To σαββατοκύριακο της μουσικής στα Βριλήσσια...

Θα είναι ένα σαββατοκύριακο γεμάτο μουσική και χορό. Το Σάββατο, μετά τις 10μμ, σας περιμένω στην "Έλη του Κλου", το νέο σημείο συνάντησης στα Βόρεια Προάστεια, για ένα dj set με κέφι και καλοκαιρινή διάθεση.

Την επομένη, την Κυριακή, από τις 7μμ, η "Έλη του Κλου" γιορτάζει τον ένα χρόνο επιτυχημένης λειτουργίας και συγκεντρώνει πολλούς από τους συνεργάτες της σεζόν, για να παίξουμε, είτε live είτε σε dj set, σε ένα πάρτυ ατέλειωτης μουσικής.

Σας περιμένουμε!

Οι αφίσες είναι από την Έλη του Κλου και το εξώφυλλο από το www.rollingstone.com

To post συνοδεύεται από το "Further On Down The Road", από το καινούργιο άλμπουμ του Βρετανού Eric Clapton

.

Μια Πέμπτη του Μαρτίου

Δεν τους έχω δει ακόμα στο Gazarte, αλλά είχα τη χαρά να τους υποδεχτώ σε μια εκπομπή της ΕΤ-1, που κλήθηκα να παρουσιάσω, τον περασμένο Ιούνιο. Εκεί, οι Burger Project, γνωστοί στους αναγνώστες αυτού του blog από πολύ παλιά, καλούσαν τους φίλους τους και συνεργάτες, ως "οικοδεσπότες" της εκπομπής "Μονά - Ζυγά".


Μεταξύ των φίλων μουσικών και συγκροτημάτων που είχαν καλέσει, ήταν και οι Takim, πολυμελές σύνολο ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, πραγματικά υψηλού επιπέδου. Ο συνδυασμός τους με τους Burger Project ήταν εκρηκτικός. Και με πολύ χαρά θα πάω να τους ξαναδώ, στη σκηνή του Gazarte, που είναι ο ωραιότερος συναυλιακός χώρος που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια, από πλευράς αισθητικής, αλλά και καθαρής ατμόσφαιρας, καθώς απαγορεύεται το κάπνισμα. Αφιερώστε τους μια Πέμπτη του Μαρτίου, αξίζει...










H αφίσα είναι από τους Burger Project και το εξώφυλλο από το www.newreleasesnow.com

To post συνοδεύεται από το σούπερ-χιτ "Take My Breath Away" των Ελλήνων Burger Project

Η fusion και η ψυχή...

Ο Billy Cobham είναι αναμφισβήτητα ο κορυφαίος drummer του χώρου του. Παραμένει εκρηκτικός και με με άψογη τεχνική, παρά τα 61 του χρόνια. Το χτύπημα του στο snare έχει μια απαράμιλλη χροιά - μαζί με μια παραπλανητική “καθυστέρηση” μερικών millisecond, που κάνει (όπως κάθε τι μη κανονικό) τον ήχο του πιο “νόστιμο” στο αυτί....


Τον είχα ξαναδεί βέβαια, αν θυμάμαι καλά η πρώτη φορά ήταν στο Σπόρτινγκ, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν το ελληνικό κοινό "αποκτούσε" και πάλι συναυλίες rock, blues και jazz καλλιτεχνών, μετά από μια (σχεδόν) δεκαπενταετία αφόρητης λειψυδρίας. Τότε έπαιζε με πολύ μεγαλύτερη μπαταρία, πάντοτε βέβαια με διπλή μπότα και πάρα πολλά τύμπανα. Και το show του γινόταν πάντα δεκτό με ενθουσιασμό, από τους φανατικούς (και στερημένους) θαυμαστές της jazz και της rock.

Γιατί λοιπόν δεν ενθουσιάστηκα στο Μέγαρο Μουσικής; Ίσως γιατί ο Cobham έχει ειδικευθεί σε αυτό το είδος, που τότε ονομάζαμε jazz-rock (χωρίς να είμαστε λάθος), αλλά παγκοσμίως ονομάστηκε fusion (αρκετά χρόνια αργότερα, μια "ψηλομύτικη" κουζίνα με το ιδιο όνομα, είχε παρόμοιες αδυναμίες). Με (πολύ ενδιαφέρουσες στην αρχή) εγκεφαλικές αναζητήσεις, συνήθως από σχήματα session μουσικών - και με μια (προχωρημένη ίσως για τη δεκαετία του ’70) αισθητική, αλλά ξεπερασμένη σήμερα.

Χωρίς το συναίσθημα των blues, η πρώιμη τεχνολογία των synthesizers* και οι ήχοι που αυτοί παρήγαγαν (έστω κι αν ακούγονται από σύγχρονα keyboards), το βιολί, τα steel drums και η κλασική ροκ κιθάρα, μαζί με τις συνθετικές τεχνοτροπίες του είδους (όπως το tutti διαφόρων οργάνων), μπορούν να συχνά να σε κάνουν να νομίσεις οτι ακούς ένα μεσαιωνικό/διαστημικό χαβαλέ. Κάτι σαν τους (καταπληκτικούς κατά τα άλλα, αλλά ξεπερασμένους) Genesis, σε διακοπές στην Καραϊβική. Ειδικά αν η ηχοληψία δεν είναι προσεγμένη. Κουραστικό, παρά τις εξαιρετικές στιγμές του...

