Marsalis καλεί Corea

“Δεν έχω ακούσει καλύτερο πράγμα τη ζωή μου”, έλεγε εκστασιασμένος ένας θεατής, βγαίνοντας από το Παλλάς, την περασμένη Τρίτη. “Το βρήκα μια τεράστια αρπαχτή, δεν με έψησε καθόλου”, μου είπε απόψε ένας επαγγελματίας ηχολήπτης.

Θα έλεγα οτι, για μένα, η αλήθεια ήταν κάπου στη μέση. Η συναυλία του σαξοφωνίστα Branford Marsalis δεν ήταν βέβαια η μυσταγωγία, ένα χρόνο πριν, του μεγάλου Ornette Coleman. Ούτε βεβαίως είχε την “ποπ χάρη” των SMV, των “τριών μπάσων” που έκαναν tour de force πέρσι στον ίδιο χώρο (δύο από τα οποία ακούσαμε ξανά) ή της ανεπανάληπτα γοητευτικής Joss Stone, φέτος - παρά το γεγονός οτι ο Marsalis έχει γίνει κατ’ εξοχήν διάσημος με τον “ιδιάζοντα” ήχο που προσέφερε στο Sting με τις συνεργασίες του και έχει επίσης φτιάξει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και “intellectuel” pop/funk/jazz/hip-hop σχήματα στο παρελθόν, τους Buckshot LeFonque. Ήταν όμως μια ωραία, προβλέψιμη συναυλία ενός μετα-bop jazz κουαρτέτου, με ατμόσφαιρα - κι ένα κοινό που έμοιαζε να ξέρει περίπου τι πάει να ακούσει.

Αχ, το ελληνικό κοινό... Που δεν ξέρει πού να χειροκροτήσει, που ενθουσιάζεται με το παραμικρό. Αυτό συνέβη κατά κόρον στη διπλή συναυλία Bela Fleck & The “original” (παρακαλώ) Flecktones και Chick Corea/Stanley Clarke/Lenny White - δηλαδή τα 3/4 των Return To Forever.

Μια διπλή συναυλία είναι πρόκληση - δυστυχώς και για το πορτοφόλι, λόγω (και πάλι) πανάκριβων εισιτηρίων... Δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένος με το έργο του Νεουρκέζου Bela Fleck, αλλά αυτό που είδα και άκουσα μου φάνηκε σε πολλές στιγμές ερασιτεχνικό και “άδετο” - παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του ιδίου να ξεφύγει (πράγματι) από τους περιορισμούς ενός οργάνου όπως το banjo. Συμπαθέστατος στο πιάνο και στη φυσαρμόνικα ο Howard Levy, θαυμαστός ευρεσιτέχνης (αλλά πολύ μακριά από τη γοητεία ενός πραγματικού drummer) στο ψηφιακό πολυεργαλείο/ drum kit (ονόματι “drumitar”) o Roy “Futureman” Wooten - ενώ μόνο ο αδελφός του κορυφαίος μπασίστας Victor Wooten ξεχώριζε εμφανώς, χωρίς όμως να μπορεί να ξεδιπλώσει κι αυτός τις δυνατότητες του μέσα σε αυτό το μουσικό πλαίσιο. Ακόμα κι όταν κάθησε μαζί τους για ένα κομμάτι o μεγάλος Chick Corea το “δέσιμο” που έλειπε άφηνε τη γεύση του ανικανοποίητου...

Στο δεύτερο μέρος, το τρίο του Corea (Τσικ Κορέα, όπως λέγαμε μικροί μιλώντας για “jazz-rock” - πού να ξέρουμε τότε τον όρο “fusion”) άλλαξε αμέσως το επίπεδο. Βιρτουόζοι μεν, αλλά - επιτρέψτε μου - όπως περίμενα από τον τόσο σημαντικό αυτό πιανίστα, δεν μας απογείωσε, παρά μόνο ίσως λίγο πριν το τέλος. Ωραία (και γνωστά) tunes (όπως και στο πρώτο μέρος άλλωστε), δεξιοτεχνία και δέσιμο (“έρρεε σαν ταξίδι” κάποιες φορές) - κι ένα jam επί σκηνής από τους μουσικούς και των δύο γκρούπ, για φινάλε. Όχι αρκετά, για μια συναυλία που στοίχιζε 90 και 100 ευρώ σε όσους έκατσαν σε καλές θέσεις...






Οι φωτό είναι από τα http://1.bp.blogspot.com, http://www.jazz.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από ένα αριστουργηματικό τραγουδάκι του (πάλαι ποτέ) γκρουπ του Marsalis, τους Buckshot LeFonque, από το δεύτερο τους άλμπουμ.

Η απαραίτητη προϋπόθεση...

Η βαθύτερη δουλειά που καλείται να κάνει αυτή η κυβέρνηση δεν είναι ούτε στην οικονομία, ούτε στη δικαιοσύνη, ούτε (καν) στην παιδεία, ούτε στους θεσμούς: Είναι στους εσμούς.

Είναι στην “αταλάντευτη” δυνατότητα (και προσπάθεια) μεγάλης μερίδας αυτής της κοινωνίας να “βρίσκει παραθυράκι” σε όλα: Στους διορισμούς, στους κανόνες, στην εφαρμογή των νόμων - όταν όλα αυτά βεβαίως δεν τα καταστρατηγεί συστηματικά η ίδια η κυβέρνηση, όπως έγινε την τελευταία πενταετία.

Για να γίνει όμως αυτό, για να υπάρξει μια μικρή ελπίδα, πρέπει να επιτευχθεί μια βασική προϋπόθεση: Να τεθεί ως “φανατικός στόχος”, το κράτος να είναι απολύτως νόμιμο, ευθύ και σταράτο - χωρίς καμία κουτοπονηριά.

