Ο “ρατσισμός” της πολυπολιτισμικότητας

"Νοιώθετε ηθικά ανώτεροι από τους Ταλιμπάν"; Αυτή είναι η πρώτη ατάκα, που απευθύνεται προς τους θεατές, οι οποίοι καλούνται να απαντήσουν με το χέρι ψηλά.

Ομολογώ οτι δεν έχω δει ποτέ τέτοια “παράσταση χορού” - μια τόσο πολιτική παράσταση, μια τέχνη τόσο μπλεγμένη με την έννοια του debate, του δημόσιου διαλόγου για ένα καυτό θέμα της εποχής μας. Αλλά και το συγκρότημα των Βρετανών DV8, με επικεφαλής τον Αυστραλό χορογράφο Lloyd Newson, δεν δηλώνει ένα συνηθισμένο συγκρότημα χορού, αλλά αυτοπροσδιορίζεται ως “physical theatre”.


Κάθε λέξη του κειμένου του "Can We Talk About This?" προέρχεται από συνεντεύξεις που πήραν οι ίδιοι ή βρήκαν καταγραμμένες. Καταιγιστικά εκφωνείται από τους χορευτές, που κάθε φορά υποδύονται ένα από τα πρόσωπα μια μακρόχρονης διαμάχης: Κατά πόσον η πολιτική της πολυπολισμικότητας που εφαρμόζουν οι ευρωπαϊκές χώρες (και κυρίως η Βρετανία), οδηγεί σε έναν αντίστροφο “ρατσισμό”, μια αντίστροφη καταπίεση, την καταστρατήγηση των αρχών της ελευθερίας του λόγου και της ισότητας. Το κατά πόσο η Ευρώπη οδηγείται σιγά-σιγά στο να υποκύπτει και να εκφοβίζεται, να αυτολογοκρίνεται, να φοβάται να μιλήσει για το Ισλάμ. Να αποφεύγει την κριτική, γιατί φοβάται μια κακώς ενοούμενη “πολιτική ορθότητα”, γιατί θέλει να αποφύγει τους μπελάδες με τους εξτρεμιστές της θρησκείας, τους φανατικούς που εκμεταλλεύονται ακριβώς τις ευρωπαϊκές αρχές και απαιτούν να εφαρμόζονται μόνο στην περίπτωση της δικής τους “ελευθερίας του λόγου”, αλλά όχι όταν αισθάνονται οτι προσβάλλονται τα δικά τους “ιερά και όσια”. Και που αρνούνται να κάνουν τη διάκριση μεταξύ ελευθερίας του λόγου και “προτροπής προς εγκλήματα μίσους”.

Με κομβικά σημεία την καταδίωξη του Salman Rushdie για τους “σατανικούς στίχους”, τη δολοφονία του Ολλανδού σκηνοθέτη Theo Van Gogh και το σάλο με τα σκίτσα του Μωάμεθ σε δανέζικη εφημερίδα, η παράσταση ξεδιπλώνει πολλές πτυχές του προβλήματος, καταγράφοντας τις δεκάδες δολοφονίες (από μισαλλοδοξία και προσπάθεια τρομοκράτησης) και κάνοντας αναφορά σε επεισόδια της βρετανικής κοινωνικής ζωής, που η παγκόσμια κοινή γνώμη δεν γνωρίζει - για παράδειγμα τις περιπτώσεις εκπαιδευτικών που κατηγορήθηκαν για “ρατσισμό” (πολλές φορές ανάμεσα στα πυρά ισλαμιστών και πραγματικών ακροδεξιών ρατσιστών), όταν επέμεναν οτι στα σχολεία τους δεν έπρεπε οι (κατά κύριο λόγο) μουσουλμανικές κοινότητες να επωφελούνται των αντιρατσιστικών πολιτικών ενσωμάτωσης, ακριβώς για να αποτρέπουν την ενσωμάτωση και να διαιωνίζουν τα δικά τους καταπιεστικά ήθη. Αντί ο νόμος να προστατεύει την ισότητα όλων, η κατάχρηση του ευνοεί την καταπίεση των πιο "απροστάτευτων", συνήθως γυναικών και gay ανδρών.


