17.5.12

Τράτζικ (οι νικητές)...

Η απόλυτη έκπτωση του ψηφοφόρου: Αυτός που έριξε ψήφο στη ΧΑ, αποκαλύπτοντας τον μικρονοϊκό ρατσισμό, τον απόλυτα απολίτικο “χαβαλέ” ή τα συμπλέγματα που έκρυβε πάντοτε μέσα του, “για να (ξε)βρωμίσει ο τόπος” ή “για να σοκάρει το πολιτικό σύστημα από απελπισία και απόγνωση”, έκανε το πρώτο βήμα όχι προς το ναζισμό, αλλά προς την απώλεια κάθε δημοκρατικού δικαιώματος. Στην ουσία, οι ψηφοφόροι αυτοί απεμπόλησαν κάθε δικαίωμα να διαμαρτύρονται για οποιοδήποτε μνημόνιο ή άλλη επιδείνωση της ζωής τους. Παραμένει άγνωστο αν η έκθεση στη δημοσιότητα ή/και στη βουλή των μελών της οργάνωσης, που μοιάζει περισσότερο με παραστρατιωτική συμμορία παρά με κόμμα, θα ξεφουσκώσει το φαινόμενο - κι αν αυτή ήταν η ενδεδειγμένη πρακτική μέχρι τώρα ή πρέπει να κηρυχθούν εκτός νόμου, όπως πρότεινε ο Γιάννης Μπουτάρης (για να γίνει αυτό πρέπει να κηρυχτεί εκτός νόμου κι ένα κομμάτι της αστυνομίας, που τη στηρίζει). Οι ίδιοι πάντως, επιμελώς έκρυβαν τους εαυτούς τους, γιατί δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν και πολύ το λόγο. Το εντυπωσιακό είναι οτι οι 401.000 (!) άνθρωποι που ψήφισαν έτσι, προέρχονται κατά κύριο λόγο από αστικές και ημιαστικές περιοχές, στην περιφέρεια, σύμφωνα με έρευνα που παρουσιάστηκε στη ΝΕΤ. Πολλά μπορεί να ειπωθούν για τις ευθύνες μιας οργανωμένης κοινωνίας που επέτρεψε την άνθηση του φαινομένου, η ντροπή όμως είχε διαφανεί από τις αυτοδιοικητικές εκλογές, στο Δήμο Αθηναίων. Σε κάθε περίπτωση, καμία ταλαιπωρία, κανένα έγκλημα και καμία περιθωριοποίηση δεν δικαιολογεί τον φασισμό, που άλλωστε είναι εγγυημένο οτι ούτε θα “ξεβρωμίσει” τον τόπο, ούτε θα παράσχει κανενός είδους βελτίωση στο βιοτικό επίπεδο, ούτε θα σοκάρει τελικά κανέναν, καθώς το πολιτικό σύστημα (και ευτυχώς) θα συνεχίσει να λειτουργεί ανενόχλητο, με καλύτερο ή χειρότερο τρόπο. Αν οι Έλληνες συνέλθουν, πιθανώς θα δούμε υποχώρηση της φασιστικής απήχησης, αλλά αφού μείνουν τα προνόμια της ως κοινοβουλευτικού κόμματος και ο στιγματισμός από το πέρασμα της, για πολλά χρόνια.

