. Μούγκα και αυτός.”



Η αρχή του τέλους;

Τον Σεπτέμβριο του 2009, με έκπληξη ψηφοφόροι και πολιτικοί αναλυτές είδαν τις διαφημιστικές κολώνες σε όλη την Ελλάδα να φιλοξενούν καταχωρήσεις, μόνο με τα πρόσωπα του Καραμανλή και του Καρατζαφέρη - έτσι κι αλλιώς τα κόμματα της αριστεράς και τα μικρότερα κόμματα καταφεύγουν στην (επίσης παράνομη) ανάρτηση μικρότερων αφισών, που συρράπτονται “παρασιτικά” γύρω από τις ίδιες κολώνες. Το ΠΑΣΟΚ είχε αποφασίσει να μη διαφημιστεί καθόλου υπαίθρια - μια απόφαση με πολιτικό ρίσκο.

Την 1η Φεβρουαρίου, ο υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης ζήτησε με παραγγελία του στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, την εφαρμογή των κειμένων διατάξεων για την υπαίθρια διαφήμιση - και οι δήμοι ενημερώθηκαν, σχεδόν αμέσως. Εκπροσωπώντας τους, ο Πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ Νικήτας Κακλαμάνης έσπευσε να τους υπερασπιστεί, απαντώντας οτι “οι δήμοι γνωρίζουν τις ευθύνες τους, οτι η αποξήλωση χρειάζεται πολλά χρήματα - κι οτι η Πολιτεία πρέπει να αλλάξει το νομικό πλαίσιο”...


Η διαφαινόμενη πρόθεση της νέας κυβέρνησης να βάλει τάξη στο χάος της υπαίθριας διαφήμισης, μάλλον δεν άρεσε στις μετρημένες στα δάχτυλα εταιρείες, που μοιράζονται μεταξύ τους την πίτα. Λίγο μετά, βοηθούσης και της κρίσης που άφησε πολύ διαφημιστικό χώρο ανεκμετάλλευτο, η Πανελλαδική Ένωση Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και Υπαίθριας Διαφήμισης “Ερμής” πέρασε στην αντεπίθεση, με μια καμπάνια, που μάλλον προκάλεσε το αντίθετο αποτέλεσμα, από αυτό που επεδίωκε - όχι και τόσο έξυπνο για διαφημιστές.

Οι εταιρείες outdoor επιχειρηματολογούσαν οτι σε όλη την Ευρώπη επιτρέπεται η διαφήμιση, ενώ στην Ελλάδα διώκεται, ενώ η επίκληση των “20 χιλιάδων που θα βγουν στην ανεργία” χαρακτηρίστηκε επιεικώς υπερβολική - χώρια η κουτοπονηριά της. Η γενική τους θέση, όπως προκύπτει από μισόλογα, off the record απαντήσεις και την πολύ περιορισμένη εμφάνιση τους στα μέσα, είναι οτι “αφού η πολιτεία δεν ορίζει τις νόμιμες θέσεις με σαφήνεια, κάπου πρέπει να βάλουν και αυτοί τις πινακίδες τους”. Επίσης επικαλούνται το γνωστό “όποιος έχει στοιχεία για παρανομίες να τα πάει στον εισαγγελέα”, ενώ αιωρείται ένα συνωμοσιολογικό οτι “συμφέροντα των ΜΜΕ που θέλουν όλη τη διαφήμιση δική τους, τους καταδιώκουν”. Μάλιστα, στο ερώτημα “αν το προσωπικό τους έχει τις νόμιμες εργασιακές σχέσεις ή αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης” απαντούν με το - “δήθεν προοδευτικό” αμίμητο - “γιατί, δεν πρέπει να δουλέψουν και οι μετανάστες”;

Η “εσωστρέφεια” πάντως αυτή δεν ταιριάζει με ένα αντιπροσωπευτικό κλαδικό όργανο που κινείται με διαφάνεια και νομιμότητα. Θα έλεγε κανείς οτι το πρώτο πράγμα που θα έκανε μια “ένωση” εταιρειών επικοινωνίας είναι να έχει site στο διαδίκτυο, με αναρτημένα γραφεία και τηλέφωνα - τουλάχιστον έναν Υπεύθυνο Δημοσίων Σχέσεων ή έναν spokesman. Δεν υπάρχει τίποτα. Σύμφωνα με τον Μανώλη Σταυρουλάκη, “δεν πρόκειται παρά μια φούχτα εταιρείες, που αποτελούν μαφία και λυμαίνονται το χώρο. Στην αγορά μπήκαν και μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες, που όταν διαπίστωσαν την έκταση της παρανομίας, αποχώρησαν, ενώ πολλοί από τους Διευθύνοντες Συμβούλους είναι πρώην δημοτικοί σύμβουλοι, που είδαν πώς γίνεται η δουλειά - και πέρασαν στην άλλη όχθη, μυρίζοντας περισσότερο χρήμα.”

“Ο κύριος Βλάχος, για παράδειγμα, Διευθυντής Ανάπτυξης της “Affichage”, ήταν Γενικός Γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου, επί Λεωνίδα Κουρή”, συμπληρώνει η Φωτεινή Πιπιλή. “Αυτοί που πρέπει να χτυπηθούν πάντως είναι οι δήμοι, στους οποίους γίνεται το μεγάλο πάρτυ των πλαστογραφιών και της παρανομίας, ώστε να μπει ένας δήμαρχος επιτέλους μέσα”, επιμένει ο κύριος Σταυρουλάκης.

Πράγματι, οι δήμοι έχουν ένα τεράστιο όπλο στα χέρια τους: Οι υφιστάμενοι νόμοι τους δίνουν τη δυνατότητα να επιβάλουν αυστηρά πρόστιμα στους ιδιοκτήτες των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων, από τα οποία θα μπορούσαν με άνεση να χρηματοδοτήσουν τις εργολαβίες αποξήλωσης. Το οτι δεν το κάνουν, αποδεικνύει πόσο διαβρωμένη είναι η λειτουργία τους, αλλά και πόσο οι “υπόγειες διαδρομές” αποτρέπουν ακόμα και την εφαρμογή αποφάσεων δημοτικών συμβουλίων, για την απομάκρυνση της παρανομίας. Δεκάδες αποφάσεις και γνωμοδοτήσεις εισαγγελέων, του ΣτΕ, του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης και του Συνήγορου του Πολίτη αγνοούνται συστηματικά. “Οι δήμοι κάνουν συνεχώς μειοδοτικούς διαγωνισμούς, για να αναθέσουν την εργολαβία αποξήλωσης, αλλά κατά ένα περίεργο τόπο κυρήσσονται όλοι άγονοι”, επισημαίνει η Νόρα Μολυβιάτη, μετά από προσωπική της έρευνα. “Όσο δε για τις εταιρείες υπαίθριας διαφήμισης, δεν βάζουν σχεδόν ποτέ το όνομα τους πάνω στις παράνομες πινακίδες, ώστε να μην εντοπίζονται - και για τις ξεχωρίζουν κολλάνε αυτοκόλλητα διαφορετικού χρώματος για την κάθε εταιρεία...”


“Οι παράνομες πινακίδες είναι διπλά εγκληματικές”, λέει ο Μανώλης Ανδριωτάκης, “ΚΑΙ αποσπούν την προσοχή του οδηγού π.χ. σε μια επικίνδυνη στροφή ΚΑΙ αποτελούν βαριές φονικές κατασκευές, αν προσκρούσει επάνω τους ένα όχημα. Το χειρότερο είναι οτι οι ίδιες οι εταιρείες διαφημίζουν στον πελάτη την ικανότητα της πινακίδας να “τραβάει το μάτι” - και μετά αρνούνται την όποια ευθύνη τους για ένα ατύχημα”. Στο ντοκιμαντέρ του, η δικηγόρος που τις εκπροσωπεί μιλάει στη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της Βουλής για την “ελεύθερη έκφραση” που περιορίζεται, προκαλώντας την αντίδραση των παριστάμενων βουλευτών.



Η ώρα των πολιτών

“Δεν έχουμε να κάνουμε με κανέναν περιορισμό της ελεύθερης έκφρασης. Αντιθέτως, εδώ υπάρχει προσβολή του βασικού αγαθού της δημόσιας ασφάλειας, για να μη μιλήσουμε για το αισθητικό ζήτημα με την αφισορρύπανση”, απαντά ο Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Κωστής Παπαιωάννου. “Κανείς δεν κυνηγάει τη νόμιμη διαφήμιση, το ζητούμενο είναι να περιοριστεί η ασυδοσία. Αυτό που με ανησυχεί, με αφορμή την καμπάνια τους, είναι η προσπάθεια - στο όνομα της οικονομικής ύφεσης και της απειλής της ανεργίας - να υπάρξει μια έκπτωση στη νομιμότητα και στο σεβασμό των δικαιωμάτων. Ωστόσο, το οτι έσπευσαν να αμυνθούν έδειξε πανικό και διαφαίνεται η ενεργοποίηση ενός μηχανισμού αυτορρύθμισης, κυρίως από την πλευρά των μεγάλων διαφημιστικών εταιρειών - η Ένωση των οποίων απάντησε σε δημοσίευμα στο blog μου, διαχωρίζοντας επί της ουσίας τη θέση της. Μαθαίνω οτι πολλοί πλέον συμβουλεύουν τους πελάτες τους να αποφύγουν συνολικά την υπαίθρια διαφήμιση, ώστε να μη βρεθούν κατηγορούμενοι. Σημασία έχει πάντως, εκτός από το τι κάνει η Πολιτεία και το τι κάνουμε εμείς, η λέγόμενη “Κοινωνία των πολιτών” - και το πόσο είμαστε έτοιμοι να καταγράφουμε ποιός διαφημίζεται παράνομα, ώστε να αποφεύγουμε και την κατανάλωση τέτοιων υπηρεσιών και προϊόντων”.


Δύο είναι τα καινούργια στοιχεία στον υπερδεκαετή πόλεμο κατά της εγκληματικά παράνομης διαφήμισης: Πρώτον, η πολιτική βούληση από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, να ενεργοποιηθεί πλήρως ο νόμος, που προβλέπει πρόστιμα και διώξεις όχι μόνο κατά του ιδιοκτήτη της παράνομης πινακίδας, αλλά και του παρέχοντα τον χώρο ΚΑΙ του διαφημιζόμενου - κάτι που μπορεί να σημαίνει και την προσαγωγή με χειροπέδες, ενός κατά τα άλλα, “ανυποψίαστου” και καθώς πρέπει Διευθύνοντος Συμβούλου μεγάλης (ακόμα και κρατικής) εταιρείας. Μάλιστα, οι κυρώσεις είναι τριών ειδών: Διοικητικές, ποινικές και πρόστιμο για δαπάνες αφαίρεσης. Δεύτερον, η συμμετοχή των πολιτών, που καλούνται να εντοπίσουν, όχι μόνο τις προφανείς, αλλά και τις πιο “κρυμμένες” πινακίδες, να τις φωτογραφήσουν και να τις καταχωρήσουν στο site που δημιούργησε η κυβέρνηση στο www.illegalsigns.gov.gr. Μία-μία θα εντοπίζονται, θα επιβεβαιώνονται και θα καθαιρούνται, με τη συνεργασία της αστυνομίας.

