Πορείες...

Τη Δευτέρα απήργησα, παρότι το θεωρώ ατελέσφορο και η οικονομική μου κατάσταση δεν μου επιτρέπει να χάνω ούτε μια μέρα αμοιβής. Στη δουλειά, εκεί που υπογράφουμε για την καθημερινή μας παρουσία, βρήκα φαρδιά-πλατιά γραμμένο, δίπλα από το όνομα μερικών “επαναστατών”, που κατεβαίνουν με φανατισμό στις πορείες: “Κανονική άδεια”. Απεργία, τζάμπα μαγκιά, χωρίς καμία επίπτωση...

Βλέπω στην ειδησεογραφία όσα έγιναν στην Ισπανία. Μου λένε οτι πολλοί πανηγυρίζουν για την επιβάρυνση των ασφαλιστικών εισφορών που πήρε πίσω η πορτογαλική κυβέρνηση και για τις συγκεντρώσεις στην Ισπανία. Μόνο που η Λισαβώνα ψάχνει για ισοδύναμα, τίποτα δεν αποσύρεται χωρίς να αντικατασταθεί από ένα άλλο επώδυνο μέτρο. Και στην Ισπανία, δίνεται η ίδια μάχη των εντυπώσεων. Αν η πλειοψηφία του ισπανικού λαού αντιτίθεται στους χειρισμούς του Ισπανού Σαμαρά, τότε ποιοί τον ψήφισαν;

Πίσω στη δουλειά, “τσακώνομαι” με φίλους. Τι μου λένε θέλεις, να κατεβάσουμε τα βρακιά, έτσι - και να παραδοθούμε αμαχητί; Και πώς, δεν άλλαξαν τα πράγματα όταν κατέβηκαν ένα εκατομμύριο άνθρωποι στο δρόμο; Για πέστε μου πώς ακριβώς άλλαξαν στην Ελλάδα, να καταλάβω κι εγώ. Έπεσε ίσως μια κυβέρνηση, κυρίως από τις ακρότητες, που έδωσαν την αίσθηση της απώλειας του ελέγχου, σε συνδυασμό με τις κοινοβουλευτικές ακροβασίες. Και τη διαδέχτηκαν δύο άλλες, ίδιες ή χειρότερες. Όπως και στην κυβέρνηση Παπανδρέου, με ελάχιστους σοβαρούς και μεταρρυθμιστές - και πάρα πολλούς δημαγωγούς και λαϊκιστές, παλαιάς κοπής. Με μια βουλή, όλο και χειρότερη στη σύνθεση της.

Και τι ακριβώς κέρδισε η Ελλάδα, που παίζει διαρκώς άμυνα, με το να προσπαθεί συνεχώς να αποφύγει αυτά που πρέπει να κάνει; Και τι ακριβώς κερδίζει η κοινωνία, αν κατέβουν στο δρόμο εκατό χιλιάδες ή ένα εκατομμύριο κόσμος, εκτός από το να χάνουμε χρήμα όλοι μαζί; Μήπως “φοβήθηκαν οι γερμανοί τραπεζίτες” και άλλαξε η αντιμετώπιση τους ή μειώθηκαν οι απαιτήσεις της τρόϊκας; Πώς τόσοι άνθρωποι βαυκαλίζονται οτι “κάτι κάνουν”, όταν κατεβαίνουν στο δρόμο; Και καλά οι άνεργοι. Οι υπόλοιποι; Ίσως αν δεν είχαμε κάνει τόση (συνδικαλιστική) κατάχρηση, την εποχή των “παχέων αγελάδων”, τώρα να είχε περισσότερο νόημα...

Αντιλαμβάνομαι το (αναφαίρετο) δικαίωμα για διαμαρτυρία και την ανάγκη να εκτονωθεί το αίσθημα δυσαρέσκειας, που μας καταλαμβάνει όλους. Αρνούμαι όμως να συνταχθώ με πολλούς από αυτούς που κατεβαίνουν στο δρόμο, λόγω συνδικαλιστικής υποκρισίας, ιδεολογικής άπωσης ή καφενειακής ανάλυσης των πραγμάτων. Αρνούμαι να συνταχθώ με φέρετρα και κρεμάλες. Και κυρίως, αρνούμαι να προσφέρω το πεδίο για να δράσουν διάφοροι χουλιγκάνοι, που καπηλεύονται ότι μπορούν ή φασιστοειδή (με στολή ή όχι), που τρίβουν τα χέρια τους.

Στην Ισπανία, τα επεισόδια και η απειλή της Καταλωνίας να αποσχισθεί (οι πάσης φύσεως αυτονομιστές έχουν πάρει διαζύγιο με τη σοβαρότητα, εδώ και πολλές δεκαετίες ενωμένης Ευρώπης), προκάλεσε άνοδο των σπρεντ και καταβύθιση των αγορών. Αντιπαθές, αλλά φυσικό, με δεδομένο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Να αφιερώσουμε τις επόμενες δεκαετίες να το αλλάξουμε, αλλά αυτό δεν θα γίνει κατεβαίνοντας στους δρόμους. Θα γίνει ψηφίζοντας άλλου είδους και ιδεολογικού προσανατολισμού ηγεσίες, σε όλο το φάσμα της ευρωπαϊκής (και παγκόσμιας) εξουσίας.

Δεν ξέρω τι χρειάζεται η Ισπανία για να ορθοποδήσει, νομίζω όμως οτι βλέπω πια πολύ καθαρά τι πρέπει να κάνει η (αναμφίβολα “ειδική περίπτωση”) Ελλάδα, για να βγει από την κρίση: Πρώτο, να εξυγιάνει τον δημόσιο βίο και τον δημόσιο τομέα, μηδενίζοντας τη σπατάλη και αυξάνοντας την ποιότητα του, με κατάργηση άχρηστων τομέων και δραματική βελτίωση των απαραίτητων. Είναι δυνατό να έχουμε μόλις 35 ειδικούς ελεγκτές σε όλο το ΣΔΟΕ, όταν η χώρα χρειάζεται επειγόντως πολύ δουλειά στην καταπολέμηση της διαφθοράς και την απονομή της δικαιοσύνης; Και δεύτερο, να βελτιώσουμε δραματικά τις εξαγωγές μας, που σημαίνει νέα προϊόντα και υπηρεσίες, βελτίωση των παλιών - και κάθε δυνατή βοήθεια στην υγιή επιχειρηματικότητα (κάτι που εξαρτάται από το πρώτο). Να ισοσκελίσουμε δηλαδή έξοδα και έσοδα - και τα τελευταία δεν θα αυξηθούν ποτέ από την εσωτερική αγορά, που στενάζει από την κατακόρυφη πτώση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών, ούτε από ευχολόγια για σύλληψη της φοροδιαφυγής, παρά μόνο φέρνοντας (φρέσκο) χρήμα απ’ έξω. Ας βγούμε από το φαύλο κύκλο του ελλείμματος, τουλάχιστον, ώστε να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε με το χρέος.

Αυτά όμως, δεν τα σαμποτάρει μόνο το πολιτικό σύστημα, που παίζει τρία χρόνια τώρα, κατενάτσιο. Τα σαμποτάρει και η κοινωνία (ή έστω μέρος της), που δεν θέλει να ανοίξουν τα επαγγέλματα, δεν θέλει να χαθούν προνόμια, δεν επιθυμεί να μειωθούν οι μισθοί σε καλομαθημένες υπολειτουργίες, δεν θέλει να ξεβολευτεί, δεν θέλει να διορθωθούν στρεβλώσεις, δεν θέλει αξιολόγηση, δεν θέλει να σταματήσουν οι πλαστές υπερωρίες, δεν θέλει να αλλάξουν τα πανεπιστήμια, δεν θέλει να ψηφίσει κάτι λιγότερο λαϊκίστικο και υποκριτικό από το “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν”. Και σκέφτεται με όρους “να κατέβω στην πορεία, να δείξω την αντίδραση μου, να σταματήσουν τα μέτρα - φτάνει πια”. Εμ, δεν θα σταματήσουν ποτέ τα μέτρα, με τον τρόπο που χειριζόμαστε την κατάσταση.

