Film noir*

Πέμπτη βράδυ, περιμένοντας για να πάμε ξημερώματα στο αεροδρόμιο. Ο κόσμος της νύχτας είναι πάντα διαφορετικός, όταν μεγαλώνεις όμως και απομακρύνεσαι ολοκληρωτικά από το αλκοόλ, σου μοιάζει ακόμα πιο φτηνός. Ή έγινε πιο πολύ στο ενδιάμεσο;


Η κρίση είναι εμφανής ακόμα και στην οδό Σκουφά. Βέβαια, είναι ακόμα “διακοπές του Πάσχα”, δεκαπενθήμερες για πολλούς. Φέτος έφυγαν περισσότερα αυτοκίνητα από πέρσυ, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του και τα δίωρα “ελεύθερης διέλευσης” από τα διόδια, που δεν μετρήθηκαν. Θα μου πεις, “πού πήγαν - στο εξοχικό τους πήγαν ή στο χωριό”. Λογικό. Μια ανάσα από αυτή την ασφυκτική πόλη είναι, παρά την κρίση, επιβεβλημένη. Αφού φτιάξαμε μια ανυπόφορη πόλη, φεύγουμε σε πρώτη ευκαιρία - την άνοιξη δεν θα το κάναμε; Είναι σαν τη σπατάλη ενέργειας που έχουμε στα κτήρια μας - αντί να τα φτιάξουμε εξ αρχής, ξοδεύουμε εκ των υστέρων για να τα ζεστάνουμε, πιο πολλά από τους Σκανδιναβούς. Άσε για να τα ψύξουμε...

Και τα ταξίδια στο εξωτερικό; Γεμάτα ήταν. Λογικό. Είναι πιο φτηνό να πας στη Βαρκελώνη, στο Μαρόκο ή στο Βερολίνο, αντί σε ένα ελληνικό νησί. Είναι τα μόνα που έμειναν “λίγο πιο άδεια” από συνήθως. Μήπως γιατί οι τιμές τους είναι μια απίστευτη φούσκα; Ο γιαλός δεν είναι στραβός, εμείς στραβά αρμενίζουμε - και αρνούμαστε να το δούμε.

Στην “κρεπερί” που μένει ανοιχτή 24 ώρες το 24ωρο, μια παρέα πολύ νέων παιδιών έρχεται μετά από έξοδο, προφανώς σε μαγαζί της περιοχής. Τα ξέρω αυτά τα παιδιά, έχω μεγαλώσει ανάμεσα τους. Καλά σχολεία, γονείς με παιδεία, ανεπιτήδευτα ακριβό ντύσιμο. Η μια είναι κουκλίτσα, δεν ξέρω αν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα τη δύναμη της, γιατί η ανασφάλεια είναι εμφανής. Ο άλλος θα μπορούσε να είναι ο φίλος του Αλέξη, που αρνείται να πάει στο δικαστήριο, “γιατί δεν τον ενδιαφέρει το αποτέλεσμα”. Η Ελλάδα κινείται ανάμεσα στη διελκυστίνδα του ξεπουλημένου μεγαλο-σούργελου και του απόλυτου κυνισμού - με μια δόση από ξεπερασμένη μεσογειακή μπαρουφολογία...

Η κοπέλα που φτιάχνει τις κρέπες, όρθια και νευρική, μασάει τσίχλα. Είναι μετανάστρια, νομίζω, αλλά δεν καταλαβαίνω από πού. “Πώς είναι η βάρδια;” ρωτάω, “μέχρι τις 7 το πρωί”, μου λέει. “Δεν πιστεύω, κάθε μέρα;” ξαναρωτάω αφελώς. “Δεν έχω πάρει ούτε ένα ρεπό από τον Ιούνιο”, μου απαντά - και δεν τολμάω να ρωτήσω αν είναι ευχαριστημένη από τα λεφτά. Χιλιάδες άνθρωποι θυμίζουν καθημερινά πώς δούλευαν και οι Έλληνες πριν από 60 χρόνια, όταν ήταν ευγνώμονες “για ένα κομμάτι ψωμί” - μόνο που τώρα όλα είναι προσαρμοσμένα στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο franchise της ζωής...

Στην εθνική, αριστερή λωρίδα, μια μηχανή έρχεται με φόρα πίσω μου. Υποθέτω οτι θα με προσπεράσει από δεξιά, όπως συνηθίζουν όλοι. Κι όμως, αυτός περιμένει υπομονετικά, έχοντας βγάλει φλας. Κάνω αμέσως στο πλάι, κοιτάω τις πινακίδες, είναι βρετανικές. Έχουμε μάθει να θεωρούμε το φυσιολογικό, ως σπάνιο. Τον παρακολουθώ, που συνεχίζει, περιμένοντας από όλους να κάνουν δεξιά, για να περάσει.

Στο αεροδρόμιο, όλοι διπλοπαρκάρουν για να αποβιβάσουν, το βανάκι τους καλεί με το μεγάφωνο να μετακινηθούν. Το σύστημα δεν έχει φτιαχτεί έξυπνα χωροταξικά και το σύστημα “20΄ δωρεάν στο πάρκινγκ” δεν επαρκεί, είναι μακριά και λίγος χρόνος. Ένα άκομψο αεροδρόμιο, στο τέλος ενός εξαιρετικού δρόμου. Η Ελλάδα του Ωνάση και της δεκαετίας του ’70 όμως, δεν υπάρχει πια - κι ας νοσταλγούμε λίγο τον χαοτικό ρομαντισμό του αποικιοκρατικού Ελληνικού. Ή μήπως υπάρχει;

Την άλλη μέρα, πηγαίνοντας προς την Αθηνάς, συναντάω σκόμα έναν απίστευτο διαπληκτισμό μαγαζάτορα με δημοτικό αστυνομικό: “Μα δεν έχει δικαίωμα να παρκάρει το αυτοκίνητο έξω από το κατάστημα του;” Κρυφτούλι κουτοπονηριάς, με αστεία αντίδραση στα αυτονόητα (του εξηγεί με υπομονή οτι το μεν κατάστημα του ανήκει, αλλά όχι ο δρόμος και το πεζοδρόμιο απ’ έξω - λες και δεν το ήξερε).

Στον ΟΤΕ, μου ζητάνε ένα σωρό χαρτιά για μεταβίβαση τηλεφώνου, ενώ με είχαν αφήσει με την εντύπωση οτι αρκούν δύο ταυτότητες. Η μόνιμη επωδός της μεσόκοπης υπαλλήλου “Ναι, αλλά αν κάποιος θέλει να εξαπατήσει, εμένα θα κυνηγάνε”. Η ευθυνοφοβία ενός ολόκληρου (ιδιωτικού πια, αλλά αδιόρθωτου) συστήματος - και παράλληλα η απίστευτη απατεωνία και στα πιο μικρά πράγματα. Χιλιάδες ιστορίες για εκδικητικά επεισόδια με συντάξεις που κόπηκαν ή εισπράχθηκαν από άλλους, καψώνια με τηλέφωνα και ταυτότητες, “κόλπα” με περιουσιακά στοιχεία και συμβολαιογραφικές πράξεις. Η Σκύλλα της γραφειοκρατίας και η Χάρυβδη της μικρο-λαμογιάς.

Ο Έλληνας εξανίσταται, γιατί θεωρεί οτι αυτός που τον κρατάει πίσω είναι στην “απέναντι όχθη”. Μόνο που πολλές φορές δεν είναι. Και ακόμα κι όταν είναι, η ολιγωρία όλων μας, η έλλειψη κατακραυγής και η μη ανάληψη δράσης - εν τέλει η “ιδιωτεία” μας, μας κοστίζει ακριβά...


*Για όσους δεν γνωρίζουν το ιδίωμα...





H φωτό είναι από το http://farm2.static.flickr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post διαβάζεται απαραίτητα με τη συνοδεία του "Yekermo Sew" του Αιθίοπα Mulatu Astatke, που εμφανίζεται το Σάββατο στην Αθήνα, από την ταινία του Jim Jarmusch "Broken Flowers".

Και συ λαέ βασανισμένε...

Προχθές το βράδυ, τυχαία, το μενού στο DVD είχε Βάιντα - το “Κατύν”. Πάντοτε με ενδιέφερε αυτό το φρικτό ιστορικό γεγονός, που τόσης προπαγάνδας (εκατέρωθεν) αντικείμενο αποτέλεσε.


Σε συντομία τα περιστατικά, όπως τα παρουσιάζει ο διάσημος Πολωνός σκηνοθέτης, που έχασε και ο ίδιος τον πατέρα του εκεί: Η Πολωνία, ήδη διαμελισμένη από το 1939, μετά τη συμφωνία Μολότωφ-Ρίμπεντροπ και με την αγαστή συνεργασία Γερμανών και Σοβιετικών, βρίσκεται στερημένη από την πολιτική, στρατιωτική και πνευματική της ηγεσία, καθώς οι Ναζί στέλνουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης καθηγητές και διανοούμενους, ενώ οι Σοβιετικοί έχουν συλλάβει αιχμαλώτους χιλιάδες αξιωματικούς, που (με την παράδοση που έχει η χώρα) αποτελούν ταυτοχρόνως και την ελίτ, τον πολλά υποσχόμενο και καλοσπουδασμένο “ανθό” της Πολωνίας.

Οι Σοβιετικοί, που δεν έχουν υπογράψει τη Συνθήκη της Γενεύης, κρατούν για κάποιο διάστημα αιχμαλώτους του Πολωνούς, τους φέρονται καλά, αλλά στη συνέχεια, την άνοιξη του 1940 υλοποιούν, δια των μυστικών υπηρεσιών του Στάλιν, ένα φρικτό σχέδιο σφαγής: Εκτελούν συνολικά 22 χιλιάδες Πολωνούς αιχμαλώτους, με μια σφαίρα στο κεφάλι, σε σφαγεία και μπροστά από ομαδικούς τάφους, που βρίσκονται (κατά κύριο λόγο) στο δάσος του Κατύν, κοντά στο Σμολένσκ, σε ρωσικό έδαφος.

