8.5.12

Τράτζικ (οι χαμένοι)...

Η πολιτική ανεπάρκεια φέρνει την συντριβή: Οι εκλογές αυτές είχαν πολλά παράδοξα. Ένας από τους μεγαλύτερους χαμένους (αν όχι ο μεγαλύτερος) ήταν ο πρώτος νικητής. Αν για το ΠΑΣΟΚ ήταν αναμενόμενο, εδώ κάποιοι έπεσαν από τα σύννεφα. Ο Αντώνης Σαμαράς, που με αμετροέπεια και πολιτική πρεσβυωπία έκανε το παν για να φτάσουμε στην κάλπη, εισέπραξε όχι μόνο τη στέρηση της αυτοδυναμίας, αλλά στην ουσία ένα αποτέλεσμα-κόλαφο για τη στρατηγική του. Παρουσίασε ένα ανεπαρκέστατο επιτελείο με υπερδεξιούς σαν τους Λαζαρίδη και Κρανιδιώτη, έπαιξε επιθετικά στα Μέσα χάνοντας τις εντυπώσεις, επένδυσε στο τρίπτυχο “Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια”, προέβαλε την ατζέντα της ασφάλειας και εγκατέλειψε το κέντρο για να σταματήσει τη διαρροή ψήφων προς την ακροδεξιά, χωρίς αποτέλεσμα. Την αντιμνημονιακή του “μαγκιά” διαδέχθηκαν πολλές κωλοτούμπες, με αποτέλεσμα να χάσει και τους μετριοπαθείς και τους ακραίους, που εξέθρεφε. Αδυνατώντας να κάνει οποιαδήποτε αυτοκριτική για τις ευθύνες της παράταξης του στην υπερχρέωση της Ελλάδας ή για το ίδιο του το πολιτικό παρελθόν, γέμισε τα ψηφοδέλτια του με περσόνες τηλεοπτικής εμβέλειας και αν δεν είχε το μπόνους των 50 εδρών, οι νεοδημοκράτες βουλευτές θα χωρούσαν στο σαλόνι μικρού σπιτιού. Βρέθηκε τόσο μακριά από τον στόχο που είχε θέσει, που αν δεν ήταν κρίσιμος ο σχηματισμός κυβέρνησης, θα αντιμετώπιζε αμέσως εσωκομματικά προβλήματα. Όχι μόνο έφερε τη ΝΔ σε ιστορικό χαμηλό, χωρίς ούτε καν δύο δεκάδες στο ποσοστό της, αλλά έκανε το εντελώς αντίθετο, από πλευράς ιδεολογίας και προσώπων, ώστε η παράταξη του να γίνει επιτέλους μια σοβαρή ευρωπαϊκή κεντροδεξιά, που θα συμβάλλει στο συμφέρον της χώρας.

Οι μεθοδεύσεις εδώ πληρώνονται: Αν η ΝΔ έχασε το ένα τρίτο της δύναμης του, το ΠΑΣΟΚ υπέστη τη μεγαλύτερη καθίζηση της ιστορίας του, γυρνώντας στα ποσοστά του 1974 και χάνοντας τα δύο τρίτα της εκλογικής δύναμης του 2009. Αιτία φυσικά η κρίση και το μνημόνιο, αλλά και η καταδίκη για τα δύο χρόνια “σαμποτάζ των μεταρρυθμίσεων” (που επέφεραν μόνο οριζόντιες περικοπές) και συνολικά για τα 38 χρόνια της μεταπολίτευσης, κάτι που αφορούσε βεβαίως και τα δύο κόμματα εξουσίας. Το επιτελείο του νέου αρχηγού πλήρωσε επιπλέον και την αντιπάθεια των ψηφοφόρων του Γιώργου Παπανδρέου, που δεν συγχώρεσαν τον τρόπο με τον οποίο τον έριξαν ορισμένοι βουλευτές, ενώ χαριστική βολή στην διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ήταν και οι εικόνες του Άκη με χειροπέδες, παρέα με την υπενθύμιση οτι η υπογραφή Βενιζέλου ήταν αθωωτική, στην πρώτη εξεταστική για τους εξοπλισμούς. Οι ψηφοφόροι εγκατέλειψαν μαζικά και πρώτα θύματα ήταν οι μεταρρυθμιστές και οι “κηπουροί” του Παπανδρέου, πολλά προβεβλημένα στελέχη, αλλά και “άνθρωποι του προέδρου”, όπως η Σοφία Γιαννακά και η Τόνια Αντωνίου. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια ούτε δεύτερο κόμμα και είναι αμφίβολο αν θα μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις, αν και έχει το μικρό πλεονέκτημα να αποτελεί το μόνο πολιτικό σχήμα που καταλαμβάνει στη Βουλή το χώρο του κέντρου. Αν δεν πάρει το μήνυμα, ώστε να εξελιχθεί σε κάτι τελείως διαφορετικό σε ποιότητα υπό κάποιο νέο (;) ηγέτη, θα υπερκεραστεί από ένα πιθανό νέο σοσιαλδημοκρατικό σχήμα ή θα συνεχίσει να ζει στην εσωστρέφεια, συρρικνούμενο και με διαρκώς πιο χαμηλής εμβέλειας στελέχη. Προς το παρόν, θέλει να πετάξει από τα χέρια του την “καυτή πατάτα” της διακυβέρνησης, δηλώνοντας οτι θα στηρίξει όποιον αναλάβει - και προσπαθώντας να παγιδεύσει τους υπόλοιπους, μπας και αποδειχθεί εφτάψυχο.