Τα θετικά της κυβέρνησης αυτής, μέχρι στιγμής, είναι εύκολο να τα δει κανείς: Το επίδομα αλληλεγγύης στους ασθενέστερους, η δέσμευση του πρωθυπουργού για τη “νομιμοποίηση” των παιδιών μεταναστών που γεννήθηκαν στη χώρα μας, την προσπάθεια για την τομή αξιοκρατίας στη δημόσια διοίκηση - παρά τις αντιδράσεις και “αποπλανημένων” Πασόκων, που θεωρούν “απαξίωση του κόμματος τους”, την απαξίωση όσων περίμεναν να καταλάβουν θέσεις ως αντάλλαγμα του κόπου και των χρημάτων που ξόδεψαν για την εκλογική νίκη...


Στα αρνητικά όμως, διαφαίνεται καθαρά η τάση για να διατηρηθεί το κουτοπόνηρο ή ανέντιμο κράτος:

-- Ο τρόπος με τον οποίον ανακλήθηκε η απόσυρση των ΙΧ ήταν απαράδεκτος. Όλοι αντιλαμβανόμαστε οτι δεν υπάρχουν λεφτά, αλλά υπάρχει και η λεγόμενη “συνέχεια του κράτους”, καθώς και η ισοπολιτεία . Δεν μπορεί το κράτος να λέει “όποιος πρόλαβε, πρόλαβε” και να αιφνιδιάζει τους πολίτες και την αγορά. Ακόμα περισσότερο, δεν μπορεί να επιβαρύνει με έξοδα όσους ήδη μετάφεραν ή/και κατέστρεψαν το αυτοκίνητο τους, αντί να τους δίνει την αποζημίωση της απόσυρσης - πόσο μάλλον αν το έκαναν το ίδιο πρωί που δημοσιεύθηκε μια απόφαση, που δεν τους περιλαμβάνει!

-- Η κυβέρνηση θα βρει σύμφωνη την κοινωνία αν μειώσει την επιβάρυνση του δημόσιου τομέα, από τους χιλιάδες υπαλλήλους. Το ίδιο θα συμβεί με τους χιλιάδες μαθητευόμενους στα stage, αλλά και τους συμβασιούχους. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο “αλλά”: Οι άνθρωποι αυτοί, με πρώτιστη την ευθύνη του κράτους που παρανομούσε, κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, στο μεγαλύτερο μέρος τους - και ως γνωστόν η εργατική νομοθεσία είναι με το μέρος του εργαζόμενου. Η παρανομία των συμβάσεων τους πρέπει να σταματήσει “μαχαίρι”, αλλά και το δημόσιο οφείλει να καλύπτει τις ανάγκες του με κανονικές προσλήψεις, μέσω αδιάβλητου ΑΣΕΠ. Κι αυτός ο μηχανισμός πρέπει (με ενίσχυση των ανεξάρτητων αρχών) να τεθεί άμεσα σε λειτουργία - και να είναι εξαιρετικά σύντομος...

-- Το κράτος οφείλει να φορολογεί με πνεύμα αναλογικότητας (και ισοπολιτείας) τους πολίτες και τις επιχειρήσεις. Πρέπει λοιπόν να σταματήσει να βασίζεται σε όσους (είτε από ανάγκη είτε από εντιμότητα) δηλώνουν όλο το εισόδημα τους - είναι σαφές οτι η φορολογική δήλωση δεν είναι η σωστή βάση. Δεν μπορεί τα έσοδα του δημοσίου να βασίζονται σε όσους θα πληρώσουν (αντισυνταγματική) έκτακτη εισφορά για το εισόδημα τους, έκτακτα τέλη για το ΙΧ τους (ακόμα κι αν είναι ένα μεσαίο ΙΧ 2000cc), αυξημένο ΕΤΑΚ για την ακίνητη περιουσία τους - κι ένα ΦΜΑΠ να έρχεται για πολλούς.

Αντί λοιπόν να κυνηγάει τη μεσαία τάξη των επαγγελματιών, μικροεπιχειρηματιών, επιστημόνων κι ελευθέρων επαγγελματιών (που είναι έτοιμοι να πληρώσουν, αλλά όχι δυσανάλογα), η κυβέρνηση οφείλει να κυνηγήσει τα υπερκέρδη επιχειρήσεων - και κυρίως την απίστευτη φοροδιαφυγή, νεοπλούτων λαμογιών και “offshore” επιτηδείων, ανακαλύπτοντας την ιδιοκτησία και χρήση των πολυτελών κατοικιών των εκατοντάδων τετραγωνικών και τις πολυτελείς επιδείξεις πλούτου (διαβάστε ένα από τα πιο συγκλονιστικά καταγγελτικά κείμενα που έχει γράψει ποτέ ο Φώτης Γεωργελές, εδώ - και κάτι αστείοι τολμούν να γιαουρτώνουν τη Σώτη Τριανταφύλλου, όταν υπάρχουν αυτοί). Κι όχι να στέλνει προσκλήσεις της απίστευτα κουτοπόνηρης και απαράδεκτης “περαίωσης” και για τα ακίνητα - με το πρόσχημα οτι κάποιοι ιδιοκτήτες “δεν δηλώνουν τις σωστές αντικειμενικές αξίες”. Βεβαίως, αυτό απαιτεί μια οργάνωση και βάθος χρόνου - ως γνωστόν το ταμειακό πρόβλημα επείγει. Ωστόσο, τα πρώτα δείγματα μια άλλης πολιτικής πρέπει να φανούν άμεσα.