Αργότερα, όταν οι Ναζί στρέφονται κατά της Σοβιετικής Ένωσης, εκμεταλλεύονται την ανακάλυψη των ομαδικών τάφων και προπαγανδίζουν σε όλο τον κατεχόμενο από αυτούς κόσμο (υπήρχαν αφίσες και στην Αθήνα για το “Μακάβριο Δάσος του Κατύν”, όπως θυμούνται οι παλαιότεροι) την “φρικωδία των μπολσεβίκων”. Αντιστοίχως, το σταλινικό καθεστώς αρνείται το μακελειό και προπαγανδίζει οτι το έκαναν οι Ναζί, λίγο αργότερα, το φθινόπωρο του 1941, όταν είχαν καταλάβει τα συγκεκριμένα εδάφη. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν κομμουνιστές αρνητές της σφαγής - και φυσικά (οποία έκπληξις) και το εδώ ΚΚΕ, που δια πύρινων άρθρων κορυφαίων στελεχών του κατακεραυνώνει τη “δυτική προπαγάνδα που υιοθέτησε την εκδοχή των Ναζί, παρά τις περί του αντιθέτου αποδείξεις” - και βεβαίως και την ταινία του Βάιντα...


Την επόμενη μέρα, το μεσημέρι, με έντονες τις σκληρές εικόνες ενός πολύ δυνατού έργου στο μυαλό, έρχεται η είδηση: Πηγαίνοντας να αποτίσουν φόρο τιμής στα θύματα του Κατύν, πάνω από 90 Πολωνοί αξιωματούχοι, με επικεφαλής τον Πρόεδρο της χώρας, σκοτώνονται, όταν το αεροπλάνο τους συντρίβεται κοντά στο Σμολένσκ...

Ήδη κάποιοι αποκαλούν την τραγωδία ένα “νέο Κατύν” - χαρακτηρισμός, που αν και ίσως υπερβολικός, αντανακλά την ανατροπή στα πολιτικά πράγματα της χώρας, που βρίσκεται ενώπιον της πρόκλησης να αντικαστήσει άμεσα τα ηγετικά στελέχη της πολιτικής και θεσμικής ζωής. Επίσης, εκφράζει και τα πληγωμένα αντανακλαστικά ενός λαού, που εκλαμβάνει το χτύπημα της μοίρας, σαν τη συνέχεια των όσων έχει υποφέρει στη διάρκεια της ιστορίας από τους γειτονικούς, ισχυρούς λαούς και τα ολοκληρωτικά τους καθεστώτα.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, οτι όπως συνάγεται, ο πιλότος του αεροσκάφους επέμενε να προσγειωθεί στο Σμόλενσκ, καθώς ο εκλιπών πρόεδρος, λόγω της διάχυτης καχυποψίας και των κακών διπλωματικών σχέσεων, είτε θεώρησε οτι δεχόταν κάποιο "διπλωματικό καψώνι", είτε απλώς δεν επιθυμούσε για λόγους γοήτρου να προσγειωθεί ούτε στην πρωτεύουσα της Ρωσίας, αλλά ούτε στο Μίνσκ, πρωτεύουσα της Λευκορωσίας, όπως υπεδείχθη από τους Ρώσους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας.


Πέρα από το πένθος και το δέος μπροστά στην απώλεια τόσων ανθρώπινων ζωών, που μάλιστα εκφράζουν οι περισσότεροι και τη δημοκρατική επιλογή ενός λαού, σε πολιτικό επίπεδο δεν μπορεί παρά να κάνει κανείς μερικές παρατηρήσεις:

-- Ο Λεχ Καζίνσκυ δεν ήταν κανένα παράδειγμα πολιτικού, στο οποίο μπορούσε να προσβλέπει κανείς: Υπερσυντηρητικός μέχρι ακραίων ομοφοβικών θέσεων, ακραίος ευρωσκεπτικιστής και εθνικιστής, που με τη συνήθη κουτοπονηριά των ιδεών αυτών εκβίαζε με βέτο για το ευρω-σύνταγμα, με το επιχείρημα οτι “η Πολωνία θα έπρεπε να έχει περισσότερους ψήφους, διότι αν δεν είχε υποστεί τις απώλειες στον πόλεμο, οι Πολωνοί θα ήταν πληθυσμιακά περισσότεροι” (!), απηνής διώκτης των κομμουνιστών που ήταν στο δημόσιο τομέα - επιχείρησε να εφαρμόσει νόμο εναντίον τους, ο οποίος κατέπεσε στα δικαστήρια. Δεν είναι τυχαίο οτι οι πρώτοι που έσπευσαν να κάνουν την αγιογραφία του ήταν οι αμφιλεγόμενοι ηγέτες γειτονικών χωρών, στα όρια της ακροδεξιάς, όπως ο ιδιόμορφος ευρω-σκεπτικιστής Βάτσλαβ Κλάους της Τσεχίας και ο ανεκδιήγητος Μιχαήλ Σαακασβίλι της Γεωργίας.

-- Αναρριχήθηκε στην εξουσία ταυτόχρονα με τον δίδυμο αδελφό του Γιάροσλαβ και σε μια απολύτως απαράδεκτη επίδειξη οικογενειοκρατίας κατέλαβαν για ένα διάστημα ταυτόχρονα τα ύπατα αξιώματα της χώρας, ώσπου ο δεύτερος να αντικατασταθεί στην πρωθυπουργία από τον μετριοπαθέστερο (!) δεξιό Ντόναλντ Τουσκ. Τώρα, εκφράζονται φόβοι, οτι ο ακόμα πιο σκληροπυρηνικός αδελφός θα επανέλθει δριμύτερος στην πολιτική σκηνή της χώρας, μετά το δυστύχημα.

-- Ο πολωνικός λαός, έχοντας υποφέρει πολλά από την πρόσφατη και μακρόχρονη καταπίεση του σοβιετικού καθεστώτος, αλλά και με δική του προφανή ευθύνη, έχει στραφεί (όπως σχεδόν όλοι οι λαοί της ανατολικής Ευρώπης) προς μια ακραία και φοβική υπερσυντηρητική πολιτική πρόσδεσης στο άρμα της Ουάσινγκτον (οι προαναφερθέντες ήταν όλοι υποστηρικτές της ακραίας πολιτικής γελοιότητας του Τζωρτζ Μπους), αναδεικνύοντας ηγέτες αντίστοιχης ποιότητας και απαιτώντας “πυραυλικές ομπρέλες προστασίας” από τους Ρώσους. Σαμποτάρουν δε εκ των έσω την ουσιαστική ευρωπαϊκή προοπτική, καθώς συγκροτούν ένα μπλοκ μαζί με τη Βρετανία, που σε κρίσιμα θέματα δεν διστάζει να συμπεριφέρεται γεωστρατηγικά, σαν το “καλύτερο παιδί του ΝΑΤΟ”, αφαιρώντας από την Ευρώπη, με κάθε ευκαιρία, τα μικρά αλλά σημαντικά βήματα, προς την αυτονόμηση και την ισχυροποίηση της.

Οι επιπτώσεις στην πολιτική ζωή της Πολωνίας είναι προς το παρόν άγνωστες. Συνήθως, τα βίαια γεγονότα, ακόμα κι αν είναι ατυχήματα (φορτισμένα όμως στη συνείδηση των λαών) οδηγούν σε χειρότερη τροπή τα πράγματα. Το ζητούμενο είναι πάντως, 21 χρόνια μετά την πτώση του τείχους, οι βασανισμένοι λαοί της ανατολικής Ευρώπης, όπως ο πολωνικός, να βρουν το δρόμο προς μια προοδευτική ευρωπαϊκή νηφαλιότητα, ανάμεσα στα άκρα, που σαν συμπληγάδες χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη πολιτική τους ιστορία...






"Επί του πιεστηρίου": Θρίαμβος της δεξιάς/ακροδεξιάς στον πρώτο γύρο των εκλογών στην Ουγγαρία.

Οι φωτό είναι από τα www.wajda.pl, http://static.guim.co.uk, www.gover.pl και το εξώφυλλο από το http://i48.tinypic.com

Το post συνοδεύεται από το "Riders On The Storm/Pink Solidism" του Ούγγρου Yonderboi.

Το "μέλλον" της Νέας Δημοκρατίας

Ποτέ μου δεν κατάλαβα την έλλειψη πολιτικής συνέπειας που οδηγεί κάποιον να διανύει όλη την απόσταση από το ένα άκρο του πολιτικού φάσματος στο άλλο. Ας δεχθούμε οτι είναι φυσιολογικό κανείς να “συντηρητικοποιείται” με την ηλικία (ή να “ωριμάζει” προς μετριοπαθέστερες θέσεις κατά μια άλλη οπτική) και να μεταπηδά σε γειτονικούς χώρους - αλλά το να καταλήγεις στο απέναντι άκρο, υποδηλώνει κατά την άποψη μου δυό πράγματα: Ή οτι υπάρχει μια εντελώς “ιδιόμορφη” αντίληψη περί πολιτικής ηθικής, σύμφωνα με την οποία οι αρχικές (έστω παράτολμες ή νεανικές) σου θέσεις δεν σε δεσμεύουν καθόλου ή οτι τα άκρα είναι απολύτως όμοροι χώροι, από την πίσω πλευρά της πολιτικής σφαίρας.


Διάβασα με έκπληξη, ομολογώ, τη συνέντευξη του Χρύσανθου Λαζαρίδη, στενού συμβούλου του Αντώνη Σαμαρά, στο Βήμα του Πάσχα, που κυκλοφόρησε το Μεγάλο Σάββατο. Όχι γιατί επιβεβαίωσε τις διάχυτες υποψίες για την ιδεολογική στροφή της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας (την οποία αρνείται ο κ. Λαζαρίδης), αλλά κυρίως για την απροκάλυπτη στήριξη θέσεων και αντιλήψεων, που προβάλλουν ως πρώτο μέλημα την “αποενοχοποίηση του πατριωτισμού”, την επίκριση του “ενδοτισμού”, αλλά και την “αποσυμπλεγματοποίηση” μιας σκληρής δεξιάς.

Ηγετικό μέλος του “Δικτύου 21”, οργάνωση για την οποία έχουν γραφεί πολλά, όπως εδώ και εδώ (και μέλη της οποίας είναι πρόσωπα όπως ο Φαήλος Κρανιδιώτης, γνωστός από την υπόθεση Οτσαλάν - διαβάστε τις απόψεις του, με αφορμή συνθήματα που δεν αναφώνησαν τα ΟΥΚ στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου εδώ), ο κύριος Λαζαρίδης διατείνεται οτι ζούμε υπό την “μπότα” μιας “ψευδο-προοδευτικής χούντας”, ενώ όπως αναφέρει το κομμάτι έχει υιοθετήσει στο παρελθόν σκληρές θέσεις για το Σκοπιανό, το σχέδιο Ανάν και άλλα “εθνικά θέματα”.

