Η βαθύτερη δουλειά που καλείται να κάνει αυτή η κυβέρνηση δεν είναι ούτε στην οικονομία, ούτε στη δικαιοσύνη, ούτε (καν) στην παιδεία, ούτε στους θεσμούς: Είναι στους
εσμούς.
Είναι στην “αταλάντευτη” δυνατότητα (και προσπάθεια) μεγάλης μερίδας αυτής της κοινωνίας να “βρίσκει παραθυράκι” σε όλα: Στους διορισμούς, στους κανόνες, στην εφαρμογή των νόμων - όταν όλα αυτά βεβαίως δεν τα καταστρατηγεί συστηματικά η ίδια η κυβέρνηση, όπως έγινε την τελευταία πενταετία.
Για να γίνει όμως αυτό, για να υπάρξει μια μικρή ελπίδα, πρέπει να επιτευχθεί μια βασική προϋπόθεση: Να τεθεί ως “φανατικός στόχος”, το κράτος να είναι απολύτως νόμιμο, ευθύ και σταράτο - χωρίς καμία κουτοπονηριά.
Τα
θετικά της κυβέρνησης αυτής, μέχρι στιγμής, είναι εύκολο να τα δει κανείς: Το επίδομα αλληλεγγύης στους ασθενέστερους, η δέσμευση του πρωθυπουργού για τη “νομιμοποίηση” των παιδιών μεταναστών που γεννήθηκαν στη χώρα μας, την
προσπάθεια για την
τομή αξιοκρατίας στη δημόσια διοίκηση - παρά τις
αντιδράσεις και “αποπλανημένων” Πασόκων, που
θεωρούν “απαξίωση του κόμματος τους”, την απαξίωση όσων περίμεναν να καταλάβουν θέσεις ως αντάλλαγμα του κόπου και των χρημάτων που ξόδεψαν για την εκλογική νίκη...

Στα αρνητικά όμως, διαφαίνεται καθαρά η τάση για να διατηρηθεί το κουτοπόνηρο ή ανέντιμο κράτος:
-- Ο τρόπος με τον οποίον ανακλήθηκε η
απόσυρση των ΙΧ ήταν απαράδεκτος. Όλοι αντιλαμβανόμαστε οτι δεν υπάρχουν λεφτά, αλλά υπάρχει και η λεγόμενη
“συνέχεια του κράτους”, καθώς και η ισοπολιτεία . Δεν μπορεί το κράτος να λέει “όποιος πρόλαβε, πρόλαβε” και να αιφνιδιάζει τους πολίτες και την αγορά. Ακόμα περισσότερο, δεν μπορεί να επιβαρύνει με έξοδα όσους ήδη μετάφεραν ή/και κατέστρεψαν το αυτοκίνητο τους, αντί να τους δίνει την αποζημίωση της απόσυρσης - πόσο μάλλον αν το έκαναν το ίδιο πρωί που δημοσιεύθηκε μια απόφαση, που δεν τους περιλαμβάνει!
-- Η κυβέρνηση θα βρει σύμφωνη την κοινωνία αν μειώσει την επιβάρυνση του δημόσιου τομέα, από τους χιλιάδες υπαλλήλους. Το ίδιο θα συμβεί με τους χιλιάδες μαθητευόμενους στα stage, αλλά και τους συμβασιούχους. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο “αλλά”: Οι άνθρωποι αυτοί, με πρώτιστη την ευθύνη του κράτους που παρανομούσε, κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, στο μεγαλύτερο μέρος τους - και ως γνωστόν η εργατική νομοθεσία είναι με το μέρος του εργαζόμενου. Η παρανομία των συμβάσεων τους πρέπει να σταματήσει “μαχαίρι”, αλλά και το δημόσιο οφείλει να καλύπτει τις ανάγκες του με κανονικές προσλήψεις, μέσω αδιάβλητου ΑΣΕΠ. Κι αυτός ο μηχανισμός πρέπει (με ενίσχυση των ανεξάρτητων αρχών) να τεθεί άμεσα σε λειτουργία - και να είναι εξαιρετικά σύντομος...
-- Το κράτος οφείλει να φορολογεί με πνεύμα αναλογικότητας (και ισοπολιτείας) τους πολίτες και τις επιχειρήσεις. Πρέπει λοιπόν να σταματήσει να βασίζεται σε όσους (είτε από ανάγκη είτε από εντιμότητα) δηλώνουν όλο το εισόδημα τους - είναι σαφές οτι η φορολογική δήλωση δεν είναι η σωστή βάση. Δεν μπορεί τα έσοδα του δημοσίου να βασίζονται σε όσους θα πληρώσουν (αντισυνταγματική) έκτακτη εισφορά για το εισόδημα τους, έκτακτα τέλη για το ΙΧ τους (ακόμα κι αν είναι ένα μεσαίο ΙΧ 2000cc), αυξημένο ΕΤΑΚ για την ακίνητη περιουσία τους - κι ένα ΦΜΑΠ να έρχεται για πολλούς.
