To "θλιμμένο σώμα"

Ίσως δεν όσο συγκλονιστικό είναι μια ζωντανή παράσταση μπροστά στα μάτια σου, ο Wim Wenders όμως, κατάφερε, με περισσή λατρεία (και με τη βοήθεια της τεχνολογίας 3D), να αποδώσει τη συγκίνηση και τη θλίψη στην τέχνη της μεγάλης Γερμανίδας χορογράφου.


Ο κόσμος της Pina Bausch είναι αυτός του υπαρξιακού πόνου, της αναζήτησης, της μοναξιάς - του “θλιμμένου σώματος” όπως πολύ σωστά ειπώθηκε γι αυτήν - αλλά και της σιγουριάς και της σταθερότητας, που πηγάζει από τη δύναμη. Πρώτα από όλα, από την αφιέρωση και την αδιάκοπη δουλειά. Δουλειά, που αποτυπώνεται στην εξαιρετική αυτή ταινία-ντοκυμαντέρ, που γυρίστηκε πριν και μετά τον θάνατο της, με τους δεκάδες χορευτές της να μιλούν για τη σχέση τους μαζί της, για τον ιδιίτερο τρόπο με τον οποίο τους έκανε να δουλεύουν και να δημιουργούν, που τους “έγδυνε” με το βλέμμα και τους έβγαζε τα πιο βαθειά κρυμμένα συναισθήματα.


Ακόμα κι αν δεν έχει κανείς ιδιαίτερη σχέση με τον χορό, αξίζει να δει αυτή την άκρως γοητευτική δουλειά, τα κομμάτια από τις παραστάσεις της Pina, τα “φουτουριστικά κάδρα” που στήνει ο Wenders στο Wuppertal, έδρα του Χοροθεάτρου της (εντυπωσιακό το εναέριο τραμ), αλλά τις (voice over) εξομολογήσεις των συνεργατών της.


Κι αν προς τη μέση της ταινίας, εθισμένος κανείς στη συνήθη πορεία μιας μυθοπλαστικής ταινίας, κουράζεται περιμένοντας μια “εξέλιξη”, μόλις συνειδητοποιεί οτι σε λίγο “η παράσταση τελειώνει”, αναζητάει αμέσως περισσότερη ακόμα δόση αυτής της κομψής αισθητικής, που χαρακτήριζε όλη την παρουσία αυτού του πρόωρα χαμένου “ιερού τέρατος”...

Θα μου μείνουν η βουτιά στην αγκαλιά, η κίνηση που εξέφραζε την “αλεγκρία της ζωής” - και βεβαίως η καταπληκτική παρέλαση των χορευτών. Η απόλυτη αισιοδοξία, μέσα από την ομορφιά της εμπνευσμένης και ομαδικής δουλειάς.


“Χορέψτε, χορέψτε, αλλιώς είμαστε χαμένοι” - αυτή ήταν το μότο της, η απελπισμένη της έκκληση. Η τέχνη είναι αυτό που πρέπει να γεμίζει τη ζωή μας, ώσπου οι ιδέες μας να γίνουν πράξη. Γιατί αυτό είναι που οδηγεί στον “επόμενο” πολιτισμό.



Μια γεύση, από το trailer της ταινίας, που προβάλλεται μέχρι το τέλος του μήνα.

Σύντομες κριτικές από την Telegraphκαι την Guardian










Οι φωτό είναι από τα www.thelittleshadow. wordpress.com, www.screendaily.com, www.artificial-eye.com, www.telegraph.co.uk

Το post συνοδεύεται από το "O Leaozinho" του Βραζιλιάνου Caetano Veloso, που ακούγεται στην ταινία.

Άξιοι της τύχης μας

Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι, εδώ και πολύ καιρό. Το δημοσιογραφικό επάγγελμα, που χαρακτηρίζεται από την έλλειψη κριτηρίων και παιδείας (κατά μεγάλο ποσοστό αυτών που το ασκούν), κατέληξε να επιδεικνύει το χειρότερο του πρόσωπο, στη συνδικαλιστική του εκπροσώπηση: Ηγεσίες στα όρια του γραφικού, αδυναμία στοιχειώδους συνεννόησης ώστε να εκλεγεί προεδρείο, στενόμυαλη συντεχνιακή λογική, κομματικές εξαρτήσεις και παιχνίδια στα όρια του κακοήθους, πλήρης απομάκρυνση από μια (έστω) ευπρόσωπη παρουσία που θα κοιτάει την κοινωνία στα μάτια - και δεν θα “κουκουλώνει” την ουσία των προβλημάτων.


Για όλα αυτά βεβαίως είναι απολύτως υπεύθυνοι οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι. Αυτοί που ψηφίζουν και αυτοί που δεν ψηφίζουν (εξαιρούνται αυτοί, όπως οι εργαζόμενοι στα ενημερωτικά sites και portals, στους οποίους δεν επιτρέπεται να συμμετάσχουν καν στην ΕΣΗΕΑ, κάτι που δεν επιτρεπόταν επί χρόνια και στους εργαζόμενους στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα). Η μεγαλύτερη δημοσιογραφική ένωση της χώρας πάσχει από “αυτισμό”, γιατί εμείς οι ίδιοι, οι άνθρωποι που διαμορφώνουμε με την ψήφο μας το αποτέλεσμα των εκλογών, έχουμε ψηφίσει ντροπιαστικά - δυστυχώς πολλές φορές. Και φυσικά αδυνατεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις των καιρών και το “σκάσιμο της φούσκας”, στην υπερτροφική αγορά των ΜΜΕ μας.

Το βουβό κύμα αποδοκιμασίας είχε κάνει την εμφάνιση του και στις προηγούμενες εκλογές, δύο χρόνια πριν - και είχε εκφραστεί εν μέρει με την αγωνιώδη προσπάθεια για εύρεση εναλλακτικών λύσεων, έξω από τους συνδικαλιστικούς σχηματισμούς, που επιβιώνουν με την κομματική ιδιοτέλεια και την υπακοή σε λογικές εξυπηρετήσεων.

Φέτος, για πρώτα φορά, αυτή η τάση δείχνει να διευρύνεται σημαντικά. Και καθώς εμφανίζονται πλέον οκτώ διαφορετικά ψηφοδέλτια, ο κατακερματισμός των “κομματικών μπλοκ” δείχνει να υπόσχεται μια δυνατότητα φρέσκιας εκπροσώπησης, ενδεχομένως εναλλακτικής και ουσιαστικής. Άλλωστε, κάποιοι από τους “χρεωκοπημένους” εγκατέλειψαν, είτε υπό το βάρος της κατακραυγής είτε υπό τον φόβο της νέας σκληρής εργασιακής πραγματικότητας, που δεν χωράει πια ξεπερασμένες συνδικαλιστικές πρακτικές.

Κάποιοι άλλοι όμως, όχι. Για να μην είμαστε λοιπόν άξιοι της τύχης μας, ας αναζητήσει καθείς, ανάλογα με την ιδεολογική του ματιά, τους εκπροσώπους που μπορούν να αλλάξουν επιτέλους το τοπίο. Κι ας αφήσουμε, στις εκλογές μας την Τετάρτη και την Πέμπτη, απ’ έξω αυτούς που (όπως και στη γενικότερη πολιτική μας εκπροσώπηση) αντανακλούσαν απλώς, τόσα χρόνια, τα χάλια μιας μερίδας ψηφοφόρων, που όριζε την εικόνα μας. Δεν θα μας λείψουν καθόλου...










H φωτό είναι από το www.enet.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Lonely Planet" των Βρετανών The The.

Ώρα μηδέν για το Ιστορικό Κέντρο...

Όχι, δεν πιστεύω οτι άφησα, λίγες μέρες, αυτή την πόλη, για ένα σύντομο ταξίδι στο εξωτερικό - και οτι την άκουγα από μακριά να σπαράζει, ψάχνοντας να βρει απαντήσεις στα προαναγγελθέντα εγκλήματα.


Όχι, δεν πιστεύω οτι ήταν βέβαιο οτι (αφήνοντας το καζάνι να βράζει) κάποια μέρα θα ξημέρωνε, με νεκρό έναν υποψήφιο πατέρα, που έκανε το λάθος να κρατάει ξημερώματα την κάμερα του στο χέρι (παρόλα αυτά, η βαρβαρότητα του εν ψυχρώ φόνου, αντί μιας ληστρικής επίθεσης, σοκάρει). Όχι, δεν πιστεύω οτι με εκπλήσσει (εμένα και όσους φωνάζαμε οτι ο χειρότερος ρατσισμός είναι αυτό που συμβαίνει στο Ιστορικό Κέντρο εδώ και χρόνια), να βρεθούν καμιά εικοσαριά (και πόσοι ακόμη που δεν ξέρουμε) μετανάστες μαχαιρωμένοι από φασιστοειδή - και καλά σε αντίποινα. Σα να λέμε οτι στη Γερμανία αποφάσισαν κάποιοι να μαχαιρώσουν όποιον μετανάστη βρουν μπροστά τους, επειδή κάποιον σκότωσε ο Έλληνας Πάσσαρης - τόσο μικρονοϊκά...

Όχι, δεν πιστεύω οτι είχαμε φτάσει στον πάτο, με τις ψήφους που πήρε η ακροδεξιά στις δημοτικές εκλογές, “για να ταρακουνηθεί το πολιτικό σύστημα” - λες και υπάρχει καμία περίπτωση να βρεθούν λύσεις, στην υιοθέτηση φασιστικών απόψεων και πράξεων. Όχι, δεν πιστεύω την έρευνα, με τους μισούς ερωτώμενους να επικροτούν τα πογκρόμ ρατσιστικής αντεκδίκησης και αυτοδικίας κατά μεταναστών. Αν το μισό ενός λαού σκέφτεται έτσι, τότε μάλλον το όλον του δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί βασίμως για τίποτα...