Η παράσταση παρουσιάζει όλες τις θέσεις, αλλά σαφώς παίρνει θέση. Και με κύριο άξονα την καταπίεση των μουσουλμάνων (και μη) γυναικών, που υποχρεώνονται σε βάρβαρα έθιμα, από την κλειτοριδεκτομή, την σεξουαλική καταπίεση ως τους υποχρεωτικούς γάμους, αναρωτιέται “τι είναι τελικά βάρβαρο”. Και δίνει ταυτοχρόνως την απάντηση, οτι οτιδήποτε (όπως ο ισλαμικός νόμος, η σαρία) δεν σέβεται τις αρχές της ισότητας και της ελευθερίας του λόγου και της αυτοδιάθεσης, όπως συμβαίνει ακόμα και με τη μαντήλα (παρά την άρνηση ακόμα και των αριστερών αντιλήψεων ανθρώπων να καταδικάσουν την καταπίεση, όπως καταγράφει στο σημείωμα της παράστασης ο Newson, δηλώνοντας έκπληκτος) είναι τελικά αυτό που πρέπει να πολεμήσουμε.

Όχι γιατί η Ευρώπη πρέπει να επιβάλει τους δικούς της νόμους και κανόνες στον κόσμο. Αλλά αντίθετα, γιατί τα εκατομμύρια που οδηγούνται από τους φανατικούς μουσουλμάνους επιδιώκουν αυτοί να επιβάλουν τη δική τους “αλήθεια”, όχι μόνο στις χώρες όπου αποτελούν πλειονότητα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο - ποδοπατώντας οτιδήποτε πέτυχε ο διαφωτισμός και ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός, στο επίπεδο της βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων...




Η παράσταση είναι γροθιά στο στομάχι, έχει πυκνό κείμενο και οι μαρτυρίες ακολουθουν η μία την άλλη, σα μαστίγιο. Επειδή υπάρχουν υπέρτιτλοι στα ελληνικά, προτιμήστε τις θέσεις του εξώστη, για να μην πιαστεί ο αυχένας σας. Και προλάβετε, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, μέχρι την Κυριακή.










Οι φωτό της παράστασης είναι από τα www.theaustralian.com. au και www.dancepress.gr, ενώ το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Trouble Woman" του Βρετανού Dr. Rubberfunk.

The Far Side of the Moon

“H βασική μου θεωρία είναι οτι ο ανταγωνισμός Αμερικανών και Σοβιετικών στο διάστημα δεν ήταν από τη δίψα για γνώση ή από περιέργεια, ήταν καθαρός ναρκισσισμός...” (ελεύθερη απόδοση)


Η αθέατη πλευρά του φεγγαριού, οι εικόνες και οι ήχοι από την προσελήνωση που στοιχειώνουν την παιδική μας ηλικία (ίσως πολύ περισσότερο από άλλα πολύ σημαντικά γεγονότα της δεκαετίας του ’60, όπως ο Μάης του ’68, ο πόλεμος του Βιετνάμ και οι αιματηρές ταραχές στα αμερικανικά πανεπιστήμια, το Woodstock ή η δολοφονία του JFK - που αφορούσαν τους μεγαλύτερους), ο ψυχροπολεμικός ανταγωνισμός των δύο υπερδυνάμεων, το πρόγραμμα SETI (Search for Extraterrestrial Intelligence), οι υπαρξιακές αναζητήσεις ενός συνεσταλμένου καθηγητή φιλοσοφίας, η ανθρώπινη μοναξιά και οι ανθρώπινες σχέσεις, η συμφιλίωση των λαών και των αδελφών - όλα αυτά μπερδεύονται γλυκά, στην εντυπωσιακά ευρηματική παράσταση του “The Far Side of the Moon”, του Καναδού Robert Lepage.

Με έναν μόνο ηθοποιό επί σκηνής, με πολλαπλούς ρόλους (κι ένα σκηνικό που μεταλάσσεται και φωτίζεται ευφυώς - μόνο και μόνο η χρήση της οθόνης/πόρτας πλυντηρίου/φινιστρινιού διαστημοπλοίου αξίζει τον κόπο), o Lepage επιβεβαιώνει (εδώ και δέκα χρόνια) τη ικανότητα του να συγκινεί ελλειπτικά, γράφοντας και σκηνοθετώντας με άφθονο (μελαγχολικό) χιούμορ και μπόλικη καναδέζικη προφορά στα γαλλικά. Μέχρι την Κυριακή, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών - αν μπορείτε, μη το χάσετε!









