Οι μαχαιριές και η σύμπνοια...

“Ο Έλληνας έχει ξεφύγει εντελώς - σε κάθε επίπεδο. Θέλει παντού και άπληστα τη μίζα και το κέρδος”. Το είπε θυμοσοφικά και γενικευτικά στην παρέα, ο επιχειρηματίας, ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδυ, στην Κρήτη.

Από το καλοκαίρι έχει βεβαίως κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι - και όχι πάντα με τη θετική έννοια. Από τη μια η χώρα απαλλάχθηκε από τους υπαίτιους της μεγαλύτερης οπισθοχώρησης της χώρας - από τη μεταπολίτευση και μετά - που μας οδήγησε, σχεδόν, στην παγωμένη αγκαλιά του ΔΝΤ. Από την άλλη, η Ελλάδα περνάει μια από τις χειρότερες κρίσεις της σύγχρονης (πραγματικής) δημοκρατικής της φάσης, καθώς συνειδητοποιεί οτι οι πολιτικές ελευθερίες, που κατακτήθηκαν από το 1974 δεν αρκούν για να “γιατρέψουν μιαν άρρωστη”: Ειδικά, όταν αντί για “φάρμακα”, δέχεται μερικές μαχαιριές το χρόνο - με αυξανόμενο ρυθμό, τα τελευταία έξι.

Κι αν μοιάζει αστείο, ξεχνώντας τις μαχαιριές, να κάνει κριτική η ΝΔ “γιατί η κυβέρνηση άργησε”, άλλο τόσο σοβαρό κι ελπιδοφόρο μοιάζει οτι επιτέλους ένα (ηγετικό) κομμάτι του πολιτικού κόσμου μοιάζει να έχει συνειδητοποιήσει την αδήριτη ανάγκη εκσυγχρονισμού παθογενειών, που μας ταλανίζουν επί δεκαετίες. Πολύ σύντομα - κι όχι επειδή το λένε οι κακοί ξένοι, το ΔΝΤ ή η “επάρατη πλουτοκρατία”.


Σε αυτή τη διαφαινόμενη σύμπνοια των ολίγων δεν συμμετέχουν η μεγάλη μάζα των “εκπροσώπων του λαού”, ούτε βεβαίως τα άκρα - κατά πρώτον διότι θα ήταν μια υπέρβαση και κατά δεύτερον διότι χαλάει το “βούτυρο στο ψωμί τους”, είτε με τη μορφή της “εξέγερσης”, είτε με τη μορφή της γλοιώδους υποκριτικής δήθεν συμπόρευσης, που ταυτόχρονα χειροκροτεί τα απεχθή ρατσιστικά συνθήματα των “βατραχιών”, στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Δυστυχώς, ούτε η ανανεωτική αριστερά συμμετέχει, καθώς το μεγαλύτερο (και “ηγετικό”) της κομμάτι έχει πλειοδοτήσει με συνέπεια, επί χρόνια, σε οποιοδήποτε συνδικαλιστικό ή μη αίτημα έχει διογκώσει τον κρατικό τομέα και έχει συντηρήσει ανατολικο-μεσογειακά στερεότυπα.

Το μεγάλο ερώτημα είναι κατά πόσον είναι διατεθειμένο να συμμετάσχει (ή να υποχρεωθεί) ένα απροσδιόριστου μεγέθους μη υγιές κομμάτι της κοινωνίας: Αυτό που θεωρεί εξωπραγματικό να συνεισφέρει με φόρους (“πού ακούστηκε να φορολογηθούμε με 20%;” είπε ο Άνθιμος) και να κόβει αποδείξεις, κλέβοντας το κοινωνικό σύνολο. Αυτό που επιθυμεί να υποχρεωθούν να συνεισφέρουν όλες οι άλλες επαγγελματικές τάξεις, εκτός από τη δική του. Αυτό που δεν θέλει να ανοίξουν τα λεγόμενα “κλειστά” επαγγέλματα, καθώς έχει πληρώσει πανάκριβα μια άδεια - ενώ θα μπορούσε να ζητάει την μακροπρόθεσμη κατάργηση, με σταδιακή αποκλιμάκωση της αξίας αυτών των αδειών. Αυτό που θέλει να αισχροκερδεί “γρήγορα και άκοπα” και θεωρεί δικαίωμα και “μαγκιά” την κουτοπονηριά και την τριτοκοσμική συμπεριφορά. Αυτό που έχει βολευτεί στην αναξιοκρατία, στην ήσσονα προσπάθεια, στην τυπική διεκπεραίωση της δουλειάς (με την ασφάλεια που προσφέρει το δημόσιο) και στη δυνατότητα γρήγορης αποχώρησης - αντί να ζητάει τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας, τη σοβαρότερη διοίκηση και τον εκσυγχρονισμό.

Αυτό που δεν πιστεύει οτι πρέπει ή μπορεί να αλλάξει τίποτα, είτε διότι θα χαθεί η λούφα και η μίζα, είτε διότι το γενικευμένο χαλινάρι “πού ξέρεις, μπορεί να βλάψει και τη δική μας βολή”. Αυτό που αρνείται πεισματικά την αλλαγή ηθών και νοοτροπιών που άπτονται του σεβασμού των δικαιωμάτων, του δημοσίου χώρου και της αισθητικής. Αυτό που αρνείται την αξιολόγηση, την ανάγκη καθημερινής παιδείας και την υιοθέτηση του “δύσκολου δρόμου”. Αυτό που υιοθετεί άκριτα το λαϊκισμό, τη συγκρουσιακή συνθηματολογία, τις θεωρίες συνωμοσίας και τις καφενειακές κουβέντες. Αυτό που επιμένει να εξαντλείται στην κενότητα του κουτσομπολιού και της σκυλοπόπ αισθητικής, που κατακλύζει τους διαύλους της δημόσιας επικοινωνίας, με έναν εσμό από “μεγαλοτίποτα”.

