Blue moon

Με μάλλον στυφή γεύση φεύγει το 2009. Η χρονιά που άρχισε στον απόηχο της εξέγερσης του Δεκέμβρη, “πνίγηκε” μέσα στην οικονομική κρίση και τελειώνει με την σφοδρή αντίδραση της πιο καθυστερημένης πολιτικά και αισθητικά μερίδας της ελληνικής κοινωνίας, απέναντι σε μια ακόμα προεκλογική υπόσχεση του ΠΑΣΟΚ - και στο φόβο που προκαλεί η πιθανότητα να κλέψει την "πελατεία", η ΝΔ του Σαμαρά.

Είναι 10 χρόνια σχεδόν από την ανεκδιήγητη (αντισυνταγματική) “μάχη για τις ταυτότητες”, που είχε ξεσηκώσει ο Χριστόδουλος (και είχε υπογράψει και ο Καραμανλής, για να μην ξεχνιόμαστε) και σχεδόν 20 από τα “συλλαλητήρια των μακεδονομάχων” - κι έχει κανείς την αίσθηση οτι δεν έχουμε διανύσει και μεγάλη απόσταση: Μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας έχει δυσκολία να αποδεχθεί ή δείχνει οτι δεν αντιλαμβάνεται την έννοια του ανθρωπίνου δικαιώματος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν μπορεί να καταλάβει οτι ένα παιδί που γεννιέται σε αυτή τη χώρα έχει δικαίωμα να έχει μια υπηκοότητα (=ιθαγένεια στην πράξη) ή μια πατρίδα. Κι όπως ακριβώς και με τις ταυτότητες και την αποφυγή διακρίσεων (και με τη συλλογή υπογραφών που δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα), οτι τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι διαπραγματεύσιμα ή υποκείμενα στη θέληση της πλειοψηφίας, όπως εκ του πονηρού υποδεικνύεται με την ακροδεξιά πρόταση για δημοψήφισμα (για να ειπωθεί όσο πιο “λιανά” γίνεται, δεν μπορούμε να μαζευτούμε και να ψηφίσουμε οτι θα στερούμε ανθρώπινα δικαιώματα από συνανθρώπους μας - γιατί εκτός των άλλων έχουμε υπογράψει και διεθνείς συμβάσεις, για την προστασία τους). Είναι κι αυτό ένα σημάδι της επικίνδυνης δημαγωγίας και του λαϊκισμού, να “προσφεύγει” δήθεν στην άμεση δημοκρατία, η πιο αντιδημοκρατική πτέρυγα του πολιτικού συστήματος...

(Όσο για τις λεπτομέρειες του νομοσχεδίου, δεν είναι της παρούσης. Οι πληροφορίες μου λένε οτι είναι σε μεγάλο βαθμό προιόν αποδοχής των προτάσεων της πιο αξιόπιστης ΜΚΟ για το θέμα των μεταναστών, της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Περισσότερες φωνές αντίδρασης εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ.)


Όποιος κινείται στην αγορά, ξέρει οτι αυτοί οι τελευταίοι μήνες του 2009 είναι όλο και χειρότεροι - η πτώση του τζίρου κινείται στην τάξη του 30 με 40%. Οι πάντες είναι “σφιγμένοι”, ρευστότητα δεν υπάρχει, ο κόσμος δυσκολεύεται να καταναλώσει. Υπό άλλες συνθήκες, θα έλεγε κανείς οτι αυτό το σοκ χρειαζόταν σε μια υπερκαταναλωτική Δύση (και κυρίως σε μια νεοπλουτική και ακριβή Ελλάδα) - αλλά το σύστημα της οικονομίας δεν έχει τη δυνατότητα να επαναπροσδιορισθεί αυτόματα, με βάση τα καινούργια δεδομένα, ιδιαίτερα όταν απέχει πολύ από το να είναι ένα “καλολαδωμένο γρανάζι”. Μεγάλα θύματα οι πρώην εργαζόμενοι, αυτοί που έμειναν άνεργοι, γιατί τους πήρε μπάλα η συρρίκνωση της αγοράς - ας μην ξεχνάμε οτι η ανεργία οδηγεί σε πολύ πιο μακροπρόθεσμες βλάβες στην υγεία από οποιοδήποτε άλλο ψυχικό πλήγμα, καθώς η αυτοεκτίμηση πλήττεται βάναυσα και δεν επανέρχεται, ίσως, ποτέ...

Το 2010 αναμένεται ακόμη πιο άγριο - κι εκεί θα φανούν και οι αντοχές μιας κοινωνίας, που υπέμεινε μέχρι τώρα την κατρακύλα της χώρας και αναζήτησε την πολιτική αλλαγή, απαιτώντας “άμεση διόρθωση της πορείας”. Αυτό το τελευταίο θα μπορούσε να χρεωθεί στα “ευχάριστα” του 2009 (που απέτρεψαν και την επανάληψη μιας έκρηξης λαϊκής οργής τον Δεκέμβρη), από την άλλη πλευρά όμως, τίποτε ακόμη δεν έχει αλλάξει - τίποτε δεν έχει φτάσει “προς τα κάτω”, ώστε να δει ο πολίτης την ουσιαστική διαφορά.