Η φωτό από την παράσταση είναι από το www.teakdoor.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

H μουσική της παράστασης είναι της Laurie Anderson, που όμως υπολείπεται των τριών "guest" κομματιών από τον John Coltrane, τον L.V. Beethoven ("Moonlight Sonata") και τους Led Zeppelin ("Dazed and Confused"). Οι τελευταίοι, για τις δικές μου μνήμες, "κλέβουν την παράσταση", γιατί επενδύουν μια σκηνή στο παιδικό δωμάτιο του πρωταγωνιστή - και γιατί ήθελα εδώ και πολύ καιρό να το βάλω στο blog. Το πρώτο LP του βρετανικού συγκροτήματος (1969) ήταν από τα πρώτα που απέκτησα, σε πολύ μικρή ηλικία, δώρο Γάλλων φίλων.

100 ημέρες μοναξιάς

Την εβδομάδα που πέρασε, βοήθησα μια Γαλλίδα δημοσιογράφο της Monde, να κάνει ένα εκτεταμένο ρεπορτάζ για τη χώρα μας (σε συνέχειες). Είχε ήδη συναντήσει τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης - και ήθελε ακόμα να δει πολλά πρόσωπα της πολιτικής και της οικονομίας, όπως και απλούς πολίτες, αυτό που λέμε εκπροσώπους των (παραγωγικών;) τάξεων.

Την πήγα στον Σταύρο, καταστηματάρχη στο κέντρο της Αθήνας, που μου είχε κάνει και “καυγά” για τα νέα μέτρα της κυβέρνησης - “τι είναι αυτά, δεν κοιτάνε που μας κλέβουν, να τα πάρουν από τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους νταβατζήδες, πάνε να μας στραγγαλίσουν, θα τρέχει η γιαγιά να συμπληρώνει λίστες με αποδείξεις” και άλλα τέτοια. Ότι δηλαδή είχε εύκαιρο στη φαρέτρα του, ώστε να πει όχι...


Διόλου ακατανόητο. Ο Σταύρος (με τη διαβεβαίωση της ανωνυμίας του) ομολόγησε στα έκπληκτα αυτιά της Γαλλίδας συναδέλφου οτι εκδίδει μόνο το 50% των αποδείξεων που οφείλει, μετά από “σχεδιασμό” που κάνει στην αρχή του χρόνου, για να καθορίσει πόσες χρειάζεται. Υποστήριξε οτι μόνο ελάχιστοι πελάτες του ζητούν αποδείξεις - τώρα, μετά την έναρξη του μέτρου, αυξήθηκαν στο 15% του συνόλου - και οτι δεν θα τον επηράσει το μέτρο, ούτε θα πετύχει. Ο ίδιος δικαιολογεί την “άμυνα” του, με την επίκληση ενός πραγματικού περιστατικού, κατά το οποίο, αφού εκβιάστηκε από εφοριακό για είκοσι χιλιάδες ευρώ, προσέφυγε στις Εσωτερικές Υποθέσεις που συνέλαβαν επ’ αυτοφώρω τη “σπείρα” - το δικαστήριο εκκρεμεί ακόμη. Κατά την άποψη του, κανένα τέτοιο μέτρο δεν θα έχει αποτέλεσμα, γιατί ο Έλληνας δεν εμπιστεύεται τους κλέφτες πολιτικούς, που “τον έκαναν να κλέβει”. Ισχυρίστηκε επίσης, οτι αν δεν φοροαπέφευγε, δεν θα του έμενε τίποτε, ως κέρδος, από την επιχείρηση του.

Πέρα από τις λαϊκίστικες κορώνες, εύκολα μπορεί να αναγνωρίσει κανείς, οτι στην Ελλάδα η βιωσιμότητα των θεσμών και η εφαρμογή των νόμων εξαρτάται από την αναδιανομή του συλλογικά παραγόμενου προϊόντος: Ανάλογα με το πόσο “δέχεται” η κάθε τάξη να μειωθούν τα εισοδήματα της, γίνεται αποδεκτή και η όποια αλλαγή. Και βεβαίως οι επιχειρηματίες απαιτούν να εξυγιανθεί το κράτος και το κράτος να εκδιωχθεί η παραοικονομία (επισήμως, γιατί σε ατομικό επίπεδο, βολεύει εξαιρετικά τη διαφθορά). Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτής της κυβέρνησης - και της συζήτησης για μεταρρυθμίσεις, εν μέσω ύφεσης της οικονομίας. Το επισημαίνουν αριστουργηματικά οι θεατρικοί συγγραφείς Ρέππας και Παπαθανασίου στο έργο τους "Αττική Οδός": Η προσπάθεια της πλειονότητας (;) των πολιτών να βρουν αμέσως ανέντιμους τρόπους και αντίμετρα ώστε να αποφύγουν κάθε ρύθμιση που τους θίγει, δικαιολογώντας απολύτως τον εαυτό τους.