Αν υπήρξε ένα δίδαγμα από την πρόσφατη διαβούλευση κορυφής για την στήριξη της Ελλάδας και την κρίση του ευρώ, αυτό είναι οτι η νομισματική ένωση δεν εξασφαλίζει παρά τα ελάχιστα - ειδικά όταν ακόμα και η ηγέτις του πιο ισχυρού οικονομικά κράτους έχει να υπολογίσει ισορροπίες με κυβερνητικούς εταίρους και εκλογικό σώμα. Κι οτι η πολιτική, ολοκληρωμένη ένωση της Ευρώπης είναι περισσότερο απαραίτητη από ποτέ - με όλες τις προσπάθειες να στρέφονται προς μια πιο προοδευτική Ένωση (και παγκόσμια οικονομία). Αυτή θα έπρεπε να είναι και η παγκόσμια συμβολή της Ελλάδας. Θα μπορέσει (αφού τακτοποιήσει τα του οίκου μας) να επιβάλει έναν τέτοιο ρόλο, το υγιές και αδίκως ταλαιπωρούμενο κομμάτι της κοινωνίας;





Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της 31.03.10

H γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου είναι δανεική από το http://yannis-ioannou.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το κλασικό blues "Nobody Knows You When You 're Down and Out", από το Unplugged του Βρετανού Eric Clapton, που σήμερα έγινε 65 χρονών!

Οι "γαρίδες" και το "γκέτο των άλλων"

Aπό την ώρα που είδα αυτό το έργο, δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Το District 9 δεν είναι απλώς μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Είναι μια αλληγορία, που εκτυλίσσεται (όλως τυχαίως) στο Γιοχάνεσμπουργκ, κάποτε πρωτεύουσα του χειρότερου ρατσιστικού καθεστώτος, του άπαρτχαϊντ.


Με ένα-δυό εκατομύρια πρόσφυγες, που όμως δεν είναι καν άνθρωποι - είναι εξωγήινοι, που (μοιάζουν και) αποκαλούνται “γαρίδες”. Που έχουν νοημοσύνη, όχι (απαραίτητα) εχθρικές διαθέσεις, ανώτερη τεχνολογία - κι ένα χαλασμένο διαστημόπλοιο, που κανείς δεν ξέρει πώς “ξέπεσε” στα μέρη μας. Που το ανθρώπινο είδος τους “φιλοξενεί” σ’ ένα γκέτο, την “περιοχή 9”, σε άθλιες συνθήκες - ενώ η πλειονότητα των κατοίκων της Νοτίου Αφρικής (άσπροι και μαύροι - τι ειρωνεία!) τους ζητούν επιτακτικά να φύγουν. Που τους ταίζει με γατοτροφές, για να τους κρατάει ήσυχους. Που επιτρέπει, στην άθλια παραγκούπολη που έχει φτιαχτεί, να δρουν συμμορίες “προληπτικών” Αφρικανών, που εμπορεύονται τρόφιμα και όπλα.

Που έχει αναθέσει όλη την επιτήρηση της κατάστασης σε μια ιδιωτική (τι περίεργο) πολυεθνική, τον δεύτερο μεγαλύτερο κατασκευαστή όπλων στον κόσμο - και στους μισθοφόρους της. Που εφαρμόζει απάνθρωπες τακτικές βίας, με προκάλυμμα μια αυθαίρετη “νομιμότητα”. Και που ως στόχο έχει, να αποκωδικοποιήσει το DNA των ξένων, ώστε να μπορέσει να αντιγράψει την πολεμική τους τεχνολογία, που λειτουργεί μόνο στα χέρια των ίδιων...

Ευφυές. Όχι μόνο γιατί έχει μια μελλοντολογική σύλληψη, διαφορετική από τα στερεότυπα της “επαφής” με άλλους πολιτισμούς. Αλλά κυρίως, γιατί καταγράφει, με τον πιο σκληρό και ρεαλιστικό τρόπο, το πώς είναι να αγνοείς το “πετσί του άλλου” - και τελικά να αναγκάζεσαι να μπεις μέσα σε αυτό. Αυτό παθαίνει και ο αντιπαθέστατος αρχικά πρωταγωνιστής, διώκτης των “γαρίδων”, όταν από ένα “ατύχημα”, αρχίζει και μεταλλάσσεται και ο ίδιος.

Δεδομένης και της “ντοκουμενταρίστικης” γραφής, ειδικά στην αρχή, θα μπορούσε να είναι μια συρραφή από δημοσογραφικές εκπομπές, που παρουσιάζουν τις - συγκλονιστικές για την ανθρωπότητα - εξελίξεις. Δεν πρόκειται όμως, παρά για την ακτινογραφία του ανθρώπινου είδους και της ψυχολογίας του αποκλεισμού, (ειδικά) από τον λευκό, δυτικό άνθρωπο...


Το γκέτο της Αθήνας δεν είναι βεβαίως District 9 - ούτε καν ένα γκέτο μιας αμερικανικής μεγαλούπολης. Αν δεν θέλουμε όμως να γίνει ένας σκουπιδότοπος αποκλεισμένων ψυχών, κάτι πρέπει να γίνει γρήγορα.

Μετά το Guru, έκλεισε και το Soul στην Ευριπίδου. Η “κατηφόρα” των τελευταίων μηνών “επισφραγίστηκε” από ένα επεισόδιο ξυλοδαρμού, που επέσυρε αντίποινα - ήταν αρκετό. Ολοένα και περισσότεροι εγκαταλείπουν. Ο φόβος τώρα πια είναι (επιπλέον) οι αυτοδικίες και η διείσδυση των ακροδεξιών "αντιποίνων". Το νέο πρόσωπο της περιοχής, με όλα τα μέχρι τώρα γνωστά χαρακτηριστικά, απέκτησε και μια επιπλέον “δραστηριότητα”: Τις συμμορίες και τους “τσαντάκηδες”. Τα περιστατικά είναι καθημερινά τον τελευταίο καιρό. Γι αυτό, αν επισκέπεστε τα στενά του Ψυρρή, της Πλατείας Κουμουνδούρου και της Πλατείας Θεάτρου, προσέχετε πολύ τα νώτα σας - και κυρίως μην τραυματιστείτε.

Δευτέρα πρωί, στις 11.30, η Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής, με πρόεδρο τον Κώστα Καρτάλη (που παρέθεσε μια πολύ συγκροτημένη και καθαρή εικόνα με τις εισηγήσεις του), παρουσιάζει το πόρισμα της, στην αίθουσα "Κωστής Παλαμάς", Ακαδημίας και Σίνα, μετά από ακρόαση όλων των φορέων - μεταξύ αυτών και της Κίνησης Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου.

Επίσης, Μεγάλη Δευτέρα ενεργοποιείται και η νέα υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ. με την επωνυμία ΔΙΑΣ. Σκοπός της η αστυνόμευση με δύναμη 2 χιλιάδων αστυνομικών στην Αθήνα και η καταδίωξη με μηχανές μεγάλου κυβισμού, της εγκληματικότητας του δρόμου. Γιατί έχω την εντύπωση οτι η δίωξη των κυκλωμάτων που λυμαίνονται το ιστορικό κέντρο (πρέζα, πορνεία, παρεμπόριο, εκμετάλλευση μεταναστών, ληστείες και διαρρήξεις) γίνεται με “ασφαλίτικη” δουλειά - και όχι με περιπολίες; Ίδωμεν...