Σε αυτό το κομμάτι της κοινωνίας “υπακούει” και η πολιτική τάξη. Αν είχαν γίνει τα μισά από αυτά που πρέπει να κάνουμε, δεν θα υπήρχαν τώρα (τέτοια τουλάχιστον) μέτρα. Δεν θα χρειαζόταν να εφαρμοστούν οι άδικες οριζόντιες περικοπές, στη λογική “κάλλιο πέντε και στο χέρι”. Δεν θα είχαμε βυθιστεί στην ύφεση, που φέρνει μεγαλύτερη ανεργία και ακόμα μεγαλύτερες περικοπές. Ούτε θα είχαμε χάσει τόσο χρήμα, που έφυγε στο εξωτερικό, αντί να χρηματοδοτήσει ανάπτυξη και επενδύσεις σε νέες δουλειές, πιο εξωστρεφείς, που θα έφερναν ένα “άλλο” ισοζύγιο πληρωμών. Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε οτι μπορούμε να έχουμε ποιοτικό τουρισμό, ποιοτικές εξαγωγές ειδικών αγροτικών προϊόντων, ποιοτικές υπηρεσίες όπως π.χ. το software, που δεν χρειάζονται υποδομές βαριάς βιομηχανίας;

Προφανώς, όλα αυτά χρειάζονται χρόνο για να λειτουργήσουν. Πιο πολύ χρόνο όμως φαίνεται οτι χρειάζεται η νοοτροπία των ανθρώπων, για να αλλάξει. Μπορεί ο καθένας από εμάς να μην μπορεί μόνος του να βελτιώσει την απονομή της δικαιοσύνης, να προκαλέσει νέες επενδύσεις ή να “νοικοκυρέψει” το δημόσιο. Μπορεί όμως να συμβάλει, από την ψήφο μέχρι τις καθημερινές επιλογές και συναλλαγές, ώστε το τοπίο να μεταβληθεί - και να “εξοστρακίσει” αυτά που δεν θέλουμε. Η δύναμη των πολλών είναι τρομακτική. Όχι όταν ξοδεύεται όμως στο δρόμο, στην αντίδραση. Αλλά όταν διοχετεύεται στο θετικό και στον κόπο, στην προσπάθεια να βελτιωθούν τα πράγματα. Αλλιώς, θερίζουμε απλώς ότι σπείραμε.


Υ.Γ. 1 Από ένα χθεσινό tweet του Στέφανου Λίβου (@stefivos): Βλέπεις πορείες στην Ελλάδα: κατάρες, γραφικότητες, μιζέρια. Βλέπεις πορείες στον υπόλοιπο κόσμο: χρώματα, έξυπνα πανό, σκετς, χαμόγελα...

Υ.Γ. 2 Εννοείται οτι όσα γράφω δεν έχουν καμία σχέση με την πορεία των ατόμων με αναπηρία και την αντιμετώπιση τους από τα ΜΑΤ.

H φωτό από τη χθεσινή πορεία είναι από το www.left.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Dream Baby Dream" της Σουηδής Νeneh Cherry.

Baby Keep Smiling (δις)

Από πλευράς κομμάτων, η Δημοκρατική Αριστερά είναι ο μεγαλύτερος νικητής των εντυπώσεων αυτών των εκλογών. Με δύναμη ελάχιστη πανελλαδικά (πιθανότατα κάτω από το κατώφλι του 3%) κατάφερε οι δύο αντισυμβατικές της προτάσεις για Καμίνη και Μπουτάρη, να αποτελέσουν την (ιστορική) μεγάλη έκπληξη - και να σηματοδοτήσουν μια “αλλαγή πολιτισμού” στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, εκδιώκοντας από την πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου, τη μαυρίλα που κληρονομούσαν Κακλαμάνης και Παπαγεωργόπουλος. Της πιστώνεται επίσης και η επικράτηση Δημαρά στην Πάτρα.


Επιπλέον θριάμβευσε επί των πρώην συντρόφων της στο ΣΥΡΙΖΑ, δείχνοντας μια πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα παρέμβασης στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, αλλά και έναντι των άλλων αριστερών κομμάτων, που δεν είχαν ούτε το θάρος να υπερβούν τις αγκυλώσεις τους για Καμίνη και Μπουτάρη, αλλά ούτε και τη δύναμη να “αναγκάσουν” τους οπαδούς τους να ψηφίσουν “κατά του μνημονίου”, λευκό ή άκυρο.

Όμως, η μεγάλη επιτυχία των Καμίνη και Μπουτάρη είναι πρωτίστως επιτυχία της κοινωνίας των πολιτών και δευτερευόντως των κομματικών σχηματισμών που τους υποστήριξαν. Όχι οτι το "θαύμα" θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την υποστήριξη των δεύτερων. Αυτό που διαφαίνεται όμως στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη είναι οτι λειτούργησε η μαζική συστράτευση πολιτών, κινήσεων και προσωπικοτήτων ώστε να φύγει ο λαϊκισμός και η δημαγωγία. Και ταυτοχρόνως, μια αντίδραση των σοβαρών κεντροδεξιών αστών, που αρνήθηκαν να πάνε να ψηφίσουν τη λαϊκοδεξιά φασίζουσα “ψινακιάδα” (ενδιαφέρουσα και προς έλεγχο η πληροφορία οτι στα όρια της πρώην Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, ο Ψωμιάδης υπολείπετο της πλειοψηφίας).

Τα αποτελέσματα γίνονται έτσι ακόμα πιο αισιόδοξα. Όχι μόνο γιατί δεν χρειάστηκε μια Φώφη ή ένας Χρυσοχοίδης για να κερδίσει το Δήμο Αθηναίων, αλλά γιατί η συμμαχία του χαμηλού επιπέδου αποκρούστηκε “πολιτισμικά”. Σε αντίθετη περίπτωση, το τοπίο θα ήταν ζοφερό: Η εμπεδωμένη σε μεγάλη μερίδα των νέων ανθρώπων αντίληψη, οτι με την αποχή μπορείς να επιφέρεις κλονισμό στο σύστημα τέτοιον, που να αλλάξεις τα πράγματα προς το καλύτερο, προκαλεί θλίψη.


(Τις τελευταίες δύο μέρες δύο νέα παιδιά προσπαθούσαν να με πείσουν οτι η “απολίτικη” επιλογή θα οδηγήσει σε “άμεση δημοκρατία” ή σε ενεργοποίηση μιας τάχα πρόβλεψης του συντάγματος, οτι εκλογή με κάτω από ένα ποσοστό είναι άκυρη. Επειδή τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει, προσπάθησα να τους πείσω για το ανεύθυνο της πιθανότητας να προκληθεί κρίση της (έστω κουτσής ή ανάπηρης) δημοκρατίας μας, τέτοια που δεν μπορούμε να διανοηθούμε τις συνέπειες. Και επέμενα οτι μόνο με την ενεργό βελτίωση του πολιτικού δυναμικού και την ενεργοποίηση του εκλογικού σώματος, αλά “yes we can”, μπορεί κάτι να βελτιωθεί - ποτέ με την αποχή.)

Τα αποτελέσματα στις άλλες δύο μεγάλες πόλεις (Πάτρα και Πειραιά) έδειξαν επίσης οτι το απρόβλεπτο μιας αντάρτικης υποψηφιότητας ή μιας βεβαιότητας περί τη νίκη, μπορεί να φέρει την ήττα στον κομματικό υποψήφιο. Ειδικά ο Μίχας, που ήταν ο μόνος βέβαιος από τις δημοσκοπήσεις, οτι θα πάρει εύκολα τον Πειραιά για λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ, θα πρέπει να αισθάνθηκε οδυνηρή την εκδίκηση Φασούλα, αλλά και τις βαθιά συντηρητικές συμμαχίες που λειτούργησαν υπέρ Μιχαλολιάκου.

