Ο αφρός των ημερών...

Δεν ήμουν ποτέ προληπτικός – αλλά σήμερα ήταν πραγματικά μια "Παρασκευή και 13", με όλες τις αναποδιές που μπορούσαν να τύχουν. Ευτυχώς όλες χωρίς σοβαρές συνέπειες (να υπενθυμίσω εδώ οτι οι Δυτικοί ξορκίζουν την Παρασκευή και 13, λόγω της νύχτας του Αγ. Βαρθολομαίου, ενώ εμείς οι Ανατολικοί τη Τρίτη, λόγω της άλωσης της Πόλης).


Όλα αυτά μου φέρνουν στο μυαλό την ενέργεια που έχει κάθε μέρα της εβδομάδας – σύμφωνα τουλάχιστον με την “παράδοση” και τις δοξασίες που απορρέουν από την ινδική αστρολογία, το αρχαιοελληνικό δωδεκάθεο και άλλες αρχαίες θρησκείες. Πριν από πολλά χρόνια μου τα είχε πει ένας φίλος στην Αμερική, αν κανείς ξέρει κάτι περισσότερο ας το συνεισφέρει:

-- Το Σάββατο λοιπόν είναι η μέρα του Κρόνου, του “εκφραστή του πρέπει” (Saturn day= Saturday). Στην εβραϊκή θρησκεία, ως γνωστόν, είναι η μέρα των θρησκευτικών υποχρεώσεων, της προσευχής και της λατρείας του Θεού – στο δικό μας πολιτισμό έχει μάλλον γίνει η μέρα της “υποχρεωτικής” διασκέδασης.

-- Η Κυριακή είναι η μέρα του Ήλιου (Sun day) – και κατ' επέκταση του απολογισμού και του επανακαθορισμού των στόχων στη ζωή. Η αλήθεια είναι οτι η λιακάδα φαίνεται πολύ πιο φωτεινή (ή πιο σημαντική) την Κυριακή – που δεν είναι πάντως μια μέρα διασκέδασης. Ειδικά το απόγευμα της μπορεί να είναι πολύ καταθλιπτικό και το βράδυ της προσφέρεται για στοχασμό και σχεδιασμό της επόμενης εβδομάδας. Έχω παρατηρήσει οτι πολύ περισσότερος κόσμος βλέπει δελτίο ειδήσεων την Κυριακή – παρά την Παρασκευή ή το Σάββατο...

-- Η Δευτέρα είναι η μέρα της Σελήνης (Μoon day και Lune-di στα γαλλικά από το lune=σελήνη) και βεβαίως της ..γκρίνιας και της βαρεμάρας, καθώς το φεγγάρι συμβολίζει όλα τα αρνητικά συναισθήματα – και τη “βολεψασιόν”. Ποιός θέλει να πάει για δουλειά την πρώτη μέρα της εβδομάδας; Άλλωστε δεν είναι στην ουσία η πρώτη (στο μέτρημα τουλάχιστον είναι η Κυριακή), με αποτέλεσμα να γίνεται πρώτη (σοβαρή) εργάσιμη η ..Τρίτη.


-- Η Τρίτη είναι η μέρα του Άρη (Mars day, Mardi στα γαλλικά – το Tuesday βγαίνει από τον “Άρη των Βίκινγκ” που λεγόταν Tyr), θεού του πολέμου, δηλαδή είναι η μέρα της δράσης. Οι περισσότεροι από εμάς αρχίζουν ουσιαστικά τις σοβαρές δουλειές και τις πρωτοβουλίες (μαζί πάνε και οι καβγάδες) αυτή τη μέρα.

-- Η Τετάρτη είναι η μέρα του Ερμή (Mercury day, Mercredi στα γαλλικά – στα αγγλικά το Wednesday προέρχεται από τον αντίστοιχο “Ερμή” των Άγγλων), δηλαδή η μέρα του θεού της επικοινωνίας. Είναι παρατηρημένο οτι την Τετάρτη τα τηλέφωνα χτυπάνε αλύπητα πιο πολύ – για να μη σας μιλήσω για τη δημόσια δραστηριότητα των υπουργών και υφυπουργών που απογειώνεται...

-- Η Πέμπτη είναι η μέρα του Δία (Ζeus day, Jeudi στα γαλλικά και Thursday στα αγγλικά, από τον αντίστοιχο Thunor των Γερμανών), δηλαδή η μέρα του “benevolent king”, που απλόχερα χαρίζει τα πάντα. Είναι για ένα μυστήριο λόγο η μέρα των “ανοιγμάτων” - και για πολλούς η καλύτερη μέρα για έξοδο και ουσιαστική ψυχαγωγία.

-- Η Παρασκευή τέλος, είναι η μέρα της Αφροδίτης (Venus day, Vendredi στα γαλλικά και Friday στα αγγλικά από τις αντίστοιχες θεότητες Frigg, Frige και Freyja), η ημέρα των απολαύσεων, της ηδονής και της ερωτικής ενέργειας. Όχι τυχαία, θεωρείται η καλύτερη μέρα για διασκέδαση...


Η Παρασκευή είναι και η μέρα της μικρότερης επισκεψιμότητας (μέχρι τώρα τουλάχιστον) σε αυτό το blog – ίσως και σε όλα, γενικώς. Το βρίσκω απολύτως λογικό. Η πραγματική ζωή είναι εκεί έξω...

Όσο για μένα, μετά από μια τέτοια μέρα, θέλω απλώς να μπω κάτω από μια κουβέρτα και να μην πάω πουθενά – music is my blanket...


Οι φωτό είναι από τα http://www.sciencemuseum.org.uk, www.danheller.com, http://www.infoniac.com

O τίτλος είναι εμπνευσμένος από το βιβλίο του Γάλλου υπερρεαλιστή συγγραφέα, ποιητή, μηχανικού, ηθοποιού, μουσικού, τραγουδιστή, κριτικού και μεταφραστή Boris Vian

To post αυτό συνοδεύεται από το "Blanket", την κορυφαία (κατά την άποψη μου) στιγμή στη βραχύβια ζωή του βρετανικού συγκροτήματος των Urban Species, που συνεργάζονται στο συγκεκριμένο κομμάτι με την υπέροχη φωνή της Imogen Heap.

“Ολυμπίκ ντε κουρελέ”...

Εδώ και πολλά χρόνια, κάποιοι προσπαθούν να με πείσουν οτι “ένα προβληματικό κομμάτι του δημοσίου” πρέπει να κλείσει ή να πουληθεί. Η ιστορία της Ολυμπιακής είναι πράγματι γεμάτη από μελανές σελίδες: Η κρατική/κομματική παρέμβαση και ένας συνδικαλισμός “κατώτερος των περιστάσεων” (για να το πούμε όσο πιο κομψά γίνεται) την έφεραν στην κατάσταση του “ξεχειλώματος”, αν όχι της διάλυσης. Η ουσία όμως των υπερβάσεων από τους κοινοτικούς ή (γενικώς) επιχειρηματικούς κανόνες ήταν οτι η Ολυμπιακή χρεωνόταν (κυριολεκτικά) τις ατασθαλίες μιας πολιτικής ηγεσίας, που επέμενε να τη χρησιμοποιεί σαν “κρατικό ταξί” και την “έβαζε μέσα” συνεχώς.