Θα ήταν ενδιαφέρον βεβαίως να ακούσει κανείς τις απόψεις του κυρίου Λαζαρίδη, για το αν αυτά είναι τα πραγματικά “εθνικά θέματα” ή μήπως κύριο εθνικό θέμα αποτελεί ο εκσυγχρονισμός, η οικονομική ευρωστία και η διπλωματική ενδυνάμωση, μέσω μιας ισχυρής διεθνούς παρουσίας, που βασίζεται στη συνεργασία και στο ανοιχτό πνεύμα (σε αντίθεση με την περιχαράκωση σε θέσεις που δύσκολα αντιλαμβάνονται οι διεθνείς εταίροι). Ο σύμβουλος του κυρίου Σαμαρά εμφανίζεται να αποδοκιμάζει την πολιτεία Καραμανλή, ωστόσο δεν διευκρινίζεται αν αυτό γίνεται λόγω της απουσίας οποιωνδήποτε επιτευγμάτων στα παραπάνω πεδία και των εγκληματικών αμελειών και σκανδάλων της συντηρητικής παράταξης, που οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό οικονομικό της εξευτελισμό.

Η δε ανάλυση που παρατίθεται στη συνέντευξη για σύγχρονα διεθνή και μη γεγονότα, δείχνει μια τουλάχιστον "περίεργη" αντίληψη των πραγμάτων: Η ερμηνεία του κυρίου Λαζαρίδη για τα Δεκεμβριανά του 2008 είναι οτι έχουν κοινά χαρακτηριστικά με τις (υποκινούμενες από δυτικόφιλες δυνάμεις) “πολύχρωμες” εξεγέρσεις σε Γεωργία και Ουκρανία, ενώ οι προβλέψεις του, με περισσή οίηση, για τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα (ενώ το κόμμα του κινείται δημοσκοπικά λίγο πάνω από το 20%) είναι οτι εντός του 2010 η ΝΔ θα ξεπεράσει σε ποσοστό το ΠΑΣΟΚ και θα κυβερνήσει, το πολύ, ενάμιση χρόνο μετά...

Είναι ιδιαίτερα απογοητευτικό, όχι μόνο ως σημάδι συντηρητικοποίησης μιας μεγάλης παράταξης (που αργά ή γρήγορα θα ξανακυβερνήσει τον τόπο), αλλά και ως ένδειξη αδυναμίας να αντληθούν διδάγματα, οτι η ΝΔ αρνείται να εκσυγχρονιστεί προς την κατεύθυνση μιας σοβαρής και μετριοπαθούς ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς. Κι αν είναι ενδεχομένως ενδιαφέρουσα εξέλιξη η πίεση (ή η συρρίκνωση) που θα προκαλέσει στη γειτονική της ακροδεξιά, άλλο τόσο όμως είναι ορατός ο κίνδυνος να παρασυρθεί από αυτή, σε μια συρρίκνωση που θα της στερήσει τον κεντρώο χώρο. Μπορεί έτσι να μην κυβερνήσει ποτέ ο κύριος Σαμαράς, αλλά είναι άγνωστο “τι δεξιά θα παραδώσει” στον επόμενο - και ποιές “καραμπόλες” μπορεί να φέρουν σε ακόμα μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση το στελεχιακό δυναμικό και τελικά την πολιτική ζωή της χώρας.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που δεν αντιλαμβάνεται ο κύριος Λαζαρίδης (και ο αρχηγός του, που μοιάζει να ταυτίζεται απολύτως) είναι οτι μπορεί κανείς να θεωρεί τις αντιλήψεις του περιθωριακές και επιζήμιες και ταυτοχρόνως να είναι απολύτως επικριτικός προς τις θέσεις του Αλέξη Τσίπρα - κι οτι η πολιτική ζωή της χώρας δεν μπορεί να εγκλωβίζεται σε αφελείς και ξεπερασμένες διελκυστίνδες.






Το σκίτσο είναι δανεικό από το http://exoapotinvouli. blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από την αργιστουργηματική ερμηνεία της Βρετανίδας Annie Lennox, στο "Cold".

Χωρίς λόγια...

Πάντα πίστευα οτι η “κατάρα” όλων των διενέξεων είναι οι ακραίοι. Είναι αυτοί που αποτελούν το “βούτυρο στο ψωμί” των πάσης φύσεως συμφερόντων και εκμεταλευτών. Αυτοί που δεν επιτρέπουν την άμβλυνση των αντιθέσεων, τη συνεννόηση των λαών, τη διπλωματία και τη λήθη, ώστε να προχωρήσουμε μπροστά - όπως έχουν κάνει πολλοί λαοί και κοινωνικές ομάδες, μεχρι τώρα στην ιστορία του ανθρώπου.


Αυτό το παιδί πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι - και κανείς βέβαια δεν έχει το “επαναστατικό θάρρος” να παραδεχτεί το εγκληματικό αδιέξοδο των πράξεων που υιοθετεί. Αν δεν είναι κατευθυνόμενες...

Ελπίζω οτι η θυσία θα βοηθήσει τουλάχιστον στην πλήρη απονομιμοποίηση οποιουδήποτε τρομοκρατικού “παιχνιδιού”, όσο “ελαφρύ” κι αν παριστάνει οτι είναι. Επειδή δεν πρέπει να ξεχάσουμε και να παραμείνουμε απαθείς, την Παρασκευή γίνονται τρεις προβολές, για την ενίσχυση της οικογένειας - λεπτομέρειες εδώ.


Υ.Γ. Βρίσκω συγκλονιστικό αυτό το σκίτσο (δε νομίζω οτι μπορώ να το αποκαλέσω γελοιογραφία) του Ανδρέα Πετρουλάκη, ο οποίος εξελίσσεται σε έναν από τους σημαντικότερους σκιτσογράφους μας.

Βρίσκω επίσης εκτός τόπου και χρόνου τη δήλωση Παπαρήγα, περί πολέμου στο Αφγανιστάν, που επιχειρεί να προσαρμόσει στη ρητορική της οτιδήποτε συμβαίνει. Λες και έχει σημασία στην περίπτωση αυτή, αν το παιδί ήταν Αφγανός, Σομαλός ή Έλληνας. Ως εκ τούτου, παραθέτω και το καυστικό σχόλιο του Στέφανου Κασιμάτη, από την Καθημερινή:

«Συνέβη το 1979 στο Dammam της Σαουδικής Αραβίας, όπου εργαζόμουν. Συνάδελφος είχε σταθμεύσει το αυτοκίνητό του κανονικά και νομίμως σε προβλεπόμενο χώρο στάθμευσης. Ενας Σαουδάραβας, κάνοντας ελιγμούς με το δικό του αυτοκίνητο, συγκρούσθηκε ελαφρά με το σταθμευμένο όχημα του συναδέλφου. Η υπόθεση οδηγήθηκε στο δικαστήριο, όπου ο τοπικός δικαστής (χότζας) απεφάνθη ότι υπόχρεος αποζημίωσης ήταν ο συνάδελφος, με το σκεπτικό ότι αν δεν είχε μεταβεί στη Σ. Αραβία για να εργασθεί, το αυτοκίνητό του δεν θα εμπόδιζε τους ελιγμούς του οχήματος του “πιστού”. Πίστευα ότι ο τρόπος σκέψης του συγκεκριμένου θρησκευτικού δικαστή ήταν αξεπέραστος. Τα γεγονότα με διέψευσαν».






Το σκίτσο του Ανδρέα Πατρουλάκη είναι από το www.kathimerini.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από το υπέροχο "This World", από το πρώτο άλμπουμ των Βρετανών Zero 7.

Ο "άγιος" αναπτήρας...

H πόλη μου φαίνεται βαριά, όταν είναι άδεια. Ίσως γιατί πάνε πολλά καλοκαίρια από τότε που δούλευα Αύγουστο, ίσως γιατί έχω χρόνια να κάτσω στην κοίτη της το Πάσχα - ίσως γιατί τη χαίρομαι πιο πολύ από άλλους, που τους παιδεύει;

Ίσως γιατί επιβάλλεται ο λόγος για τον οποίο είναι άδεια. Η άνοιξη είναι πολύ πιο ωραία εκεί που η φύση είναι πιο ισχυρή, το παπαδαριό είναι πολύ πιο καταθλιπτικό εκεί που αφήνεται ελεύθερο να καταλάβει όλο το χώρο. Είτε πρόκειται για μια ισλαμική χώρα, είτε πρόκειται για τον "μουτζαχεντίν" παπά της πλατείας Κουμουνδούρου, που ενισχύει με μεγάφωνα την τόσο κακόφωνα εκτελεσμένη ψαλμωδία (επιμένω οτι η άσκηση εξουσίας θα ήταν πολύ πιο ανθρώπινη, αν άκουγε καλύτερες μουσικές), για να προσελκύσει, λέει, κανένα μετανάστη (!)...


Δεν με πειράζει το πένθος. Όταν δούλευα στο ραδιόφωνο, με ενοχλούσε, τώρα πια όχι, το αγνοώ παντελώς. Ίσα-ισα, που ο επιτάφιος (και η μουσική του επένδυση) είναι ότι πιο αισθητικό έχει να επιδείξει, νομίζω, η κατά τα άλλα αφόρητα κιτς ορθοδοξία μας. Πρόσφατα ήμουν σε μια κηδεία και ακριβώς αυτή τη κουβέντα είχα. Σε ένα, από φυσικής πλευρά, πολύ ωραίο τοπίο, στη Καισαριανή, το θέαμα των ορθόδοξων τάφων, με τις καθόλου απέριττες μορφές και σχήματα, τα καντηλάκια, τα πλαστικά λουλουδάκια, και όλη την Άρτα και τα Γιάννενα, ήταν ανυπέρβλητα προσβλητικό στο μάτι. Οποιουδήποτε άλλου (γνωστού) δόγματος τα νεκροταφεία έχω δει, είτε είναι ιουδαϊκά, είτε είναι μουσουλμανικά, είτε είναι δυτικών χριστιανικών δογμάτων, είναι πιο αισθητικά. Κάπως αισθάνεσαι οτι σέβονται περισσότερο το νεκρό - εδώ από το εμπόριο του άθλιου καφενείου με τον μαζικό καφέ και το δήθεν κονιάκ που δεν πίνονται, μέχρι τις παραστάσεις που δίνονται από τους αλαλάζοντες συγγενείς (πού να δεις τι έγινε στον Κουν, μου είπε ένας φίλος ηθοποιός, μέσα στο τάφο μπήκαν, σκίζοντας τα ρούχα τους) και τον δημοσιουπαλληλικό κυνισμό των παπάδων, ο σεβασμός και το μέτρο απουσιάζουν. Δεν ξέρω, ίσως σε άλλες χώρες, του τρίτου κόσμου, τα πράγματα είναι χειρότερα...

