Γιατί βάζεις την υπογραφή σου πάνω στον τοίχο του διατηρητέου, που με τόσο κόπο (και τόσο χρήμα ενδεχομένως) αναστήλωσε ο ιδιοκτήτης του; Γιατί ασκημαίνεις αυτό που σώθηκε από τη μπουλντόζα (πόσα νεοκλασικά είχαν ήδη κατεδαφιστεί στο κέντρο της Αθήνας, ως το 1981 που η Μελίνα “ξαμόλησε” τα συνεργεία του Υπουργείου Πολιτισμού) και αποτελεί την “όαση” στο μάτι του ταλαιπωρημένου Αθηναίου – που βλέπει τόσες άσκημες πολυκατοικίες γύρω του;
Και μην ακούσω αυτό που είπε ένας “χουλιγκανάκος” λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οτι “τι διαμαρτύρεστε, τα λεφτά να τα βάψετε σας τα έδωσε ο δήμος”...
Διότι τότε, ο ειδικός φορέας έδινε το 50% για το βάψιμο των προσόψεων (και ο δήμος ακόμα χαμηλότερο ποσοστό). Και εν πάση περιπτώσει, ο ιδιοκτήτης του διατηρητέου κάθε μερικά χρόνια δίνει (και ξαναδίνει) ένα σκασμό λεφτά, για να συντηρήσει την εικόνα που ομορφαίνει την πόλη για όλους μας.
Δεν είναι θέμα "καθωσπρεπισμού" - είναι θέμα αισθητικής. Η έλλειψη της οποίας, σ' αυτή την πόλη, πλήττει περισσότερο τους αδύναμους κοινωνικά και οικονομικά.
Γι αυτό, περιμένω να απολαύσω το στένσιλ σου ή το έργο σου, όταν θα μου ομορφήνεις κι εσύ την καθημερινότητα μου, βάφοντας μια “γκρίζα”, άχαρη επιφάνεια. Και θα αναφωνήσω κι εγώ, όπως ο ιδιοκτήτης θερινού σινεμά στο Θησείο, που (απηυδισμένος προφανώς από την αλλεπάλληλη “επίθεση” στον τοίχο του), τοιχοκόλλησε σημείωμα (με αυτή την ορθογραφία): “Κύριοι γκράφιτυ, να σας πάρω εγώ τα σπρέι, για να ζωγραφίσετε κάπου αλλού”...
Οι φωτό είναι δικές μου και από το www.starpulse.com
Το post συνοδεύεται από την υπέροχη jazz φωνή της Αμερικανίδας Dee Dee Bridgewater, που εμφανίζεται απόψε στη Θεσσαλονίκη. Πολύ ενδιαφέρουσα η συνέντευξη της στην "Ελευθεροτυπία", με τίτλο "Στην κρίση οι ακροδεξιοί χαίρονται"..
