Χημικά αντί επαγγελματισμού

Η εικόνα των παρατεταγμένων αστυνομικών στη Λεωφόρο Μεσογείων, για την υποδοχή της ξένης αντιπροσωπείας, επί Αντώνη Σαμαρά, ήταν αποκαρδιωτική. Κάθε μέτρο κι ένας αξιωματικός, κάθε μέτρο και μια άλλη στάση του σώματος. Με ή χωρίς πηλίκιο, χωρίς καμία πειθαρχία, αναμένοντας με βαριεστημάρα κάτι που εμφανώς δεν είχαν την ευσυνειδησία ούτε καν να παριστάνουν οτι πιστεύουν.

Η παρουσία είναι απολύτως σημαντική για τον ένστολο. Αν δεν το αντιλαμβάνεται σε μια σύγχρονη δημοκρατία, σημαίνει οτι τα πράγματα έχουν χαλαρώσει επικίνδυνα. Κι όμως, αυτή την εικόνα του χαβαλέ είναι που εισπράττει ο πολίτης: Μπορεί να δει έναν φρουρό με φραπέ ή τσιγάρο στο χέρι, να μιλάει ή να γράφει στο κινητό, να βαρυγκομάει να εξυπηρετήσει, να πειράζει τα κορίτσια. Πολλοί αστυνομικοί δεν ξέρουν να απευθυνθούν στον πολίτη, δεν ξέρουν να ντυθούν και να μιλήσουν στα δικαστήρια, δεν ξέρουν να κινηθούν με ευπρέπεια, σεβασμό και αυτοπεποίθηση.

Αυτό που είναι ασυγχώρητο όμως, πέρα από τη φυγοπονία, είναι η κουτοπόνηρη αντίληψη της αποφυγής ευθυνών. Μπορεί να είμαστε και η μόνη χώρα του πολιτισμένου κόσμου, όπου ο αστυνομικός, είτε για να έχει το ακαταλόγιστο είτε για να αποφύγει τα “μπλεξίματα”, αρνείται να φορέσει ή να δηλώσει τα διακριτικά του και συνεπώς και την ταυτότητα του - και αυτό γίνεται αποδεκτό, εδώ και πάρα πολλά χρόνια!

Είναι αυτή η μοναδική εικόνα της αστυνομίας; Φυσικά όχι. Υπάρχουν μονάδες όπου επικρατεί ο επαγγελματισμός, που ως συνήθως επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων και όχι σε κάποιου είδους σύστημα. Υπάρχουν ευγενείς και μορφωμένοι νέοι άνθρωποι, που θέλουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Υπάρχουν τομείς όπου το αστυνομικό έργο έχει εξαιρετικές επιδόσεις και επιτυχίες. Η ικανότητα όμως πνίγεται πολλές φορές στη συνολική ανεπάρκεια.

Οι λόγοι για την απογοητευτική εντύπωση είναι πολλοί: Η ανεπαρκής εκπαίδευση, η απουσία ευσυνειδησίας, οι συνολικές παθογένειες του δημοσίου και της πολιτικής μας ζωής, η αναξιοκρατία και ο κομματισμός, η δημοσιοϋπαλληλική κατρακύλα στην αντίληψη της πειθαρχίας και της σημασίας της αποστολής. Η αστυνομική βία και η διαφθορά δεν είναι φυσικά ελληνικά φαινόμενα. Ωστόσο, η ανατολίτικη κουτοπονηριά της “ζαρντινιέρας” δύσκολα γίνεται αποδεκτή σε ένα ευρωπαϊκό κράτος δικαίου. Και τα όσα πέρασε η χώρα, από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου και μετά, δείχνουν οτι μένουμε απελπιστικά πίσω.

Τα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων, τα φαινόμενα εντάθηκαν, με χειρότερο την εξάπλωση του ακροδεξιού θράσους και της φασιστικής νοοτροπίας. Η ανοιχτή υποστήριξη της Χρυσής Αυγής από μεγάλη μερίδα αστυνομικών αποτελεί όνειδος για μια σύγχρονη πολιτεία. Όταν φτάνουν, σύμφωνα με καταγγελίες, αστυνομικοί δόκιμοι να δηλώνουν ανοιχτά φασίστες που δεν υποχρεούνται να τηρούν τους νόμους, ενώ έχουν ταχθεί ακριβώς στην αποστολή της προάσπισης της νομιμότητας και της δημοκρατίας, το πράγμα είναι εξαιρετικά επικίνδυνο. Όταν η ηγεσία της αστυνομίας δίνει στη δημοσιότητα, πειραγμένες με photoshop, φωτογραφίες ξυλοδαρμένων κατηγορουμένων (δεν έχει σημασία για ποιό έγκλημα) και υποστηρίζει σοβαρά οτι πρόκειται για το αποτέλεσμα συμπλοκής, τότε έχει χαθεί κάθε αίσθηση σύγχρονης δημοκρατικής λειτουργίας.

Το δυσκολότερο κομμάτι να ελεγχθεί είναι συνήθως οι μονάδες καταστολής. Εκεί, μέσα στη δίνη των διαδηλώσεων και των ταραχών, η αυθαιρεσία και η θρασυδειλία γιγαντώνονται. Πολλές φορές, στη διάρκεια των τελευταίων ετών, μονάδες της λεγόμενης “αποκατάστασης της τάξης” έδιναν την εντύπωση οτι δρουν σαν συμμορίες μπράβων. Φορώντας πάντοτε την ελληνική σημαία φυσικά, λες και υπάρχει και άλλη αστυνομία στον ελλαδικό χώρο, μήπως και τους μπερδέψουμε…

Η ανεπάρκεια της αστυνομίας λάμπει πολλές φορές και στα πιο απλά: Ο τρoχονόμος μπορεί πολύ συχνά να επιδεινώνει, αντί να διευκολύνει την κίνηση. Η αστυνομικές διευθύνσεις κλείνουν ακόμα και κεντρικούς δρόμους, με παράταξη αστυνομικών λεωφορείων, “για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο”. Το οτι η Ηρώδου Αττικού είναι μονίμως κλειστή είναι ομολογία Κλουζώ για ένα σύγχρονο κράτος.

Οι εικόνες ψεκασμού των συνταξιούχων, ούτε πρωτόγνωρες είναι, ούτε αποκαλυπτικές. Τα χημικά είναι ο εύκολος τρόπος του ανεκπαίδευτου να αποφύγει τη σύγκρουση. Είναι η (αυτο)προστασία της αστυνομικής βίας και προχειρότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ “λούζεται” τώρα αυτά που κατήγγειλε λαϊκίστικα επί χρόνια, βαυκαλιζόμενος οτι η υπόθεση “δημοκρατική και επαγγελματική αστυνομία” είναι απλώς θέμα εντολής του εκάστοτε υπουργού.

Η βία όμως και ο αυταρχισμός, όταν καλλιεργούνται επί δεκαετίες, δεν ελέγχονται με εντολές. Η κυβέρνηση θερίζει ό,τι έσπειρε, ξεχνώντας φυσικά και εδώ το ευρωπαϊκό κεκτημένο, που με τόση λύσσα πολέμησε. Όταν λιντσάρονταν πολιτικά πρόσωπα, ήταν καλά για την εξυπηρέτηση της “αντιμνημονιακής φούσκας”. Τώρα ενοχλούν οι φρουροί προστασίας δημοσίων προσώπων.

Η αστυνομία, σε μια ευρωπαϊκή χώρα, δεν μπορεί να κινείται στο παραπλανητικό δίπολο “να τους κοιτάμε ή να τους δέρνουμε”. Οι δυνάμεις ασφαλείας οφείλουν να είναι σύγχρονες, εκπαιδευμένες, με υψηλό επαγγελματισμό, απαλλαγμένες κατά το δυνατόν από τη γραφειοκρατία. Να προλαβαίνουν, να σχεδιάζουν και να δρουν οργανωμένα. Να έχουν όλα τα μέσα στη διάθεση τους - κι όχι να τους λείπει το προσωπικό, τα καύσιμα και το χαρτί υγείας. Χωρίς “put the cot down” αξιωματικούς. Κάτι που απαιτεί πάρα πολλή και συστηματική δουλειά και που θυμίζει οτι ο σοβαρότερος πατριωτισμός είναι όχι ο εθνικισμός, αλλά ο εκσυγχρονισμός και η ισχυρή οικονομία.

Όχι για χάρη “του νόμου και της τάξης”, ούτε για χάρη “του λαού, που δεν πρέπει να τον χτυπάμε”. Αλλά για χάρη της υπεράσπισης του δημοσίου συμφέροντος έναντι της αυθαιρεσίας, για χάρη της τήρησης των κοινών κανόνων και της εύρυθμης λειτουργίας της οργανωμένης κοινωνίας. Για χάρη της πεμπτουσίας της δημοκρατίας, δηλαδή.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Η φωτό είναι του Screenhunter (6/12/14), τα σκίτσα του Ανδρέα Πετρουλάκη από το www.kathimerini.gr & το εξώφυλλο του δίσκου από το www.youtube.com

Το post συνοδεύεται από το "I Feel Love", του Γάλλου Hector Zazou.

Aegean: H κατάληξη μιας διαμάχης

Το εισιτήριο αυτό μου εστάλη αρχικά, ως ένας κωδικός, από την Κρήτη. Εγώ επέλεξα την Aegean, γιατί έχω υπάρξει πάρα πολλές φορές πελάτης της και την προτιμώ. Επειδή έσπασα το πόδι μου, ζήτησα να αλλάξει η ημερομηνία, για δυό μήνες αργότερα, κάτι που έγινε. Το mail που έλαβα, κατευθείαν από τα κεντρικά της επιχείρησης, είναι το παρακάτω. Όπως ίσως μπορείτε να δείτε (άλλωστε αυτό δεν αμφισβητήθηκε τελικά από την εταιρεία), δεν υπάρχει πουθενά αναφορά για “πολιτική της μίας αποσκευής”.

Δεν θα ανακινούσα καν το θέμα, αν δεν είχα αισθανθεί μπροστά στο γκισέ παγιδευμένος. Με τη μία από τις τρεις βαλίτσες (για δύο άτομα) να έχει ήδη φύγει στο διάδρομο, προσπαθούσα να καταλάβω τι μου έλεγε η κοπέλλα με το παγερό και αδιάφορο βλέμμα, που υποδήλωνε οτι έχω παραβιάσει ανεπίτρεπτα κάποιον κανόνα - κάτι που γενικά αποφεύγω και σιχαίνομαι στη ζωή μου. Η αίσθηση του εγκλωβισμού ήταν έντονη, καθώς δεν μπορούσα ούτε να αναβάλω την πτήση, ούτε να επιλέξω άλλον αερομεταφορέα, ούτε να αφήσω τα πράγματα μου, ούτε να αρνηθώ την εκβιαστική και υπερβολική (κατά την άποψη μου) χρέωση - τιμωρία των 20 ευρώ (κάποιος εκτίμησε το handling της επιπλέον βαλίτσας στο 0,5 ευρώ, σίγουρα πολύ πιο κοντά στο πραγματικό από το εικοσάευρο). Αισθάνθηκα οτι παραβιάζεται ο πυρήνας της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού, κάθε υγιής σχέση του καταναλωτή, που επιλέγει ελεύθερα ποιάς εταιρείας θα γίνει πελάτης, χωρίς αιφνιδιασμούς και εκ των υστέρων χρεώσεις.