Στον αστερισμό της ακροδεξιάς ευτέλειας: Ο Πάνος Καμμένος ενσάρκωσε την αποθέωση του καφενειακού και συνομωσιολογικού λόγου, επενδεδυμένου ως συνήθως με εθνικιστικές κορώνες, αλλά και ύβρεις που ανακατεύουν δοσίλογους με βαθυστόχαστες αποκαλύψεις οτι “μας ψεκάζουν”. Το τραγικό είναι οτι είχε απήχηση στο 10,6% των ψηφοφόρων, προερχόμενων κυρίως από τη λαϊκή δεξιά, την καρατζαφερική ακροδεξιά και τις λούμπεν τάξεις, που εκφράζονται διαχρονικά με σχήματα μιζέριας, δήθεν του “προοδευτικού χώρου”. Στέρησε από το ΛΑΟΣ την είσοδο στη Βουλή και απάλλαξε τη ΝΔ από πολλούς ψηφοφόρους, επιφέροντας της καίριο πλήγμα, με απόλυτη ευθύνη του Αντώνη Σαμαρά, που εξέθρεψε επί δύο χρόνια τον λαϊκισμό και την αντιμνημονιακή υστερία - και που στη συνέχεια κλήθηκε να πληρώσει και ο ίδιος, υπογράφοντας το δεύτερο μνημόνιο. Το σχήμα αποκάλυψε σε όλο του το μεγαλείο το ντροπιαστικό επίπεδο της πολιτικής αντίληψης σε κοινωνία και εκπροσώπους - και έδωσε αέρα αυθάδειας και θράσους σε πρωταγωνιστές του πολιτικού Δελφινάριου. Αν καταστεί με οποιονδήποτε τρόπο συνομιλητής σε οποιαδήποτε κυβερνητική συνεργασία και δεν απορροφηθεί σύντομα από μια σοβαρότερη κεντροδεξιά που θα το συρρικνώσει, μπορεί να αποτελέσει μόνιμο πόλο συγκέντρωσης των “αγανακτισμένων” με τα πάντα, εκτός από τον εαυτό τους. Προς το παρόν, τον πληρώνουμε, όχι μόνο για την υποβάθμιση του δημόσιου λόγου, αλλά και για τα τερτίπια του, που οδήγησαν στην απομάκρυνση Παπαδήμου από την κυβέρνηση που θα διεξάγει τις εκλογές, τον οποίον αποδέχτηκε μέχρι και ο ΣΥΡΙΖΑ.