Λίγη ώρα μετά, μπήκα στο Gazarte. Το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένας τρελλός drummer, να χτυπιέται με τελείως rock τεχνοτροπία - με αφοπλιστικό χαμόγελο και το μαλλί του να πηγαίνει πέρα-δώθε, σαν τον “Animal” στο Muppet Show. Λευκός, όπως ο κιθαρίστας και ο σαξοφωνίστας. Ο Trombone Shorty (από 7 χρονών στο κουρμπέτι) και ο μπασίστας συμπλήρωναν την εικόνα του καλύτερου “μαθητικού γκρουπ”, που έχω δει ποτέ. Όλοι πιτσιρικάδες - και πλην του αρχηγού, αρκετά κάτω από 25...

Δεν έχω δει καλύτερο “fusion” στη ζωή μου. Ο κιθαρίστας, με look Jim Morrison, περνούσε άνετα από τα funk ηχοχρώματα σε jazz και rock τεχνοτροπίες. Ο Trombone Shorty, ως άλλος μικρός Satchmo και James Brown μαζί, τραγούδησε από standards (“Saint James Infirmary”, “When The Saints Go Marching In”, “Take The “A” Train”) έως κομμάτια που δεν θύμιζαν καθόλου Νέα Ορλεάνη. Το συγκρότημα θα μπορούσε να ακούει (ή να παίξει) οτιδήποτε από grunge, ως Living Colour και Lenny Kravitz. Όλα τα είδη ήταν εκεί. Στο τέλος, αντάλλαξαν όργανα - και ο Trombone Shorty έπαιξε drums, ο drummer κιθάρα, ο κιθαρίστας σαξόφωνο, ο μπασίστας τρομπέτα και ο σαξοφωνίστας μπάσο...

Σίγουρα όχι με την τεχνική αρτιότητα ενός Cobham, στα breaks. Αλλά με τον ενθουσιασμό και τη φρεσκάδα ενός καινούργιου πράγματος, που πατάει μεν στην παράδοση, αλλά βρίσκεται στον 21ο αιώνα. Και κυρίως, με ψυχή! Γι αυτό και το κοινό ήταν, επί σχεδόν δύο ώρες, ενθουσιασμένο...



*(H τεχνολογία των συνθετητών είχε μια πολύ καλύτερη εξέλιξη, αργότερα στη δεκαετία του ’70, όταν εξελίχθηκε και πατενταρίστηκε, από το CCRMA στο Stanford, η τεχνική της FM synthesis, που έδωσε τον ήχο της σειράς DX της Yamaha - που έδωσε, μεταξύ άλλων, εξαιρετικά καλαίσθητες “πλάτες” στη soul μουσική)











H παλιά διαφήμιση είναι courtesy of pelpal productions και το εξώφυλλο από το www. amazon.com

Το post συνοδεύεται από το "Hurricane Season" του Αμερικανού Trombone Shorty.

To Jazz (FM) with love...

Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς ήρθα σε επαφή, πρώτη φορά, με τον Κώστα Γιαννουλόπουλο. Μάλλον ήταν ο φίλος μου και συνεργάτης μου στον Antenna, Τζέρυ Κακαβιάτος, που μου πρότεινε να κάνω κι εγώ εκπομπή στον Jazz FM - που θα γιόρταζε προχθές τα 20 χρόνια δημιουργίας του. Ήταν νομίζω το 1995-96, η τελευταία σεζόν, στην οποία έμελε να εκπέμπει ο εξαιρετικός αυτός σταθμός. Είχα τότε, ήδη, μια καριέρα 5-6 ετών στο ενημερωτικό ραδιόφωνο (Sky 100.4, Antenna 97.1), αλλά πάντα προσπαθούσα να κάνω και μουσικές εκπομπές. Εκείνη την περίοδο, έκανα μια δημοσιογραφική εκπομπή στον Antenna, 4-5 το απόγευμα, που λεγόταν “Ψυχραιμία”, με σήμα το “Chill Out (Things Are Gonna Change)” του John Lee Hooker...


Είχα λοιπόν το ψώνιο να πηγαίνω κάθε πρωί στις 10, στο Βύρωνα, να παίζω δύο ώρες jazz - της οποίας δεν ήμουν και βαθύς γνώστης. Ο Γιαννουλόπουλος όμως ήθελε (σε αντίθεση με τη “σκληροπυρηνική” βραδυνή ζωνη) να κάνει ένα φρέσκο, πιο ελκυστικό και με ευρεία ακούσματα πρωινό πρόγραμμα - όπως άλλωστε πρέπει να είναι όλα τα πρωινά προγράμματα στους μουσικούς σταθμούς. Έτσι έβαλε τον εξαιρετικό φίλο Σάκη Τσιτομενέα (μετέπειτα στον Kosmos 93.6, Εν Λευκώ 87.7 κλπ.) στις 8 το πρωί, εμένα στις 10 και τον (απίστευτο συλλέκτη των 20 χιλιάδων δίσκων) Τζέρυ Κακαβιάτο στις 12. Άλλοι γνωστοί και φίλοι ήταν ο Γιάννης Κώνστας (dj του Groovin’) - και από τους ιδρυτικούς ο Λεωνίδας Αντωνόπουλος, ο αεικίνητος Ιλάν Σολομών, ο Ζακ Σαμουήλ, ο Σπύρος Κατσιγιάννης, πολλούς από τους οποίους συνάντησα και αργότερα στον Kosmos ή στην ΕΡΤ γενικώς. Χαρακτηριστική περίπτωση ήταν ο Κώστας Γεωργίου, που είχε τρομερή δισκοθήκη, αλλά και έναν επικολυρικό τρόπο να προλογίζει κάθε κομμάτι, διαβάζοντας (!) αυτό που είχε γράψει με το χαρακτηριστικό του στυλ. Αργότερα έγινε διευθυντής του Εν Λευκώ, πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, ανεξήγητα νέος.