Η συνέχεια μου προκάλεσε έκπληξη. Και άλλες φορές είχα ασχοληθεί σε αυτό το blog με θέματα προστασίας καταναλωτή, αλλά αυτό εδώ συγκέντρωσε έναν απρόσμενα μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Γιατί η πολιτική μιας αεροπορικής εταιρείας να αφορά περισσότερους από ότι οι τράπεζες ή η ΔΕΗ; Ίσως γιατί πολλοί χρήστες του ίντερνετ/αναγνώστες είναι “εξωχώριοι” ή ταξιδεύουν πολύ - και τους ενδιαφέρει άμεσα, είναι μέρος της ζωής τους.

Ίσως πάλι γιατί, με έντονο ύφος, βρέθηκα απέναντι σε μια πράγματι καλή αερογραμμή - και την ιδεολογική προσήλωση, που οδηγεί μέχρι και στην αντίληψη οτι η πολιτική μιας εταιρείας, εφόσον κοινοποιείται εντίμως, δεν επιδέχεται αντιρρήσεων στην ελεύθερη αγορά. Άμα θέλεις, τη διαλέγεις.

Είναι όμως έτσι; Ή μήπως η αντίληψη οτι η πολιτική μιας (ή πολλών εταιρειών ενός κλάδου) είναι “ιερή αγελάδα”, ξεχνάει οτι υπάρχουν καταναλωτικά δικαιώματα, υποχρέωση να μην ακολουθεί εναρμονισμένες πρακτικές, να μην υποκρύπτει κρυφές χρεώσεις - και άλλα τέτοια, που καθημερινά ελέγχονται από εποπτικές αρχές σε όλον τον κόσμο και καταδικάζονται σε δικαστήρια, παραδείγματος χάριν για τράπεζες και εταιρείες τηλεπικοινωνιών;

Και μήπως στην περίπτωση κάποιων “ευαίσθητων” υπηρεσιών, που τείνουν να γίνουν μονοπωλιακές, δεν ισχύει η δυνατότητα του καταναλωτή να επιλέξει ελεύθερα, μεταξύ πολλών ανταγωνιστικών εταιρειών; Τι γίνεται όταν υπάρχουν δύο μόνο εταιρείες στο χώρο - και αύριο ίσως μόνο μία;

Για την αναπόφευκτη αρρώστεια της κακοήθειας και των τρολαρισμάτων, που προσπαθούσαν να μου υποδείξουν οτι είναι έγκλημα καθοσιώσεως να μην ασχολείσαι όλη μέρα με τα "newsletter" των δεκάδων προμηθευτών, στις καθημερινές συναλλαγές (στο Ηράκλειο πήγα, δεν οργάνωσα ταξίδι στην Ανταρκτική) ή οτι πρέπει να αναζητάς από μόνος στα sites τι έχει αλλάξει από την τελευταία φορά που ταξίδεψες (όταν επί δεκαετίες ισχύει ένα συγκεκριμένο καθεστώς), είμαι πάντα αμφίθυμος: Να μην επιτρέψω την υποβάθμιση της συζήτησης και να τα σβήσω ή να τα δημοσιεύσω και να απαντήσω στο ίδιο ύφος. Συνήθως επιλέγω το δεύτερο, γιατί πιστεύω οτι αυτοί τελικά γελοιοποιούνται. Γι αυτό και δημοσιεύουν ανώνυμα, ούτε καν ένα ψευδώνυμο δεν επιλέγουν.

Από την άλλη, πολλοί συζητητές, προσπάθησαν καλοπροαίρετα και με πάθος (φιλελεύθερο αυτοί) να με μεταπείσουν, οτι η εταιρεία δεν έχει άδικο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Από τη συζήτηση, προέκυψε μια χαραμάδα γνώσης, το γιατί τελικά μπορεί οι εταιρείες να αλλάζουν πολιτική για τις αποσκευές - και αυτό να συμφέρει και τον πελάτη. Αυτό όμως που τόσο δύσκολα και αμφισβητούμενα βγήκε από τη συζήτηση αυτή, δείχνει πόσο έλλειμμα πειστικής ενημέρωσης υπάρχει από πλευράς εταιρειών, που οφείλουν να εξηγήσουν (κοπιωδώς θα έλεγα) γιατί ανατρέπουν καταναλωτικές συνήθειες/συναλλακτικά ήθη δεκαετιών: Από τη δεκαετία του ’70 που θυμάμαι, η χρέωση αποσκευών γινόταν μόνο για υπέρβαρο, ποτέ για αριθμό αποσκευών. Στο αεροπλάνο ανεβαίνει και ο λιγότερο "εφοδιασμένος" επιβάτης, δεν είναι προνόμιο μόνο του "κοσμοπολίτη" - πόσο είπαμε οτι είναι η διείσδυση του ίντερνετ στη χώρα;

Και μάλιστα, όπως προσπάθησα να εξηγήσω στη Διευθύντρια Εξυπηρέτησης Πελατών, Ειρήνη Χριστοφοράκη, το ζήτημα δεν αφορά τόσο πολύ, ούτε τους απολύτως "αρχάριους" επιβάτες, γιατί ζητούν ενδεχομένως βοήθεια και τα προσέχουν όλα, ούτε τους έμπειρους και τακτικούς, αλλά τους ενδιάμεσους, τη μεγάλη μάζα: Αυτούς, που ταξιδεύουν αραιά, αλλά σχετικά σταθερά στη ζωή τους, που έχουν σχετική εμπειρία, αλλά το αεροπλάνο δεν είναι "καθημερινότητα". Σε ένα πρόχειρο, προσωπικό "γκάλοπ", πάρα πολλοί δεν ήξεραν οτι οι εταιρείες χρεώνουν πια τη βαλίτσα με το κομμάτι. Και πολλοί, θα αργήσουν να ασχοληθούν και να το μάθουν, αν δεν ταξιδέψουν, δεν προσέξουν στη ρουτίνα τους τι γράφεται στα εισιτήρια ή δεν αποφασίσουν (τυχαία) να πάρουν και δεύτερη αποσκευή και βρεθούν προ εκπλήξεως στο γκισέ.

Το επιχειρείν δεν υπάρχει μόνο ως θεμελιώδες ατομικό δικαίωμα, υπάρχει και γιατί ενισχύει την ανάγκη μιας οργανωμένης κοινωνίας να βελτιώσει τις συνθήκες ζωής των ανθρώπων - και αυτό το λέω, ων σε όλη μου τη ζωή εταίρος στην οικογενειακή επιχείρηση. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, υπόκειται σε περιορισμούς που έχουν σχέση με το δημόσιο, άρα και το καταναλωτικό συμφέρον. Για να πείθουν οι εταιρείες οτι δικαιούνται να περιορίζουν κάποια δικαιώματα ή συνήθειες καταναλωτών, πρέπει να αντιτείνουν οτι προσφέρουν κάποια άλλα: Αν αυτά είναι ο ταχύτερος χρόνος εκφόρτωσης ή το φθηνότερο τελικά εισιτήριο, οφείλουν να εκσυγχρονίσουν την αγορά, αλλά και να φροντίσουν για μεταβατική περίοδο προσαρμογής και ενημέρωσης.

Αν αντιμετωπίζουν την υπόθεση με πρόστιμα (όπως η τροχαία, που όμως δίνει περίοδο “χάριτος” σε κάθε νέο μέτρο, αν και πρόκειται για την οδική ασφάλεια), τότε είναι ύποπτες για κερδοσκοπία ή “εύκολες λύσεις”. Εδώ δεν χωρούν συγκρίσεις με αλλαγές όπως η διακοπή του καπνίσματος (και αυτή σταδιακά έγινε, επί πολλά χρόνια) ή η εισαγωγή αυστηρών μέτρων ασφαλείας, όπως έγινε κατεπειγόντως μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Γι αυτές τις αποφάσεις συνεδρίασαν κοινοβούλια, εκδόθηκαν ευρωπαϊκές οδηγίες, άλλαξαν νόμοι και κανονισμοί, έγινε τεράστια προβολή στα μέσα ενημέρωσης διεθνώς. Αυτή είναι η διαφορά της πραγματικής πολιτικής, από την “πολιτική” των εταιρειών.

Αυτό που αρνούνται να καταλάβουν αρκετοί συνομιλητές που έσπευσαν να υπερασπιστούν την εταιρεία στο προηγούμενο ποστ, είναι οτι ο πολίτης/καταναλωτής δεν είναι υποχρεωμένος να σκέφτεται το συμφέρον της εταιρείας, αλλά το ευρύτερο δικό του. Το ίδιο (πρωτίστως) και η κάθε πολιτεία, όπως και η διεθνής κοινότητα.

Επίσης, σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις, όπου το εκλογικό σώμα είναι υπεύθυνο γιατί αναδεικνύει τον καπετάνιο και το πλήρωμα, στις εταιρείες δεν είμαστε εμείς, η κοινωνία, υπεύθυνοι για το κακό μάνατζμεντ ή την αδυναμία ορισμένων εταιρειών να αποφύγουν τη χρεοκοπία. Το συμφέρον κοινωνίας και εταιρείας σπάνια ταυτίζεται, μόνον όταν η δεύτερη ακολουθεί όλους τους κανόνες της υγιούς επιχειρηματικότητας και όσα άλλα εχει θεσπίσει η οργανωμένη κοινωνία. Έτσι τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι.

Το δέον λοιπόν μας ενδιαφέρει εδώ - και όχι η γνώση της αεροπορικής αγοράς. Ομολογώ οτι μου έκανε εντύπωση οτι εγώ που συνήθως επικρίνομαι οτι είμαι "ελιτιστής" και "κοσμοπολίτης", οτι προσάπτω στους πολίτες ευθύνες για τη διαμόρφωση της πολιτικής σε βαθμό “συλλογικής ενοχής”, ζητώ αυτοκριτική και θεωρώ πολύ σημαντική την προσωπική ευθύνη, για την τύχη όλων μας, βρέθηκα να επικρίνομαι γιατί “πήγα να βγάλω τις ευθύνες από πάνω μου”. Η διαφορά της πολιτικής από την “πολιτική” - και πάλι. Για την πολιτική είμαι υποχρεωμένος να είμαι όσο γίνεται ευρύτερα και πολυδιάστατα ενημερωμένος. Για την “πολιτική” της εταιρείας, όχι.

Πάντως, πάλι κάπου στη μέση αισθάνθηκα, άρα όχι και σε λάθος δρόμο. Με την κυρία Χριστοφοράκη, που επέδειξε ειλικρινές ενδιαφέρον να αντιληφθεί τι πήγε στραβά και να αναπληρώσει την απώλεια, είχαμε μια εκτεταμένη κουβέντα, όπου ο προβληματισμός μου έγινε κατ’ αρχήν δεκτός. Της εξήγησα οτι μέχρι τώρα προτιμούσα την Aegean για πολλούς λόγους που αρχίζουν από την ασφάλεια και τον ανταγωνισμό της, μέχρι την αισθητική της και το ότι δεν είναι low budget εταιρεία. Γι αυτό και ενοχλήθηκα σφόδρα, όταν αντιμετώπισα αυτή τη “νέα κατάσταση”, στο γκισέ.