Όχι, δεν πιστεύω οτι μέσα σε όλα αυτά, προστέθηκαν τα φαινόμενα απαράδεκτης αστυνομικής βίας, με έναν διαδηλωτή να γλιτώνει στο παρά πέντε τον θάνατο - και μια αστυνομία ανίκανη, που γίνεται μόνιμα στόχος και αδυνατεί (ή δεν θέλει, κάνοντας “λευκή απεργία”, τρομάρα μας) στοιχειωδώς να επιτελέσει το έργο της - που ξαναθυμίζω, σε μια δημοκρατία δεν είναι “ούτε να δέρνει, ούτε να κοιτάει άπραγη”. Και βεβαίως, η άρνηση από μεγάλες κοινωνικές ομάδες και το υπάρχον πολιτικό σύστημα, να αναγνωρίσουν το πρόβλημα και να κινηθούν προς την κατεύθυνση της λύσης.

Όχι, δεν πιστεύω οτι η πίεση των γεγονότων, που έριξε βαριά τη σκιά της στη λειτουργία της πόλης (και στην πορεία της χώρας), ανάγκασε την κυβέρνηση να ανακοινώσει επιτελους τα μέτρα ανάσχεσης της υποβάθμισης του κέντρου της Αθήνας. Μοιάζουν μελετημένα και προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως και αυτά του Δήμου Αθηναίων, με τις δυνατότητες που έχει.

Όχι, δεν πιστεύω στη δυνατότητα (μη γραφειοκρατικής) εφαρμογής τους - και αμφιβάλλω πολύ αν η λύση λέγεται συντονισμός από τον Θεόδωρο Πάγκαλο. Αν δεν υπάρξει συγκεκριμένο ενιαίο και ειδικό κέντρο αποφάσεων, με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και εξουσίες, που θα λειτουργήσει όπως ο “Αθήνα 2004” - και θα υποχρεώνει όλους, από τον υπουργό ως τον αστυνομικό, να πράττουν καθημερινά και να αντιμετωπίζουν ευέλικτα το πρόβλημα, φοβάμαι οτι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα. Όχι δεν πιστεύω οτι θα υπάρξει αποτέλεσμα, αν ο πρώτιστος στόχος δεν είναι η διαφθορά, την οποία τροφοδοτούν τα εκατομμύρια που βγάζουν τα κυκλώματα πάσης φύσεως, στο κέντρο της Αθήνας.

Για να μη σας κουράζω, παραθέτω ένα απόσπασμα της εισήγησης μου στην Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου:


Η συσσώρευση των μεταναστών, άνεργων και χωρίς χαρτιά στο κέντρο της πόλης, αποτελεί το ιδανικό ντεκόρ για τη δράση συγκεκριμένων κυκλωμάτων, που βγάζουν εκατομύρια μέσα στο χώρο αυτό. Οι μετανάστες είναι το “έτοιμο” ανθρώπινο δυναμικό προς εκμετάλλευση, από κυκλώματα ναρκωτικών, πορνείας, παρεμπορίου και “υπνωτηρίων”. Το ίδιο ισχύει και για πάσης φύσεως συμμορίες, που επιδίδονται σε μικροκλοπές ή και πιο σοβαρά εγκλήματα.

Η λύση, σε έναν τέτοιο υπερκορεσμένο χώρο, δεν έρχεται μόνο από αστυνομικά μέτρα - και βεβαίως δεν ευνοείται από την μετατροπή πολλών μικροεγκλημάτων σε πταίσματα, κάτι που αποθρασύνει τα κυκλώματα.

Η λύση μπορεί να έρθει μόνο με ολοκληρωμένο σχέδιο πρόνοιας και κοινωνικής φροντίδας για το Ιστορικό Κέντρο, που θα υλοποιηθεί από οργανωτικό επιτελικό όργανο της πολιτείας, του τύπου “Αθήνα 2004”, το οποίο και θα παρακολουθεί και θα εφαρμόζει, σε συνεργασία με Περιφέρεια και Δήμο, τις παρακάτω κατευθύνσεις:

- Αποσυμφόρηση του Ιστορικού Κέντρου, με παράλληλη δημιουργία αποκεντρωμένων κέντρων πρόνοιας και περίθαλψης μεταναστών, αστέγων, τοξικομανών και ψυχικώς πασχόντων, που συγκεντρώνονται στην περιοχή.

- Ανελέητο χτύπημα των κυκλωμάτων παρανομίας στη ρίζα τους - και όχι μόνο με προσαγωγές “βαπορακίων” και μικροκακοποιών. Παραλλήλως, οργανωμένη και επίμονη δουλειά σε επίπεδο περιπολιών κρατικής και δημοτικής αστυνομίας, ώστε να εμπεδώνεται το αίσθημα ασφάλειας και να αποτρέπεται η εικόνα “ξέφραγο αμπέλι”.

- Συνεχές κυνήγι της διαφθοράς, καθώς τα κυκλώματα έχουν άφθονους πόρους, ώστε να δωροδοκούν για να συνεχίζουν ανενόχλητα τις δραστηριότητες τους.

- Συνεχής φροντίδα της λειτουργίας της πόλης, σε συνεργασία με το δήμο, ώστε η πόλη να διατηρείται καθαρή, φωτισμένη και λειτουργική.

- Μακροπρόθεσμος και βραχυπρόθεσμος σχεδιασμός για την ανάπλαση και τις χρήσεις γης, ώστε να επιστρέψουν κάτοικοι, ελέυθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματικές δραστηριότητες.


Όχι, δεν πιστεύω οτι έχουμε φτάσει στην “ώρα μηδέν”, για το κέντρο της Αθήνας - αν δεν το έχουμε αντιληφθεί, απλώς είναι ήδη πολύ αργά...








Το γράφημα είναι από το www.athens-municipal-police. blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.lyricspond.com

To post συνοδεύεται από το "Nantes" των Αμερικανών Beirut.

Ο άνθρωπος που πήγαινε γυρεύοντας...

Τα σημάδια ήταν όλα εκεί για τον Ντομινίκ Στρος-Καν: Ήταν γνωστός “καρδιοκατακτητής” στον υπερθετικό φαλλοκρατικό βαθμό, είχε παρελθόν καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση, έμοιαζε να μην μπορεί να αντισταθεί στις σειρήνες ενός τρυφηλού βίου, αταίριαστου με τη σοσιαλιστική του ταυτότητα, που περιλάμβανε την χρήση μιας Porsche Panamera (που ανήκε σε φιλικό του ζευγάρι, τελικά) και τη διαμονή σε υπερπολυτελείς σουίτες των τριών χιλιάδων δολλαρίων τη βραδιά...


Το σοκ όμως της εικόνας παραμένει μεγάλο - και το απλανές βλέμμα της απώλειας των πάντων, απολύτως ενδεικτικό. Καλωσήρθατε σε έναν τελείως διαφορετικό νομικό και πολιτικό πολιτισμό: αυτόν της ανεξάρτητης δικαιοσύνης που δεν χαρίζεται ούτε επιτρέπει άλλοθι σε κανέναν (“όσο ψηλα κι αν βρίσκεται”), αυτόν που δεν συγχωρεί την παραμικρή σεξιστική παρεκτροπή, αυτόν που λαμβάνει απολύτως σοβαρά τις καταγγελίες για απόπειρα βιασμού, τις αντιμετωπίζει ως κακούργημα και τις τιμωρεί αυστηρότατα.

Μήπως όμως αυτός ο “κυριολεκτικός” αμερικανικός πολιτισμός περνάει στην επικράτεια της αφέλειας και της διαπόμπευσης (αντιπαρατιθέμενος με την ευρωπαϊκή πολυπλοκότητα, που έχει βέβαια τα θετικά της, αλλά και τα μεμψίμοιρα και τα πικρόχολα αρνητικά της); Είναι δυνατόν να αποσυνδέεται τελείως ο πολιτικός ρόλος ενός κατηγορούμενου, από τη μεταχείριση του; Γιατί αν το τεκμήριο της αθωότητας είναι μια φορά δύσκολο να διατηρηθεί όταν ένας ανώνυμος πολίτης καταγράφεται από την κάμερα με χειροπέδες, το ενσταντανέ που έκανε το γύρο του κόσμου χίλιες φορές καταστρέφει για πάντα την πολιτική καριέρα ενός κορυφαίου οικονομικού παράγοντα κι ενός διεκδικητή της γαλλικής προεδρίας, σπέρνοντας αμφιβολίες που δεν ανατρέπονται.

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν οτι η ιστορία γράφεται από τις μεγαλοσύνες και τις μικρότητες των ανθρώπων. Και είμαι έτοιμος να δεχθώ την ιστορία όπως είναι, στο face value της. Ωστόσο δυσκολεύομαι κι εγώ να εξηγήσω γιατί ακόμα κι ένας σεξομανής άνθρωπος της εξουσίας κλειδώνει την καμαριέρα στο δωμάτιο του, έχει τόσο ασυγκράτητες ορμές (που ισοδυναμούν με πολλά βιάγκρα στην ηλικία του) κι ενώ είναι επικεφαλής του ΔΝΤ, επιδιώκει (στις Ηνωμένες Πολιτείες κιόλας) να επιβάλει να του κάνει στοματικό έρωτα ένα “εχθρικό” στόμα, μιας κοπέλας που κάνει τα πάντα για να αντισταθεί...

Αν δηλαδή κάποιος ήθελε να την στήσει στον Στρος-Καν, αυτό ακριβώς δεν θα έκανε; Δεν θα τον παγίδευε (με) μια καμαριέρα, που αρχικά θα τον προκαλούσε ενδεχομένως - και στη συνέχεια θα αντιστεκόταν; Ξέρω, ακούγεται σαν τη γνωστή άθλια ιδεολογική προσέγγιση “ο βιαστής αθωώνεται, το θύμα έφταιγε”. Δεν μπορώ όμως να μην λάβω υπόψιν μου το πόσο ευάλωτος (και επιθυμητός) στόχος είναι ένας άνθρωπος με τόση (οικονομική) εξουσία - και τέτοιες αδυναμίες.

