17.3.10

Τίνος τα μέτρα θα πάρουμε;

“Τέτοιο πρωθυπουργό δεν είχαμε ποτέ”, παραδέχτηκε κατ’ ιδίαν κορυφαίο στέλεχος της προηγούμενης κυβέρνησης, σχολιάζοντας τον απολογισμό του κυβερνητικού ταξιδιού σε Βερολίνο, Παρίσι, Λουξεμβούργο και Ουάσινγκτον. Προφανώς, έκανε και μια γρήγορη σύγκριση με τα των δικών τους ημερών, που απέβη συντριπτική, ως προς την ικανότητα στις διεθνείς επαφές, αλλά και τη στρατηγική διεθνοποίησης του ελληνικού προβλήματος. Όχι γιατί το δημοσιονομικό μας πρόβλημα δεν είναι, ούτως ή άλλως, πρώτο θέμα στα διεθνή μέσα και στις δηλώσεις των ηγετών, αλλά διότι η επιτυχία του ταξιδιού Παπανδρέου ήταν η μετατροπή του ζητήματος σε διεθνή συζήτηση για μέτρα κατά της κερδοσκοπίας που γονατίζει νομίσματα και οικονομίες - τουλάχιστον στην ατζέντα των G20, έστω και ως προκαταρκτική κουβέντα, που ενδεχομένως θα αποδώσει καρπούς.


Την ίδια σύγκριση προφανώς κάνει και ο ελληνικός λαός, που δειγματοληπτικά απαντάει (στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc για το Έθνος της Κυριακής) οτι το πρώτο πράγμα που τον θυμώνει (κατά 70%) είναι η κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ πριν από περίπου ένα μήνα, σε αντίστοιχη έρευνα της ίδιας εταιρείας για την ίδια εφημερίδα δήλωνε (κατά 41,6%) οτι υπεύθυνοι είναι από κοινού οι προηγούμενοι κυβερνώντες. Προφανώς μεσολάβησαν και τα σκληρά μέτρα και η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Εξακολουθεί όμως να είναι όμως απορίας άξιον, πώς μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού πίστευε επί χρόνια, από το 2004 και μετά, οτι η χώρα βρισκόταν “σε στιβαρά χέρια” - και πώς τιμωρείται τέτοια αφέλεια...

Οι πολίτες βεβαίως χρεώνουν πολλά (κατά 52,5%) και στις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (χωρίς να διευκρινίζεται σε ποιές ακριβώς) - το ίδιο ακριβώς ποσοστό είναι που δυσπιστεί στις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού οτι “οι θυσίες θα πιάσουν τόπο”. Κι αν και τα δύο κόμματα εξουσίας εμφανίζονται με σοβαρές απώλειες, καθώς οι πολίτες τους χρεώνουν τη κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, αυτός που εμφανίζει τη μεγαλύτερη πτώση στη δημοτικότητα του από τον Φεβρουάριο είναι ο Αντώνης Σαμαράς (κατά 14,3% έναντι 9,7% του Γιώργου Παπανδρέου που πήρε τα μέτρα!) - κάτι που λέει πολλά όχι μόνο για την αντιπολιτευτική του “σκλήρυνση” και για τις κουβέντες που εκτοξεύει στις ομιλίες του τελευταία, αλλά και για το πόσα χρόνια θα πρέπει να “εξαφανιστούν” όσοι θυμίζουν ή δικαιολογούν έστω και ελάχιστα την περίοδο Καραμανλή...

Το μεγάλο ερώτημα είναι τώρα πια εάν τα μέτρα αποδειχθούν αποτελεσματικά και εάν θα τα αντέξουν οι εργαζόμενοι και η αγορά, που επιβαρύνεται με νέους κινδύνους ύφεσης - με άμεσα αποτελέσματα και στα δημόσια έσοδα. Εδώ είναι εντυπωσιακά τα ευρήματα της έρευνας, καθώς οι ερωτώμενοι (που στηρίζουν την όποια διάσωση της Ελλάδας εντός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης), ενώ δηλώνουν κατά 56,8% την ανάγκη αντίθεσης και διαμαρτυρίας, από την άλλη προκρίνουν σε συντριπτικό ποσοστό (75,4%) την ανάγκη της διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης, ώστε να βγούμε από το τούνελ.