Τέλος, κάποιοι κάτοικοι επιμένουν - με ειρηνική διαμαρτυρία - να διεκδικούν το χώρο της ελεύθερης διαβίωσης, που θεωρούν οτι τους ανήκει. Σας παραθέτω την επιστολή ενός από αυτούς, προς τον επίσης κάτοικο σκηνοθέτη Νίκο Περάκη.


Dear Mr Perakis,

I have cc'd Sofia Lizzio, who is working with me on the march and Yorgos Karamichos,  our common friend, who I know is very interested in helping to improve Psirri as well.

Thank you for the interest you have shown in our small protest and march.

We will be meeting at Evmoforpoulou 6 at 3.45 pm on Monday 29-3-10.  We will march along Sachtouri, Sarri, Aristofanous, Evripidou and Epikourou.

We will be a minimum of 70 people.

We will have banners, flyers and loudspeakers.

We believe the march will take about 45 minutes.

We will march to two of the well known tenement buildings holding the drug dealers and violence merchants in Psirri. Corners of Evmoforpoulou and Sachtouri and Sarri and Aristofanous.

We will also march to two of the best known drug selling spots of Psirri. Corners of Aristofanous and Sarri and Evripidou and Sarri.

Our aim is to make as much noise and visual presence as we can.  We wish to make it difficult for the drug dealers and the violence merchants to operate.  We want them to know we are not scared of them and we want the people of Psirri to know it is ok to demand the streets should be safe from violence and drugs.

We will be filming the protest and we will be posting it on You Tube immediately after.  We will be using whatever means we can to alert not only the criminals on the streets of our anger and frustration but also to ensure the authorities are aware in a way that they cannot simply "sweep under the carpet".  We believe a "viral" media campaign on You Tube will be the most effective in doing this.  You Tube clips can be seen by everyone and if well presented will be seen all over Greece, alerting people to what is happening to the historical centre of their city and to the fact they shouldn't be frightened of protesting peacefully but forcefully for justice.

Presently the drug dealers and the muggers operate with impunity. The authorities do not attempt to stop them.

We are aware our protests will make it more difficult for them to work in our neighbourhood and that they will simply move to another area.

We do not fool ourselves that we can fix the problems of drugs and violence in the world, Greece or Athens.  Our goal is to reclaim our own streets from the people who want to mug us, steal from us, break our car windows, sell drugs to our children and make us feel unsafe to even walk after dark on our own streets.

We would like you to know we are in no way a racist group.  We are supportive of refugees, immigrants and all those that need assistance form those of us who are better off.
We realise the drug dealers of our area are almost exclusively from Sudan and the muggers from Algeria and Morocco.  These facts are unavoidable.  However we stress again we do not think all Sudanese are drug dealers and we do not think all Algerians are Moroccans are muggers and thieves.

We support the refugees and the immigrants who wish to stay in Greece and who do not wish to commit crimes to do so.

We are as against Greeks who wish to profit from our misery as we are against anyone else who wants to ruin the quality of our lives with drugs and violence.

Mr Perrakis, if our first protest has some positive affect on the violence and drugs in our streets, we will continue our protests on each Monday at 4pm from April 12 onwards until we make such a noise and such a media event that the people who are ruining our lives stop doing so.

If you have people in the media who wish to attend we would be very grateful. If you would like to march with us it will give us even more strength.  If you know others who you can ask to join our protest, we will be even stronger.

Eventually we hope to have as many as 200 people marching and reclaiming the streets of Psirri for the people of Psirri.

All the best,

Dean Hewett





"Επί του πιεστηρίου": Αν αληθεύουν οι πληροφορίες οτι ο νεκρός της έκρηξης στα Πατήσια είναι ένας 15χρονος Αφγανός, που μάζευε ότι μπορούσε από τα σκουπίδια, μαζί με τη μητέρα του και την αδελφή του, τότε οι αναλογίες με τις "γαρίδες" του έργου είναι τραγικές...

Oι φωτό είναι από το www.thefilmist.files. wordpress.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το πιο "ρεαλιστικό" τραγούδι για τα αμερικανικά γκέτο, το "Village Ghetto Land", του μεγάλου Stevie Wonder. Προσέξτε τους στίχους...

ΔύΝαΤαι...

Με τη βούλα των ετέρων, αλλά και των εταίρων, μάλλον τόχουμε το χρήμα - ως δυνατότητα δηλαδή, όπως τα 28 δις που πήγαιναν στις τράπεζες, αλλά ήταν 5, που κανείς δεν ξέρει αν κι αυτά δόθηκαν.

Όλα ήταν μια μπλόφα, ήμουν “βέβαιος” εξ αρχής. Μια μπλόφα αρχικά δική μας (“πάμε στο ΔΝΤ”), μετά της Μέρκελ (“πηγαίνετε στο ΔΝΤ”) - μετά όλων μαζί (“2/3 εμείς, 1/3 το ΔΝΤ”).


Όπως πάντα, η Ευρώπη στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Των ελάσσονων, βέβαια. Η στροφή σε πιο προοδευτικές πολιτικές, η ανάδειξη ισχυρότερων προσωπικοτήτων, η συμβολή στην αλλαγή του παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου, αναβάλλονται. Άλλωστε, το 80% των hedge funds έχει την έδρα του στο City - και το Λονδίνο δεν θέλει να τα χάσει...

Όσο για το Βερολίνο, πέτυχε αυτό που θέλει: Να δώσει χείρα βοηθείας στους “κακούς μαθητές”, αλλά μόνο αν έχουν μετανιώσει - και δεν έχουν καμία άλλη πιθανότητα. Βέβαια, μέτρησε και η χθεσινή αποκάλυψη οτι η Siemens δεν είναι μόνη της - και η κατασκευάστρια των “μερσεντέ” Daimler λάδωνε σε όλο τον κόσμο, για να πάρει “δουλίτσες”. Αν συνυπολογίσουμε και κάτι λαθροχειρίες της Porsche, μαζί με τον ανελέητο πόλεμο που της έκανε και το ΠΑΣΟΚ, τότε μόνο η Audi και η ΒΜW έχουν καθαρό το κούτελο. Για πόσο ακόμη, όμως;

Ο κακός μαθητής βέβαια δυσκολεύεται να προσαρμοστεί. Πολλοί, ειδικά στην αριστερά, ομνύουν στις αναλύσεις του Κάιζερ - όχι του μυθικού Κάιζερ Σόζε (τι εργάρα οι "Συνήθεις Ύποπτοι"), αλλά του αναλυτή του Al Jazeera. Ενώ αυτή την εβδομάδα στη Βουλή ακούστηκαν οι ομοβροντίες Σαμαρά και Τσίπρα για την (ελαφρύτερη πια) φορολόγηση των αποζημιώσων (αυτών ντε, που φτάνουν τις 80 χιλιάδες και για να τις πάρεις πρέπει να δουλεύεις 20 χρόνια με μόλις 5 χιλιάδες μισθό) - όπως φυσικά και οι δηλώσεις στήριξης της κυβερνητικής πολιτικής από το κόμμα της άκρας λαϊκής (σκέτο).

