Αν κάτι με τρελλαίνει με την αβάσταχτη επιπολαιότητα, στην οποία έχουμε περιέλθει ως οργανωμένη κοινωνία, είναι οτι οι χειρότερες καταστροφές (αυτές που θα μας κάνουν να ζούμε σε
+6 βαθμούς Κελσίου στο κέντρο της Αθήνας, γιατί χάνεται πια ολοκληρωτικά η ικανότητα να δροσίζεται φυσικά το Λεκανοπέδιο) συμβαίνουν κι εμείς είμαστε απολύτως “χοντρόπετσοι”.
Καίγεται η Πάρνηθα και η Ηλεία και δεν βελτιώνουμε ουσιαστικά τίποτα - δεν κάνουμε τίποτα για να μην υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο. Αντί να μάθουμε όλες τις σύγχρονες μεθόδους και να ξανακάνουμε την Πυροσβεστική σούπερ-αποτελεσματική, επιμένουμε βαλκάνια. Αντί να καταψηφίσουμε (αυτομάτως) την κυβέρνηση που έριξε το φταίξιμο (της δικής της ολιγωρίας) σε ασύμμετρη απειλή από “Σκοπιανούς” και “Πασόκους” (ευτυχώς δεν τόλμησαν να επαναλάβουν την “ύβρι” αυτή τη φορά), της ξαναδίνουμε την ευκαιρία, γιατί δεν έχουμε πειστεί από τους “άλλους”. Αντί να ουρλιάξουμε όλοι μαζί που στα περισσότερα πόστα του στενού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα έχουν τοποθετηθεί
Απαράδεκτοι και Ανίκανοι (όποιος έχει προσωπική επαφή με το χώρο το έχουν διαπιστώσει εδώ και χρόνια), τους ανεχόμαστε - με τη νεοελληνική λογική “έλα μωρέ, καλό παιδί είναι”...
Αντί να αντιληφθούμε εγκαίρως τη σημασία μιας ύποπτης πυρκαγιάς κοντά στη χωματερή του Γραμματικού, κοιμώμαστε τον ύπνο του δικαίου και μετά φυλάμε τα μηχανήματα του εργολάβου, σύμφωνα με τις καταγγελίες. Όταν μας ξεφεύγει η υπόθεση το Σάββατο το πρωί, αντί να σηκώσουμε από τα χαράματα τα αεροσκάφη και να αξιοποιήσουμε όλες τις δυνατότητες που έχουν οι ένοπλες δυνάμεις, “συντονίζουμε” το χάος. Αντί να το “βουλώσουμε” και να πράξουμε, “ενημερώνουμε” με μεγαλοστομίες και ζητάμε ενίσχυση από τα τα κράτη της Ε.Ε. (ακόμα κι όταν πρεσβεύουμε την “ανυπακοή” και τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης!). Ανερυθρίαστα.
“Έχουμε φρικάρει” λένε όσοι φίλοι αναπνέουν τον γεμάτο καπνό αέρα της Αθήνας. (Ελπίζω να το θυμηθούν όσοι προπαγάνδιζαν την αποχή, που ευνοεί ως γνωστόν αυτόν που προηγείται στην αναμέτρηση - μόνο η θετική ψήφος μπορεί να ανατρέψει κάτι). Οι πολιτικές εξελίξεις τις επόμενες ημέρες θα είναι ραγδαίες - μπορεί να φέρουν πιο κοντά ή να απομακρύνουν το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών. Αυτών των εκλογών που συζητιούνται από την επομένη των προηγούμενων, λόγω προφανούς “αστάθειας” του αποτελέσματος τους...
Ένα είναι σίγουρο: Οτι αυτή η συνέντευξη του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, το ερχόμενο Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου, θα είναι εξίσου δύσκολη - αν όχι πιο δύσκολη - από την περσινή, που σήμανε την έναρξη της δημοσκοπικής κατρακύλας. Όχι γιατί “αυτή είναι η φύση της πολιτικής” - αλλά γιατί ακριβώς “αυτή ΔΕΝ είναι η πραγματική φύση της πολιτικής”: Να δικαιολογείς μονίμως, με επικοινωνιακές μεθόδους, το πλήρως απαράσκευο, το συστηματικά αναποτελεσματικό, το απόλυτο τίποτα.
Μαύρο. Είναι το μόνο που ταιριάζει αυτή την ώρα που καταστρέφεται κάτι πολύ πιο σημαντικό από τις περιουσίες και τα σπίτια, πιο σημαντικό από οτιδήποτε άλλο - αν σκεφτεί κανείς την υποβάθμιση της ζωής εκατομμυρίων ψυχών τα επόμενα χρόνια στην Αθήνα. Είναι το μόνο που ταιριάζει στη διάθεση μας. Είναι το μόνο που τους ταιριάζει.
"Επί του πιεστηρίου": Διαβάζω οτι οργανώνεται από τους bloggers και νέα "συγκέντρωση με τα μαύρα", όπως αυτή του 2007. Δυστυχώς, θα είμαι εκτός Αθηνών και δεν θα μπορέσω να είμαι όπως πρόπερσι - θα είμαι νοερά όμως μαζί σας...
¨Επί του πιεστηρίου 2": Διαβάστε για την πανευρωπαϊκή "Μαύρη πρωτιά της Αττικής" και "Γιατί η Αττική δεν θα είναι πια ίδια"...
Το "μαύρο" είναι δανεικό από το http://monaxikoasteri.files.wordpress.com
Το post συνοδεύεται από το Requiem του Γάλλου συνθέτη Gabriel Fauré, από την βρετανική Oxford Camerata.