Κι αυτό μας φέρνει σε ένα καταλυτικό ερώτημα: Ποιά είναι η αίσθηση του χρόνου γι αυτήν την κυβέρνηση; Πότε θα αποδοθούν (και ποινικές ευθύνες) για την καταλήστευση και την κατασπατάληση των πόρων του δημοσίου - της κοινής μας περιουσίας, δηλαδή; Πότε θα λογοδοτήσουν όσοι γέμισαν το δημόσιο με ληστρικές συμβάσεις και λογαριασμούς 700 χιλιάδων ευρώ σε κινητά; Πότε θα τιμωρηθούν αυτοί - που με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους - έριξαν τη χώρα στην απόλυτη κατρακύλα; Πότε θα δουλέψουν υπερωρίες οι εισαγγελείς; Γιατί με ενοχλεί που βλέπω ενσταντανέ του πρώην πρωθυπουργού να γελάει αμέριμνα και να αστειεύεται στη Βουλή (ανακουφισμένος που δεν έχει πια τους μπελάδες της εξουσίας), αντί να κυκλοφορεί με κατεβασμένο το κεφάλι - ωσάν να μην είναι υπεύθυνος για τίποτα;





Υ.Γ. 1 Τι ευχάριστο η καταδίκη της Ιταλίας για το σταυρό...

Υ.Γ. 2 Τι εξαιρετικά σημαντικό και ελπιδοφόρο η υπερψήφιση από την Αμερικανική Βουλή της μεταρρύθμισης του Ομπάμα για την υγεία (απομένει και το "ναι" της Γερουσίας, για να γίνει νόμος)...

Υ.Γ. 3 Τι αστείο που είναι να συγκρίνει ο Αντώνης Σαμαράς (που πρεσβεύει την "καθαρότητα" της δεξιάς) τον εαυτό του (αλλά και τον Καραγκιοζί) με τον Ομπάμα...

Υ.Γ. 4 Και μόνο η (διακριτική) εμφάνιση της Κωνσταντίνας Κούνεβα (στους "Πρωταγωνιστές", Mega, Κυριακή 23.15) στην κάμερα προκαλεί συγκίνηση. Το μεγαλείο του να λες "όχι" στο μίσος ξεδιπλώνεται στη συνέντευξη της στο Σταύρο Θεοδωράκη. Ακόμα να επικηρύξει η ΕΛΑΣ τα καθάρματα που της επιτέθηκαν - ούτε καν την έχουν ανακρίνει ακόμα...





Το σκίτσο είναι από το http://etc.usf.edu και η φωτό από το www.trojanhorseantiques.com

Το post συνοδεύεται από την εξαιρετική συνεργασία των Βρετανών Sting και Eric Clapton, για μια "άσχετη" ταινία, τη "Lethal Weapon 3". Προσέξτε τη ρυθμική χρήση του ήχου ενός αναπτήρα Zippo - εύρημα που έκανε αίσθηση στους μουσικόφιλους τότε... Υπάρχει και σε πιο jazz εκδοχή με τον Sting μόνο του, στο άλμπουμ "Ten Summoner's Tales". Μπορείτε να το απολαύσετε και σε video εδώ.

Πουθενά...

Η δομική δυσκολία για το ΠΑΣΟΚ, τον πρώτο μήνα της διακυβέρνησης του, ήταν και η “προπατορική”: Το κράτος στην Ελλάδα (σε αντίθεση π.χ. με το Βέλγιο, που διήνυσε πάνω από έξι μήνες χωρίς κυβέρνηση!) δεν λειτουργεί από μόνο του. Και μάλιστα, δεν υπάρχει καν (νομική) πρόβλεψη, για το τι πρέπει να παραδώσουν οι απερχόμενοι, ώστε να εξασφαλίζεται η ομαλή συνέχεια...

Η άτεχνη προσπάθεια για τομές αξιοκρατίας έφερε και την αμηχανία: Πάνω απο είκοσι χιλιάδες άνθρωποι θεώρησαν ικανούς τους εαυτούς τους για μία από τις 88 θέσεις γραμματέων υπουργείων - κάτι που θα σήμαινε οτι είμαστε ένας έθνος “ψώνιων”, αν οι περισσότερες αιτήσεις δεν ήταν από νέους που ψάχνουν απεγνωσμένα δουλειά και που αφελώς συμπέραναν οτι τα καλά πτυχία (χωρίς εμπειρία ή πολιτική αντίληψη/εναρμόνιση) αρκούν για να συνεργαστείς στενά με έναν υπουργό και να υλοποιήσεις την πολιτική του.


Δεν είναι όμως μόνο η καθυστέρηση (που θα επιταθεί με την αντίστοιχη επιλογή σε θέσεις ευθύνης στο ευρύτερο δημόσιο, οι οποίες υπερβαίνουν τις δέκα χιλιάδες!), είναι και η ανάγκη επαναχάραξης πολιτικής που συγκρούεται με τη συνέχεια του κράτους: Πώς να χειριστείς τη διόγκωση της εκμετάλλευσης στα stage, όταν από τη μια πρέπει να βάλεις τέλος κι από την άλλη το κράτος πρωτίστως έχει παρανομήσει (τουλάχιστον) επί πενταετία, χρησιμοποιώντας αυτούς τους ανθρώπους σε πάγιες και διαρκείς ανάγκες - και μάλιστα σε εποχές ύφεσης και ραγδαίας αύξησης της ανεργίας; Πώς να χειριστείς τα δημόσια οικονομικά, όταν ως πηγές εσόδων έχουν “σχεδιαστεί” η αντισυνταγματική έκτακτη εισφορά, η απαράδεκτη από κάθε άποψη (το ξεκαθάρισε όπως φαίνεται και το ΣτΕ στην αρμόδια υπουργό) προσπάθεια νομιμοποίησης των αυθαιρέτων ημιυπαίθριων και υπογείων ή η “γραφειοκρατικά μπλοκαρισμένη” απόσυρση των ΙΧ, που δεν υπολογίστηκε σωστά και είναι οικονομικά ζημιογόνα; Και πως να αντιμετωπίσεις τους επόμενους δύο δύσκολους μήνες, όταν η αστυνομία έχει και θεσμικά “κατρακυλήσει” προς τη διάλυση και το παρακράτος, με αποφάσεις και διαταγές που έχουν “εθίσει” τους αστυνομικούς στη χρήση στολών χωρίς διακριτικά;

Η κυβέρνηση θα κριθεί στο αμέσως προσεχές διάστημα, για τις όποιες παλινωδίες και την ανετοιμότητα της να αναλάβει την εξουσία. Αυτό που παραμένει αποκαρδιωτικό όμως είναι η αδυναμία της αξιωματικής αντιπολίτευσης - τώρα που έχει την ευκαιρία της αναδιοργάνωσης εκ βάθρων - να αρθρώσει πολιτικό και αυτοκριτικό λόγο, για τα αίτια της κομματικής (και εθνικής) ήττας.