Όπως αποδείχθηκε λοιπόν και στην πορεία, τα λεφτά που έδινε το κράτος στην Ολυμπιακή δεν ήταν (παράνομες κατά Ε.Ε) ενισχύσεις – που αλλοιώνουν τους κανόνες τους ανταγωνισμού – αλλά “πληρωμές των χρεών του κράτους προς την Ολυμπιακή”, κάτι που αποδέχθηκε και η Κομισιόν, αφού έτσι αποφάνθηκαν και τα αρμόδια ευρωπαϊκά δικαστήρια. Εκεί, προς τα τέλη της διακυβέρνησης Σημίτη, έγιναν κάποιες προσπάθειες να “συμμαζευτεί” η κατάσταση που είχε δημιουργηθεί από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ – και διαφάνηκαν οι ελπίδες να έλθει η Ελλάδα σε συνεννόηση με την Ευρώπη.

Όχι όμως - εκεί ήρθε η Νέα Δημοκρατία, που (όπως σε όλα τα ζητήματα) αντί να πατήσει πάνω στα όποια (έστω διορθωτικά) επιτεύγματα των προκατόχων και να επαυξήσει, αποφάσισε να απαξιώσει – αφήνοντας την εταιρεία ακόμα και χωρίς ισολογισμούς! Εδώ βεβαίως ταιριάζει και η (παρωχημένη και χρεοκοπημένη πια όπως απέδειξε και η παγκόσμια κατάρρευση του άκρατου νεοφιλελευθερισμού) ιδεολογική θέση, περί “όσο το δυνατόν περισσότερων ιδιωτικοποιήσεων”.

Εκεί, γύρω στο 2004, υπήρχαν ενδεχομένως και οι ιδανικές συνθήκες να πωληθεί κάποιο ποσοστό της Ολυμπιακής (εφόσον η λύση της συνεργασίας προκρινόταν ως η καλύτερη), καθώς οι συνθήκες στη διεθνή αγορά ήταν ευνοϊκές (δεν υπήρχε ακόμα ούτε υπόνοια ύφεσης), αλλά και η διεθνής εικόνα της Ελλάδας, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν ισχυρή.



Εδώ και πέντε χρόνια κάποιοι (κυβέρνηση, μέρος του φιλοκυβερνητικού τύπου, συνάδελφοι με σεβαστές απόψεις) προσπαθούν να με πείσουν οτι η Ολυμπιακή δεν μπορεί να διασωθεί. Κάποιοι, ορμώμενοι από το αξίωμα οτι “το κράτος δεν μπορεί επ' ουδενί να είναι καλός επιχειρηματίας – και το έχει αποδείξει”. Η λάθος αυτή παραδοχή δεν λαμβάνει υπ' όψιν της οτι σκοπός της πολιτικής είναι να βελτιώσουμε και τη λειτουργία του κράτους (νοικοκυρεύοντας και συρρικνώνοντας – και όχι διογκώνοντας, όπως επιθυμούν οι “κρατιστές”). Και βεβαίως, οτι αφού μπορούμε να φτιάχνουμε “εθελούσιες” και “τρανταχτά μπόνους” για την πώληση, μπορούμε να κάνουμε και το ίδιο για τη διατήρηση της εταιρείας.

Κάποιοι εδώ και αρκετούς μήνες, προσπαθούν επίσης να με πείσουν οτι η Ολυμπιακή θα πουληθεί εύκολα, εν μέσω οικονομικής κρίσης. Μόνο που “οι εμίρηδες αποδείχτηκαν κακομοίρηδες”, μην εκπληρώνοντας τις “δημοσιοσχετίστικες επιθυμίες” του ίδιου του πρωθυπουργού. Και βεβαίως - όπως απέδειξαν και οι “φτωχικές” προσφορές που κατατέθηκαν - εν μέσω βαθιάς ύφεσης, ουδείς προτίθεται να αγοράσει, παρά μόνο “κοψοχρονιά”, τις λεγόμενες “ευκαιρίες”...

Κάποιοι, εδώ και αρκετό καιρό προσπαθούν να με πείσουν οτι η Ολυμπιακή πωλείται για να σταματήσουν τα ευρωπαϊκά πρόστιμα – και όχι για να διαφημιστεί ως “μεταρρύθμιση” ή για να διακινηθούν κάποιες μίζες. Κάποιοι, μετά την αποτυχία του διαγωνισμού, προσπαθούν να με πείσουν οτι “Έλληνες επιχειρηματίες, σκεπτόμενοι το καλό της πατρίδας, θα δώσουν τα ωραία τους λεφτουδάκια, για να μείνει η Ολυμπιακή σε ελληνικά χέρια” - μόνο που το ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε προέρχεται από αραβικά κεφάλαια εν Ελλάδι. Μάλιστα, ο εν λόγω κύριος (persona non grata για τον ΟΤΕ) Βγενόπουλος έκανε την παγκοσμίως πρωτότυπη πρόταση “να πάρει την Ολυμπιακή και να τη δώσει πίσω, τρεις μήνες μετά τις εκλογές, αν το επιθυμεί το κράτος(!)” - μήπως απλώς για να πάμε σε εκλογές, με την “υπόθεση επιτυχώς κλεισμένη”;

Κάποιοι, εδώ και αρκετό καιρό προσπαθούν να με πείσουν οτι η πώληση της Ολυμπιακής είναι για το καλό του φορολογούμενου και του ταξιδιώτη – αλλά ο νέος Υπουργός Οικονομίας κάλεσε και το βασικό ανταγωνιστή, την Aegean, να ενδιαφερθεί για την Ολυμπιακή (προς ένα ωραίο μονοπώλιο δηλαδή), αλλά μετά το πήρε πίσω. Με τον ίδιο τρόπο που ο Δημήτρης Αβραμόπουλος πήρε πίσω τα περί “έλλειψης σχεδίου”...

Κάποιοι, εδώ και αρκετό καιρό, προσπαθούν να με πείσουν οτι η χώρα κυβερνάται – με θετικές προθέσεις. Μόνο που δεν πείθομαι...


Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Πέμπτης 12.02.09


"Επί του πιεστηρίου": Κατέθεσαν προσφορές για την Ολυμπιακή η MIG και η Swissport

Αεροσκάφος συνετρίβη στην πολιτεία της Νέας Υόρκης - 50 νεκροί...

Η φωτό είναι από το http://upload.wikimedia.org

Το post αυτό συνοδεύεται από την υπέροχη της Sophie Barker, τραγουδίστριας μεταξύ άλλων και του εξαιρετικού βρετανικού συγκροτήματος των Zero 7, που ακολουθούν με το "Passing By" - για να έλθουμε και στην electronica των 00's.. ;-)

Δεν θέλω άλλα Mall...