Εν κατακλείδι, αυτό που φάνηκε ήταν οτι η Μέρκελ (που άκουσε τα εξ αμάξης από την αντιπολίτευση στην Bundestag), μπορεί να μην έχει το διαμέτρημα ενός Βίλλυ Μπραντ, ενός Χέλμουτ Σμιτ ή έστω ενός Χέλμουτ Κολ, αλλά είναι καλό κορίτσι. Έχει μόνο αυτόν τον Βεστερβέλλε δίπλα της...


Υ.Γ. Quiz: Ποιός είναι ο εικονιζόμενος; Και μην βιαστείτε να τον χαρακτηρίσετε ψώνιο...




H φωτό είναι από το http://userserve-ak.last.fm

To post διαβάζεται ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ με τη συνοδεία του κλασικού "Ι' m A Good Woman" των Αμερικανών Cold Blood.

Μετά την παρέλαση!

Επειδή πατριώτης δεν είναι αυτός που κραυγάζει, αλλά αυτός που φροντίζει τη χώρα του.

Κι επειδή είμαστε υπέρ της ψυχικής ισορροπίας, για να φροντίζουμε καλύτερα και τη χώρα μας.

Κι επειδή η ψυχική ισορροπία επιτυγχάνεται όταν ακούς καλή μουσική και διασκεδάζεις ποιοτικά...



Γι αυτό, ξαναγίνομαι ρεζίλι φωτογραφικά (στο πνεύμα του κιτς της ημέρας) - και σας περιμένω...





Η φωτό είναι από το www.souljazzrecords.co.uk

Το post συνοδεύεται από το κλασικό πλέον "Give Me Your Love" των Αμερικανών Sisters Love.

Spirits Up Above...

Με δύο αισιόδοξες - για την παγκόσμια πολιτική - ειδήσεις άρχισε η εβδομάδα.

Η πρώτη είναι η επικράτηση της “εμμονής” του Μπαράκ Ομπάμα να πετύχει (έστω και συμβολικά), εκεί που απέτυχαν καμιά δεκαριά (κυρίως δημοκρατικοί) πρόεδροι, πριν από αυτόν: Στην εγκαθίδρυση ενός συστήματος περίθαλψης για όλους τους Αμερικανούς. Και λέω κυρίως δημοκρατικοί, γιατί ένα τέτοιο σύστημα είναι αδιανόητο για την πλειονότητα των Ρεπουμπλικανών - αν και κάποιοι (ευτυχώς) το ψήφισαν και το είχε προσπαθήσει και ο Νίξον, με άτακτη υποχώρηση βεβαίως. Είναι δε τέτοιο το μίσος των νεοσυντηρητικών για ένα τέτοιο, “σοσιαλιστικό” όπως το αποκαλούν, σύστημα, που η αντίδραση τους ήταν λυσσαλέα - μεταξύ άλλων με το νεότευκτο κίνημα των “tea party”. Είναι πραγματικά επικίνδυνος ο φανατισμός των υπερδεξιών στις Ηνωμένες Πολιτείες - και αν πρέπει να επικεντρώσει σε κάτι η διεθνής κοινότητα των προοδευτικών ανθρώπων είναι στην καταπολέμηση ενός ισχυρού κομματιού της πολιτικής ζωής των ΗΠΑ, που μάχεται με την πιο οπισθοδρομική πολεμική από το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση μέχρι την όποια πολιτική κατά της κλιματικής αλλαγής...


Τρία σημεία μόνο: Ο Μπαράκ Ομπάμα είχε και προσωπική εμπειρία από τις τακτικές των ασφαλιστικών εταιρειών να εγκαταλείπουν ασθενείς σε προχωρημένη φάση ή να ταλαιπωρούν με διαρκείς αρνήσεις ετοιμοθάνατους. Η μητέρα του ήταν θύμα μιας τέτοιας πρακτικής, αφού μέχρι τα τελευταία της διαπραγματευόταν καθημερινά για την κάλυψη της.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο Ομπάμα διέσωσε την πολιτική υπόσταση, στα μάτια των προοδευτικών Αμερικανών. Ενδεχομένως, η ψήφιση του νομοσχεδίου θα του δημιουργήσει επιπλέον προβλήματα στη θητεία του, αλλά τουλάχιστον έχει εκπληρώσει μία από τις βασικές προεκλογικές του υποσχέσεις.

Σε επίπεδο παγκόσμιας επιρροής, η νίκη του Ομπάμα βάζει τις ΗΠΑ σε μια πιο ουμανιστική τροχιά - ίσως και δείχνοντας σημάδια οτι η παγκόσμια οικονομική κρίση και η χρεωκοπία του μέχρι τώρα μοντέλου δεν πέρασε χωρίς “μαθήματα”. Το αν θα “βελτιωθεί” η παγκόσμια υπερδύναμη, σε επίπεδο πολιτικών αντιλήψεων και κοινωνικών νοοτροπιών, μένει να φανεί...



Η δεύτερη ευχάριστη εξέλιξη είναι η πανωλεθρία Σαρκοζί, στο β’ γύρο των περιφερειακών εκλογών. Με παράλληλη δυσάρεστη εξέλιξη βεβαίως, την επανενδυνάμωση του ακροδεξιού Λεπέν, καθώς “απελευθερώθηκαν” και πάλι δυνάμεις που ο Γάλλος πρόεδρος είχε “ενσωματώσει”, με τον αυταρχικό του λόγο, στον προηγούμενο θρίαμβο, που τον ανέβασε στο ύπατο αξίωμα.