Οι πρώην υπουργοί βγαίνουν με περισσό θράσος και θεωρούν οτι “ασκούν αντιπολίτευση” όταν υποστηρίζουν οτι “το έλλειμμα φουσκώνεται από την κυβέρνηση”, ενώ επισήμως το τοποθετούσαν στο 6% - το μισό δηλαδή της πραγματικότητας, για την οποία ευθύνονται απολύτως. Ή όταν διατείνονται οτι “για το όργιο προσλήψεων φταίει το ΠΑΣΟΚ” και οτι “παρέδωσαν ικανή αστυνομία”.

Όσο για τους υποψηφίους αρχηγούς, αισθάνεται κανείς οτι οι επιλογές είναι μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης. Η Ντόρα Μπακογιάννη, που λογικά θα έπρεπε να είναι αυτή που θα επιθυμούσε πρώτη το “άνοιγμα στην κοινωνία”, πέτυχε την περιχαράκωση στα μέλη του κόμματος - φαίνεται οτι οι ρηξικέλευθες επιμονές του Γιώργου Παπανδρέου που κάποτε λοιδωρούσαν και τώρα επιθυμούν να μιμηθούν, είναι πολύ “προοδευτικές για τα κότσια τους”. Το “νέο” μάλιστα απουσιάζει παντελώς, όταν η έμμεση πλην σαφής στήριξη του (νεότατου σε ηλικία, κατά τα άλλα, πρώην πρωθυπουργού) εκφράζεται με τσαμπουκαλίδικη φρασεολογία του τύπου “θα έχετε να κάνετε μαζί μου”.

Πέραν κάποιων γενικόλογων “να τα αλλάξουμε όλα”, η καινοτόμα προοπτική στη ΝΔ εκφράζεται επίσης με το “δάκρυ του εθνάρχη” από τον Αντώνη Σαμαρά, που επιθυμεί να συσπειρώσει όλους τους λαϊκοδεξιούς/καραμανλικούς (αν και έχει χάσει κάποιους από αυτούς που σάρωσαν στους σταυρούς, σε πείσμα των καιρών) και εκτοξεύει δημαγωγικές κορώνες υπέρ των κακόμοιρων των παιδιών στα stage - που προφανώς δεν είναι οι κεφαλαιοκράτες. Όσο για τους υπόλοιπους παράγοντες του εσωκομματικού παιχνιδιού, εφάπτονται (αν δεν είναι απόλυτοι εκπρόσωποι) του γραφικού, με ξεχωριστή περίπτωση τον αεικίνητα παραγοντίζοντα Βαγγέλη Μεϊμαράκη, με τις ατέλειωτες κόνξες άνευ νομιμοποίησης. Μόνο ο Νικήτας Κακλαμάνης λείπει, για να συμπληρωθεί “ο κύκλος των χαμένων δημάρχων”...

Αν η σημερινή κυβέρνηση - αιθεροβάμων ίσως; - επιμένει στις δυνατότητες που έχει αυτή η χώρα (όπως και η παράσταση του Δημήτρη Παπαιωάννου δείχνει τις δυνατότητες της νέας, υπερσύγχρονης σκηνής του Εθνικού Θεάτρου), η ΝΔ δείχνει - μέχρι στιγμής τουλάχιστον - οτι δεν έχει καταλάβει πού άφησε τη χώρα: Στο πουθενά...




"Επί του πιεστηρίου": Έντονη αντίδραση βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στην απόσυρση της ...απόσυρσης.

To κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 04.11.09

H φωτό είναι από την παράσταση "Πουθενά" και το
http://www.apn.gr

Το post συνοδεύεται από την μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα, για την παράσταση "2" του Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Έλληνες 3 (η καθημερινότητα)

Ο παρα-λογισμός: Οδηγώ ένα μικρό σπορ αυτοκίνητο, με χαμηλό κυβισμό αλλά υψηλή ισχύ. Τα φρένα μου είναι, κατά τεκμήριο, πολύ καλύτερα από του μέσου ΙΧ στη χώρα - εκτός αν πάμε σε ακριβές επιλογές, για λίγους. Γενικά δεν τρέχω και σέβομαι την ασφάλεια τη δική μου και των άλλων, γι αυτό και δεν πλησιάζω ποτέ πολύ τον μπροστινό, ειδικά σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας - και ακόμα περισσότερο όταν προπορεύεται ένα αυτοκίνητο με πολύ καλύτερα φρένα από τα δικά μου.

Τώρα, το πώς γίνεται να έχω μονίμως κάποιον να μου “κολλάει” (με αυτοκίνητο πολύ χαμηλότερης ασφάλειας) για να με προσπεράσει, μου προκαλούσε πάντα απορία: Δεν καταλαβαίνει οτι αν φρενάρω απότομα, τα φρένα του δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν - θα πέσει επάνω μου και θα με πληρώνει κιόλας; Πώς τρέχει στο όριο της κατασκευής που οδηγάει; Οι απαντήσεις φαίνονται προφανείς: Η έλλειψη οδηγικής (και γενικότερης) παιδείας, τα συμπλέγματα κλπ.