Από την Τρίτη 20 Απριλίου, η ΕΑΧΑ, που καλύπτεται ακόμα από τη νομοθεσία των Ολυμπιακών Αγώνων και τις έκτακτες αρμοδιότητες στους μεγάλους αξονες, άρχισε από την Πειραιώς να καθαιρεί παράνομες πινακίδες. Από την Δευτέρα 26 Απριλίου, μπήκε και το Υπουργείο Υποδομών στο παιχνίδι, αφού έδωσε 15 ημέρες προθεσμία στους παρανομούντες. Στη Θεσσαλονίκη, κάτι άρχισε να κινείται, επίσης. Η ζούγκλα των αυθαιρεσιών των δήμων είναι το επόμενο πεδίο έρευνας: Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν για τον εισαγγελέα, το ΣΔΟΕ και τους άλλους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους.


Όμως, ακόμα κι αν κερδηθούν μερικές μάχες, ο πόλεμος δεν έχει κερδηθεί. Οι εταιρείες που τοποθετούν παράνομες πινακίδες είναι βέβαιο οτι θα προσπαθήσουν να τις κάνουν να “ξεφυτρώσουν” αλλού. Τα κόλπα είναι ατέλειωτα: Σε κάποιους δήμους, ο δήμαρχος διατάζει την αποξήλωση κάποιων παράνομων διαφημίσεων, παριστάνει και τον “μαχητή”, αλλά σε συνεννόηση με τις εταιρείες διπλασιάζει κάποιες άλλες πινακίδες, π.χ. στις στάσεις. Οι “ρυθμίσεις οφειλών”, που περιλαμβάνουν και τα πρόστιμα, πάνε κι έρχονται. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ανέφεραν οτι θα ανακοινωθούν σε αντίδραση απολύσεις και οτι θα εμφανιστεί νεοσύστατο “σωματείο εργαζομένων”, που θα κλαίει μπροστά στις κάμερες. Το βέβαιο είναι οτι αυτή η κουτοπόνηρη, αυθαίρετη και επικίνδυνη Ελλάδα πρέπει να φύγει. Κι αυτό είναι στο χέρι όλων μας...




Διαβάστε παλιότερα δημοσιεύματα στην Καθημερινή το 2006, στην Ελευθεροτυπία το 2007 και στην Αυγή το 2010.

Υπογράψτε κατά των παράνομων πινακίδων εδώ

Φωτογραφήστε τις παράνομες πινακίδες και αναρτήστε τις στo www.illegalsigns.gov.gr







Το Δ.Σ της Πανελλαδικής Ένωσης Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και Υπαίθριας Διαφήμισης “Ερμής” αποτελείται από τους: Chris Bojanovic, Managing Director της Affichage Hellas - Πρόεδρο, Γεώργιο Βήλο, General Manager της Remedy - Α’ Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Ανδριόπουλο, Managing Director της Master Media System - Β’ Αντιπρόεδρο, Λεωνίδα Λεωνίδου, Δικηγόρο - Γραμματέα, Αντώνη Βλάχο, Διευθυντή Ανάπτυξης Δικτύου της Affichage Hellas και Συγκοινωνιολόγο - Ταμία. Μέσω του τελευταίου, απευθύναμε το ερώτημα:

“Με ποιό σκεπτικό κάνατε την καμπάνια σας για την υπαίθρια διαφήμιση; Και πιο συγκεκριμένα:

Πιστεύετε, ως ένωση οτι κάποιοι καταδιώκουν τη νόμιμη υπαίθρια διαφήμιση ή μήπως οι αντιδράσεις έχουν να κάνουν με τις ευρύτατα διαδεδομένες παρανομίες;

Τι απαντά ο “Ερμής” στις καταγγελίες για όργιο μαύρου χρήματος στις συναλλαγές με τους δήμους και τις δημοτικές επιχειρήσεις;

Από τους 20 χιλιάδες εργαζομένους που αναφέρετε, μπορείτε να δώσετε στοιχεία για το πόσοι είναι νόμιμοι;”

Παρά τις επίμονες οχλήσεις επί τρεις εβδομάδες, ουδέποτε πήραμε απάντηση.





Ρωτήσαμε τον Δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη:

“Σε δηλώσεις σας στις 2.2.2010, απαντήσατε ως πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ στον υπουργό Δικαιοσύνης, που κάλεσε την τοπική αυτοδιοίκηση να αναλάβει τις ευθύνες της, οτι:

"Πολλοί Δήμοι προκειμένου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αυτενεργούν, βάζοντας για παράδειγμα πρόστιμο στον διαφημιζόμενο, προκειμένου αυτός να ελέγξει τον ιδιοκτήτη των παράνομων πινακίδων."

Γιατί η ΚΕΔΚΕ δεν κάνει σκληρή και έμπρακτη αυτοκριτική για τις ευθύνες των δημάρχων και το τεράστιο αλισβερίσι παρανομίας που γίνεται μέσω δημοτικών επιχειρήσεων, στο θέμα της παράνομης διαφήμισης; Οι δήμαρχοι δεν υποχρεούνται να επιβάλλουν τα πρόστιμα; Από αυτά δεν θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την αποξήλωση των παράνομων πινακίδων; Γιατί ζητάτε αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου;


Ιδού η απάντηση:

Το ισχύον θεσμικό πλαίσιο είναι πολυδαίδαλο, συχνά αντικρουόμενο και κοστοβόρο και δυσχεραίνει τους ελέγχους. Αποτέλεσμα; Η εικόνα αυθαιρεσίας που διαπιστώνεται και η οποία είναι εντελώς άδικο να χρεώνεται, και μάλιστα με τόσο σκληρές –και αναπόδεικτες- εκφράσεις συλλήβδην στους δημάρχους που, άλλωστε, έχουν μέρος μόνον της δικαιοδοσίας αφού υπεύθυνη είναι και η κρατική Περιφέρεια.

Στην αυτοδιοίκηση το θέμα μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα και γι΄αυτό αναθέσαμε μια μελέτη που κατέληξε σε πλήρη νομοθετική πρόταση την οποία υποβάλλαμε στο αρμόδιο Υπουργείο.

 Σε αυτό το πλαίσιο, προτείνουμε την προκαταβολή μεγάλου ποσοστού των διαφημιστικών τελών, την υποχρέωση να δοθούν εγγυήσεις και, σε περίπτωση παράλειψης, την καταβολή, δια νόμου, των διαφημιστικών τελών από τον διαφημιζόμενο προ της αναρτήσεων των διαφημίσεων. Ζητάμε, ακόμα, για κάθε διαφημιστικό πλαίσιο να υποβάλλεται υπεύθυνη δήλωση υπογεγραμμένη από πολιτικό μηχανικό και διπλωματούχο ηλεκτρολόγο. Ζητάμε να μειωθούν τα διαφημιστικά πλαίσια σε ένα ανά οικοδομικό τετράγωνο. Ζητάμε να θεσμοθετηθεί η υποχρέωση αναγραφής σε εμφανές σημείου του υπευθύνου στο όνομα του οποίου εκδόθηκε η άδεια ώστε η πινακίδια να αποξηλώνεται άμεσα από τον Δήμαρχο ή τον Περιφερειάρχη, όποιον κάθε φορά είναι υπεύθυνος, αν λείπει αυτό το στοιχείο. Και, βέβαια, προτείναμε, σε περίπτωση υποτροπής, να αφαιρείται, πρώτα προσωρινά και την τρίτη φορά οριστικά η άδεια της διαφημιστικής εταιρείας.

 Καταθέσαμε προτάσεις ρεαλιστικές που μας δίνουν αποτελεσματικά όπλα και ταυτόχρονα καθιστούν υπεύθυνους και τους διαφημιζόμενους ώστε και αυτοί να απαιτούν από τις διαφημιστικές εταιρείες το σεβασμό της νομιμότητας.







Το ρεπορτάζ αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Πέμπτης 06.05.10

Οι φωτό είναι από την Αθήνα, δύο από αυτές είναι δανεικές από το www.andriotakis.wordpress.com, μία από το www.antiphono.wordpress.com και η φωτό της Sade από το www.kidgeniusclothing.com

Το post συνοδεύεται από το "Is It A Crime?", από το "Lovers Live" της Βρετανίδας Sade.

Τι έγινε χθες στην ΕΡΤ

Γράφω μόνο όσα ξέρω - και όσο μπορώ πιο αχρωμάτιστα, σα να τα έλεγα σε δικαστήριο. Στην ΕΡΤ έφτασα λίγο πριν τις 8, η πύλη ήταν μισόκλειστη και υπήρχε ένα περιπολικό. ΜΑΤ δεν είδα πουθενά. Αργότερα έμαθα οτι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί, γνωρίζοντας οτι η Άννα Διαμαντοπούλου ήταν προσκεκλημένη του Γιάννη Πολίτη, στην εκπομπή “Προσκήνιο”, που μεταδίδεται μετά το κεντρικό δελτίο της ΝΕΤ, λίγο μετά τις 22.00, θα της “έστηναν καραούλι”, για να διαμαρτυρηθούν. Φαντάστηκα στην είσοδο. Αργότερα έμαθα επίσης οτι η υπουργός Παιδείας, ειδοποιημένη ή για άλλους λόγους που δεν ξέρω, ήρθε να μαγνητοσκοπήσει την εκπομπή πιο νωρίς. Χαρακτηριστικά μου είπαν οτι κατά τις 8.15 ήταν στο μακιγιάζ.