Ένα θέμα που εγείρεται παραλλήλως είναι το κατά πόσον είναι σωστή η θεσμοθέτηση ασυλίας, για πολιτικά πρόσωπα σε τόσο υψηλή θέση. Η πολεμική κατά της ασυλίας (που είναι αλήθεια οτι γίνεται συχνά αντικείμενο κατάχρησης), δεν αντιμετωπίζει την περίπτωση της πλεκτάνης. Αν ο Στρος-Καν παγιδεύτηκε, είναι δυσανάλογη η αβλεψία να μην προστατεύεται από το νόμο της χώρας που φιλοξενεί, όπως ακόμα και το σχετικά χαμηλόβαθμο διπλωματικό προσωπικό.

Θεωρία συνομωσίας ή όχι, η πρώτη προφανής επίπτωση είναι αμιγώς γαλλική: Ο Νικολά Σαρκοζί (o οποίος λέγεται οτι τον είχε προειδοποιήσει οτι στις ΗΠΑ πρέπει να είναι πολύ πιο προσεκτικός με τις παρορμήσεις του) δεν έχει πια ικανό αντίπαλο, που θα τον “σάρωνε” στις προεδρικές εκλογές, το 2012, όπως προέβλεπαν όλες οι δημοσκοπήσεις. Οι Γάλλοι θα μείνουν με τον χειρότερο και η γαλλική αριστερά στο σύνολο της δέχεται ένα καταφανές πλήγμα, όσο κι αν τα γαλλικά πολιτικά ήθη είναι πολύ πιο ελαστικά από τα αμερικανικά, σε τέτοια ζητήματα.

Το δεύτερο επίπεδο έχει να κάνει με την παγκόσμια οικονομία, τις ισοτιμίες του ευρώ (που κλονίστηκαν προσωρινά), την ευρωπαϊκή κρίση χρέους και τις αντιλήψεις του Στρος-Καν, ο οποίος είχε επιχειρήσει να αμβλύνει (επιτυχώς ή όχι) τις αλγεινές εντυπώσεις που είχε δημιουργήσει με τις παρεμβάσεις του το ΔΝΤ τις δύο προηγούμενες δεκαετίες και να εισαγάγει ένα λιγότερο “νεοφιλελεύθερο” προφίλ στη στόχευση του παγκόσμιου αυτού οργανισμού. Η Ευρώπη ίσως να μην έχει την ευκαιρία να επανατοποθετήσει έναν δικό της άνθρωπο επικεφαλής του Ταμείου, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή για την οικονομία της.

Και βεβαίως, αφού η αιχμή της ευρωπαϊκής κρίσης είναι το ελληνικό χρέος, οι επιπτώσεις από μια αλλαγή πολιτικής μπορεί να είναι απρόβλεπτες και για τη χώρα μας. Ο Στρος-Καν επιθυμούσε, με τη ματιά του στραμμένη στην διεκδίκηση της γαλλικής προεδρίας, την επιτυχή “διάσωση” της Ελλάδας. Ούτως ή άλλως, βρισκόμαστε σε μια στιγμή, που πρέπει να αντιληφθούμε πόσο μακριά βρισκόμαστε από τον πολιτισμό της αποτελεσματικότητας - με θεσμούς και μηχανισμούς διεφθαρμένους και ανίκανους, μη κάνοντας παρά τα ελάχιστα για να τους αλλάξουμε.

Το ανέκδοτο με τη θεσσαλική προφορά κυκλοφόρησε αμέσως: “Αυτή πήγε να στρώσ’ και αυτός πήγε να της το καν’...” Σε κάθε περίπτωση, ο Ντομινίκ Στρος-Καν θα μείνει στην ιστορία ως “ο άνθρωπος που πήγαινε γυρεύοντας”. Θύμα πλεκτάνης ή όχι, αμέλησε το βασικό στοιχείο αυτού που θέλει να διεκδικεί τόση εξουσία, στο δημόσιο βίο: Αν έχεις τέτοιες αδυναμίες και είσαι τόσο ευάλωτος, η ζωή δεν συγχωρεί. Η σεξουαλικότητα δεν μπορεί παρά να είναι μια τρυφερή, μεταφυσική εκδήλωση. Αν η εξουσία λειτουργεί ως αφροδισιακό, η απροκάλυπτη παρόρμηση δεν είναι παρά μια έκφραση βίας και ματαιοδοξίας. Και μαζί με την αλαζονεία, γίνεται μπούμερανγκ...


Υ.Γ. Περισσότερος (και πιο φρέσκος) προβληματισμός, εδώ.









Οι φωτό είναι από τα www.pienotitulo.blogspot.com και http://max.rcs.it

Το post συνοδεύεται από το "Ni oui, ni non", της Γαλλίδας Zaz, που εμφανίστηκε τη Δευτέρα το βράδυ στην Αθήνα.

O Πολιτισμός του Αdagio

Η μοίρα το 'φερε να διαβάζετε αυτή την τελευταία μας συζήτηση, χωρίς ο ίδιος να είναι πια παρών. Στις 17 Νοεμβρίου (1997), ο Κώστας Γιαννουλόπουλος εξέπεμψε για τελευταία φορά από το Τρίτο “Τα Πρωινά Όλου του Κόσμου” - “ένα κύμα ηρεμίας πάνω από την πόλη - κι όποιος το εισπράξει”, έλεγε. Λίγες ώρες αργότερα, η καρδιά του τον πρόδωσε. Την αγαπούσε πολύ αυτή την εκπομπή... Αν και ταυτισμένος με την jazz στη συνείδηση όλων, ο ίδιος αισθανόταν πια απελευθερωμένος: “Με την jazz ως φόρμα έχω καθαρίσει, ότι είχα να δώσω το έδωσα με τον Jazz Fm”. Είχε περάσει σ’ αυτό που ονόμαζε “Πολιτισμός του Αdagio”.


Τον συνάντησα, τέλος Σεπτεμβρίου, στην Κηφισιά - εκεί που μεγάλωσε. Μου εκμυστηρεύτηκε τις τρεις διαδοχικές “αποκαλύψεις”, που τον διαμόρφωσαν. Πρώτα, η μουσική του Thelonious Monk, από το παράθυρο του γείτονα Αμερικάνου της βάσης, το 1960 - “ένα γοητευτικό σπάσιμο της αρμονίας, κόντρα σ’ αυτό που ήξερα μέχρι τότε από τα μαθήματα πιάνου”. Μετά ήρθε η γραφή-ποταμός της “Δίκης” του Kafka. Και τέλος, μετά από μια βόλτα στο Μοναστηράκι, ένα βιβλιαράκι με 20 έργα του Magritte συνόψισε “το παράλογο που είχα μέσα μου - βγήκε σαν ένα τεράστιο χταπόδι από το ασυνείδητο”.

Σπούδασε οικονομικά και δούλεψε σε τράπεζα, αλλά η μουσική τον είχε κερδίσει από νωρίς. Άρχισε να γράφει στον “Ήχο” και το 1977 εξέδωσε το περιοδικό “Τζαζ”, που άντεξε για 15 τεύχη (χέρι με χέρι), ως το ’82. Οργάνωσε τις πρώτες jazz συναυλίες στην Ελλάδα και καθιέρωσε το φεστιβάλ Praxis, ανεβάζοντας επί 8 συναπτά έτη στη σκηνή τις σύγχρονες μορφές της jazz. Τους ηχογράφησε στην ανεξάρτητη “Praxis Records”, εξέδωσε βιβλία, επιχείρησε άλλο ένα περιοδικό, τη “Δισκογραφία”, διετέλεσε διευθυντής του μουσικού τμήματος της ΕΤ2 και στέλεχος του Top Fm, έγραφε κάθε βδομάδα στα “Νέα”, στη δεκαετία του ’90 δημιούργησε τον Jazz Fm...

Μια πορεία ταγμένη, αδιάλλειπτη, χωρίς κέρδη και διαφημίσεις... Ο Κώστας Γιαννουλόπουλος δήλωνε ακροατής, που κατάφερε να κάνει το χόμπυ του επάγγελμα. Τι ακροατής όμως! Διασκορπισμένη σε τέσσερα διαφορετικά σπίτια, η μεγαλύτερη jazz βιβλιο/δισκοθήκη στην Ανατολική Ευρώπη ήταν η μόνη του - πολύτιμη - περιουσία. Μαζί, μια τεράστια γκάμα από χιλιάδες διαμάντια όλων των ειδών, από μεσαιωνικούς ψαλμούς ως λαϊκά - “ως ακροατής ενδιαφέρομαι για το ελληνικό λαϊκό τραγούδι, μόνο από τον Τσιτσάνη ως τον μακαρίτη τον Διονυσίου, που ήταν η τελευταία μεγάλη λαϊκή φωνή”.

Δεν αισθάνθηκε ποτέ οτι γράφει και μιλάει για κάτι που απευθύνεται σε λίγους; “Δεν το ανέλυσα ποτέ έτσι. Η μουσική άλλωστε είναι ατομικό πράγμα κι έχει τόσο μεταφυσικό χαρακτήρα... Δεν θεωρώ εαυτόν ικανό να μιλήσει απ’ ευθείας για τη μουσική - όσοι προσπαθούμε να στρώσουμε ένα λόγο γύρω από τη μουσική, προσπαθούμε να κάνουμε τα ερωτήματα που σχετίζονται με την ανθρώπινη λειτουργία και αντίδραση στη μουσική, όσο γίνεται πιο ευκρινη, πιο σαφή. Δε θα μάθουμε ποτέ, ως άνθρωποι, σε τι πραγματικά μας χρησιμεύει. Είτε παίζεις μουσική, είτε γράφεις γι αυτήν είσαι αντιμέτωπος με ένα πράγμα που δεν ξέρεις από πού προέρχεται, γιατί, αν το ήξερες, θα ήξερες και πώς να ρυθμίσεις μια ανώτερης μορφής σχέση μαζί του”.