O αιθεροβάμων λαϊκισμός και οι μύχιοι πόθοι της αριστεράς: Αδιαμφισβήτητος νικητής και πρωταγωνιστής αυτών των εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ συμπύκνωσε με επιτυχία όλα τα χαρακτηριστικά του Έλληνα που ζει σε μια άλλη ήπειρο, από τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο - και σε μια άλλη εποχή. Με την καθοριστική ενίσχυση από τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, που βρήκαν διέξοδο (από το ένα εκατομμύριο ψήφους που πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ, οι 600 χιλιάδες προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ), το κόμμα με τις πολλές συνιστώσες και την πανσπερμία θέσεων που κυμαίνονται από το ρεαλισμό ως την απόλυτη “σοσιαλιστική ουτοπία”, κατάφερε να γιγαντωθεί, εκφράζοντας την απόγνωση του άνεργου, αλλά και τον αρνητισμό του συνδικαλιστή/δημοσίου υπαλλήλου, που έχασε ξαφνικά τα προνόμια μιας αδικαιολόγητα άνετης (και πολλές φορές παρασιτικής) ζωής. Ενθαρρύνοντας τον φανατισμό “κατά του συστήματος” (αποκαλώντας όσους τον επικρίνουν "παπαγαλάκια"), τους προπηλακισμούς και τον αριστερίστικο ακτιβισμό, ο ΣΥΡΙΖΑ εξέθρεψε και επωφελήθηκε από την “μπαχαλοποίηση” της πολιτικής ζωής, ώστε να δρέψει καρπούς, που ούτε και οι πιο αισιόδοξοι δεν φαντάζονταν στο επιτελείο της Κουμουνδούρου. Με μια (τάχαμου δήθεν "αντισυμβατική") ευρεία στήριξη, που ποικίλει από τον απολιτίκ δεξιό Άρη Δαβαράκη ως τον αρχηγό του "κόμματος της δραχμής" Γιώργο Κουρή, ο Αλέξης Τσίπρας, εκμεταλλευόμενος τους μύχιους πόθους του παραδοσιακού αριστερού, πούλησε με επιτυχία τη δημαγωγική πομφόλυγα της “άμεσης κατάργησης του μνημονίου” και της “ζωής χωρίς δανεισμό”, αλλά και το ουτοπικό ανέκδοτο της “αριστερής διακυβέρνησης”, ακόμα κι αν τα νούμερα δεν έβγαιναν απο πουθενά, πρωτίστως για να έχει εκλογικά οφέλη από τους απογοητευμένους και αγανακτισμένους - και για να ανακόψει/διεμβολίσει το ΚΚΕ, με επιτυχία όπως αποδείχτηκε (και όπως φαίνεται θα αποδειχθεί και περαιτέρω). Επονομαζόμενος και “μικρός Αντρέας”, ο Αλέξης Τσίπρας έγινε ρυθμιστής της πολιτικής ζωής, τελείως δυσανάλογα με το πολιτικό του μέγεθος και την εμπειρία του, με αποτέλεσμα το ευφυές επιτελείο του να μεγαλοπιάνεται, “βάζοντας η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες” και ζητώντας ραντεβού ανεπιτυχώς με τον Ολάντ και τη Μέρκελ - και γενικώς εκφράζοντας μια πρωτόγνωρη αλαζονεία, συνδυασμό της χρόνιας αυθάδειας, της μιζέριας, της συμπλεγματικής θυματοποίησης “οτι είναι στόχος όλων των επιθέσεων”, αλλά και της στρεβλής αντίληψης οτι το 17% με “δανεικούς” ψηφοφόρους (δεν έγιναν δα και όλοι αριστεροί ξαφνικά), όταν η αποχή υπερβαίνει το 35% και το 19% των ψήφων δεν βρήκε το δρόμο προς τη Βουλή, τους επιτρέπει να αποτελούν την αυθεντική έκφραση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Επιπλέον, κλείνοντας το μάτι στην απέναντι όχθη του “καμμένου” λαϊκισμού, έδειξε οτι οι διαχωριστικές γραμές μεταξύ δεξιάς και αριστεράς έχουν αντικατασταθεί από αυτές του εκσυγχρονισμού και της οπισθοδρόμησης: Για τον μέσο ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ, η Ελλάδα δεν χρειάζεται επειγόντως μεταρρυθμίσεις, αλλά αρκεί το όνειρο της απομάκρυνσης των “κακών νεοφιλελεύθερων αγορών και Ευρωπαίων τραπεζιτών” και της επιστροφής σε ένα δημόσιο τομέα που θα απορροφά όλο και περισσότερους εργαζόμενους με προνόμια, ακόμα κι αν οι (κάποτε εξαγγελθείσες) 150 χιλιάδες προσλήψεις οδηγήσουν στην τραυματική εμπειρία της “έκπτωσης” στη δραχμή...

Οι αγκυλώσεις και η ατολμία της βαλκανικής αριστεράς: Έχοντας στο τσεπάκι της ένα 6% από το πουθενά, η Δημοκρατική Αριστερά θα μπορούσε να είναι ο πραγματικός ρυθμιστής αυτών των εκλογών. Με την επιβράβευση της απόσχισης από τον ΣΥΡΙΖΑ, από τους κατά τεκμήριο πιο μετριοπαθείς και ευρωπαϊστές προοδευτικούς ψηφοφόρους (μεταξύ αυτών και 300 χιλιάδες πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ), οι Ανανεωτικοί θα μπορούσαν να καλύψουν τον χώρο, που αφήνει κενό η έλλειψη ενός σοσιαλδημοκρατικού σχήματος στο πολιτικό τοπίο, αν και βρίσκονται αριστερά του ΠΑΣΟΚ. Ο Φώτης Κουβέλης θα μπορούσε να είναι και ο ίδιος πρωθυπουργός, αν τολμούσε να αγνοήσει τις πιθανές απώλειες από τα αριστερά του, να ηγηθεί μιας τολμηρής φιλοευρωπαϊκής και σύγχρονης αριστεράς - και να συμπράξει με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, για τον σχηματισμό κυβέρνησης, όπως επιτάσσει και η λογική των ψηφοφόρων, που αντιπροσωπεύονται από τη (μόνη) βιώσιμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 168 εδρών. Ωστόσο, οι αγκυλώσεις του πολιτικού παρελθόντος (σε συνδυασμό με την ατολμία και των δύο άλλων να έχουν απέναντι τους τον ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση), οδήγησαν σε μια επιχειρηματολογία οτι “το 38% των ψήφων δεν μπορεί να στηρίξει μια τέτοια κυβέρνηση στην κοινωνία” (λες και το πάγιο αίτημα για απλή αναλογική, το εκλογικό αποτέλεσμα που επιτάσσει συνεργασίες, η συνταγματική επιταγή για την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ο πήχυς μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης, που βρίσκεται περίπου στο ίδιο ποσοστό, δεν επιβάλλουν τη διακυβέρνηση της χώρας, στην κρίσιμη αυτή καμπή). Το μικροπολιτικό όφελος που προτάχθηκε, θα βαραίνει όλους στην καταγραφή του μέλλοντος - και στην περίπτωση του Φώτη Κουβέλη θα φανεί με βεβαιότητα και στην επόμενη κάλπη, ως απώλεια των ψηφοφόρων που τον ψήφισαν ακριβώς γιατί δήλωνε οτι εκπροσωπεί “την αριστερά της ευθύνης”...