Το διαπίστωσα πιο έντονα την Κυριακή των εκλογών, πριν από ένα μήνα: Ξαφνικά, οι περισσότεροι έτρεχαν σαν φρενιασμένοι στην εθνική οδό κι έκαναν “χοντρές” παραβάσεις του ΚΟΚ - λες και τους είχε “τσιμπήσει μύγα”. Ήταν η μύγα ενός κακώς εννοούμενου “σοσιαλισμού”, που νόμιζαν οτι ερχόταν: Είμαστε όλοι ίσοι - και κάνουμε ότι γουστάρουμε...




Ο αντι-λογισμός: Χρησιμοποιώ αρκετά το μετρό. Τις περισσότερες φορές το πρωί για δουλειές - με ντύσιμο “εκστρατείας”, δηλαδή φόρμες κλπ. Γενικά κινούμαι γρήγορα - και τις σκάλες τις ανεβαίνω τροχάδην.

Ή προσπαθώ, τουλάχιστον. Πάντα κάποιος (ή περισσότεροι) θα μπλοκάρει την αριστερή πλευρά στην κυλιόμενη σκάλα. Κάποιες φορές διαμαρτύρομαι ευγενικά, τις περισσότερες παραιτούμαι και περιμένω, καθώς η φωνή μου είναι αδύνατο να φτάσει στην κορυφή και να κινηθεί η “ουρά”.

Την προηγούμενη Παρασκευή κατάλαβα γιατί δεν έχουμε μάθει ακόμα τους στοιχειώδεις κανόνες συλλογικής μετακίνησης. Παραπονέθηκα, ένας ευγενέστατος κύριος μου είπε “έχετε δίκιο”, σχολιάσαμε οτι είναι δύσκολο “να περάσει το μήνυμα σε όλους” - και ξαφνικά γυρνάει το κεφάλι της μια κοπέλλα και μου λέει: “Γιατί δεν πάτε από τις σταθερές σκάλες;”

Της εξηγώ οτι σε όλον τον κόσμο αυτό είναι το “εθιμικό δίκαιο” της κίνησης στο μετρό, οτι είναι κανόνας και στο δικό μας κι οτι πολλές φορές έχω ακούσει σχετικές παραινέσεις από τα μεγάφωνα. Όχι, το μικρό μεσογειακό χωριό αντιστέκεται σθεναρά στην κοινή λογική και μ΄αφήνει εμβρόντητο με τη βεβαιότητα του: “Όποιος βιάζεται, να πάει από τις σταθερές σκάλες, έτσι είναι”. Κι άμα σας αρέσει, διότι έτσι μας βολεύει η ερμηνεία της πραγματικότητας...



Ο κατα-λογισμός: Το πατρικό μου είναι σε πολυκατοικία που κατοικείται από αρκετούς ανθρώπους μεγάλης ηλικίας. Φοβούνται τις διαρρήξεις και γενικώς το έγκλημα - λογικό ως ένα σημείο, γιατί αισθάνονται απροστάτευτοι. Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτύξει τη συνήθεια να κλειδώνουν την πόρτα της κοινής εισόδου, για να “μη μπει ο κλέφτης” - και μάλιστα αρχίζουν από νωρίς το βράδυ, πριν ακόμα και τις οκτώ.

Η κλειδαριά είναι “αστεία” - οποιοσδήποτε διαρρήκτης θα την παραβίαζε εύκολα. Επιπλέον, τους εξηγείς οτι είναι και επικίνδυνο, διότι σε περίπτωση σεισμού ή πυρκαγιάς, αν “κουτρουβαλιαστούν” όλοι μαζί από τις σκάλες, θα πέσουν είκοσι άνθρωποι πάνω στην κλειστή πόρτα - και θα ποδοπατηθούν. Δεν θέλει πολύ - και δεν είναι βλάκες οι κουτόφραγκοι, που τηρούν κάποια βασικά μέτρα ασφαλειας.

Στου κουφού τη πόρτα, όσο θέλεις βρόντα. Το κωμικοτραγικό είναι οτι αυτή η συνήθεια σαμποτάρει και την κοινωνικότητα: Έχεις, για παράδειγμα, ένα τραπέζι. Έρχεται ο καλεσμένος - είναι κλειδωμένα και κατεβαίνεις να του ανοίξεις. Έρχεται κάποιος άλλος ένοικος και κλειδώνει. Πάλι τα ίδια, για τον επόμενο καλεσμένο. Εννοείται βέβαια οτι κανείς δεν φεύγει αν δεν κατέβεις κατά τα μεσάνυχτα, να απελευθερώσεις τους “φυλακισμένους”...





Η φωτό είναι από το in.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Υπάρχουνα ακόμα δύο σχετικά κείμενα: "Έλληνες..." και "Έλληνες 2 (στο δρόμο)"

To post συνοδεύεται από ένα "καθημερινό" τραγούδι από τους Βρετανούς Jamiroquai, λάτρεις των Ferrari (φαίνεται και από την παραποίηση του σήματος τους) και της disco. Το τρίτο τους άλμπουμ, "Travelling Without Moving" είναι ίσως και το καλύτερο.

"Περί τυφλότητος"

Είδα τρείς απανωτές ταινίες γύρω από την τυφλότητα. Κυριολεκτικά ή μεταφορικά.


Η Julianne Moore δίνει ρεσιτάλ στην ομώνυμη ταινία (του 2008, υπάρχει σε DVD), που βασίστηκε στο βιβλίο του Jose Saramago. Σε μια άγνωστη κοινωνία, σε μια άγνωστη πόλη, αρχίζει σιγά-σιγά να εξαπλώνεται μια επιδημία τύφλωσης - όσοι “μολύνονται” δεν βλέπουν παρά ένα λευκό φως, σαν το βλέμμα τους να κολυμπάει στο γάλα.