Παρατηρώ τις προθέσεις, σε κάθε μέτρο, να μην πληγούν (και πολύ σωστά) οι οικονομικά ασθενέστεροι - όσοι ζουν κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας. Για παράδειγμα, στην περίπτωση των (υπέρογκων πράγματι, εφόσον δεν υπήρχε καν το κίνητρο της απόσυρσης) τελών κυκλοφορίας (ένα από τα τρία “πισωγύρισματα” της κυβέρνησης, μετά το πλαφόν των 2000 ευρώ στο δημόσιο και πριν τη “νυχτερινή” τροπολογία για ποτά , τσιγάρα και ακίνητα), επιχειρείται τώρα η κατάργηση τους και η αντικατάσταση τους από ένας τέλος 11 λεπτών στο λίτρο - κάτι πολύ πιο αναλογικό, που θα επιβαρύνει περίπου με τα ίδια χρήματα όσους κινούνται με ένα μέσο όρο 15.000 χλμ/έτος, αλλά με πολύ λιγότερο όσους κινούνται, ξοδεύουν εισαγόμενη ενέργεια και ρυπαίνουν λιγότερο. Δεν θα επιβαρύνει όμως αυτό (ή δεν θα αποτελέσει αφορμή) για “άνοδο του κόστους” στην αγορά, με αποτέλεσμα αυξημένες τιμές - κι μια ακόμα “κλωτσιά”, ώστε να βουλιάξουμε πιο βαθιά στην ύφεση;

Διότι στην Ελλάδα, δεν είναι όλα όπως θα τα “ήθελαν” οι οικονομολόγοι: Σύμφωνα με τα στοιχεία του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου, στην Ελλάδα έχουμε, αν καταλαβαίνω καλά, στασιμοπληθωρισμό. Δηλαδή, παρά την ύφεση, οι τιμές - αντί να κατεβαίνουν - εξακολουθούν να ανεβαίνουν. Που σημαίνει (μεταξύ άλλων) οτι κάποιοι κάνουν ανατιμήσεις, για να βγάλουν “τα σπασμένα” από το μειωμένο τζίρο. Κάτι που δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατανάλωση, άρα και την έξοδο από την κρίση.

Κι ερχόμαστε πάλι στα δημόσια οικονομικά, που κρίνονται ξανά από αύριο και αποτελούν τον εφιάλτη για τη χώρα, αλλά και τη ζώνη του ευρώ - κάτι που αποτυπώνεται στα δεκάδες δημοσιεύματα του διεθνούς τύπου και έφερε και τη Γαλλίδα συνάδελφο στην Αθήνα. Αν ισχύουν κάποια από αυτά που διαβάζω εδώ και εδώ, το 60% των Ελλήνων φορολογουμένων δηλώνουν κάτω από το αφορολόγητο, δηλαδή κάτω από 1000 ευρώ το μήνα - και μόνο 3.000 δηλώνουν πάνω από 200.000 ευρώ το χρόνο. Που σημαίνει οτι ο πλούτος αυτής της χώρας είναι αδήλωτος - καθώς στην “πάνω κατηγορία” υπάρχουν χιλιάδες “κρυφοί” νεόπλουτοι και στην κάτω συνωστίζονται με τους πραγματικά φτωχούς, άγνωστος χιλιάδων “μικρομεσαίων”. Αυτοί είναι οι οικονομικά αδύναμοι; Αυτοί που έχουν γραφεία με ακριβά νοίκια, σπίτια όχι ευκαταφρόνητης αξίας, αυτοκίνητα κι εξοχικά - και δηλώνουν 12 ή 15 ή 20 χιλιάδες το χρόνο;