Μεταξύ 9.15 και 9.30 (αν θυμάμαι καλά), πήγα προς το μπαρ (κυλικείο καλύτερα). Για όποιον ξέρει το κτήριο, αυτό είναι στο κέντρο της μπροστινής πτέρυγας, στον 1ο όροφο - στον ίδιο όροφο είναι και τα περισσότερα στούντιο, μοντάζ και γραφεία της ενημέρωσης. Ξαφνικά βλέπω ΜΑΤ, είναι όλοι πολύ ψηλοί, πάνω από 1.90. Στέκονται μπροστά στην είσοδο του control (το στούντιο απ’ όπου γίνεται ο έλεγχος του δελτίου ειδήσεων). Από την πτέρυγα του ραδιοφώνου (άρα μπήκαν από το πλάι του κτηρίου), βλέπω να έρχεται μια ομάδα 30-40 ατόμων, με ένα πανώ και με γοργό βήμα - προφανώς τα ΜΑΤ, που ήταν έξω στην αυλή, δεν κατάφεραν να τους αποτρέψουν από το να μπούνε στο κτήριο και μπήκαν και αυτοί μέσα. Η ομάδα περνάει μέσα από το κυλικείο και πέφτει πάνω στο “τείχος” των ΜΑΤ. Κάποιοι συνάδελφοι προσπαθούν να περάσουν από το μπλόκο και διαπληκτίζονται, γενικώς. Η βασική δίοδος για την τροφοδοσία του control με θέματα έχει μπλοκάρει και οι εργαζόμενοι μέσα σε αυτό έχουν κλείσει την πόρτα. Οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί (φωνάζουν την ιδιότητα τους) λένε οτι θέλουν να πάνε στο στούντιο και φωνάζουν “Λαέ μη σκύβεις το κεφάλι κλπ.” Κάποιος από αυτούς έχει κάμερα και τραβάει συνέχεια.

Μετά από λίγο, φεύγω για να γυρίσω στην αίθουσα σύνταξης και να συνεχίσω την προετοιμασία του δελτίου. Βγαίνω ξανά στο διάδρομο, γιατί έρχονται συνάδελφοι πολύ ταραγμένοι και λένε οτι πέφτει ξύλο. Πάω αυτή τη φορά από πίσω από το μπλοκ των ΜΑΤ, αλλά στην ουσία δεν βλέπω, ακούω απλώς το βρισίδι και τις φωνές των εκπαιδευτικών. Συνάδελφοι μου μεταφέρουν οτι οι εκπαιδευτικοί προσπάθησαν να κάνουν “ντου”, να διασπάσουν τον κλοιό των ΜΑΤ και αυτοί απάντησαν με κλομπ. Το ξύλο έχει τελειώσει, δεν ξέρω πόσο διήρκεσε, ούτε από ποιόν (και αν) πήρε τέτοια εντολή ο επεικεφαλής τους. Άλλοι συνάδελφοι μου μεταφέρουν οτι οι εκπαιδευτικοί “τα ΄σπασαν” σε αντίδραση, αλλά αργότερα που περνάω από το σημείο δεν βλέπω παρά ένα σπασμένο τζάμι. Ίσως κάποια άλλα, τραπέζια και λοιπά, μαζεύτηκαν εύκολα.

Εν τω μεταξύ όμως (μαθαίνω από συναδέλφους), κάποιοι έχουν ανακαλύψει ένα πέρασμα προς το πλατώ της ΝΕΤ, εκεί που βρίσκεται η Μαρία Χούκλη και λέει δελτίο, προς το τέλος του - η ώρα είναι πια περίπου δέκα παρά τέταρτο. Μπουκάρουν μέσα, η ροή είναι ειδοποιημένη και “τραβάει” το σήμα πάνω της. Το δελτίο διακόπτεται. Από διηγήσεις άλλων μαθαίνω οτι η ατμόσφαιρα στην αρχή είναι τεταμένη, μετά τα πράγματα καλμάρουν, σιγά-σιγά το στούντιο γεμίζει από εργαζόμενους και μέλη της διοίκησης της ΕΡΤ. Γίνονται διαπραγματεύσεις.

Στην αίθουσα σύνταξης έρχεται ο Γιάννης Πολίτης, που έχει τελειώσει ανενόχλητος τη μαγνητοσκόπηση της εκπομπής, καθώς οι εκπαιδευτικοί δεν έφτασαν ποτέ εκεί. Η Διαμαντοπούλου έχει φυγαδευθεί από μία από τις πολλές πίσω πόρτες του κτηρίου. Όσο περνάει η ώρα, από τις 22.00 και μετά, συνειδητοποιούμε οτι η εκπομπή δεν θα βγει στον αέρα - τουλάχιστον προς το παρόν. Τελικά έπαιξε πολύ αργότερα, παράλληλα με το δελτίο της ΕΤ-1.

Εκ των υστέρων, μαθαίνω από έγκυρη πηγή οτι προτάθηκε στους εκπαιδευτικούς να τους παραχωρηθεί μια ώρα στην (αυριανή) πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ, ώστε να παρουσιάσουν τα αιτήματα τους και να γίνει διάλογος. Δηλώνουν οτι δεν εμπιστεύονται τις δεσμεύσεις της ΕΡΤ και τους αντιτείνεται “ωραία, θα κάτσουμε όλοι εδώ ως το πρωί, για να είστε βέβαιοι οτι δεν θα σας ξεγελάσουμε”. Τελικά προκρίνεται η λύση να μαγνητοσκοπηθεί μια δήλωση τους και να μεταδοθεί από το επόμενο δελτίο ειδήσεων, που είναι αυτό που παρουσιάζω εγώ, στις 23.00 από την ΕΤ-1.

Είμαι στην ώρα μου στο στούντιο, αλλά η έναρξη του δελτίου καθυστερεί. Τελικά στις 23.17 βγαίνουμε στον αέρα και αρχίζω το δελτίο με μια ανακοίνωση της διοίκησης της ΕΡΤ, που (επιγραμματικά) λέει οτι αν και διαφωνεί με τη βίαιη εισβολή στο στούντιο δίνει βήμα στη διαμαρτυρία των εκπαιδευτικών, ώστε να εκτονωθεί η κατάσταση. Στη συνέχεια, το δελτίο παίρνει την κανονική του μορφή (χωρίς τίτλους βεβαίως) και στη διάρκεια του με ενημερώνουν οτι συγκεντρώνεται κόσμος έξω από την πύλη της ΕΡΤ - και οτι κανείς δεν μπορεί να βγεί.

Το δελτίο τελειώνει στις 12 και δέκα περίπου και βγαίνοντας έξω μαθαίνω οτι η είδηση συζητείται σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές. Οι εκπαιδευτικοί έχουν φύγει, αφού έκαναν πορεία στη Μεσογείων. Η ΕΡΤ είναι ανάστατη, διοίκηση, διευθυντές και συνδικαλιστές είναι ακόμα εκεί. Φεύγω λίγο πριν τη μία.



H παρουσίαση από το www.tvxs.gr μαζί με βίντεο

Η παρουσίαση από το www.ert.gr και η ανακοίνωση της ΕΡΤ Α.Ε.

"Update": Μέχρι το BBC έφτασε η χάρη μας, που μάλλον μπέρδεψε τη Χούκλη με τη Διαμαντοπούλου...









Το εξώφυλλο του soundtrack της ταινίας "Good Night And Good Luck" είναι από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από τη φωνή της Αμερικανίδας Dianne Reeves στο εύγλωττο "TV Is The Thing This Year", από το soundtrack αυτό.

Shock treatment

Αυτή τη φορά μοιάζει όντως να έρχεται το τέλος της μεταπολίτευσης. Αλλά πώς; Με τις υπερβολές που ακούω, για “δοσιλογισμό” της κυβέρνησης κι οτι σήμερα "γυρίσαμε 30 χρόνια πίσω"; Με φληναφήματα περί δικομματισμού από θαυμαστές σταλινικών; Με κραυγές για “κρεμάλα στους πολιτικούς”, από ανθρώπους που άνοιξαν το δρόμο στο είδος της “δημοσιογραφίας” που συνοψίστηκε στους “50 τρόπους να του χαρίσετε μια πίπα”; Με την προσπάθεια (επί χρόνια) οπαδών ενός επιζήμιου αριστερού βερμπαλισμού να βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω, του στυλ “εγώ δεν έφταιξα σε τίποτα”; Με αρτηριοσκληρωτικές φωνές για εκτροπές από το πολίτευμα και επίκληση “σωτήρων”, που διακρίνονται για την οίηση και τη γλοιώδη ανέλιξη τους; Με οργή δημοσίων υπαλλήλων, που τώρα χάνουν επιπλέον δύο μισθούς, έχοντας ψηφίσει επί χρόνια Νέα Δημοκρατία ή και ΠΑΣΟΚ του χειρίστου επιπέδου;


Denial, Anger, Bargaining, Depression, Acceptance. Αυτά είναι τα πέντε στάδια του μελλοθάνατου. Και κάποιοι θέλουν να τα βαδίσουν όλα. Ή να σταματήσουν στην οργή και να ζητήσουν τα ρέστα από όλους τους άλλους. Σαν τον ασθενή που εισάγεται με οξύτατο ισχαιμικό επεισόδιο, μετά από χρόνια τσιγάρα, ποτά και τριγλυκερίδια - και του φταίνε οι γιατροί...

Θα προτιμήσω έναν άλλο δρόμο. Ναι, η χώρα είναι αφημένη (από όλους εμάς βέβαια) σε ένα πολιτικό προσωπικό ανεπαρκέστατο, στην καλύτερη περίπτωση - και εγκληματικό, στη χειρότερη. Ναι στην απόδοση ευθυνών, αλλά όχι έτσι γενικευμένα, απολίτικα, “όλοι είναι ίδιοι και διεφθαρμένοι”. Αυτό είναι το βούτυρο στο ψωμί του κάθε υποκριτή και καταπιεστή, από τον Χίτλερ ως τον Μπερλουσκόνι. Συγκεκριμένες ευθύνες, σε συγκεκριμένες πολιτικές και συγκεκριμένους ανθρώπους. Γιατί όταν φταίνε όλοι, δεν φταίει κανείς. Αν δεν τιμωρηθούν (πολιτικά έστω) κάποιοι για το λαϊκισμό και τη δημαγωγία τους, δεν πρόκειται ποτέ να αποθαρρυνθεί κανείς. Κι αν η κοινωνία δεν αναδείξει, με δική της πρωτοβουλία και ευθύνη, μια γενιά πολιτικών άλλου επιπέδου, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει.

Αν πιστέψουμε τη δημοσκόπηση της Kappa Research για το Βήμα, τα μηνύματα είναι πιο ενθαρρυντικά, από μια βόλτα στην τριτοκοσμική φημολογία και την καφενειακή μπουρδολογία (ακόμα και τραπεζικά στελέχη διέδιδαν μέχρι χθες οτι κηρύσσεται στάση πληρωμών και οτι η οικονομία καταρρέει): Οι μισοί αναγνωρίζουν την αναγκαιότητα προσφυγής στο δανεισμό, τα 2/3 πιστεύει οτι φταίει η οικονομία μας και όχι οι κερδοσκόποι και - το πιο αισιόδοξο - το 84% πιστεύει οτι η κρίση είναι ευκαιρία να αλλάξουμε, με βαθιές τομές.