Έλαβα το παρακάτω mail, χωρίς να μπορώ να το διασταυρώσω - μαζί με καταγγελίες για λογοκρισία, τις οποίες δεν αμφισβητώ, αλλά επίσης δεν μπορώ να βεβαιώσω:


Καταδίκη για το mall Athens στον πρώην δήμαρχο Αμαρουσίου

Στις 19 Ιανουαρίου στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών εκδικάστηκε η υπόθεση του πρώην Δημάρχου ΤΖΑΝΙΚΟΥ - ( Δήμαρχος Αμαρουσίου επί κατασκευής MALL) σχετικά με την προσφυγή πολιτών, για τις παρανομίες του Δημάρχου και άλλων εμπλεκόμενων για την οικοδόμηση του παράνομου μεγαθήριου THE MALL.
Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών καταδίκασε τον πρώην Δήμαρχο σε 12 μήνες φυλακή με τελεσίδικη απόφαση.
Το δικαστήριο δεν έκανε δεκτό τους ισχυρισμούς του πρώην Δημάρχου ότι το Μall ωφέλησε το Μαρούσι, ότι δεν προξένησε περιβαλλοντολογικές καταστροφές και ότι τα τεράστια χρέη στο Δήμο δεν οφείλονται στο συγκεκριμένο έργο. Αλλά και η τελική έκκληση της συνηγόρου του κ. Τζανίκου για μείωση της ποινής λόγω πρότερου έντιμου βίου και λόγω μη ταπεινών αιτιών δεν έγινε δεκτή.

Η συγκεκριμένη δίκη είναι η πρώτη δίκη εντός του 2009 που έχει σχέση με την κατασκευή του MALL καθώς έχουν προσδιορισθεί και άλλες 6 δίκες, μία μάλιστα εξ αυτών ζητάει 600 εκ. ευρώ αποζημίωση υπέρ του Δήμου Αμαρουσίου από τις κατασκευαστικές του κ. ΛΑΤΣΗ και τον πρώην Δήμαρχο για τις τεράστιες ζημιές που υπέστη Ο Δήμος Αμαρουσίου.

Μια απόφαση λοιπόν που μας γεμίζει αισιοδοξία ότι σε αυτόν τον αγώνα για την διάσωση των ελεύθερων χώρων δεν είμαστε μόνοι μας, υπάρχουν και Δημόσιοι λειτουργοί που υπερασπίζονται το Δημόσιο συμφέρον.

----------------------------------------------------------------------------------



Όταν κάπνιζα (παλιά), μου άρεσαν τα Pall Mall. Τα Mall πάλι δεν με συγκίνησαν ποτέ. Ίσως είναι η φυσική αντιπάθεια μου στην “παρατεταμένη κατανάλωση” - δεν θέλω παρά να ξοδεύω τον ελάχιστον απαιτούμενο χρόνο, να βρίσκω αμέσως αυτό που χρειάζομαι ή επιθυμώ και να φεύγω τρέχοντας από το μαγαζί. Ίσως πάλι είναι η αντίδραση στην πληροφορία οτι οι μαθητές πια δεν θέλουν να πηγαίνουν εκπαιδευτικές εκδρομές π.χ. στην Ακρόπολη, αλλά στο Mall...

Θεωρούσα δε εξαρχής άκρως αντιαισθητικό το θέαμα των “ορδών” που κατέπλεαν στο συγκεκριμένο – σε συνδυασμό με την κλειστοφοβία ενός άσχημα προσβάσιμου πάρκινγκ ή της (κλασσικής ελληνικής) εναλλακτικής λύσης του άναρχου παρκαρίσματος στα πεζοδρόμια. Το concept των mall προϋποθέτει μια χώρα (όπως οι ΗΠΑ), που πάνω απ' όλα έχει άπλετους χώρους – για πρόσβαση και πάρκινγκ. Γι αυτό τρέμω στην ιδέα οτι το νέο “κατασκευαστικό μας όραμα” είναι να σπέρνουμε Mall παντού...


Αν ο υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε από τη ζήλεια (ή την ανάγκη) για ένα Marlboro ή ένα καλσόν, τότε είμαστε καταδικασμένοι στην καταναλωτική άβυσσο της ψυχής μας. Να μην παρεξηγηθώ: Είμαι από αυτούς που θαυμάζουν το καλόγουστο design, το κομψό ρούχο, το εξαιρετικό αυτοκίνητο ή το "work of art" ηχητικό σύστημα για το σπίτι. Ωστόσο, δηλώνω και οπαδός αυτού που διάβασα πρόσφατα οτι είπε ο Νίκος Δήμου: “Αρνούμαι να πληρώσω για να φοράω τα τεράστια διακριτικά ενός σχεδιαστή – αντίθετα θα έπρεπε αυτός να με πληρώνει. Θα ήθελα ένα αυτοκίνητο με όλα τα οδηγικά χαρακτηριστικά μιας Porsche, χωρίς να φαίνεται οτι είναι και χωρίς όλα τα κοινωνικά χαρακτηριστικά που τη συνοδεύουν”...


Ο καταναλωτικός μας “αυτισμός” έχει να κάνει με την επιβεβαίωση της ύπαρξης, μέσα από τη ρηχή ταύτιση με τα πιο “trendy”. Ίσως είναι η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να διαχωριστεί κοινωνικά “από τη μάζα” μέσα από τις επιλογές του. Μόνο που όταν αυτές δεν έχουν ως βάση τη φινέτσα (την καλλιέργεια δηλαδή και την παιδεία), αλλά τη χονδροειδή απόπειρα επιβολής, τότε το αποτέλεσμα είναι το λιγότερο κακογουστιά και ύβρις.

Στην περίπτωση των αυτοκινήτων, η τεχνολογία έχει βοηθήσει ώστε να φτάνουν σε όλους, όλο και καλύτερα αυτοκίνητα. Ο πολιτισμός μας όμως πρέπει να βρει έναν τρόπο, να μειώσει την παραγωγή τους – δεν χωράμε άλλο (και δεν αντέχουμε να ρυπαίνουμε άλλο). Βλέπεις όμως, όταν μειώνεται η ζήτηση, το αποτέλεσμα είναι να καταρρέει η αγορά αυτοκινήτου – και την ύφεση την πληρώνουν οι εργαζόμενοι που απολύονται. Είναι επιτακτική η ανάγκη να βρούμε ένα άλλο οικονομικό μοντέλο με λιγότερη κατανάλωση - και με άλλου είδους ανάπτυξη...


Οι φωτό είναι από τα http://www.skyscrapercity.com, http://www.carpages.co.uk και http://www.amazon.com

Το Inner City Blues (make me wanna holler) που συνοδεύει αυτό το post είναι από ένα από τα πιο προφητικά και "μπροστά από την εποχή" τους άλμπουμ, το οικολογικό και "φιλοσοφικό" What's Going On του μεγάλου Marvin Gaye.

To αβάσταχτo πρόσωπο της (ακρο)δεξιάς...

** Θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε αποφράδα μέρα για το Ισραήλ. Μετά από όλη αυτή τη φρικτή επιχείρηση εναντίον της Λωρίδας της Γάζας – και όλον αυτό το φιλοπόλεμο “διαγκωνισμό” των πολιτικών δυνάμεων - η ισραηλινή κοινωνία στρέφεται όλο και πιο (ακρο)δεξιά: Στις εκλογές αναμένεται να θριαμβεύσει ο σκληρός δεξιός Βενιαμίν Νετανιάχου, με δεύτερη την “κεντρώα” Τζίπι Λίβνι και τρίτο τον ακροδεξιό Άβιγκντορ Λίμπερμαν – που αναμένεται να εκτοπίσει τον “σοσιαλιστή” Εχούντ Μπάρακ στην τέταρτη θέση, μετατοπίζοντας όλο το πολιτικό σκηνικό σε ακόμα πιο σκληρές θέσεις.