Κι αν αυτή η δημοσκόπηση δεν χαρακτηρίζεται επαρκώς “εχθρική” προς την κυβέρνηση, οι πληροφορίες για δύο άλλες έρευνες, που διεξάγουν οι ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ και δημοσιεύονται στην Ελευθεροτυπία, υποδηλώνουν μεν οτι “η κοινωνία μυρίζει μπαρούτι” και το 62% δηλώνει έτοιμο να συμμετάσχει σε κινητοποιήσεις κατά των μέτρων, αλλά ταυτόχρονα δείχνει και απρόθυμο να αποδεχθεί κι άλλη απώλεια εισοδημάτων, λόγω νέων απεργιών. Έτσι, το πιθανότερο είναι οτι θα δούμε εναλλακτικές μορφές διαμαρτυρίας - κάτι που αν γίνει χωρίς βία και με “φαντασία” όπως σε πολλές άλλες δυτικές χώρες, μπορεί ίσως και να “εκσυγχρονίσει” τη συνδικαλιστική μας αισθητική και αποτελεσματικότητα.


Αν υποθέσουμε οτι στο επίπεδο της πραγματικότητας το ζήτημα δεν επιδέχεται βελτίωσης, αφού τα έσοδα των εργαζομένων θα μειωθούν, τότε όλα θα κριθούν στο επίπεδο των εντυπώσεων. Και θα κριθούν θετικά για τον Γιώργο Παπανδρέου, αν καταφέρει να αποδείξει οτι είναι και καλός πρωθυπουργός εκτός από καλός υπουργός Εξωτερικών. Αν δηλαδή καταφέρει να “μανατζάρει” τα απαραίτητα βήματα προς την εξυγίανση - που ναι μεν θα πάρει χρόνια, αλλά τα πρώτα της δείγματα μπορεί να είναι συμβολικά και απτά: Αν οι πολίτες δουν οτι όντως φορολογείται η εκκλησιαστική περιουσία, οτι περικόπτονται στρατιωτικές και άλλες σπατάλες, οτι εκδιώκονται παράσιτα του δημόσιου τομέα, οτι εφαρμόζονται τεκμήρια και πληρώνουν (έστω και λίγα) οι προκλητικοί φοροφυγάδες, αν ασκηθούν κατηγορίες επιτέλους σε κάποιους που παρανόμησαν - τότε μπορεί να δώσουν τη συναίνεση τους. Εφόσον φυσικά, δεν υπάρξει και νέο κύμα μέτρων...






Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 17.03.10

Η γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου είναι δανεική από το Πες το μ'ένα σκίτσο γιατί χανόμαστε!.. και αυτή του Ανδρέα Πετρουλάκη από τον John Black, ενώ το εξώφυλλο από το www.cduniverse.com

Το post συνοδεύται από το εύγλωττο (αλλά και αισιόδοξο - έτσι θα έπρεπε να είμαστε) "Hard Times" του Αμερικανού σαξοφωνίστα Houston Person, που θα παίζει μέχρι και την Πέμπτη στο Half Note Jazz Club.

buzz it!

6 σχόλια:

athinovio είπε...

και η ανάπτυξη που ακούμε όλην ώρα στις συνεντεύξεις?

Irini Vergopoulou είπε...

...και γω, δεν μπορουσα επι πεντε χρονια να πιστεψω οτι ο ελληνικος λαος ειναι τοσο αφελης και κρινει τοσο επιδερμικα, που εξελάμβανε την τζαμπα μαγκια του Κ.Καραμανλή ως ικανότητα και καταλληλότητα.....ήταν ένα δράμα, και όσο το επιτελείο του αποθρασυνόταν, έμοιαζε τραγικό και γκροτέσκο.