Η ζωή ξεπερνάει την απολιθωμένη σταθερότητα: Με συνέπεια και “εντιμότητα”, ο Περισσός διατηρεί τις σταθερές θέσεις του, διολισθαίνοντας όμως τα τελευταία χρόνια, σε μια όλο και πιο σταλινική οπισθοδρόμηση. Στην πραγματικότητα, το καζάνι έβραζε εδώ και καιρό και το κόμμα δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εποχής, 20 χρόνια μετά την πτώση του “υπαρκτού σοσιαλισμού”, ειδικά όταν ήταν ορατές οι προσπάθειες να διατηρηθεί το “πολιτικό μαγαζάκι” - κι όχι να βελτιωθούν πραγματικά οι συνθήκες διαβίωσης του ελληνικού λαού και η πορεία της χώρας. Βαλλόμενο για την αντικοινωνική του επαναστατική συνήθεια να σαμποτάρει οικονομία και κοινωνική ζωή από τη μιά και για τη “στήριξη του συστήματος”, ως τρίτος πυλώνας του δικομματισμού από την άλλη (με τελευταίο παράδειγμα τη σύγκρουση του στην πλατεία Συντάγματος με τους κουκουλοφόρους τον Ιούνιο του 2011), το ΚΚΕ βρέθηκε στις συμπληγάδες. Η πέμπτη πλέον θέση στην κομματική επετηρίδα, η απώλεια της πρωτοκαθεδρίας στην αριστερά και η άρνηση του να συμμετάσχει σε μια διαδικασία που φαντασιώνονται όσοι επαγγέλονται την "επανάσταση κατά του συστήματος", ενδέχεται να φέρει την ηγετική ομάδα σε δύσκολη θέση - ίσως και να εγκαινιάσει εκρηκτικές εσωκομματικές διεργασίες.


Η κωλοτούμπα της ακροδεξιάς σοβαροφάνειας απέτυχε: Ο Γιώργος Καρατζαφέρης προσπάθησε για χρόνια να “ξεπλύνει” τα ακροδεξιά χαρακτηριστικά του ΛΑΟΣ, με μια δήθεν “σώφρονα” πολιτική παρουσία, προβάλλοντας τη λογική και τον “κοινό νου”, που όμως ήταν τα δανεικά αυτονόητα με αισθητική επαρχιακού σκυλάδικου τρίτης κατηγορίας. Μεγαλοπιάστηκε και συμμετείχε στην κυβέρνηση Παπαδήμου, μην υπολογίζοντας την “αφαίμαξη” στελεχών από πλευράς ΝΔ και την αντιμνημονιακή υστερία των ψηφοφόρων του, που μεταπήδησαν σε πολύ πιο έξαλλες όμορες λύσεις. Όταν αποφάσισε να το ξαναπαίξει αντάρτης, ήταν πια αργά. Ούτε η συμμετοχή-έκπληξη του Γιώργου Κύρτσου στη θέση του εκπροσώπου δεν τον έσωσε, όπως πολλοί προέβλεπαν. Μένοντας εκτός Βουλής, δεν έχει παρά να επιστρέψει στη δημοσιογραφία του περιθωρίου, που κάποτε “υπηρετούσε” ή να συγχωνευθεί και αυτός σε κάποιο άλλο διαμέρισμα της “δεξιάς πολυκατοικίας”.