Αυτό που επισήμανα κυρίως είναι οτι η νέα πολιτική (που έχει οφέλη και για τους επιβάτες, σύμφωνα με την ίδια) θα με έπειθε, αν επί αρκετό χρονικό διάστημα μηνών ή ετών, η εταιρεία προσπαθούσε να “εκπαιδεύσει” το κοινό της, αλλά χωρίς να εγείρεται καμία υποψία για κερδοσκοπία ή τιμωρητική πολιτική: Ένα συμβολικό αντίτιμο στο γκισέ για την επιπλέον βαλίτσα, συνοδευόμενο από ένα χαμόγελο και εξήγηση των νέων δεδομένων, θα βοηθούσε ώστε να διαδοθεί το μήνυμα, που με τις παραδοσιακές (αλλά ανεπαρκείς, όπως αποδεικνύεται) μεθόδους της κοινοποίησης με mail, newsletter και αναγραφή στο site δεν έχει φτάσει στο σύνολο του κοινού - και κατά τη γνώμη μου, θα αργήσει πολύ να φτάσει. Ταυτόχρονα, η αναλυτική τεκμηρίωση του γιατί η νέα πολιτική είναι πιο συμφέρουσα (και για τον πελάτη), θα έλυνε τις αντιρρήσεις στη μεταβατική περίοδο. Μου υποσχέθηκε οτι η άποψη μου θα καταγραφεί σοβαρά. Ιδού η τελική της απάντηση:



Αγαπητέ κύριε Δούκα,

Ήταν ιδιαίτερη χαρά να έχω μαζί σας αυτή την πραγματικά ενδιαφέρουσα συζήτηση κατά την οποία μου δόθηκε η ευκαιρία να σας μιλήσω για τη πολιτική μεταφοράς αποσκευών που εφαρμόζει η Aegean από πέρυσι το καλοκαίρι.

Όταν αποφασίσθηκε να προχωρήσουμε σ’ αυτή τη νέα πολιτική, φροντίσαμε να καλύψουμε όλα τα κανάλια επικοινωνίας με τους πελάτες μας, όπως και έγινε. Η νέα πολιτική επικοινωνήθηκε με λεπτομερή ενημέρωση προς τα Τουρ. Πρακτορεία , με newsletter μέσω e-mail προς τους επιβάτες μας, με ενημερωτικά φυλλάδια σε όλα τα αεροδρόμια (εσωτερικό – εξωτερικό), μέσω του site μας, μέσω του τηλεφωνικού μας κέντρου καθώς και μέσω του τμήματος εξυπηρέτησης επιβατών της Aegean και ειλικρινά λυπούμαστε αν οι προσπάθειες μας για διαφανή και άμεση ενημέρωση προς το επιβατικό μας κοινό, δεν στάθηκε επαρκής ώστε να ενημερωθούν όλοι οι πιθανοί πελάτες μας, μεταξύ των οποίων και εσείς.

Κύριε Δούκα, σας διαβεβαιώνουμε πως όλοι εμείς στην Aegean εργαζόμαστε καθημερινά ώστε να προσφέρουμε στο επιβατικό μας κοινό υπηρεσίες υψηλού επιπέδου. Tα σχόλια που δεχόμαστε μας βοηθάνε να γινόμαστε όλο και καλύτεροι, γεγονός που αποδεικνύεται από συνεχείς βραβεύσεις, όπως τα βραβεία που έχουμε πάρει τα 3 τελευταία χρόνια στο διαγωνισμό SKYTRAX, ο οποίος στηρίζεται αποκλειστικά στη γνώμη των επιβατών και στον οποίο συμμετέχουν 18 εκατομμύρια επιβάτες από όλο τον κόσμο.

Λυπούμαστε και πάλι για την όποια αναστάτωση προκλήθηκε και παραμένουμε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε επικοινωνία στο μέλλον.

Ειρήνη Χριστοφοράκη

Customer Relations Manager


Ελπίζω οτι αυτή διαμαρτυρία θα συμβάλει, έστω και στο ελάχιστο, στη συνειδητοποίηση που θα προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες στους πελάτες των (εδώ τουλάχιστον) εταιρειών. Οι αεροπορικές εταιρείες καταβάλλουν παραδοσιακά πολύ κόπο για το “χαμόγελο”, είναι άστοχο να υποσκάπτουν αυτή την προσπάθεια με μια άγαρμπη “πολιτική” στο γκισέ. Εξακολουθώ να πιστεύω οτι αν όλοι μας ήμασταν πολύ πιο ενεργοί σε θέματα καταναλωτικής διαμαρτυρίας, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα στην αγορά - και όσον αφορά την καταναλωτική μας συνείδηση.

To εξώφυλλο είναι από το www.itunes.apple.com

To post συνοδεύεται από το "And Her Tears Flowed Like Wine" από την ορχήστρα του Αμερικανού Stan Kenton, με τη φωνή της επίσης Αμερικανίδας Anita O'Day.

O εκβιασμός της Aegean

Προς: Τον Δ/ντα Σύμβουλο & το Διοικητικό Συμβούλιο της Aegean

Κοινοποίηση: Γενική Γραμματεία Καταναλωτή



Κύριοι,

Την Παρασκευή 26.4.13 έκανα το “λάθος” να εμφανιστώ στα γκισέ της εταιρείας σας, στο “Ελευθέριος Βενιζέλος”, μαζί με την παρέα μου, μεταφέροντας τρεις σχετικά μικρές βαλίτσες. Η πτήση μας για το Ηράκλειο Κρήτης, στις 9.55 π.μ., είχε οργανωθεί από προσκαλούντα στο νησί.

Χωρίς καμία αιτιολόγηση (και παρά το γεγονός οτι δεν ξεπερνούσαμε το διεθνές στάνταρντ των 20 κιλών/επιβάτη, εύλογο και γνωστό εδώ και πάρα πολλά χρόνια), η υπάλληλος σας επέμενε να μας χρεώσει την επιπλέον αποσκευή. Η μόνη της επιχειρηματολογία ήταν (όπως άλλωστε και στην αντίστοιχη σελίδα στο site σας, που επικαλείται μια νεφελώδη “απλοποίηση”), οτι πρόκειται για μια “νέα πολιτική”.

Στις αντιρρήσεις μου οτι η “πολιτική” αυτή δεν έχει καμία σχέση με τα μέχρι τώρα συναλλακτικά ήθη στον τομέα των αεροπορικών ταξιδιών και οτι έχει πάρει διαζύγιο με την (όποια) κοινή λογική, απάντηση δεν υπήρχε. Καμία άλλωστε υπάλληλος σας, τόσο στην Αθήνα, όσο και στο Ηράκλειο δεν είχε να προσφέρει κανενός είδους αιτιολόγηση του μέτρου.

Διημείφθη μάλιστα και ο εξής “σπαρταριστός” διάλογος: Στις διαμαρτυρίες μου οτι επιβάλλετε απροειδοποίητα μια πολιτική, που στόχο έχει μόνο να επιβαρύνει οικονομικά τον πελάτη, η υπάλληλος σας ανταπάντησε με το δήθεν επιχείρημα οτι “οι περισσότεροι πελάτες το ξέρουν”. “Από πού το ξέρουν;” “Από το ίντερντετ”. Λες και αν “το ξέρουν οι περισσότεροι”, αυτό αρκεί για να δικαιολογήσει την αφαίμαξη και των υπολοίπων.

Ήταν μάλιστα και ελαφρώς περιπαικτική, έως προσβλητική για τη νοημοσύνη μας, όταν μας κοίταξε ρωτώντας “τι θέλουμε να κάνουμε”, λες και είχαμε άλλη δυνατότητα από το να υποστούμε τον εκβιασμό σας, αφήνοντας τη μία βαλίτσα ή συγχωνεύοντας ξαφνικά δύο αποσκευές σε μία, όταν μάλιστα ήδη η πρώτη είχε φύγει στον κυλιόμενο διάδρομο.


Παρακαλώ μη μου απαντήσετε οτι και άλλες εταιρείες εφαρμόζουν την ίδια πολιτική. Ένα αναιτιολόγητο μέτρο δεν “ξεπλένεται” στη λογική, αν το εφαρμόζουν, ως εναρμονισμένη πρακτική, περισσότερες της μιας εταιρείας - ή και όλες. Εγώ εσάς εμπιστεύτηκα και από εσάς περιμένω εξυπηρέτηση και απάντηση.

Ούτε να μου απαντήσετε οτι όφειλα να είμαι ενημερωμένος. Προσωπικά δεν έκλεισα μόνος μου το εισιτήριο μου. Από που αντλείτε τη βεβαιότητα οτι όλοι οι πράκτορες ενημερώνουν τους πελάτες τους, ως ώφειλαν; Ή μήπως νομίζετε οτι ένας πολυάσχολος πελάτης σας περνάει το χρόνο του μελετώντας τα sites των αεροπορικών εταιρειών;

Εάν δεν το ήξερα εγώ, που είμαι πιο εξοικειωμένος με τη διαδικασία της πληροφόρησης, αλλά και με τη χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών, λόγω επαγγέλματος και σπουδών, ενώ έχω κάνει και ουκ ολίγα ταξίδια στη ζωή μου, πώς θα αμυνθεί στον εκβιασμό σας ο μέσος Έλληνας πολίτης, που δεν έχει, είτε λόγω ηλικίας, είτε λόγω μόρφωσης, είτε λόγω χρήσης αεροπλάνου με μικρή συχνότητα, τις παραπάνω ευκολίες;


Είναι προφανές οτι αποφασίσατε αυθαίρετα μια “νέα πολιτική”, αγνοώντας το λογικό. Και με τη βεβαιότητα οτι οι Έλληνες καταναλωτές σπανίως διαμαρτύρονται γραπτά, είπατε πολύ απλά “άσε μερικούς να διαμαρτυρηθούν στο γκισέ, στο τέλος θα πληρώσουν - κι εμείς τελικά θα επιβάλουμε αυτό που γουστάρουμε”...

Διότι είναι προφανές οτι αποφασίσατε να τιμωρήσετε όποιον υποψήφιο επιβάτη σας έχει μικρές βαλίτσες στη ντουλάπα του - και όχι μια μεγάλη. Γιατί δεν αποφασίζετε να χρεώνετε επιπλέον όποιον έχει μαζί του δύο μπουφάν, αντί ένα; Και αργότερα, γιατί όχι όσους έχουν βαλίτσες με σκληρό κέλυφος; Και του χρόνου, γιατί δεν αποφασίζετε να χρεώνετε επιπλέον όποιον επιβάτη δεν έχει ξανθά μαλλιά; Ποιό είναι το όριο στις διακρίσεις που κάνετε; Και ποιό είναι το όριο της αυθαιρεσίας σας;

Όσο δε για το κίνητρο της “πολιτικής” σας, είναι διάφανο οτι πρόκειται περί κερδοσκοπίας: Αν για το handling κάθε επιπλέον αποσκευής, σε μια ημίωρη πτήση εσωτερικού, χρεώνετε 20 (!!!) ευρώ, είτε προσπαθείτε να κάνετε ρεκόρ υπερτιμολόγησης υπηρεσιών είτε χρησιμοποιείτε εργάτες με πολλά μεταπτυχιακά, από τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, για να στοιχίζει τόσο πολύ το κάθε λεπτό τους...

Η “πολιτική” σας αυτή είναι για έναν παραπάνω λόγο ανεπίτρεπτη, όταν η χώρα διέρχεται μια τόσο σοβαρή και πολυετή οικονομική κρίση.

Σας ζητώ λοιπόν να ανακαλέσετε την αυθαίρετη αυτή “πολιτική” σας (εφόσον επιθυμείτε να συνεχίσετε να έχετε σοβαρούς πελάτες), να μου επιστρέψετε άμεσα (προφανώς για λόγους αρχής) τα 20 ευρώ που εκβιαστικά μου αποσπάσατε και να μου ζητήσετε έμπρακτα συγνώμη για την ταλαιπωρία και τον εκνευρισμό που μου προκαλέσατε.