Θέλω να ξεκαθαρίσω εξ αρχής οτι σέβομαι απολύτως την διάθεση του καθενός να λατρέψει το Θεό της αρεσκείας του - φτάνει να μη μου το πουλάει ως υποχρεωτικό, καταναγκαστικό έργο. Μάλιστα, σε θεολογικό επίπεδο, κάποιος που θα συζητούσε μαζί μου, θα διαπίστωνε ίσως οτι δεν είμαι καθόλου όσο άθεος θα νόμιζε - στέκομαι με δέος απέναντι στον άγνωστο μηχανισμό του σύμπαντος, που συνοψίζει οτιδήποτε αναφέρεται ως “θεϊκό” στο μυαλό μου. Πιθανώς θα ανακάλυπτε οτι είμαι άθρησκος, με την έννοια της άρνησης της μαζικοποιημένης θρησκευτικής “discipline” και την αποδοχή ενός προσωπικού φιλοσοφικού δρόμου, που μπορεί να έχει πολλούς δασκάλους, αλλά μόνο ένα προσωπικό μονοπάτι. Μονοπάτι, που εκτός από προσωπικό δεδομένο που φυλάσσεται μυστικό, μπορεί και να το μοιραστεί κανείς, αλλά όχι να το χρησιμοποιήσει για τη δημιουργία υπηκόων ή ακολούθων. Είμαι ανοιχτός μάλιστα στο να ακούσω οποιαδήποτε θεώρηση δεν εκφέρεται με το φανατισμό του “μοναδικού ορθού δρόμου” - κάτι που οποιοσδήποτε πλησιάζει λίγο τη σοφία, ακόμα κι υπηρετεί μια θρησκεία, παραδέχεται οτι αυτός ακυρώνεται από την πολλαπλότητα της προσωπικής αναζήτησης του καθενός.

Θεωρώ μάλιστα οτι η διδασκαλία του Ιησού θα πρέπει να ήταν (γιατί δεν είμαι καθόλου σίγουρος για την σωστή απόδοση της από τους πολύ χαμηλότερου επιπέδου μαθητές του, όσο κι αν αγιοποιήθηκαν μετά) ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα - και πάντως σίγουρα πρωτοποριακή για την εποχή του. Αν υιοθετήσει κανείς το κριτήριο της αντοχής στο χρόνο, ο τύπος χαρακτήρισε τα επόμενα δύο χιλιάδες χρόνια της ανθρωπότητας - ουδείς το έχει καταφέρει αυτό (ούτε καν οι Beatles), άρα το αστέρι του το είχε και μάλιστα ιδιαίτερα λαμπερό.

Δεν αμφισβητώ καθόλου την ιστορική ύπαρξη του Ιησού - τη θεϊκή του υπόσταση, με την έννοια που της δίνει (η κάθε) θρησκεία, μου είναι πολύ εύκολο να αμφισβητήσω. Η μόνη εξήγηση που ταιριάζει σε αυτό που πάντα σκεφτόμουν, είναι αυτή που δίνει ο Γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας Gerald Messadier, στο εξαιρετικό του βιβλίο “Ο Άνθρωπος που Έγινε Θεός” - το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Ο Ιησούς, για τη δική μου αντίληψη, ήταν ένας ιδιαίτερα ευαίσθητος και εξελιγμένος άνθρωπος, αυτό που οι ανατολικές θρησκείες ονομάζουν “realised”- πιο ολοκληρωμένος “μεταφυσικά”, με την έννοια οτι έχει μια μεγαλύτερη αντίληψη των άγνωστων μηχανισμών της φύσης. Μπορεί να είχε όλα όσα περιγράφει ο Μessadier (ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η “κρυφή” από την ιστορία θητεία του με τους Εσσαίους), ενοράσεις, υπερβατικές εμπειρίες και λοιπά - σε κάθε περίπτωση όμως ήταν ένας εξαιρετικά ξεχωριστός άνθρωπος - είτε εξαφανίστηκε μετά τη σταύρωση του, όπως λέει ο Messadier, είτε επρόκειτο περί διδύμων, όπως ισχυρίζεται μια νέα “θεωρία”...

Όχι δεν πιστεύω σε καμία ανάσταση - όλα είναι συμβολικά. Κι ας λέω από συνήθεια (και αμηχανία) την ευχή. Αυτή ακριβώς η ενσωμάτωση μιας πίστης (που δεν πιστεύουμε) μέσα στην καθημερινότητα, είναι που με ενοχλεί. Ο γάμος που γίνεται θρησκευτικός, ασυνείδητα. Η ευχή και η αναίτια επίσκεψη στην εκκλησία (άλλο η επίσκεψη από την πλευρά θαυμασμού ενός καλλιτεχνικού μνημείου). Η δήθεν αθώα άγνοια της έννοιας του δικαιώματος (και των διακρίσεων που μπορεί να επιφέρει η δημοσιοποίηση ενός προσωπικού φιλοσοφικού δεδομένου που εφάπτεται της καταγωγής και των φυλετικών χαρακτηριστικών), όταν ζητείται η αναγραφή του θρησκεύματος στην αστυνομική ταυτότητα. Οι ευχές και οι γιορτές μιας “επικρατούσας θρησκείας”. Δεν ξέρω αν είναι πλάκα η άρνηση του υπαλλήλου να λάβει το δώρο Χριστουγέννων και Πάσχα, αλλά αν με ρωτάτε, αυτή είναι η έντιμη στάση: Να απαιτείς το διαχωρισμό - το δώρο απλώς συμπίπτει με αργίες και δίνεται τότε (όπως το επίδομα αδείας) ή είναι λόγω θρησκευτικής εορτής;

Δεν θα σταματήσω να ενοχλούμαι από μια θρησκεία που έχει γίνει νταβατζήδικα “καπέλο”, σε όσους δεν την ακολουθούν πραγματικά. Δεν θα σταματήσω να ενοχλούμαι από την μισθοδοσία χιλιάδων ιερέων (που κανείς μάλλον δεν ξέρει ακριβώς πόσοι είναι σε ένα ήδη προβληματικό και διογκωμένο δημόσιο), από το κράτος - και μάλιστα από την αυθαίρετη μονιμοποίηση τους, με την χειροτόνηση από έναν μητροπολίτη. Είμαι της άποψης οτι η εκκλησία (συμπεριλαμβανομένων και των μονών, πατριαρχείων, εξαρχείων κλπ. που έχουν και το μεγαλύτερο μερίδιο) ή θα παραδώσει όλη της την περιουσία στο κράτος και θα μισθοδοτείται από αυτό (εφόσον προβλεφθεί η υπηρεσία και για τους πιστούς των άλλων δογμάτων, αφού συμφωνήσουμε πλειοψηφικά όλοι οι πολίτες) ή θα πρέπει να είναι παντελώς αυτόνομη - και να μισθοδοτεί τους υπαλλήλους της, από την αξιοποίηση της περιουσίας της.

Δεν θα σταματήσω να ενοχλούμαι από την απίστευτη φοροδιαφυγή του παγκαριού, που δίνει ευκαιρία σε μητροπολίτες όπως ο πρώην Αττικής, να πλουτίζουν. Και καλά το παγκάρι, είναι αυτόβουλη προσφορά, ας πούμε σαν το pourboire. Αυτό που είναι απολύτως απαράδεκτο είναι η ταρίφα για τα “μυστήρια” και η πλήρης απουσία και άρνηση απόδειξης, χειρότερα και από τους νταβατζήδες νονούς της νύχτας, που στήνουν τα κυκλώματα των παρκαδόρων - και σου ζητάνε και συγκεκριμένο ποσό! Γι αυτό και - όσο και να συμπαθώ το χαμηλό προφίλ του Ιερώνυμου - δεν μπορώ να δεχτώ καμία φωνή που αντιτίθεται στη φορολόγηση στης εκκλησίας, ακόμα κι αν αυτή φαίνεται - σε κάποιες περιπτώσεις - “άδικη”, ενώ μάλλον δεν είναι καθόλου... Όσο δε για τις υποκριτικές φωνές “περί περιορισμού του φιλανθρωπικού έργου της εκκλησίας”, τις κατατάσσω στην απανταχού φυόμενη κουτοπονηριά μας - εδώ σε επίπεδο διδακτορικού...

Γι αυτό και δεν μπορώ να δεχτώ την παρουσία της εκκλησίας, σε κάθε κρατική εορτή ή τελετή (πολλές από τις οποίες πρέπει να εκλείψουν, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά και για αισθητικούς, καθώς συμπυκνώνουν το τρίπτυχο παπάδες/στρατός-αστυνομία/πολιτικοί που βαριούνται θανάσιμα) ή ακόμα χειρότερα στη λειτουργία της νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας - με τα διάφορα εικονίσματα, τον θρησκευτικό όρκο και τους αγιασμούς. Πρόσφατα, πήρα το θάρρος, για πρώτη φορά και ζήτησα σε δικαστήριο να ορκιστώ στην τιμή και την υπόληψη. Σκεφτείτε: Εγώ άργησα τόσο πολύ, που έχω αυτές τις απόψεις - και ήμουν και μάρτυρας σε μια εκδίκαση μισθωμάτων. Ο φοβισμένος παράγοντας μιας ποινικής δίκης θα το κάνει πιστεύετε ελεύθερα ή θα λουφάξει στο ευαγγέλιο, μπροστά στο φόβο να εκνευρίσει έναν θεούσο/α, που ενδεχομένως θα κάθεται στην έδρα;

Δεν θα σταματήσω λοιπόν να σκέφτομαι, οτι είναι ρεζίλι για μια χώρα που παριστάνει την ευρωπαϊκή, να ναυλώνει αεροσκάφος για να φέρει το φως του “αγίου αναπτήρα”, από μια σπηλιά όπου έχουν “σφαχτεί” κυριολεκτικά στο ξύλο κάτι γραφικοί και φανατικοί παπάδες - με την υπερηφάνεια μάλιστα να ξεχειλίζει στους ελληνορθόδοξους, οτι έχουν καταφέρει να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία. Και που βγαίνουν αμέσως μετά, με το διονυσιασμό του τριτοκοσμικού φανατικού να επιδείξουν το “θαύμα” τους, χωρίς καμία ευλάβεια ή εσωτερικότητα - η γλώσσα του σώματος λέει πολλά.