Η φιλελεύθερη διασπορά στοίχισε την εκπροσώπηση: Μη μπορώντας να συνεργαστούν προεκλογικά, η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Στέφανος Μάνος (η “Δημιουργία Ξανά” κινείται σε άλλο, πολύ πιο απολίτικο/αυταρχικό πεδίο) δεν μπόρεσαν να εκπληρώσουν την ανάγκη της κοινωνίας για πολιτικές συνεργασίες, παρά το γεγονός οτι μαζί αποτελούν καταφύγιο για ένα “ορθολογικό” κομμάτι της αστικής σκέψης. Πιθανώς επίσης δεν μπόρεσαν ξεπεράσουν τη συμμετοχή τους στο μεταπολιτευτικό σύστημα, την οικογενειακή και προσωπική διαδρομή, αλλά και τις θέσεις για την οικονομία που φάνηκαν ακραίες σε πολλούς, στην περίπτωση του δεύτερου. Η Δράση και η ΔΗΣΥ θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον μετεκλογικό ρυθμιστή, αλλά έχασαν την ευκαιρία. Αν δεν πάρουν το μάθημα στην επόμενη αναμέτρηση, είτε τον Ιούνιο, είτε π.χ. το φθινόπωρο, θα εκλείψει οριστικά ο λόγος ύπαρξης τους.


Η ανεπάρκεια του προσώπου της οικολογίας: Λύση “άκακη και αξιοπρεπής” για πολλούς που δεν ήθελαν να ψηφίσουν ούτε δικομματισμό, ούτε αντιμνημονιακά άκρα, ούτε φιλελεύθερους, οι Οικολόγοι-Πράσινοι έδειχναν οτι αυτή τη φορά είχαν βάσιμες πιθανότητες να μπουν επιτέλους στη Βουλή, εγκαινιάζοντας την εκπροσώπηση ενός πολιτικού χώρου, που στη Γερμανία έφτασε να συγκυβερνήσει. Η απουσία ενός ηγετικού προσώπου, που θα ξεχώριζε και θα μπορούσε να πείσει για τη σοβαρότητα του εγχειρήματος, ίσως τους στέρησε αυτή τη δυνατότητα. Θα μπορούσαν και αυτοί να είναι ρυθμιστές, φτάνει να αναδείξουν ένα σταθερό και έξυπνο χαμόγελο στην κάμερα, έστω στις επόμενες εκλογές. Φτάνει να μην έχουν χάσει ανεπιστρεπτί την ευκαιρία - και να τους το επιτρέψει η πόλωση και η αντιμνημονιακή πλειοδοσία.


Κόντρα στο μνημόνιο, χωρίς λόγο ύπαρξης: Η Κοινωνική Συμφωνία υπέστη την αποδοκιμασία, ωσάν να ήταν κομμάτι του ΠΑΣΟΚ. Η Λούκα Κατσέλη και ο Χάρης Καστανίδης δεν μπόρεσαν να δικαιολογήσουν τη διαφοροποίηση τους και δεν έπεισαν οτι άλλο ένα αντιμνημονιακό κόμμα έχει λόγο ύπαρξης. Άδηλο το μέλλον τους, αν δεν επιστρέψουν στο μητρικό κόμμα...


Συνεχίζεται...












Το γραφικό είναι από το www.rebelx.deviantart.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Losing My Religion" των Αμερικανών R.E.M.

buzz it!

10 σχόλια:

Orestis Pad είπε...

Πολύ καλή και ορθή ανάλυση κ. Δούκα, μια επισήμανση - διαφοροποίηση έχω σε ένα σημείο:

Όντως ζήσαμε αυτό που χαρακτηρίσατε "σαμποτάζ των μεταρρυθμίσεων" μετά το 2009 και μάλιστα με αρχηγό αντιμεταρρύθμισης την κ. Λ. Κατσέλη, αλλά οι επιλογές του κόσμου στις προχθεσινές εκλογές δεν μας δείχνουν ότι καταδίκασαν την μεταρρυθμιστική ολιγωρία του ΠΑΣΟΚ, αλλιώς θα βλέπαμε μετακινήσεις σε πιο μεταρρυθμιστικά κόμματα. Ελάχιστες βέβαια οι εναλλακτικές, αλλά αυτές δεν μπήκανε καν στη βουλή. Και σίγουρα αυτός που π.χ. αφήνει το ΠΑΣΟΚ για να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο παρά μεταρρυθμίσεις αναζητά. Αφήνω δε το γεγονός ότι οι αποδεδειγμένα μεταρρυθμιστές του ΠΑΣΟΚ (π.χ. Γ. Ραγκούσης) δεν εξελέγησαν καν (ο συγκεκριμένος πήρε λιγότερους ψήφους και από τον μόνιμο βουλευτή των τελευταίων δεκαετιών Α. Κακλαμάνη).