Ενδιαφέρουσα παράμετρος (πέρα από την διαρκώς μειούμενη δημοστικότητα του Σαρκοζί και την αποτυχία του να πείσει για τον χειρισμό της οικονομικής κρίσης), η επικράτηση της συμμαχίας Σοσιαλιστών - Οικολόγων - Κομμουνιστικής Αριστεράς, με τις τρεις κυρίες επικεφαλής να ομονοούν στον β΄γύρο και να πετυχαίνουν την ανάκαμψη του προοδευτικού στρατοπέδου, με ένα εντυπωσιακό 55%. Πολύ διδακτικό για τα καθ’ ημάς και για τη γενικότερη στάση της αριστεράς...

Τώρα, το ενδιαφέρον στρέφεται στην επόμενη αναμέτρηση για τον προεδρικό θώκο, το 2012 - όπως ενδιαφέρον θα έχει το “μπρα ντε φερ” της Μαρτίν Ομπρί και της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, που δηλώνει έτοιμη να ανακάμψει και να διεκδικήσει και πάλι το χρίσμα. Το αν θα υπάρξει “δίδαγμα ενότητας”, μένει επίσης να το δούμε...





Οι φωτό είναι από τα http://www.whitehouse.gov, www.in.gr και το εξώφυλλο από το http://i270.photobucket.com

To post συνοδεύεται από το "Spirits Up Above" του Αμερικανού Jose James.

Άνοιξη...

Αυτό δεν ήταν - απλώς - είσοδος της άνοιξης (επισήμως χθες, με την εαρινή ισημερία). Αυτό ήταν ότι πιο εξαντλητικό υπάρχει...




Όπως είπε κι ένας επισκέπτης: Καλό κουράγιο!





Οι φωτό είναι από τα http://www.mccullagh.org και http://static.guim.co.uk

Με την άνοιξη, άλλοι έρχονται κι άλλοι φεύγουν. Στους τελευταίους και ο κάποτε τραγουδιστής των Βοχ Τοps, Alex Chilton. Το post συνοδεύεται από το "Take It Off", χαρακτηριστικό του "ανεξάρτητου" ήχου του...

Ο εχθρικός Υπεύθυνος...

Πολύ περισσότερα χρόνια της ζωής μου δούλευα στον ιδιωτικό τομέα, παρά στο δημόσιο. Κυρίως, γιατί υπήρχε από τότε που γεννήθηκα μια οικογενειακή επιχείρηση. Γι αυτό γελάω (όταν δεν εκνευρίζομαι), που με αποκαλούν κάποιοι βιαστικοί και γραφικοί, “κρατικοδίαιτο”. Δεν περίμενα ποτέ να πλουτίσω από την ΕΡΤ (χωρίς αυτό να σημαίνει οτι “σνομπάρω” τα χρήματα με τα οποία με έχει ανταμείψει - το αντίθετο μάλιστα) και ότι οικογενειακή περιουσία υπαρχει, οφείλεται ακριβώς σε αυτή την επιχείρηση - και όχι στη μισθωτή εργασία. Έχω απολυθεί πολλές φορές, όπως (δυστυχώς πρόσφατα, με πολύ βαριά καρδιά) και απολύσει. Ξέρω λοιπόν και τις δύο πλευρές του νομίσματος...


Αν λοιπόν υπάρχει ένας μύθος που θέλω να “σπάσω” σήμερα είναι αυτός της “διαφθοράς που βρίσκεται μόνο στο δημόσιο και στα υψηλά κλιμάκια”. Συζητώντας με πολλούς συναδέλφους, ως επί το πλείστον αριστερούς, συναντώ την αντίληψη οτι “δεν είναι αποδεκτό να πληρώνουν οι εργαζόμενοι το μεγάλο φαγοπότι με το δημόσιο χρήμα, τους εξοπλισμούς, τα μεγάλα έργα και τους νταβατζήδες, γενικώς”. Πράγματι, η αιχμή του δόρατος της διαφθοράς στη χώρα μας είναι ακριβώς αυτά: Η Siemens, τα ομόλογα - και γενικώς οι (διαχρονικές) μίζες στα δημόσια έργα, τις στρατιωτικές δαπάνες και τις προμήθειες νοσοκομείων και άλλων δημόσιων οργανισμών. Είμαι από αυτούς που, γράφοντας εδώ και 6 χρόνια στην Athens Voice, φωνάζω οτι οι δημόσιες δαπάνες ξέφυγαν από κάθε έλεγχο (η διόγκωση του δημόσιου τομέα με υπερχείλιση συμβάσεων και προκλητικών αμοιβών είναι ένας εναλλακτικός τρόπος να κλέβεις το κράτος, κάνοντας χιλιάδες ρουσφέτια) και οτι δεν υπάρχει “δουλίτσα” του δημοσίου που να μην υποκρύπτει μια μία μίζα. Αλλά δεν είναι μόνο το “μεγάλο κρατικό φαγοπότι” (και όχι μόνο της ΝΔ), που περιγράφει το πρόβλημα της χώρας μας...

Διότι “νταβατζήδες” υπάρχουν σε όλες τις δυτικές χώρες - ενδεχομένως με (αρκετά) περισσότερο “χαλινάρι”. Η διαφορά της Ελάδας από τους εταίρους της είναι οτι η διαφθορά είναι εξαπλωμένη, τα τελευταία χρόνια, από τον “μεγαλο-νταβατζή”, ως τον κυρ-Μήτσο. Δεν θα μπω σε ανάλυση (πού άλλωστε δεν έχω στοιχεία να κάνω), για το πόσο η παρανομία, η φοροδιαφυγή και ο “πλάγιος δρόμος” είναι διαδεδομένος στα χαμηλά κοινωνικά και οικονομικά στρώματα ή τι έκταση έχει ο πραγματικός πλούτος των Ελλήνων. Θέλω να πω, οτι ο καθένας έχει την εμπειρία γύρω του, οτι τα φαινόμενα νεοπλουτισμού δεν εντοπίζονται μόνο στην Εκάλη και στη Φιλοθέη, αλλά υπάρχουν σε πολλές κοινωνικές τάξεις.

Η οικογενειακή επιχείρηση, λοιπόν, δεν προμήθευσε ποτέ (για λόγους αρχής, ταλαιπωριών με την πληρωμή και αποφυγής μίζας) το ελληνικό δημόσιο. Αντιθέτως, βασίστηκε πάντοτε στον πελάτη-ιδιώτη. Και πάντοτε τα κατάφερνε, παρά την εκτεταμένη διαφθορά. Ποιά ήταν αυτή; Οτι σχεδόν όλες οι μεγάλες ή μικρότερες επιχειρήσεις-πελάτες έχουν Υπεύθυνο Προμηθειών, ο οποίος ξαφνικά μπορεί να γίνει “εχθρικός”, χωρίς να κοιτάει το συμφέρον της επιχείρησης που εκπροσωπεί. Και ο λόγος είναι απλός: Δεν θέλει να προμηθευτεί πια από κάποιον που δεν του δίνει μίζα...