“Μας εκφράζετε, κύριε Γιαννουλόπουλε”, του έλεγαν οι ακροατές του στο τηλέφωνο. Δεν του έλεγαν οτι τους αρέσει. “Δεν μ’ αρέσει το ρήμα “μ’αρέσει” - το σωστό ρήμα είναι “με επιβεβαιώνει” - επιβεβαιώνει μια ανάγκη μου πολύ βαθιά στο ασυνείδητο και τη βγάζει με συμβολικό τρόπο”.

Θυμάμαι το πρόσωπο του να φωτίζεται και να γελάει, όταν τον ρώτησα αν τα παιδιά του προσπαθούν να τον πείσουν “για τις δικές τους μουσικές”. “Με τον μεγάλο τσακώνομαι συνέχεια! Ο δεκαεξάρης φέρνει cd στο σπίτι κι ομικρός (ο δεκάρης), τα αντιγράφει σε κασέτες. Κοίταξε, το θεωρώ υγιέστατο για την ηλικία τους να περάσουν από τα γερά vibrations του heavy metal - απλώς είναι μια πεπερασμένη φόρμα. Τη βιώνεις πολύ γρήγορα και πρέπει να βγεις γρήγορα. Όσο για τους καινούργους ήχους της δεκαετίας, έχουν άλλο λειτουργικό χαρακτήρα. Είναι η αναβίωση ενός άγνωστου παρελθόντος, που η ανθρωπότητα από ένστικτο προσπαθεί να αναστήσει. Τα rave party είναι σαν παγανιστικός χορός, εκεί που η κοινότητα μαζεύεται για να γίνει κοινωνός κάποιου μεταφυσικού μηνύματος. Κάποτε ήταν οι σαμάνοι, τώρα είναι οι dj ‘s”.

Ξανά στο ραδιόφωνο - όλοι τον ρωτούσαν γιατί έκλεισε ο Jazz Fm. “Κανείς όμως δεν βρέθηκε να ρωτήσει πώς έζησε ο Jazz Fm. Αν δεν είχα δέκα γνωριμίες, για να έρθουν δυό-τρεις μεγάλοι σπόνσορες, θα είχε κλείσει σε μια μέρα. Για να φεύγουμε από το παραμύθιασμα, ο Jazz Fm ήταν one man show, σε επιπεδο οικονομικό, μια κολλεκτίβα χωρίς διοικητική οργάνωση, με ελάχιστο κέρδος - όχι αρκετό όμως για να αποκρούσουν οι μέτοχοι την προσφορά ενός επιχειρηματία, που ήθελε τη συχνότητα”. Δυσοίωνο λοιπόν το μέλλον για ένα ποιοτικό ραδιόφωνο; “Αν είναι απλωμένο σωστά πάνω στον εμπορικό του χαρακτήρα, όχι. Είναι θέμα τεχνικοοικονομικής οργάνωσης - η αγορά καθορίζει την επιβίωση”.

Αποστασιοποιημένος; Μπα! Πίσω από την ηρεμία της μουσικής του, βρισκόταν ένας άνθρωπος παθιασμένος με αυτά που αγάπησε, που “δεν προλάβαινε”, γιατί είχε καθημερινά ν’ ακούσει δεκάδες δίσκους, που δεν άφηνε χώρο ούτε για σινεμά. Δεν στερήθηκε όμως ποτέ το άλλο μεγάλο του πάθος: “Εγώ, ξέρεις, είμαι μέλος του Ολυμπιακού - ήμουν και αθλητής στο βόλεϊ. Όταν χάνουμε, δεν το αντέχω”...

Ούτε την καλή παρέα στερήθηκε - σαν μερακλής που ήταν, είχε φτιάξει μια καλή κάβα και προσκαλούσε τους φίλους του, σε βραδιές με υπέροχες μουσικές. Τον θυμάμαι, διευθυντή του Jazz Fm, αυστηρό και γλυκό μαζί - σχεδόν πατρικό - να φωνάζει σε όλους: “Ψάξτε τη δισκογραφία, διαβάστε, ακούστε”. Δεν πρόλαβα ποτέ να τον ευχαριστήσω, όχι γι αυτά που μ’ έμαθε, αλλά για την επιμονή του να μάθω - για τη φλόγα του...










Η συνέντευξη αυτή ήταν (κατά πάσα πιθανότητα) η τελευταία του Κώστα Γιαννουλόπουλου και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Μετρό" του Ιανουαρίου 1998

Η φωτό είναι αγνώστου φωτογράφου (επαναφωτογραφημένη από το περιοδικό) και το εξώφυλλο από το www.head-case.org

Το post συνοδεύεται από το "On The Sunny Side Of The Street" του Αμερικανού Dizzie Gillespie, μαζί με τους σαξοφωνίστες Sonny Rollins και Sonny Stitt.

Ο συνδικαλισμός της βαρβατίλας...

Κύριε Φωτόπουλε, νομίζω οτι πια θα έχετε καταλάβει οτι η συνδικαλιστική σας δράση, αυτή τη φορά, όντως μπορεί να κάνει καλό στη χώρα και στην εταιρεία, τους εργαζόμενους της οποίας εκπροσωπείτε. Όχι γιατί θα αντιταχθείτε στην περαιτέρω μετοχοποίηση της ΔΕΗ, αλλά γιατί ίσως, το μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, θα αντιληφθεί πια οτι ο συνδικαλισμός του δικού σας τύπου πρέπει να εκλείψει.


Διότι το πόρισμα του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, το οποίο σπεύσατε να αμφισβητήσετε, καταγράφει όχι μόνο την παρανομία της επιδότησης δευτεροβάθμιου συνδικαλιστικού σωματείου, όπως είναι η ΓΕΝΟΠ, αλλά και επί της ουσίας απίστευτες σπατάλες σε πολυμελή ταξιδάκια στο εξωτερικό (εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ), δημόσιες σχέσεις πάσης φύσεως, μελέτες που δεν πραγματοποίηθηκαν και δαπάνες για έξοδα πρώην εργαζομένων της ΔΕΗ.

Αντί λοιπόν να υποχωρήσετε ατάκτως και να παραιτηθείτε, ζητώντας συγνώμη από τον ελληνικό λαό για αυτά τα όσα "μαζί τα φάγατε" (31 στο σύνολο) εκατομύρια ευρώ, που κατασπαταλήθηκαν τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια, επιτεθήκατε στον ίδιο τον κύριο Ρακιντζή - και βεβαίως κλείσατε κουτοπόνηρα το μάτι προς την κοινωνία, ισχυριζόμενος οτι η συγκυρία της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ είναι η αιτία της “επίθεσης” εναντίον σας. Να δω τι θα πείτε στον εισαγγελέα και στον ΣΔΟΕ (που ανοίγει τώρα τα βιβλία και τους λογαριασμούς σας), για τα ευρήματα του πορίσματος.

Και ακόμα χειρότερα, βγήκατε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, την Τετάρτη 20 Απριλίου 2011, και ισχυρισθήκατε οτι όλες αυτές οι επιδοτήσεις είναι νόμιμες - ακριβώς ως άλλος Βουλγαράκης. Κι αν είναι νόμιμες, κύριε Φωτόπουλε, είναι και ηθικές; Ή μήπως είναι μέρος μιας συναλλαγής, μεταξύ των εκάστοτε διοικήσεων της ΔΕΗ και του συνδικαλισμού, τον οποίον εκπροσωπείτε; Και κυρίως, είναι νόμιμο και ηθικό αυτά τα χρήματα να πηγαίνουν σε άσχετους σκοπούς, από αυτούς για τους οποίους προορίζονται;

“Τι είμαστε; Ανεύθυνοι;” αναφωνήσατε έμπλεος υποκριτικής οργής, στο ίδιο δελτίο. Μοιάζετε να είστε κάτι πολύ χειρότερο, κύριε Φωτόπουλε. Μοιάζετε να είστε υστερόβουλα γρανάζια ενός συστήματος, που μαζί με κόμματα, πολιτικούς, δημοσιογράφους και άλλα συμφέροντα, έφεραν τη χώρα στο χείλος της χρεωκοπίας. Γιατί και από κάτι τέτοιες πρακτικές φτάσαμε, εδώ που φτάσαμε.

Και δεν πείθετε καθόλου, όταν κόπτεσθε “για την κιλοβατώρα που θα ακριβύνει, με την ιδιωτικοποίηση”, όπως διατείνεστε, στο ίδιο δελτίο. Αντιθέτως, μοιάζετε να σας ενδιαφέρει μόνο η ωφελιμιστική διαιώνιση των προνομίων και της εξουσίας σας. Αν πραγματικά σας ενδιέφερε ο αδύναμος καταναλωτής, αυτά τα λεφτά θα αρκούσαν να ανακουφίσουν κατά δεκάδες ευρώ το χρόνο, τους 340 χιλιάδες υπόχρεους του κοινωνικού τιμολογίου της ΔΕΗ.