Για μένα αυτό είναι το θλιβερότερο όλων: Το γεγονός ότι οι επιλογές του κόσμου στις τελευταίες εκλογές αντί των απαραίτητων αλλαγών φέρνουν οπισθοδρόμηση. Δεν είναι δυνατόν το 2012 να αποθεώνεται η ρητορική του Α. Παπανδρέου του 70. Θα μου πείτε γιατί δεν είναι;...η ιστορία επαναλαμβάνεται και κανείς δεν μαθαίνει δυστυχώς.

Φυσικά κάποιος μπορεί να πει ότι είναι μαγική εικόνα το αποτέλεσμα αφού πολλοί δεν ψήφισαν σε αυτές τις εκλογές και μάλιστα αυτοί που δεν ψήφισαν είναι και οι πλέον απαιτητικοί ψηφοφόροι. Φοβάμαι ότι αυτοί βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη πλάνη ακόμη και από αυτούς που ψηφίζοντας έδιωξαν τη Διαμαντοπούλου και το Ραγκούση για να βάλουν μέσα την Κουντουρά και τον Χαϊκάλη. Διότι το σκεπτικό “έχω να διασχίσω μια έρημο αλλά κανένα από τα οχήματα που μου προσφέρονται δεν είναι της αρεσκείας μου οπότε θα το κόψω με το πόδι” δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Και τώρα είμαστε πιο κοντά από ποτέ στο να μείνουμε καταμεσής χωρίς όχημα.

Πάντως λύσεις πάντα υπάρχουνε και το σκύψιμο του κεφαλιού δεν βοηθά. Αντίθετα οι καταστάσεις πλέον επιβάλλουν ΑΜΕΣΑ τον σχηματισμό του κόμματος που θα αλλάξει το σκηνικό προς το λογικότερο (γιατί αυτό έχουμε χάσει: την κοινή λογική και τον αυτοσεβασμό μας). Στον πυρήνα του σχηματισμού αυτού προσωπικά θα ήθελα (μεταξύ άλλων προσωπικοτήτων ουσίας) αυτούς που τόλμησαν να δουν την τίγρη στα μάτια και άφησαν έργο εν μέσω δυσμενέστατων συνθηκών, άσχετα αν ο (πάντα σοφός;) λαός τους άφησε έξω επειδή δεν είχαν ψέματα και ρουσφέτια να μοιράσουν. Όσοι νομίζουν ότι είμαι υπερβολικός στην κριτική του εκλογικού σώματος ας θυμηθούν την πανηγυρική επανεκλογή του Καραμανλή το 2007 (με τρία εκατομμύρια ψήφους!) με μισή Ελλάδα καμένη και 68 νεκρούς. Ας ήτανε καλά τα τριχίλιαρα που μοιράστηκαν και οι διορισμοί που ακολούθησαν και τίναξαν τη μπάνκα στον αέρα.

Συγνώμη για το σεντόνι που έγραψα...έχω ξεφύγει...τράτζικ...

Prokopis Doukas είπε...

@Orestis Pad: Συμφωνώ απολύτως μαζί σας. Ανέφερα το σαμποτάζ των μεταρρυθμίσεων ως την αιτία να γίνουν ΜΟΝΟ οριζόντιες περικοπές. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σχόλιο.

BlondeElena είπε...