Αυτό προϋποθέτει σοβαρή αυτοκριτική - από όλους. Από το ΠΑΣΟΚ για τη διαχρονική συμβολή του στον λαϊκισμό και στη διαφθορά. Από τη ΝΔ, για την καταστρεπτική πολιτική της τα χρόνια που ήταν στην εξουσία (και στην αντιπολίτευση επίσης). Από την αριστερά, για το μπόλιασμα της κοινωνίας με νοοτροπίες και αντιλήψεις, που πήγαν τη χώρα πίσω. Για να μην ενισχυθούν τα άκρα - και τελικά η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός, η δημαγωγία. Και με εμπιστοσύνη στη δημοκρατία - και όχι σε οποιαδήποτε άλλη φανφάρα, έξω από αυτήν.

Και πέραν αυτού, η πολιτική πρέπει επιτέλους να οδηγήσει σε λύσεις και πράξεις. Δεν μπορεί να καθόμαστε και να κοιτάμε το Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας να πεθαίνει (έστω χωρίς να επαιρόμαστε για τα “επιτεύγματα” μας, όπως αυτός ο αμετροεπής και απαράδεκτος δήμαρχος-πινόκιο, που τα βρίσκει όλα “καθαρά, ασφαλή και πανάκριβα”). Δεν μπορεί να υπάρχει εφοριακός που να αμείβεται με 3.900 καθαρά - τι έχει, τίποτα ειδικές σπουδές ή προσόντα; Δεν μπορεί να μην ελεγχθούν όλοι οι “καραμπινάτοι” ύποπτοι για διαφθορά και φοροδιαφυγή, όπως ο ανεκδιήγητος της Πολεοδομίας Σύρου, οι διάφοροι “νεόπλουτοι” εφοριακοί και τελωνειακοί, οι γιατροί των ακριβών περιοχών “που τους αγόρασε το ιατρείο ο πατέρας τους και μόλις άρχισαν” (ω, συνδικαλισμέ της κουτοπονηριάς!!!), αυτοί που καλύπτουν τις πισίνες με χλοοτάπητα για να μην τους πιάσει ο δορυφόρος (ω, αθάνατε Έλληνα ξεφτιλισμένε!!!) και όσοι πρέπει, τέλος πάντων, να πάνε και λίγο φυλακή, προς παραδειγματισμό.


Δεν μπορεί να έχουμε τόσο μεγάλο, διεφθαρμένο κατά τόπους και σπάταλο δημόσιο - αυτό πρέπει να το καταλάβουμε όλοι. Μια από τις θετικές “παρενέργειες” των μέτρων είναι οτι ίσως τώρα καταστεί λίγο λιγότερο ελκυστικό το κυνήγι μιας θέσης σε αυτό (αν και πολύ αμφιβάλλω για το ξερίζωμα αυτής της νοοτροπίας - ειδικά όσο παραμένουν ακόμα ο 15ος και ο 16ος στη Βουλή, γιατί είναι λέει “επιδόματα”!!!). Μια άλλη, θα έπρεπε να είναι οτι και η συνταξιοδότηση καθίσταται λιγότερο ελκυστική. Αλλά πού, κατά κύματα θα επιχειρήσουν να φύγουν...

Αν λοιπόν δεν συμβάλλουν κατά κύριο λόγο οι πολίτες, δεν θα οδηγηθούμε παρά στο επόμενο ΔΝΤ. Kαι αυτό σημαίνει, πρώτα από όλα, “εξαγώγιμη παραγωγικότητα”. Τι έχουμε να προσφέρουμε στους άλλους - τουρισμό και υπηρεσίες; Ας τις βελτιώσουμε δραματικά. Ας μειώσουμε τιμές και αυθάδειες. Πού είναι η φαντασία και η δημιουργικότητα του Έλληνα; Πού είναι η ευρεσιτεχνία μας και η οικολογική/βιολογική μας ποιότητα; Πού είναι οι έξυπνοι χειρισμοί μας;

Αν η ύφεση οδηγήσει απλώς σε περισσότερη φοροδιαφυγή (για να εκδικηθούμε το κράτος “που μας τα παίρνει”), σε μεγαλύτερη εσωστρέφεια και σε υψηλότερη αισχροκέρδεια/κουτοπονηριά, τότε όχι μόνο δεν θα συνέλθουμε ποτέ, αλλά μας περιμένουν και πολύ χειρότερα. Θυμίζω οτι η παραοικονομία εκτιμάται στο 30% του ΑΕΠ, δηλαδή περίπου στα 80 δις ευρώ το χρόνο. Αν είχαμε τα μισά από αυτά, δεν θα δανειζόμασταν σχεδόν καθόλου.

Γι αυτό, την επόμενη φορά που θα κράξετε τους ανεκδιήγητους που έβγαλαν το τραγουδάκι “Δεν θα μας πάρεις τις βίλες, το κοχίμπα και τα Καγιέν, Όλι Ρεν, Όλι Ρεν”, θυμηθείτε να κράξετε και το συγγενή σας με το αυθαίρετο, το διορισμό στο δημόσιο και την ψήφο στον βλαχαδερό πολιτικάντη. Αυτόν που παίρνει τις εργολαβίες και κλέβει στα υλικά. Και κυρίως, αυτόν που αγοράζει τα κουτσομπολίστικα περιοδικά και παρακολουθεί τον πολτό της κιτρινιάς και τον (απολιτίκ/φασίζοντα) εσμό των μεγαλο-τίποτα, στο γυαλί που το τηλεοπτικό μας κοινό διαμορφώνει επί χρόνια...





H φωτό του Jack Nicholson είναι αγνώστου προελεύσεως, η γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη από το www.kathimerini.gr και το οπισθόφυλλο από το www.rhonabennett. files.wordpress.com

To post συνοδεύεται από το αριστουργηματικό "Use Me" του Αμερικανού Bill Withers.

Έξι εικόνες από το Ιστορικό Κέντρο

Ο ύπνος της εξαθλίωσης, για ένα μετανάστη, σ' ένα από τα πιο βρώμικα πεζοδρόμια της Αθήνας, στη γωνία Σοφοκλέους και Πειραιώς..


Η εικόνα της έμπρακτης εγκατάλειψης και της αδιαφορίας. Κανένας δεν ασχολείται ούτε δίνει κίνητρα για την αποκατάσταση των εγκαταλειμένων κτηρίων, που γίνονται "καταφύγιο" για εκμεταλευτές εξαθλιωμένων, σκουπίδια και επιδημίες.


Μέρα-μεσημέρι στην οδό Μενάνδρου - και ο κύριος Κακλαμάνης ισχυρίζεται οτι η Αθήνα είναι μια καθαρή πόλη...


Πλατεία Κουμουνδούρου. Πολλοί άστεγοι προσπαθούν να κοιμηθούν τη μέρα, όπου βρουν, γιατί η νύχτα είναι δύσκολη και επικίνδυνη.


Το μοναδικό ιατρείο στο ιστορικό τρίγωνο που περιθάλπει τους μετανάστες, τους άστεγους και τους εξαθλιωμένους - θα έπρεπε να υπάρχουν τουλάχιστον δέκα τέτοια, φτιαγμένα από τον Δήμο (με τους 11 χιλιάδες υπαλλήλους)...


Στα απίστευτα βρώμικα πεζοδρόμια της Ευριπίδου, ζωή με το κομμάτι....





"Επί του πιεστηρίου": Αποκαλυπτικό κομμάτι του ΤVXS για τα σκάνδαλα του Δήμου Αθηναίων.

Οι φωτό είναι επαγγελματικές της Καρολίνας Κλωναρίδου και δημοσιεύονται, μαζί με τις λεζάντες που μου ζητήθηκε να γράψω, στο Esquire Μαίου.

Το post συνοδεύεται από το "Nobody Knows You When You 're Down And Out" (ταιριάζει ειρωνικά και στην οικονομική κρίση που περνάμε), αυτή τη φορά από τον Αμερικανό Bobby Womack.

Η "παγωμένη επανάσταση"

Τετάρτη Βράδυ, Βασιλίσσης Σοφίας. Κατακόκκινο Hyundai coupe, το μωρό στην αγκαλιά της μάνας, στο μπροστινό κάθισμα. Μου ΄ρχεται να ουρλιάξω. Στο φανάρι, ο τύπος σταματάει και βγάζει φλας να στρίψει αριστερά, απέναντι! Διασχίζει, ενώ κορνάρουν και από τα δύο ρεύματα...


Δευτέρα βράδυ. Τσίπρας στο Mega, δεν έχει να απαντήσει τίποτα στην επίμονη ερώτηση “τι προτείνετε δηλαδή να γίνει το Μάιο - από πού να δανειστούμε;” Απογοητευτικός, ολοένα και χειρότερος. Ο Αλαβάνος εκτροχιασμένος πλήρως πια, “να απαγορευθεί η έξοδος από τη χώρα στον πρωθυπουργό και στον υπουργό οικονομικών”. Ο πρώτος διδάξας ενός αριστερού λαϊκισμού, που πλησιάζει αφόρητα το ΚΚΕ. Καλά, η Παπαρήγα δεν συζητιέται καν: “Να τα πάρουν από την πλουτοκρατία”. Έτσι, γενικώς και αορίστως. Ας χάσουμε τώρα 10 εκατομυριάκια και 400 θέσεις εργασίας, αν αποσυρθεί το “Ζενίθ”. Από το Ζενίθ στο Ναδίρ.

Στο ΠΑΣΟΚ, η “ψυχή της παράταξης” διαβεβαιώνει τον πρωθυπουργό στην Κοινοβουλευτική Ομάδα οτι “όλοι είναι δίπλα του”. Ενώ η σοβαρότερη υπηρεσία που θα είχαν να προσφέρουν στη χώρα, αρκετοί από αυτούς, είναι να παραιτηθούν. Ως ανεπαρκείς για τις περιστάσεις. Στη Νέα Δημοκρατία, το κακό αρχίζει από το κεφάλι (και τον ιδεολογικό του προσανατολισμό) και φτάνει μέχρι την Κρήτη. Βλέπω αυτούς τους νέους τομεάρχες, που απαντούν στην κυβέρνηση. Κάθε χρόνο και χειρότερα, τα νέα πρόσωπα.


Δεν ξέρω αν η κυβέρνηση θα μπορούσε χειριστεί καλύτερα τα πράγματα τους τελευταίους έξι μήνες. Θα προϋπέθετε υποκλοπή όσων συζητούνται στου Μαξίμου και πολύ καλές γνώσεις οικονομικών. Αυτό που συνάγω όμως, με μεγάλη ευκολία, είναι πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν κυβερνούσε οποιοδήποτε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Πόσο τους έχουν ξεπεράσει οι εποχές - και πόσο ανεπαρκείς και λίγοι δείχνουν...