Το αποτέλεσμα των εκλογών σε μια δημοκρατική χώρα δεν είναι επ’ ουδενί υπεράνω κριτικής, όσο κι αν πρέπει να γίνει σεβαστό: Στην περίπτωση της 6ης Μαίου, η κάλπη δείχνει με τον πιο απογοητευτικό τρόπο πώς ψήφισε το ελληνικό εκλογικό σώμα. Με οδηγό τον απολιτίκ θυμό, την τυφλή αγανάκτηση (και σε πολλές περιπτώσεις με την ανευθυνότητα της ψήφου “αλά Γιουροβίζιον”, προς τους “άσχημους Λόρντι” της φασιστικής ακροδεξιάς), μεγάλη μερίδα της κοινωνίας υλοποίησε την κουτοπόνηρη αντίληψη του “και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο”. Με την άγνοια κινδύνου ή τη βεβαιότητα των τελευταίων δημοσκοπήσεων, δύο εβδομάδες πριν από τις κάλπες (ρύθμιση που πρέπει να καταργηθεί άμεσα), οτι τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα θα καταφέρουν να συγκυβερνήσουν (και άρα τα λεφτά του μνημονίου και το ευρώ είναι εξασφαλισμένα), πολλοί αποφάσισαν να τιμωρήσουν (ανεπιστρεπτί ίσως) τον χρεοκοπημένο δικομματισμό. Θα ήταν απολύτως δικαιολογημένη η επιλογή τους, αν είχαν επιλέξει ως διέξοδο πιο μετριοπαθή όμορα κόμματα, όπως τους φιλελεύθερους, τη ΔΗΜΑΡ και τους Οικολόγους - ή ακόμα καλύτερα αν η κοινωνία είχε αναδείξει νέα σχήματα, που θα συνέβαλαν στην εξυγίανση του πολιτικού τοπίου. Επέλεξαν όμως να ενισχύσουν τα λαϊκίστικα άκρα - και μετά το εκλογικό αποτέλεσμα, ετοιμάζονται να ψηφίσουν ακόμα πιο “πεισμωμένα”, σαν το μικρό παιδί που αντιδρά όταν του παίρνουν το παιχνίδι στο οποίο είχε καλομάθει. Ο Έλληνας τραγικοποιεί αυτό που ζει και υποβαθμίζει αυτό που προετοιμάζουν οι πράξεις του. Αν δεν επικρατήσει η ψύχραιμη ματιά, οι επιπτώσεις μπορεί να είναι πράγματι τραγικές, όπως κανείς δεν τις έχει φανταστεί. Και γι αυτούς που θεωρούν οτι “τίποτα χειρότερο δεν μπορεί να μας συμβεί”, η ανευθυνότητα θα έχει ακριβό τίμημα - δυστυχώς, συμπαρασύροντας όλους...