Όχι μόνο λοιπόν σας έπιασαν με το δάχτυλο μέσα στο βάζο με το μέλι, αλλά προσπαθείτε με κάθε τρόπο να αμυνθείτε κουτοπόνηρα. Κάτι που δεν προκαλεί εντύπωση, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν του τη “θεατρική βαρβατίλα”, την οποία περιφέρετε σε αμφιθέατρα, γραφεία και κανάλια. Διότι αυτό το τραμπούκικο ύφος του άξεστου συνδικαλισμού και η αισθητική σας (που λένε πολλά και για το ήθος), υπόσχονται ακριβώς την υποκρισία. Και την κακομαθημένη αντίληψη της συνδιοίκησης, σύμφωνα με την οποία έχετε το δικαίωμα να ελέγχετε αν η διοίκηση έφερε μια διευθύντρια ή μια γραμματέα - και να φωνάζετε “γιατί δεν προτίμησαν τις συναδέλφισσες”. Μια αντίληψη που ονόμασε “σοσιαλισμό” το φαγοπότι με επιδοτήσεις ή με πλαστές υπερωρίες.

Είστε χειρότερος από τα “αδηφάγα στελέχη”, τα οποία κατηγορείτε κατά καιρούς οτι ζημιώνουν την επιχείρηση, με λαμογιές, προμήθειες και χαριστικές συμβάσεις. Γιατί η κοινωνία απέναντι τους είναι τουλάχιστον ψυλλιασμένη και επιφυλακτική. Εσείς όμως κρατάτε δήθεν τη ρομφαία της ηθικής και της υπεράσπισης του αδύναμου εργαζομένου και καταναλωτή, ξεγελώντας ένα (μικρό, ελπίζω πια) κομμάτι της κοινωνίας.

Είμαι σίγουρος οτι πιστεύετε ακράδαντα οτι μέχρι τώρα κάνατε το σωστό. Στην πραγματικότητα όμως, λυπάμαι να σας πληροφορήσω, έχετε παραμυθιάσει (πολύ βολικά και υστερόβουλα) τον εαυτό σας, κάνοντας το άσπρο-μαύρο. Ξέρω, θα απαντήσετε οτι αντανακλάτε το ύφος πολλών εργαζομένων (και αυτών που βολεύονται μια χαρά με τον "δυναμισμό" σας) - θέλω να ελπίζω όμως οτι δεν είναι η πλειονότητα. Παραμερίστε - κι αφήστε άλλες, πιο υγιείς δυνάμεις να έλθουν στο προσκήνιο. Αν θέλετε να προσφέρετε πραγματικά υπηρεσία σε αυτή την κοινωνία, παραιτηθείτε.

Παραιτηθείτε κύριε Φωτόπουλε - μαζί με όλα τα μέλη των εμπλεκομένων παρατάξεων - και εξαφανιστείτε από τον δημόσιο βίο της χώρας. Και μάλιστα, με ηχηρό τρόπο και προσκαλώντας τους “ομολόγους” σας στον δημόσιο και ιδιωτικό συνδικαλιστικό χώρο, να πράξουν το ίδιο. Γιατί υπάρχουν πολλοί εκπρόσωποι αυτού του “νταβατζήδικου” συνδικαλισμού, σε μια γενικευμένη δυστυχώς “κουλτούρα”, που απαντάται στη χώρα μας.

Κι αν θέλετε πραγματικά - εσείς και οι όμοιοι σας - να υπηρετήσετε τους εργαζομένους και την κοινωνία στο σύνολο της, ενόψει και της εργατικής Πρωτομαγιάς, αλλάξτε άμεσα τον τρόπο ανάδειξης των συνδικαλιστικών εκπροσώπων, από τα πανεπιστήμια ως τις τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως πρότεινε και ο Γιάννης Μπουτάρης. Με ηλεκτρονικό ενδεχομένως τρόπο, που θα διασφαλίζει την πραγματική και πολιτισμένη εκπροσώπηση της πλειοψηφίας - κι όχι αυτήν μέσω ενός χρεωκοπημένου συνδικαλισμού, που αναδεικνύεται από ελάχιστους, σε ιδρωμένες και φωνακλάδικες συνελεύσεις, όπου επιβάλλονται με τραμπουκισμό οι κομματικές κλίκες.

Και μη διανοηθείτε να μιλήσετε για “επίθεση στον συνδικαλισμό” και δυσφήμιση του. Αυτός ο στρεβλωμένος συνδικαλισμός που υπηρετήσατε επικρίνεται - και χειρότερη ζημιά και δυσφήμιση από αυτήν που κάνατε μόνοι σας, δεν γίνεται.




Update 1: Όλες αυτές τις μέρες, οι (λίγες) προφορικές αρνητικές αντιδράσεις σε αυτό το post, συνοψίζονται στη "λογική του συμψηφισμού" - δηλαδή στο "γιατί μιλάτε γι αυτό, αλλά δεν μιλάτε για την απόφαση της κυβέρνησης να κάνει αυτό, να κάνει εκείνο" κλπ. Επίσης, στη γενικότερη ανάμειξη όλων των προβλημάτων μαζί, σε έναν (συνήθως) αχταρμά, από τον οποίο φυσικά δεν βγαίνει καμία άκρη - και ούτε προβλήματα λύνονται, ούτε ένοχοι υπάρχουν. Στην παρατήρηση μου οτι βεβαίως πρέπει να έχουμε συνολική θεώρηση και ανάλυση, αλλά οτι αυτό δεν μπορεί να λειτουργεί μονίμως ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ κι οτι εδώ υπάρχει ένα ζήτημα που αγγίζει το (αν όχι εμπίπτει πλήρως στο) ποινικό δίκαιο και πρέπει να το δούμε εν πρώτοις αυτόνομα, έλαβα ακόμα και την απάντηση οτι "αμφισβητείται αν υπάρχει τέτοια διάσταση κατάχρησης- και αυτό θα φανεί στον εισαγγελέα". Νομίζω οτι αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι οτι το "μαζί τα φάγαμε" αποδεικνύεται καθημερινά, με διάφορους τρόπους και σε διαφορετική ισχύ βεβαίως, πόσο εξαπλωμένο είναι...


Update 2: Με συνέντευξη του σήμερα 28.04.11 στα "Νέα", ο κύριος Φωτόπουλος κάνει τη ρελάνς του, αλλά αρνείται να απαντήσει για την ταμπακιέρα, δεν βλέπει πουθενά σπατάλες - και αντιθέτως, συνεχίζει την ίδια τακτική, ρίχνοντας τα στη διοίκηση της ΔΕΗ που δεν ζητούσε τα τιμολόγια! Επιπλέον, ο κύριος Φωτόπουλος ζητάει (και πολύ σωστά, το αυτονόητο είναι) να ανοίξουν όλοι οι λογαριασμοί των εκλεγμένων μελών της ΓΕΝΟΠ, αλλά στην ουσία, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να προσπαθεί να παραπλανήσει, στρέφοντας εκεί την προσοχή. Διότι η μομφή δεν είναι ΜΟΝΟ οτι οι συνδικαλιστές πιθανόν καταχράστηκαν λεφτά - και τα έβαλαν στους προσωπικούς τους λογαριασμούς. Κατάχρηση είναι επίσης να επωφελείσαι από όλες αυτές τις σπατάλες, ζώντας μια "τρυφηλή" συνδικαλιστική ζωή, με ταξιδάκια και εξυπηρετήσεις που σου δίνουν εξουσία - χωρίς να βάλεις τίποτα στην προσωπική σου τσέπη...







Το σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη είναι από το www.kathimerini.gr και το εξώφυλλο από το www.mp4.com.pl

To post συνοδεύεται από το "That Man" της Ολλανδέζας Caro Emerald.

Η μέρα μου στο πιάτο

Η σχέση μου με τη διατροφή είναι μια σχέση αγάπης και μίσους. Θεωρητικού μίσους, δηλαδή. Όταν ο άνθρωπος κόβει την παρέα με κάθε άλλη “ντόπα”, η διατροφή είναι η μόνη που του μένει. Και είναι και η πιο ωραία κοινωνική δραστηριότητα (μετά το χορό, ίσως).


Εγώ έκοψα τη ζάχαρη στον καφέ το 1994. Τον ίδιο τον καφέ, το 2001. Και το τσιγάρο το 2008. Μου πήρε 28 χρόνια - τα τελευταία 5 με στριφτό και χαρτάκια hemp. Πούρα ευχαριστήθηκα μόνο στο περιβάλλον της Αβάνας, ίσως γιατί εκεί μόνο είναι απαλλαγμένα από το νεοπλουτίστικο πρόσημο που τα συνοδεύει - και η υγρασία κάνει τη μυρωδιά τους φυσική.

Αναπόφευκτα, η διακοπή μου πρόσθεσε κάτι κιλά, που τα παλεύω συνέχεια. Από τη μια μου λείπουν κάποιες ελάχιστες στιγμές, από την άλλη, είμαι πολύ ευτυχής που είμαι απαλλαγμένος από την εξάρτηση. Έναν ντεκαφεινέ εσπρέσο, παρά τη χημεία που κουβαλάει, τον πίνω συχνά-πυκνά. Σκέτο. Με συνοδεία ενός (άγλυκου) γλυκού, που τα λατρεύω. Τα τελευταία πολλά χρόνια η κρέμα κερδίζει σχεδόν πάντα τη σοκολάτα. Όχι οτι την αρνούμαι, όπως και τα σπιτικά γλυκά ταψιού ή κουταλιού.

Η άλλη παρασπονδία είναι τα πολλά ψωμιά ή ψωμοειδή. Όταν ανεβαίνει η αναλογία τους με κουράζουν, το νοιώθω. Αυτά που δεν με κουράζουν ποτέ, είναι οι σαλάτες, τα τυριά, οι ξηροί καρποί. Σε μια πιο ταβερνιάρικη εκδοχή, μπορώ να ζήσω με χόρτα, πατάτες και φέτα λαδορίγανη. Σε μια πιο σπιτική, με τυρί και αμύγδαλα, καρύδια ή κάσιους. Και κανένα αχλάδι να τα συνοδεύει.