Η βασική συζήτηση μεταξύ αριστεράς και της υπόλοιπης κοινωνίας έχει συμπυκνωθεί στο αν “φταίμε όλοι για το χάλι μας ή φταίνε τα λαμόγια” (των δύο μεγάλων κομμάτων κυρίως εννοούν). Ειδήσεις που έπεσαν στην αφάνεια αυτή την εβδομάδα: 100 χιλιάδες Έλληνες οδηγούν χωρίς δίπλωμα και 500 χιλιάδες είναι τα ανασφάλιστα ΙΧ. Μια χώρα που ζει στην παρανομία, με πρόσχημα την ευζωία της, το σύστημα και τα λαμόγια. Ή μάλλον “εις απάντησιν τους”...


Όχι, δεν ζητάω ενοχές. Συναίσθηση ζητάω. Μιλάμε για τους εξοπλισμούς, που είναι το 4% του ΑΕΠ. Και η παραοικονομία μας εκτιμάται στο 30% του ΑΕΠ. Ποιοί στο καλό την φτιάχνουν αυτήν την παραοικονομία; Μόνο τα παρακυβερνητικά τρωκτικά; Οι κάτοικοι της Εκάλης; Ή όλοι εμείς που την αναπαράγουμε και την ανεχόμαστε; Ποιός έχει το μεγαλύτερο μερίδιο, οι πολλοί ή οι λίγοι; Όταν η παρανομία είναι διάχυτη, παύει σχεδόν πια η δυνατότητα να την διώκεις νομικά. Ειδικά όταν όλοι καταλήγουν στο “δε βαριέσαι”...

Τα δύο μεγάλα κόμματα είναι όλη η κοινωνία σχεδόν - με όλες της τις παθογένειες. Η αριστερά θα έπρεπε να είναι διαφορετική, αλλά δεν είναι. Όχι, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες. Αλλά κι εγώ που δεν πήρα μαύρο χρήμα, που δεν λάδωσα, που δεν δέχτηκα συναλλαγή χωρίς απόδειξη, ιδιώτευσα ή κατέφυγα σε δημαγωγικές κορώνες. Άφησα τη βάρκα να συνεχίσει στο τριτοκοσμικό της πέλαγος, χωρίς να απαιτήσω, να προτείνω, να επανδρώσω...

Αναρωτιέμαι αν όλοι έχουν αντιληφθεί οτι είμαστε στο κέντρο μιας κρίσης (ή της διαστροφής) του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος , εδώ και καιρό. Αναρωτιέμαι αν κατάλαβε κανείς από τους “εθνικοπατριώτες” οτι το κορυφαίο “εθνικό θέμα” είναι η οικονομία. Αν κατάλαβαν όσοι αντιδρούν ή βολεύονται με μια άβουλη και συντηρητική Ευρώπη, οτι πρέπει να πάρουμε έναν άλλο προσανατολισμό, προοδευτικό και ενοποιητικό. Οτι ο λαϊκισμός είναι αρρώστεια που ενδημεί και στη Γερμανία, με τις εκλογές να ωθούν τον Βεστερβέλλε (που θα καταποντιστεί) σε ακραία δημαγωγία και την Μέρκελ σε άρνηση του ευρωπαϊκού της ρόλου. Μια δεξιά που “ανατράφηκε” στον “υπαρκτό". Τόσο λίγη, τελικά...


Είναι σαφές οτι πρέπει να “υποτιμηθούμε”. Να φτηνήνουν όλα - και οι μισθοί και οι τιμές. Μόνο που φοβάμαι για τους μισθούς που θα κόψουν, θα την πληρώσουν οι πιο αδύναμοι. Η Ελλάδα θα είναι διαφορετική από την άλλη εβδομάδα. Αλλά οι τιμές δεν θα είναι, γιατί η αισχροκέρδεια είναι επίσης ενδημική σε αυτή τη χώρα. Θα προσπαθήσουν να “ρεφάρουν τη χασούρα” από τη μείωση της κατανάλωσης, με αυξήσεις ή στην καλύτερη περίπτωση με τις ίδιες τιμές. Τους φοβάμαι.

Ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. Έχει αρχίσει η μπουρδολογία να εκτροχιάζεται. Άλλοι μιλάνε με μεγάλη ευκολία για “χούντα” (και μόλις πέρασε η 21η Απριλίου), άλλοι προκαλούν συζητήσεις για εκτροπή του πολιτεύματος. Θα μας βοηθήσει το γεγονός οτι ο Ντομινίκ Στρος-Καν έχει αλλάξει πολύ τη φυσιογνωμία του ΔΝΤ και δεν θέλει να κατέβει απέναντι στον Σαρκοζί το 2012, με το βάρος μιας σκληρής αποτυχίας;

Περιμένω να ακούσω λόγια σοφά και ψύχραιμα. Πιστεύω στην αισιοδοξία, αλλά φοβάμαι την αντιδραστική νοοτροπία, το "δεν θέλω κανόνες, του Έλληνα ο σβέρκος ζυγό δεν υποφέρει". Την ανώριμη συμπεριφορά (παλιότερα, κάτι φίλοι αριστεροί δεν έβαζαν τη ζώνη στο αυτοκίνητο, γιατί το θεωρούσαν "κόλπο του καπιταλιστικού marketing"). Μπορείτε να τα σπάσετε και μεθαύριο και τον Δεκέμβρη. Να κάνετε “τα μούτρα κρέας” στο ΔΝΤ. Να ρίξετε ίσως και την κυβέρνηση. Να δω ποιός θα μας κυβερνήσει βέβαια...


Αν κάτι πρέπει να κάνει αυτή η χώρα, είναι να βουτήξει την ευκαιρία. Να κάνει την “παγωμένη επανάσταση”. Να μην ανεχθεί πια τίποτα εκτός κανόνων, ηθικής, δημοκρατίας: Από την αυθαίρετη πινακίδα μέχρι τον ανεκδιήγητο δήμαρχο. Από τη λούφα και την κουτοπονηριά του γείτονα και συνεργάτη, ως τον εσμό των τηλε-μεγαλο-τίποτα. Από την έλλειψη απόδειξης και τους νεοπλουτισμούς της "σαλάτας με άγριο κατίκι Μαραθώνα", ως την αυθαιρεσία του πιο ισχυρού - τουλάχιστον να την καταγγείλει συστηματικά και με πάθος. Περιμένατε ποτέ οτι θα ακούγατε τον ΣΕΒ να αρνείται τη μείωση των μισθών; The Times They Are A’ Changing...

Ήθελα να μπορούσα να τον σταματήσω αυτόν με το Hyundai. Να τον βάλω κάτω, να του εξηγήσω. Να του πω οτι όσο βάζει το μωρό στο μπροστινό κάθισμα, εμένα θα με καλύπτει αυτό το κείμενο, το καλύτερο που διάβασα τις τελευταίες ημέρες. Μόνο αυτό, προς το παρόν.


Update: Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εγκρίνω ουδόλως την κατεύθυνση που έχει πάρει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα - και θέλει επειγόντως μεταρρύθμιση αυτή η ασυδοσία. Εδώ και εδώ δύο κείμενα που με βρίσκουν γενικά σύμφωνο. Ωστόσο, σε κάθε αντίδραση μας, πρέπει να έχουμε υπόψη μας, οτι περισσότερο από κάθε λαό της Ε.Ε. αφήσαμε, με την "ιδιωτεία" μας, να γίναμε έρμαιο στα χέρια των δανειστών μας...






H φωτό του ηφαιστείου είναι από το www.boston.com, οι γελοιογραφίες του Γιάννη Ιωάννου είναι από το http://yannis-ioannou.com, του Ανδρέα Πετρουλάκη από το www.kathimerini.gr και η φωτό της Astrud Gilberto από το http://audioabsinthe.com.

Το post συνοδεύεται από το "Light My Fire" των Doors, στην εξαιρετική διασκευή της Βραζιλιάνας Astrud Gilberto.

Ο "επίμονος υποψήφιος" και τα μπλε φωτάκια...

Η Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου παρακολουθεί με ανησυχία τα αυξανόμενα φαινόμενα ρατσισμού που εκδηλώνονται ανενόχλητα στην καρδιά της πόλης. Πρόσφατα φασιστική ομάδα επιτέθηκε σε μετανάστες που ασκούσαν παρεμπόριο στην οδό Ερμού, ενώ έρχονται στην προσοχή μας καταγγελίες για “προσφορά υπηρεσιών” από μέλη ακροδεξιών οργανώσεων, ώστε “να καθαρίσει η περιοχή από τους μετανάστες”. Και αυτό αποτελεί τον σοβαρότερο κίνδυνο: Ένα αρνητικό για την αγορά φαινόμενο όπως αυτό του παρεμπορίου μπροστά από τα καταστήματα του κέντρου, να γίνεται αντικείμενο μαύρης προπαγάνδας και μέσο ρατσιστικής διείσδυσης στα πιό ευάλωτα κοινωνικά στρώματα.


Η Πολιτεία έχει τεράστιες ευθύνες για τη συνέχιση της δράσης των κυκλωμάτων ναρκωτικών, ανήλικης πορνείας, παρεμπορίου και εκμετάλευσης μεταναστών, που αποτελούν την πραγματική αιτία της υποβάθμισης της πόλης, καθώς η μη αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος οδηγεί την περαιτέρω γκετοποίηση του Ιστορικού Κέντρου.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στάση του “επίμονου υποψηφίου” Νικήτα Κακλαμάνη προκαλεί κάτι παρά πάνω από ανησυχία: “Για την έλλειψη καθαριότητας φταίνε οι μετανάστες", αλλά και οι αφισοκολλητές και οι διαδηλωτές. Προφανώς, οι υπηρεσίες του Δήμου δεν όφειλαν τόσα χρόνια να έχουν προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και να μην αφήνουν τα περισσότερα πεζοδρόμια του ιστορικού τριγώνου, σε κατάσταση τόσο απελπιστικά βρώμικη και γλοιώδη. Είναι απορίας άξιο δε και η αλαζονεία των δηλώσεων, σύμφωνα με τις οποίες “για πρώτη φορά στην ιστορία της η Αθήνα αξιολογήθηκε ως η καθαρότερη πρωτεύουσα της Ευρώπης από το Παρίσι, το Λονδίνο και τη Ρώμη” - αναρωτιέται κανείς από ποιόν. O "επίμονος υποψήφιος", φαίνεται ότι ονειρεύεται.

Αντί λοιπόν να μετατρέπει τους δρόμους του Κολωνακίου σε “διαδρόμους προσγείωσης”, με τα μπλε φωτάκια στις θέσεις στάθμευσης, που ποιός ξέρει πόσο θα μας κοστίσουν (όσο η ιστοσελίδα του Δήμου;) ο κύριος Κακλαμάνης ας ασχοληθεί, έστω και προεκλογικά, με το κέντρο της Αθήνας, που ουδέποτε παρουσίαζε τόσο αφρόντιστη εικόνα.