Update: Ορισμένοι συνομιλητές αντιτείνουν τη "σύμβαση" μεταξύ εταιρείας και επιβάτη, όπως αυτή αναγράφεται στο εισιτήριο ή αλλού. Όπως όλοι γνωρίζουμε όμως, κυρίως από την εμπειρία μας με τράπεζες, εταιρείες τηλεπικοινωνίας και άλλες, πολλοί όροι των συμβάσεων κρίνονται τελικά καταχρηστικοί στα δικαστήρια. Ο καταναλωτής έχει πάντα το δικαίωμα να αμφισβητεί τέτοιους όρους, όταν ξεφεύγουν από την κοινή λογική και την εύλογη κοστολόγηση.



Update 2: H απάντηση της Aegean...


Αγαπητέ κύριε Δούκα,

H Aegean από τις 15 Ιουνίου 2012 έχει αναπροσαρμόσει τον κανονισμό μεταφοράς αποσκευών, υιοθετώντας την πολιτική η οποία ήδη εφαρμόζεται από όλες σχεδόν τις Διεθνείς αεροπορικές εταιρίες.Μέχρι τότε, το επίσημο επιτρεπόμενο βάρος αποσκευών ήταν 20 κιλά για κάθε επιβάτη και το υπέρβαρο χρεώνονταν βάσει επιπλέον κιλών. Από τις 15/6/2012 και μετά, οι επιβάτες δικαιούνται να μεταφέρουν ανάλογα με τη θέση που ταξιδεύουν μία ή δύο αποσκευές, ενώ το υπέρβαρο χρεώνεται όχι βάσει επιπλέον κιλών, αλλά ως επιπλέον τεμάχιο (αποσκευή) όπως αναφέρεται αναλυτικά στην επίσημη ιστοσελίδα μας http://el.aegeanair.com/hrisimes-plirofories/plirofories-aposkeuon/epitrepomena-oria-aposkeuonheiraposkeuon/. Με δεδομένο ότι η πρακτική των άλλων εταιριών είναι παρόμοια και ο ίδιος ο επιβάτης μπορεί να υπολογίσει ευκολότερα και ακριβέστερα το κόστος μεταφοράς επιπλέον αποσκευών πριν τo ταξίδι του, πιστεύουμε ότι η νέα πολιτική συμβάλει στην απλοποίηση της ταξιδιωτικής εμπειρίας.

Αξίζει δε να σημειωθεί ότι υπάρχει η δυνατότητα μέσω του website και του mobile site της Aegean, του τηλεφωνικού μας κέντρου αλλά και του ταξιδιωτικού γραφείου που έχει εκδοθεί το εισιτήριο 40% φθηνότερα από την αντίστοιχη χρέωση στο αεροδρόμιο.

Η νέα τιμολογιακή πολιτική, έχει επικοινωνηθεί εκτενέστατα από όλα τα σημεία επαφής με τους πελάτες μας.
Από την επίσημη ιστοσελίδα μας (www.aegeanair.com), από ενημερωτικά δελτία (newsletters) προς τους επιβάτες μας, προς όλα τα συνεργαζόμενα Ταξιδιωτικά Γραφεία, καθώς και προς όλους τους πιστούς μας πελάτες – μέλη της κάρτας Miles & Bonus. Από όλα τα αεροδρόμια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, με ειδικά ενημερωτικά φυλλάδια. Παράλληλα, τόσο το τηλεφωνικό μας κέντρο (24 ώρες κάθε μέρα) όσο και το Τμήμα Εξυπηρέτησης Επιβατών της Aegean παρέχουν πλήρη ενημέρωση στους επιβάτες μας.

Σε αυτό το σημείο , θα θέλαμε να επιβεβαιώσουμε πως το συγκεκριμένο εισιτήριο από Αθήνα προς Ηράκλειο στις 26.04.2013 με επιστροφή στις 28.04.2013, φαίνεται να το είχατε προμηθευτεί μέσω της ιστοσελίδας της Aegean, όπου αξίζει να αναφερθεί πως το επιτρεπόμενο όριο αποσκευών ανά επιβάτη εμφανίζεται ως πληροφορία σε όλα τα στάδια της κράτησης.

Τέλος, θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι η Aegean κατανοώντας την δύσκολη οικονομική κατάσταση της χώρας μας και σε ανταπόκριση των αναγκών των καταναλωτών έχει διαμορφώσει το μέσο ναύλο της στο εσωτερικό της χώρας σε επίπεδα 25% χαμηλότερα από εκείνα του 2009 παρά τις υψηλότερες τιμές καυσίμων που επικρατούν.

Eλπίζοντας τα παραπάνω να είναι αρκετά διευκρινιστικά , λυπούμαστε για την όποια αναστάτωση προκλήθηκε και παραμένουμε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε επικοινωνία χρειαστείτε στο μέλλον.

Με εκτίμηση,


Ειρήνη Χριστοφοράκη

Customer Relations Manager




Και η ανταπάντηση μου:

Όχι κυρία Χριστοφοράκη, ουδόλως ικανοποιητικά είναι αυτά που μου παραθέτετε.

Δεν απαντάτε επί της ουσίας σε κανένα από τα σημεία κριτικής, τα οποία σας προσάπτω, παραθέτετε απλώς την "πολιτική" σας. "Λυπάστε" τυπικά, αλλά έμπρακτα δεν λυπάστε καθόλου.

Δεν απαντάτε στο οτι η κράτηση μπορεί να μην έγινε από μένα - και έτσι δεν ενημερώθηκα. Το οτι εσείς προσπαθείτε να ενημερώσετε, για τη μονομερή αλλαγή των συναλλακτικών ηθών, δεν σημαίνει οτι ο σύγχρονος πολυάσχολος άνθρωπος θα ενημερωθεί - και αν όχι, να δεχθεί εκβιαστική υπερτιμολόγηση στο γκισέ, την οποία εκείνη την ώρα δεν μπορεί να αρνηθεί. Εάν το ήξερα, είναι προφανές οτι δεν θα ερχόμουν με τρεις, αλλά με δύο βαλίτσες. Η άγνοια νόμου τιμωρείται, όχι η άγνοια "πολιτικής" μιας εταιρείας. Το οτι με "τιμωρήσατε" που δεν το ήξερα είναι το πρώτο σας "φάουλ", μια καταχρηστική τακτική σας.

Κυρίως όμως, δεν απαντάτε στην ουσία του προβλήματος: Με ποιά λογική (και για λογαριασμό ποιάς εύλογης βελτίωσης του κοινού συμφέροντος), αποφασίζετε να μη μου επιτρέπετε να χωρίσω τα κιλά που δικαιούμαι να μεταφέρω στο αεροσκάφος, σε δύο αντί σε μία αποσκευή; Με την αυθαίρετη λογική σας, μεθαύριο μπορεί μπορεί να αποφασίσετε μονομερώς οτιδήποτε, χωρίς ο καταναλωτής που έχει ανάγκη τις υπηρεσίες σας να μπορεί να αμυνθεί στην επιβάρυνση - και στην επιπλέον υπερτιμολόγηση υπηρεσίας, που θα του επιβάλετε και ισοδυναμεί με παραπλανητική χρέωση.

Σε κάθε περίπτωση, εφόσον προέκυψε τέτοιο πρόβλημα, θα έπρεπε άμεσα να υποχωρήσετε - και να προσπαθήσετε (το λιγότερο) να με αποζημιώσετε. Αν δεν το αντιλαμβάνεστε, λυπάμαι και εκπλήσσομαι. Στο μέλλον θα αποφύγω να χρησιμοποιήσω τις υπηρεσίες σας - και διατηρώ κάθε δικαίωμα να σας καταγγέλω, ως καταναλωτής.

Η φωτό είναι από το www.fernbyfilms.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Tem Que Valer", των Βραζιλιάνων Kaleidoskopio

Στη χώρα της βεβαιότητας...

Διαβάζω τις εξηγήσεις που δίνει ο πρώην υπουργός Γιώργος Παπακωνσταντίνου, για το αν η Ελλάδα είχε άλλη επιλογή, όταν ξέσπασε η κρίση. Για κάποιους μπορεί να είναι πειστικές, για κάποιους όχι. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ οτι χρειάζεται να ξέρει κανείς πολύ καλά τα οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, για να αποφανθεί - και φυσικά, να μην ξεχνάει πώς φτάσαμε να έχουμε 24 δισ. έλλειμμα. Το ίδιο ισχύει και με πολλές άλλες πλευρές των χειρισμών που έγιναν, τα τελευταία χρόνια.

Όσο κι αν επιθυμεί να ακούσει ή να συζητήσει ένας (καλοπροαίρετος) παρατηρητής, τόσο θα βρεθεί απέναντι σε ένα μπλοκ ανθρώπων και πολιτικών σχηματισμών, γεμάτων βεβαιότητες. Η Μέρκελ, ο Παπανδρέου, οι προδότες, τοκογλύφοι, τα “τσιράκια”, η χούντα, όλα αποτελούν μέρος της ίδια φανατικής αντιπαράθεσης: Όσο πιο λίγα ξέρει κανείς, τόσο πιο σίγουρος είναι για την πραγματικότητα.

Αναριωτέμαι πού τη βρίσκουν τόση βεβαιότητα, όσοι επιχειρούν να διαμορφώσουν το δημόσιο διάλογο, συμπεριλαμβανομένων και των πάσης φύσεως πολιτών που σχολιάζουν π.χ. στο διαδίκτυο. Κι αν τα κόμματα το κάνουν για να “διατηρήσουν το μαγαζάκι” τους, αυτό γίνεται γιατί στην ουσία, αυτά θέλουν να ακούσουν τα αυτιά της συγκεκριμένης “πελατείας”, του “κομματιού της αγοράς” που διαμορφώνουν.

Στη χώρα του φανατισμού και της καφενειακής βεβαιότητας λοιπόν, ολόκληρη Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Συντακτών προτρέπει τα μέλη της “να μην καλύψουν την επίσκεψη της Γερμανίδας”, γιατί “θα ήταν κόντρα στο λαϊκό αίσθημα”, λες και η ειδησεογραφία καλύπτεται κατά τη βούληση του καθενός. Ακριβώς όπως εκείνη η ανεκδιήγητη απόφαση της κάποτε ιδιοκτήτριας της “Ελευθεροτυπίας”, να απαγορεύσει την παραμικρή αναφορά στην αποκάλυψη μια γιάφκας τρομοκρατών στην Κυψέλη, από την αστυνομία.

Στη χώρα της μπουρδολογικής βεβαιότητας, πολιτικός αρχηγός βγαίνει και ισχυρίζεται οτι “η απαγόρευση των διαδηλώσεων” έγινε για να αποτραπεί η συγκέντρωση του δικού του κόμματος. Και κανείς δεν θυμάται οτι όταν ο Δήμαρχος της Αθήνας επαναλάμβανε μονότονα οτι χρειάζεται επειγόντως να αντικατασταθεί το χουντικό διάταγμα για τις συγκεντρώσεις (γιατί κανείς δεν τόλμησε από τη μεταπολίτευση και μετά να υλοποιήσει νομοθετικά τις συνταγματικές επιταγές), προτείνοντας τη δική του ρύθμιση, όλοι έπεσαν να τον φάνε, γιατί κανείς στην (εκάστοτε) αντιπολίτευση δεν θέλει περιορισμό και ευθύνη για τις διαδηλώσεις. Κι έτσι ξαφνικά, ζούμε άλλη μια “χούντα”...