Ευτυχώς, όπως μου εξήγησε ο Πάνος Χαρίτος, υπάρχουν περιορισμοί από το ανώτατο δικαστήριο, για το ποιές υπουργικές θέσεις μπορεί να πάρει ο Λίμπερμαν, με το Εξωτερικών και Άμυνας να αποκλείονται! Δυστυχώς, όσοι γράφαμε οτι οι ακραίοι εκατέρωθεν τρέφουν αλλήλους, επιβεβαιωνόμαστε και από άλλες εκτιμήσεις...

Οι προβλέψεις είναι οτι ο Νετανιάχου θα τα “σπάσει” με Ομπάμα και Χίλαρι – ενώ η ειρηνευτική διαδικασία θα δυσκολευτεί ιδιαιτέρως από τον (πρώην μπράβο) Λίμπερμαν, που εμφορείται από ακραίες ρατσιστικές (φασιστικές) θέσεις και (προσέξτε τη λεπτομέρεια) στηρίζεται κυρίως από τους μετανάστες Εβραίους από την πρώην Σοβιετική Ένωση (απ' όπου προέρχεται και ο ίδιος). Οι πρώην ανατολικές χώρες (και ο υπαρκτός σοσιαλισμός) φαίνεται οτι παρήγαγαν (και συντηρούν) μερικά από τα πιο αντιδραστικά πολιτικά ρεύματα..



** Όπως και η Πολωνία (με τους ανεκδιήγητους αδελφούς Καζίνσκι, που διαφέντευαν τη χώρα ως πρόεδρος και πρωθυπουργός, κόντρα σε όλα τα ασυμβίβαστα της δημοκρατίας – ευτυχώς ο ένας, ο πρωθυπουργός “εκτοπίστηκε” από έναν πιο “προοδευτικό” δεξιό, τον Ντόναλντ Τουσκ) η Τσεχία είναι μια από τις πρώην ανατολικές χώρες που είναι απολύτως προσδεδεμένη στο άρμα της Ουάσινγκτον, υιοθετώντας γενικώς σκληρές συντηρητικές, αντιδραστικές και αντιευρωπαϊκές πολιτικές - η λεγόμενη "Νέα Ευρώπη".


Κυβερνάται από έναν αμφιλεγόμενο (αν όχι γραφικό) αντικομμουνιστή και θαυμαστή της Θάτσερ, τον Βάτσλαβ Κλάους, που προεδρεύει αυτό το εξάμηνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με εκπεφρασμένη την αντίθεση του σε αυτήν! Στον εντελώς αντίθετο δρόμο από τον προκάτοχο του Βάτσλαβ Χάβελ, ο Κλάους υποστήριξε το ιρλανδικό “Όχι”, αντιτίθεται στην Συνθήκη της Λισαβόνας και αμφισβητεί οτι ο άνθρωπος ευθύνεται για την κλιματική αλλαγή...


** Επί 11 χρόνια πρωθυπουργός της Αυστραλίας, ο Τζον Χάουαρντ ακολούθησε πλήρως την πολιτική Μπους, στέλνοντας στρατό στο Ιράκ (υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της επέμβασης), τήρησε εχθρική στάση προς τα ανθρώπινα δικαιώματα και αρνήθηκε σθεναρά να υπογράψει το πρωτόκολλο του Κιότο για τον περιορισμό των ρύπων, όπως άλλωστε και οι ΗΠΑ.

Αυτές τις ημέρες, η Αυστραλία “γεύεται” δυστυχώς τα αποτελέσματα της αδιαφορίας και της αντι-οικολογικής πολιτικής των μεγάλων “ρυπαντών” (στους οποίους ανήκε), με τις πυρκαγιές να μαίνονται, μια ολόκληρη “Αττική” να έχει καεί και τους νεκρούς να υπερβαίνουν τους 170. Είχαν προηγηθεί μια δεκαετία συνεχούς ξηρασίας και πολλές ημέρες με καύσωνα στους 47 βαθμούς Κελσίου.



Βεβαίως, ο διάδοχος του Χαόυαρντ έσπευσε να υπογράψει το πρωτόκολλο του Κιότο. Όπως φαίνεται όμως είναι αργά: Οι προβλέψεις για την Αυστραλία είναι εξαιρετικά δυσοίωνες για τις επόμενες δεκαετίες, καθώς είναι από τις πιο “ευάλωτες” περιοχές στον πλανήτη, στην κλιματική αλλαγή...



"Επί του πιεστηρίου": Ευτυχώς, η Λίβνι μοιάζει να προηγείται του Νετανιάχου - και ο Λίμπερμαν (που θέλει να βομβαρδίσει με πυρηνικά τους Παλαιστίνιους!) έρχεται τρίτος, αλλά όχι με τόσο υψηλά ποσοστά. Η ακροδεξιά στροφή πάντως έχει συντελεστεί...

Ποιοί είναι οι μεγαλύτεροι ρυπαντές - και τι σκοπεύει να κάνει ο Ομπάμα με την Κίνα...

Οι φωτό είναι από τα http://syzdek.org, http://www.voanews.com, http://prodos.thinkertothinker.com, http://farm1.static.flickr.com, http://electronicintifada.net και το Google.

To post συνοδεύεται από ένα σπαρακτικό αριστούργημα ("I want to swim in the pools of your eyes") της Annie Lennox, πρώην τραγουδίστριας των Eurythmics και πρωταγωνίστριας στη μεγάλη διαδήλωση που έγινε στο Λονδίνο κατά της επέμβασης στη Λωρίδα της Γάζας.

Έκλειψη...

Θα σου μιλήσω αστρονομικά:

Δευτέρα 9/2/09, στις 16.48 κορυφώνεται η μερική έκλειψη σελήνης. Έκλειψη σελήνης (όπως και ηλίου άλλωστε) έχουμε όταν τα τρία ουράνια σώματα βρίσκονται στην ίδια ευθεία – ανάλογα με την “ακρίβεια” της προσέγγισης έχουμε μερική ή ολική έκλειψη. Η έκλειψη σελήνης συμβαίνει πάντοτε με πανσέληνο (η γη είναι ανάμεσα στον ήλιο και τη σελήνη, οπότε ρίχνει τη σκιά της στον δορυφόρο της), ενώ έκλειψη ηλίου συμβαίνει πάντοτε με το “καινούργιο φεγγάρι”, όταν η σελήνη βρίσκεται ανάμεσα στον ήλιο και στη γη – και μας “καλύπτει” με τη σκιά της. Το εντυπωσιακό με αυτή την τελευταία περίπτωση είναι οτι οι αναλογίες (η διάμετρος της σελήνης σε σχέση με την απόσταση της από γη και σελήνη) μπορούν να είναι τέτοιες (σε κάποιες περιπτώσεις), ώστε η σελήνη αρκεί “ακριβώς” για να καλύψει το δίσκο του ηλίου, σε περίπτωση ολικής έκλειψης...