Αυτά τ'αποτελέσματα δεν είναι ακριβώς τράτζικ, μάτζικ είναι. Ο καθείς πήρε αυτό που το άξιζε. ΠΑΣΟΚ+ΝΔ τιμωρήθηκαν για τα 38 χρόνια απληστείας και ανηθικότητας, ο Καρατζαφέρης για την "τσιρκοειδή" και χυδαία καιροσκοπική αντίληψη περι άσκησης πολιτικής, η Ντόρα για το σύστημα της Οικογένειας, τη Siemens, τη μωροδοξία της, οι Φιλελεύθεροι για τον ελιτισμό και την απαξίωσή τους για την ελληνική κοινωνία (ψιτ guys, δεν ήσταστε υποψήφιοι στη Νορβηγία, στην Ελλάδα ήσαστε), το ΚΚΕ για τη γυάλα στην οποία κλείστηκε ερμητικά. Οι μόνοι ίσως που άξιζαν την είσοδο, είναι οι Οικολόγοι με το σεμνό και χωρίς κραυγές προεκλογικό τους αγώνα.

Κυρίως όλοι οι παραπάνω (με εξαίρεση ΚΚΕ και Οικολόγους) έχασαν γιατί συνέδεσαν το όνομά τους με όλες τις καταστροφικές πολιτικές που οδήγησαν τη χώρα στο γκρεμό και κυρίως γιατί ενώ γνώριζαν, αντί να λάβουν τις ευθύνες τους εγκαίρως, έβαλαν την ελληνική κοινωνία σε ένα δρόμο δίχως γυρισμό. Υποτίμησαν τον κόσμο, τον οποίο κυβέρνησαν. Ε, προχθές πλήρωσαν ακριβά όλα τα παραπάνω. Γι'αυτό σου λέω, Προκόπη, δεν είναι τράτζικ τα αποτελέσματά τους, μάτζικ είναι. Προχωράμε παρακάτω...

(θα μου πεις "εδώ μπήκανε στη βουλή οι Ναζιστές της Χ.Α. και τα εθνίκια του Καμμένου, αλλά φαντάζομαι θ'ακολουθήσει ποστ για τους νικητές, οπότε θα τα συζητήσουμε εκεί.)

Prokopis Doukas είπε...

@BlondeElkena: Tράτζικ δεν είναι οτι αποδοκιμάστηκαν αυτοί, είναι ποιοί επιδοκιμάστηκαν στη θέση τους...

Ανώνυμος είπε...

ti simainei apolitik/aftarxiko? pos vgike afto to symperasma?

athinovio είπε...

Θα συμμεριστώ την άποψη της ΈΛενας, σε αυτή την περίπτωση.

Μπορεί ο Τσίπρας να μην αποτελεί ιδανικό υποψήφιο, αλλά το σημαντικό τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι ότι οι τριγμοί των εκλογικών μετασεισμών στένουν τα επιτελεία των κομμάτων πίσω στα θρανία και μάλιστα για πολύ καιρό.

Θα δούμε πράγματα να αλλάζουν επιτέλους.

Ελπίζω.

ΠΙστεύω ακράδαντα ότι χωρίς αυτό το σοκ, οι πολιτικοί δεν θα είχαν κανέναν λόγο να αλλάξουν τρόπο δράσης.

Επικοινωνιακά προσχήματα τέλος.

Από τον ηγέτη μου θέλω ουσία και έργο.

Αν ο τσίπρας μπορεί να τα προσφέρει, θα φανεί από τις εξελίξεις (αν και αμφιβάλλω). Αν όχι, θα υποστεί και αυτός τις συνέπειες.

Prokopis Doukas είπε...

@Aνώνυμος: Κάποιοι το λένε και ακροδεξιό. Εγώ το είπα κομψά.

Η εντύπωση μου εντάθηκε όταν πήρα συνέντευξη από τον κύριο Τζήμερο. Τον ρώτησα "ποιά κόμματα είναι ακροδεξιά στην Ελλάδα" και μου απάντησε μόνο τη ΧΑ.

Prokopis Doukas είπε...

@athinovio: Οι τριγμοί στα κόμματα της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς, έτσι όπως ήταν, καλό θα κάνουν.

Η εγκατάλειψη όμως των ιδεολογικών αυτών χώρων και η ενίσχυση του λαϊκισμού και των άκρων, όχι. Αντιθέτως. Δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη σε αυτό που βλέπω από τις θέσεις και τους χειρισμούς Τσίπρα. Το θέμα είναι αν θα προλάβει να υποστεί μόνον αυτός τις συνέπειες ή θα είναι καταστροφικές για όλους μας...

BlondeElena είπε...

Αγγελία γάμου...

Prokopis Doukas είπε...

@BlondeElena: Ευτυχώς για αυτούς, αναγκάστηκαν να ξυπνήσουν, αφού έμειναν απ' έξω..

ShareThis