Η θεωρία της “ελεύθερης αγοράς” προβλέπει οτι σε αυτή την περίπτωση, ο ιδιοκτήτης (που αδιαφορεί ή είναι ανίκανος να δει το εις βάρος του παιχνίδι) θα πληρώσει μετά από κάποιο διάστημα τη λάθος επιλογή του Υπευθύνου - και θα αναγκαστεί να αναπροσαρμόσει. Έλα όμως, που όταν μεγάλο κομμάτι της αγοράς είναι έτσι, “τριτοκοσμικό” (και οι Υπεύθυνοι “ανακυκλώνονται” στις ομοειδείς επιχειρήσεις, χωρίς να βελτιώνεται αισθητά και το επίπεδο των ιδιοκτητών), το συνολικό τοπίο δεν αλλάζει και πολύ. Και τελικά, η αγορά έχει όλα τα τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά που δεν την αφήνουν να γίνει ανταγωνιστική και όσο καλής ποιότητας πρέπει. Άλλωστε, ο τουρισμός μας (η βαριά βιομηχανία μας), από τέτοια χαρακτηριστικά δεν υποφέρει;

Θα δώσω κι άλλο ένα παράδειγμα: Πρόσφατα ήρθε στην επιφάνεια μια υπόθεση με διεθνή εταιρεία συμβούλων προσωπικού - ξέρετε, εταιρεία στην οποία απευθύνονται οι μεγάλες επιχειρήσεις, για να βρουν στελέχη. Αυτό που πληροφορήθηκα, μετά από ενδελεχές ρεπορτάζ, είναι οτι η εταιρεία αυτή στην Ελλάδα (αντί να υπερασπίζεται τα συμφέροντα του πελάτη), έπαιρνε χρήματα από τα στελέχη, για να τα προωθήσει σε συγκεκριμένες “δουλειές”. Τα παίρνουμε από παντού, δηλαδή - και μετά μιλάμε για “αξιοπιστία”...

Άλλωστε και ο (τόσο απαραίτητος) ιδιωτικός τομέας πάσχει στην Ελλάδα, από - λίγο πολύ - τα γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν το δημόσιο και την κοινωνία στο σύνολο της: Απουσία αξιοκρατίας και επαγγελματισμού, προχειρότητα και έλλειψη κανόνων, ευκολία στην παρανομία και στον “πλάγιο δρόμο” - χαρακτηριστικά που αν δεν εγγυώνται τη διαφθορά, προλειαίνουν το έδαφος γι αυτήν...

Γι αυτό, έχει νόημα αυτή η κρίση να αποτελέσει έναυσμα για μια συνολικότερη προσπάθεια να θεραπευτούν τα φαινόμενα που χαρακτηρίζουν τον δημόσιο βία μας..





H φωτό είναι από το http://www.russiablog.org και το εξώφυλλο από το http://1.bp.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από τη φωνή της Βρετανίδας Alison Moyet, κάποτε τραγουδίστρας των Yazoo, που δίνει συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής το Σάββατο.

Ανοιχτή επιστολή για το φορολογικό

(Φανταστικέ μου) πρωθυπουργέ,

Μην αφήσεις, σε παρακαλώ, το οικονομικό σου επιτελείο να κάνει μισές δουλειές με το φορολογικό νομοσχέδιο. Μην αρχίσεις τις εκπτώσεις - όσα κι αν είναι τα “τεχνικά προβλήματα” εφαρμογής. Δεν ξέρω πώς ακριβώς θα γίνουν κάποιες ρυθμίσεις, αλλά νομίζω οτι μπορώ να εκφράσω τι θέλει η κοινωνία.


- Μην αφήσεις έξω από τα τεκμήρια, τους επαγγελματίες, ιδίως (μεγαλο) δικηγόρους, γιατρούς και άλλους που έχουν γραφεία σε ακριβές περιοχές. Δεν μπορείς να έχεις γραφείο στο Κολωνάκι και να δηλώνεις 10 ή 20 χιλιάδες ευρώ το χρόνο. Όποιος δεν μπορεί να καλύψει το τεκμαρτό, ας μετακομίσει σε μια φθηνότερη περιοχή. Πρέπει να σταματήσει αυτό το αστείο, οτι άνθρωποι που δουλεύουν στα “ρετιρέ”, ζουν με ψίχουλα. Με ένα αποτελεσματικό “πόθεν έσχες”, πιάσε δειγματολητικά ανθρώπους, σε τοπικές κοινωνίες, που δεν “φαίνονται” πουθενά στην εφορία, αλλά ζουν προκλητικά σε σχέση με τα επίσημα εισοδήματα τους.

- Μην αφήσεις σε χλωρό κλαρί κανέναν που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της νεοπλουτικής ζωής: Και πολυτελή ΙΧ και οικιακές βοηθούς και σκάφη και πισίνες και εξοχικά και σπίτια πολλών τετραγωνικών, σε ακριβές περιοχές. Όλοι ξέρουμε οτι αν τα έχεις όλα αυτά, δεν ζεις με 46 χιλιάδες ευρώ το χρόνο. Αν τα έχουν σε off shore, βρες τον τρόπο, όσο γίνεται, να φορολογηθούν. Αν τα έχουν σε Α.Ε. ή ΕΠΕ (όπως συνηθίζουν) να τα χρεώνεις στον Διευθύνοντα Σύμβουλο ή Διαχειριστή της εταιρείας. Αν τα “μοιράζουν” στους στενούς συγγενείς, μέτρα τους τα ως οικογένεια. Πρόσεξε μόνο τα ακίνητα που έχει ο πολύς κόσμος, για ίδια χρήση, σε λαϊκές περιοχές - που όπως ξέρεις δεν αποδίδουν χρήματα, αντιθέτως “ζητάνε” και δεν υποδηλώνουν ιδιαίτερο πλούτο. Γι αυτό θεωρώ πιο δίκαιο να λαμβάνεται υπ’ όψιν η αντικειμενική αξία του τετραγωνικού, παρά η ποσότητα τους.