Τα λεφτά; Αστεία, ένα χαρτζηλίκι 50 χιλιάδων δραχμών, ίσα-ίσα για μερικούς δίσκους το μήνα. Δεν μας ένοιαζε όμως. Είχα τόση διάθεση να συμμετάσχω σε αυτό, το γεμάτο υβρίδια της jazz, πρωινό “φεστιβάλ” ήχων, που είχα ξεπεράσει και την αντιπάθεια μου στο πρωινό ξύπνημα και στην κίνηση, μέχρι να φτάσω, ασθμαίνοντας, στο υπόγειο του Βύρωνα.

Θυμάμαι πολύ καλά την αγωνία μου για την υποδοχή των επιλογών μου από το “αφεντικό” (ήταν αυστηρός και “ζοχάδας’” ο Γιαννουλόπουλος, μας προκαλούσαν δε και δέος οι γνώσεις του) και ιδίως στο πρώτο κομμάτι, το “Here To Stay”, από τον φρέσκο δίσκο του Pat Metheny “We Live Here”. Αμ, δε... Η προφητεία δεν εκπληρώθηκε. Ο μεν Γιαννουλόπουλος γούσταρε πολύ, το κατάλαβα από το χαμόγελο του και την χορευτική του κίνηση, μόλις μπήκε το groove - αλλά οι βουλές των (13 νομίζω) μετόχων του Ηχώ FM ήταν άλλες. Υπέκυψαν στην προσφορά του Πέτρου Κωστόπουλου, που τότε είχε φύγει από το Κλικ και έφτιαχνε την “αυτοκρατορία Nitro” - και πούλησαν τη συχνότητα των 102.4. Λίγους μήνες μετά, η ωραία εποχή του Jazz FM τέλειωσε...

Κάμποσο καιρό αργότερα, ο διευθυντής μου στο περιοδικό “Μετρό”, Γιώργος Θαλασσινός μου παρήγγειλε (ή ενέκρινε μετά από πρόταση μου, δεν θυμάμαι), μια συνέντευξη του Κώστα Γιαννουλόπουλου. Στην τελευταία εκείνη ραδιοφωνική του περίοδο έκανε κάτι καταπληκτικές εκπομπές στο Τρίτο, στις 11 το πρωί, αν δεν κάνω λάθος - και “ηρεμούσε” την πόλη. Συναντηθήκαμε σε ένα καφέ στο Κεφαλάρι - και εκεί έμαθα λίγα περισσότερα γι αυτόν. Παρέδωσα τη συνέντευξη - και μέσα σε λίγες μέρες, μάθαμε οτι η καρδιά του τον πρόδωσε.

Η συνέντευξη, που έμελε να είναι η τελευταία του, τυπώθηκε σε μαύρο πλαίσιο, in memoriam. Δεν πήγα στην κηδεία, αλλά έμαθα οτι οι φίλοι και συνεργάτες τον αποχαιρέτησαν με τους ήχους σαξοφώνου, όπως ταίριαζε στον μεγαλύτερο ίσως λάτρη της jazz, που πέρασε από τον ελληνικό τύπο και ραδιόφωνο.

...............................................................................

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά, παρακολουθώντας τη συναυλία "To Billie Holiday with Love", της Dee Dee Bridgewater, στο Μέγαρο Μουσικής - και διαβάζοντας το ωραίο σημείωμα που είχε φτιάξει για το πρόγραμμα, ο Λεωνίδας Αντωνόπουλος. Αναμφίβολα, μια από τις σημαντικότερες φωνές της σύγχρονης jazz, στα 61 της, η Bridgewater είχε κυριολεκτικά άψογο ήχο στη σκηνή, όπως και οι τέσσερις μουσικοί της. Μάλιστα, δεν μου έλειψε από το lineup του τελευταίου της cd, ο James Carter στο σαξόφωνο, καθώς τον είχα δει τρεις ημέρες πριν στο Half Note, στο δικό του ύφος και ρεπερτόριο - και ήταν πραγματικά εξαιρετικός (αν και ολίγον αλαζόνας με το ταλέντο του και την avant garde ικανότητα του, σε μια “πολιτική” επιθετική jazz του σήμερα και των 35 χρόνων του).

Όμως, η συναυλία με κούρασε και τελικά με απογοήτευσε, παρά τις κλασσικές συνθέσεις-διαμάντια. Όπως και η ίδια η Bridgewater, με το μείγμα άχαρης θεατρικότητας/οικειότητας της 60άρας Αμερικάνας και των υπολειμμάτων “κατινίστικης” μανιέρας και ναζιού της μαύρης παράδοσης, που έσπαγαν τη ροή της παράστασης (για να μη μιλήσω για το άσχετο πολλών θαμώνων του Μεγάρου - "πολλοί ντράμερ, να ξέρεις, είναι κουνημένοι", πέταξε την κοτσάνα της η κυρία από πίσω μου). H ελαφρώς ακαδημαϊκή προσέγγιση, με το scatting και τις fusion τεχνοτροπίες, που αναπόφευκτα κουβαλάει μια jazz βοκαλίστα που μεγάλωσε στο συγκεκριμένο μουσικό περιβάλλον και στη δεκαετία του ΄70, δεν με άφησαν επίσης να απολαύσω το αφιέρωμα στη μεγάλη Billie Holiday.