Σε μια πιο γαλλική, τρελλαίνομαι για ένα καλό κρασί με ωραία πολύσπορα και τυριά. Δεν έμαθα όμως ποτέ πολύ καλά να ψάχνω το καλό κρασί. Στο Sideways, θα ήμουν ο αποσυνάγωγος, σε αυτή τη “μπανάλ” κατηγορία, που λατρεύει το merlot. Η Βίβλια Χώρα και το Chateau Julia είναι από τα σταθερά, αν και μου άρεσαν πάρα πολύ κάποια χιλιανά που είχα πιει παλιότερα. Επίσης κάποια του κυρ-Γιάννη (Μπουτάρη), που μου πρόσφεραν πρόσφατα (αναπόφευκτα επηρεασμένος θετικά και από την πολιτική του πρόταση - αλλά αυτές οι αξίες πάνε έτσι κι αλλιώς μαζί). Το πιο ωραίο ίσως κρασί που θυμάμαι να έχω πιεί στη ζωή μου είναι ένα ιταλικό Brunello di Montalcino, από την ποικιλία Sangiovese, φερμένο από την Τοσκάνη.

Εκτιμώ επίσης και μια καλή ξανθιά και πικρή μπύρα, καθώς η σχέση μου με το αλκοόλ μπορεί να είναι μόνο ελαφρή, πια. Από τα υπόλοιπα, μόνο κανένα Campari με σόδα και lime, πίνω ευχαρίστως.

Τρώω επίσης, μετά από μια μακρά περίοδο αποχής, αρκετό κρέας. Προσπαθώ να καταναλώνω τακτικά λίγα όσπρια και μαγειρεμένα λαχανικά. Φαβορί και η σπανακόπιτα. Το κύριο γεύμα είναι το μεσημέρι - και περιλαμβάνει συνήθως ένα ψητό ψάρι, κοτόπουλο ή μοσχάρι. Σχεδόν πάντα σπίτι. Έξω τρώω πια σπάνια, συνήθως σε μπαρ που μαγειρεύουν συμπαθητικά, όπως το Pairidaeza ή το Transistor. Για περίπου 20 χρόνια τρώω και στο Κουτί, στην Αδριανού.

Αρνούμαι πια να πληρώσω οτιδήποτε ξεφεύγει από τα 25 (για να μην πω 15) ευρώ το άτομο. Θεωρώ οτι ένας από τους λόγους που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, είναι και η προσποίηση μας γύρω από την εστίαση. Για χρόνια παρατηρούσαμε την απίστευτη φούσκα, να μπορεί το τελευταίο καφενείο στο απομακρυσμένο νησί να χρεώνει 4 ευρώ τον (δήθεν ευρωπαϊκό) καφέ και να μας σερβίρουν σαλάτα με κατίκι Δομοκού, που η κατσίκα είχε το πρωί ακούσει ένα ποίημα του Βάρναλη, πριν τη σφάξουν. Και δεν ουρλιάζαμε.

Μου αρέσουν τα gourmet, καλομαγειρεμένα φαγητά και τα καλά προιόντα, αλλά δεν μπορώ άλλο το δήθεν. Πιστεύω οτι πρέπει να εξοβελιστεί αυτή η νοοτροπία - και να επιστρέψουμε στις απλές γεύσεις, άντε με λίγη μεσογειακή “ευρηματικότητα”.

Η Ελλάδα θα πρέπει να διδαχθεί από την Κρήτη, το καλύτερο value for money, που έχω συναντήσει ποτέ. Με 10 ευρώ τρως λουκούλεια, σχεδόν παντού, πλην των τουριστικών. Βέβαια, αυτό σημαίνει και προσεγμένη και αγνή παραγωγή.

Τεράστια σημασία δίνω και στο καλό λάδι, τη βάση της διατροφής μας. Όταν έζησα φοιτητής στις Ηνωμένες Πολιτείες, είδα τη διαφορά στα μαλλιά μου, από τη στέρηση του. Το βράδυ, ένα μπολ σαλάτα, με μαρούλι, καρότο και λίγες σταφίδες ή αποξηραμένα cranberry είναι η καλύτερη ιδέα. Κάνω πολλών ειδών σαλάτες, με προτίμηση στο αβοκάντο, στις γλυκόξινες γεύσεις και στη χρήση του balsamico.

Στις διακοπές, το πιο ωραίο γεύμα είναι το πρωινό. Στην καθημερινότητα δεν είναι τόσο πλούσιο, αλλά έχει πάντα φρούτα, τσάι και καμιά φορά τυρί ή μέλι. Το καλύτερο απ’ όλα είναι το μανταρίνι ή το πορτοκάλι, φρεσκοκομμένο από το δικό μου δέντρο - χωρίς συντηρητικά και φάρμακα. Και βέβαια, ένα πραγματικά βιολογικό φρούτο, τώρα στο τέλος της άνοιξης.

Κόντεψα να ξεχάσω το μεγάλο μου πάθος: Το παγωτό. Βανίλια κατά προτίμηση, σπιτικό ακόμα καλύτερα. Το ωραιότερο, το έχω φάει στη Φλωρεντία. Εκεί άλλωστε γεννήθηκε...










Το κείμενο αυτό γράφτηκε για το www.fnl-guide.com

H φωτό είναι από το http://blog.itechtalk.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Laidback" του αγαπημένου μου Βρετανού κιθαρίστα Ronny Jordan.

Ανοικτή Επιστολή

Αντιγράφω από εδώ:





Προς τον Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου

Προς τον Περιφερειάρχη Αττικής Γιάννη Σγουρό

Προς τον Δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη


Αθήνα, 18.04.11




Αξιότιμοι Κύριοι,


Ενάμιση χρόνο μετά τις βουλευτικές εκλογές και σχεδόν έξι μήνες μετά τις αυτοδιοικητικές εκλογές, πολύ λίγα μοιάζουν να έχουν γίνει για τα επείγοντα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας, που επηρεάζουν τη ζωή όλης της πόλης και την εικόνα όλης της χώρας.

Με μεγάλη αγωνία παρατηρούμε, παρά τις υψηλές προσδοκίες και τις διαβεβαιώσεις από εκλεγμένους άρχοντες όπως εσείς, που διαπιστωμένα γνωρίζετε όλες τις παραμέτρους της υποβάθμισης του Ιστορικού Κέντρου, οτι απουσιάζει η πνοή μιας ενιαίας και συντονισμένης πολιτικής, που θα θέσει την καρδιά της πόλης σε τροχιά αναβάθμισης ή τουλάχιστον ανάσχεσης της παρούσας κατάστασης.


Επικροτούμε και στηρίζουμε επιμέρους προσπάθειες προς την κατεύθυνση της ασφάλειας, της μη καταπάτησης δικαιωμάτων κατοίκων και μεταναστών, της καθαριότητας και τη δίωξης των κυκλωμάτων που λυμαίνονται το κέντρο της Αθήνας, αλλά και της εξυγίανσης του Δήμου Αθηναίων. Σε κάποιους τομείς, όπως το παρεμπόριο, η κατάσταση δείχνει να μην είναι πλέον “ξέφραγο αμπέλι”.

Ωστόσο, παραμένει κεφαλαιώδης ανάγκη η εκπόνηση συνολικού σχεδιασμού, που θα αρχίζει με τον καθορισμό των χρήσεων γης στο κέντρο της Αθήνας - και θα ολοκληρώνεται με την αυστηρή τήρηση και αστυνόμευση των ρυθμίσεων. Η ανακούφιση της λειτουργίας του κέντρου είναι εφικτή (έως ότου υλοποιηθεί ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός), όπως έγινε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα στην Πλάκα. Όμως, η γενική αυθαιρεσία δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με αποσπασματικές εξαγγελίες αναπλάσεων. Τα δε κίνητρα για την επιστροφή κατοίκων και επαγγελματιών στο Ιστορικό Κέντρο πρέπει να αποτελούν μέρος μιας συνολικής πολιτικής, που θα εφαρμόζεται, παράλληλα με την καθημερινή παρακολούθηση και επίλυση των προβλημάτων.

Η συσσώρευση της εξαθλίωσης στο Ιστορικό Κέντρο καλεί επειγόντως για την εφαρμογή ενιαίας και ευέλικτης πολιτικής πρόνοιας και περίθαλψης, παράλληλα με την εξαγγελθείσα νέα πολιτική περί παροχής ασύλου. Η εκμετάλλευση από κυκλώματα ναρκωτικών, πορνείας, παρεμπορίου και στέγασης εξακολουθεί και βρίσκεται στο ζενίθ, με κέρδη εκατομύρια ευρώ το μήνα. Η αίσθηση εγκατάλειψης και ανασφάλειας πρέπει να αναστραφεί, πριν είναι πολύ αργά.

Τέλος, η επίλυση προβλημάτων ανισόρροπης ανάπτυξης και καταπάτησης των κανόνων συμβίωσης στην πόλη, πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστεί. Η διαφθορά και η ρύπανση που συνοδεύει την ανεξέλεγκτη λειτουργία και επέκταση κάποιων επιχειρήσεων διασκέδασης, είναι ενδεικτική της αδυναμίας αντιμετώπισης των προβλημάτων μιας σύγχρονης όλης στη χώρα μας. Η προσαρμογή μεθόδων που δοκιμάστηκαν με επιτυχία για την αναβάθμιση των ιστορικών κέντρων άλλων μεγαλουπόλεων στην Ευρώπη και αλλού, είναι παραπάνω από ποτέ επιτακτική.

Γι αυτό απευθύνουμε έκκληση προς εσάς, ώστε να λειτουργήσει επιτέλους το συντονιστικό όργανο που θα σχεδιάζει, παρακολουθεί και επιλύει τα προβλήματα της πόλης, με ολοκληρωμένο και μακρόπνοο σχεδιασμό, στα πρότυπα του “Αθήνα 2004”, όπως πολλές φορές έχει εξαγγελθεί. Η καθυστέρηση είναι πια, όχι μόνο αδικαιολόγητη, αλλά και μοιραία βλαπτική για την τύχη και την εικόνα της πρωτεύουσας.




Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου









Η φωτό είναι της Καρολίνας Κλωναρίδου και η φωτό των Burger Project από το www.arkfestival.gr

Το post συνοδεύεται από το "Billie Jean", στην εξαιρετική διασκευή των Burger Project.

Έγκαιρη προσέλευση...

“Η προσπάθεια της κυβέρνησης και του ελληνικού λαού είναι μεγάλη”, είπε σήμερα ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Διαφωνώ. Κι αν είναι μεγάλη, είναι σε επίπεδο αντιμετώπισης της οικονομικής στενότητας που έχει επιβληθεί. Αμυντικά - και πάντως όχι σε επίπεδο καταπολέμησης των αιτίων που οδήγησαν στο χρέος και στην κρίση.


Μπορεί να αφορά ένα μέρος της κοινωνίας μας, το ρεπορτάζ όμως από τις Βρυξέλλες, για τις διαπιστώσεις της τρόικας, είναι απολύτως απογοητευτικό: Οι εφοριακοί, οι τελωνειακοί και οι πλειονότητα (;) των δημοσίων υπαλλήλων, αντί να εντείνουν, έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια, “γιατί δεν πληρώνονται”. Τα κάθε είδους (τοπικά και μη) συμφέροντα εξακολουθούν (φυσικά) να πιέζουν, ώστε να επιβαρυνθεί το κοινωνικό σύνολο. Η διαφθορά ζει και βασιλεύει, όπως και η ατιμωρησία. Η προσπάθεια εξορθολογισμού βαλτώνει. Θα ήταν αφύσικο άλλωστε να προχωρούσε και γρήγορα. Αλλά όχι οτι “προσπαθούμε και πολύ”...

Το αντιλαμβάνεται κανείς και από την καθημερινότητα, χωρίς στοιχεία από την κεντρική διοίκηση. Αντί να ενταθεί η προσπάθεια για μείωση της φοροαποφυγής, οι τιμές δίνονται πια - ανερυθρίαστα - ως ένα ποσόν "συν ΦΠΑ". Λες και μιλάμε για χονδρική πώληση ή λες και υπάρχει νομίμως η δυνατότητα να μην κοπεί απόδειξη. "Πάντα έτσι ήταν στην παροχή υπηρεσιών", απαντούν οι πιο θρασείς. Περιμένω να δω πότε, μπαίνοντας σε κατάστημα λιανικής, θα εισπράξουμε την απάντηση "το μπλουζάκι στοιχίζει είκοσι ευρώ συν ΦΠΑ"...

Ταυτόχρονα, μια ανυπόφορη και επιζήμια πόλωση εξαπλώνεται, μέσω κυρίως του ίντερνετ, καθιστώντας ως κυρίαρχο ζήτημα την οπαδοποίηση με ή απέναντι από το μνημόνιο, αφαιρώντας την πιθανότητα του ψύχραιμου επικριτή χειρισμών, που ταυτόχρονα αναγνωρίζει τα αδιέξοδα, που μας οδήγησαν ως τον αναγκαστικό δανεισμό.

Η γλώσσα του αφελούς κυνισμού ή της γενικευτικής απαξίωσης προκαλεί ατέρμονες συζητήσεις και καταλήγει σε έναν ταλιμπανισμό, με απειλές και εξιδανίκευση της τρομοκράτησης. Πράγματι, τα ΜΜΕ στην Ελλάδα έχουν σε πλείστες όσες περιπτώσεις έναν κατάπτυστο ή στρατευμένο ρόλο, σε συνδυασμό με πλήρη περιφρόνηση στη δεοντολογία. Καθρέφτης όμως του δημόσιου διαλόγου δεν είναι μόνο ο πομπός, είναι και ο δέκτης. Κι αν λοιδωρήθηκαν συλλήβδην και αθρόως στα παράθυρα φαινόμενα ενός σαθρού συνδικαλισμού, είναι και γιατί επί χρόνια ανεχόμασταν ανερυθρίαστα την κουτοπονηριά δεκάδων επιδομάτων “έγκαιρης προσέλευσης”...

Πρόσφατα, σε μια συνάντηση της ομάδας “Πέστο, ντε!” παρουσίασα τη δική μου προσωπική εκδοχή για την κλιμάκωση της κρίσης στην Ελλάδα - και τον μανιχαϊσμό του δημόσιου διαλόγου που τη συνοδεύει. “Δεν πιστεύετε οτι το να φοβούνται οι πολιτικοί να κυκλοφορήσουν στο δρόμο είναι προτιμότερο, από το να αισθάνονται αχαλίνωτοι και ανεξέλεγκτοι;” με ρώτησε ένας εκ των παρισταμένων. Απάντησα πώς όχι, δεν πιστεύω οτι αυτό θα βοηθήσει - είναι απλώς ένα ξέσπασμα, που μας πάει πίσω. Κι αυτό γιατί, απλώς θα αποθαρρύνει ακόμα περισσότερο τους (απαραίτητους) υγιέστερους νέους πολιτικούς να μπουν στην ήδη ανεπιθύμητη από τους άξιους αρένα. Και η γενίκευση, η άρνηση να διαχωρίσουμε την ήρα από το στάρι, θα βοηθήσει στην αθώωση όλων - και τη διαιώνιση της κατάστασης.

Αν η ελληνική κοινωνία θέλει πραγματικά να προσπαθήσει, θα πρέπει πρώτα από όλα ο καθένας να κάνει όσο καλύτερα μπορεί τη δουλειά του, κόντρα σε οποιεσδήποτε αντιξοότητες. Κι αν θέλει πραγματικά να αναιρέσει την προσπάθεια της πολιτικομιντιακής μας αθλιότητας να προστατεύσει τον εαυτό της και να μείνει ατιμώρητη, δεν έχει παρά να αναλάβει δράση: Να εξοβελίσει από τα ψηφοδέλτια, οποιονδήποτε λαϊκιστή εκπρόσωπο της φαυλότητας ή της δημαγωγικής ακινησίας, που μας έφερε ως εδώ - συμμετέχοντας φυσικά με κάθε τρόπο στα κοινά και αναδεικνύοντας άμεσα νέες αξιόλογες μονάδες, στο παράδειγμα των δημάρχων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Να στείλει ανεπιστρεπτί όλους τους Ψωμιάδηδες και τους εκπρόσωπους της πρόκλησης σπίτι τους και να αρνηθεί τη νομιμοποίηση οποιασδήποτε διαμαρτυρίας από όσους ψήφισαν τους πλέον επικίνδυνους δημαγωγούς. Να απομακρύνει, δια της κατακραυγής και της επιλογής των ποιοτικότερων προγραμμάτων ή φύλλων, όλους τους απαράδεκτους που τώρα βρίζει - γιατί η αποχή μόνο την κατρακύλα ευνοεί. Και να στείλει ένα μήνυμα, όχι κατά του “συστήματος”, αλλά κατά αυτών από την πολιτική, καλλιτεχνική, αθλητική και μιντιακή σκηνή, που επί δεκαετίες (και μετ’ επιτάσεως τα τελευταία χρόνια) ρεζίλεψαν κάθε έννοια σοβαρότητας, αξιοκρατίας και στοιχειώδους αισθητικής.


Σχετικά ποστ: Μια χώρα που δεν θέλει...
Η αφέλεια της οργής










H φωτό είναι από το www.solbridge.ac.kr και το εξώφυλλο από το www.rockandpop80s.com

Το post συνοδεύεται από το "You Get What You Give" των Αμερικανών New Radicals.

My 10 best movies

Από τη Lifo - και με χορταστικά video, που βρήκε ο Πάνος Μιχαήλ.




Casablanca (1942) dir. Michael Curtiz


Για το ατέλειωτο στυλ ενός love story, με τον κυνικό (αλλά πληγωμένο όπως πάντα από μέσα) Humphrey Bogart να ενσαρκώνει το δίλημμα της Αμερικής μπροστά στο ναζισμό. Για το αξεπέραστο “As Time Goes By”. Για τις ατάκες της ταινίας που έμειναν διαχρονικές "You played it for her, you play it for me", "Here's looking at you, kid", "Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship", "Of all the gin joints in all the towns in all the world, she walks into mine" - και για άλλες που σατιρίζουν τα αγγλικά των προσφύγων Ευρωπαίων, όπως το αμίμητο “What watch? Nine watch! Such much?” Για το εξαιρετικό καστ, γεμάτο από καρατερίστες ολκής - όχι μόνο του Hollywood. Γιατί οτιδήποτε ξενέρωτο, όπως η Ingrid Bergman (καλύτερη από πολλά άλλα φιλμ) και ο σύζυγος της Paul Henreid, χάνεται μπροστά στην πολιτική στράτευση της ταινίας και στην ανάγκη να εμψυχωθεί ο ελεύθερος κόσμος, απέναντι στον Άξονα...



Lawrence Of Arabia (1962) dir. David Lean


Γιατί είναι το απόλυτο βρετανικό “αποικιοκρατικό” έπος. Για την αναπαράσταση μιας άγνωστης σε μας ιστορίας - και τα παιχνίδια των Βρετανών στη Μέση Ανατολή, με έναν μάλλον ασήμαντο και απρόβλεπτο αξιωματικό να ξεσηκώνει τους Άραβες εναντίον των Τούρκων. Για τη συγκλονιστική τρέλλα και λάμψη στο πανί του Peter O’ Toole. Για το ανεπανάληπτo all-star cast (Alec Guiness, Omar Sharif, Anthony Quinn, José Ferrer). Για τη συγκλονιστική μουσική του Maurice Jarre. Για τις απίστευτες εικόνες που συνέλαβε η κάμερα, σε αυτό το πολεμικό “γουέστερν” της ερήμου...