Αντί λοιπόν να κυνηγάει τη μεσαία τάξη των επαγγελματιών, μικροεπιχειρηματιών, επιστημόνων κι ελευθέρων επαγγελματιών (που είναι έτοιμοι να πληρώσουν, αλλά όχι δυσανάλογα), η κυβέρνηση οφείλει να κυνηγήσει τα υπερκέρδη επιχειρήσεων - και κυρίως την απίστευτη φοροδιαφυγή, νεοπλούτων λαμογιών και “offshore” επιτηδείων, ανακαλύπτοντας την ιδιοκτησία και χρήση των πολυτελών κατοικιών των εκατοντάδων τετραγωνικών και τις πολυτελείς επιδείξεις πλούτου (διαβάστε ένα από τα πιο συγκλονιστικά καταγγελτικά κείμενα που έχει γράψει ποτέ ο Φώτης Γεωργελές,
εδώ - και κάτι αστείοι τολμούν να
γιαουρτώνουν τη Σώτη Τριανταφύλλου, όταν υπάρχουν αυτοί). Κι όχι να στέλνει προσκλήσεις της απίστευτα κουτοπόνηρης και απαράδεκτης “περαίωσης” και για τα ακίνητα - με το πρόσχημα οτι κάποιοι ιδιοκτήτες “δεν δηλώνουν τις σωστές αντικειμενικές αξίες”. Βεβαίως, αυτό απαιτεί μια οργάνωση και βάθος χρόνου - ως γνωστόν το ταμειακό πρόβλημα επείγει. Ωστόσο, τα πρώτα δείγματα μια άλλης πολιτικής πρέπει να φανούν άμεσα.
Κι αυτό μας φέρνει σε ένα καταλυτικό ερώτημα: Ποιά είναι η αίσθηση του
χρόνου γι αυτήν την κυβέρνηση; Πότε θα αποδοθούν (και ποινικές ευθύνες) για την καταλήστευση και την κατασπατάληση των πόρων του δημοσίου - της κοινής μας περιουσίας, δηλαδή; Πότε θα λογοδοτήσουν όσοι γέμισαν το δημόσιο με ληστρικές συμβάσεις και λογαριασμούς 700 χιλιάδων ευρώ σε κινητά; Πότε θα τιμωρηθούν αυτοί - που με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους - έριξαν τη χώρα στην απόλυτη κατρακύλα; Πότε θα δουλέψουν υπερωρίες οι εισαγγελείς; Γιατί με ενοχλεί που βλέπω ενσταντανέ του πρώην πρωθυπουργού να γελάει αμέριμνα και να αστειεύεται στη Βουλή (ανακουφισμένος που δεν έχει πια τους μπελάδες της εξουσίας), αντί να κυκλοφορεί με κατεβασμένο το κεφάλι - ωσάν να μην είναι υπεύθυνος για τίποτα;
Υ.Γ. 1 Τι ευχάριστο η
καταδίκη της Ιταλίας για το σταυρό...
Υ.Γ. 2 Τι εξαιρετικά σημαντικό και ελπιδοφόρο η
υπερψήφιση από την Αμερικανική Βουλή της μεταρρύθμισης του Ομπάμα για την υγεία (απομένει και το "ναι" της Γερουσίας, για να γίνει νόμος)...
Υ.Γ. 3 Τι αστείο που είναι
να συγκρίνει ο Αντώνης Σαμαράς (που πρεσβεύει την "καθαρότητα" της δεξιάς) τον εαυτό του (αλλά και τον Καραγκιοζί) με τον Ομπάμα...
Υ.Γ. 4 Και μόνο η (διακριτική) εμφάνιση της Κωνσταντίνας Κούνεβα (στους "Πρωταγωνιστές", Mega, Κυριακή 23.15) στην κάμερα προκαλεί συγκίνηση. Το μεγαλείο του να λες "όχι" στο μίσος ξεδιπλώνεται στη
συνέντευξη της στο Σταύρο Θεοδωράκη. Ακόμα να επικηρύξει η ΕΛΑΣ τα καθάρματα που της επιτέθηκαν - ούτε καν την έχουν ανακρίνει ακόμα...
Το σκίτσο είναι από το http://etc.usf.edu και η φωτό από το www.trojanhorseantiques.com
Το post συνοδεύεται από την εξαιρετική συνεργασία των Βρετανών Sting και Eric Clapton, για μια "άσχετη" ταινία, τη "Lethal Weapon 3". Προσέξτε τη ρυθμική χρήση του ήχου ενός αναπτήρα Zippo - εύρημα που έκανε αίσθηση στους μουσικόφιλους τότε... Υπάρχει και σε πιο jazz εκδοχή με τον Sting μόνο του, στο άλμπουμ "Ten Summoner's Tales". Μπορείτε να το απολαύσετε και σε video εδώ.
