10.11.09

Marsalis καλεί Corea

“Δεν έχω ακούσει καλύτερο πράγμα τη ζωή μου”, έλεγε εκστασιασμένος ένας θεατής, βγαίνοντας από το Παλλάς, την περασμένη Τρίτη. “Το βρήκα μια τεράστια αρπαχτή, δεν με έψησε καθόλου”, μου είπε απόψε ένας επαγγελματίας ηχολήπτης.

Θα έλεγα οτι, για μένα, η αλήθεια ήταν κάπου στη μέση. Η συναυλία του σαξοφωνίστα Branford Marsalis δεν ήταν βέβαια η μυσταγωγία, ένα χρόνο πριν, του μεγάλου Ornette Coleman. Ούτε βεβαίως είχε την “ποπ χάρη” των SMV, των “τριών μπάσων” που έκαναν tour de force πέρσι στον ίδιο χώρο (δύο από τα οποία ακούσαμε ξανά) ή της ανεπανάληπτα γοητευτικής Joss Stone, φέτος - παρά το γεγονός οτι ο Marsalis έχει γίνει κατ’ εξοχήν διάσημος με τον “ιδιάζοντα” ήχο που προσέφερε στο Sting με τις συνεργασίες του και έχει επίσης φτιάξει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και “intellectuel” pop/funk/jazz/hip-hop σχήματα στο παρελθόν, τους Buckshot LeFonque. Ήταν όμως μια ωραία, προβλέψιμη συναυλία ενός μετα-bop jazz κουαρτέτου, με ατμόσφαιρα - κι ένα κοινό που έμοιαζε να ξέρει περίπου τι πάει να ακούσει.

Αχ, το ελληνικό κοινό... Που δεν ξέρει πού να χειροκροτήσει, που ενθουσιάζεται με το παραμικρό. Αυτό συνέβη κατά κόρον στη διπλή συναυλία Bela Fleck & The “original” (παρακαλώ) Flecktones και Chick Corea/Stanley Clarke/Lenny White - δηλαδή τα 3/4 των Return To Forever.

Μια διπλή συναυλία είναι πρόκληση - δυστυχώς και για το πορτοφόλι, λόγω (και πάλι) πανάκριβων εισιτηρίων... Δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένος με το έργο του Νεουρκέζου Bela Fleck, αλλά αυτό που είδα και άκουσα μου φάνηκε σε πολλές στιγμές ερασιτεχνικό και “άδετο” - παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του ιδίου να ξεφύγει (πράγματι) από τους περιορισμούς ενός οργάνου όπως το banjo. Συμπαθέστατος στο πιάνο και στη φυσαρμόνικα ο Howard Levy, θαυμαστός ευρεσιτέχνης (αλλά πολύ μακριά από τη γοητεία ενός πραγματικού drummer) στο ψηφιακό πολυεργαλείο/ drum kit (ονόματι “drumitar”) o Roy “Futureman” Wooten - ενώ μόνο ο αδελφός του κορυφαίος μπασίστας Victor Wooten ξεχώριζε εμφανώς, χωρίς όμως να μπορεί να ξεδιπλώσει κι αυτός τις δυνατότητες του μέσα σε αυτό το μουσικό πλαίσιο. Ακόμα κι όταν κάθησε μαζί τους για ένα κομμάτι o μεγάλος Chick Corea το “δέσιμο” που έλειπε άφηνε τη γεύση του ανικανοποίητου...

Στο δεύτερο μέρος, το τρίο του Corea (Τσικ Κορέα, όπως λέγαμε μικροί μιλώντας για “jazz-rock” - πού να ξέρουμε τότε τον όρο “fusion”) άλλαξε αμέσως το επίπεδο. Βιρτουόζοι μεν, αλλά - επιτρέψτε μου - όπως περίμενα από τον τόσο σημαντικό αυτό πιανίστα, δεν μας απογείωσε, παρά μόνο ίσως λίγο πριν το τέλος. Ωραία (και γνωστά) tunes (όπως και στο πρώτο μέρος άλλωστε), δεξιοτεχνία και δέσιμο (“έρρεε σαν ταξίδι” κάποιες φορές) - κι ένα jam επί σκηνής από τους μουσικούς και των δύο γκρούπ, για φινάλε. Όχι αρκετά, για μια συναυλία που στοίχιζε 90 και 100 ευρώ σε όσους έκατσαν σε καλές θέσεις...






Οι φωτό είναι από τα http://1.bp.blogspot.com, http://www.jazz.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από ένα αριστουργηματικό τραγουδάκι του (πάλαι ποτέ) γκρουπ του Marsalis, τους Buckshot LeFonque, από το δεύτερο τους άλμπουμ.

buzz it!

9 σχόλια:

Maria Jose είπε...

Εμένα, Προκόπη, μου άρεσε το άκουσμα του πιάνου του Τσικ Κορία με το μπάντζο του Φλεκ και στα δύο κομμάτια που έπαιξαν. Θα ήθελα να είχαν παίξει περισσότερο μαζί, ιδίως κομμάτια από το αριστουργηματικό κοινό τους άλμπουμ "Enchantment".