Το κείμενο αυτό αποτελεί τη συνέχεια του "Τράτζικ (οι χαμένοι)...

Υ.Γ. Ένα μικρό (και τυχαίο) δείγμα από αυτούς που (επαν)εξέλεξε ο ελληνικός λαός:


Χρύσανθος Λαζαρίδης

Τέρενς Κουίκ

Φώφη Γεννηματά

Δημήτρης Αβραμόπουλος
Απόστολος Κακλαμάνης
Νικήτας Κακλαμάνης
Κώστας Σκανδαλίδης
Έλενα Κουντουρά
Σοφία Σακοράφα
Παναγιώτης Κουρουπλής
Σοφία Βούλτεψη
Αργύρης Ντινόπουλος
Μαυρουδής (Μάκης) Βορίδης
Σπυρίδων – Άδωνις Γεωργιάδης
Γεράσιμος Γιακουμάτος
Παναγιώτης (Πάνος) Παναγιωτόπουλος
Λιάνα Κανέλλη
Αννα Καραμανλή
Βύρων Πολύδωρας
Αικατερίνη Σιδηροπούλου-Παπακώστα
Γιάννης Παπαθανασίου
Ιωάννης Δημαράς
Ιωάννης Μανώλης
Παύλος Κοντογιαννίδης
Μιχάλης Χρυσοχοϊδης
Αλέξης Μητρόπουλος
Αθανάσιος (Νάσος) Αθανασίου
Παύλος Χαϊκάλης
Παναγιώτης Λαφαζάνης
Δημήτρης Λιντζέρης
Κώστας Μαρκόπουλος

Πάρις Κουκουλόπουλος
Ευριπίδης Στυλιανίδης
Μίκα Ιατρίδη

Νίκος Δένδιας

Μανώλης Κεφαλογιάννης
Μιχάλης Καρχιμάκης 














Τα σκίτσα του Ανδρέα Πετρουλάκη είναι από το www.kathimerini.gr και το www.protagon.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Ι need" του Αγγλο-Ιρλανδού Maverick Sabre
.

buzz it!

16 σχόλια:

ΒΑΣΩ είπε...

Και οπως φαίνεται απο τη λίστα που παραθετεις ολοι αυτοί ειναι
θαμώνες των καναλιών.
Λοιπόν κύριε Δούκα δεν εισται εσείς ο γνωρίζων και οι αλλοι βλάκες.Μην υποτιμάτε τόσο πολύ ουτε τους ανθρωπους ουτε την ψήφο τους.

Ανώνυμος είπε...

Οι μουσικές επιλογές που συνοδεύουν τα εξαιρετικά posts είναι επίσης εξαιρετικές.
Φτιαξτε μας, παρακαλούμε, μερικά playlists, αγαπητέ κε Δούκα, για τις ώρες που δεν έχετε εκπομπή. Στο youtube ή αλλού!

Prokopis Doukas είπε...

@BΑΣΩ: Ομολογώ οτι δεν σας καταλαβαίνω - και μου κάνει εντύπωση που κινείστε στα όρια της ευπρέπειας. Τι δουλειά έχει το "θαμώνες των καναλιών"; Σχεδόν όλοι οι πολιτικοί (όσοι τουλάχιστον είναι στοιχειωδώς γνωστοί και όσοι εκλέγονται στην Αττική) είναι θαμώνες των καναλιών, γιατί τα κανάλια και υποχρέωση έχουν να τους δώσουν βήμα - και τρομερή ανάγκη για καλεσμένους έχουν, ακόμα κι αν δεν εγκρίνουν όσους είναι διαθέσιμοι. Συνήθως μάλιστα καλούν τους πιο "καυγατζήδες", για λόγους τηλεθέασης - κάτι που έχει συμβάλει στο χαμηλό επίπεδο της δημόσιας ζωής.