Κι αυτό που θα περίμενα (θα απαιτούσα είναι η σωστή λέξη), από μια προοδευτική κυβέρνηση, είναι να κάνει τη ρήξη και να στείλει το λογαριασμό στην εκκλησία - να την διευκολύνει μάλιστα κιόλας, παρέχοντας μέσα, για να υπηρετήσει το δόγμα της. Αλλά χωρίς κόστος (σε εποχές λιτότητας), υφυπουργό Εξωτερικών και “τιμές αρχηγού κράτους”.

Κάποτε, όπως και η διάχυτη κουτοπονηριά, κι αυτό πρέπει να τελειώσει. Αλλά τι λέω, έχουμε τώρα την πολυτέλεια να τα βάζουμε με την κοινωνική υποκρισία και την καθυστέρηση του (αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να μετρηθεί) 40, 50, 60 ή 70%; Μόνο που με τούτα και με κείνα, ποτέ δεν θα την έχουμε - την “πολυτέλεια”...






Η γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη είναι δανεική (ως συνήθως) από το blog του John Black και τα εξώφυλλα είναι από τα www.livanis.gr και www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Jesus To A Child" του Βρετανού, ελληνοκυπριακής καταγωγής, George Michael, στο ωριμότερο - κατά την άποψη μου - άλμπουμ της καριέρας του.

Το θράσος του κακομαθημένου

Σκηνή πρώτη. Δευτέρα απόγευμα, ραντεβού σε γιατρό. Καθηγητής πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, γράφει η ταμπέλα. Αλεξιπτωτιστής, λέω από μέσα μου - εκεί διδάσκει, εδώ έχει ιατρείο. Μπαίνουμε μέσα, έχουμε ραντεβού στις 6, πλήθος κόσμου περιμένει. Ρωτάω τους παριστάμενους και ανακαλύπτω οτι περιμένουν ακόμα 2 ζευγάρια που έχουν ραντεβού - και τα δύο - στις 5! Οι υπόλοιποι προφανώς έχουν κι αυτοί, στις 6, όπως εμείς. Ζητάω το λόγο από τη γραμματεα: “Συγνώμη, κλείνετε διπλά ραντεβού;” Όχι, έρχεται αμέσως η άρνηση του κουτοπόνηρου. “Μα πώς, αφού εδώ περιμένουν δύο άνθρωποι που έχουν ραντεβού την ίδια ώρα. Γιατί κλείνετε ραντεβού και δεν λέτε όποιος έρθει θα περιμένει τη σειρά του;”. Αρχίζουν οι δικαιολογίες “Να ξέρετε, επειδή δεν θα κάνουμε ιατρείο τη Μεγάλη Πέμπτη, είχαμε και κάτι έκτακτα..”


Ανερυθρίαστα, έτσι. Χωρίς ούτε καν ένα προειδοποιητικό τηλεφώνημα, του στυλ “έχουμε κάποια έκτακτα, μήπως μπορείτε να έρθετε λίγο αργότερα”. “Όλοι οι γυναικολόγοι τα ίδια κάνουν”, μου εξηγεί αργότερα μια φίλη “και επικαλούνται τα απρόοπτα και τα έκτακτα”. Να τα καταλάβω τα απρόοπτα - αλλά το διπλοκλεισμένο ραντεβού δεν το δέχομαι με τίποτα. Γίνεται απλώς για να “συμπιέσει” την πελατεία ο γιατρός, να βγάλει περισσότερα και να είναι εξασφαλισμένος, αν κάποιος πελάτης ακυρώσει, οτι δεν θα χάσει ούτε λεπτό περιμένοντας αυτός. “Κάποτε είχα μπει σε ένα φίλο γιατρό και συζητούσαμε, ενώ έξω περίμενε κόσμος”, μου λέει μια άλλη φίλη. “Όταν αισθάνθηκα άσχημα και του το είπα, μου απάντησε οτι δεν πειράζει, καλύτερα έτσι, για να περιμένουν και να φτιάχνεται η φήμη οτι είμαι περιζήτητος.”

"Να πείτε στο γιατρό οτι, υπό αυτές τις συνθήκες, δεν επιθυμούμε να είναι γιατρός μας", ήταν η τελευταία μου κουβέντα πριν κλείσω την πόρτα. Την ασυνέπεια του γιατρού, τη θεωρώ απαύγασμα της κακής συμπεριφοράς. Να κατανοήσω μια μικρή αναμονή, είναι άλλωστε δύσκολο να “τακτοποιήσεις” τόσους ανθρώπους. Αλλά ακριβώς επειδή εξαρτάσαι από τον γιατρό, όταν διακυβεύεται η υγεία σου, οφείλει να είναι διπλά και τριπλά ηθικός και καλής συμπεριφοράς. Άλλωστε ο χρόνος όλων μας είναι πολύτιμος - και του πελάτη που πληρώνει πολυτιμότερος. Εμένα με ρωτάς, αν μπορώ να κάτσω δύο ώρες να περιμένω - και δεν θα πάω στη δουλειά μου; Και δεν θίγω καθόλου το θέμα των φακελακίων ή/και των αποδείξεων...

Σκηνή δεύτερη. Αμέσως μετά το γιατρό, σε μεγάλο πάρκινγκ κοντά στο Σύνταγμα, για να πάρουμε το αυτοκίνητο. Κάτι λέμε για το ΚΤΕΟ του αυτοκινήτου, ο ιδιοκτήτης επωφελείται για να πιάσει την κουβέντα και να αποσπάσει την προσοχή μας από την συναλλαγή. Πάει να φύγει, τον σταματάω: “Απόδειξη δεν θα δώσετε; Γιατί δεν την έχετε ήδη έτοιμη, την ώρα που εισπράττετε το (πανάκριβο) δεκάρικο; Το ξέρετε οτι είναι πια ποινικό αδίκημα;” Η απάντηση του κουτοπόνηρου: “Ο γιατρός δεν τη δίνει καθόλου”. “Αν δεν δίνει, δεν πάω”, του απαντώ...


(Παρένθεση: Αντιγράφω από παλαιότερο σχόλιο στο blog του Γεράσιμου, "οδηγίες" για όσους, συμπεριλαμβανομένων και γιατρών, δεν δίνουν απόδειξη.

“Λοιπόν δοκιμάστε το εξής: Με πολύ σοβαρό ύφος λέτε "τι σας χρωστάω;" - κάνοντας να βγάλετε τα λεφτά. Μόλις σας πει το ποσό, το κρατάτε στο χέρι (ακριβώς ει δυνατόν ή αλλιώς περιμένετε να βγάλει τα ρέστα). ΔΕΝ αφήνετε τα λεφτά από το χέρι σας. Του λέτε με σταθερή φωνή του αυτονόητου "Θα μου δώσετε και την απόδειξη, παρακαλώ;" 

Αν στραβομουτσουνιάσει, τραβάτε το χέρι πίσω. Η γλώσσα του σώματος λέει πολλά. Αυτό που υπονοείτε (ή αν χρειάζεται θα το πείτε κιόλας) είναι οτι όταν σας λένε μια τιμή είναι αυτονόητο οτι ειναι η τελική τιμή, με το ΦΠΑ και όλα. ΔΕΝ είστε σε συναλλαγή χονδρικής, όπου οι τιμές αναφέρονται χωρίς ΦΠΑ. Αν είστε σταθερός, θα αναγκαστεί έστω και βαρυγκομώντας να σας τη δώσει...

Αν βέβαια είστε τακτικός πελάτης και έχει εγκαθιδρυθεί αυτή η ένοχη σχέση, αναγνωρίζω οτι είναι δύσκολο. Εκεί συνιστώ να πείτε πολύ γλυκά και ευγενικά "Ξέρετε, θα πρέπει να μας δίνετε απόδειξη από εδώ και πέρα, χωρίς φυσικά άλλη τιμή, αλλιώς δυστυχώς θα αναγκαστούμε να αλλάξουμε γιατρό. Δεν μας παίρνει με το αφορολόγητο μας". Θα δείτε οτι και πάλι θα αναγκαστούν να σας δώσουν....

Η φοροδιαφυγή στους γιατρούς είναι απύθμενη (πλην εντίμων, που δίνουν πάντα απόδειξη). Έχω δει γιατρό να "τσεπώνει" γύρω στα 30-40 75άρια κάθε απόγευμα, για βελονισμό. Χωρίς απόδειξη. Να μην έχετε καμία τύψη ή αμηχανία, λοιπόν.. :-)

Υ.Γ. Δεν είναι θέμα δημοσιογράφου. Το ίδιο κάνουν και συγγενείς μου - και οι γιατροί αναγκάζονται να υποκύψουν. Είναι θέμα να μην το δέχεσαι και να είσαι έτοιμος να τον εγκαταλείψεις, αν χρειαστεί. Ουδείς αναντικατάστατος, άλλωστε τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από τέτοιους...”)

Σκηνή τρίτη. Την άλλη μέρα το πρωί, επίσκεψη υδραυλικού/αποφράκτη. Κάνει δέκα λεπτά για κάτι πολύ απλό, δεν χρειάστηκαν ούτε καν εργαλεία ή μηχανήματα. Λέει το γνωστό “60 ευρώ + ΦΠΑ”, αλλά δικαιολογείται οτι δεν ξέρει ακριβώς το τελικό ποσό, γιατί άλλαξε το ποσοστό του ΦΠΑ. Του λέω “Θα μου πάρεις 60 ευρώ για δέκα λεπτά δουλειά;” Στην αρχή αστειεύεται “οτι πρέπει να συνεισφέρω κι εγώ στο πασχαλινό του αρνί”. Μου κάνει σκόντο 10 ευρώ, σοβαρεύει κάπως και λέει “Μα πώς, έχω έξοδα. Το πάρκινγκ, τα καύσιμα, τα πάγια έξοδα...”
Την ώρα μάλιστα που κόβει την απόδειξη (προφανώς πρωτόγνωρη διαδικασία), αναφωνεί, γράφοντας τα 10,5 ευρώ του ΦΠΑ: “Για κοίτα ρε φίλε, πόσα παίρνει το κράτος!”