Αν λοιπόν το οικονομικό επιτελείο προσπαθεί να βάλη σε μια τάξη τη φορολογική δικαιοσύνη, που κάταφωρα παραβιάζεται από κάθε είδους προσπάθεια επαγγελματικών τάξεων να προστατεύσει τα κεκτημένα της είτε με νόμιμους τρόπους (π.χ. επιδόματα, αυτοτελής φορολόγηση, κλειστά επαγγέλματα) ή με παράνομους (π.χ. απόκρυψη εισοδήματος), πάνω απ’ όλα πρέπει να βρει τρόπο να “επαναφέρει στην αλήθεια” τις φορολογικές δηλώσεις. Δεν ξέρω αν ο τρόπος είναι η καθιέρωση τεκμηρίων, η δημοσίευση των δηλώσεων στο διαδίκτυο ή άλλος - το θέμα είναι οτι η εθνική αυτή ντροπή δεν μπορεί να συνεχιστεί...

Ίσως ένας τρίτος τρόπος, εκτός από τα τεκμήρια και τη δημοσίευση είναι η παραδειγματική τιμωρία όσων φοροδιαφεύγουν ή λαδώνονται. Ας εντοπίζονται (τακτικά και δειγματοληπτικά) κι ας υφίστανται σοβαρές διοικητικές ή άλλες ποινές, όσοι παρανομούν κι από τη μία μεριά και από την άλλη. Μια κουβέντα είναι βεβαίως αυτό - αλλά γίνεται.


Οι 100 ημέρες της κυβέρνησης κρίνονται αυστηρά, ακριβώς γιατί έβαλε τον πήχυ όχι μόνον πολύ ψηλότερα από την προηγούμενη, αλλά και από οποιαδήποτε προκάτοχο της: Πότε στο παρελθόν, αποτελούσε μείζον ζήτημα μία (1) τροπολογία της νύχτας, που σήμερα (πολύ σωστά) ξεσήκωσε σάλο, διότι έτσι είχε υποσχεθεί προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ; Καί πότε υπήρξε διαβούλευση, θέληση για διαφάνεια και συγκεκριμένες πράξεις σεβασμού αρχών και Αρχών;

Ωστόσο, η διακυβέρνηση κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Προσπαθώ εδώ και καιρό να διακρίνω ποιές από τις κινήσεις της κυβέρνησης είναι αποτέλεσμα “ανοιχτού μυαλού”, πολιτικών διαφορών και θεμιτών συγκρούσεων και ποιές είναι “παλινωδίες”, δηλαδή αποτέλεσμα απουσίας σχεδιασμού και συγκεκριμένης στρατηγικής, όπως λένε πολύ συχνά τελευταία οι εκπρόσωποι των κομμάτων της αντιπολίτευσης (μερικές φορές και με αστεία επιχειρήματα περί ακυβερνησίας, με απίστευτη λήθη). Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση οφείλει να έχει αποφασιστικότητα, πειθώ και να βαδίζει έχοντας μελετήσει όλες τις παραμέτρους - και αυτά τα χαρακτηριστικά δείχνουν να της λείπουν.

“Δεν μου φάνηκε ο Παπανδρέου να είναι πολιτικός όπως τους περιέγραψε ο Σταύρος”, μου είπε μετά το τέλος της συνέντευξης η Marion, “αντιθέτως μου φάνηκε πολύ ευγενής, φινετσάτος και οτι ήξερε τι έλεγε - θα έλεγα οτι περισσότερο μοιάζει με διανοούμενο παρά με πολιτικό”. Αυτό μου θύμισε κάτι που μου είχε ένας Αμερικανός που ήξερε καλά τον Παπανδρέου: “Αυτός δεν είναι για frontman, είναι για να καθοδηγεί από το παρασκήνιο”. Το πόσο ισχύουν όλα αυτά, μένει να το δούμε...





"Eπί του πιεστηρίου": Μόλις ανακάλυψα οτι τον ίδιο ακριβώς τίτλο έχει στην "ανασκόπηση" του στην Athens Voice και ο φίλος Νίκος Γεωργιάδης - οπότε, το λιγότερο που οφείλω είναι ένα link.

Tο post συνοδεύεται από ένα από τα πιο γλυκά τραγούδια της "ιδιόμορφης" Αμερικανο-Τζαμακαϊνής τραγουδίστριας Grace Jones.