Οι εκλείψεις πάνε πολλές φορές “πακέτο”, ανά δύο ή και τρεις. Μερική έκλειψη ηλίου προηγήθηκε στις 26/1/09, στις 9.56 – δηλαδή περίπου 14 ημέρες πριν, στο “καινούργιο φεγγάρι”. Ο κύκλος του φεγγαριού διαρκεί ως γνωστόν 28-29 ημέρες, όσο και ο κύκλος της έμμηνου ρύσης...


Θα σου μιλήσω "αστρολογικά":

Η έκλειψη αυτή της σελήνης συμβαίνει στις 20 μοίρες 59' του Λέοντα, ενώ η προηγούμενη του ηλίου στις 6 μοίρες 29' του Υδροχόου (αυτό αστρονομικά υποδεικνύει ποιό σημείο ποιού αστερισμού βρίσκεται στον ορίζοντα, πίσω από το φαινόμενο). Σύμφωνα με τους αστρολόγους, και οι δύο εκλείψεις επηρεάζουν κυρίως το λεγόμενο “σταθερό σταυρό”, δηλαδή όσους έχουν ήλιο (αυτό που λέμε ζώδιο) ή σελήνη ή άλλα σημαντικά χαρακτηριστικά σε ένα από τα “σταθερά ζώδια”, δηλαδή Υδροχόος, Λέων, Ταύρος, Σκορπιός. Οι εκλείψεις υποδηλώνουν απρόοπτα γεγονότα, τα συνήθη “ανακατέματα” που κάνει η φύση. Ότι συνδέεται με το φεγγάρι, που θεωρείται “ανακλαστήρας” των συναισθημάτων και των πράξεων μας, έχει να κάνει με το πόσο “πληρώνουμε” ή “απολαμβάνουμε τα οφέλη” από τη συμπεριφορά μας. Οι πανσέληνοι γενικά είναι πολύ θετικές για συνευρέσεις με φίλους και εκδηλώσεις διασκέδασης, αλλά επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν κάνει κάτι καλό για τον εαυτό τους και τους άλλους με την έναρξη της “νέας σελήνης”, εισπράττουν απλώς “πίσω” μια κακοκεφιά ή ψιλο-κατάθλιψη με την πανσέληνο. Στις περιπτώσεις των εκλείψεων, πέφτουν οι άμυνες του ανοσοποιητικού στους περισσότερους που επηρεάζονται. Αν λοιπόν έχετε γύρω σας πολλούς γνωστούς και φίλους που αισθάνονται "παράξενα" ή τους προκύπτουν ιώσεις, αυχενικά και άλλες ταλαιπωρίες, μην απορείτε, λένε οι φίλοι μας... :-)



Θα σου μιλήσω μουσικά:

Πολύ πρόσφατα ήμουν καλεσμένος σε μια γιορτή σε μαγαζί του Κολωνακίου, που δεν γνώριζα – υπάρχει πέντε χρόνια μου είπαν (έτσι κι αλλιώς δεν ξέρω τα περισσότερα από τα μαγαζιά του Κολωνακίου, όταν ήμουν πιτσιρικάς κάτι γινόταν). Στο γνωστό στυλ των κολωνακιώτικων υπογείων, σε πολυκατοικία (απορώ τι κάνουν με την ηχομόνωση ή με τις προδιαγραφές ασφαλείας – τι λέω τώρα, ε;), είχε βεβαίως dj και ένα πολύ κακό ηχητικό σύστημα, με πολύ μικρά ηχειάκια – που θα έκανε μόνο για μουσική “ξενοδοχείου”. Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως ήταν ότι τη μια ώρα που ήμουν εκεί δεν άκουσα ούτε ένα (1) κομμάτι που δεν υπήρχε όταν ήμουν 20 χρονών... Πολλά ήταν αδιάφορες επιλογές – και δεν μπορώ να πιστέψω οτι ήταν τόσο αυστηρό το στυλ του dj (“μόνο eighties”).

Άρα; Τόσο “έκλειψη” πρόσφατης καλής μουσικής; (αποκλείεται κύριε πρόεδρε) Δεν μας αρέσει; (μα κανένα;) Βαριόμαστε να ψάξουμε; (δεν με εκπλήσσει καθόλου) Είμαστε "κολλημένοι" με τα eighties - ή μήπως ήταν τα καλύτερα; Και τα nineties, που ήταν τόσο ωραία; (για πέστε μου εσείς)...


"Επί του πιεστηρίου¨: Οι Αυστραλοί δοκιμάζονται από τη φρίκη που προκαλεί η κλιματική αλλαγή και αγωνίζονται, με 47 βαθμούς κελσίου, κατά των τρομακτικών πυρκαγιών, έχοντας ήδη 108 νεκρούς!

Οι φωτό είναι από τα http://www.netaxs.com και http://blog.wired.com

Όπως καταλαβαίνετε, γι αυτό το post υπάρχουν δεκάδες επιλογές, με εκτελέσεις τραγουδιών που αναφέρονται στο φεγγάρι (όχι δεν σκέφτηκα επ' ουδενί το "Total Eclipse..."). Δεν μπόρεσα ν' αντισταθώ τελικά στο "Fly Me To The Moon", λόγω της φωτό με το αεροπλάνο - η εκτέλεση του Γάλλου Dany Brilliant μου ταίριαξε περισσότερο. Διάλεξα επίσης μια λιγότερο γνωστή, αλλά εξαιρετική εκτέλεση του Moondance (κομμάτι του 1970) του Van Morrison, από τον jazz drummer Grady Tate.

Είναι “χαφιές” το Facebook/Google/άλλo;

Τις έβλεπα τις διαφημίσεις – εδώ και αρκετό καιρό - και με απωθούσαν με τη μία: “Εντόπισε το φίλο σου, δίνοντας τον αριθμό του κινητού του τηλεφώνου”...


Γιατί να μπορώ να εντοπίσω τον άλλον πού είναι; Εντάξει, αναπόφευκτα η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας την έχει αυτή την πληροφορία, αφού ξέρει με ποιά “κυψέλη” επικοινωνεί αυτή την ώρα το κάθε κινητό τηλέφωνο. Αλλά μόνο αυτή πρέπει να το ξέρει – κανείς άλλος. Ή οι αστυνομικές υπηρεσίες, μόνο με εντολή εισαγγελέα, όταν πρόκειται για την τέλεση σοβαρού αδικήματος – και πάντα υπό τη εποπτεία των Ανεξάρτητων Αρχών για την Προστασία του Απορρήτου των Τηλεπικοινωνιών (ΑΔΑΕ) και των Προσωπικών Δεδομένων (ΑΠΔΠΧ). (Όλα αυτά βέβαια είναι λίγο “ρομαντικά”, μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών και δεδομένου του ανηλεούς πολέμου που έχει κηρύξει η κυβέρνηση κατά των Ανεξάρτητων Αρχών, από το 2004 και μετά).