Φυσικά, το αποτέλεσμα ουδόλως πρέπει να ευχαριστεί τον Αντώνη Σαμαρά. Πόνταρε σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και 6 περιφέρειες - και βρέθηκε να χάνει και την Πελοπόννησο, περιφέρεια καταγωγής όλης της ηγεσίας της ΝΔ (Σαμαράς, Δήμας, Αβραμόπουλος, Λυκουρέντζος!), με τον υποψήφιο να είναι “προσωπικό στοίχημα” του αρχηγού της ΝΔ, όπως και ο Κικίλιας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου από την άλλη, μπορεί να είναι συγκρατημένα αισιόδοξος, γιατί “ρεφάρησε” το αποτέλεσμα του α’ γύρου, κερδίζοντας 8 περιφέρειες (μεταξύ αυτών και την Αττική) και τους δύο σημαντικότερους δήμους (έστω και έμμεσα) - επιβεβαιώνοντας όμως έτσι το προσωπικό του στοίχημα της νεωτερικότητας. Ουδείς μπορεί, εντός ή εκτός Ελλάδας, δεδομένου του μνημονίου και των μέτρων, να αποτιμήσει οτι η κυβέρνηση του δέχθηκε ανεπανόρθωτο πλήγμα ή οτι στερείται νομιμοποίησης - ενόψει και των σοβαρών διαπραγματεύσεων, που αρχίζουν από αύριο.






To smile είναι από το www.simplychi.wordpress.com και το εξώφυλλο από το http://3.bp.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το "Baby Κeep Smiling" του Κουβανού Compay Segundo με τον Lou Bega.

Οι εκλογές της απόρριψης

Είναι αδιαμφισβήτητο οτι αυτός ο πρώτος γύρος των εκλογών ήταν “οι εκλογές της απόρριψης”.

Για το ΠΑΣΟΚ ήταν μια καθαρή ήττα, που θα μπορούσε όμως να ήταν χειρότερη, δεδομένου του μνημονίου, των σκληρών μέτρων και της πολεμικής που αναπτύχθηκε στο δημόσιο διάλογο. Ενδεχομένως η υψηλή αποχή εκφράζει ένα ενδιάμεσο στάδιο απόρριψης, λίγο ακόμα παραπάνω χρόνο - μια προειδοποίηση οτι την επόμενη φορά θα ψηφιστεί με φανατισμό ο αντίπαλος, “για τιμωρία”.


Κάπως λοιπόν, “έσωσε την παρτίδα” το ΠΑΣΟΚ. Οι ψηφοφόροι του “συμμαζεύτηκαν”, ο Δημαράς (όπως κι ο άλλος “αντάρτης”, ο Καλούδης στο Ιόνιο) δεν πέρασε στο β’ γύρο, ο Σγουρός προηγείται, αν και με πολύ χαμηλό ποσοστό. Η συντριβή αποφεύχθηκε, όπως και για τη Νέα Δημοκρατία, που δεν έζησε την απόρριψη Κικίλια από τον α’ γύρο. Το ίδιο και οι πρόωρες εκλογές.

Όμως, οι Νεοδημοκράτες δεν δικαιούνται να πανηγυρίζουν. Με - πανελλαδικά - ελάχιστες παραπάνω ψήφους από τις εσωκομματικές τους εκλογές (+ δεύτεροι στην Πελοπόννησο και εκτός β' γύρου στην Κρήτη από τη Ντόρα) , δεν μπορούν να θριαμβολογούν, γιατί το μήνυμα αγγίζει και αυτούς, όσες περιφέρειες κι αν πάρουν. Καμμία καθαρή νίκη από τον α’ γύρο δεν επετεύχθη, ούτε καν του μέχρι πρότινος “άνετου” Ψωμιάδη - πόσο μάλλον του Γκιουλέκα και του Κακλαμάνη.

Ειδικά ο τελευταίος μάλλον “ζεματίστηκε” από το χαμηλό ποσοστό, που κυμαίνεται, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, στο 35%. Θεωρητικά, οι Αθηναίοι μπορούν να ανατρέψουν το προβάδισμα του, αν πάρουν απόφαση να τον διώξουν, μειώνοντας και την αποχή από το θηριώδες 58%.

Ιδιαίτερα ανησυχητικό μήνυμα: Εκλογικό κέντρο στην Αθήνα έβγαλε 20% τον υποψήφιο της Χρυσής Αυγής - και σε όλη την Αθήνα ξεπερνάει το 5% (προσοχή, όχι του ΛΑΟΣ, αυτός στηρίζει Κακλαμάνη). Εξοργιστικά υψηλό ποσοστό και "σκληρό μάθημα" - απόρροια μιας ακροδεξιάς πολιτικής, που είναι πάντοτε η πιο ικανή στο να οξύνει τα προβλήματα, αντί (δήθεν) να τα λύνει.

Πόσοστό-έκπληξη πετυχαίνει ο ανεξάρτητος “ποδηλάτης” Γιώργος Αμυράς (7-8%), που αναμένεται να στηρίξει Καμίνη από αύριο. Καίριο ερώτημα που παραμένει, η στάση των ψηφοφόρων της υπόλοιπης αριστεράς: Θα στηρίξουν Καμίνη για να εκδιωχθεί ο Κακλαμάνης ή θα προτιμήσουν να στηρίξουν “αντιμνημονιακά” τον δεύτερο, με την ψήφο τους ή την αποχή;


Στην περιφέρεια Αττικής ο προερχόμενος εκ του “λαϊκού ΠΑΣΟΚ” και “συνασπισμικός” Μητρόπουλος δεν δείχνει να πηγαίνει άσχημα με 6% (δεδομένης και της πολυδιάσπασης στο χώρο - και με το 2% του Αλαβάνου). Ωστόσο, οι εκτιμήσεις Τσίπρα για διψήφια ποσοστά αποδείχθηκαν, όπως είναι φυσικό, ουτοπικές. Το 4% του Ψαριανού κρίνεται ιδιαίτερα αξιοπρεπής πρώτη εμφάνιση της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Αυτό που θριάμβευσε στην Αττική (και γενικώς) ήταν το ΚΚΕ, με 5 μονάδες περισσότερες από το 10,5% των βουλευτικών εκλογών (εδώ φάνηκε και η σημασία των προσώπων - ο Παφίλης είναι οτι πιο "ελκυστικό" έχει το ΚΚΕ, ενώ δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο για τις επιλογές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας). Με πανελλαδικό ποσοστό να διαμορφώνεται γύρω στη μια μονάδα επάνω σε σχέση με το 2009, μπορεί να υπερηφανεύεται οτι είναι ο μοναδικός καθαρός νικητής των εκλογών αυτών - με προνομιακές φυσικά γι αυτό τις συνθήκες της κρίσης και του μνημονίου.

Το εκλογικό σώμα έχει πάντως την ευκαιρία να ανατρέψει την ανωριμότητα που επικρατεί στο δημόσιο βίο, τον τελευταίο καιρό: Μπορεί, με μειωμένη την αποχή, να αποκαθηλώσει τους εκπροσώπους ενός χρεωκοπημένου πολιτικαντισμού, από τον (σχεδόν βέβαιο) θώκο τους. Κι αν είναι πρακτικά μη ρεαλιστικό να απαλλαγούμε από τον Ψωμιάδη, θα μπορούσε τουλάχιστον να επιβάλει ένα νέο “ύφος και ήθος”, με τη νίκη Μπουτάρη και Καμίνη, σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα...


Y.Γ. Επειδή τα ποσοστά είναι σε εξέλιξη, παραθέτω τους πίνακες των προηγούμενων αναμετρήσεων, ώστε να μπορεί κανείς να κάνει όσες συγκρίσεις είναι δυνατές με τα αποτελέσματα των εκλογών του 2010.




Update: Δυό μέρες μετά, οι βασικές διαπιστώσεις δεν αλλάζουν. Απέχθεια προκαλεί η προσπάθεια να ερμηνευθεί η αποχή κατά τα συμφέροντα του καθενός, π.χ. "γύρισαν την πλάτη στον εκβιασμό του πρωθυπουργού". Η αποχή είναι πολύπλοκο φαινόμενο. Είναι απόρριψη συνολικά του πολιτικού συστήματος, στο οποίο μερίδα των ψηφοφόρων "ρίχνει μια μούντζα", γιατί δεν πιστεύει οτι έχει σημασία να ψηφίσει κάποιον αντί του άλλου. Αλλιώς θα ψήφιζε μαζικά τα μικρά κόμματα - κάτι που συνέβη σε μικρό βαθμό, με την ενίσχυση δυστυχώς των άκρων...









