"Χθες γνώρισα τον Γκαγκάριν..."

Το προχθεσινό έργο με οδήγησε σε μια βουτιά στο παρελθόν, μια και άρχιζε με αναφορά στην πρώτη "βόλτα" ανθρώπου στο διάστημα, του Yuri Gagarin με το Βοστόκ. Μια κάρτα του πατέρα μου προς την αδελφή του, με ημερομηνία (που δεν φαίνεται καλά) το 1961 - φουλ πάντως μέσα στην κορύφωση του ψυχρού πολέμου - που ανακάλυψα πρόσφατα, γράφει:




"Αγαπημένη μου Λιλή,

Είμαι από προχθες στην Πράγα, με έναν πολύ καλό καιρό - και θα μείνω ακόμη μερικές μέρες. Χθες γνώρισα εδώ τον Γκαγκάριν σε μια δεξίωση. Φιλιά στο Γιώργο και στο Κώστα - και χαιρετισμούς στους γνωστούς.

Σε φιλώ πολύ

Νίκος"








To εξώφυλλο είναι από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Like a Star" της Βρετανίδας Corinne Bailey Rae.

The Far Side of the Moon

“H βασική μου θεωρία είναι οτι ο ανταγωνισμός Αμερικανών και Σοβιετικών στο διάστημα δεν ήταν από τη δίψα για γνώση ή από περιέργεια, ήταν καθαρός ναρκισσισμός...” (ελεύθερη απόδοση)


Η αθέατη πλευρά του φεγγαριού, οι εικόνες και οι ήχοι από την προσελήνωση που στοιχειώνουν την παιδική μας ηλικία (ίσως πολύ περισσότερο από άλλα πολύ σημαντικά γεγονότα της δεκαετίας του ’60, όπως ο Μάης του ’68, ο πόλεμος του Βιετνάμ και οι αιματηρές ταραχές στα αμερικανικά πανεπιστήμια, το Woodstock ή η δολοφονία του JFK - που αφορούσαν τους μεγαλύτερους), ο ψυχροπολεμικός ανταγωνισμός των δύο υπερδυνάμεων, το πρόγραμμα SETI (Search for Extraterrestrial Intelligence), οι υπαρξιακές αναζητήσεις ενός συνεσταλμένου καθηγητή φιλοσοφίας, η ανθρώπινη μοναξιά και οι ανθρώπινες σχέσεις, η συμφιλίωση των λαών και των αδελφών - όλα αυτά μπερδεύονται γλυκά, στην εντυπωσιακά ευρηματική παράσταση του “The Far Side of the Moon”, του Καναδού Robert Lepage.

Με έναν μόνο ηθοποιό επί σκηνής, με πολλαπλούς ρόλους (κι ένα σκηνικό που μεταλάσσεται και φωτίζεται ευφυώς - μόνο και μόνο η χρήση της οθόνης/πόρτας πλυντηρίου/φινιστρινιού διαστημοπλοίου αξίζει τον κόπο), o Lepage επιβεβαιώνει (εδώ και δέκα χρόνια) τη ικανότητα του να συγκινεί ελλειπτικά, γράφοντας και σκηνοθετώντας με άφθονο (μελαγχολικό) χιούμορ και μπόλικη καναδέζικη προφορά στα γαλλικά. Μέχρι την Κυριακή, στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών - αν μπορείτε, μη το χάσετε!









Η φωτό από την παράσταση είναι από το www.teakdoor.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

H μουσική της παράστασης είναι της Laurie Anderson, που όμως υπολείπεται των τριών "guest" κομματιών από τον John Coltrane, τον L.V. Beethoven ("Moonlight Sonata") και τους Led Zeppelin ("Dazed and Confused"). Οι τελευταίοι, για τις δικές μου μνήμες, "κλέβουν την παράσταση", γιατί επενδύουν μια σκηνή στο παιδικό δωμάτιο του πρωταγωνιστή - και γιατί ήθελα εδώ και πολύ καιρό να το βάλω στο blog. Το πρώτο LP του βρετανικού συγκροτήματος (1969) ήταν από τα πρώτα που απέκτησα, σε πολύ μικρή ηλικία, δώρο Γάλλων φίλων.