Είμαι από αυτούς που αντιτίθενται στην εξάπλωση των “δυνατοτήτων παρακολούθησης”, από οποιονδήποτε. Για παράδειγμα, δεν μου αρέσει η ιδέα οτι σε λίγα χρόνια θα έχουμε όλοι “live” βιντεοκλήση στο κινητό μας. “Χρυσέ μου, που είσαι;”= “Χρυσέ μου, για δείξε μου οτι είσαι στ' αλήθεια εκεί που μου λες οτι είσαι”. Κάποτε η πρώτη μας φράση ήταν “τι κάνεις;”. Τώρα ειναι “πού είσαι;”...

Θεωρώ οτι πρέπει να είμαστε όλοι συνειδητοποιημένοι πολίτες σε αυτά τα θέματα. Να ξέρουμε τι σημαίνει κάμερες και παρακολούθηση – κι αν δεν έχουμε διαβάσει (ή δει) το 1984 του George Orwell, τουλάχιστον να ξέρουμε τι σημαίνει “Big Brother”. Να είμαστε ιδιαίτερα κριτικοί απέναντι στα reality και σε οτιδήποτε εθίζει τους ανθρώπους (από πολύ νεαρή ηλικία) στην “εκτεθειμένη ζωή μπροστά στις κάμερες” - γιατί είναι πολύ επικίνδυνο για την υπόθεση της δημοκρατίας μας. Να είμαστε πάντα ευαισθητοποιημένοι γνώστες στα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ειδικά όταν επιχειρείται η παραβίαση τους κατά συρροήν.


Φτιάχνοντας αυτό το blog είπα να “υποχωρήσω και να μπω” στο facebook – έτσι για να το “διαφημίσω”. Ομολογώ οτι δεν ήταν δυσάρεστο να έρχεσαι σ' επαφή με κάποιους ανθρώπους από τα παλιά – ή να σε προσεγγίζουν άνθρωποι, με τους οποίους είχες ή έχεις κάτι κοινό. (Αλλά να σου ζητάει κάποιος που δεν σε ξέρει καθόλου να “γίνετε φίλοι” - και να έχει άλλους 1099 φίλους! Τι “φιλίες” είναι αυτές;) Τώρα διαβάζω οτι οι εργοδότες ψάχνουν το facebook για να εντοπίσουν "μεθυσμένες φωτογραφίες" και "υβριστικά σχόλια" των υποψηφίων υπαλλήλων τους. Επίσης οτι ένας από τους ιδιοκτήτες του Facebook (ναι από αυτούς που θησαύρισαν με την ιδέα τους) ετοιμάζεται να πουλήσει τα “δεδομένα” μας! Ξαναρχόμαστε στην αρχή: Καλά, το Facebook προφανώς ξέρει εάν και από πού γνωρίζω τον Κώστα ή τη Μαίρη – κάποιος άλλος όμως γιατί να το ξέρει; Με ρώτησε;

Παραλλήλως, την ίδια εβδομάδα λέω στο δελτίο μια είδηση (δεν μπορώ να τη διασταυρώσω, αλλά εμπιστεύομαι τους συναδέλφους στο Τμήμα Διεθνών Ειδήσεων της ΕΡΤ και τα πρακτορεία που χρησιμοποιούν) οτι έχει προκληθεί σάλος με τη νέα υπηρεσία της Google, που έχει κάμερες σε κάμποσα σημεία επτά πόλεων – και καταγράφει τις κινήσεις (βεβαίως σε δημόσιο χώρο, λέει υπερασπιζόμενη τον εαυτό της η εταιρεία). Καπάκι διαβάζω οτι η Google (πάλι) προσφέρει τη δυνατότητα εντοπισμού, μέσω κινητού...

Αν θέλω να είμαι εντάξει με αυτά που πιστεύω, θα πρέπει να διερευνήσω τη δεύτερη και να αρνηθώ την πρώτη. Να φύγω από το Facebook; Η άποψη σας θα με βοηθήσει...


Οι φωτό είναι από το http://therawfeed.com και το facebook

Εναρμονισμένο με το προηγούμενο post (που δεν ικανοποίησε τον ΚΚ), το σημερινό κομμάτι είναι από το πρώτο άλμπουμ των Γερμανών Μο' Horizons - που μπορεί να ενταχθεί και στο "lounge", αλλά το υπερβαίνει κιόλας...

Το "ολυμπιακό" φιάσκο της Ελλάδας

Θυμάμαι πάντα τη συνάντηση με τον παλιό συμμαθητή – επιχειρηματία, αμερικανοσπουδασμένο και κουμπάρο διευθυντή σοβαρής εφημερίδας, πάνε 2 χρόνια τώρα. Πιάσαμε, μεταξύ τυρού και αχλαδίου, συζήτηση για τα πολιτικά και μόλις εξέφρασα τις μεγάλες μου αμφιβολίες για τη συνολική πορεία της χώρας και ιδίως για τα οικονομικά, εισέπραξα αντίδραση: “Μα τι λες τώρα, ο Αλογοσκούφης έβαλε τα πράγματα σε τάξη!”

Ομολογώ οτι όταν αντιμετωπίζω βεβαιότητες τέτοιου τύπου, από ανθρώπους που είναι πιο κοντά από μένα στην οικονομία (ή ακόμα και στην πληροφόρηση), κλονίζομαι: Λέω, μπας κι έχει δίκιο – μπας και ξέρει να εκτιμά τα πράγματα πιο “επιστημονικά” από μένα, μήπως οι εκτιμήσεις είναι πιο ακριβείς;


Πιο παταγώδη αποτυχία μιας (όπως αποδείχθηκε) “οικονομικής φούσκας” δεν έχω ξαναδεί. Πέντε χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τη ΝΔ, δικαιώθηκαν όλοι όσοι αποκαλούσαν τον πρώην υπουργό οικονομίας “Αλογογκούφη”. Το τίμημα του “εγκληματικού” (εμπαθούς για την ακρίβεια) λάθους της απογραφής – για το οποίο όλοι φωνάζαμε και το οποίο αναδείχθηκε πλήρως ήδη από το 2006 – είναι σκληρό και πληρώνεται ακόμα. Όμως δεν είναι μόνο αυτό.

Μα θα μου πείτε, μεσολάβησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες και οι σπατάλες τους – αυτό άλλωστε είναι και το μόνιμο “τραγουδάκι” της κυβέρνησης, “για όλα φταίει το ΠΑΣΟΚ”... Μόνο που έτσι παραλείπεται μια βασική σκέψη: Δεν σου ανατίθεται η διακυβέρνηση της χώρας, για να αφήσεις τα πράγματα ως έχουν (πόσο μάλλον να τα αφήσεις να χειροτερέψουν). Μια παρατήρηση στον πίνακα των “υποχρεώσεων” μας δείχνει τη δραματική αύξηση του χρέους, από το 2004 και μετά. Γι αυτό και δεν μπορούμε πια να δανειστούμε, παρά πανάκριβα - κι έρχεται ο "σωτήρας" Σαρκοζί να ζητάει την έκδοση ευρωπαϊκού ομολόγου, που θα σώσει τον "αδύναμο κρίκο" που λέγεται Ελλάδα...