Tα γραφήματα είναι από το www.tanea.gr και η φωτό από το http://kapetank.files. wordpress.com

Το post συνοδεύεται από το "Yes I Do", της Ελληνίδας Μonika.

Η 1η Μαρτίου των μεταναστών

Η Πρώτη Μαρτίου είναι μια πρωτοβουλία κατά του ρατσισμού και του αποκλεισμού των μεταναστών, που άρχισε στη Γαλλία και στην Ιταλία. Φέτος, για πρώτη χρονιά επεκτείνεται και στη χώρα μας. Στόχος είναι όχι η απεργία των μεταναστών, ώστε να αντιληφθούμε πόσο δύσκολη ξαφνικά θα γίνει η οργανωμένη ζωή μας χωρίς αυτούς, όπως έγινε στις δύο χώρες- άλλωστε θα ήταν και ιδιαίτερα δύσκολο να απέχουν οι μετανάστες από τις εργασίες τους, για ευνόητους λόγους. Στόχος είναι να μη γίνει καμία οικονομική συναλλαγή τη Δευτέρα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας.



Αντιγράφω από το δελτίο τύπου για τη συνέντευξη τύπου που δόθηκε στις 17 Φεβρουαρίου:

Στη συνέχεια το λόγο πήρε η Ιταλίδα εκπρόσωπος Daimarely Quintero Tumberell. Περιγράφοντας την κατάσταση στη χώρα της μετέφερε ένα κλίμα έντονου πολιτικού ρατσισμού. 4,5 εκατομμύρια μετανάστες κινδυνεύουν να θεωρηθούν παράνομοι γιατί νόμος του Μπερλουσκόνι, οδηγεί στο κελί όποιον μετανάστη δεν εργάζεται, ανεξαρτήτως του πόσα χρόνια ζει στη χώρα και τι δουλειές έκανε νωρίτερα. Και οι μαθητές μετανάστες όμως τους τελευταίους μήνες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα νόμο που απαγορεύει η μεταναστευτική σύνθεση των τάξεων να ξεπερνά το 30%. Κάτι το οποίο, όπως δηλώνει η Daimarely Quintero Tumberell, είναι αδύνατο. Εντύπωση στο κοινό προκάλεσε η αναφορά της στα «Λευκά Χριστούγεννα», ένα νόμο που επέτρεψε σε δύο Ιταλούς δημάρχους να μπουν σε σπίτια και να στείλουν 4000 μετανάστες στη φυλακή ώστε «τα Χριστούγεννα να είναι καθαρά». Η ιταλική πρωτοβουλία αντιδρά στο κλίμα φόβου που πιστεύεται ότι εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες και επιθυμεί να καθιερώσει την πρώτη Μαρτίου ως ημέρα γιορτής και εργασιακής απεργίας των μεταναστών.


«Ένας Άραβας είναι καλός, οι πολλοί δεν είναι». Αυτή η δήλωση του υπουργού εσωτερικών της Γαλλίας ήταν αρκετή για τη γέννηση της πρώτης ευρωπαϊκής «Πρώτης Μαρτίου». Οι Γάλλοι εκπρόσωποι Peggy Derder και Nadir Dendoune τόνισαν ότι στη χώρα τους η «πολιτική γλώσσα έχει πολλές ρατσιστικές δηλώσεις». Ωστόσο, η κίνηση τους διαδόθηκε ταχέως στις γαλλικές πόλεις και αγκαλιάστηκε από τους πολίτες. Όσο και αν κάποιοι επιδιώκουν το ρατσισμό, μια σειρά έργων δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς τα «χέρια» των μεταναστών. Στη Γαλλία το θέμα της «ταυτότητας» τέθηκε νωρίτερα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το σύνθημα «Λευκή Γαλλία» που δέχεται ως Γάλλους αποκλειστικά και μόνο τους λευκούς, βρήκε και συμμάχους και αντιπάλους. Προσωπικό στοίχημα της γαλλικής πρωτοβουλίας είναι στα πλαίσια της συζήτησης για την ταυτότητα να πείσει ότι η Γαλλία δεν πρέπει να χωριστεί στα δύο και αλλά αντιθέτως να κάνει αποδεκτή την έννοια της ειρηνικής συνύπαρξης. Σήμερα στη χώρα που γέννησε το Διαφωτισμό η λέξη μετανάστης συχνά χρησιμοποιείται ως βρισιά. Θέλοντας να γκρεμίσει τα τείχη των παρανοήσεων και να δείξει ότι ο μετανάστης δεν είναι μόνο οικονομικό μέγεθος, αλλά σκέπτεται, αισθάνεται και συνεισφέρει στο κράτος που ζει, η γαλλική πρωτοβουλία διοργανώνει συγκεντρώσεις στις μεγαλουπόλεις, εργασιακή και οικονομική αποχή.




Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η διακήρυξη της κίνησης:

Η «Πρώτη Μαρτίου 2010-24 ώρες χωρίς εμάς», είναι ένα ειρηνικό κίνημα, που συσπειρώνει ανθρώπους κάθε εθνικότητας, καταγωγής, πίστης, εκπαίδευσης και πολιτικού προσανατολισμού. Είμαστε μετανάστες πρώτης ή δεύτερης γενιάς και Έλληνες πολίτες. Αυτό που μας ενώνει είναι η άρνηση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας της έλλειψης ανεκτικότητας που χαρακτηρίζει τμήμα της ελληνικής κοινωνίας.

Έχουμε συναίσθηση της σημασίας της μετανάστευσης (όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο) και μας εξοργίζουν οι συκοφαντικές και ξενοφοβικές φωνές που ακούγονται κυρίως τώρα τελευταία με την ευκαιρία της ψήφισης του νόμου που ρυθμίζει τα θέματα της ιθαγένειας και του δικαιώματος ψήφου σε μερίδα μεταναστών.
Καταδικάζουμε και αρνούμαστε τα στερεότυπα, τη γλώσσα των διακρίσεων και τις πρακτικές αποκλεισμού. Μας τρομάζει η επίκληση των πολιτισμικών και θρησκευτικών μας ριζών, που μας θυμίζουν το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» της χούντας.

Υπενθυμίζουμε ότι το δικαίωμα στη μετανάστευση αναγνωρίζεται από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου κι ότι η ανθρώπινη ιστορία υπήρξε πάντοτε ιστορία μετανάστευσης. Χωρίς μετανάστευση δεν θα είχε υπάρξει καμία διαδικασία οικοδόμησης των πολιτισμών. Η καταπάτηση αυτού κι άλλων δικαιωμάτων του ανθρώπου βλάπτει και προσβάλλει την κοινωνία στο σύνολό της.

Το να αντιμετωπίζονται οι μετανάστες ως μια άμορφη μάζα παρασίτων ή μια ανεξάντλητη πηγή φτηνής εργατικής δύναμης, αποτελεί κατά την γνώμη μας θέση ανήθικη, παράλογη και επικίνδυνη. Το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα εργάζονται σκληρά και συμβάλλουν καθοριστικά στην διατήρηση και την ανάπτυξη της πολιπολιτισμικής πλέον κοινωνίας μας. Αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της σημερινής Ελλάδας.
Η αντίθεση μεταξύ του «εμείς» και του «εκείνοι», του «αυτόχθονες» και «ξένοι» είναι αναχρονιστική. Τη θέση της παίρνει η συνειδητοποίηση ότι σήμερα είμαστε «μαζί», παλιοί και νέοι πολίτες που παλεύουμε για την πρόοδο της χώρας και για της οικοδόμηση του μέλλοντός της και του μέλλοντός μας.