Στη χώρα της θυμικής βεβαιότητας, η Αυγή φιλοξενεί ένα άρθρο με χυδαία υπονοούμενα κατά του Γρηγόρη Ψαριανού. Και πολλοί από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ συμφωνούν, καθώς ανακάλυψαν, μετά από τόσα χρόνια μαζί, οτι ο πρώην σύντροφος τους είναι ξαφνικά “τραμπούκος” και “φασίστας” (παλαιότερα δεν ήταν). Και κανείς δεν σκέφτεται οτι ακόμα κι έτσι να είναι, μια εφημερίδα με την αριστερή παράδοση της Αυγής δεν είναι καφενείο - και οφείλει να αρκείται αυστηρά στην ουσιαστική πολιτική κριτική.

Στη χώρα της επαναστατικής βεβαιότητας, όλα στην υπόθεση “ελληνική κρίση” είναι άσπρο-μαύρο. Οι πολιτικές είναι “νεοφιλελεύθερες” (με τόσους φόρους), τα μνημόνια οφείλονται μόνο στους εκβιασμούς των άλλων (και επ’ ουδενί στις δικές μας ολιγωρίες), η διαπραγμάτευση θα έπρεπε “να είναι καλύτερη” (από ποιούς “καλύτερους” διαπραγματευτές παραμένει άγνωστο), όσοι υποστηρίζουν άλλη άποψη είναι “παπαγαλάκια”. Ουδείς προβληματίζεται από το γεγονός οτι όσο πιο “αντιμνημονιακός” ήταν ένας πολιτικός σχηματισμός στην αντιπολίτευση, με τόσο μεγαλύτερη θέρμη αναγκάστηκε να υιοθετήσει σκληρά μέτρα. Και αυτό δεν γίνεται μάθημα, ούτε για επίδοξους κυβερνήτες, που ενδεχομένως θα αναγκαστούν να κάνουν τη μεγαλύτερη κωλοτούμπα της ιστορίας.

Και μέσα σε όλα, σπεύδει να κάνει (υβριστική) κριτική και το φασιστικό μόρφωμα, κατά το “βάζει η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες” - της προσκολλήσεως πάντοτε στο “αντιμνημονιακό καφενείο”. Και ουδείς προβληματίζεται μήπως πρέπει να χαμηλώσουν οι τόνοι, για να μην παίξουμε το παιχνίδι όσων επιθυμούν να εκτραπεί τελείως το δημοκρατικό οικοδόμημα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, όλοι αυτοί που εκφράζονται με τόσο αποτροπιασμό, φανατισμό και βεβαιότητα, δεν σκέφτονται οτι υπάρχουν και άλλοι πολίτες αυτής της χώρας, που έχουν αμφιβολίες, που είναι επιφυλακτικοί, που προσπαθούν να καταλάβουν; Δεν υπάρχουν άλλες ιδεολογικές θεωρήσεις και πολιτικές απόψεις; Δεν χρειάζεται να γίνει εκτεταμένος διάλογος σε αυτή τη χώρα - και όχι ένας “εμφυλιοπολεμικός” διαχωρισμός, ανάμεσα σε “μνημονιακούς” και “αντιμνημονιακούς”; Δεν πρέπει να οδηγηθούμε στη σύνθεση - κι όχι στην τυφλή αντιπαράθεση;

Η ποιότητα του πολιτικού διαλόγου έχει τεράστια σημασία για την εξέλιξη της πορείας μας. Σε όλες τις χώρες, ο προεκλογικός λόγος απέχει από τον ρεαλιστικό, μετεκλογικό. Μόνο που σε εμάς, το χάσμα υπήρξε τεράστιο. Αντί να μας προβληματίσει οτι όλο το πολιτικό σύστημα σύρθηκε προεκλογικά σε μια απολύτως μη ρεαλιστική “αντιμνημονιακή ρητορεία”, η χώρα της βεβαιότητας πέφτει από τα σύννεφα, δίνοντας την ερμηνεία οτι “ξαφνικά κάναμε στροφή 180 μοιρών, υπό την πίεση των εταίρων”, λες και είχαμε εκτιμήσει ποτέ σωστά τις δυνατότητες μας, χωρίς φαντασιακούς στόχους και μαξιμαλισμούς. Κι ετοιμάζεται και πάλι να αντιμετωπίσει τα πράγματα, με λάθος τρόπο...

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice.

Η φωτό είναι από το www.tovima.gr και το εξώφυλλο από το www.metrocity.gr

To post συνοδεύεται από το εξαιρετικό "Ίσως", του Νίκου Πορτοκάλογλου.

Οι παρελάσεις της μιζέριας

Οι παρελάσεις είχαν πάντα κάτι θλιβερό, στα μάτια μου. Ο συνδυασμός εθνικισμού, ορθοδοξίας και στρατιωτικής αισθητικής δεν μου ταίριαξε ποτέ στην εικόνα που θα έπρεπε να έχει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία, με όλες τις ελλείψεις και τα λάθη της.


H αναζήτηση μιας κοινής ταυτότητας, με βάση τη σημαία κι όχι τις αρχές και τις αξίες, είναι έξω από τα οράματα του προοδευτικού και κοσμοπολίτη σύγχρονου Ευρωπαίου - και μόνο στον γεμάτο νόστο ομογενή μπορεί να δικαιολογηθεί, ακόμα κι όταν ξεχειλίζει το κιτς. Κι αν η λογική της παρατεταγμένης πειθαρχίας έχει κάποιο νόημα μέσα στις ίδιες τις ένοπλες δυνάμεις (έστω για να “συνετίσει” και “εντάξει” τον όποιο μικρονοϊκό μπορεί να τις στελεχώνει, ηθελημένα ή όχι), στην επαφή με την κοινωνία, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, αν θέλουμε να μιλάμε για πολίτες κι όχι για “υπηκόους της Φρειδερίκης”.

Το να καμαρώνουν οι γονείς τα βλαστάρια τους (και οι άντρες τις έφηβες με τις μίνι φούστες, ανεξαρτήτως του αν είναι εμφανίσιμες ή όχι) μπορεί να έχει για κάποιους την πλάκα του, αλλά δεν εξυπηρετεί τίποτα απολύτως, παρά τη διαμόρφωση μιας κοινωνικής συνείδησης βασισμένης στην "εθνική ανωτερότητα" και στις “αρετές των αρχαίων ημών προγόνων”, παραβλέποντας οτι τις καταπατούμε ασύστολα, με περισσή άγνοια ή κουτοπονηριά. Εύκολα βεβαίως, η λάθος εδρασμένη αυτή “περηφάνεια” εκτρέπεται στο “δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ” - ο απαράδεκτος ρατσισμός που επιδείχθηκε στην περίπτωση του Οδυσσέα Τσενάι και πολλών άλλων, δεν είναι δα και τόσο μακρινός στη μνήμη μας...

Τα τελευταία δύο χρόνια, οι παρελάσεις είναι ακόμα πιο θλιβερές. Όχι μόνο γιατί εμφιλοχωρούν σε αυτές οι κάθε είδους μειοψηφικές διεκδικήσεις και στενόμυαλοι λαϊκισμοί, αλλά και γιατί εμπεδώνεται μια τακτική τραμπουκισμού, επί παντός επιστητού, με το "μπάχαλο" στην πρώτη γραμμή. Αν έχει δικαίωμα ο καθένας να προσδώσει στην εθνική επέτειο το δικό του “σύγχρονο νόημα” (κατά του μνημονίου ή των πολιτικών), γιατί δεν έχει καθείς το δικαίωμα να διαδηλώσει, παραλλήλως με την παρέλαση, το δικό του συνδικαλιστικό ή άλλο αίτημα, για παράδειγμα υπέρ ή κατά της απελευθέρωσης των ταξί;

Το θέαμα ενός (ανάπηρου ή μη) μαθητή που μουτζώνει τους επισήμους, ενστερνιζόμενος ή παρασυρόμενος από την εύκολη αποδοκιμασία των ημερών, είναι κάτι παραπάνω από αντιαισθητικό - αν αισθάνεται έτσι, ας μην παρελάσει, στο κάτω-κάτω. Η προσπάθεια δε να διαφυλαχθεί, πάση θυσία, η παρέλαση μπροστα στους επισήμους, ακόμα και με υπερβολικά μέτρα αστυνόμευσης, είναι απωθητική, όσο είναι υποκριτική και η αναγωγή της σε "εκτροπή".

Η αποδόμηση της διαδικασίας της παρέλασης, από τους ίδιους τους παραλήπτες της, ίσως είναι μια ευχάριστη εξέλιξη - μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να καταργηθεί η δαπανηρή αυτή συνήθεια της συντηρητικής χειραγώγησης. Και είναι απίστευτα λυπηρό (όσο και ενδεικτικό), το πώς φωνές της κοινοβουλευτικής και μη αριστεράς, σε πλήρη σύμπνοια με τις δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις του λαϊκισμού, επιμένουν ξαφνικά στο νόημα και στη διατήρηση της άκρως συντηρητικής τελετής, γιατί υπηρετεί τις ανάγκες της “επαναστατικότητας” και την “ελεύθερης έκφρασης του λαού”...

Για λόγους λοιπόν οικονομίας σε μια κρίσιμη καμπή, σεβασμού στους νεκρούς της ανεξαρτησίας ή του αντιφασιστικού αγώνα και απομάκρυνσης από τη στρατοκρατική αισθητική, όπως πολύ εύστοχα προτείνει ο Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ας τολμήσουμε. Και ας βρούμε μια άλλη, πολύ πιο αξιοπρεπή διαδικασία, να αποδώσουμε φόρο τιμής, στη μνήμη όσων συνέβαλαν στο να γίνουμε ή να παραμείνουμε ένα ελεύθερο κράτος - κι όχι μια αμυντική κατά του τραμπουκισμού πολιτεία...










Η φωτό είναι από το www.neolaia.gr και το εξώφυλλο από το www.musiquecafe.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το άκρως "στρατιωτικό""La Belle Nation", από την Αυστριακή Zeebee.

Η ερήμωση του κέντρου και οι διαδηλώσεις

Αντιγράφω από εδώ:


Με ικανοποίηση ακούσαμε την έκφραση αποφασιστικότητας του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη, για σχέδιο δράσης κατά της εγκληματικότητας και των κυκλωμάτων ναρκωτικών, εκμετάλλευσης μεταναστών, παρεμπορίου, πορνείας που λυμαίνονται το κέντρο της Αθήνας. Επισημαίνουμε ωστόσο και πάλι οτι το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό και δεν αντιμετωπίζεται μόνο με αστυνομικά μέτρα. Η μικρή διάρκεια της παρούσας κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την ολιγωρία που έχει επιδειχθεί εδώ και χρόνια, δεν μας επιτρέπει να αισιοδοξούμε για την ύπαρξη και τη διάρκεια των όποιων αποτελεσμάτων.