Οι τυφλοί γκετοποιούνται αμέσως - με την απειλή των όπλων. Κι εκεί, στην άθλια καραντίνα, ξεδιπλώνονται όλες οι σιχαμερές “δυνατότητες” του ανθρώπου: Το “νταβατζηλίκι” πάνω στον πιο αδύναμο, ο εκβιασμός και η εκμετάλλευση. Μαζί βέβαια, θα ξεδιπλωθεί η αλληλεγγύη, όπως και η ελπίδα. Αριστοτεχνικά αλληγορικό.




Στις “Ραγισμένες Αγκαλιές”, ο ήρωας του Pedro Almodovar είναι οι ίδιος ο σκηνοθέτης, που θέλει να ξαναμοντάρει την τελευταία του ταινία, γιατί ο (αντίζηλος) παραγωγός του την κατέστρεψε - μόνο που είναι τυφλός, μετά από ατύχημα.

Ταινία μες την ταινία, ταινία σινεφίλ - αλλά όχι στο ύψος του Ισπανού σκηνοθέτη. Το μελόδραμα καλά κρατεί κι εδώ, αλλά με κάποιο περίεργο τρόπο δεν συγκινεί, όσο σε κάποια άλλα του φιλμ, ίσως πιο γκροτέσκα.


Πιο πολύ εντυπωσιάζεσαι με το εύρημα του τυφλού σκηνοθέτη και αναρωτιέσαι πώς είναι να είσαι τυφλός, ειδικά όταν όλη η ζωή σου περιστράφηκε γύρω από την εικόνα. Ας με συγχωρέσουν όσοι έχουν προβλήματα όρασης και κάποιος τους διαβάζει αυτό το κείμενο. Έχω μεγάλο θαυμασμό γι αυτό που καταφέρνουν και μεγάλη δυσκολία να αντιληφθώ πραγματικά - όπως οι περισσότεροι υποθέτω - πώς είναι να ανιχνεύεις με άλλους τρόπους τις διαστάσεις του κόσμου μας. Μεγάλος fan του Ray Charles και του Stevie Wonder (κι έχοντας δει και την αριστουργηματική ερμηνεία του James Foxx στο "Ray") το μόνο που έχω να πω είναι - μακριά από την αλαζονεία αυτού που βλέπει ή νομίζει οτι βλέπει...




Στην “Ακαδημία Πλάτωνος" ένας απολαυστικός Αντώνης Καφετζόπουλος ενσαρκώνει τον ροκά Ελληναρά, που περνάει το απόλυτο κενό της ζωής του με μπύρες, ποδόσφαιρο - και ρατσισμό προς κάθε Αλβανό ή Κινέζο που βλέπει μπροστά του.

Όταν ξαφνικά εμφανίζεται από το πουθενά ένας Αλβανός και ισχυρίζεται οτι είναι αδελφός του, ο κόσμος του κλονίζεται συθέμελα. Η αριστουργηματική μητέρα του Τιτίκα Σαριγκούλη, που έχει πάθει εγκεφαλικό και ξαφνικά μιλάει αλβανικά, καθώς και ο εξαιρετικός Γιώργος Σουξές, που ερμηνεύει τον επίσης ρατσιστή φίλο, συμβάλλουν στην επιτυχία μιας ευρηματικής και έντιμης ελληνικής παραγωγής.

(Η ταινία βεβαίως έχει μια - ασήμαντη - ανακρίβεια, που τουλάχιστον μπόρεσα να εντοπίσω εγώ: Η πρώτη μεταπολιτευτική συναυλία στην Ελλάδα, δεν ήταν όπως αναφέρεται, αυτή του Rory Gallagher στη Νέα Φιλαδέλφεια. Είχαν προηγηθεί τουλάχιστον τρεις, στο γήπεδο του Σπόρτινγκ: Police, Koko Taylor & Albert Collins και Billy Cobham - αν θυμάμαι καλά. Ετερόκλητες, αλλά διψασμένοι τότε για μουσική, δεν κάναμε διακρίσεις και πηγαίναμε σε όλες...)


Προχθές μου είπαν και ένα ωραίο ευφυολόγημα: “Το ανθρώπινο μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο: Είναι χρήσιμο, μόνον όταν είναι ανοιχτό..”




Οι φωτό είναι από τα http://www.indiantvtoday.com, http://arpagic.wordpress.com, http://www.mensonly.gr και http://www.vinylrevinyl.com

Το post συνοδεύεται από τη συγκλονιστική ερμηνεία της Αμερικανίδας Etta James. H ίδια έχει τραγουδήσει και το (αμίμητα αυτοκαταστροφικό) "Ι' d Rather Go Blind" (εδώ στην εκτέλεση από την Beyonce, με την οποία έχει ανοίξει "βεντέτα" η James), στο οποίο "θα προτιμούσε να τυφλωθεί, παρά να δει τον έρωτα της να μιλάει με άλλη"! Θεωρώ πολύ πιο σημαντικό το επίσης κλασικό και ανεπανάληπτο "Damn Your Eyes".

Η δύναμη της ηρεμίας

Ναι, η δημοκρατία δεν (πρέπει να) ανέχεται κανενός είδους νταβατζηλίκι - ειδικά αυτό της τυφλής, δολοφονικής βίας του όποιου καθάρματος. Ναι, η δημοκρατία δεν μπορεί να υποχωρεί και να κάνει εκπτώσεις σε τέτοια ζητήματα. Ναι, η δημοκρατία (πρέπει να) δείχνει το σθένος της και δεν διαπραγματεύεται με τον “τυφλό εκδικητή”. Ναι, η δημοκρατία δεν τρομοκρατείται - και πρέπει να το θυμίζει συνέχεια.