- Μην εξαιρέσεις κανέναν απολύτως από την κανονική κλίμακα φορολόγησης, που υφιστάμεθα όλοι οι υπόλοιποι. Από 0 έως 45% για όλους - τι πάει να πει οτι π.χ. ο ποδοσφαιριστής φορολογείται από 15-20%; Ναι ξέρω, δεν βγάζουν όλοι τα εκατομύρια - ας φορολογηθούν όμως προοδευτικά, όπως όλοι μας. Και διαμήνυσε σε αυτό τον παπά στη Θεσσαλονίκη που είπε το αμίμητο “πού ακούστηκε φορολογία 20%” οτι υπάρχουν και πολύ υψηλότερες κλίμακες...

- Μην αφήσεις καμία κατηγορία επαγγελματιών που κλαίγεται κουτοπόνηρα με διάφορες δικαιολογίες να μην βάλει, σε εύλογο χρονικό διάστημα ΦΕΤΟΣ, ταμειακές μηχανές. Βενζινοπώλες, ταξιτζήδες, ιδιοκτήτες πρακτορείων και άλλοι οφείλουν να πληρώσουν αυτά που τους αναλογούν (και όχι για 16 χιλιάδες εισόδημα, όταν υπολογίζεται τριπλάσιο). Επ’ ευκαιρία, αν δεν βάλεις πλαφόν στα καύσιμα, η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι τριτοκοσμική χώρα - με αυξήσεις των 40 και 50 λεπτών, δήθεν λόγω ΦΠΑ, εκεί που θα έπρεπε να είναι μόλις 3...

- Ποινικοποίησε την μη έκδοση απόδειξης - και πρόβλεψε μηχανισμούς παραπομπής στον εισαγγελέα. Η τιμή που ανακοινώνει ο κάθε επαγγελματίας για τις υπηρεσίες του είναι τιμή λιανικής, συμπεριλαμβάνει δηλαδή τον ΦΠΑ - και όχι χονδρικής. Κάνε ελέγχους με πολύ αυστηρά πρόστιμα και λουκέτο στην υποτροπή. Μερικές καμπάνες και αφαιρέσεις αδειών θα συνετίσουν και αρκετούς από τους υπόλοιπους.

- Μην κάνεις βήμα πίσω στους κλαυθμηρισμούς των παπάδων - όπως ξέρεις το παγκάρι είναι αφορολόγητο και τους πληρώνουμε όλοι, ανεξαρτήτως θρησκεύματος (όσους αποφασίσει αυθαίρετα να χρίσει ο μητροπολίτης). Εκτός από τα ακίνητα, καθιέρωσε και σε αυτούς την απόδειξη για τα “μυστήρια”, που πάνε στην τσέπη τους - αλλιώς το φακελάκι θα δίνεται εσαεί από το δήθεν “χριστεπώνυμο πλήθος”. Μπορούν κάλλιστα να έχουν αποδείξεις για τις συνεισφορές των πιστών στη μητρόπολη. Μην υποχωρήσεις επ’ ουδενί στις όποιες απαιτήσεις τους - το πρώτο πράγμα που ζητάει ο κόσμος είναι να φορολογηθεί η εκκλησία. Άλλωστε, όπως διαβάζω, ο νόμος για τη φορολόγηση των ενοικίων της Εκκλησίας είχε καθιερωθεί από το 1997, επί κυβερνήσεων Σημίτη, αλλά καταργήθηκε σταδιακά (τι περίεργο) από την κυβέρνηση Καραμανλή...


- Κάνε δραστικές περικοπές στο σκάνδαλο που ονομάζεται λειτουργία της Βουλής. Δεν θα πείσεις κανέναν Έλληνα οτι μπορεί να χάσει έστω κι ένα μέρος του 14ου μισθού του, όταν υπάρχει 15ος και 16ος. Αυτοί πρέπει να κοπούν “μαχαίρι” - όπως και οι 232 προσλήψεις, πλέον των (ήδη) υπεράριθμων υπαλλήλων. Ας προσέφευγαν στα διοικητικά δικαστήρια - και με τους εργαζόμενους της Ολυμπιακής, δεν παραβιάστηκε η συμφωνία; Κάντε νέα νομοθεσία, ετοιμάστε από τωρα συνταγματική μεταρρύθμιση για την επόμενη βουλή, κάντε μετατάξεις σε άλλες υπηρεσίες του δημοσίου - έχετε την πλειοψηφία και αναζητήστε τη διακομματική συναίνεση. Είναι ντροπή η Βουλή να ξοδεύει τόσα λεφτά γενικώς - και ειδικώς για κανάλι, ραδιόφωνο και site, αλλά όταν χρειάζεται πανελλαδική κάλυψη των συνεδριάσεων να επιστρατεύεται και η ΕΡΤ για να φτάσει το σήμα παντού.

- Όσο για την ΕΡΤ, μετά το πλαφόν των 6.090 μικτά (4.000 καθαρά) που ψηφίστηκε με τα νέα μέτρα για το ευρύτερο δημόσιο, τώρα σημασία έχει να βεβαιωθείς οτι εφαρμόζεται για όλους, χωρίς “παραθυράκια” για μεγαλοσυμβασιούχους και αμοιβές με τιμολόγια ή μέσω αναθέσεων σε εταιρείες παραγωγής. Τα υπόλοιπα είναι άλλης τάξης προβλήματα - και δεν είναι της παρούσης...






"Επί του πιεστηρίου": Αφού ακούσατε και το αμίμητο από τα χείλη συνδικαλιστή των ταξιτζήδων "Εμείς δεν είμαστε Οτσαλάν για να παραδοθούμε", διαβάστε και τον εξαιρετικό Πάσχο Μανδραβέλη, στην Καθημερινή σήμερα..

Oι γελοιογραφίες του Ανδρέα Πετρουλάκη είναι από τον John Black και από το Πες το μ'ένα σκίτσο γιατί χανόμαστε!.., ενώ το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από έναν "ύμνο" των Βρετανών Simply Red, κατά των "Reaganomics", που εφάρμοζε και η Thatcher, γύρω στο 1984.

Τίνος τα μέτρα θα πάρουμε;

“Τέτοιο πρωθυπουργό δεν είχαμε ποτέ”, παραδέχτηκε κατ’ ιδίαν κορυφαίο στέλεχος της προηγούμενης κυβέρνησης, σχολιάζοντας τον απολογισμό του κυβερνητικού ταξιδιού σε Βερολίνο, Παρίσι, Λουξεμβούργο και Ουάσινγκτον. Προφανώς, έκανε και μια γρήγορη σύγκριση με τα των δικών τους ημερών, που απέβη συντριπτική, ως προς την ικανότητα στις διεθνείς επαφές, αλλά και τη στρατηγική διεθνοποίησης του ελληνικού προβλήματος. Όχι γιατί το δημοσιονομικό μας πρόβλημα δεν είναι, ούτως ή άλλως, πρώτο θέμα στα διεθνή μέσα και στις δηλώσεις των ηγετών, αλλά διότι η επιτυχία του ταξιδιού Παπανδρέου ήταν η μετατροπή του ζητήματος σε διεθνή συζήτηση για μέτρα κατά της κερδοσκοπίας που γονατίζει νομίσματα και οικονομίες - τουλάχιστον στην ατζέντα των G20, έστω και ως προκαταρκτική κουβέντα, που ενδεχομένως θα αποδώσει καρπούς.