Από κει και και πέρα, δεν καταλαβείνω το σχόλιο σας. Ποιός είπε οτι "εγώ είμαι ο γνωρίζων και οι άλλοι βλάκες"; Και γιατί δεν πρέπει να ασκήσω αυστηρή κριτική στην ψήφο του ελληνικού λαού; Το νόημα της κριτικής μου είναι οτι ενώ υποτίθεται ο ελληνικός λαός καταψήφισε (μετά βδελυγμίας) το υπάρχον πολιτικό σύστημα, επανεξέλεξε πολλούς από αυτούς που έχουν συμβάλει στην "έκπτωση" αυτού του συστήματος..

@Ανώνυμος: Ευχαριστώ πολύ, αλλά με το ζόρι προλαβαίνω να ετοιμάζω κάθε πρωί μια δίωρη εκπομπή. Αυτό που ζητάτε δεν είναι εύκολο...

Σοφία είπε...

Από τα πιο νηφάλια και απολύτως ευγενικά σχόλια που έχω διαβάσει για το αποτέλεσμα των εκλογών -και έχω διαβάσει πολλά.

Η μόνη μου μικρή διαφωνία, αφορά την στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς. Πιστεύω ότι ήταν πολύ μεγάλο το διακύβευμα για ένα τόσο μικρό (ως ποσοστό και ως πολιτική ιστορία) κόμμα να παίξει τον ρόλο του ρυθμιστή.
Στην περίπτωση της συγκυβέρνησης με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, υπήρχε ο κίνδυνος οι πιέσεις από άλλους (εντός και εκτός πολιτικής σκηνής)καθώς και ο εντονος λαικισμός του Συνασπισμού, να οδηγούσε σε μεγαλύτερη φθορά.

Απο την άλλη, πιστεύω ότι έλαβαν υπόψιν και την παράμετρο του πολιτικού σεβασμού στις επιλογές του λαού (όπως εκφράστηκε στις κάλπεις), προς το αδελφο (ή και "ανάδελφο") δεύτερο κόμμα.

Ήταν μια δύσκολη απόφαση που -συμφωνώ μαζί σας- θα τους στοιχήσει στις επόμενες εκλογές. Εύχομαι όχι δραματικά

Prokopis Doukas είπε...

@Σοφία: θεωρώ οτι ο Κουβέλης θα πληρώσει ακριβά αυτό το "πατάω σε δύο βάρκες". Άποψη μου είναι επίσης οτι τον πολίτη/ψηφοφόρο δεν τον ενδιαφέρει καθόλου η επιβίωση ενός κομματικού σχηματισμού. Αντίθετα, τον ενδιαφέρει να εκπληρώνει το ρόλο του, υπέρ του κοινωνικού συνόλου: Το οτι θα έχανε από τις λαϊκίστικες πιέσεις, δεν είναι δικαιολογία...

Σοφία είπε...

@Prokopis Doukas: Ευχαριστώ για την απάντηση στο σχόλιό μου. Σαφώς δεν είναι δικαιολογία για τον ψηφοφόρο. Αν μάλιστα κρίνω από τις διάφορες δημοσκοπήσεις, τα πράγματα δεν θα είναι ρόδινα. Απλώς προσπαθώ να κατανοήσω την επιλογή τους.

Ανώνυμος είπε...

Κύριε Δούκα,

κατά την άποψή σας λοιπόν, αν σας κατάλαβα καλά, ο λαός θα έπρεπε να έχει ψηφίσει είτε Πασόκ είτε Νέα Δημοκρατία για να δείξει ωριμότητα.
Αν εσείς είχατε για παράδειγμα κάνει εγχείρηση καταρράκτη στο δεξί σας μάτι και τυφλωθήκατε , θα πηγαίνατε στον ίδιο γιατρό και για το αριστερό σας μάτι??? ή θα δοκιμάζατε άλλον γιατρό. Θα συμφωνήσω μαζί σας ότι οι επιλογές που έχει είναι ποιοτικά λιγότερο από μέτριες, πάντως το να δεχθούμε ότι θα μας σώσουν αυτοί που μας έφεραν σε αυτό το σημείο μοιάζει αφελές άν όχι ύποπτο.
'Αννα

Ανώνυμος είπε...