Η μάχη κατά της τρομοκρατίας (και της όποιας αποσταθεροποίησης) όμως δεν κερδίζεται ούτε με τη βία, ούτε με δηλώσεις - ακόμα κι αν το πολιτικό τοπίο είναι “ιδιότυπο” και χρειάζεται “ιδεολογικά ξεκαθαρίσματα”. Η μάχη (και ο πόλεμος) κερδίζεται με “ησυχία” - με ήρεμες, μεθοδικές ενέργειες που έχουν στόχο και φτάνουν σε βάθος. Με πολιτική - πόσο μεγαλύτερης υποστήριξης θα απολάμβανε αν π.χ. είχε επικηρύξει αμέσως (έστω και συμβολικά) τους εγκληματίες που επιτέθηκαν με βιτριόλι στην Κούνεβα ή τιμωρήσει παραδειγματικά τους αστυνομικούς χωρίς διακριτικά. Με πολλή και συστηματική δουλειά. Με καταπολέμηση της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς, με δημοκρατική εξυγίανση - και με εκπαίδευση των αστυνομικών, ώστε να μην είναι απολύτως απροστάτευτοι, ακόμα κι αν “έχουν” τον επιτιθέμενο στο στόχαστρο.

Ήμουν από αυτούς που θεωρούσαν τον Μιχάλη Χρυσοχοίδη ως τον καταλληλότερο γι αυτό το πόστο. Φοβάμαι οτι άρχισε ως “ταύρος εν υαλοπωλείω” - όχι γιατί ήθελε να οξύνει, αλλά γιατί πήγε με τον σταυρό στο χέρι, σαν να ήταν υπουργός στη Βρετανία ή στη Γερμανία. Προσπαθώντας να “ενισχύσει το φρόνημα” και να “κόψει τον τσαμπουκά”, αγνοώντας τι αστυνομία έχει υπό την πολιτική του ευθύνη. Εύχομαι η παλιότερη (χειροπιαστή) του επιτυχία να μην αποτελέσει “μπούμερανγκ”...



"Επί του πιεστηρίου": Οι δηλώσεις Χρυσοχοίδη οτι
"τα αστυνομικά τμήματα δεν θα γίνουν φρούρια", με παράλληλη κατάργηση της εξωτερικής φρουράς και οτι δεν χρειάζονται΄"νέοι τρομονόμοι" είναι προς τη θετική κατεύθυνση. Το ίδιο και οι δηλώσεις Τσίπρα, που συναινούν με τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη.

Η φωτό είναι από το www.in.gr

To post συνοδεύεται από τη φωνή της Βραζιλιάνας Luca Mundaca.

"Δύσκολα διλήμματα"

Σήμερα, με αφορμή το γνωστό ζήτημα με την πρόσκληση του ηγέτη του Βρετανικού Εθνικού Κόμματος σε δημοσφιλή εκπομπή του BBC, παραχωρώ το blog στο κείμενο του φίλου Κώστα Μποτόπουλου, συνταγματολόγου και πρώην ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ.


"Πολιτική σημαίνει αποφάσεις και αποφάσεις σημαίνουν επίλυση διλημμάτων –ως προς τη μέθοδο, τις πρακτικές λύσεις, συχνά και αρχές. Πολλές είναι οι καταστάσεις που υπερβαίνουν τους όρους «σωστό» και «λάθος» και όπου, όποια και αν είναι η τελική απόφαση, θα υπάρχει δικαιολογημένος αντίλογος και πικρία. Μια καλή κυβέρνηση είναι αυτή που δεν αρνείται την ύπαρξη τέτοιων καταστάσεων, που τις αντιμετωπίζει με λογική και ευαισθησία και που ξέρει ότι, ακόμα και αν έκανε λάθος, έκανε το λάθος που ταιριάζει περισσότερο με τις αρχές της.

Να ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα από τη διεθνή εμπειρία. Στη Μεγάλη Βρετανία, το BBC κάλεσε στη γνωστή και με μεγάλη θεαματικότητα εκπομπή “Question Time” τον αρχηγό του ξενοφοβικού και νεοφασιστικού κόμματος BNP, Nick Griffin. Ο άνθρωπος αυτός, ευρωβουλευτής από τον περασμένο Ιούνιο, χρησιμοποίησε το βήμα που του παρασχέθηκε, παρότι τυπικά το θέμα της εκπομπής ήταν η απεργία των ταχυδρομικών υπαλλήλων, για να βγάλει προς τα έξω … ακριβώς τις ξενοφοβικές και νεοφασιστικές απόψεις του («να διώξουμε τους μετανάστες», «το Λονδίνο δεν είναι πια ευρωπαϊκή πόλη», «δουλειές μόνο στους Βρετανούς» και τα παρόμοια). Εκπρόσωποι της κυβέρνησης (όπως ο Υπουργός Ουαλίας Peter Hain) αλλά και προσωπικότητες της ευρύτερης «κεντρο-αριστεράς» (όπως ο πρώην Δήμαρχος του Λονδίνου Ken Livingstone) διαμαρτυρήθηκαν έντονα για τη δυνατότητα πρόσβασης του συγκεκριμένου προσώπου στο συγκεκριμένο κανάλι με βασικά επιχειρήματα την κατάφωρη αντίθεση των αρχών του κόμματος του Griffin με τις αρχές του BBC και το γεγονός ότι «δημοκρατικές υποχωρήσεις» απέναντι σε ακραία κόμματα σαν το BNP οδηγούν νομοτελειακά σε ενδυνάμωση αυτών των κομμάτων, άρα σε αντιδημοκρατικό αποτέλεσμα.