Οι φωτό είναι από τα www.aicup.org, www.247wallst. files.wordpress.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Τρία έργα για την καταπίεση

Πρώτα ο “Κυνόδοντας” του Γιώργου Λάνθιμου. Χάρηκα πολύ που ανακάλυψα οτι ο γιός του καθηγητή μας της φυσικής αγωγής στο σχολείο (και παλιού μπασκετμπολίστα) έχει προκόψει, έχει γίνει ένας από τους πιο σημαντικούς μας νέους σκηνοθέτες, με διεθνή αναγνώριση. Με μια πορεία γρήγορη και καρποφόρα, έχει κάνει άλλη μια ταινία πριν, την “Κινέτα” και πολλές διαφημίσεις, μεταξύ των οποίων τα απολαυστικά σποτάκια της Aegean στο στρατό “ο κύριος θα φάει κρέας ή ψάρι;” και της Νοva με τον κλεφτοκοτά και το περίφημο σλόγκαν “πουτ δε κοτ ντάουν” (μπορείτε να τις δείτε στο προσωπικό του site)...


Η ταινία, “γροθιά στο στομάχι” κατά του αυταρχισμού, χρησιμοποιεί μια σουρεαλιστική γλώσσα και μια σκηνοθετική γραφή σοκαριστική πολλές φορές. Στήνει απέναντι τους πάσης φύσεως ολοκληρωτισμούς, την πειθαρχία και την ιεραρχία, τον συντηρητισμό, την κρυψίνοια, τις ίδιες τις “αξίες της οικογένειας”. H άθλια, φασιστική οικογένεια είναι τόσο άχαρη, όσο και το σεξ που κάνει. Το σπάσιμο του “Κυνόδοντα” είναι μια κραυγή για την ελευθερία...

Μ’ ένα έξοχο καστ (πατέρας και κόρες δίνουν ρεσιτάλ) και ένα κοινό (στο Άστυ) γεμάτο από τη γενιά του Λάνθιμου (και κάτω), ο - πολυβραβευμένος - “Κυνόδοντας” είναι ελπιδοφόρος για το ελληνικό σινεμά.



Το “Τι απέγινε η Έλι” ανήκει στο σύγχρονο ιρανικό σινεμά - προέλευση όχι τόσο οικεία σε μένα, όπως ίσως σε κάποιους άλλους. Με δύο πολύ όμορφες πρωταγωνίστριες, μέλη μιας ευρύτερης παρέας που πάει να περάσει ένα Σαββατοκύριακο στην Κασπία, η ταινία ακτινογραφεί τη σημερινή αστική τάξη της χώρας, που προσπαθεί να ισορροπήσει την ανάγκη για δυτικό και απελευθερωμένο τρόπο ζωής, με τις αγκυλώσεις ενός θεοκρατικού καθεστώτος και μιας καταπιεστικής κοινωνίας. Οι τριτοκοσμικές συμβάσεις, η μιζέρια και η υποκρισία οδηγούν τελικά στην τραγωδία...

Κατά την άποψη μου, όχι για τέσσερα αστέρια, όπως παρουσιάζεται - αλλά ενδιαφέρουσα από κοινωνικοπολιτικής άποψης, για το σημερινό Ιράν. Είναι χαρακτηριστικό οτι όσο το πράγματα είναι ρόδινα, οι χαρακτήρες αλλά και η εκφορά της γλώσσας διακρίνονται για την τρυφερότητα τους. Όσο “στριμώχνουν”, τόσο οι φωνές γίνονται φανατικές - και θυμίζουν Αχμαντινετζάντ...




Τέλος, ένα θεατρικό έργο που δεν έχει νόημα να σας συστήσω, γιατί το είδα μια μέρα πριν κατέβει από τη σκηνή του Θεάτρου “Μέλι”. Η παράσταση "Ιζαντόρα - When She Danced” εκτυλίσσεται μέσα σε μια μέρα από τη ζωής της μεγάλης Αμερικανίδας χορεύτριας Isadora Duncan - που πριν πνιγεί με τραγικό τρόπο, με την εσάρπα της να μπλέκεται στις ακτίνες ρόδας αυτοκινήτου που την μετέφερε, το 1927 - είχε καταφέρει να φέρει επανάσταση στο μπαλέτο, απελευθερώνοντας το από τις προσταγές της κλασικής τεχνικής και θέτοντας τις βάσεις γι αυτό που αποκαλείται σήμερα “μοντέρνος χορός”. Αξίζει να μάθει κανείς περισσότερα για τη ρηξικέλευθη αυτή προσωπικότητα, που είχε χορέψει στην και εμπνεόταν από την Ελλάδα - και πέθανε Σοβιετική πολίτις...