Από την άλλη, ακούσαμε με λύπη μας, τον σύμβουλο του κυρίου Σαμαρά, Ανδρέα Ψυχάρη να εισηγείται την απομάκρυνση και άλλων δημοσίων λειτουργιών, με κορυφαία αυτή της Βουλής, από το κέντρο της Αθήνας, ώστε να εκτονωθεί το πρόβλημα με τους βανδαλισμούς και τις καταστροφές, που προκαλούνται με αφορμή τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στην πλατεία Συντάγματος. Πιστεύουμε οτι το ακριβώς αντίθετο πρέπει να συμβεί, δηλαδή να επιστρέψουν ή να προστεθούν και άλλες δημόσιες λειτουργίες στο δοκιμαζόμενο κέντρο και να δοθούν σοβαρά κίνητρα ώστε να εγκατασταθούν ξανά γραφεία, επιχειρήσεις και κάτοικοι. Το πρόβλημα είναι πια η ερήμωση του κέντρου, λόγω υποβάθμισης, οικονομικής κρίσης και διαδηλώσεων - και αυτό πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Η υπόθεση της ελεύθερης έκφρασης των πολιτών, μέσω συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας, πρέπει να αντιμετωπιστεί με σεβασμό όλων των δικαιωμάτων, αλλά και σεβασμό του ίδιου του χώρου, στην καρδιά της πόλης. Με αυτοσυγκράτηση των συδικαλιστικών οργανώσεων και άλλων κοινωνικών ομάδων. Με ρυθμίσεις, που δεν θα επιτρέπουν την σχεδόν καθημερινή κατάχρηση του ιστορικού κέντρου, με σχέδιο και βούληση από μια επαγγελματική και συγχρόνως δημοκρατική αστυνομία - και με την κοινωνική συμφωνία οτι το κέντρο της πόλης και της τουριστικής Ελλάδας πρέπει, πάση θυσία, να διαφυλαχθεί. Αποτελεί χρέος όλων προς την ιστορία, τον πολιτισμό, αλλά και την ευημερία του κοινωνικού συνόλου, μέσω της πολυπόθητης οικονομικής ανάκαμψης και ανάπτυξης.

Κανέναν πληττόμενο οικονομικά πολίτη δεν ανακουφίζει η καταστροφή του κέντρου. Αντιθέτως, η προσπάθεια αναβάθμισης του, μόνο επωφελής μπορεί να είναι για όλους.


Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου









H φωτό είναι από το www.theatlantic.com και το εξώφυλλο από το www.musicstack.com

Το post συνοδεύεται από το "Washington Square" του 1963, των Αμερικανών Village Stompers.

Τι έγινε χθες στην ΕΡΤ

Γράφω μόνο όσα ξέρω - και όσο μπορώ πιο αχρωμάτιστα, σα να τα έλεγα σε δικαστήριο. Στην ΕΡΤ έφτασα λίγο πριν τις 8, η πύλη ήταν μισόκλειστη και υπήρχε ένα περιπολικό. ΜΑΤ δεν είδα πουθενά. Αργότερα έμαθα οτι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί, γνωρίζοντας οτι η Άννα Διαμαντοπούλου ήταν προσκεκλημένη του Γιάννη Πολίτη, στην εκπομπή “Προσκήνιο”, που μεταδίδεται μετά το κεντρικό δελτίο της ΝΕΤ, λίγο μετά τις 22.00, θα της “έστηναν καραούλι”, για να διαμαρτυρηθούν. Φαντάστηκα στην είσοδο. Αργότερα έμαθα επίσης οτι η υπουργός Παιδείας, ειδοποιημένη ή για άλλους λόγους που δεν ξέρω, ήρθε να μαγνητοσκοπήσει την εκπομπή πιο νωρίς. Χαρακτηριστικά μου είπαν οτι κατά τις 8.15 ήταν στο μακιγιάζ.

Μεταξύ 9.15 και 9.30 (αν θυμάμαι καλά), πήγα προς το μπαρ (κυλικείο καλύτερα). Για όποιον ξέρει το κτήριο, αυτό είναι στο κέντρο της μπροστινής πτέρυγας, στον 1ο όροφο - στον ίδιο όροφο είναι και τα περισσότερα στούντιο, μοντάζ και γραφεία της ενημέρωσης. Ξαφνικά βλέπω ΜΑΤ, είναι όλοι πολύ ψηλοί, πάνω από 1.90. Στέκονται μπροστά στην είσοδο του control (το στούντιο απ’ όπου γίνεται ο έλεγχος του δελτίου ειδήσεων). Από την πτέρυγα του ραδιοφώνου (άρα μπήκαν από το πλάι του κτηρίου), βλέπω να έρχεται μια ομάδα 30-40 ατόμων, με ένα πανώ και με γοργό βήμα - προφανώς τα ΜΑΤ, που ήταν έξω στην αυλή, δεν κατάφεραν να τους αποτρέψουν από το να μπούνε στο κτήριο και μπήκαν και αυτοί μέσα. Η ομάδα περνάει μέσα από το κυλικείο και πέφτει πάνω στο “τείχος” των ΜΑΤ. Κάποιοι συνάδελφοι προσπαθούν να περάσουν από το μπλόκο και διαπληκτίζονται, γενικώς. Η βασική δίοδος για την τροφοδοσία του control με θέματα έχει μπλοκάρει και οι εργαζόμενοι μέσα σε αυτό έχουν κλείσει την πόρτα. Οι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί (φωνάζουν την ιδιότητα τους) λένε οτι θέλουν να πάνε στο στούντιο και φωνάζουν “Λαέ μη σκύβεις το κεφάλι κλπ.” Κάποιος από αυτούς έχει κάμερα και τραβάει συνέχεια.

Μετά από λίγο, φεύγω για να γυρίσω στην αίθουσα σύνταξης και να συνεχίσω την προετοιμασία του δελτίου. Βγαίνω ξανά στο διάδρομο, γιατί έρχονται συνάδελφοι πολύ ταραγμένοι και λένε οτι πέφτει ξύλο. Πάω αυτή τη φορά από πίσω από το μπλοκ των ΜΑΤ, αλλά στην ουσία δεν βλέπω, ακούω απλώς το βρισίδι και τις φωνές των εκπαιδευτικών. Συνάδελφοι μου μεταφέρουν οτι οι εκπαιδευτικοί προσπάθησαν να κάνουν “ντου”, να διασπάσουν τον κλοιό των ΜΑΤ και αυτοί απάντησαν με κλομπ. Το ξύλο έχει τελειώσει, δεν ξέρω πόσο διήρκεσε, ούτε από ποιόν (και αν) πήρε τέτοια εντολή ο επεικεφαλής τους. Άλλοι συνάδελφοι μου μεταφέρουν οτι οι εκπαιδευτικοί “τα ΄σπασαν” σε αντίδραση, αλλά αργότερα που περνάω από το σημείο δεν βλέπω παρά ένα σπασμένο τζάμι. Ίσως κάποια άλλα, τραπέζια και λοιπά, μαζεύτηκαν εύκολα.

Εν τω μεταξύ όμως (μαθαίνω από συναδέλφους), κάποιοι έχουν ανακαλύψει ένα πέρασμα προς το πλατώ της ΝΕΤ, εκεί που βρίσκεται η Μαρία Χούκλη και λέει δελτίο, προς το τέλος του - η ώρα είναι πια περίπου δέκα παρά τέταρτο. Μπουκάρουν μέσα, η ροή είναι ειδοποιημένη και “τραβάει” το σήμα πάνω της. Το δελτίο διακόπτεται. Από διηγήσεις άλλων μαθαίνω οτι η ατμόσφαιρα στην αρχή είναι τεταμένη, μετά τα πράγματα καλμάρουν, σιγά-σιγά το στούντιο γεμίζει από εργαζόμενους και μέλη της διοίκησης της ΕΡΤ. Γίνονται διαπραγματεύσεις.

Στην αίθουσα σύνταξης έρχεται ο Γιάννης Πολίτης, που έχει τελειώσει ανενόχλητος τη μαγνητοσκόπηση της εκπομπής, καθώς οι εκπαιδευτικοί δεν έφτασαν ποτέ εκεί. Η Διαμαντοπούλου έχει φυγαδευθεί από μία από τις πολλές πίσω πόρτες του κτηρίου. Όσο περνάει η ώρα, από τις 22.00 και μετά, συνειδητοποιούμε οτι η εκπομπή δεν θα βγει στον αέρα - τουλάχιστον προς το παρόν. Τελικά έπαιξε πολύ αργότερα, παράλληλα με το δελτίο της ΕΤ-1.

Εκ των υστέρων, μαθαίνω από έγκυρη πηγή οτι προτάθηκε στους εκπαιδευτικούς να τους παραχωρηθεί μια ώρα στην (αυριανή) πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ, ώστε να παρουσιάσουν τα αιτήματα τους και να γίνει διάλογος. Δηλώνουν οτι δεν εμπιστεύονται τις δεσμεύσεις της ΕΡΤ και τους αντιτείνεται “ωραία, θα κάτσουμε όλοι εδώ ως το πρωί, για να είστε βέβαιοι οτι δεν θα σας ξεγελάσουμε”. Τελικά προκρίνεται η λύση να μαγνητοσκοπηθεί μια δήλωση τους και να μεταδοθεί από το επόμενο δελτίο ειδήσεων, που είναι αυτό που παρουσιάζω εγώ, στις 23.00 από την ΕΤ-1.

Είμαι στην ώρα μου στο στούντιο, αλλά η έναρξη του δελτίου καθυστερεί. Τελικά στις 23.17 βγαίνουμε στον αέρα και αρχίζω το δελτίο με μια ανακοίνωση της διοίκησης της ΕΡΤ, που (επιγραμματικά) λέει οτι αν και διαφωνεί με τη βίαιη εισβολή στο στούντιο δίνει βήμα στη διαμαρτυρία των εκπαιδευτικών, ώστε να εκτονωθεί η κατάσταση. Στη συνέχεια, το δελτίο παίρνει την κανονική του μορφή (χωρίς τίτλους βεβαίως) και στη διάρκεια του με ενημερώνουν οτι συγκεντρώνεται κόσμος έξω από την πύλη της ΕΡΤ - και οτι κανείς δεν μπορεί να βγεί.

Το δελτίο τελειώνει στις 12 και δέκα περίπου και βγαίνοντας έξω μαθαίνω οτι η είδηση συζητείται σε διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές. Οι εκπαιδευτικοί έχουν φύγει, αφού έκαναν πορεία στη Μεσογείων. Η ΕΡΤ είναι ανάστατη, διοίκηση, διευθυντές και συνδικαλιστές είναι ακόμα εκεί. Φεύγω λίγο πριν τη μία.



H παρουσίαση από το www.tvxs.gr μαζί με βίντεο

Η παρουσίαση από το www.ert.gr και η ανακοίνωση της ΕΡΤ Α.Ε.

"Update": Μέχρι το BBC έφτασε η χάρη μας, που μάλλον μπέρδεψε τη Χούκλη με τη Διαμαντοπούλου...









Το εξώφυλλο του soundtrack της ταινίας "Good Night And Good Luck" είναι από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από τη φωνή της Αμερικανίδας Dianne Reeves στο εύγλωττο "TV Is The Thing This Year", από το soundtrack αυτό.

Οι "γαρίδες" και το "γκέτο των άλλων"

Aπό την ώρα που είδα αυτό το έργο, δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Το District 9 δεν είναι απλώς μια ταινία επιστημονικής φαντασίας. Είναι μια αλληγορία, που εκτυλίσσεται (όλως τυχαίως) στο Γιοχάνεσμπουργκ, κάποτε πρωτεύουσα του χειρότερου ρατσιστικού καθεστώτος, του άπαρτχαϊντ.


Με ένα-δυό εκατομύρια πρόσφυγες, που όμως δεν είναι καν άνθρωποι - είναι εξωγήινοι, που (μοιάζουν και) αποκαλούνται “γαρίδες”. Που έχουν νοημοσύνη, όχι (απαραίτητα) εχθρικές διαθέσεις, ανώτερη τεχνολογία - κι ένα χαλασμένο διαστημόπλοιο, που κανείς δεν ξέρει πώς “ξέπεσε” στα μέρη μας. Που το ανθρώπινο είδος τους “φιλοξενεί” σ’ ένα γκέτο, την “περιοχή 9”, σε άθλιες συνθήκες - ενώ η πλειονότητα των κατοίκων της Νοτίου Αφρικής (άσπροι και μαύροι - τι ειρωνεία!) τους ζητούν επιτακτικά να φύγουν. Που τους ταίζει με γατοτροφές, για να τους κρατάει ήσυχους. Που επιτρέπει, στην άθλια παραγκούπολη που έχει φτιαχτεί, να δρουν συμμορίες “προληπτικών” Αφρικανών, που εμπορεύονται τρόφιμα και όπλα.