Blade Runner (1982) dir. Ridley Scott


Γιατί είναι το ωραιότερο μελλοντολογικό φιλμ-νουάρ που ξέρω. Για το πιο προχωρημένο και στυλάτο production design, τουλάχιστον για την εποχή του. Για την ανεπανάληπτη γοητεία της Sean Young - τουλάχιστον στα εφηβικά μου μάτια. Για την ατάκα του αρχηγού των “ρέπλικας” Rutger Hauer “Wake Up! Time to die...” - και τον μονόλογο της απόγνωσης και της σοφίας πριν το θάνατο. Για τη δυστοπική ματιά στο κοντινό μέλλον της γης, αν δεν σταματήσουμε να την κάνουμε σκουπιδότοπο. Για την έξυπνη και λελογισμένη χρήση των τεχνολογικών ευρηματων. Για την ερμηνεία και την αφήγηση του Ηarisson Ford, που έκτοτε δεν έχει παίξει πολύ καλύτερα κάποιο ρόλο. Για την απόδοση της επιστημονικής φαντασίας του Philip K. Dick, χωρίς το σύνηθες ανικανοποίητο συναίσθημα...



Big Chill (1984) dir. Lawrence Kasdan


Αυστηρά προσωπικό των νεανικών μου χρόνων. Πρώτα απ’ όλα, για το εξαιρετικό soundtrack της Motown, με ολίγη από Rolling Stones (στην εξαιρετική εναρκτήρια σκηνή της κηδείας). Αλλά και για το story μιας νεανικής παρέας, που ξαναβρίσκεται για ένα Σαββατοκύριακο, με αφορμή την αυτοκτονία του Kevin Costner (που δεν φαίνεται, ως πρόσωπο, πουθενά στην ταινία). Για το πολύ συμπαθητικό σενάριο και σκηνοθεσία του Lawrence Kasdan - και τον χειρισμό των συναισθημάτων. Για τη Porsche του William Hurt (που δεν μπορεί πια να κάνει σεξ, αλλά βρίσκει τρυφερή παρέα στη Meg Tilly) και την αποτυχημένη προσπάθεια του τηλεστάρ Tom Berenger να κάνει φιγούρα στον τροχαίο - και να τους γλυτώσει από την κλήση. Για το υπόλοιπο all-star cast (Kevin Kline, Glenn Close, Jeff Goldblum) - ακόμα στα νιάτα τους. Για τη συνολική γλύκα...



Brazil (1985) dir. Terry Gilliam


Γιατί είναι η πιο ευρηματική μαύρη κωμωδία επιστημονικής φαντασίας, που έγινε ποτέ. Γιατί, μαζί με το “A Fish Called Wanda” (1988, dir. John Cleese) είναι η ωρίμαση του πνεύματος των Monty Pythons - στο ζενίθ. Για την ανελέητη σάτιρα της γραφειοκρατίας και της τρομολαγνείας, μαζί με μια ρομαντική, παραμυθένια ονείρωξη - κι όλα αυτά στην ατμόσφαιρα του οργουελιανού 1984. Για τον Robert De Niro, τον Michael Palin και τον Bob Hoskins. Γιατί ήταν μπροστά από την εποχή του και στο production design. Για τη μελωδία του “Brazil”, που διαπερνά όλο το έργο - ρεσιτάλ του βρετανικού κινηματογράφου. Μόνο ο John Cleese ξεπέρασε τον συνάδελφο του, στην επίσης ανεπανάληπτη “Wanda”, όταν ο Kevin Kline αναφωνεί μπροστά στα γυμνά στήθη της εκθαμβωτικής Jamie Lee Curtis “Il duo trulli di San Marco” - και αργότερα την πιάνει επ’ αυτοφώρω με τon Cleese που την ερεθίζει, μιλώντας της ρώσικα...



Seven (1995) dir. David Fincher


Το σοκ της ζωής μου, δεδομένου οτι δεν μου αρέσουν καθόλου τα θρίλερ τρόμου. Πρώτη εντύπωση καθηλωτική, το design των τίτλων - όνειρο για κάθε γραφίστα (μόνο το Matrix πλησίασε, αλλά ήταν περισσότερο εντυπωσιακό και λιγότερο artwork). Δεύτερον, η γκρίζα, απελπιστική ατμόσφαιρα “κόλασης” που το διαπερνά και το ευφυές production design. Για τη συμμετρία των 7 αμαρτημάτων και την τέλεια εξέλιξη της πλοκής του. Για το σατανικό τέλος. Για την έξοχη παρουσία του Brad Pitt, του Morgan Freeman, της Gwyneth Paltrow και του συγκλονιστικού serial killer Kevin Spacey. Για το εμπνευσμένο soundtrack, που περιλαμβάνει από Bach, μέχρι “Speaking Of Happiness”...



Usual Suspects (1995) dir. Bryan Singer


Για τον υφέρποντα τρόμο και την μυστήριο που πλέκει σε όλη τη διάρκεια της. Για την απογείωση από φιλμ νουάρ, σε κάτι που περιλαμβάνει όλες τις ταινίες απάτης, μαζί. Για τους καρατερίστες ολκής, όπως ο Pete Postlethwaite και τη γνωριμία με τον Benicio del Toro. Για την ασύλληπτη βία του μυθικού Keyser Soze. Για την έμπνευση του τίτλου από την ατάκα “Round up the usual suspects”, που λέει ο Claude Rains στο Casablanca. Για τη συγκλονιστική μεταμόρφωση, στο φινάλε - και πάλι του Kevin Spacey, που μαζί με το (παρακμιακό αριστούργημα) “American Beauty” ολοκλήρωσε την τριλογία που τον καθιέρωσε...



Matrix (1999) dir. Larry and Andy Wachowski


Γιατί ήταν το απόλυτο φιλμ επιστημονικής φαντασίας, για την αλλαγή της χιλιετίας. Για τη σύλληψη του, οτι όλοι μπορεί να ζούμε μια εικονική πραγματικότητα και την αλληγορία για το σημερινό τρόπο ζωής. Για την αισθητική των τίτλων αρχής. Για τις αναφορές του στην κουλτούρα των χάκερ και στα άλλα είδη σινεμά δράσης και φαντασίας. Για την αμίμητη ανάλυση της μηχανής στον Lawrence Fishburne, οτι το ανθρώπινο είδος είναι μια μάστιγα, ένας καρκίνος του πλανήτη - κι οτι το μόνο είδος οργανισμού που μοιάζει σε συμπεριφορά καταστροφής του ζωτικού του περιβάλλοντος, είναι οι ιοί. Για “σκηνή του lobby” με τις μάχες στους τοίχους και την χορογραφική κάμψη των σωμάτων, ώστε να αποφύγουν τις σφαίρες. Για το ανεπανάληπτο στυλ στα γυαλιά και στα ρούχα. Για τον Keanu Reeves και την μοιραία αίσθηση του “διαλεχτού”, που ενσάρκωνε...


High Fidelity (2000) dir. Stephen Frears


Γιατί το να ζεις κάθε μέρα μέσα σ’ ένα δισκάδικο ήταν ανέκαθεν γοητευτικό για μένα. Πόσο μάλλον το να αναγάγεις τη δημιουργία συλλογών και την εγγραφή κασετών σε επιστήμη - πιο οικείο δεν γίνεται. Όσο για τις αναζητήσεις και τις αναστολές του εργένη John Cusack, επίσης. Για τη μουσική που διαπερνά όλη την ταινία. Για τις πολύ όμορφες παρουσίες της Catherine Zeta-Jones και της Lisa Bonet - και την σουρεαλιστική του Jack Black. Κωμωδιούλα, αλλά με μελωδική γεύση frustration...


Goodnight And Good Luck (2005) dir. George Clooney


Το απόλυτα πολιτικό έργο, μέσα σε καπνούς jazz ερμηνείας. Για την πραγματική ιστορία του δημοσιογράφου που αντιστάθηκε στον μακαρθισμό. Για την ερμηνεία του David Strathairn και την αποτύπωση της πνιγηρής ατμόσφαιρας της εποχής. Για το στυλ του Clooney και του Robert Downey Jr. Για τα έξοχα ατμοσφαιρικά ιντερλούδια της Dianne Reeves. Για την (ή το πώς θα έπρεπε να είναι η) τηλεοπτική δημοσιογραφία, ρε γαμώτο...





Έμειναν επιλαχούσες, μεταξύ άλλων:

Rear Window (dir. Hitchcock - για το ανεπανάληπτο πρώτο πλάνο της Grace Kelly), The Sting (για τους δύο κούκλους Redford/Newman), Cabaret, La Nuit Americaine (του Francois Truffaut), All That Jazz, Belle Epoque, Α Fish Called Wanda, Les Invasion Barbares (H Επέλαση των Βαρβάρων), The Hunt For Red October (λατρεύω τον Sean Connery), Pulp Fiction (για την τρέλλα της Uma Thurman), Il Postino, Scent Of A Woman (για το ανεπανάληπτο tango του τυφλού Al Pacino), Malena (για την ατμόσφαιρα της και την εκρηκτική Monica Belucci), Amelie, Match Point (για το επίσης ανεπανάληπτο πρώτο πλάνο της Scarlet Johannson), Gran Torino (για το μήνυμα της έμπρακτης μετάνοιας του Clint Eastwood), Kill Bill, Soulkitchen, Avatar (για το production design), King’s Speech.











Οι φωτό είναι διαδοχικά από τα www.thecia.com.au, www.astheticsense.com, www.fataculture. wordpress.com, www.rathausartprojects.com, www.wellyousaythat. blogspot.com, www.planetill.com, www.supermaw.com, www.blogcdn.com, allmoviephoto.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "The Best Is Yet To Come" από τον Καναδό Michael Buble.