Το κείμενο έχει αδυναμίες, όπως και η σκηνοθεσία - ωστόσο να σημειώσω οτι δίπλα στη Δήμητρα Χατούπη και άλλους καλούς ηθοποιούς, κλέβει την παράσταση ο συνblogger Φίλιππος Φραγκούλης (aka Spastos Petalakis), που ερμηνεύει έναν χαρακτήρα-καρικατούρα, έναν Ιταλό γραφιά, τον οποίον η Duncan τραπεζώνει, ελπίζοντας στη διαμεσολάβηση του στην κυβέρνηση Μουσολίνι, ώστε να της χρηματοδοτήσουν μια σχολή χορού στην Ιταλία...





Οι φωτό είναι από το www.dogtooth.com, http://trans.kathimerini.gr, www.mushin.eu και το εξώφυλλο από το www.audiodrums.com

Το post συνοδεύεται από την πρώτη δουλειά των Γάλλων Nouvelle Vague, σε μια εξαιρετική διασκευή (του "Making Plans For Nigel" - το κορυφαίο κομμάτι των Βρετανών XTC), που έρχονται ξανά για συναυλία στις 27 Νοεμβρίου.

Πουθενά...

Η δομική δυσκολία για το ΠΑΣΟΚ, τον πρώτο μήνα της διακυβέρνησης του, ήταν και η “προπατορική”: Το κράτος στην Ελλάδα (σε αντίθεση π.χ. με το Βέλγιο, που διήνυσε πάνω από έξι μήνες χωρίς κυβέρνηση!) δεν λειτουργεί από μόνο του. Και μάλιστα, δεν υπάρχει καν (νομική) πρόβλεψη, για το τι πρέπει να παραδώσουν οι απερχόμενοι, ώστε να εξασφαλίζεται η ομαλή συνέχεια...

Η άτεχνη προσπάθεια για τομές αξιοκρατίας έφερε και την αμηχανία: Πάνω απο είκοσι χιλιάδες άνθρωποι θεώρησαν ικανούς τους εαυτούς τους για μία από τις 88 θέσεις γραμματέων υπουργείων - κάτι που θα σήμαινε οτι είμαστε ένας έθνος “ψώνιων”, αν οι περισσότερες αιτήσεις δεν ήταν από νέους που ψάχνουν απεγνωσμένα δουλειά και που αφελώς συμπέραναν οτι τα καλά πτυχία (χωρίς εμπειρία ή πολιτική αντίληψη/εναρμόνιση) αρκούν για να συνεργαστείς στενά με έναν υπουργό και να υλοποιήσεις την πολιτική του.


Δεν είναι όμως μόνο η καθυστέρηση (που θα επιταθεί με την αντίστοιχη επιλογή σε θέσεις ευθύνης στο ευρύτερο δημόσιο, οι οποίες υπερβαίνουν τις δέκα χιλιάδες!), είναι και η ανάγκη επαναχάραξης πολιτικής που συγκρούεται με τη συνέχεια του κράτους: Πώς να χειριστείς τη διόγκωση της εκμετάλλευσης στα stage, όταν από τη μια πρέπει να βάλεις τέλος κι από την άλλη το κράτος πρωτίστως έχει παρανομήσει (τουλάχιστον) επί πενταετία, χρησιμοποιώντας αυτούς τους ανθρώπους σε πάγιες και διαρκείς ανάγκες - και μάλιστα σε εποχές ύφεσης και ραγδαίας αύξησης της ανεργίας; Πώς να χειριστείς τα δημόσια οικονομικά, όταν ως πηγές εσόδων έχουν “σχεδιαστεί” η αντισυνταγματική έκτακτη εισφορά, η απαράδεκτη από κάθε άποψη (το ξεκαθάρισε όπως φαίνεται και το ΣτΕ στην αρμόδια υπουργό) προσπάθεια νομιμοποίησης των αυθαιρέτων ημιυπαίθριων και υπογείων ή η “γραφειοκρατικά μπλοκαρισμένη” απόσυρση των ΙΧ, που δεν υπολογίστηκε σωστά και είναι οικονομικά ζημιογόνα; Και πως να αντιμετωπίσεις τους επόμενους δύο δύσκολους μήνες, όταν η αστυνομία έχει και θεσμικά “κατρακυλήσει” προς τη διάλυση και το παρακράτος, με αποφάσεις και διαταγές που έχουν “εθίσει” τους αστυνομικούς στη χρήση στολών χωρίς διακριτικά;