Ίσως έφταιγε και το οτι η ξέχειλη εξωστρέφεια της Bridgewater ταιριάζει πολύ πιο πολύ σε ένα ρεπερτόριο σαν της Ella Fitzgerald, παρά στο εσωστρεφές “νιαούρισμα” της Holiday. Δεν μου κάνει εντύπωση η ιστορία που άκουσα, οτι στα νιάτα της, η Bridgewater δεν εκτιμούσε καθόλου τη Holiday, έως ότου εντρύφησε περισσότερο στην αυτοβιογραφία της και την τέχνη της, για να φτάσει σήμερα να αφιερώσει δίσκο και παράσταση σε εκείνην, αφού την ενσάρκωσε και σε θεατρική παράσταση.

Φεύγοντας, αναρωτήθηκα αν παρόμοια ήταν τα “ελατώμματα” ενός σταθμού, που - πέρα από τις επιχειρηματικές εξελίξεις - τελικά δεν “αγοράστηκε” από το ελληνικό κοινό. Ίσως γιατί και η ίδια η jazz σκηνή και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται στο κοινό, διεθνώς αλλά και στη χώρα μας, δεν έχει καταφέρει να απαλλαγεί από τα στοιχεία εκείνα, που δεν αφήνουν μια υπέροχη μουσική να είναι ελκυστική για τους περισσότερους...











H φωτό είναι από το www.featurepics.com και το εξώφυλλο από το www.wikipedia.org

To post συνοδεύεται από το "Let 's Do It (Let 's Fall In Love)" από τον βραβευμένο δίσκο της Dee Dee Bridgewater, αφιερωμένο στην Ella Fitzgerald.

Ελευθερία ή θάνατος...

Το φώναξε ένας “συνήθης ύποπτος” φαν της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, αφού η πρεμιέρα της στο Παλλάς είχε τελειώσει, προκαλώντας το χαμόγελο στα χείλη των περισσότερων. Το κοινό, κοσμικές προσκλήσεις, δημοσιογράφοι και σκληροπυρηνικοί θαυμαστές (που την αγαπούν με τρέλλα) έφυγαν ευχαριστημένοι.


Με την Ελευθερία αισθάνομαι οτι μεγαλώσαμε μαζί. Έχω ακόμα τη νεφελώδη ανάμνηση. Ήμουν μαθητής ή μόλις είχα τελειώσει το σχολείο, εκεί γύρω στο ’80. Είχαμε πάει, παρέα, σε συναυλία στο Θέατρο Βράχων, όπου ο Διονύσης Σαββόπουλος παρουσιάζοντας κάποια στιγμή την Οπισθοδρομική Κομπανία (που τον συνόδευε;), λέει δείχνοντας ένα συνεσταλμένο κορίτσι: “Και τώρα θα τραγουδήσει η δακτυλογράφος Ελευθερία”...

Για ένα διάστημα “στέλεχος” της εταιρείας Lyra, ο Νιόνιος είχε αναλάβει να παρουσιάσει στο ελληνικό κοινό νέους καλλιτέχνες, όπως ο Βαγγέλης Γερμανός και η Οπισθοδρομική Κομπανία. Τα δυτικά μου ακούσματα με έκαναν να προτιμώ πολύ πιο πολύ τον πρώτο, ειδικά με εκείνα τα παιχνίδια που έκανε στον πρώτο του δίσκο, με τον “Απόκληρο”, από τη μια πλευρά σε ρεμπέτικη έκδοση και από την άλλη σε blues (οι ομοιότητες των δύο ιδιωμάτων είναι πολύ μεγάλες, για όσους τα έχουν μελετήσει).

Στην πορεία όμως, άρχισα να προσέχω την εξέλιξη της Ελευθερίας, που αφού έκανε δύο δίσκους με τον Σπανουδάκη, ξεπετάχτηκε στις αρχές του ’90 (αχ αυτή η δεκαετία), με ένα δίσκο, το “Μένω Εκτός”, από τον οποίον ακόμα τραγουδάει 5-6 πολύ μεγάλες επιτυχίες. Την έχω δει στη Σφενδόνα να παρουσιάζει τα συγκλονιστικά της αρμένικα, των Night Ark και του Dinkjian, που την έβαλαν στον χάρτη της world music, κάνοντας την το πρώτο ελληνικό όνομα στο παγκόσμιο αυτό κοινό (είναι από τους λίγους που έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογές της Putumayo). Την έχω δει στο Λυκαβηττό, με αυτή τη σπάνια σκηνική στόφα που διαθέτει, να ξεσηκώνει (με ένα νεύμα της ιδιότυπης φωνής της) χιλιάδες πιτσιρικάδες, “με το ίδιο μακό”. Την έχω δει με τη Δήμητρα Γαλάνη, να στέκει ως ροκ ντίβα στη σκηνή - και να τραγουδάει σχεδόν τα πάντα...

Επίσης, την έχω δει να προσέχει πολύ τις συνεντεύξεις τις και την έκθεση στα μέσα. Επαγγελματίας, αλλά ταυτόχρονα και με μια σεμνότητα, που διακρίνει καλλιτέχνες της γενιάς της - και ομοίους της. Στο Παλάς, παρά την “ψυχρότητα” του χώρου, το κρυολόγημα της που την έκανε να “μπασάρει” (για το οποίο απολογήθηκε στο τέλος) και το αναπόφευκτο τρακ μιας παράστασης που “μονταριζόταν” για πρώτη φορά μπροστά σε κοινό, κατάφερε να βρεί αυτή την οικειότητα, με την οποία όλοι αισθανόμαστε καλύτερα. Κι αυτό την αντάμειψε.