Που έχει αναθέσει όλη την επιτήρηση της κατάστασης σε μια ιδιωτική (τι περίεργο) πολυεθνική, τον δεύτερο μεγαλύτερο κατασκευαστή όπλων στον κόσμο - και στους μισθοφόρους της. Που εφαρμόζει απάνθρωπες τακτικές βίας, με προκάλυμμα μια αυθαίρετη “νομιμότητα”. Και που ως στόχο έχει, να αποκωδικοποιήσει το DNA των ξένων, ώστε να μπορέσει να αντιγράψει την πολεμική τους τεχνολογία, που λειτουργεί μόνο στα χέρια των ίδιων...

Ευφυές. Όχι μόνο γιατί έχει μια μελλοντολογική σύλληψη, διαφορετική από τα στερεότυπα της “επαφής” με άλλους πολιτισμούς. Αλλά κυρίως, γιατί καταγράφει, με τον πιο σκληρό και ρεαλιστικό τρόπο, το πώς είναι να αγνοείς το “πετσί του άλλου” - και τελικά να αναγκάζεσαι να μπεις μέσα σε αυτό. Αυτό παθαίνει και ο αντιπαθέστατος αρχικά πρωταγωνιστής, διώκτης των “γαρίδων”, όταν από ένα “ατύχημα”, αρχίζει και μεταλλάσσεται και ο ίδιος.

Δεδομένης και της “ντοκουμενταρίστικης” γραφής, ειδικά στην αρχή, θα μπορούσε να είναι μια συρραφή από δημοσογραφικές εκπομπές, που παρουσιάζουν τις - συγκλονιστικές για την ανθρωπότητα - εξελίξεις. Δεν πρόκειται όμως, παρά για την ακτινογραφία του ανθρώπινου είδους και της ψυχολογίας του αποκλεισμού, (ειδικά) από τον λευκό, δυτικό άνθρωπο...


Το γκέτο της Αθήνας δεν είναι βεβαίως District 9 - ούτε καν ένα γκέτο μιας αμερικανικής μεγαλούπολης. Αν δεν θέλουμε όμως να γίνει ένας σκουπιδότοπος αποκλεισμένων ψυχών, κάτι πρέπει να γίνει γρήγορα.

Μετά το Guru, έκλεισε και το Soul στην Ευριπίδου. Η “κατηφόρα” των τελευταίων μηνών “επισφραγίστηκε” από ένα επεισόδιο ξυλοδαρμού, που επέσυρε αντίποινα - ήταν αρκετό. Ολοένα και περισσότεροι εγκαταλείπουν. Ο φόβος τώρα πια είναι (επιπλέον) οι αυτοδικίες και η διείσδυση των ακροδεξιών "αντιποίνων". Το νέο πρόσωπο της περιοχής, με όλα τα μέχρι τώρα γνωστά χαρακτηριστικά, απέκτησε και μια επιπλέον “δραστηριότητα”: Τις συμμορίες και τους “τσαντάκηδες”. Τα περιστατικά είναι καθημερινά τον τελευταίο καιρό. Γι αυτό, αν επισκέπεστε τα στενά του Ψυρρή, της Πλατείας Κουμουνδούρου και της Πλατείας Θεάτρου, προσέχετε πολύ τα νώτα σας - και κυρίως μην τραυματιστείτε.

Δευτέρα πρωί, στις 11.30, η Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής, με πρόεδρο τον Κώστα Καρτάλη (που παρέθεσε μια πολύ συγκροτημένη και καθαρή εικόνα με τις εισηγήσεις του), παρουσιάζει το πόρισμα της, στην αίθουσα "Κωστής Παλαμάς", Ακαδημίας και Σίνα, μετά από ακρόαση όλων των φορέων - μεταξύ αυτών και της Κίνησης Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου.

Επίσης, Μεγάλη Δευτέρα ενεργοποιείται και η νέα υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ. με την επωνυμία ΔΙΑΣ. Σκοπός της η αστυνόμευση με δύναμη 2 χιλιάδων αστυνομικών στην Αθήνα και η καταδίωξη με μηχανές μεγάλου κυβισμού, της εγκληματικότητας του δρόμου. Γιατί έχω την εντύπωση οτι η δίωξη των κυκλωμάτων που λυμαίνονται το ιστορικό κέντρο (πρέζα, πορνεία, παρεμπόριο, εκμετάλλευση μεταναστών, ληστείες και διαρρήξεις) γίνεται με “ασφαλίτικη” δουλειά - και όχι με περιπολίες; Ίδωμεν...

Τέλος, κάποιοι κάτοικοι επιμένουν - με ειρηνική διαμαρτυρία - να διεκδικούν το χώρο της ελεύθερης διαβίωσης, που θεωρούν οτι τους ανήκει. Σας παραθέτω την επιστολή ενός από αυτούς, προς τον επίσης κάτοικο σκηνοθέτη Νίκο Περάκη.


Dear Mr Perakis,

I have cc'd Sofia Lizzio, who is working with me on the march and Yorgos Karamichos,  our common friend, who I know is very interested in helping to improve Psirri as well.

Thank you for the interest you have shown in our small protest and march.

We will be meeting at Evmoforpoulou 6 at 3.45 pm on Monday 29-3-10.  We will march along Sachtouri, Sarri, Aristofanous, Evripidou and Epikourou.

We will be a minimum of 70 people.

We will have banners, flyers and loudspeakers.

We believe the march will take about 45 minutes.

We will march to two of the well known tenement buildings holding the drug dealers and violence merchants in Psirri. Corners of Evmoforpoulou and Sachtouri and Sarri and Aristofanous.

We will also march to two of the best known drug selling spots of Psirri. Corners of Aristofanous and Sarri and Evripidou and Sarri.

Our aim is to make as much noise and visual presence as we can.  We wish to make it difficult for the drug dealers and the violence merchants to operate.  We want them to know we are not scared of them and we want the people of Psirri to know it is ok to demand the streets should be safe from violence and drugs.

We will be filming the protest and we will be posting it on You Tube immediately after.  We will be using whatever means we can to alert not only the criminals on the streets of our anger and frustration but also to ensure the authorities are aware in a way that they cannot simply "sweep under the carpet".  We believe a "viral" media campaign on You Tube will be the most effective in doing this.  You Tube clips can be seen by everyone and if well presented will be seen all over Greece, alerting people to what is happening to the historical centre of their city and to the fact they shouldn't be frightened of protesting peacefully but forcefully for justice.

Presently the drug dealers and the muggers operate with impunity. The authorities do not attempt to stop them.

We are aware our protests will make it more difficult for them to work in our neighbourhood and that they will simply move to another area.

We do not fool ourselves that we can fix the problems of drugs and violence in the world, Greece or Athens.  Our goal is to reclaim our own streets from the people who want to mug us, steal from us, break our car windows, sell drugs to our children and make us feel unsafe to even walk after dark on our own streets.

We would like you to know we are in no way a racist group.  We are supportive of refugees, immigrants and all those that need assistance form those of us who are better off.
We realise the drug dealers of our area are almost exclusively from Sudan and the muggers from Algeria and Morocco.  These facts are unavoidable.  However we stress again we do not think all Sudanese are drug dealers and we do not think all Algerians are Moroccans are muggers and thieves.

We support the refugees and the immigrants who wish to stay in Greece and who do not wish to commit crimes to do so.

We are as against Greeks who wish to profit from our misery as we are against anyone else who wants to ruin the quality of our lives with drugs and violence.

Mr Perrakis, if our first protest has some positive affect on the violence and drugs in our streets, we will continue our protests on each Monday at 4pm from April 12 onwards until we make such a noise and such a media event that the people who are ruining our lives stop doing so.

If you have people in the media who wish to attend we would be very grateful. If you would like to march with us it will give us even more strength.  If you know others who you can ask to join our protest, we will be even stronger.

Eventually we hope to have as many as 200 people marching and reclaiming the streets of Psirri for the people of Psirri.

All the best,

Dean Hewett





"Επί του πιεστηρίου": Αν αληθεύουν οι πληροφορίες οτι ο νεκρός της έκρηξης στα Πατήσια είναι ένας 15χρονος Αφγανός, που μάζευε ότι μπορούσε από τα σκουπίδια, μαζί με τη μητέρα του και την αδελφή του, τότε οι αναλογίες με τις "γαρίδες" του έργου είναι τραγικές...

Oι φωτό είναι από το www.thefilmist.files. wordpress.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το πιο "ρεαλιστικό" τραγούδι για τα αμερικανικά γκέτο, το "Village Ghetto Land", του μεγάλου Stevie Wonder. Προσέξτε τους στίχους...

Τίνος τα μέτρα θα πάρουμε;

“Τέτοιο πρωθυπουργό δεν είχαμε ποτέ”, παραδέχτηκε κατ’ ιδίαν κορυφαίο στέλεχος της προηγούμενης κυβέρνησης, σχολιάζοντας τον απολογισμό του κυβερνητικού ταξιδιού σε Βερολίνο, Παρίσι, Λουξεμβούργο και Ουάσινγκτον. Προφανώς, έκανε και μια γρήγορη σύγκριση με τα των δικών τους ημερών, που απέβη συντριπτική, ως προς την ικανότητα στις διεθνείς επαφές, αλλά και τη στρατηγική διεθνοποίησης του ελληνικού προβλήματος. Όχι γιατί το δημοσιονομικό μας πρόβλημα δεν είναι, ούτως ή άλλως, πρώτο θέμα στα διεθνή μέσα και στις δηλώσεις των ηγετών, αλλά διότι η επιτυχία του ταξιδιού Παπανδρέου ήταν η μετατροπή του ζητήματος σε διεθνή συζήτηση για μέτρα κατά της κερδοσκοπίας που γονατίζει νομίσματα και οικονομίες - τουλάχιστον στην ατζέντα των G20, έστω και ως προκαταρκτική κουβέντα, που ενδεχομένως θα αποδώσει καρπούς.


Την ίδια σύγκριση προφανώς κάνει και ο ελληνικός λαός, που δειγματοληπτικά απαντάει (στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc για το Έθνος της Κυριακής) οτι το πρώτο πράγμα που τον θυμώνει (κατά 70%) είναι η κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ πριν από περίπου ένα μήνα, σε αντίστοιχη έρευνα της ίδιας εταιρείας για την ίδια εφημερίδα δήλωνε (κατά 41,6%) οτι υπεύθυνοι είναι από κοινού οι προηγούμενοι κυβερνώντες. Προφανώς μεσολάβησαν και τα σκληρά μέτρα και η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Εξακολουθεί όμως να είναι όμως απορίας άξιον, πώς μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού πίστευε επί χρόνια, από το 2004 και μετά, οτι η χώρα βρισκόταν “σε στιβαρά χέρια” - και πώς τιμωρείται τέτοια αφέλεια...

Οι πολίτες βεβαίως χρεώνουν πολλά (κατά 52,5%) και στις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (χωρίς να διευκρινίζεται σε ποιές ακριβώς) - το ίδιο ακριβώς ποσοστό είναι που δυσπιστεί στις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού οτι “οι θυσίες θα πιάσουν τόπο”. Κι αν και τα δύο κόμματα εξουσίας εμφανίζονται με σοβαρές απώλειες, καθώς οι πολίτες τους χρεώνουν τη κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, αυτός που εμφανίζει τη μεγαλύτερη πτώση στη δημοτικότητα του από τον Φεβρουάριο είναι ο Αντώνης Σαμαράς (κατά 14,3% έναντι 9,7% του Γιώργου Παπανδρέου που πήρε τα μέτρα!) - κάτι που λέει πολλά όχι μόνο για την αντιπολιτευτική του “σκλήρυνση” και για τις κουβέντες που εκτοξεύει στις ομιλίες του τελευταία, αλλά και για το πόσα χρόνια θα πρέπει να “εξαφανιστούν” όσοι θυμίζουν ή δικαιολογούν έστω και ελάχιστα την περίοδο Καραμανλή...