Αθήναιος είπε...

Ναι! Συμφωνώ! :-)

Αθήναιος είπε...

Πω πω και τί τραγουδάρα το Another Day μου κόλλησε for the rest of the day...

Prokopis Doukas είπε...

@Maria Jose: Kαιρό είχα να σας ακούσω, αγαπητή.. :-)
Και μένα μου άρεσαν στιγμές σε αυτή τη συναυλία. Αλλά όταν πληρώνει κανείς σε ξενοδοχείο 5 αστέρων ή σε εστιατόριο πολυτελείας (όπου το άτομο πληρώνει από 50 ως 100 ευρώ), θεωρώ οτι πρέπει να είναι άψογο το αποτέλεσμα. Και αντάξιο των μεγάλων ονομάτων, που πήγε να δει...

@ Αθήναιος: Χαίρομαι που σας άρεσε το τραγούδι και που συμφωνείτε - η συμφωνία είναι αρμονία... :-)

Αθήναιος είπε...

Στη φύση αρμονικά είναι μόνο τα αντίθετα φορτία... :-P

Πάντως έχω παρατηρήσει ότι συχνά (τώρα αυτό το συχνά είναι σχετικό και αν μου ζητήσετε να σας το τεκμηριώσω ποσοτικά δεν θα μπορέσω) οι συναυλίες διάσημων σχηματων δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες του κοινού κάτι που δεν συμβαίνει με την κλασική μουσική στην οποία για να αποδοθεί το αισθημα ή το πάθος προηγειται η κατάκτηση της τεχνικής τελειότητας την οποία αν την κατακτήσεις την αναπαράγεις ευκολότερα, παντού.

Υποθέτω ότι η τζαζ είναι πολύ cultural thing και προυποθέτει μια διαρκή αλληλεπίδραση κοινού-ορχήστρας, το είδος της οικειότητας στη συναναστροφή που το κατακτάς με το χρόνο και είναι αυτή τελικά που δημιουργεί το αίσθημα της ικανοποίησης και της πληρότητας. Νομίζω κιόλας, δεν παίρνω όρκο...

Ανώνυμος είπε...

Παιδιά συμφωνώ εν μέρει. Σίγουρα το θέμα με τα χειροκροτήματα ήταν σοβαρό. Ο Bela πήρε σόλο και δεν χειροκροτήθηκε καν στο τέλος. Γενικά ήταν μέτριο το όλο θέμα. Δεν υπήρχε επικοινωνία ακροατηρίου-μουσικών. Και για τον Marsalis το θέμα ήταν ο ήχος. Δεν ενθουσιάστηκα όπως νομίζω δεν θα ενθουσιάστηκαν πολλοί που έχουν παρακολουθήσει και άλλα live στο παλλάς. Πέρισυ ήταν καταπληκτικά live με το live του mehldau να είναι δύσκολο για το Ελληνικό ακροατήριο...

Prokopis Doukas είπε...

@Αθήναιος: Αυτό είναι μια γενίκευση της "ηλεκτρολογικής"/ατομικής (με την έννοια της φυσικής επιστήμης) θεώρησης των πραγμάτων, που γενικεύεται ασυστόλως. Κάτι σαν το "όλα είναι σχετικά, όπως είπε ο Einstein"... :-)

Νομίζω οτι η έννοια της "μέθεξης", η "μαγεία" σε μια συναυλία είναι δύσκολο πράγμα να επιτευχθεί - το έχω δει εξίσου και σε συμφωνικές συναυλίες. Είναι η στιγμή, η "τυχαία" σύνθεση του κοινού, η διάθεση (και η ψυχο/σωματική κατάσταση του των καλλιτέχνη/ων), τα "φεγγάρια" - όλα όσα δηλαδή δεν μπορεί επακριβώς να καθορίσει και να μετρήσει ακόμα το φτωχό ανθρώπινο μυαλό και οι (πρωτόγονες ακόμα) επιστήμες του... :-)

Π.χ. Χθες, ήταν ιδιαίτερα "σπαστικό" οτι ο Corea είχε απαιτήσει τα φώτα στην αίθουσα να είναι μισοαναμμένα - εμένα προσωπικά μου χάλασε τη μισή "μαγεία"...

@ Ανώνυμος: Δυστυχώς δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω πέρσι τον εξαιρετικό αυτό πιανίστα, τον Brad Meldhau... Το καλύτερο μου ήταν, όπως γράφω στο κείμενο, ο Ornette Coleman...

the elf at bay είπε...

Προκόπη ο Marsalis μου αρέσει πολύ αλλά είχα πάντα την εντύπωση ότι οι συναυλίες των jazz βιρτουόζων στο ΕΛΛΑΝΤΑ είναι λίγο αρπαχτές.

Prokopis Doukas είπε...

@the elf at bay: Όχι πάντα, όχι πάντα... Κι έτσι να είναι, εμείς πρέπει να γκρινιάζουμε... :-)

ShareThis