Με εξαιρετικούς μουσικούς, σε έγχορδα, κρουστά και πνευστά, η Ελευθερία αποπειράθηκε διαφορετικές “αναγνώσεις” των επιτυχιών της, μαζί με μερικά πρόσφατα, που δεν ήταν τόσο γνωστά, τουλάχιστον σε μένα. Η funky/latin διασκευή του “Για των ματιών σου το χρώμα” ήταν εξαιρετική και αξίζουν συγχαρητήρια στον drummer που έδωσε ρεσιτάλ με τα “τρίκαλα” του (αν εννοείτε την αργκό του οργάνου) - μοναδική ένσταση το σόλο των πλήκτρων και ο ήχος του, αλλά και μια “χαώδης πολυφωνία”, σε κάποια σημεία, που ίσως ήθελε μια πιο συγκρατημένη ενορχήστρωση. Επίσης ενδιαφέρουσα ήταν η διακριτική παρουσία του μπουζουκιού και τα πολύ ωραία ηχοχρώματα απο το λαούτο, το ούτι και τις κιθάρες. Το “Stand By Me” (με συνακόλουθο ρεσιτάλ από σαξόφωνο και τρομπόνι), το “Yes I Do” της Μόνικας, το “Μη Φοβάσαι” του Ρασούλη (απίστευτα “εύκολο” και ταιριαστό για την Ελευθερία) και το “Τα Καράβια μου Καίω” του Νίκου Πορτοκάλογλου έγιναν δεκτά με θέρμη - ειδικά το τελευταίο, του οποίου οι επίκαιροι στίχοι τραγουδήθηκαν με νόημα. Ενδιαφέροντα πειράματα, ασυνήθιστα για τους περισσότερους στην ελληνική σκηνή, που δείχνουν και τις ανησυχίες των συντελεστών. Το ίδιο και η όλη αισθητική της παραγωγής.

Πάντοτε θαύμαζα την ικανότητα της Ελευθερίας να συνταιριάζει ένα ρεπερτόριο που θα μπορούσε να συγκινήσει βαθιά τη γιαγιά στο χωρίο, αλλά να μην απωθεί καθόλου κι εμένα τον “βουτηγμένο στον ωκεανό της παγκόσμιας μουσικής”, που δεν πολυπροτιμά τα τρημιτόνια της ανατολής - και την συνεπαγόμενη κλάψα. Κι αν έχω ευχαριστηθεί πάρα πολλές συναυλίες για την αρτιότητα της τεχνικής μεγάλων μουσικών, τούτη εδώ, παρά τις (εντός ελληνικής πραγματικότητας) ατέλειες, μου προκάλεσε τη συγκίνηση να παρακολουθώ σε “σινεμασκόπ”, την ολοκληρωμένη και σούπερ επιτυχημένη πορεία μιας “συνομίληκης-εφήβου”, που πασχίζει συνεχώς να βρίσκει νέους δρόμους.

“Στου δρόμου τα μισά” λοιπόν, μπορώ να πω οτι η κλάψα δεν υπάρχει στην περηφάνεια της ανατολίτικης φωνής της Ελευθερίας. Το “Παράπονο”, είτε του Dinkjan από τη Νικολακοπούλου, είτε του Παπαδημητρίου από τους στίχους του Ελύτη ηχεί σαν βάλσαμο - κι όχι σαν θλίψη (με το δεύτερο έκλεισε η συναυλία, “γιατί είναι ένα πολύ αισιόδοξο τραγούδι”, όπως είπε η ίδια). Το “Μακό” είναι πάντα η ροκ αυτοκαταστροφική πλευρά μας και ο ήχος του Teofilo Chantre, πιο χαρούμενος και οικείος από ποτέ.

Και παρά το οτι είδα και ανθρώπους σαχλούς (αναπόφευκτο σε κάθε πρεμιέρα), ανθρώπους που με έχουν "βασανίσει" επαγγελματικά ή ανθρώπους που η ανάμνηση τους φέρνει μελαγχολία, είδα και πολλούς ανθρώπους στέρεους. Που ξέρω οτι την ακολουθούν και τη στηρίζουν, όπως τους στηρίζει κι αυτή. Γιατί η Ελευθερία, μαζί με τον Πορτοκάλογλου, τη Γαλάνη (και μερικούς ακόμα) στέκονται κοινωνικά στη δραστήρια και σεμνή πλευρά του ποταμού, επιδιώκοντας να προσφέρουν, να βγάλουν καινούργια ταλέντα, να αφήσουν κάτι αξιόλογο πίσω τους - όχι μόνο για την τσέπη τους και την οικογένεια τους, αλλά για το κοινωνικό σύνολο. Κόντρα στην Ελλάδα της τριτοκοσμικής σκυλοπόπ, της κουτσομπολίστικης φυλάδας και της κίτρινης τηλεόρασης.

Ίσως λοιπόν γιατί όλοι λίγο-πολύ “γι αλλού, γι αλλού ξεκινήσαμε”, ίσως γιατί η Ελευθερία αγγίζει τις δικές μου προσωπικές χορδές, ίσως γιατί είμαι σε μια δύσκολη προσωπική φάση, η συναυλία ήταν για μένα λυτρωτική, όπως και η ανάμνηση μιας ζωής. Πιο ευάλωτη από ποτέ, η Ελευθερία με έκανε και πάλι να κλάψω...