Η κυβέρνηση θα κριθεί στο αμέσως προσεχές διάστημα, για τις όποιες παλινωδίες και την ανετοιμότητα της να αναλάβει την εξουσία. Αυτό που παραμένει αποκαρδιωτικό όμως είναι η αδυναμία της αξιωματικής αντιπολίτευσης - τώρα που έχει την ευκαιρία της αναδιοργάνωσης εκ βάθρων - να αρθρώσει πολιτικό και αυτοκριτικό λόγο, για τα αίτια της κομματικής (και εθνικής) ήττας.

Οι πρώην υπουργοί βγαίνουν με περισσό θράσος και θεωρούν οτι “ασκούν αντιπολίτευση” όταν υποστηρίζουν οτι “το έλλειμμα φουσκώνεται από την κυβέρνηση”, ενώ επισήμως το τοποθετούσαν στο 6% - το μισό δηλαδή της πραγματικότητας, για την οποία ευθύνονται απολύτως. Ή όταν διατείνονται οτι “για το όργιο προσλήψεων φταίει το ΠΑΣΟΚ” και οτι “παρέδωσαν ικανή αστυνομία”.

Όσο για τους υποψηφίους αρχηγούς, αισθάνεται κανείς οτι οι επιλογές είναι μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης. Η Ντόρα Μπακογιάννη, που λογικά θα έπρεπε να είναι αυτή που θα επιθυμούσε πρώτη το “άνοιγμα στην κοινωνία”, πέτυχε την περιχαράκωση στα μέλη του κόμματος - φαίνεται οτι οι ρηξικέλευθες επιμονές του Γιώργου Παπανδρέου που κάποτε λοιδωρούσαν και τώρα επιθυμούν να μιμηθούν, είναι πολύ “προοδευτικές για τα κότσια τους”. Το “νέο” μάλιστα απουσιάζει παντελώς, όταν η έμμεση πλην σαφής στήριξη του (νεότατου σε ηλικία, κατά τα άλλα, πρώην πρωθυπουργού) εκφράζεται με τσαμπουκαλίδικη φρασεολογία του τύπου “θα έχετε να κάνετε μαζί μου”.

Πέραν κάποιων γενικόλογων “να τα αλλάξουμε όλα”, η καινοτόμα προοπτική στη ΝΔ εκφράζεται επίσης με το “δάκρυ του εθνάρχη” από τον Αντώνη Σαμαρά, που επιθυμεί να συσπειρώσει όλους τους λαϊκοδεξιούς/καραμανλικούς (αν και έχει χάσει κάποιους από αυτούς που σάρωσαν στους σταυρούς, σε πείσμα των καιρών) και εκτοξεύει δημαγωγικές κορώνες υπέρ των κακόμοιρων των παιδιών στα stage - που προφανώς δεν είναι οι κεφαλαιοκράτες. Όσο για τους υπόλοιπους παράγοντες του εσωκομματικού παιχνιδιού, εφάπτονται (αν δεν είναι απόλυτοι εκπρόσωποι) του γραφικού, με ξεχωριστή περίπτωση τον αεικίνητα παραγοντίζοντα Βαγγέλη Μεϊμαράκη, με τις ατέλειωτες κόνξες άνευ νομιμοποίησης. Μόνο ο Νικήτας Κακλαμάνης λείπει, για να συμπληρωθεί “ο κύκλος των χαμένων δημάρχων”...

Αν η σημερινή κυβέρνηση - αιθεροβάμων ίσως; - επιμένει στις δυνατότητες που έχει αυτή η χώρα (όπως και η παράσταση του Δημήτρη Παπαιωάννου δείχνει τις δυνατότητες της νέας, υπερσύγχρονης σκηνής του Εθνικού Θεάτρου), η ΝΔ δείχνει - μέχρι στιγμής τουλάχιστον - οτι δεν έχει καταλάβει πού άφησε τη χώρα: Στο πουθενά...




"Επί του πιεστηρίου": Έντονη αντίδραση βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στην απόσυρση της ...απόσυρσης.

To κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 04.11.09

H φωτό είναι από την παράσταση "Πουθενά" και το
http://www.apn.gr

Το post συνοδεύεται από την μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα, για την παράσταση "2" του Δημήτρη Παπαϊωάννου.