“Ωραία του απαντώ, άντε να είναι 10 ευρώ τα έξοδα σου - που δεν είναι. Έβγαλες 40 ευρώ μέσα σε δέκα λεπτά - άντε μια ώρα, να συνυπολογίσουμε και την μετακίνηση. Μια γυναίκα που καθαρίζει σπίτια, για να βγάλει 40 ευρώ, δουλεύει σαν σκυλί επί 7 ώρες. Άντε, ας δεχτούμε οτι αυτή είναι ανειδίκευτη. Ένας επιστήμονας, που έχει και πτυχία, για να βγάλει τόσα ή ακόμα και τα διπλά, θα δουλέψει φουλ οκτάωρο ή και παραπάνω. Εσύ γιατί, δηλαδή;” Η απάντηση με τρελλαίνει: “Μα κι εγώ έχω πτυχία...”


Όλο αυτό τον καιρό, μετά τη συνειδητοποίηση της κρίσης, στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα και την ανακοίνωση των μέτρων, διεξάγεται μια ιδεολογική διαπάλη, στην ελληνική κοινωνία. Η πλευρά της αριστεράς (κυρίως) διαμαρτύρεται για τη συλλογική ενοχοποίηση ενός λαού, που επιχειρείται από την άλλη (κυρίως τη φιλελεύθερη και αυτή που ομνύει στις αγορές) πλευρά. Διαμαρτύρεται δικαίως, γιατί υπάρχει μια μεγάλη μάζα (άγνωστο πόση) εντίμων εργαζομένων, που δεν καταφεύγει σε φοροκλοπή, λάδωμα ή άλλη ανεντιμότητα - και αρνείται να “πληρώσει τα σπασμένα”. Αντιθέτως, επισείεται η οργανωμένη κλοπή του κρατικού χρήματος (μίζες, προμήθειες, εξοπλισμοί κλπ.), που συντελείται επί δεκαετίες, με αποκορύφωμα το “μεγάλο φαγοπότι”, που έγινε τα τελευταία χρόνια. Η αριστερά όμως θα κάνει μέγιστο λάθος, αν έστω και άθελα της, δώσει "πάτημα" στις οπισθοδρομικές δυνάμεις αυτής της χώρας.

Το σύνθημα “You pay your crisis" είχε ίσως απόλυτο νόημα στην περίπτωση της Lehman Brothers και της παρ’ ολίγον κατάρρευσης ενός χρηματοπιστωτικού συστήματος, που εμφανώς είναι διεστραμμένο. Στην περίπτωση της Ελλάδας, πρέπει να αναγνωρίσουμε οτι τα δημοσιονομικά μας βρέθηκαν στο “αμήν”, όχι μόνο λόγω της ανεύθυνης και εγκληματικής διαχείρισης από τις κυβερνήσεις Καραμανλή, αλλά και λόγω χρόνιων παθογενειών, για τις οποίες ευθύνονται μεγάλα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, είτε αυτά είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, είτε μεσάζοντες και έμποροι, είτε δημόσιοι ή δημοτικοί υπάλληλοι. Έχουν τεράστιες ευθύνες οι εκπρόσωποι του συνδικαλισμού και όλα τα κόμματα - ακόμα και αυτά που δεν κυβέρνησαν, παρά ελάχιστα, όπως η παραδοσιακή αριστερά, που ευθύνεται για πολλές από τις παθογένειες μας. Το κράτος είμαστε όλοι εμείς - κι αν διαμορφώθηκε έτσι, έχουμε ο καθείς την ευθύνη του, είτε ψηφίζοντας, είτε μη ψηφίζοντας, είτε μη εξεγειρόμενοι εναντίον κάποιων φαινομένων (και κυρίως μη αναδεικνύοντας ένα άξιο πολιτικό προσωπικό). Δεν αρκεί η ηθική στάση του καθενός, πληρώνουμε όλοι τις συνέπεις της "ιδιωτείας" μας - νομίσαμε οτι "κάποιοι άλλοι" θα οδηγήσουν τη χώρα στη σωστή πορεία. Είναι ευρύτατα διαδεδομένες οι νοοτροπίες που οδηγούν στην αναξιοκρατία, στις πελατειακές σχέσεις, στην καταφυγή στην “πλάγια οδό”, στην ήσσονα προσπάθεια.

Μου ήρθε σαν κερασάκι στον προβληματισμό - και η μαρτυρία είναι έγκυρη, καθώς προέρχεται από τον “ευνοούμενο”: “Η γυναίκα μου προσελήφθη πρόσφατα σε κοσμηματοπωλείο, σε τουριστική περιοχή. Δεν είχε δουλέψει ποτέ σε τέτοια δουλειά. Τη θέση διεκδικούσε και ένας άντρας με προϋπηρεσία, που μίλαγε πέντε-έξι γλώσσες. Η εργοδότις της είπε οτι ο άλλος είχε σαφώς καλύτερα προσόντα, αλλά θα προτιμήσει αυτήν, γιατί έρχεται από κάποιον γνωστό...”

Στη χώρα, λοιπόν, που έχει απαξιώσει πλήρως το βιογραφικό (κι αυτά όλα συμβαίνουν στον ιδιωτικό τομέα και δεν μπορούν μονίμως να αποδίδονται στη διαφθορά του κράτους ή στην "έλλειψη ελέγχων"), είναι άδικο να μην αναγνωρίσουμε τη συλλογική ευθύνη της κοινωνίας. Σε ποιά άλλη δυτική χώρα υπάρχει θέμα με κάποιο ΔΙΚΑΤΣΑ, γιατί όλοι θέλουν την αναγνώριση του πτυχίου, με σκοπό την είσοδο ή την καλύτερη μεταχείριση στο δημόσιο; Ποιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα θέλει τόσο πολύ να καταναλώνει, χωρίς να παράγει αντίστοιχα; Και μη μου πείτε οτι και στα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα, δεν γίνονται “φετίχ απαραίτητης διαβίωσης” τα αυτοκίνητα και τα (πολλές φορές δύο) κινητά, με τους δυσβάστακτους λογαριασμούς...

Βεβαίως, ο “μέσος Έλληνας” δεν συγκρίνεται με το κατά σύστημα λαμόγιο, που ζει παρασιτικά από το κράτος ή την αγορά. Ωστόσο, αυτή κρίση μας αγγίζει όλους. Δεδομένης της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας, από κάπου πρέπει να αντληθούν (γρήγορα) χρήματα. Κανείς δεν το θέλει, αλλά ώσπου να αποδώσουν τα μακροπρόθεσμα μέτρα εξυγίανσης, την πληρώνουμε όλοι μέσω μείωσης αμοιβών (στο δημόσιο προς το παρόν μόνο) ή “αφαίμαξης” του εισοδήματος, μέσω ΦΠΑ, καυσίμων και γενικώς αύξησης των τιμών. Τώρα, το εάν λαμβάνονται τα σωστά μέτρα (π.χ. με κίνδυνο να στεγνώσει η αγορά και να βυθιστούμε σε ύφεση) ή αν θα αποκατασταθεί η φορολογική δικαιοσύνη, σε αυτό έχω κι εγώ τις αμφιβολίες μου. Μόνο η πράξη θα δείξει.

Δεν θα συμφωνήσω λοιπόν με την κυρία Τσαλίκογλου, που πολιτικολογεί ψυχολογώντας. Είμαι αντίθετος προς τη δημιουργία οποιασδήποτε ενοχής, αλλά δεν μπορώ πια να ακούω και επιχειρήματα που αθωώνουν τη μέχρι τώρα διάχυτη κουτοπονηριά μας ή την προσπάθεια να αποφύγουμε τις υποχρεώσεις μας. Δίνουμε δικαιολογίες σε αυτόν που θέλει να αισθανθεί καλύτερα, συνεχίζοντας να κάνει τις "ζαβολιές" του - επειδή "φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι" ή επειδή "η κενωνία είναι άδικη". Είμαι υπέρ της αισιόδοξης ματιάς, οτι μπορούμε να βγάλουμε - τώρα που στριμωχτήκαμε - τον καλύτερο εαυτό μας.

Αν δεν καταλάβουμε, οτι αυτή η κρίση είναι (μάλλον η τελευταία) ευκαιρία για να διορθώσουμε παθογένειες, να τις καταστήσουμε μειοψηφικά φαινόμενα και να αλλάξουμε πορεία, τότε μάλλον είμαστε πράγματι χαμένοι...


Υ.Γ. Οι πληροφορίες μου λένε οτι σε μεγάλα δικηγορικά γραφεία της Σταδίου και της Πανεπιστημίου, ξενυχτάνε μέχρι τη 1 π.μ., καταστρέφοντας έγγραφα, με το φόβο των ελέγχων της εφορίας...






"Επί του πιεστηρίου": Ρεπορτάζ του Βήματος, για το πώς θα φορολογηθούν τα ακίνητα που ανήκουν σε off shore εταιρείες, που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για να αποφευχθούν οι φόροι του συγκεκριμένου ακινήτου, έτσι ώστε να αναγκαστούν οι ιδιοκτήτες τους να τις διαλύσουν...

Οι γελοιογραφίες του Ανδρέα Πετρουλάκη και του Ηλία Μακρή είναι δανεικές από το blog του John Black και το http://greek-cartoons.blogspot.com, ενώ το εξώφυλλο από το www.4.bp.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από έναν "ύμνο στην καπατσοσύνη", το "The Jackal", από το δεύτερο άλμπουμ του εξαιρετικού Βρετανού κιθαρίστα Ronny Jordan.

Οι μαχαιριές και η σύμπνοια...

“Ο Έλληνας έχει ξεφύγει εντελώς - σε κάθε επίπεδο. Θέλει παντού και άπληστα τη μίζα και το κέρδος”. Το είπε θυμοσοφικά και γενικευτικά στην παρέα, ο επιχειρηματίας, ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδυ, στην Κρήτη.

Από το καλοκαίρι έχει βεβαίως κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι - και όχι πάντα με τη θετική έννοια. Από τη μια η χώρα απαλλάχθηκε από τους υπαίτιους της μεγαλύτερης οπισθοχώρησης της χώρας - από τη μεταπολίτευση και μετά - που μας οδήγησε, σχεδόν, στην παγωμένη αγκαλιά του ΔΝΤ. Από την άλλη, η Ελλάδα περνάει μια από τις χειρότερες κρίσεις της σύγχρονης (πραγματικής) δημοκρατικής της φάσης, καθώς συνειδητοποιεί οτι οι πολιτικές ελευθερίες, που κατακτήθηκαν από το 1974 δεν αρκούν για να “γιατρέψουν μιαν άρρωστη”: Ειδικά, όταν αντί για “φάρμακα”, δέχεται μερικές μαχαιριές το χρόνο - με αυξανόμενο ρυθμό, τα τελευταία έξι.