Η φωτό είναι από το www.enet.gr και το εξώφυλλο από το www.arvanitaki.gr

Το post συνοδεύεται από το "Παράπονο", σε στίχους Οδυσσέα Ελύτη και μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου, από το άλμπουμ "Τραγούδια για τους μήνες".

Σώνει, πάτερ*...

Αυτό ίσως θα έλεγε κανείς (συνδυαστικά), αν επρόκειτο να ακούσει έναν ογδοντάρη κι έναν ογδονταεξάρη, με καθόλου ευκαταφρόνητο εισιτήριο. Είναι ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σαν ροκ συγκρότημα; Ή τους βλέπουμε καταχρηστικά, γιατί ήταν κάποτε "ιερά τέρατα";

Ένας μικρός δισταγμός στο φύσημα του Sonny Rollins, ένα μικρό τρέκλισμα στο podium για τον George Pretre - και σκέφτεσαι οτι η υπεραξία του ονόματος καλύπτει τα πάντα. Οτι παρασύρεσαι από την αίγλη. Ο Νεοϋορκέζος σαξοφωνίστας που έπαιξε με όλα τα μεγάλα ονόματα της μεταπολεμικής bebop άνθησης και ο αγαπημένος μαέστρος της Μαρίας Κάλλας δεν αξίζουν να τους δεις, μόνο και μόνο για την ιστορία τους;

(Αλήθεια, γιατί οι μεγάλοι καλλιτέχνες της των δεκαετιών του ’40, του ’50 και του ’60 παραμένουν αξεπέραστοι; Σε ποιά μαρμίτα είχε πέσει αυτή η γενιά του ’30; Ή μήπως για όλα φταίει ο πόλεμος - και η δίψα για ζωή και δημιουργία που προκάλεσε;)

Και για κάτι παραπάνω όμως. Γιατί η επιμονή αυτών των λαμπερών ανθρώπων να εμφανίζονται στη σκηνή, ακόμα κι όταν θα μπορούσαν ίσως να έχουν αποσυρθεί εν τιμή, είναι αυτό που δικαιολογεί όχι μόνον όλους τους late bloomers, αλλά και όσους πιστεύουν στη ζωή, στη “μη παραίτηση”, στη δύναμη της διαρκούς ελπίδας και αισιοδοξίας για το αύριο.

Η τέχνη, υπό προϋποθέσεις φυσικής κατάστασης, έχει αυτό το προνόμιο - όπως κι η πολιτική. Μπορεί να σε πάει μέχρι τα 80, αν ξεχωρίζεις πραγματικά. Κι άλλα επαγγέλματα μπορούν να σε κάνουν να περιφρονήσεις τη σύνταξη. Αλλά η τέχνη μπορεί να κάνει ένα θέατρο να σείεται από τα χειροκροτήματα.

Αν ο Pretre επέλεξε να μας περιποιηθεί με τον αγαπημένο του Poulenc στο εξαιρετικά ευαίσθητο “Les Animaux Modeles”, ο Rollins μας “φιλοδώρησε”, στη δίωρη και πλέον συναυλία του στο Παλάς, με δύο αγαπημένα jazz standards, το “In A Sentimental Mood” και το “My One And Only Love”. Κι αν ο Γάλλος μαέστρος μετά το κύριο πιάτο του καλοπαιγμένου Brahms θεώρησε πρέπον να μπιζάρει με μια (ομολογουμένως πολύ καλά εκτελεσμένη από τους Αυστριακούς) αργή εκδοχή του “Γαλάζιου Δούναβη”, ο Αμερικανός φίλος δεν μας δυσκόλεψε (επίσης) καθόλου: Έπαιξε σχεδόν αποκλειστικά με τους ήχους της Καραϊβικής, με χαρακτηριστικά κομμάτια του ήχου του των τελευταίων ετών, (όπως το "Nice Lady"), με τη βοήθεια και ενός εξαιρετικού ρυθμικού διδύμου, στα ντραμς και στις κόνγκας (μορφή ο λατίνος Sammy Figueroa).

Η υπερβολή (και η άκομψη εμφάνιση) των αδελφών Labeque είναι από τα μείον. Όπως και το φινάλε μιας παράστασης σοβαρής μουσικής, με τους θεατές να χτυπάνε ρυθμικά παλαμάκια, στο “χαρούμενο σκοπό”. Αντιθέτως, το blues (σχεδόν boogie) μπιζάρισμα του Rollins ήταν ταιριαστά χορταστικό.

Δεν άντλησα ούτε τη συγκίνηση ενός ρεσιτάλ της 111 από τον Pogorelic, ούτε αυτή που μας έδωσε ο (συνομήλικος και φίλος του Rollins) Ornette Coleman, πέρσυ το καλοκαίρι, στον ίδιο χώρο. Ίσως ήταν η στιγμή, η εποχή, το έργο ή χιλιάδες άλλες παράμετροι. Ωστόσο, για μια ακόμα φορά, στάθηκα σιωπηλός απέναντι στο απίστευτο χάρισμα να προσφέρεις στο υψηλότερο δυνατόν επίπεδο, αυτό το μεταφυσικό δώρο που λέγεται τέχνη. Και μέσω αυτής, την επιμονή και το θαύμα της ανθρώπινης ψυχής...