Update: Ενόψει της προεκλογικής παρουσίασης του "έργου" του κυρίου Κακλαμάνη, υπογράφεται από πολλούς συλλόγους της Αθήνας το παρακάτω κείμενο:


ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΩΞΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ

Αθηναίες και Αθηναίοι.

Το τέλος της θητείας του Νικήτα Κακλαμάνη ως Δημάρχου Αθηναίων, αποτελεί τον επίλογο, σε μία πορεία που πλήγωσε ανεπανόρθωτα την πόλη μας και την οδήγησε σε παρακμή.

Όλοι μας, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, άνθρωποι κάθε ηλικίας, φύλου και επαγγελματικής δραστηριότητας, βλέπουμε τις γειτονιές μας να αποκτούν σταδιακά τριτοκοσμική εικόνα.

Πως ανέχεται ένας Δήμαρχος Αθηναίων στην πόλη του, το ασύδοτο εμπόριο ναρκωτικών και τους εξαθλιωμένους χρήστες; Το πρόβλημα των λαθρομεταναστών, την εγκληματικότητα και την πορνεία;
Γιατί επιτρέπει την ανεξέλεγκτη αδειοδότηση καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος; Τα παράνομα στέγαστρα και τραπεζοκαθίσματα; Την ηχορύπανση; Το παραεμπόριο; Τα σπασμένα πλακάκια και τις λακκούβες στους δρόμους; Την έλλειψη καθαριότητας, φωτισμού και πρασίνου;

Ποιος από εμάς μπορεί να ξεχάσει τις τραγικές στιγμές που θα παραμείνουν ανεξίτηλα γραμμένες για πάντα στην Αθηναϊκή ιστορία, όπως την καταστροφή του πάρκου Κύπρου, το ξερίζωμα των νεραντζιών στο Κολωνάκι, τις περιπέτειες της «Διπλής Ανάπλασης», την εγκατάσταση πλήθους παρανόμων κεραιών κινητής τηλεφωνίας, το πρόβλημα της Ακαδημίας Πλάτωνος, την εγκατάλειψη της Παλαιάς Αγοράς στην Κυψέλη, τις περιπέτειες του άλσους Παγκρατίου, της πράσινης νησίδας στην οδό Διοχάρους, των πάρκων του Ευαγγελισμού και της οδού Ναυαρίνου, της Λέσχης Φιλίας στο Κουκάκι;
Ποιος από εμάς μπορεί να ξεχάσει τον ευτελισμό των ανθρωπίνων συνθηκών διαβίωσης, για διαφορετικούς λόγους σε κάθε περίπτωση, στην πλατεία Θεάτρου, στην πλατεία Κουμουνδούρου, στα Εξάρχεια, στον Άγιο Παύλο, στον Άγιο Παντελεήμονα, στο Γκάζι, στην Κυψέλη, στην πλατεία Αμερικής, στα Πατήσια, στις οδούς Σκουφά και Χάρητος, στην οδό Μιχαήλ Βόδα;
Ατέλειωτος πραγματικά ο κατάλογος!

Που είναι λοιπόν το έργο του κυρίου Κακλαμάνη; Που είναι η όμορφη Αθήνα; Η Αθήνα που ονειρευόμαστε;

Αθηναίες και Αθηναίοι.
Το μέλλον αυτού του πολύπαθου Δήμου, εξαρτάται πλέον από όλους μας.
Ήρθε η ώρα να πούμε όχι στις φιέστες μίας Δημοτικής Αρχής που καταστρέφει την καθημερινότητά μας, το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας.
Αυτή η πόλη ανήκει στους κατοίκους της και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να μας διώξει από τα σπίτια μας.
Άνθρωποι από όλα τα κόμματα, από όλες τις ιδεολογίες, τις γειτονιές και τους κοινωνικούς χώρους, δηλώνουμε:

Δεν έχουμε Δήμαρχο. ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΔΗΜΑΡΧΟ!
Και αυτός δεν είναι ο κύριος Κακλαμάνης!!!







H φωτό είναι από το http://www.tc.gc.ca και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Naima" της Angelique Kidjo από το Μπενίν, που δίνει Τρίτη και Τετάρτη συναυλίες στο Gazarte.

Κάμερες ή έλεγχος παντού;

Το πρόβλημα με τις κάμερες είναι κατά βάση πρόβλημα υπέρβασης εξουσίας. Δυστυχώς, δεν είναι τόσο εύκολο να εφαρμόσει κανείς, σε μια σύγχρονη (πόσο μάλλον σε μια τριτοκοσμική) κοινωνία, τη χρυσή τομή μεταξύ της ανάγκης να υπηρετείται το δικαίωμα της ασφάλειας των πολιτών, αλλά και γίνονται σεβαστά όλα τα άλλα δικαιώματα που έχουν σχέση με την ιδιωτικότητα και την ελευθερία έκφρασης. Είναι δύσκολο για την αστυνομία, ειδικά όταν ρέπει προς τη διαφθορά, τη δημοσιοϋπαλληλική ανικανότητα ή την έλλειψη δημοκρατικής λειτουργίας να μη “βάλει το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι”, όταν έχει διαθέσιμες πληροφορίες που δεν πρέπει να αξιοποιήσει. Κι αν κάποιους ξενίζει αυτή η προσέγγιση του ζητήματος, να θυμίσουμε οτι η διάκριση των εξουσιών στις σύγχρονες δημοκρατίες από την ίδια λογική εκπορεύεται - αυτή της προστασίας του πολίτη από την κατάχρηση που είναι βέβαιο οτι θα προκαλούσε η (ανεξέλεγκτη) μία και μόνη εξουσία.


Με αυτή ακριβώς τη λογική, η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα έβαλε αυστηρότατες προδιαγραφές στη χρήση των καμερών σε ιδιωτικούς και δημόσιους χώρους, από τη σύσταση της, πριν από μια δεκαετία. Για τους μεν (όπου οι υπερβάσεις γίνονται συνήθως από εργοδότες ή ιδιοκτήτες κτηρίων που δεν προειδοποιούν αντιστοίχως εργαζόμενους ή επισκέπτες) αλλά και για τους δε, το θέμα αφορά όλους μας - και όχι μόνον “αυτούς που έχουν κάτι να φοβηθούν”, όπως αφελώς (ή εκ του πονηρού) εκφράζεται.

Η καταγραφή από κάμερες (που τοποθετήθηκαν αυστηρά για την κυκλοφορία και με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες) των κινήσεων ή της παρουσίας πολιτών σε οτιδήποτε άπτεται της πολιτικής έκφρασης (διαδηλώσεις κλπ.), αλλά ακόμα και η καταγραφή του με ποιόν είσαι παρέα στο αυτοκίνητο σου (αν επιτραπεί να το καταγράψει η κάμερα) οδηγούν στη συγκέντρωση πληροφοριών από τις αστυνομικές αρχές, που μοιάζουν “άκακες” αρχικά, αλλά μπορούν να οδηγήσουν σε μια κοινωνία με οργουελική κατεύθυνση. Το να αναλογεί μία κάμερα ανά 10 ή 15 πολίτες (όπως συμβαίνει στο Λονδίνο), χωρίς αυστηρό έλεγχο, οδηγεί σε έναν εθισμό των πολιτών στην παρακολούθηση τους (κάτι στο οποίο συνέβαλαν δυστυχώς παγκοσμίως και τα τηλεοπτικά ριάλιτι), με αμφίβολο τον ουσιαστικό περιορισμό του κοινού εγκλήματος ή της τρομοκρατίας, που προσαρμόζονται ανάλογα.

Στην Ελλάδα, στους πρώτους ελέγχους, η αστυνομία ήταν τυπικά εντάξει. Στη συνέχεια όμως, άρχισαν τα παρατράγουδα: Η Αρχή, παρά την πλήρη απαγόρευση κάθε χρήσης εκτός της “κυκλοφοριακής”, την έπιασε τρεις φορές “στα πράσα” να συλλέγει δεδομένα που δεν έπρεπε ή να μην τα καταστρέφει εντός προθεσμίας, ως όφειλε. Η κατάσταση χειροτέρευσε κατά πολύ από την αδέξια προσπάθεια των κυβερνήσεων Καραμανλή και των ηγεσιών που τοποθέτησε στη Δικαιοσύνη, να ερμηνεύσουν το ισχύον νομικό πλαίσιο, με βάση το “Νόμο και την Τάξη”, που συνήθως επαγγέλονται οι δεξιές κυβερνήσεις, αλλά αποδεικνύονται ιδιαιτέρως ανίκανες να επιβάλουν με ουσιαστικά αποτελέσματα, πέρα από τον επικίνδυνο αυταρχισμό. Με ένα ωραιότατο “έτσι κρίνω”, ο τότε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Σανιδάς παρενέβη και ανέλαβε επί της ουσίας τον έλεγχο, παρακάμπτοντας τη σαφέστατη αρμοδιότητα επί του θέματος, που το Σύνταγμα δίνει μόνο στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων (η οποία ελέγχεται από το ΣτΕ). Στη συνέχεια, μαζί με κουκουλονόμους και λοιπά, έγινε και σχετική νομοθετική ρύθμιση, που μας αφήνει απολύτως απροστάτευτους στις ορέξεις της αστυνομίας.

Ο προηγούμενος Πρόεδρος Δημήτρης Γουργουράκης παραιτήθηκε, μαζί με πολλά μέλη της Αρχής, κατά τον πιο ηχηρό τρόπο. Υπό τη νέα της ηγεσία, του Χρήστου Γεραρή, η Αρχή εξέδωσε νέα γνωμοδότηση, στην οποία καθιστά σαφές οτι αυτή πρέπει να έχει τον έλεγχο - και η αστυνομία να χρησιμοποιεί τις κάμερες, μόνον όταν έχει αξαντληθεί κάθε άλλη δυνατή μέθοδος για την αντιμετώπιση των παράνομων πράξεων. Απολύτως σωστό στη θεωρία, ωστόσο δημιουργεί τεράστια ερωτήματα το πώς θα υλοποιηθεί, αν η Αρχή δεν παρακολουθεί μέρα-νύχτα (και με τι προσωπικό;) το κέντρο ελέγχου των καμερών της αστυνομίας.