Τώρα, που ο Καραμανλής κατάφερε να κάνει μια ακόμα πιο “αμφίβολη” επιλογή στην κορυφή της οικονομίας – και σε συνδυασμό με την παγκόσμια οικονομική κρίση (που δεν ευθύνεται βεβαίως για τη διαχείριση μας όλα τα περασμένα χρόνια) - η χώρα δείχνει να αντιμετωπίζει, πιο “άοπλη” από ποτέ όλα τα θεσμικά και ουσιαστικά της προβλήματα. Φυσικά μην αμελώντας τους “άλλους εξοπλισμούς” της και στήνοντας το σκηνικό της ανικανότητας, που λέγεται “διαρκής εκλογολογία”.


Το "ναυάγιο" της Ολυμπιακής...

Όσοι τα λέγαμε, λέγαμε και για τον “παρωχημένο νεοφιλελευθερισμό” του “πούλα τα ασημικά – κι ότι πιάσεις”. Μόλις επιβεβαιώθηκε και η πρόβλεψη για την Ολυμπιακή (οτι δηλαδή δεν πουλάς κάτι που έχει προβλήματα αλλά και αξία, εν μέσω οικονομικής κρίσης) – ο διαγωνισμός (με το πολυδιαφημισμένο δήθεν ενδιαφέρον Αράβων και άλλων) κατέληξε σε φιάσκο και ο υπουργός Ανάπτυξης προσπαθεί να πείσει το “φιλότιμο” Ελλήνων επιχειρηματιών...


Δεν συμφωνώ με τον φίλτατο Πάσχο Μανδραβέλη (που πρεσβεύει ως αξίωμα οτι "το κράτος δεν μπορεί να είναι επιχειρηματίας"), αλλά ούτε και με την άποψη της κρατιστικής “στασιμότητας”. Όταν έχεις μια εταιρεία που είναι ασφαλής (μεγάλο πράγμα, θυμηθείτε την κυπριακή “Ήλιος” ή τις άλλες χαμηλού κόστους και τα σκάνδαλα τους), έχει εξαιρετική τεχνική βάση, ιστορία και brand name – τότε την κρατάς και τη φτιάχνεις! Αυτό θα έκανε για οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο αξίας, οποιαδήποτε νοικοκυρά – αυτό λέει και η κοινή λογική. Κι όπως βρήκες τον τρόπο να ετοιμάσεις εθελουσία και τεράστιες αποζημιώσεις και μπόνους, έτσι μπορείς να νοικοκυρέψεις το μαγαζί – αντί να το αφήσεις να απαξιωθεί διπλά τα τελευταία πέντε χρόνια.

Τώρα, εν μέσω κρίσης, όλοι ψάχνουν μόνο για ευκαιρίες (που σημαίνει οτι είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν ελάχιστα) Κι εμείς αναπολούμε τις lounge εποχές της Ολυμπιακής...



"Επί του πιεστηρίου": Ο Παπαθανασίου ανέτρεψε πλήρως την πολιτική Αλογοσκούφη - και...
τώρα θα την πάρει κοψοχρονιά ο Βγενόπουλος την Ολυμπιακή!

Οι φωτό είναι από το in.gr και το amazon.com

Το post συνοδεύεται από άλλον έναν μεγάλο (Αργεντινό) συνθέτη, τον Lalo Schifrin - το κομμάτι είναι από την πρώτη "lounge" συλλογή "Ιnflight Entertainment"

Κλουζώ σε πρόωρη εκσπερμάτωση...

Τώρα που λύθηκε αυτό το κακό θεατρικό σκηνικό στον Πειραιά, η γεύση που μένει είναι (εκτός από χημική) και απογοητευτικά τριτοκοσμική.


Μερικές εκατοντάδες εκπρόσωποι της “λεβεντογέννας” αγροτιάς αποκλεισμένοι στα κάγκελα του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας. Ο Πειραιάς σε κυκλοφοριακό κομφούζιο. Μαγκούρες, τρακτέρ και ντομάτες εναντίον ΜΑΤ, που σε πρώτη ευκαιρία χοροπηδάνε σαν αρκούδια και “ψεκάζουν” με το (άκρως βλαπτικό και επικίνδυνο για την υγεία όλων) “υποκατάστατο” που τους έχουν δώσει – και που δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιούν παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις κινδύνου (ή πιο σωστά ποτέ).


Μια βουλευτής να τραυματίζεται από τρακτέρ. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μη μπορεί να συνομιλήσει με τους διαμαρτυρόμενους αγρότες, γιατί έχει πήξει στο τσούξιμο και στο κλάμα – από μόνο του ένδειξη “αντιδημοκρατικής βλακείας” και ανεπαρκών χειρισμών. Κυβέρνηση και ΠΑΣΟΚ να αλληλοκατηγορούνται αν είχε ειδοποιηθεί το Υπουργείο Εσωτερικών για την επίσκεψη του, αν τον είχε πάρει χαμπάρι η αστυνομία (!) κι αν τα χημικά έπεσαν πριν φτάσει ή μετά...


Διαφάνηκε από τη συνέντευξη Μαρκογιαννάκη στο Mega. Το πιθανότερο σενάριο είναι το εξής (και αποδεικνύει δύο πράγματα: α) Πόσο επικίνδυνη είναι η ανικανότητα στην οποία έχει περιέλθει η ΕΛΑΣ σε συνδυασμό με τη δεξιά brutalite και β) Πόσο αστείο είναι μερικές φορές να αποδίδουμε “σχέδιο” πίσω από τις πράξεις μιας διοίκησης, που απλώς είναι για “τα μπάζα”): Κάποιος ευφυής γαλονάς (από αυτούς που διακρίνονται για την ευρωπαϊκή τους κουλτούρα, την άψογη χρήση ξένων γλωσσών χωρίς τοπική προφορά, τον κοσμοπολίτικο αέρα τους, το απαστράπτον μυαλό τους και τα γρήγορα ανακλαστικά που συμβαδίζουν με την κομψή σιλουέτα τους) είδε τους αγρότες να μετακινούνται μαζικά γιατί αντελήφθησαν την άφιξη Παπανδρέου. Φοβήθηκε οτι ήταν έτοιμοι “να κάνουν ντου” κατά αγνώστου στόχου ("ένας ψηλός κύριος") - και διέταξε (τους άρτια εκπαιδευμένους άντρες του) να τους ψεκάσουν πάραυτα...

Το επόμενο βήμα είναι να ψεκάσουν και τον Καραμανλή, με την πρώτη ευκαιρία – που δεν θα τον αντιληφθούν και αυτόν...


"Επί του πιεστηρίου": Αστυνομικός τραυματίζει σοβαρά σεκιουριτά έξω από την κατοικία του αμερικανού πρεσβευτή στην Αθήνα!

Οι φωτό είναι από το in.gr και το www.filmpeek.net

To post αυτό συνοδεύεται από το περίφημο θέμα του μεγάλου συνθέτη Henry Mancini για το "Ροζ Πάνθηρα" - εξαιρετικά αφιερωμένο σε εν ενεργεία διευθυντή "άθλιων" ειδήσεων της ελληνικής τηλεόρασης, στον οποίο συνάδελφος (πριν από πολλά χρόνια, το 1994) ανακοίνωσε το θάνατο του Mancini, για να εισπράξει την απάντηση "ποιός είναι αυτός;"...

Wrong time...

Δευτέρα μεσημέρι, γύρω στις 2.30, στην πλατεία Κοτζιά, μπροστά από το Δημαρχείο. Η διαμαρτυρία των πολιτών για το ξερίζωμα των δέντρων στο παρκάκι της Πατησίων και Κύπρου.