Κι αν μοιάζει αστείο, ξεχνώντας τις μαχαιριές, να κάνει κριτική η ΝΔ “γιατί η κυβέρνηση άργησε”, άλλο τόσο σοβαρό κι ελπιδοφόρο μοιάζει οτι επιτέλους ένα (ηγετικό) κομμάτι του πολιτικού κόσμου μοιάζει να έχει συνειδητοποιήσει την αδήριτη ανάγκη εκσυγχρονισμού παθογενειών, που μας ταλανίζουν επί δεκαετίες. Πολύ σύντομα - κι όχι επειδή το λένε οι κακοί ξένοι, το ΔΝΤ ή η “επάρατη πλουτοκρατία”.


Σε αυτή τη διαφαινόμενη σύμπνοια των ολίγων δεν συμμετέχουν η μεγάλη μάζα των “εκπροσώπων του λαού”, ούτε βεβαίως τα άκρα - κατά πρώτον διότι θα ήταν μια υπέρβαση και κατά δεύτερον διότι χαλάει το “βούτυρο στο ψωμί τους”, είτε με τη μορφή της “εξέγερσης”, είτε με τη μορφή της γλοιώδους υποκριτικής δήθεν συμπόρευσης, που ταυτόχρονα χειροκροτεί τα απεχθή ρατσιστικά συνθήματα των “βατραχιών”, στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Δυστυχώς, ούτε η ανανεωτική αριστερά συμμετέχει, καθώς το μεγαλύτερο (και “ηγετικό”) της κομμάτι έχει πλειοδοτήσει με συνέπεια, επί χρόνια, σε οποιοδήποτε συνδικαλιστικό ή μη αίτημα έχει διογκώσει τον κρατικό τομέα και έχει συντηρήσει ανατολικο-μεσογειακά στερεότυπα.

Το μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσον είναι διατεθειμένο να συμμετάσχει (ή να υποχρεωθεί) ένα απροσδιόριστου μεγέθους μη υγιές κομμάτι της κοινωνίας: Αυτό που θεωρεί εξωπραγματικό να συνεισφέρει με φόρους (“πού ακούστηκε να φορολογηθούμε με 20%;” είπε ο Άνθιμος) και να κόβει αποδείξεις, κλέβοντας το κοινωνικό σύνολο. Αυτό που επιθυμεί να υποχρεωθούν να συνεισφέρουν όλες οι άλλες επαγγελματικές τάξεις, εκτός από τη δική του. Αυτό που δεν θέλει να ανοίξουν τα λεγόμενα “κλειστά” επαγγέλματα, καθώς έχει πληρώσει πανάκριβα μια άδεια - ενώ θα μπορούσε να ζητάει την μακροπρόθεσμη κατάργηση, με σταδιακή αποκλιμάκωση της αξίας αυτών των αδειών. Αυτό που θέλει να αισχροκερδεί “γρήγορα και άκοπα” και θεωρεί δικαίωμα και “μαγκιά” την κουτοπονηριά και την τριτοκοσμική συμπεριφορά. Αυτό που έχει βολευτεί στην αναξιοκρατία, στην ήσσονα προσπάθεια, στην τυπική διεκπεραίωση της δουλειάς (με την ασφάλεια που προσφέρει το δημόσιο) και στη δυνατότητα γρήγορης αποχώρησης - αντί να ζητάει τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας, τη σοβαρότερη διοίκηση και τον εκσυγχρονισμό.

Αυτό που δεν πιστεύει οτι πρέπει ή μπορεί να αλλάξει τίποτα, είτε διότι θα χαθεί η λούφα και η μίζα, είτε διότι το γενικευμένο χαλινάρι “πού ξέρεις, μπορεί να βλάψει και τη δική μας βολή”. Αυτό που αρνείται πεισματικά την αλλαγή ηθών και νοοτροπιών που άπτονται του σεβασμού των δικαιωμάτων, του δημοσίου χώρου και της αισθητικής. Αυτό που αρνείται την αξιολόγηση, την ανάγκη καθημερινής παιδείας και την υιοθέτηση του “δύσκολου δρόμου”. Αυτό που υιοθετεί άκριτα το λαϊκισμό, τη συγκρουσιακή συνθηματολογία, τις θεωρίες συνωμοσίας και τις καφενειακές κουβέντες. Αυτό που επιμένει να εξαντλείται στην κενότητα του κουτσομπολιού και της σκυλοπόπ αισθητικής, που κατακλύζει τους διαύλους της δημόσιας επικοινωνίας, με έναν εσμό από “μεγαλοτίποτα”.

Αν υπήρξε ένα δίδαγμα από την πρόσφατη διαβούλευση κορυφής για την στήριξη της Ελλάδας και την κρίση του ευρώ, αυτό είναι οτι η νομισματική ένωση δεν εξασφαλίζει παρά τα ελάχιστα - ειδικά όταν ακόμα και η ηγέτις του πιο ισχυρού οικονομικά κράτους έχει να υπολογίσει ισορροπίες με κυβερνητικούς εταίρους και εκλογικό σώμα. Κι οτι η πολιτική, ολοκληρωμένη ένωση της Ευρώπης είναι περισσότερο απαραίτητη από ποτέ - με όλες τις προσπάθειες να στρέφονται προς μια πιο προοδευτική Ένωση (και παγκόσμια οικονομία). Αυτή θα έπρεπε να είναι και η παγκόσμια συμβολή της Ελλάδας. Θα μπορέσει (αφού τακτοποιήσει τα του οίκου μας) να επιβάλει έναν τέτοιο ρόλο, το υγιές και αδίκως ταλαιπωρούμενο κομμάτι της κοινωνίας;





Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της 31.03.10

H γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου είναι δανεική από το http://yannis-ioannou.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το κλασικό blues "Nobody Knows You When You 're Down and Out", από το Unplugged του Βρετανού Eric Clapton, που σήμερα έγινε 65 χρονών!

Οι "γαρίδες" και το "γκέτο των άλλων"

Aπό την ώρα που είδα αυτό το έργο, δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Το District 9 δεν είναι απλώς μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Είναι μια αλληγορία, που εκτυλίσσεται (όλως τυχαίως) στο Γιοχάνεσμπουργκ, κάποτε πρωτεύουσα του χειρότερου ρατσιστικού καθεστώτος, του άπαρτχαϊντ.


Με ένα-δυό εκατομύρια πρόσφυγες, που όμως δεν είναι καν άνθρωποι - είναι εξωγήινοι, που (μοιάζουν και) αποκαλούνται “γαρίδες”. Που έχουν νοημοσύνη, όχι (απαραίτητα) εχθρικές διαθέσεις, ανώτερη τεχνολογία - κι ένα χαλασμένο διαστημόπλοιο, που κανείς δεν ξέρει πώς “ξέπεσε” στα μέρη μας. Που το ανθρώπινο είδος τους “φιλοξενεί” σ’ ένα γκέτο, την “περιοχή 9”, σε άθλιες συνθήκες - ενώ η πλειονότητα των κατοίκων της Νοτίου Αφρικής (άσπροι και μαύροι - τι ειρωνεία!) τους ζητούν επιτακτικά να φύγουν. Που τους ταίζει με γατοτροφές, για να τους κρατάει ήσυχους. Που επιτρέπει, στην άθλια παραγκούπολη που έχει φτιαχτεί, να δρουν συμμορίες “προληπτικών” Αφρικανών, που εμπορεύονται τρόφιμα και όπλα.

Που έχει αναθέσει όλη την επιτήρηση της κατάστασης σε μια ιδιωτική (τι περίεργο) πολυεθνική, τον δεύτερο μεγαλύτερο κατασκευαστή όπλων στον κόσμο - και στους μισθοφόρους της. Που εφαρμόζει απάνθρωπες τακτικές βίας, με προκάλυμμα μια αυθαίρετη “νομιμότητα”. Και που ως στόχο έχει, να αποκωδικοποιήσει το DNA των ξένων, ώστε να μπορέσει να αντιγράψει την πολεμική τους τεχνολογία, που λειτουργεί μόνο στα χέρια των ίδιων...

Ευφυές. Όχι μόνο γιατί έχει μια μελλοντολογική σύλληψη, διαφορετική από τα στερεότυπα της “επαφής” με άλλους πολιτισμούς. Αλλά κυρίως, γιατί καταγράφει, με τον πιο σκληρό και ρεαλιστικό τρόπο, το πώς είναι να αγνοείς το “πετσί του άλλου” - και τελικά να αναγκάζεσαι να μπεις μέσα σε αυτό. Αυτό παθαίνει και ο αντιπαθέστατος αρχικά πρωταγωνιστής, διώκτης των “γαρίδων”, όταν από ένα “ατύχημα”, αρχίζει και μεταλλάσσεται και ο ίδιος.

Δεδομένης και της “ντοκουμενταρίστικης” γραφής, ειδικά στην αρχή, θα μπορούσε να είναι μια συρραφή από δημοσογραφικές εκπομπές, που παρουσιάζουν τις - συγκλονιστικές για την ανθρωπότητα - εξελίξεις. Δεν πρόκειται όμως, παρά για την ακτινογραφία του ανθρώπινου είδους και της ψυχολογίας του αποκλεισμού, (ειδικά) από τον λευκό, δυτικό άνθρωπο...


Το γκέτο της Αθήνας δεν είναι βεβαίως District 9 - ούτε καν ένα γκέτο μιας αμερικανικής μεγαλούπολης. Αν δεν θέλουμε όμως να γίνει ένας σκουπιδότοπος αποκλεισμένων ψυχών, κάτι πρέπει να γίνει γρήγορα.