Ευάγγελος είπε...

Ζώντας εκ του σύνεγγυς αυτό που λέγεται "κρατικός μηχανισμός", σ' αυτό το "μανατζάρισμα" -που είναι αναγκαίο να κάνει ο ΓΑΠ- εστιάζω κι εγώ τον προβληματισμό και την ανησυχία μου. Είναι τόσο ριζικές και μεγάλες οι αλλαγές που απαιτείται να πραγματοποιηθούν και τόσο πιεστικός ο "πολιτικός χρόνος", ώστε φοβάμαι πως οι συμβιβασμοί που εξ ανάγκης θα γίνουν στην πορεία, θα αλλοιώσουν το φιλολαϊκό πνεύμα και το αίσθημα δικαίου, που πρέπει να συνοδεύσει το όλο εγχείρημα. 'Ενας άλλος κρίσιμος παράγοντας -όπως και σε προηγούμενο ποστ σας, αλλά και σε πολλά δικά μου επισημαίνω- είναι η στάση και η συμπεριφορά των θιγόμων και προπαντός του δημοσιοϋπαλληλικού σώματος και των στελεχών που θα κλιθούν για να ηγηθούν των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων...

Prokopis Doukas είπε...

@athinovio: Κι εγώ περιμένω να τη δώ - μπας και απαλύνει την ύφεση που πλήττει όλους..

@ Irini Vergopoulou: Ένα κομμάτι της κοινωνίας λοιπόν τον υπερασπιζόταν, ωσάν να ήταν σοβαρός πολιτικός. Ένα άλλο κομμάτι (της αριστεράς) παρίστανε οτι δεν είναι χειρότερος από το Σημίτη ("όλοι ίδιοι είναι"). Κι όλοι αυτοί τώρα δεν πρέπει να "τιμωρηθούν"..

@Ευάγγελος: Συμφωνώ και φοβάμαι μαζί σας... Και κυρίως φοβάμαι τους επικεφαλής που θα τοποθετηθούν, σε διάφορα πόστα...

Ανώνυμος είπε...

Ευτυχώς δεν έχουμε φτάσει ακόμα στα χειρότερα. Ακούγεται αντιφατικό αλλά δεν είναι. Γιατί η περαιτέρω κατρακύλα ίσως ξαναδώσει τη από πολλού χαμένη αυτογνωσία και έναυσμα για ουσιαστικές αλλαγές. Γιατί τα -δεν πάει άλλο- μέτρα για τα οποία κατεβάζει ρολά η μισή Ελλάδα είναι της πλάκας και το χειρότερο: σχεδόν κανένα από αυτά δεν αντιμετωπίζει τα χρόνια προβλήματα μας. Παυσίπονα σε καρκίνο, θα απαλύνουν προσωρινά το πόνο αλλά δεν αντιμετωπίζουν το μοιραίο.
Αν μπορούσα θα ζητούσα μια επανάληψη δημοσκόπησης για τον "καταλληλότερο" απ' αυτές που έγιναν μόλις(!) 200 μέρες πριν. Πόσοι είναι άμοιροι των ευθυνών? Δεν είναι ο Καραμανλής που είχε βάλλει αυτόματο πιλότο και έτρωγε σουβλάκια. Είμαστε εμείς που τον είχαμε βάλλει στο πιλοτήριο και μέχρι τελευταία στιγμή θεωρούνταν από την πλειοψηφία πιλότος top-gun (μέχρι που πήδησε με αλεξίπτωτο).
Φιλικά,
Γιώργος (1984)

Prokopis Doukas είπε...

@Γιώργος: Μόλις το διάβασα το σχόλιο σας στη δουλειά... Πόσο συμφωνώ με τη δεύτερη παράγραφο σας...

ShareThis