Κάποιοι υποστηρίζουν οτι η Αρχή θα έπρεπε να είναι πιο τολμηρή και να εκδώσει “κανονιστική ρύθμιση”. Η ουσία είναι οτι η ελληνική κοινωνία δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται το μέγεθος του προβλήματος - και το πόσο πρέπει να ενδυναμωθεί ο έλεγχος των εξουσιών. Και εκτός από τις βολές κατά των δικαιωμάτων εκ δεξιών, υπάρχουν και οι βολές μιας “αντιδραστικής” αριστεράς, που ενοχλείται από την ύπαρξη και την εξουσία των Ανεξάρτητων Αρχών, διότι δεν είναι λέει “εκλεγμένες”...


Υ.Γ. Για την ιστορία δημοσιεύω και δύο κείμενα, του 2004 και του 2007, για το ίδιο θέμα στην Athens Voice.





To κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 21.04.10

H γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου είναι από το http://yannis-ioannou.com και η φωτό του Tito Puente από το http://media.photobucket.com

Το post συνοδεύεται από το καταιγιστικό "Birdland After Dark" του μεγάλου Κουβανού περκασιονίστα Tito Puente.







Κάμερες παντού...

"Μεγάλος αδελφός" ή υπερτιμημένη αναγκαιότητα;

Γράφτηκε στις 18.10.2004 και δημοσιεύθηκε στην Athens Voice


Στην Καλιφόρνια, παράδεισο της "άμεσης δημοκρατίας", οι κάτοικοι αποφάσισαν πριν από τρείς περίπου δεκαετίες, σε ένα από τα πολλά δημοψηφίσματα γιά τα διάφορα θέματα που τους απασχολούν, κάτι "αντιφατικό", σε πρώτη ανάγνωση: Αναγνώρισαν την ανάγκη να υπάρχει έλεγχος της ταχύτητας στους αυτοκινητόδρομους, αλλά απαγόρευσαν στην (τοπική) αστυνομία να τοποθετήσει κάμερες-ραντάρ!
Αποφάσισαν οτι τα περιπολικά έπρεπε να διεξάγουν τον έλεγχο αυτό, με συγκεκριμένο τρόπο: Οι αστυνομικοί έπρεπε να ακολουθούν το ύποπτο αυτοκίνητο εμφανώς (και όχι κρυμμένοι) και να το "σημαδεύουν" με το ειδικό πιστόλι-ραντάρ. Στη συνέχεια έπρεπε να σταματούν τον παραβάτη οδηγό και να του επιδίδουν την κλήση.

----------------------------------------------------------------------------------

Στη χώρα μας βέβαια, ένα τέτοιο επίπεδο δημοκρατίας μοιάζει μακρινό όνειρο, καθώς η κοινωνία (και ειδικά οι τοπικές) έχει αποδείξει πολλές φορές οτι δεν είναι ώριμη να αποφασίζει, παρά με βάση τα "στενά" και ιδιοτελή συμφέροντα και όχι πραγματικά το δημόσιο καλό (βλ. αυθαιρεσίες δήμων στο κυκλοφοριακό, καταστροφή οικιστικού και γενικότερου περιβάλλοντος ή ακόμα την πρόσφατη ιστορία με την υποθαλάσσια ζεύξη του Μαλλιακού). Το παραπάνω παράδειγμα όμως είναι ένας χρήσιμος οδηγός, για το πώς μιά κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει με επιτυχία την ανάγκη της "ασφάλειας" (καθώς ελάχιστοι διανοούνται να παραβιάσουν το όριο ταχύτητας, λόγω της καλής αστυνόμευσης), ενώ προστατεύονται στο ακέραιο τα βασικά δικαιώματα του πολίτη και η ιδιωτικότητα του.

Με βάση δύο αρχές, αυτές της "αναγκαιότητας" και της "αναλογικότητας" αποφασίζει και η Αρχή της Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, που (ευτυχώς) λειτουργεί στη χώρα μας εδώ και μερικά χρόνια - και προσπαθεί να μας προστατεύσει από τις αυθαιρεσίες (όταν έχει τα μέσα) ή ακόμα και να "καθοδηγήσει" την ελληνική κοινωνία, όπου πρέπει να συμβαδίσει με τις σύγχρονες αρχές πολιτισμού και δικαίου (βλ. ταυτότητες). Κατά περίπτωση κρίνεται η αναγκαιότητα κάθε μέτρου, αλλά και το πόσο "αναλογικό" είναι με την ανάγκη ασφάλειας που εκφράζεται. Ετσι λοιπόν, για τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων κρίθηκε "εύλογο" το αίτημα για τοποθέτηση 995 καμερών, για την παρακολούθηση στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις, ενώ προστέθηκαν και άλλες 293 στους οδικούς άξονες (προϋπήρχαν 182 του Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. και της Τροχαίας, εντός και εκτός Αττικής - σύνολο 475), για τον έλεγχο της κυκλοφορίας και την αντιμετώπιση κρίσεων.

Οι κάμερες τοποθετήθηκαν με άδεια της Αρχής και με 5 διαδοχικούς αιφνιδιαστικούς ελέγχους πιστοποιήθηκε οτι "υπακούουν" στους περιορισμούς: Εχουν κατεύθυνση μόνο το δρόμο, μεγαφωνική εγκατάσταση για οδηγίες προς τους πολίτες σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και μικρόφωνα που βρίσκονται σε μεγάλο ύψος, ώστε να "συλλαμβάνουν" μόνο κρότους από εκρήξεις ή πυροβολισμούς. Το λογισμικό τους δεν επιτρέπει να καταγράψουν εικόνες και συνομιλίες από μπαλκόνια, καθώς πέφτει ειδική "κουρτίνα" και κόβονται τα μικρόφωνα, αν στραφούν προς κτήρια. Επίσης ελέγχθηκαν και οι κάμερες του Ζέπελιν, που παρά τη "συνωμοσιολογική" ανεκδοτολογία που κατέλαβε τους Αθηναίους στη διάρκεια των Αγώνων, δεν μπορούσαν να καταγράψουν ήχους.... (Σσσσς, μας ακούει το Ζέπελιν)

Ωστόσο υπήρξαν καταγγελίες και ρεπορτάζ (βλ. "ΤΑ ΝΕΑ" 22/09/2004) οτι οι κάμερες στους δρόμους κατέγραψαν τον καυγά ταξιτζήδων που τράκαραν (παρά τις διαβεβαιώσεις) και οτι έχουν δυνατότητες να "ζουμάρουν" σε πρόσωπα, άρα και να παραβιάσουν την ιδιωτικότητα. Το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης διαψεύδει και αντιτείνει οτι το υλικό που κατέγραψαν οι κάμερες ήταν στη διάθεση μόνον των αστυνομικών αρχών (για μία εβδομάδα) και μόνον κατόπιν εισαγγελικής εντολής. "Ουδέποτε παραχωρήθηκε υλικό σε τρίτον και δεν χρειάστηκε ούτε μιά φορά στη διάρκεια των Αγώνων να αξιοποιηθεί στοιχείο από τις κάμερες" είναι η επίσημη άποψη. Παραμένει ανοιχτό πάντως το ζήτημα του κατά πόσον οι έλεγχοι της Αρχής μπορούν να μας προστατεύσουν από μιά επίσημη και κυρίως "ανεπίσημη" αυθαιρεσία κάποιων.

Σύμφωνα με όλες τις πλευρές, οι ολυμπιακές κάμερες είναι "ανενεργές" από τις 4 Οκτωβρίου, που έληγε η άδεια λειτουργίας τους. Εκείνη ακριβώς τη μέρα, το Υπουργείο επανήλθε με 2 αιτήματα: Να διατηρήσει περίπου 650 κάμερες στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις, για να ελέγχονται και να προστατευθούν από το πλιάτσικο, ώσπου να αποδοθούν στην κανονική μετα-ολυμπιακή τους χρήση, όποια κι αν είναι αυτή. Και να παραμείνουν οι κάμερες στους δρόμους, για τον έλεγχο της κυκλοφορίας.

Σήμερα κιόλας, η Αρχή ίσως αποφασίσει για το πρώτο αίτημα, που κρίνεται εύλογο - και η απόφαση αναμένεται θετική. Για το δεύτερο όμως έχει ζητήσει με εμπιστευτικό έγγραφο διευκρινίσεις για την σκοπιμότητα του μέτρου.

Με ένα σκεπτικό που θυμίζει την παροιμία "αφρίζει-ξαφρίζει, τον παρά μου τον έδωσα", η ηγεσία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης προέβαλλε αρχικά το επιχείρημα οτι οι κάμερες πρέπει να αξιοποιηθούν και μετά τους Αγώνες, αφού τις πληρώσαμε - και μάλιστα ακριβά. Το θέμα είναι βεβαίως αν υπάρχει πραγματική ανάγκη για την ύπαρξη τους (και ο χορός της "δημόσιας παρακολούθησης" που ανοίγει με αυτές).
Στις διαμαρτυρίες για "ηλεκτρονικούς χαφιέδες", από κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς, το Υπουργείο αντιτάσσει οτι "ούτως ή άλλως οι ενέργειες που καταγράφουν οι κάμερες (όπως π.χ. μιά πορεία) είναι δημόσιες" και οτι "η υποκλοπή συνομιλιών θα είναι αδύνατη και χωρίς χρησιμότητα, αφού θα υπάρχουν προειδοποιητικές πινακίδες κάτω από κάθε κάμερα".

Ο Γιώργος Βουλγαράκης, που εμφανίζεται από τους πιό κερδισμένους πολιτικά μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και τους "συναινετικούς" χειρισμούς τους σε σχέση με τη διαδοχή στην ηγεσία της Αστυνομίας, πρότεινε μιά μεγάλη συζήτηση για το ζήτημα, στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. Σημειωτέον, οτι κάθε κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης σε δημόσιο χώρο (πολυκατοικία, γραφεία κλπ.) πρέπει να δηλώνεται στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων. Από πόσους τηρείται αυτό;

Ενα από τα μεγαλύτερα θέματα του 21ου αιώνα, η παρακολούθηση των πολιτών με ηλεκτρονικά μέσα, έρχεται να χτυπήσει την πόρτα και της Ελλάδας. Και να προσκρούσει, κατά κύριο λόγο, στην "εθισμένη τηλεοπτικά" αδιαφορία προς κάθε "Μεγάλο Αδελφό", αλλά και στην άγνοια του μέσου πολίτη για τα δικαιώματα του και την προστασία των προσωπικών του δεδομένων. Σε καμμία περίπτωση η εύκολη λύση της κάμερας δεν θα πρέπει να υποκαθιστά τις αδυναμίες για εναλλακτικούς τρόπους "αστυνόμευσης". Και όσο ανυποχώρητοι πρέπει να είμαστε στην προστασία των ατομικών μας δικαιωμάτων, άλλο τόσο πρέπει να έχουμε όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα για την πραγματική διάσταση των απειλών. Οποιος έχει δει το "Enemy of the State”με τον Τζιν Χάκμαν, μάλλον θα συμφωνήσει με την πρόσφατη ρήση από υψηλά ιστάμενα χείλη: "Από τους δορυφόρους εκεί πάνω, καμμία αρχή δεν μπορεί να μας προστατεύσει"....