Και για να σας προλάβω, σας θυμίζω ότι οι φιλελεύθεροι είναι πρώην υποψήφιοι αρχηγοί / υπουργοί της ΝΔ και στη ΔΗΜΑΡ είναι ο Μπίστης.
Αννα

Prokopis Doukas είπε...

@Άννα: Κατ' αρχήν, προς τι η επιτίμηση (και οι αναφορές σε "υποπτες" προθέσεις) ; Δεν έχω δικαίωμα στην άποψη μου;

Δεύτερον, δεν προσέχετε τι διαβάζετε, γιατί δεν λέω καθόλου οτι "ο λαός έπρεπε να είχε ψηφίσει ΠΑΣΟΚ-ΝΔ". Λέω:

"πολλοί αποφάσισαν να τιμωρήσουν (ανεπιστρεπτί ίσως) τον χρεοκοπημένο δικομματισμό. Θα ήταν απολύτως δικαιολογημένη η επιλογή τους, αν είχαν επιλέξει ως διέξοδο πιο μετριοπαθή όμορα κόμματα, όπως τους φιλελεύθερους, τη ΔΗΜΑΡ και τους Οικολόγους - ή ακόμα καλύτερα αν η κοινωνία είχε αναδείξει νέα σχήματα, που θα συνέβαλαν στην εξυγίανση του πολιτικού τοπίου. Επέλεξαν όμως να ενισχύσουν τα λαϊκίστικα άκρα - "

Αν λοιπόν θεωρεί ο ψηφοφόρος οτι "πρέπει να αλλάξει γιατρό", ας πάει σε κάποιον που είναι (κατά την άποψη μου), σε συγγνείς και ιδεολογικά μετριοπαθείς χώρους -και όχι στα λαϊκίστικα άκρα.

Όσο για τα ονόματα που αναφέρετε/υπονοείτε, δεν καταλαβαίνω το επιχείρημα. Τι πάει να πει; Ο ψηφοφόρος της ΝΔ θα είχε "πρόβλημα" να ψηφίσει φιλελεύθερους; Είναι καλύτερα που πήγε και ψήφισε Καμμένο;;;; Ή ο προοδευτικός ψηφοφόρος θα είχε πρόβλημα να ψηφίσει Κουβέλη, επειδή υπάρχει ο Μπίστης;;;; Και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τον Λαφαζάνη και το ΚΚΕ την Κανέλλη. Λοιπόν;

BlondeElena είπε...

Το θέμα είναι πως τόσο ο Μπίστης όσο και οι Φιλελεύθεροι έχουν παραμείνει εμμονικά κολλημένοι στα early '00s, αρνούμενοι να απο-δεχτούν τις ραγδαίες προς το χειρότερο αλλαγές στην κοινωνική ζωή της χώρας, στην οποία πολιτεύονται, μόνο προοδευτική δεν είναι η στάση τους...

Prokopis Doukas είπε...

@BlondeElena: Μπορεί. Αλλά τουλάχιστον, δεν είναι αντιπροσωπευτικοί ενός ακραίου λαϊκισμού, που είναι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος, κατά την άποψη μου. Επίσης, ένας Μπίστης δεν καθορίζει ένα ολόκληρο κόμμα.

Όσο για τις "αλλαγές προς το χειρότερο", αν είχαν εισακουστεί πολλές από τις απόψεις των παραπάνω, θα είχαν αποφευχθεί. Αντιθέτως, οι απόψεις που επιβραβεύει τώρα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, όχι μόνο είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες για το κατάντημα μας, αλλά βυθίζουν ακόμα περισσότερο την Ελλάδα στην κρίση.

Prokopis Doukas είπε...

Y.Γ. Αφήστε που ο Μπίστης ήταν μέχρι πρότινος στο ΠΑΣΟΚ. Εκεί δηλαδή, απ' όπου προέρχεται το 60% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ (600 χιλιάδες ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ του 2009). Δεν τους ενοχλούσε στο ΠΑΣΟΚ, τους ενοχλεί τώρα στη ΔΗΜΑΡ; Δεν με πείθετε οτι ο Μπίστης ήταν ο λόγος να αποφύγουν τη ΔΗΜΑΡ και να ψηφίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ...