Υ.Γ. Προχθές συζητούσαμε με τη Γιώτα Κοτσέτα, παρακολουθώντας την εξαιρετική Dianne Reeves, πόσο υπέροχα νοιώθουμε στον Kosmos 93.6, που είμαστε ένα πολύ μικρό “γρανάζι” στην προβολή αυτών των ανθρώπων - που δουλειά μας είναι να τους “παρουσιάζουμε”. Η δικαίωση είναι όταν πέντε γυναικείες φωνές μου τηλεφώνησαν την Παρασκευή, για να μάθουν “τι είναι αυτό το κομμάτι”, του Sonny Rollins. Ιδού λοιπόν...


* (Pretre=ιερέας, παπάς)









Οι φωτό είναι από το www.torrentsland.com και το http://operachic.typepad.com, ενώ το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Poor Butterfly" του Sonny Rollins, από έναν από τους πιο ιστορικούς δίσκους της jazz, με ένα από τα πιο ιστορικά εξώφυλλα της Blue Note.

Η συναυλία των Cinematic Orchestra (και το αντιεπαγγελματικό Fuzz)

Η πρώτη εντύπωση από το μαγαζί (το οποίο δεν είχα επισκεφθεί), θετική: Ένα σύγχρονα χτισμένο “Ρόδον”.

Όλες οι επόμενες, αρνητικές: Πρώτον κάπνιζαν όλοι. Εντάξει, ήμουν 28 χρόνια καπνιστής και καταλαβαίνω οτι μπορεί να είναι “ξενέρωτη” μια συναυλία χωρίς το τσιγάρο. Αλλά και αυτή η απροκάλυπτη παραβίαση του νόμου, κάπως μου κάνει. Ακόμα έχω στο φάρυγγα μου το βήχα του παθητικού καπνιστή..

Δεύτερον, πάω να ζητήσω ένα ποτό στο μπαρ. 8 ευρώ - σε πλαστικό ποτηράκι, για "λόγους ασφαλείας". Λεμονάκι; Δεν έχουμε, τελείωσε. Αλλά τα 8 ευρώ, 8 ευρώ (3 λίρες θα πληρώναμε στο Λονδίνο, λέει ο Γιώργος). Πάω στο απέναντι μπαρ. Να σας πάρω ένα λεμονάκι, γιατί το απέναντι δεν έχει; Πάει να μου το βάλει με τα δάχτυλα του. Να το πάρω μόνος μου; Το πήρα.

Άντε, να δεχτώ οτι το εισιτήριο των 35 (προπώληση) ή 40 (ταμείο) ευρώ είναι δικαιολογημένο (που δεν είναι) από τη μετάκληση, η Ελλάδα είναι εκτός δρομολογίων και λοιπά, και λοιπά. Αλλά το ποτό; Στοιχίζει πιο ακριβά να φτάσει το Campari στο Λονδίνο από την Ιταλία - απ’ οτι να έρθει στην Αθήνα; Και το οτι ήδη έχω πληρώσει μια αλμυρή "είσοδο" και θα το πιώ σε πλαστικό, δεν μετράει;


Οι συναυλίες μας είναι καθρέφτης της βαλκανικής μας καθυστέρησης. Άμα είσαι ροκ δε, λες και γίνεται και πιο εύκολο να είσαι μπλαζέ και απαράδεκτος απέναντι στον πελάτη...

Κατά τα άλλα, οι Cinematic έπαιξαν πολύ καλά, με πολύ ενδιαφέροντες ήχους - σε κάποιες στιγμές “έφευγαν” σαν παραμύθι. Οι εικόνες που φτιάχνουν δικαιολογούν το όνομα τους - αν και τους λείπει κάτι για να απογειωθούν και να περάσουν στα εξαιρετικά σημαντικά συγκροτήματα της ζωής μας. Χαλάλι τους η ορθοστασία.

Τελικά, φέτος όλες οι συναυλίες είναι λίγο ανάποδες. Είδα καθιστός στο Παλάς και στο Μέγαρο δύο συναυλίες για όρθιους: Maceo Parker και Danny Brillant. Και στο Fuzz, μια συναυλία για καθιστούς...








H φωτό και το εξώφυλλο είναι από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Channel 1 Suite", που έκανε διάσημους τους Βρετανούς Cinematic Orchestra, από το πρώτο άλμπουμ τους με τίτλο "Motion".

Οι "πολεμικοί" U2

Αυτό το εξώφυλλο στοιχειώνει τη ζωή μου, αν και δεν ήμουν ποτέ φανατικός θαυμαστής (πάντοτε όμως είχα βαθιά εκτίμηση). Το είχα και αφίσα - ήταν η πρώτη μου επαφή, πίσω στα 1983, με το "υποβρύχιο" των U2, τότε, μέσα στον “ορυμαγδό” του new wave, από τον οποίον ξεπήδησε το ιρλανδέζικο συγκρότημα, παρότι είχε σχηματιστεί, πριν καλά-καλά μάθουμε το punk.

Μου είχε κάνει εντύπωση εκείνο το πολεμικό “Sunday Bloody Sunday”, που μου έμαθε τη σφαγή στα επεισόδια του 1972 στο Derry, αλλά και το “New Year 's Day”, που ταίριαζε πιο πολύ με το ηχητικό κλίμα των άλλων συγκροτημάτων της εποχής και το έπαιζα πιο πολύ, ως dj...