Υπό αυτή την έννοια, η δεκαετία που (δήθεν - το πραγματικό τέλος της δεκαετίας είναι 31 Δεκεμβρίου 2010) τελειώνει, θα μπορούσε να ιδωθεί ως “μισογεμάτο ποτήρι”: Μετά από την 11η Σεπτεμβρίου και μια οκταετία Μπους, η αλλαγή επήλθε και επιτέλους η Αμερική εμφανίζει ένα πιο ανθρώπινο και προοδευτικό πρόσωπο προς την υφήλιο. Ωστόσο, ο νομπελίστας Ομπάμα έχει ακόμα τεράστιες προσδοκίες να εκπληρώσει - μια από αυτές είναι και η σοβαρή δέσμευση για περιβαλλοντικό φρένο στη ρύπανση ενός πλανήτη, που παριστάνει οτι δεν θα καταστραφεί σύντομα και οτι οι Κοπεγχάγες είναι περιττές...

Το 2009 κλείνει με μια πανσέληνο, το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου - και μάλιστα με έκλειψη σελήνης. Επιπλέον, είναι η δεύτερη πανσέληνος μέσα στον ίδιο μήνα και αυτό, κατά την επικρατούσα πλέον ερμηνεία, είναι ο ορισμός του “blue moon”. Το αν το θλιμμένο φεγγάρι θα μας φέρει μια λιγότερο θλιμμένη χρονιά, μένει να φανεί. Καλή χρονιά σε όλους!



Υ.Γ. Το 2009 κλείνει και με έναν απολογισμό αυτού του blog (που κοντεύει το χρόνο), με τα 20 καλύτερα(;) post - προσπάθησα να επιλέξω αυτά που προκάλεσαν τα περισσότερα κολακευτικά ή μη σχόλια και προτιμήθηκαν (με συνδέσεις) από άλλους. Θα τα βρείτε, δεξιά σας, στο roll bar.






Oι φωτό είναι από το www.astronomy-pictures.net και το www.wicn.org

Το post συνοδεύεται από την εξαιρετική εκτέλεση του κλασικού Blue Moon, από την Αμερικανίδα Carmen McRae.

Summertime!

Η μεγαλύτερη μέρα - έρχεται. Το θερινό ηλιοστάσιο - η γιορτή του φωτός. Η (τριήμερη) γιορτή της μουσικής. Καλοκαίρι...




H φωτό είναι δική μου.

Το post συνοδεύεται από το περίφημο "Summertime", από την όπερα "Porgy and Bess" του George Gershwin. Από τις δεκάδες εκτελέσεις ενός από τα πιο πολυτραγουδισμένα κομμάτια του 20ου αιώνα, διάλεξα μια από τις καλύτερες των τελευταίων ετών, αυτή του Aaron Neville, των περίφημων Neville Brothers.

Έκλειψη...

Θα σου μιλήσω αστρονομικά:

Δευτέρα 9/2/09, στις 16.48 κορυφώνεται η μερική έκλειψη σελήνης. Έκλειψη σελήνης (όπως και ηλίου άλλωστε) έχουμε όταν τα τρία ουράνια σώματα βρίσκονται στην ίδια ευθεία – ανάλογα με την “ακρίβεια” της προσέγγισης έχουμε μερική ή ολική έκλειψη. Η έκλειψη σελήνης συμβαίνει πάντοτε με πανσέληνο (η γη είναι ανάμεσα στον ήλιο και τη σελήνη, οπότε ρίχνει τη σκιά της στον δορυφόρο της), ενώ έκλειψη ηλίου συμβαίνει πάντοτε με το “καινούργιο φεγγάρι”, όταν η σελήνη βρίσκεται ανάμεσα στον ήλιο και στη γη – και μας “καλύπτει” με τη σκιά της. Το εντυπωσιακό με αυτή την τελευταία περίπτωση είναι οτι οι αναλογίες (η διάμετρος της σελήνης σε σχέση με την απόσταση της από γη και σελήνη) μπορούν να είναι τέτοιες (σε κάποιες περιπτώσεις), ώστε η σελήνη αρκεί “ακριβώς” για να καλύψει το δίσκο του ηλίου, σε περίπτωση ολικής έκλειψης...



Οι εκλείψεις πάνε πολλές φορές “πακέτο”, ανά δύο ή και τρεις. Μερική έκλειψη ηλίου προηγήθηκε στις 26/1/09, στις 9.56 – δηλαδή περίπου 14 ημέρες πριν, στο “καινούργιο φεγγάρι”. Ο κύκλος του φεγγαριού διαρκεί ως γνωστόν 28-29 ημέρες, όσο και ο κύκλος της έμμηνου ρύσης...