Το μεγάλο ερώτημα είναι τώρα πια εάν τα μέτρα αποδειχθούν αποτελεσματικά και εάν θα τα αντέξουν οι εργαζόμενοι και η αγορά, που επιβαρύνεται με νέους κινδύνους ύφεσης - με άμεσα αποτελέσματα και στα δημόσια έσοδα. Εδώ είναι εντυπωσιακά τα ευρήματα της έρευνας, καθώς οι ερωτώμενοι (που στηρίζουν την όποια διάσωση της Ελλάδας εντός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης), ενώ δηλώνουν κατά 56,8% την ανάγκη αντίθεσης και διαμαρτυρίας, από την άλλη προκρίνουν σε συντριπτικό ποσοστό (75,4%) την ανάγκη της διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης, ώστε να βγούμε από το τούνελ.

Κι αν αυτή η δημοσκόπηση δεν χαρακτηρίζεται επαρκώς “εχθρική” προς την κυβέρνηση, οι πληροφορίες για δύο άλλες έρευνες, που διεξάγουν οι ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ και δημοσιεύονται στην Ελευθεροτυπία, υποδηλώνουν μεν οτι “η κοινωνία μυρίζει μπαρούτι” και το 62% δηλώνει έτοιμο να συμμετάσχει σε κινητοποιήσεις κατά των μέτρων, αλλά ταυτόχρονα δείχνει και απρόθυμο να αποδεχθεί κι άλλη απώλεια εισοδημάτων, λόγω νέων απεργιών. Έτσι, το πιθανότερο είναι οτι θα δούμε εναλλακτικές μορφές διαμαρτυρίας - κάτι που αν γίνει χωρίς βία και με “φαντασία” όπως σε πολλές άλλες δυτικές χώρες, μπορεί ίσως και να “εκσυγχρονίσει” τη συνδικαλιστική μας αισθητική και αποτελεσματικότητα.


Αν υποθέσουμε οτι στο επίπεδο της πραγματικότητας το ζήτημα δεν επιδέχεται βελτίωσης, αφού τα έσοδα των εργαζομένων θα μειωθούν, τότε όλα θα κριθούν στο επίπεδο των εντυπώσεων. Και θα κριθούν θετικά για τον Γιώργο Παπανδρέου, αν καταφέρει να αποδείξει οτι είναι και καλός πρωθυπουργός εκτός από καλός υπουργός Εξωτερικών. Αν δηλαδή καταφέρει να “μανατζάρει” τα απαραίτητα βήματα προς την εξυγίανση - που ναι μεν θα πάρει χρόνια, αλλά τα πρώτα της δείγματα μπορεί να είναι συμβολικά και απτά: Αν οι πολίτες δουν οτι όντως φορολογείται η εκκλησιαστική περιουσία, οτι περικόπτονται στρατιωτικές και άλλες σπατάλες, οτι εκδιώκονται παράσιτα του δημόσιου τομέα, οτι εφαρμόζονται τεκμήρια και πληρώνουν (έστω και λίγα) οι προκλητικοί φοροφυγάδες, αν ασκηθούν κατηγορίες επιτέλους σε κάποιους που παρανόμησαν - τότε μπορεί να δώσουν τη συναίνεση τους. Εφόσον φυσικά, δεν υπάρξει και νέο κύμα μέτρων...






Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 17.03.10

Η γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου είναι δανεική από το Πες το μ'ένα σκίτσο γιατί χανόμαστε!.. και αυτή του Ανδρέα Πετρουλάκη από τον John Black, ενώ το εξώφυλλο από το www.cduniverse.com

Το post συνοδεύται από το εύγλωττο (αλλά και αισιόδοξο - έτσι θα έπρεπε να είμαστε) "Hard Times" του Αμερικανού σαξοφωνίστα Houston Person, που θα παίζει μέχρι και την Πέμπτη στο Half Note Jazz Club.

Τρία έργα για την καταπίεση

Πρώτα ο “Κυνόδοντας” του Γιώργου Λάνθιμου. Χάρηκα πολύ που ανακάλυψα οτι ο γιός του καθηγητή μας της φυσικής αγωγής στο σχολείο (και παλιού μπασκετμπολίστα) έχει προκόψει, έχει γίνει ένας από τους πιο σημαντικούς μας νέους σκηνοθέτες, με διεθνή αναγνώριση. Με μια πορεία γρήγορη και καρποφόρα, έχει κάνει άλλη μια ταινία πριν, την “Κινέτα” και πολλές διαφημίσεις, μεταξύ των οποίων τα απολαυστικά σποτάκια της Aegean στο στρατό “ο κύριος θα φάει κρέας ή ψάρι;” και της Νοva με τον κλεφτοκοτά και το περίφημο σλόγκαν “πουτ δε κοτ ντάουν” (μπορείτε να τις δείτε στο προσωπικό του site)...


Η ταινία, “γροθιά στο στομάχι” κατά του αυταρχισμού, χρησιμοποιεί μια σουρεαλιστική γλώσσα και μια σκηνοθετική γραφή σοκαριστική πολλές φορές. Στήνει απέναντι τους πάσης φύσεως ολοκληρωτισμούς, την πειθαρχία και την ιεραρχία, τον συντηρητισμό, την κρυψίνοια, τις ίδιες τις “αξίες της οικογένειας”. H άθλια, φασιστική οικογένεια είναι τόσο άχαρη, όσο και το σεξ που κάνει. Το σπάσιμο του “Κυνόδοντα” είναι μια κραυγή για την ελευθερία...

Μ’ ένα έξοχο καστ (πατέρας και κόρες δίνουν ρεσιτάλ) και ένα κοινό (στο Άστυ) γεμάτο από τη γενιά του Λάνθιμου (και κάτω), ο - πολυβραβευμένος - “Κυνόδοντας” είναι ελπιδοφόρος για το ελληνικό σινεμά.



Το “Τι απέγινε η Έλι” ανήκει στο σύγχρονο ιρανικό σινεμά - προέλευση όχι τόσο οικεία σε μένα, όπως ίσως σε κάποιους άλλους. Με δύο πολύ όμορφες πρωταγωνίστριες, μέλη μιας ευρύτερης παρέας που πάει να περάσει ένα Σαββατοκύριακο στην Κασπία, η ταινία ακτινογραφεί τη σημερινή αστική τάξη της χώρας, που προσπαθεί να ισορροπήσει την ανάγκη για δυτικό και απελευθερωμένο τρόπο ζωής, με τις αγκυλώσεις ενός θεοκρατικού καθεστώτος και μιας καταπιεστικής κοινωνίας. Οι τριτοκοσμικές συμβάσεις, η μιζέρια και η υποκρισία οδηγούν τελικά στην τραγωδία...

Κατά την άποψη μου, όχι για τέσσερα αστέρια, όπως παρουσιάζεται - αλλά ενδιαφέρουσα από κοινωνικοπολιτικής άποψης, για το σημερινό Ιράν. Είναι χαρακτηριστικό οτι όσο το πράγματα είναι ρόδινα, οι χαρακτήρες αλλά και η εκφορά της γλώσσας διακρίνονται για την τρυφερότητα τους. Όσο “στριμώχνουν”, τόσο οι φωνές γίνονται φανατικές - και θυμίζουν Αχμαντινετζάντ...




Τέλος, ένα θεατρικό έργο που δεν έχει νόημα να σας συστήσω, γιατί το είδα μια μέρα πριν κατέβει από τη σκηνή του Θεάτρου “Μέλι”. Η παράσταση "Ιζαντόρα - When She Danced” εκτυλίσσεται μέσα σε μια μέρα από τη ζωής της μεγάλης Αμερικανίδας χορεύτριας Isadora Duncan - που πριν πνιγεί με τραγικό τρόπο, με την εσάρπα της να μπλέκεται στις ακτίνες ρόδας αυτοκινήτου που την μετέφερε, το 1927 - είχε καταφέρει να φέρει επανάσταση στο μπαλέτο, απελευθερώνοντας το από τις προσταγές της κλασικής τεχνικής και θέτοντας τις βάσεις γι αυτό που αποκαλείται σήμερα “μοντέρνος χορός”. Αξίζει να μάθει κανείς περισσότερα για τη ρηξικέλευθη αυτή προσωπικότητα, που είχε χορέψει στην και εμπνεόταν από την Ελλάδα - και πέθανε Σοβιετική πολίτις...

Το κείμενο έχει αδυναμίες, όπως και η σκηνοθεσία - ωστόσο να σημειώσω οτι δίπλα στη Δήμητρα Χατούπη και άλλους καλούς ηθοποιούς, κλέβει την παράσταση ο συνblogger Φίλιππος Φραγκούλης (aka Spastos Petalakis), που ερμηνεύει έναν χαρακτήρα-καρικατούρα, έναν Ιταλό γραφιά, τον οποίον η Duncan τραπεζώνει, ελπίζοντας στη διαμεσολάβηση του στην κυβέρνηση Μουσολίνι, ώστε να της χρηματοδοτήσουν μια σχολή χορού στην Ιταλία...





Οι φωτό είναι από το www.dogtooth.com, http://trans.kathimerini.gr, www.mushin.eu και το εξώφυλλο από το www.audiodrums.com

Το post συνοδεύεται από την πρώτη δουλειά των Γάλλων Nouvelle Vague, σε μια εξαιρετική διασκευή (του "Making Plans For Nigel" - το κορυφαίο κομμάτι των Βρετανών XTC), που έρχονται ξανά για συναυλία στις 27 Νοεμβρίου.

Wrong time...

Δευτέρα μεσημέρι, γύρω στις 2.30, στην πλατεία Κοτζιά, μπροστά από το Δημαρχείο. Η διαμαρτυρία των πολιτών για το ξερίζωμα των δέντρων στο παρκάκι της Πατησίων και Κύπρου.


Στη συνέχεια προστέθηκε και πανώ διαμαρτυρίας για τον Ελαιώνα και τη φράση του Νικήτα Κακλαμάνη περί "περιοδεύοντος θιάσου, που κάνει προσφυγές"...


Φοβάμαι οτι η οργάνωση της συγκέντρωσης, με τόσο "ανοιχτό ωράριο" (2μμ-8μμ - όσο διαρκεί το δημοτικό συμβούλιο) ήταν λάθος. Μαζεύτηκαν πολύ λιγότεροι διαμαρτυρόμενοι, απ' όσοι θα "έπρεπε". Από την άλλη, το πρόβλημα της συμμετοχής είναι πάντα μεγάλο...



"Επί του πιεστηρίου": Τραυματισμό δημοσιογράφου από τα ΜΑΤ καταγγέλει η Συσπείρωση Δημοσιογράφων

Τελικά φαίνεται οτι πήγα πολύ νωρίς. Μετά έγινε της μουρλής...

Ρεπορτάζ της "Ε" για τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας την Κυριακή στο παρκάκι Πατησίων και Κύπρου: "Έκαναν ρόμπα τον υλοτόμο"...

Οι φωτό είναι δικές μου.

Ο μεγάλος Dr. John συνοδεύει αυτό το post...