"Φλου" στα δικαιώματα

Σχόλιο που γράφτηκε στις 5 Νοεμβρίου 2007 και δημοσιεύθηκε στην Athens Voice


Υπέρ της χρήσης καμερών (φορητών ή μη) στη διάρκεια διαδηλώσεων, ώστε να καταγράφονται εγκληματικές πράξεις, γνωμοδότησε ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου - μετά το "εκ του πονηρού" ερώτημα της αστυνομίας, που προσπάθησε με αυτόν τον τρόπο να "υπερκεράσει" την αρμόδια Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Είναι δικαίωμα του - άσχετα αν η απόφαση (ως προς τις φορητές από αστυνομικούς κάμερες) κρίθηκε ήδη ανεφάρμοστη από την ίδια την αστυνομία, που αναμένει ευλόγως "ερεθισμό" των διαδηλωτών από την παρουσία του φακού και αύξηση των επεισοδίων στη μεθαυριανή συγκέντρωση για το Πολυτεχνείο. Η Πολιτεία, όπως μονότονα επαναλαμβάνουμε εδώ και χρόνια, οφείλει να βρει άλλους νόμιμους τρόπους για να προστατευθεί και να είναι αποτελεσματική, χωρίς να καταπατά δικαιώματα.

Ανεπίτρεπτο όμως είναι, ο εισαγγελέας του ανωτάτου ποινικού δικαστηρίου να παραπλανά τη δημόσια συζήτηση, εκτοξεύοντας "μύδρους" κατά των ανεξάρτητων αρχών "που τίθενται υπεράνω της δικαιοσύνης". Αναληθέστατο για όσους γνωρίζουν, καθώς η προσφυγή του (πάλαι ποτέ) υπουργείου Δημόσιας Τάξης κατά της απαγόρευσης χρήσης των (σταθερών) καμερών της Τροχαίας ελέγχεται από τη Δικαιοσύνη, όπως πρέπει. Στο Συμβούλιο της Επικρατείας, που είναι το μόνο αρμόδιο, εκκρεμεί η εκδίκαση της απόφασης - και μάλιστα η εισηγήτρια έχει τοποθετηθεί υπέρ της απόφασης της Αρχής.

Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού και η ενορχηστρωμένη επίθεση κυβερνητικών παραγόντων και δικαστικών κατά των Ανεξάρτητων Αρχών - σε συνδυασμό με άλλες αποφάσεις, όπως ο αγιασμός στο ΣτΕ ή το πρόσφατο αίτημα του προέδρου του Αρείου Πάγου για δημιουργία ναού (!) του προστάτη Αγ. Διονύση μέσα στο κτήριο του ανωτάτου δικαστηρίου, οδηγεί σε ένα δυσάρεστο συμπέρασμα: Όχι μόνο η ηγεσία της Δικαιοσύνης δεν οδηγεί τον θεσμό σε μια "ανοιχτόμυαλη" και ανεξίθρησκη πορεία, αλλά δυστυχώς (με τις επιλογές της κυβέρνησης μετά το 2004), η υπόθεση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε αυτή τη χώρα, οπισθοχωρεί διαρκώς...

Sold out

Ευτυχώς, πήγα στην Κούβα όταν ακόμα κάπνιζα. Εκεί η μυρωδιά του πούρου δεν ενοχλεί, είναι απόλυτα ταιριαστή με την υγρή ατμόσφαιρα.


Σάββατο βράδυ, στο Μέγαρο Μουσικής. Παγκόσμια πρώτη, για τους δύο κορυφαίους jazz πιανίστες της Κούβας - sold out. O 69χρονος Chucho Valdes, πανύψηλος και γλυκά άχαρος, επιδεικνύει κάτι παραπάνω από το ταλέντο που έχει ο 47χρονος συναγωνιστής Gonzalo Rubalcaba, στο απέναντι πιάνο: Απόσταγμα ζωής. Στο τέλος, παίζουν μαζί το “Chucho”, το κομμάτι που έγραψε προς τιμήν του ο σαξοφωνίστας Paquito D`Rivera.

Τον τιμούσαν ως συνιδρυτή των Irakere, αλλά ούτε αυτός, ούτε ο μεγάλος απών της βραδιάς (ας όψεται η τέφρα του ισλανδικού ηφαιστείου που τον απέτρεψε), ο τρομπετίστας Arturo Sandoval, δεν άντεξαν την Κούβα και τους περιορισμούς, που το καθεστώς επέβαλε στις jazz αναζητήσεις τους - ο πρώτος αποστάτησε στην Ισπανία, ο δεύτερος το 1990 στην Αμερικανική Πρεσβεία της Αθήνας, εδώ δίπλα.

Εδώ που χτύπησε ο Ε.Α. με το RPG, αυτό που βρήκαν απόψε, μαζί με τα άλλα όπλα, στη γιάφκα της Κυψέλης. Μα στον 5ο όροφο, ρετιρέ; Πώς στο καλό ανεβοκατεβάζεις τέτοιο οπλισμό και τόσα εκρηκτικά σε μια πολυκατοικία - και δεν σε παίρνει κανείς χαμπάρι;

Αλήθεια, τι άποψη να έχει ακόμα η “επανάσταση” στην Κούβα για την jazz; Παγωμένη ή εκρηκτική; Μάλλον το δεύτερο, όργανο εκμαυλισμού της καπιταλιστικής υπερδύναμης. Για την τέχνη συνολικά; Χρήσιμη, όταν δεν αντιβαίνει τα ιδεώδη...

Αργά το βράδυ, δεν έχω ξαναδεί την αίθουσα Banquet στο υπόγειο της νέας πτέρυγας του Μεγάρου - και εντυπωσιάζομαι από το γούστο και την απλότητα, σαν ένα πολύ ωραίο lounge ενός τεράστιου ξενοδοχείου. Σε όλο το κτήριο, διακόσμηση με Panama hats, φωτιστικά σε σχήμα πούρου και κουβανέζικα ρούχα. Το διήμερο έχει επιτυχία.

Στη σκηνή ο Chico Freeman, κάτοικος Θεσσαλονίκης πια, με μπάντα αγνώστων λοιπόν στοιχείων. Παίζουν ένα πολύ ωραίο funky “Chan Chan”. Το κοινό του Μεγάρου έχει (με όλες τις καλές του προθέσεις) ένα απροσδιόριστο ξενέρωτο - δεν ξέρεις αν θα αντέξουν μουσική, που έχει drums. Με διαψεύδουν με έξαλλες εκδηλώσεις ενθουσιασμού. Sold out.

Το προηγούμενο βράδυ, στο Gagarin, οι εγχώριοι Burger Project κάνουν μία από τις 4 sold out συναυλίες της χρονιάς. Χαμός, ιδρώτας και κάπνα - δεν αντέχεται από το στρίμωγμα. Αντιμέτωποι με τις προσκλήσεις της μεγάλης σκηνής δεν τα πάνε κι άσκημα, αν και θέλουν περισσότερο δέσιμο και σκηνική παρουσία. Είμαστε σχεδόν αυτάρκεις.

Ευτυχώς δε, δεν χρειαζόμαστε να κάνουμε άλλα ταξίδια προς τη Δύση. Ότι κάπνισες, κάπνισες. Η υφήλιος παρακολουθεί με δέος το μεγαλύτερο καπνιστικό θέαμα στην ιστορία, καθηλωμένη στα αεροδρόμια, όπως ποτέ - η φύση είναι το απόλυτο αφεντικό.


Και η Ελλάδα την αποκάλυψη, μιας-μιας, όλων των αδυναμιών της - sold out. Με την ελπίδα οτι ο Dominique Strauss-Kahn θα αποδειχθεί σημαντικά διαφορετικός, από το παρελθόν της επαναστατικής οργάνωσης ΔΝΤ. Κι ας έρχονται οι απεσταλμένοι του, λόγω τέφρας, ανήμερα την 21η Απριλίου...







H υπέροχη φωτό, μαζί με πολλές άλλες, είναι από το www.boston.com, η γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή και το εξώφυλλο από το http://2.bp.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το "Chucho", όπως το ερμηνεύει η ορχήστρα του Κουβανού Mario Bauza.

Υπογράψτε για ζωή χωρίς παράνομες πινακίδες...

Μόλις άρχισε η συλλογή υπογραφών, για να πιεστεί η κυβέρνηση και οι δήμοι να κάνουν πράξη τα όσα πρέπει, για την απαράδεκτη κατάσταση στο θέμα της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης. To κείμενο έχει ως εξής:

Ζητώ από την Πολιτεία να δράσει άμεσα και να προχωρήσει στην αποκαθήλωση όλων των παράνομων υπαίθριων διαφημίσεων στη χώρα, όχι μόνο για λόγους αισθητικής απορρύπανσης, αλλά και γιατί αποτελούν επικίνδυνες παγίδες για την οδική ασφάλεια. Δεκάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους ή έχουν τραυματιστεί, από την αυθαιρεσία των κυκλωμάτων, που δρουν ανενόχλητα μέσα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Απαιτώ να μπει ένα τέλος σε αυτό το όργιο παράνομων συναλλαγών και κωλυσιεργίας στην εφαρμογή του νόμου, με αποτέλεσμα τις χιλιάδες αυθαίρετες πινακίδες σε όλη τη χώρα.



Αν επιθυμείτε να βοηθήσετε, εδώ είναι το petition.

Παρακαλώ διαδώστε το παντού! Μόνο με την πίεση της κοινωνίας των πολιτών μπορούμε να έχουμε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.




Σχετικά δημοσιεύματα:


- Το 2006 στην Καθημερινή

- To 2007 στην Ελευθεροτυπία

- Πρόσφατα εδώ και στο blog του Κωστή Παπαιωάννου, που δέχθηκε και επιστολή-απάντηση της Ένωσης Διαφημιστών, εδώ.

- Οι τελευταίες εξελίξεις από το blog του Μανώλη Ανδριωτάκη. Εδώ θα βρείτε και παραπομπή για το site όπου οι πολίτες καταγγέλλουν τις παράνομες πινακίδες

- Επίσης και στο facebook.






Το post συνοδεύεται από το "Paradise City" (μπας και κινητοποιηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση, αν και απέχουμε πολύ), στην ακυκλοφόρητη διασκευή των Burger Project, που εμφανίζονται απόψε στο Gagarin, με guest (μεταξύ άλλων) και τον Dj Blend.