Στόχος μας είναι η διοργάνωση, την 1η Μαρτίου 2010, ειρηνικών κινητοποιήσεων και εκδηλώσεων στην Ελλάδα. Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από τη Γαλλία, πέρασε στην Ιταλία, την Ισπανία, σε μας και σταδιακά απλώνεται σε όλη την Ευρώπη. Θέλουμε η μέρα αυτή να σηματοδοτήσει δυναμικά την έναρξη μιας συζήτησης, σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, για το τι θα συνέβαινε αν πραγματικά, τα εκατομμύρια των μεταναστών που ζουν και εργάζονται στην Ευρώπη αποφάσιζαν να εγκαταλείψουν τις δουλειές τους ή τις χώρες μας.

Την 1η Μαρτίου η φωνή μας θα ακουστεί με διαφορετικούς τρόπους. Κεντρικός άξονας θα είναι η αποχή μας από κάθε οικονομική συναλλαγή για 24 ώρες. Σε συνεργασία με όλους τους υποστηρικτές αυτής της πρωτοβουλίας και με βάση τις ανάγκες, τις δυνατότητες και τις επί μέρους ιδιαιτερότητες, θα οριστικοποιηθούν και μια σειρά άλλες εκδηλώσεις. Όλες οι ιδέες και οι πρωτοβουλίες είναι καλοδεχούμενες, αρκεί να κινούνται στα πλαίσια της νομιμότητας και της μη βίας. Σας καλούμε όλες και όλους να υφάνουμε μαζί ένα όμορφο πολύμορφο πολυπολιτισμικό πέπλο που θα σκεπάσει όλη την Ελλάδα.



Τη Δευτέρα στις 12:30 στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ (Σταδίου 24), θα γίνει ανοιχτή συζήτηση με θέμα:

«Οι Μετανάστες στην Ελλάδα - Οικονομία, Παιδεία, Πολιτισμός, Κοινωνία»

Θα μιλήσουν οι :

Στέλλα Πρωτονοταρίου – Δασκάλα
Δημήτρης Χριστόπουλος - Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου
Πάσχος Μανδραβέλης – Δημοσιογράφος
MC Yinka – Μουσικός
Ιωάννα Κούρτοβικ – Δικηγόρος
Ανδρέας Τάκης – Γεν. Γραμμ. Μεταναστευτικής Πολιτικής

Παρεμβάσεις θα κάνουν οι :

Νίκος Φίλης – Διευθυντής εφημερίδας "Αυγή"
Βασίλης Χρονόπουλος – Νομικός, Διευθυντής περιοδικού «Διαβατήριο»
Αναστάσης Ιωσήφ, μετανάστης, εκπρόσωπος «Κιβωτού».

Συντονιστής ο δημοσιογράφος Niko Ago


Θα ακολουθήσει συζήτηση.



Περισσότερες πληροφορίες: 1martiou2010@gmail.com
http://protimartiou2010.blogspot.com
http://www.facebook.com/?ref=home#/group.php?gid=257686146592&ref=mf




Δεν γνωρίζω τους δημιουργούς των λογοτύπων, αλλά συμπεραίνω οτι είναι ελέυθερα προς χρήση και διάδοση.

Το post συνοδεύεται από τη μεγάλη επιτυχία (επανήλθε και με τηλεοπτική διαφήμιση) "The Whole Of The Moon" των Βρετανών Waterboys, που ταιριάζει και με την πανσέληνο της Κυριακής.

Οι τηλεθεάσεις, η αποχή και η (ακρο)δεξιά Ευρώπη

Χρόνια τώρα, κάποιοι φίλοι προσπαθούν να με πείσουν οτι η μόνη λύση διαμαρτυρίας προς την έκπτωση της πολιτικής είναι να μην ψηφίζουμε.

Τους εξηγώ οτι ο εκλογικός νόμος λειτουργεί όπως οι τηλεθεάσεις (γι αυτό άλλωστε ούτε η τηλεοπτική αποχή θα βελτιώσει ποτέ την τηλεόραση). Για παράδειγμα, ας πάρουμε τα δελτία των 8 (ή οποιαδήποτε άλλη ζώνη, με ομοειδείς εκπομπές): Ας υποθέσουμε οτι σιγά-σιγά το κοινό φυλορροεί, δεν παρακολουθεί. Από 4,5 εκατομμύρια που είναι, κατά προσέγγιση, εκείνη την ώρα, συρρικνώνεται π.χ. στα 3 εκατομμύρια. Δυστυχώς, ουδείς επικεφαλής αυτών των δελτίων θα ενδιαφερθεί αν μειώνεται ο απόλυτος αριθμός τηλεθεατών (το λεγόμενο “μικρό” νούμερο του δελτίου του). Αυτό που τον καθιστά “νικητή” ή “ηττημένο” της αναμέτρησης, είναι το ποσοστό τηλεθέασης (επί των ανοικτών τηλεοράσεων, το λεγόμενο “μεγάλο” νούμερο), δηλαδή το αν θα κάνει 30% και ο αντίπαλος του, δεύτερος στη σειρά, π.χ. 23%.

Όσο κι αν μειώνεται ο απόλυτος αριθμός των τηλεθεατών, το ποσοστό τηλεθέασης δεν αλλάζει, γιατί είναι “μερίδιο” επί τοις εκατό (το ίδιο ακριβώς ισχύει και στα εκλογικά). Βεβαίως, αν τελικά η αποχώρηση είναι μαζική, το τηλεοπτικό σύστημα θα κλονιστεί: Ενδεχομένως ο ιδιοκτήτης του καναλιού που το διατηρεί, όχι για επιχειρηματικούς λόγους, αλλά για την πολιτική επιρροή, να ανακαλύψει οτι δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς του. Επίσης, οι διαφημιστές πιθανόν να τοποθετούν πολύ λιγότερα χρήματα στο μέσον, βλέποντας οτι απευθύνεται σε πολύ μικρότερο κοινό. Κάποια κανάλια μπορεί να οδηγηθούν στο κλείσιμο – και εν τω μεταξύ όλα μαζί θα καταφεύγουν όλο και πιο πολύ στο “φτηνό”, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η τηλεόραση (βασικός “δίαυλος” δημοσίου διαλόγου) απευθύνεται πια στους αδύναμους, νοητικά και οικονομικά...

Αυτό όμως, είναι κάτι που θα πρέπει να απευχόμαστε. Όχι γιατί θα “λυπηθούμε” αυτόν που δεν μπορεί να προσαρμοστεί, αλλά γιατί η διαδρομή θα είναι μια πολύχρονη και βασανιστική πορεία ευτελισμού – στην ουσία μια διαρκής πτώση του επιπέδου, που επηρεάζει βαθύτατα την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου σε μια χώρα, εν τέλει το συλλογικό IQ και ΕQ . Τρανό παράδειγμα η (μπερλουσκονική) γειτονική μας Ιταλία – μια χώρα που από τη φινέτσα και την οξύτατη πολιτική συνείδηση κατέληξε να είναι μια χώρα “μπούτι και στήθος”, με την απίστευτη κατάργηση των ασυμβιβάστων της δημοκρατίας – κι έναν καραγκιόζη να έχει υπό τον έλεγχο του τη Βουλή, δημόσια και ιδιωτικά κανάλια και μια ποδοσφαιρική ομάδα (το φαινόμενο βέβαια έχει πολύπλοκες ρίζες - μερικές από αυτές, όπως η διαφθορά, μοιάζουν με τις δικές μας, αλλά δεν είναι του παρόντος). Αντίθετα, σε χώρες όπως η Γαλλία, ο εκσυγχρονισμός και η διατήρηση της δημόσιας τηλεόρασης σε υψηλά επίπεδα τηλεθέασης (αν και από την εκλογή του και πέρα έχει αρχίσει να “βάζει χέρι” ο Σαρκοζί) έχει “σύρει” τα ιδιωτικά κανάλια προς τη σωστή κατεύθυνση – και ο ανταγωνισμός έχει συνολικά υψηλό επίπεδο και οφέλη για τη γαλλική κοινωνία.


Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα, όταν μιλάμε συνολικά για τη δημοκρατία (όποιος δεν την επιθυμεί, είναι ελεύθερος να “κατέβει από το τρένο” παρακαλώ και να “ιδιωτεύσει”, αλλά χωρίς να την απειλεί, γιατί είναι ύβρις – και κυρίως χωρίς να έχει καμία απαίτηση από την οργανωμένη κοινωνία). Η βελτίωση της δεν θα έρθει ποτέ με την απουσία – ακόμα κι αν αυτή γίνει μαζική. Τα κόμματα για αρκετό καιρό θα παριστάνουν οτι δε τρέχει τίποτα, μελετώντας τα ποσοστά τους, που δεν θα αλλάζουν, γιατί είναι μερίδια. Αν βεβαίως ένας λαός αποφασίσει να απέχει στην συντριπτική του πλειοψηφία, τότε τίθεται θέμα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Αλλά μια χώρα μπαίνει έτσι σε περιπέτειες, αποδομώντας όλες τις προσπάθειες που έκανε μέχρι τώρα στην ιστορία της, για ελευθερία, δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα.

Παρακολουθώ εδώ και μέρες μια προσπάθεια (παθιασμένη ενδόμυχη ελπίδα θα το έλεγα) από πολλούς να “βαφτιστεί” η αποχή των ευρωεκλογών, μια συνολική “πολιτική κίνηση διαμαρτυρίας”. Δεν είμαι σε θέση να ξέρω – και κανείς νομίζω δεν είναι – τι ποσοστό αυτής της αποχής πραγματικά ήταν συνειδητή και τι ήταν απλώς μια “αφασία”, συνδυασμένη με την προφανή έλξη που ασκεί η θάλασσα και η εκδρομή, το πρώτο τριήμερο του καλοκαιριού, με 37 βαθμούς. Θέλω να ελπίζω οτι το φαινόμενο (σε αυτές του τις διαστάσεις) είναι προσωρινό, με την έννοια οτι πολύ λιγότεροι δεν θα πάνε στις κάλπες των εθνικών εκλογών το χειμώνα. Φοβάμαι (και καταγράφηκαν πολλές μαρτυρίες) οτι πολλοί απλώς “βαρέθηκαν” να πάνε και δυο τετράγωνα πιο κάτω...

Βεβαίως και η άπωση αυτή λέει πολλά για την προβληματική απήχηση του πολιτικού συστήματος, ειδικά στους νέους. Λέει πολλά επίσης όμως και για τη συνολική πορεία της κοινωνίας μας (βλέπε και “σκυλοπόπ” τηλεόραση των τελευταίων 20 ετών και τι αισθητική και σκέψη διαμορφώνει), την παιδεία μας αλλά και για την προσωπική ευθύνη του καθενός. Διότι το παλικαράκι (νεότερο ή και μεγαλύτερο) που παρακολουθεί τις “μη ειδήσεις” για τη φούστα της τάδε α(η)δού ή το κοριτσάκι που αγοράζει σωρηδόν από το περίπτερο τα κουτσομπολο-περιοδικά, για να εμβαθύνει στο περιεχόμενο των “κίτρινων” εκπομπών, είναι ενήλικο. Κι όπως (πολύ σωστά) η κοινωνία το εμπιστεύεται για να αποφασίσει με την ψήφο του, έτσι έχει και την ευθύνη του γι αυτό που κάνει – και να μην το ακούσω να ζητάει τα ρέστα αργότερα για π.χ. το σύστημα υγείας. Γιατί θα θυμηθώ κάτι νεόπλουτους βιοτέχνες στη δεκαετία του '70, που διαμαρτύρονταν οτι η Ελλάδα δεν είχε καλούς δρόμους για τις “μερσεντέ” τους, αλλά εν τω μεταξύ αυτή την πολιτεία, από την οποία ζητούσαν τα ρέστα, την είχαν ταράξει στη φοροδιαφυγή...

Ο τρόπος να βελτιώσεις το “σύστημα” δεν είναι αυτός – είναι ο αντίθετος. Αλλά θέλει κόπο και προσωπική συμβολή - αυτό δηλαδή που αρνείται να κάνει ο “εύκολος” και “χορτασμένος” εαυτός μας. Αν μια κρίσιμη μάζα ανθρώπων παρακολουθούσε φανατικά τις ποιοτικές (λίγες, αλλά υπάρχουν) εκπομπές της τηλεόρασης, οι ιδιοκτήτες θα έψαχναν αύριο για Τσίμες, Αυγερόπουλους και Θεοδωράκηδες. Αν η κατακραυγή προς αυτό τον εσμό που κατακλύζει τον δημόσιο (τηλεοπτικό) διάλογο ήταν διαρκής και συνεπής – αν κανείς δεν έβλεπε π.χ. τον Τραμπουκόπουλο που καλεί στην εκπομπή του τον κάθε λογής γελοίο “μεγαλοδικηγόρο” και τον νομιμοποιεί (και γυρνούσε στο άλλο κανάλι να δει π.χ. Μάγια Τσόκλη), τότε το “σύστημα” θα υφίστατο ένα σοκ. Αλλά θέλει και λίγο “πλύση εγκεφάλου” από όλους προς τους συγγενείς και φίλους...

Οι πολίτες δηλώνουν (δικαιολογώντας ίσως και τους εαυτούς τους που απείχαν;) οτι ο βασικός λόγος που δεν πήγαν να ψηφίσουν είναι η “ποιότητα του πολιτικού προσωπικού”. Αν μαζικά λοιπόν ψηφιζόταν η νέα αξιόλογη παρουσία στο κάθε κόμμα (λίγες, αλλά υπάρχουν), τότε οι αρχηγοί θα έψαχναν για τέτοιους (αυτό συμβαίνει ούτως ή άλλως σε κάποιες περιπτώσεις) – και κυρίως θα εκτοπίζονταν άλλοι. Πολιτικοί όπως ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος παλαιότερα ή ο Τσοχατζόπουλος κι ο Πρωτόπαπας πιο πρόσφατα (βεβαίως και η Γιαννάκου από την ανάποδη) καταψηφίστηκαν από το εκλογικό σώμα, για να αντικατασταθούν από άλλους. Αν θέλουμε να απαλλαγούμε από τον Λαϊκάτο ή τον Δημαγωγόπουλο, πρέπει κάποιοι άλλοι – με θετική ψήφο - να πάρουν τη θέση τους. Μόνο που ψηφίζουμε κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του εαυτού μας...

Το δύσκολο πρόβλημα εδώ είναι να πειστούν αρκετοί αξιόλογοι άνθρωποι να εισέλθουν στην πολιτική – γιατί οι περισσότεροι αρνούνται να “μπουν στα σκ..” Πολλοί υποστηρίζουν οτι “ποτέ τα κόμματα δεν θα τους αφήσουν”. Οι μηχανισμοί και τα λαμόγια φυσικά δεν θέλουν ποτέ να “εκχωρήσουν” τα προνόμια τους. Εδώ λοιπόν είναι η ευθύνη της κοινωνίας και του ενεργού πολίτη. Άλλωστε, συμμετοχή στα κοινά δεν είναι μόνο η κεντρική πολιτική σκηνή – είναι η κάθε πρωτοβουλία, σύλλογος, κίνηση, δήμος κλπ.
Και αν κανένα κόμμα (απολύτως θεμιτά) δεν καλύπτει κάποιους, στη δημοκρατία ο δρόμος είναι ανοιχτός: Οι Οικολόγοι Πράσινοι, με ελάχιστη χρηματοδότηση και στοιχειώδη στελέχωση και οργάνωση, κατάφεραν να μπουν στην Ευρωβουλή – μεθαύριο πιθανώς και στην εθνική Βουλή – και από εδώ και πέρα θα έχουν καθεστώς (και όλη την οικονομική στήριξη) ενός κοινοβουλευτικού κόμματος. Δεν είναι λοιπόν αδύνατο να υπάρξει μια νέα κομματική πρωτοβουλία...