Την ίδια σύγκριση προφανώς κάνει και ο ελληνικός λαός, που δειγματοληπτικά απαντάει (στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc για το Έθνος της Κυριακής) οτι το πρώτο πράγμα που τον θυμώνει (κατά 70%) είναι η κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ πριν από περίπου ένα μήνα, σε αντίστοιχη έρευνα της ίδιας εταιρείας για την ίδια εφημερίδα δήλωνε (κατά 41,6%) οτι υπεύθυνοι είναι από κοινού οι προηγούμενοι κυβερνώντες. Προφανώς μεσολάβησαν και τα σκληρά μέτρα και η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Εξακολουθεί όμως να είναι όμως απορίας άξιον, πώς μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού πίστευε επί χρόνια, από το 2004 και μετά, οτι η χώρα βρισκόταν “σε στιβαρά χέρια” - και πώς τιμωρείται τέτοια αφέλεια...

Οι πολίτες βεβαίως χρεώνουν πολλά (κατά 52,5%) και στις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (χωρίς να διευκρινίζεται σε ποιές ακριβώς) - το ίδιο ακριβώς ποσοστό είναι που δυσπιστεί στις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού οτι “οι θυσίες θα πιάσουν τόπο”. Κι αν και τα δύο κόμματα εξουσίας εμφανίζονται με σοβαρές απώλειες, καθώς οι πολίτες τους χρεώνουν τη κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, αυτός που εμφανίζει τη μεγαλύτερη πτώση στη δημοτικότητα του από τον Φεβρουάριο είναι ο Αντώνης Σαμαράς (κατά 14,3% έναντι 9,7% του Γιώργου Παπανδρέου που πήρε τα μέτρα!) - κάτι που λέει πολλά όχι μόνο για την αντιπολιτευτική του “σκλήρυνση” και για τις κουβέντες που εκτοξεύει στις ομιλίες του τελευταία, αλλά και για το πόσα χρόνια θα πρέπει να “εξαφανιστούν” όσοι θυμίζουν ή δικαιολογούν έστω και ελάχιστα την περίοδο Καραμανλή...

Το μεγάλο ερώτημα είναι τώρα πια εάν τα μέτρα αποδειχθούν αποτελεσματικά και εάν θα τα αντέξουν οι εργαζόμενοι και η αγορά, που επιβαρύνεται με νέους κινδύνους ύφεσης - με άμεσα αποτελέσματα και στα δημόσια έσοδα. Εδώ είναι εντυπωσιακά τα ευρήματα της έρευνας, καθώς οι ερωτώμενοι (που στηρίζουν την όποια διάσωση της Ελλάδας εντός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης), ενώ δηλώνουν κατά 56,8% την ανάγκη αντίθεσης και διαμαρτυρίας, από την άλλη προκρίνουν σε συντριπτικό ποσοστό (75,4%) την ανάγκη της διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης, ώστε να βγούμε από το τούνελ.

Κι αν αυτή η δημοσκόπηση δεν χαρακτηρίζεται επαρκώς “εχθρική” προς την κυβέρνηση, οι πληροφορίες για δύο άλλες έρευνες, που διεξάγουν οι ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ και δημοσιεύονται στην Ελευθεροτυπία, υποδηλώνουν μεν οτι “η κοινωνία μυρίζει μπαρούτι” και το 62% δηλώνει έτοιμο να συμμετάσχει σε κινητοποιήσεις κατά των μέτρων, αλλά ταυτόχρονα δείχνει και απρόθυμο να αποδεχθεί κι άλλη απώλεια εισοδημάτων, λόγω νέων απεργιών. Έτσι, το πιθανότερο είναι οτι θα δούμε εναλλακτικές μορφές διαμαρτυρίας - κάτι που αν γίνει χωρίς βία και με “φαντασία” όπως σε πολλές άλλες δυτικές χώρες, μπορεί ίσως και να “εκσυγχρονίσει” τη συνδικαλιστική μας αισθητική και αποτελεσματικότητα.


Αν υποθέσουμε οτι στο επίπεδο της πραγματικότητας το ζήτημα δεν επιδέχεται βελτίωσης, αφού τα έσοδα των εργαζομένων θα μειωθούν, τότε όλα θα κριθούν στο επίπεδο των εντυπώσεων. Και θα κριθούν θετικά για τον Γιώργο Παπανδρέου, αν καταφέρει να αποδείξει οτι είναι και καλός πρωθυπουργός εκτός από καλός υπουργός Εξωτερικών. Αν δηλαδή καταφέρει να “μανατζάρει” τα απαραίτητα βήματα προς την εξυγίανση - που ναι μεν θα πάρει χρόνια, αλλά τα πρώτα της δείγματα μπορεί να είναι συμβολικά και απτά: Αν οι πολίτες δουν οτι όντως φορολογείται η εκκλησιαστική περιουσία, οτι περικόπτονται στρατιωτικές και άλλες σπατάλες, οτι εκδιώκονται παράσιτα του δημόσιου τομέα, οτι εφαρμόζονται τεκμήρια και πληρώνουν (έστω και λίγα) οι προκλητικοί φοροφυγάδες, αν ασκηθούν κατηγορίες επιτέλους σε κάποιους που παρανόμησαν - τότε μπορεί να δώσουν τη συναίνεση τους. Εφόσον φυσικά, δεν υπάρξει και νέο κύμα μέτρων...






Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 17.03.10

Η γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου είναι δανεική από το Πες το μ'ένα σκίτσο γιατί χανόμαστε!.. και αυτή του Ανδρέα Πετρουλάκη από τον John Black, ενώ το εξώφυλλο από το www.cduniverse.com

Το post συνοδεύται από το εύγλωττο (αλλά και αισιόδοξο - έτσι θα έπρεπε να είμαστε) "Hard Times" του Αμερικανού σαξοφωνίστα Houston Person, που θα παίζει μέχρι και την Πέμπτη στο Half Note Jazz Club.

Ούτε μια τσόντα της προκοπής...

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.