Στον αντίποδα, ο Διευθυντής του BBC υπεραμύνθηκε της απόφασης, εδραζόμενος ακριβώς στην «κεντρική αρχή της αμεροληψίας» που χαρακτηρίζει και ξεχωρίζει τον σταθμό, στο γεγονός ότι το BNP αποτελεί μια πολιτική πραγματικότητα με αρκετά μεγάλη απήχηση (τέτοια που να καθιστούσε λογική, υπό κανονικές συνθήκες, τη χορήγηση δημόσιου βήματος για έκφραση των απόψεών του) και άρα στο ότι ενδεχόμενη αφαίρεση ή παρακώλυση του (όποιου) λόγου του θα ισοδυναμούσε με μια, απαράδεκτη για δημοκρατικό πολίτευμα, λογοκρισία. Ελευθερία λόγου ή προφύλαξη από το λόγο του μίσους; Λογοκρισία ή αποφυγή της «δημοκρατικής μόλυνσης»; Να ακούγονται ακόμα και τα κηρύγματα μίσους προκειμένου να αποφασίζει ο λαός ή ο λαός να ακούει μόνο το «λόγο της δημοκρατίας»; (και πώς ορίζεται αυτός;)

Στην Ελλάδα δυστυχώς ο δημόσιος λόγος έχει τόσο ευτελισθεί που ελάχιστη σημασία έχουν τέτοια διλήμματα. Θυμάμαι όμως ότι κάτι παρόμοιο είχε αντιμετωπίσει πριν από είκοσι περίπου χρόνια η Γαλλία με το Λεπέν –και τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Σήμερα που ο Λεπέν (ή μάλλον πλέον η κόρη του) καλείται φυσιολογικά και τακτικά στα τηλεοπτικά και άλλα πάνελ, κανείς δε διανοείται να αναρωτηθεί αν σωστά του πρωτοδόθηκε η δυνατότητα να αρθρώσει τις απαίσιες απόψεις …που τον οδήγησαν στο δεύτερο γύρο της προεδρικής εκλογής του 2002. Η Δημοκρατία ποτέ δεν κερδίζει κρυπτόμενη. Το πρόσκαιρο «κέρδος» φασιστών τύπου Griffin αντισταθμίζεται από την πολύ σημαντικότερη αίσθηση της κοινωνίας ότι η δημοκρατία επιβάλλει τις αρχές της ακόμα και στους εχθρούς της (το δικαίωμα λόγου ισχύει για όλους) και εμπιστεύεται τις κοινωνίες να ξεγυμνώσουν ιδεολογικά και να απομονώσουν εκλογικά εκείνους που την επιβουλεύονται. Το δε παράδειγμα της Δημοκρατίας σε τέτοιας συμβολικής φόρτισης ζητήματα θεωρώ ότι δεν πρέπει να το δίνουν μόνο τα δικαστήρια (τα οποία, σύμφωνα με την αγγλοσαξονική παράδοση αλλά και τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, κλίνουν ούτως ή άλλως υπέρ της ελευθερίας του λόγου), αλλά και οι ίδιες οι εκλεγμένες κυβερνήσεις. Το BBC ήταν αυτό που έκρινε και έπραξε ορθά – και βέβαια η δύναμη της βρετανικής δημοκρατίας φάνηκε από το ότι επικράτησε η άποψη του σταθμού και όχι της φοβισμένης κυβέρνησης."


www.botopoulos.gr




Συμφωνώ με την άποψη αυτή, θα παραθέσω όμως ένα σχόλιο που έκανα δύο post παρακάτω, όταν με ρώτησαν για τη συγκεκριμένη πρόσκληση:

"Με τα σούργελα (ειδικά όταν κηρήσσουν το μίσος) έχω ένα πρόβλημα: Αυτό είναι το παιχνίδι τους - γι αυτό και με ενοχλούν και οι δήθεν σατιρικές εκπομπές, που βασίζονται στη διακωμώδηση τους. Τελικά τους νομιμοποιούν. Δεν υποστηρίζω καμία απαγόρευση, αλλά θεωρώ οτι πρέπει να υπάρχει αυτοσυγκράτηση και να μην τους δίνεται βήμα ή τουλάχιστον όσο το δυνατόν λιγότερο.

Χαίρομαι βέβαια που το BBC δεν δέχεται υποδείξεις. Δεν ξέρω καλά τα του Εθνικού Μετώπου στη Βρετανία. Αλλά αν εμπίπτουν στον όρο "εγκληματική οργάνωση", όπως κάποιες αντίστοιχες αλλού κι εδώ, τότε νομίζω υπάρχει θέμα αν τους δίνει το λόγο. Άλλωστε, δεν πιστεύω στην "ισομερή" παρουσίαση όλων των απόψεων - δεν είναι ούτε δημοκρατικό πραγματικά και είναι πολλές φορές προσβλητικό ως "αντι-ανθρωπιστικό", που είναι υπέρτατη αξία. Προσεχώς θα ποστάρω επ' αυτού."

Προσθέτω και κάτι ακόμα: Η πρόσκληση του Griffin για μια φορά στο BBC, ίσως δεν είναι θέμα (δεν είναι "ισομερής" παρουσίαση απόψεων, με την έννοια της συχνότητας) - και αποτελεί το επιβεβλημένο "άλλοθι" της δημοκρατίας, δεδομένου οτι έχουν εκλέξει και ευρωβουλευτή. Οι διαρκείς τηλεοπτικές προσκλήσεις όμως στο "φαιό lifestyle" μπορεί να κάνουν μεγάλη ζημιά στο δημόσιο βίο μιας χώρας.

Υ.Γ. Ο Griffin αντιμετωπίζει "εσωτερικά" προβλήματα, καθώς του ζητούν να παραιτηθεί, μετά την εμφάνιση του στο BBC..



Οι φωτό είναι από τα www.thenorthernecho.co.uk, http://news.sky.com και http://embaixada-portugal-brasil.blogspot.com

To post συνοδεύεται από τη φωνή της Βραζιλιάνας Paula Morelenbaum.