Η συστηματική αποχή, κατά την άποψη μου, είναι ελαφρότητα, αρνητική σκέψη, έλλειψη ευαισθησίας και τελικά “ιδιωτεία” (ψάξτε τη ρίζα της λέξης idiot στην έννοια που έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες). Όχι μόνο αφήνει τις τύχες του καθενός στους υπολοίπους, αλλά δημιουργεί και συνοδεύει μια αντίληψη “κοινωνίας-πολτού”, που άγεται και φέρεται - “σύρεται” ουσιαστικά, άβουλη, στη “μη σκέψη”. Και ξεχνάει ένα βασικό ζητούμενο: Κάθε χώρα πρέπει να κυβερνηθεί με τον καλύτερο (δυνατό) τρόπο – και αυτό συμβαίνει μόνο δημοκρατικά.



Η ευθύνη βεβαίως των κομμάτων ως οργανισμών (αν όμως τα αφήνουμε να μαζεύουν τους “χειρότερους”, ψηφίζοντας τους ή μη ψηφίζοντας, τότε γιατί τους ζητάμε τα ρέστα;) είναι τεράστια. Και του ΠΑΣΟΚ που κυβέρνησε επί σειρά ετών τη χώρα και επέτρεψε και εμβάθυνε τη διαφθορά. Και των αριστερών κομμάτων που ή δεν έχουν ουσιαστικές προοδευτικές προτάσεις (για το ΣΥΝ τα είπαμε στο προηγούμενο post) ή έχουν προτάσεις και ρητορεία που οδηγεί τη χώρα στην καθυστέρηση.

Πιο πολύ απ' όλα όμως, κρίσιμος παράγοντας στη διαμόρφωση των πολιτικών πραγμάτων στη χώρα είναι ο τρόπος με τον οποίο κυβερνάται τα τελευταία χρόνια. Η αίσθηση οτι “δεν γίνεται τίποτε”, η διάχυτη κουτοπονηριά της “ζαρντινιέρας” και η ανικανότητα, η αίσθηση της ατιμωρησίας και της υποκρισίας που διαχέεται παντού κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά και εμπεδώνει τον κυνισμό και την αδιαφορία στον πολίτη. Ο Δεκέμβρης οφείλεται εν πολλοίς σε αυτά (και στα παραπάνω περί τηλεοπτικού εσμού και δημοσίου διαλόγου) – και δεν θα περάσουν πολλοί μήνες πριν μιας μορφής σύγκρουση επανεμφανιστεί, πιθανολογώ κατά το Σεπτέμβρη.

Θα αναγνωρίσω στον Καραμανλή οτι πάντοτε προσπάθησε να “εκτοπίσει” ή να περιορίσει/φιμώσει την ακροδεξιά που φωλιάζει μέσα στο κόμμα του (θυμίζω την παλαιότερη κορώνα Ανδρεουλάκου “να στοιβάξουμε τους Αλβανούς στη Μακρόνησο”). Το εφεύρημα του “μεσαίου χώρου” μπορεί να ήταν υποκριτικό, αλλά λειτούργησε ως ένα βαθμό. Έως ότου η ίδια η πράξη, των σκανδάλων και της ανικανότητας, το ξεπέρασε. Διότι και πριν τις εκλογές, ήξερε από τις δημοσκοπήσεις, οτι έχει διαρροές προς το ΛΑΟΣ - εξ ου και οι προεκλογικές αναφορές για κουκούλες, κάμερες και “νόμο και τάξη”. Τώρα η προεκλογική ρητορεία κινδυνεύει να γίνει πράξη – λόγω της προηγούμενης ολιγωρίας.

Ας πάρουμε το γνωστό θέμα της γκετοποίησης των μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας, για το οποίο οι κάτοικοι φωνάζουν εδώ και χρόνια. Δεν υπήρξε (ούτε ακόμα υπάρχει) κανενός είδους πραγματικό και οργανωμένο σχέδιο. Το Υπουργείο Υγείας, εδώ και τρία χρόνια αναγγέλλει τη μεταφορά των μονάδων του ΟΚΑΝΑ στα νοσοκομεία - και δεν έχει τίποτε απολύτως για τις υποδομές αυτές (το μόνο που έχει κάνει τα τελευταία 5 χρόνια είναι να αφήσει να ξεχαρβαλωθεί το ΕΣΥ - κι ένας νόμος για το κάπνισμα, που αναγγέλεται 2 χρόνια πριν εφαρμοστεί)... Αντί να καθαρίσουν κυριολεκτικά το παλιό Εφετείο (και να το προστατεύσουν από τις συμμορίες), το “καθάρισαν” από τους εποίκους του, που τώρα είναι σε χειρότερη (και πιο επικίνδυνη κατάσταση για όλους) στο δρόμο. Η πλατεία Θεάτρου είναι σχετικά “καθαρή” (τρόπος του λέγειν βρωμάει αφόρητα ακόμα), γιατί έκαναν “σκούπα” - με αποτέλεσμα όλη η δραστηριότητα να έχει μεταφερθεί στην Πειραιώς. Είναι αστείο, γιατί υπολογίζεται πρόχειρα, οτι μόνο στο κέντρο της Αθήνας κυκλοφορούν 90 χιλιάδες μετανάστες...

Δέσμιοι του ηλιθίου διλήμματος “ή τους κοιτάμε ή τους δέρνουμε”, δεν σκέφτηκαν ποτέ οτι χρειάζεται ολοκληρωμένο σχέδιο από υπηρεσίες πρόνοιας, με συνεργασία υπουργείων, νομαρχίας και δήμου. Οτι τα αστυνομικά μέτρα είναι πάντοτε “συνοδευτικά” και έχουν νόημα αν υλοποιούν ένα πρόγραμμα. Οτι δεν αρκεί η σπασμωδική εκκαθάριση, αλλά πρέπει κάτι να τους κάνεις αυτούς τους ανθρώπους – βασικά να τους φροντίσεις. Και φυσικά όχι να επιτρέπεις στην κοινοβουλευτική ακροδεξιά να επωφεληθεί και στην εξωκοινοβουλευτική να κινείται με άνεση ανάμεσα στα ΜΑΤ, σαν “συνοδευτικός” παρακρατικός μηχανισμός...

Μια παγίδα, στην οποία βλέπω να πέφτουν πολλοί τον τελευταίο καιρό, είναι οτι ο Καρατζαφέρης έχει το πλεονέκτημα της “ξεκάθαρης ατζέντας” και των “ξεκάθαρων θέσεων”. Κατά την άποψη μου, ισχύει το αντίθετο. “Ξεκάθαρες θέσεις” δεν σημαίνει τίποτε πρώτα από όλα, διότι τέτοιες μπορεί να έχει και ο χειρότερος ναζιστής – το θέμα είναι τι πρεσβεύει. Θεωρώ οτι αντιθέτως έχει μια πολύ “κρυφή” ατζέντα και εντελώς θολές και παραπλανητικές θέσεις. Εξαπολύει τις πιο δημαγωγικές και λαϊκίστικες κορόνες (“ν' ανοίξει τζαμί αν λειτουργήσει η Αγιά Σοφιά”) για πράγματα που δε γίνονται, που δεν έχουν λογικό ειρμό και που “χαϊδεύουν τ' αυτιά” των ανθρώπων που αγνοούν το ζήτημα – παριστάνοντας ταυτόχρονα και κουτοπόνηρα τον “καλό και μετριοπαθή”. Οι συνθήκες που έχει υπογράψει η Ελλάδα (Δουβλίνο ΙΙ), οι πραγματικές δυσκολίες (αδυναμία ανακοπής κύματος μετανάστευσης, δυσκολία φύλαξης συνόρων, δυσκολία επαναπροώθησης) κάνουν το πρόβλημα τέτοιο – που μόνο από ένα σοβαρό, μελετημένο και δημοκρατικό κράτος μπορεί να αντιμετωπιστεί. Πάντως όχι με φληναφήματα...