Θα σου μιλήσω "αστρολογικά":

Η έκλειψη αυτή της σελήνης συμβαίνει στις 20 μοίρες 59' του Λέοντα, ενώ η προηγούμενη του ηλίου στις 6 μοίρες 29' του Υδροχόου (αυτό αστρονομικά υποδεικνύει ποιό σημείο ποιού αστερισμού βρίσκεται στον ορίζοντα, πίσω από το φαινόμενο). Σύμφωνα με τους αστρολόγους, και οι δύο εκλείψεις επηρεάζουν κυρίως το λεγόμενο “σταθερό σταυρό”, δηλαδή όσους έχουν ήλιο (αυτό που λέμε ζώδιο) ή σελήνη ή άλλα σημαντικά χαρακτηριστικά σε ένα από τα “σταθερά ζώδια”, δηλαδή Υδροχόος, Λέων, Ταύρος, Σκορπιός. Οι εκλείψεις υποδηλώνουν απρόοπτα γεγονότα, τα συνήθη “ανακατέματα” που κάνει η φύση. Ότι συνδέεται με το φεγγάρι, που θεωρείται “ανακλαστήρας” των συναισθημάτων και των πράξεων μας, έχει να κάνει με το πόσο “πληρώνουμε” ή “απολαμβάνουμε τα οφέλη” από τη συμπεριφορά μας. Οι πανσέληνοι γενικά είναι πολύ θετικές για συνευρέσεις με φίλους και εκδηλώσεις διασκέδασης, αλλά επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν κάνει κάτι καλό για τον εαυτό τους και τους άλλους με την έναρξη της “νέας σελήνης”, εισπράττουν απλώς “πίσω” μια κακοκεφιά ή ψιλο-κατάθλιψη με την πανσέληνο. Στις περιπτώσεις των εκλείψεων, πέφτουν οι άμυνες του ανοσοποιητικού στους περισσότερους που επηρεάζονται. Αν λοιπόν έχετε γύρω σας πολλούς γνωστούς και φίλους που αισθάνονται "παράξενα" ή τους προκύπτουν ιώσεις, αυχενικά και άλλες ταλαιπωρίες, μην απορείτε, λένε οι φίλοι μας... :-)



Θα σου μιλήσω μουσικά:

Πολύ πρόσφατα ήμουν καλεσμένος σε μια γιορτή σε μαγαζί του Κολωνακίου, που δεν γνώριζα – υπάρχει πέντε χρόνια μου είπαν (έτσι κι αλλιώς δεν ξέρω τα περισσότερα από τα μαγαζιά του Κολωνακίου, όταν ήμουν πιτσιρικάς κάτι γινόταν). Στο γνωστό στυλ των κολωνακιώτικων υπογείων, σε πολυκατοικία (απορώ τι κάνουν με την ηχομόνωση ή με τις προδιαγραφές ασφαλείας – τι λέω τώρα, ε;), είχε βεβαίως dj και ένα πολύ κακό ηχητικό σύστημα, με πολύ μικρά ηχειάκια – που θα έκανε μόνο για μουσική “ξενοδοχείου”. Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως ήταν ότι τη μια ώρα που ήμουν εκεί δεν άκουσα ούτε ένα (1) κομμάτι που δεν υπήρχε όταν ήμουν 20 χρονών... Πολλά ήταν αδιάφορες επιλογές – και δεν μπορώ να πιστέψω οτι ήταν τόσο αυστηρό το στυλ του dj (“μόνο eighties”).

Άρα; Τόσο “έκλειψη” πρόσφατης καλής μουσικής; (αποκλείεται κύριε πρόεδρε) Δεν μας αρέσει; (μα κανένα;) Βαριόμαστε να ψάξουμε; (δεν με εκπλήσσει καθόλου) Είμαστε "κολλημένοι" με τα eighties - ή μήπως ήταν τα καλύτερα; Και τα nineties, που ήταν τόσο ωραία; (για πέστε μου εσείς)...


"Επί του πιεστηρίου¨: Οι Αυστραλοί δοκιμάζονται από τη φρίκη που προκαλεί η κλιματική αλλαγή και αγωνίζονται, με 47 βαθμούς κελσίου, κατά των τρομακτικών πυρκαγιών, έχοντας ήδη 108 νεκρούς!

Οι φωτό είναι από τα http://www.netaxs.com και http://blog.wired.com

Όπως καταλαβαίνετε, γι αυτό το post υπάρχουν δεκάδες επιλογές, με εκτελέσεις τραγουδιών που αναφέρονται στο φεγγάρι (όχι δεν σκέφτηκα επ' ουδενί το "Total Eclipse..."). Δεν μπόρεσα ν' αντισταθώ τελικά στο "Fly Me To The Moon", λόγω της φωτό με το αεροπλάνο - η εκτέλεση του Γάλλου Dany Brilliant μου ταίριαξε περισσότερο. Διάλεξα επίσης μια λιγότερο γνωστή, αλλά εξαιρετική εκτέλεση του Moondance (κομμάτι του 1970) του Van Morrison, από τον jazz drummer Grady Tate.