Στη συνέχεια προστέθηκε και πανώ διαμαρτυρίας για τον Ελαιώνα και τη φράση του Νικήτα Κακλαμάνη περί "περιοδεύοντος θιάσου, που κάνει προσφυγές"...


Φοβάμαι οτι η οργάνωση της συγκέντρωσης, με τόσο "ανοιχτό ωράριο" (2μμ-8μμ - όσο διαρκεί το δημοτικό συμβούλιο) ήταν λάθος. Μαζεύτηκαν πολύ λιγότεροι διαμαρτυρόμενοι, απ' όσοι θα "έπρεπε". Από την άλλη, το πρόβλημα της συμμετοχής είναι πάντα μεγάλο...



"Επί του πιεστηρίου": Τραυματισμό δημοσιογράφου από τα ΜΑΤ καταγγέλει η Συσπείρωση Δημοσιογράφων

Τελικά φαίνεται οτι πήγα πολύ νωρίς. Μετά έγινε της μουρλής...

Ρεπορτάζ της "Ε" για τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας την Κυριακή στο παρκάκι Πατησίων και Κύπρου: "Έκαναν ρόμπα τον υλοτόμο"...

Οι φωτό είναι δικές μου.

Ο μεγάλος Dr. John συνοδεύει αυτό το post...

The Times They Are A-Changin'...

Eίναι περίεργο. Αυτό το κομμάτι γράφτηκε το 1963, τη χρονιά που γεννήθηκα (και δολοφονήθηκε ο JFK και ο Γρηγόρης Λαμπράκης). Τις πρώτες φορές που το άκουσα, δεν ήταν το original από τον Bob Dylan – αλλά μια μάλλον μέτρια διασκευή από έναν (συμπαθητικό) folk τραγουδιστή, τον Burl Ives. Το βινύλιο είχε φέρει στο σπίτι ένας “θείος από την Αμερική” - και “έλειωνε” μαζί με τους υπόλοιπους στο ηλεκτρόφωνο...


Δεν μου άρεσε ποτέ πώς τραγούδαγε ο Dylan, αλλά πάντοτε αναγνώριζα το συγκλονιστικό (σχεδόν “ιστορικό”) των μελωδιών του, αλλά και των στίχων του. Μου ήρθε στο μυαλό βγαίνοντας από τη συναυλία των Poets of Rhythm, στο Bios. Ένα από τα γερμανικά γκρουπάκια της Soulciety και της Υο Mama, που στις αρχές των nineties, αναβίωναν τη λατρεία για το funk, εν μέσω ενός εξαιρετικού (αλλά βραχύβιου) κινήματος, που ονομάστηκε acid jazz και άνθησε κυρίως στην (πάντα πρωτοπόρα) Βρετανία...

Το 1988 ήμουν από αυτούς που είχαν πρωτοστατήσει στη “διάδοση” της funk στη λεγόμενη “ελεύθερη ραδιοφωνία” - πρέπει να ήμασταν ελάχιστοι, μόνο τον Έλληνα “godfather of soul” G Poly με το “Μαύρο Βελούδο” στον 9.84 μπορώ να θυμηθώ, που ήταν “θρύλος”, με τους τουλάχιστον 60.000 δίσκους του τότε. Εγώ πιτσιρικάς (και με πολύ λιγότερα “γαλόνια” φυσικά) θυμάμαι οτι είχα αποκτήσει μια εκπομπή, 8-9 μμ κάθε βράδυ στον Sky 100.4, όταν ο μακαρίτης ο Λυκούργος Κομίνης μυρίστηκε το σκάνδαλο Κοσκωτά και αποχώρησε από το σταθμό δυο εβδομάδες μετά την έναρξη του, στις 10 Οκτωβρίου. Με χαρά αναπλήρωσα το κενό - όχι φυσικά δημοσιογραφικά, αλλά με μια μουσική εκπομπή που είχε ως σήμα το “Pass the Peas” του μεγάλου James Brown (αργότερα έκανα εκπομπή – και μάλιστα δημοσιογραφική, στον Antenna – με σήμα το “People Get Up and Drive Your Funky Soul” του ιδίου, ακόμα το αγαπημένο μου κομμάτι του!) Σε ποιό κοινό άραγε “μιλούσα” με αυτές τις μουσικές;


Η δεκαετία του '90 με βρήκε στον Antenna 97.1, αλλά και στον Jazz Fm, να κάνω πολλές εκπομπές με acid jazz επιλογές (Brand New Heavies, Incognito, James Taylor Quartet, Soul II Soul, Jamiroquai, Gallianno, Corduroy μερικά από τα μεγάλα ονόματα) και φυσικά αναφορές σε όλα τα μεγάλα ονόματα της funk, με πρώτο και καλύτερο τον “Πατριάρχη” James Brown. Πολλά από αυτά τα ακούσματα παραμένουν “δυνατά” και σήμερα. Άλλα όχι – η διαχρονικότητα είναι θέμα ποιότητας.

Η συναυλία των Poets of Rhythm δεν με ενθουσίασε καθόλου – μόνο στο φινάλε το “More Mess On My Thing”, που άλλωστε γράφτηκε από τον “μεγάλο” JB. Ίσως γιατί οι εποχές έχουν αλλάξει: Πριν από 25 χρόνια, το προφυλακτικό ήταν το πιο άγνωστο, άχρηστο και ξενερωτικό πράγμα (κάτι σαν το φανελάκι του παππού). Πριν από 15 χρόνια, παίζαμε ακόμα (κυρίως) βινύλιο στο ραδιόφωνο (και στα μαγαζιά) και δεν είχαμε καμία ανησυχία για τη θερμοκρασία του πλανήτη (μόλις έλαβα το παρακάτω mail)...

Δημοσιοποιήθηκε μια μελέτη φοιτητών του Πανεπιστημίου Κρήτης που καταδεικνύει ότι, αν η υπηρεσία Google Search είχε μαύρη οθόνη, λαμβάνοντας υπόψη την τεράστια παγκόσμια συχνότητα χρήσης της, σύμφωνα με υπολογισμούς , θα είχαν σωθεί..... τουλάχιστον 750 μεγαβατώρες ανά χώρα για κάθε έτος!!!!! Η Google, ανταποκρινόμενη στη μελέτη, δημιούργησε μια << μαύρη>> έκδοση της μηχανής αναζήτησης , που κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά και ονομάζεται << Blackle>>. Η έκδοση αυτή εξοικονομεί μεγάλο ποσοστό ηλεκτρικής ενέργειας, που καταναλώνει τόσο το modem-router όσο και η οθόνη του υπολογιστή.

ΒΟΗΘΗΣΤΕ να διαδοθεί η σελίδα ΚΑΙ αλλάξτε την διεύθυνση του Google σε http://www.blackle.com


Για το post αυτό διάλεξα, εκτός από το "More Mess On My Thing", το "Save Tonight", ντεμπούτο του Eagle-Eye Cherry, θετού γιού του μεγάλου τζαζίστα Don Cherry και αδελφού της Neneh Cherry και της Titiyo.

Καλό μήνα!