Το αστείο (και τραγικό μαζί) είναι οτι η δεξιά σε όλες της τις εκφάνσεις είναι η πλέον ακατάλληλη να χειριστεί ακόμα και τα θέματα, στα οποία υποτίθεται “έχει την υπεροχή” - όπως τα ζητήματα ασφάλειας και νομιμότητας. Όπως οι “υπερπατριώτες” και επαγγελματίες εθνικιστές είναι αυτοί που προκαλούν τις μεγαλύτερες “εθνικές καταστροφές” (φυσικό, αφού o πιο γελοίος θα ακολουθήσει την πιο φανατική και στενόμυαλη λύση), έτσι και ο οπαδός του “πατρίς-θρησκεία-οικογένεια” κινείται μεταξύ ανικανότητας (πώς να εμπιστευθείς ακόμα και τον τουρισμό σ' έναν υπουργό που αναφώνησε οτι “η Ελλάδα έχει υπεροχή ως τουριστικός προορισμός απέναντι στην Τουρκία γιατί είναι ορθόδοξη χώρα”;) και σπασμωδικών αυταρχικών λύσεων, που μονίμως δεν προλαμβάνουν αλλά επιδεινώνουν.


Έτσι φτάσαμε η Ελλάδα να αντιμετωπίσει σοκαρισμένη το πρόβλημα του ρατσισμού και σε εκλογικό επίπεδο. Ο κάτοικος της υποβαθμισμένης περιοχής, σπάνια ικανός να καταλάβει οτι το πρόβλημα του θα λυθεί μόνο με μια προοδευτική και αποτελεσματική πολιτική, καταφεύγει στην εύκολη “διάκριση”: Καταπιεσμένος κι εγώ, καταπιεσμένος κι ο μαύρος – “αλλά αυτός είναι κατώτερος και ήρθε ακάλεστος”. Το ίδιο δεν κάνει και ο (π.χ.) Αλβανός που έχει υποστεί τον ρατσισμό στο πετσί του; Κάποιους πρέπει να βρει για να ενοχοποιήσει/περιφρονήσει κι αυτός...

Μόνο που αυτό συνέβη σε όλη την Ευρώπη – κι αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Διότι στην Ελλάδα, το άθροισμα ΝΔ και ΛΑΟΣ πιθανότατα δεν θα μπορεί να ξαναφέρει μια δεξιά κυβέρνηση (αν όμως μπορεί, αυτό θέτει περισσότερο από ποτέ τους ψηφοφόρους προ των ευθυνών τους για το ποια πλευρά θα τους κυβερνήσει). Ο εκλογικός νόμος δίνει την ενίσχυση των 40 (ο παλιός) ή των 50 (ο νέος) βουλευτών στο πρώτο κόμμα, που δύσκολα θα είναι η ΝΔ – και αμφιβάλλω αν θα συνασπιστεί ποτέ (αυτοκτονικά) η ΝΔ με τον Καρατζαφέρη.

Η Ευρώπη όμως, ελέω και της τεράστιας αποχής, κινήθηκε επιβραβεύοντας τις δεξιές κυβερνήσεις (που με την εξαίρεση ίσως του συνασπισμού της Μέρκελ κινούνται με απίστευτα μέτριες επιδόσεις) και αναδεικνύοντας παντού λιγότερο ή περισσότερο φαρμακερές ακροδεξιές παραφυάδες. Ο πιο μέτριος πρόεδρος της Κομισιόν, από την ύπαρξη της, ο Μπαρόζο, παίζει χωρίς αντίπαλο - με την ένοχη στάση των λίγων σοσιαλιστικών κυβερνήσεων - και οι όποιες αντιρρήσεις στην υποψηφιότητα έχουν να κάνουν με τις επιδιώξεις του Σαρκοζί και της Μέρκελ.

Η συντήρηση, η ξενοφοβία και η γενικότερη ανασφάλεια – αντί να τιμωρήσει τις (ως επί το πλείστον) νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις για την κρίση – τις άφησε να παίζουν μόνες στο γήπεδο. Ίσως οι λαοί της (παλιάς) Ευρώπης έχουν τη δικαιολογία οτι έχουν μάθει να ζουν σ' ένα ευνομούμενο κράτος, που λειτουργεί “σωστά” από μόνο του – και απέχουν ασυνείδητα από τα κοινά. Ίσως οι κάτοικοι της (νέας) Ευρώπης έχουν ακόμα τις μνήμες του υπαρκτού σοσιαλισμού και ψηφίζουν θρησκόληπτα, αντιδραστικά και αντιευρωπαϊκά (ενώ παρακαλούσαν να μπουν στην Ένωση).

Και επιστρέφουμε στην αρχή: Αν οι λαοί πήγαιναν να ψηφίσουν προοδευτικά, για να δώσουν τέτοιες λύσεις στα προβλήματα τους – και δεν άφηναν να επιβληθεί η δεξιά ψήφος, "ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στο αλεύρι". Αν δεν ψήφιζαν αντιευρωπαϊκά τόσα χρόνια, θυμωμένοι με τις κυβερνήσεις τους και τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών - και επέβαλαν την πορεία προς μια άλλη, προοδευτική και πραγματικά ενωμένη Ευρώπη. Αν αναδείκνυαν ενεργά άλλα σχήματα (εφόσον δηλώνουν απογοητευμένοι από την εμπειρία της σοσιαλδημοκρατίας) που θα μπορούσαν να εκφράσουν την αγωνία τους. Αν δεν έπεφταν με ευκολία στη “λούμπα” της άρνησης, του αντιευρωπαϊσμού, της μη ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, της ξενοφοβίας, του ρατσισμού. Αν ενεργούσαν σοβαρά, όπως έκανε επιτέλους η Αμερική (μετά από μια οκταετία Μπους βεβαίως), που πήγε να ψηφίσει – και να ψηφίσει θετικά - τότε ίσως υπήρχε μια ελπίδα για τη στροφή της Ευρώπης.

Αλλά ξέχασα: Η “υπακοή στο σύστημα”, ο Ομπάμα, η κοινωνική ευμάρεια, η πρόοδος και η ευελιξία των σκανδιναβικών χωρών – η ελπίδα τέλος πάντων για μια καλύτερη εκδοχή των πραγμάτων – όλα αυτά είναι “μία από τα ίδια”. Μια υποταγή, μια φενάκη στην επιστημονική φαντασία ενός “Matrix”, που δεν θα μας αφήσει ποτέ να χαρούμε τίποτα – εκτός από την εθνική και ρατσιστική μας περιχαράκωση, το δογματικό μας μαξιμαλισμό και το σύνθημα “ή με τις γραβάτες ή με τις κουκούλες”. Ακριβώς όπως το είπε και ο Μπους: Ή είσαι μαζί μας ή είσαι εχθρός μας...



"Επί του πιεστηρίου" 1: Φεύγει (;) από την πολιτική ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος...

"Επί του πιεστηρίου" 2: Στο θεοκρατικό Ιράν, με μεγάλη συμμετοχή στις εκλογές, μπορεί και να απαλλαγούν από τον Αχμαντινετζάντ...

"Επί του πιεστηρίου" 3: Και για όποιον έχει ακόμα αμφιβολίες για το πόσο ο ΛΑΟΣ είναι στην πραγματικότητα ένα χουντοφασιστικό κόμμα (όσο κι αν προσπαθεί να το κρύψει ο Καρατζαφέρης), ας ρίξει μια ματιά στο εξαιρετικό ρεπορτάζ της Αριστοτελίας Πελώνη στα "Νέα".


Οι φωτό από τη Σίφνο είναι δική μου - οι άλλες από το www.google.com και από www.ugo.com

To post συνοδεύεται από τις δύο από τις τρεις ντίβες (η Liz Wright συνόδευσε προηγούμενο post για τον Ομπάμα) που θα εμφανιστούν στο Λυκαβηττό, στις 6 Ιουλίου, σε συναυλία στη μνήμη (και με τα τραγούδια) της μεγάλης Nina Simone. Συμμετέχουν η Αμερικάνα Dianne Reeves, γνωστή και από τη συμμετοχή της στην ταινία "Goodnight And Good Luck" και η Αφρικάνα (γεννημένη στο Μπενίν) Angelique Kidjo. Ο μεγάλος Μεξικανός κιθαρίστας Carlos Santana έρχεται για μια συναυλία στην Αθήνα, στις 8 Ιουλίου.