Ανώνυμος είπε...

Κύριε Δούκα,

Εννοώ ότι για τον πρώην ψηφοφόρο της ΝΔ οι φιλελεύθεροι είναι ΝΔ (όπως και ο Καμμένος, θα συμφωνήσω μαζί σας)ενώ για τον πρώην ψηφοφόρο του Πασοκ η Δημοκρατική Αριστερά είναι το μισό πρώην ΠΑΣΟΚ. 'Άρα οι εναλλακτικές του δεν είναι και πολλές, αν θέλει να πάψει τα ψηφίζει τα κόμματα που έφεραν την Ελλάδα εδώ που την έφεραν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει μονόδρομος.
Αννα

Prokopis Doukas είπε...

@Αννα: Κατά την άποψη μου, δεν στέκει το επιχείρημα σας. Αν λοιπόν όλα γύρω από τη ΝΔ είναι σα την ΝΔ, γιατί δεν ψήφισαν τους πιο ευρωπαϊστές και "νουνεχείς" φιλελεύθερους; Όοοχι, ψήφισαν τον πιο καταγγελτικό, καφενειακό, μπουρδολόγο, συνωμοσιολόγο Καμμένο...

Κι αν η ΔΗΜΑΡ είναι ΠΑΣΟΚ, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ τι είναι; Δεν συγκεντρώνει το πιο λαϊκίστικο, βαθύ ΠΑΣΟΚ; Πού πήγαν οι Σακοράφα, Κουρουπλής, Κοτσακάς, Ραφτόπουλος, Χωραφάς (οι τρεις τελευταίο στενοί συνεργάτες του συμβόλου της διαφθοράς Άκη!!!) - και με ποιούς φλερτάρει η Κατσέλη; Ποιον πρότεινε ο Τσίπρας για πρωθυπουργό, δεν πρότεινε τον Αρσένη;

Η διαφοροποίηση είναι λοιπόν οτι οι ΠΑΣΟΚοι ήθελαν να ακούσουν έναν λόγο καταγγελτικό, λαίκίστικο, που να χαιδεύει τα αυτιά τους (όπως εκείνος του Αντρέα), που θα τους υποσχεθεί οτι το μνημόνιο θα καταργηθεί μεμιάς, διώχνοντας τους "κακούς Ευρωπαίους" - και που θα υποσχθεί οτι θα (ξανα)αδειάσει τα ταμεία, δίνοντας τους πίσω τους μισθούς τους. Είμαστε άξιοι της τύχης μας - και να μη διαμαρτυρηθεί παρακαλώ ξανά κανείς για μνημόνια κλπ...

Prokopis Doukas είπε...

Υ.Γ. Και "εδώ που την έφεραν την Ελλάδα", δεν την έφεραν μόνο τα κόμματα που κυβέρνησαν, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Την έφεραν και μια αρμαθιά νοοτροπίες, στις οποίες είναι πρωτοπόροι και το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ - και οι κάθε είδους (ακροδεξιοί και μη) λαϊκιστές...

αντι-σοσιαλιμπεριαλιστής είπε...

Αγαπητέ κύριε Δούκα,

Το παρακάτω βίντεο έχει αναρτηθεί στο youtube και δείχνει το Μιχαλολιάκο να ωρύεται "Ναι είμαστε ρατσιστές, φασίστες και ναζιστές". Πιστεύω ότι η δημόσια τηλεόραση έχει χρέος να προβάλλει το βίντεο κάθε φορά που αρνούνται το χαρακτηρισμό του ναζιστή και για να διαφωτιστεί ο λαός περί τίνος πρόκειται ώστε να μην υπάρχουν την επόμενη φορά δικαιολογίες "δεν ήξερα τι ψήφιζα"

http://www.youtube.com/watch?v=Up6ZD4ekpxo

ShareThis