Μετά το Guru, έκλεισε και το Soul στην Ευριπίδου. Η “κατηφόρα” των τελευταίων μηνών “επισφραγίστηκε” από ένα επεισόδιο ξυλοδαρμού, που επέσυρε αντίποινα - ήταν αρκετό. Ολοένα και περισσότεροι εγκαταλείπουν. Ο φόβος τώρα πια είναι (επιπλέον) οι αυτοδικίες και η διείσδυση των ακροδεξιών "αντιποίνων". Το νέο πρόσωπο της περιοχής, με όλα τα μέχρι τώρα γνωστά χαρακτηριστικά, απέκτησε και μια επιπλέον “δραστηριότητα”: Τις συμμορίες και τους “τσαντάκηδες”. Τα περιστατικά είναι καθημερινά τον τελευταίο καιρό. Γι αυτό, αν επισκέπεστε τα στενά του Ψυρρή, της Πλατείας Κουμουνδούρου και της Πλατείας Θεάτρου, προσέχετε πολύ τα νώτα σας - και κυρίως μην τραυματιστείτε.

Δευτέρα πρωί, στις 11.30, η Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής, με πρόεδρο τον Κώστα Καρτάλη (που παρέθεσε μια πολύ συγκροτημένη και καθαρή εικόνα με τις εισηγήσεις του), παρουσιάζει το πόρισμα της, στην αίθουσα "Κωστής Παλαμάς", Ακαδημίας και Σίνα, μετά από ακρόαση όλων των φορέων - μεταξύ αυτών και της Κίνησης Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου.

Επίσης, Μεγάλη Δευτέρα ενεργοποιείται και η νέα υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ. με την επωνυμία ΔΙΑΣ. Σκοπός της η αστυνόμευση με δύναμη 2 χιλιάδων αστυνομικών στην Αθήνα και η καταδίωξη με μηχανές μεγάλου κυβισμού, της εγκληματικότητας του δρόμου. Γιατί έχω την εντύπωση οτι η δίωξη των κυκλωμάτων που λυμαίνονται το ιστορικό κέντρο (πρέζα, πορνεία, παρεμπόριο, εκμετάλλευση μεταναστών, ληστείες και διαρρήξεις) γίνεται με “ασφαλίτικη” δουλειά - και όχι με περιπολίες; Ίδωμεν...

Τέλος, κάποιοι κάτοικοι επιμένουν - με ειρηνική διαμαρτυρία - να διεκδικούν το χώρο της ελεύθερης διαβίωσης, που θεωρούν οτι τους ανήκει. Σας παραθέτω την επιστολή ενός από αυτούς, προς τον επίσης κάτοικο σκηνοθέτη Νίκο Περάκη.


Dear Mr Perakis,

I have cc'd Sofia Lizzio, who is working with me on the march and Yorgos Karamichos,  our common friend, who I know is very interested in helping to improve Psirri as well.

Thank you for the interest you have shown in our small protest and march.

We will be meeting at Evmoforpoulou 6 at 3.45 pm on Monday 29-3-10.  We will march along Sachtouri, Sarri, Aristofanous, Evripidou and Epikourou.

We will be a minimum of 70 people.

We will have banners, flyers and loudspeakers.

We believe the march will take about 45 minutes.

We will march to two of the well known tenement buildings holding the drug dealers and violence merchants in Psirri. Corners of Evmoforpoulou and Sachtouri and Sarri and Aristofanous.

We will also march to two of the best known drug selling spots of Psirri. Corners of Aristofanous and Sarri and Evripidou and Sarri.

Our aim is to make as much noise and visual presence as we can.  We wish to make it difficult for the drug dealers and the violence merchants to operate.  We want them to know we are not scared of them and we want the people of Psirri to know it is ok to demand the streets should be safe from violence and drugs.

We will be filming the protest and we will be posting it on You Tube immediately after.  We will be using whatever means we can to alert not only the criminals on the streets of our anger and frustration but also to ensure the authorities are aware in a way that they cannot simply "sweep under the carpet".  We believe a "viral" media campaign on You Tube will be the most effective in doing this.  You Tube clips can be seen by everyone and if well presented will be seen all over Greece, alerting people to what is happening to the historical centre of their city and to the fact they shouldn't be frightened of protesting peacefully but forcefully for justice.

Presently the drug dealers and the muggers operate with impunity. The authorities do not attempt to stop them.

We are aware our protests will make it more difficult for them to work in our neighbourhood and that they will simply move to another area.

We do not fool ourselves that we can fix the problems of drugs and violence in the world, Greece or Athens.  Our goal is to reclaim our own streets from the people who want to mug us, steal from us, break our car windows, sell drugs to our children and make us feel unsafe to even walk after dark on our own streets.

We would like you to know we are in no way a racist group.  We are supportive of refugees, immigrants and all those that need assistance form those of us who are better off.
We realise the drug dealers of our area are almost exclusively from Sudan and the muggers from Algeria and Morocco.  These facts are unavoidable.  However we stress again we do not think all Sudanese are drug dealers and we do not think all Algerians are Moroccans are muggers and thieves.

We support the refugees and the immigrants who wish to stay in Greece and who do not wish to commit crimes to do so.

We are as against Greeks who wish to profit from our misery as we are against anyone else who wants to ruin the quality of our lives with drugs and violence.

Mr Perrakis, if our first protest has some positive affect on the violence and drugs in our streets, we will continue our protests on each Monday at 4pm from April 12 onwards until we make such a noise and such a media event that the people who are ruining our lives stop doing so.

If you have people in the media who wish to attend we would be very grateful. If you would like to march with us it will give us even more strength.  If you know others who you can ask to join our protest, we will be even stronger.

Eventually we hope to have as many as 200 people marching and reclaiming the streets of Psirri for the people of Psirri.

All the best,

Dean Hewett





"Επί του πιεστηρίου": Αν αληθεύουν οι πληροφορίες οτι ο νεκρός της έκρηξης στα Πατήσια είναι ένας 15χρονος Αφγανός, που μάζευε ότι μπορούσε από τα σκουπίδια, μαζί με τη μητέρα του και την αδελφή του, τότε οι αναλογίες με τις "γαρίδες" του έργου είναι τραγικές...

Oι φωτό είναι από το www.thefilmist.files. wordpress.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το πιο "ρεαλιστικό" τραγούδι για τα αμερικανικά γκέτο, το "Village Ghetto Land", του μεγάλου Stevie Wonder. Προσέξτε τους στίχους...

ΔύΝαΤαι...

Με τη βούλα των ετέρων, αλλά και των εταίρων, μάλλον τόχουμε το χρήμα - ως δυνατότητα δηλαδή, όπως τα 28 δις που πήγαιναν στις τράπεζες, αλλά ήταν 5, που κανείς δεν ξέρει αν κι αυτά δόθηκαν.

Όλα ήταν μια μπλόφα, ήμουν “βέβαιος” εξ αρχής. Μια μπλόφα αρχικά δική μας (“πάμε στο ΔΝΤ”), μετά της Μέρκελ (“πηγαίνετε στο ΔΝΤ”) - μετά όλων μαζί (“2/3 εμείς, 1/3 το ΔΝΤ”).


Όπως πάντα, η Ευρώπη στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Των ελάσσονων, βέβαια. Η στροφή σε πιο προοδευτικές πολιτικές, η ανάδειξη ισχυρότερων προσωπικοτήτων, η συμβολή στην αλλαγή του παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου, αναβάλλονται. Άλλωστε, το 80% των hedge funds έχει την έδρα του στο City - και το Λονδίνο δεν θέλει να τα χάσει...

Όσο για το Βερολίνο, πέτυχε αυτό που θέλει: Να δώσει χείρα βοηθείας στους “κακούς μαθητές”, αλλά μόνο αν έχουν μετανιώσει - και δεν έχουν καμία άλλη πιθανότητα. Βέβαια, μέτρησε και η χθεσινή αποκάλυψη οτι η Siemens δεν είναι μόνη της - και η κατασκευάστρια των “μερσεντέ” Daimler λάδωνε σε όλο τον κόσμο, για να πάρει “δουλίτσες”. Αν συνυπολογίσουμε και κάτι λαθροχειρίες της Porsche, μαζί με τον ανελέητο πόλεμο που της έκανε και το ΠΑΣΟΚ, τότε μόνο η Audi και η ΒΜW έχουν καθαρό το κούτελο. Για πόσο ακόμη, όμως;

Ο κακός μαθητής βέβαια δυσκολεύεται να προσαρμοστεί. Πολλοί, ειδικά στην αριστερά, ομνύουν στις αναλύσεις του Κάιζερ - όχι του μυθικού Κάιζερ Σόζε (τι εργάρα οι "Συνήθεις Ύποπτοι"), αλλά του αναλυτή του Al Jazeera. Ενώ αυτή την εβδομάδα στη Βουλή ακούστηκαν οι ομοβροντίες Σαμαρά και Τσίπρα για την (ελαφρύτερη πια) φορολόγηση των αποζημιώσων (αυτών ντε, που φτάνουν τις 80 χιλιάδες και για να τις πάρεις πρέπει να δουλεύεις 20 χρόνια με μόλις 5 χιλιάδες μισθό) - όπως φυσικά και οι δηλώσεις στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής από το κόμμα της άκρας λαϊκής (σκέτο).

Εν κατακλείδι, αυτό που φάνηκε ήταν οτι η Μέρκελ (που άκουσε τα εξ αμάξης από την αντιπολίτευση στην Bundestag), μπορεί να μην έχει το διαμέτρημα ενός Βίλλυ Μπραντ, ενός Χέλμουτ Σμιτ ή έστω ενός Χέλμουτ Κολ, αλλά είναι καλό κορίτσι. Έχει μόνο αυτόν τον Βεστερβέλλε δίπλα της...


Υ.Γ. Quiz: Ποιός είναι ο εικονιζόμενος; Και μην βιαστείτε να τον χαρακτηρίσετε ψώνιο...




H φωτό είναι από το http://userserve-ak.last.fm

To post διαβάζεται ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ με τη συνοδεία του κλασικού "Ι' m A Good Woman" των Αμερικανών Cold Blood.

Μετά την παρέλαση!

Επειδή πατριώτης δεν είναι αυτός που κραυγάζει, αλλά αυτός που φροντίζει τη χώρα του.

Κι επειδή είμαστε υπέρ της ψυχικής ισορροπίας, για να φροντίζουμε καλύτερα και τη χώρα μας.

Κι επειδή η ψυχική ισορροπία επιτυγχάνεται όταν ακούς καλή μουσική και διασκεδάζεις ποιοτικά...



Γι αυτό, ξαναγίνομαι ρεζίλι φωτογραφικά (στο πνεύμα του κιτς της ημέρας) - και σας περιμένω...





Η φωτό είναι από το www.souljazzrecords.co.uk

Το post συνοδεύεται από το κλασικό πλέον "Give Me Your Love" των Αμερικανών Sisters Love.