Ποτέ δεν κατάλαβα την κριτική κατά της πολιτικοποίησης του Bono - καταλαβαίνω βέβαια (καθώς δεν παρακολούθησα όλα τα στάδια της εξέλιξης τους) οτι μπορεί να έγινε σε κάποια φάση “μαϊντανός των media” ή η μουσική τους παραγωγή (που επίσης δεν έχω παρακολουθήσει καλά) να “κορέστηκε” από το σταριλίκι τους.

Ωστόσο, αυτό που κάνει ο Bono τόσα χρόνια, είναι νομίζω αυτό που θα ήθελα να κάνει κάθε ενεργός πολίτης - και ειδικά αυτός που έχει τη δύναμη της λατρείας τόσων εκατομυρίων ανθρώπων στον κόσμο. Δεν εννοώ με αυτό οτι κάθε ροκ σταρ ή ηθοποιός πρέπει σώνει και καλά να κάνει φιλανθρωπίες ή να συμμετέχει σε διεθνείς συναντήσεις ηγετών, αλλά ο κάθε ένας που έχει εισπράξει τόση λατρεία (ή έχει τόσο “αστέρι”) αισθάνομαι οτι έχει την ηθική υποχρέωση να ανταποδώσει στο δικό του κοινωνικό σύνολο ή στην ανθρωπότητα συνολικά. Κι ένας πολύ καλός τρόπος είναι να υπεραμύνεται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τώρα, αν τα κίνητρα του είναι ματαιόδοξα, δεν μπορώ να το ξέρω. Αλλά, πόση ακόμα δόξα μπορεί να μαζέψει κάποιος σαν τον Bono - δεν έχει χορτάσει;

Χθες το βράδυ, αναφέρθηκε με πολύ τρυφερό τρόπο στην ηγέτιδα της αντιπολίτευσης στη Βιρμανία, Aung San Suu Kyi, “στέλνοντας τη συμπαράσταση όλων από την Αθήνα”, αναφέρθηκε στον Nelson Mandela και στη Διεθνή Αμνηστεία, μας έδειξε βίντεο με τον Desmond Tutu να προλογίζει το “One”, έδειξε βίντεο που αναφερόταν στο Παλαιστινιακό, καλώντας όλες τις πλευρές προς την κατεύθυνση της ειρήνευσης (οι συνομιλίες μόλις άρχισαν στην Ουάσινγκτον), ενώ αναφέρθηκε (με λίγο άτεχνο είναι η αλήθεια, αλλά συμπαθή τρόπο) στην ελληνική οικονομική πραγματικότητα, δίνοντας κουράγιο, κατακεραυνώνοντας τις αγορές και ζητώντας “να μείνει ψηλά το ηθικό”. "Απίστευτο μέρος" πρόσθεσε λίγο αργότερα...


Συγνώμη, αλλά αυτό μου αρέσει από έναν καλλιτέχνη - να είναι όσο σκεπτόμενος και πολιτικοποιημένος μπορεί. Και χθες το βράδυ, με αυτό τον τρόπο, ο Bono και οι U2 έδειξαν οτι ένα φαντασμαγορικό, υπερβολικά πλαστικό (για τα γούστα μου) ντεκόρ και ένα φουτουριστικό/διαστημικό σόου δεν είναι κενό νοήματος και δεν εξαντλείται στη μουσική αναπαραγωγή επιτυχιών ή στη μέθεξη που προκαλούν σε 80 χιλιάδες κοινό μερικές από τις πιο γνωστές μελωδίες, που μας μεγάλωσαν. Η ανατριχίλα οφειλόταν και στην πολιτική συνειδητοποίηση...

Το κοινό ήταν επίσης συγκινητικό, καλώντας τους να μην εγκαταλείψουν τη σκηνή, με παρατεταμένες επαναλήψεις των λαρυγγισμών του Bono - και οι ίδιοι έδειξαν να το εκτιμούν. Τα bis πολλά, ενώ δεν έλειψαν και όλα τα μεγάλα χιτ του συγκροτήματος: "Pride (In The Name Of Love)", "With Or Without You", "I Still Haven't Found What I'm Looking For", "Beautiful Day", "Mysterious Ways", "Miss Sarajevo", "Where The Streets Have No Name", μεταξύ άλλων (το αγαπημένο μου "One" μάλλον με απογοήτευσε ως διασκευή). Μου άρεσε πολύ η παρουσία του Edge, αλλά και η στιβαρότητα του rhythm section. Κατά τα άλλα, η παραγωγή εξαιρετική, με τη σκηνή πράγματι να είναι ανοιχτή στο κοινό σε 360 μοίρες. Και η ατμόσφαιρα αντάξια των προσδοκιών...

“Οι Ιρλανδοί και οι Έλληνες έχουν πολλές ομοιότητες” είπε κάποια στιγμή ο Bono. Πράγματι, αλλά λόγω γλώσσας και μουσικής βιομηχανίας, υπάρχει μια μικρή διαφορά: Το κορυφαίο συγκρότημα τους γεμίζει στάδια και συγκλονίζει (επί σχεδόν 35 χρόνια) εκατομύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο...


Υ.Γ. 1: For the record, οι U2 μπήκαν στο στάδιο υπό τους ήχους του "Space Oditty" του David Bowie και αποχώρησαν υπό τους ήχους του (επίσης "διαστημικού") "Rocket Man" του Elton John. Homage στους παλιότερους...

Υ.Γ. 2: Βρίσκω άκρως υποτιμητικό της νοημοσύνης μας, πρωταγωνιστές της δημόσιας ραδιοτηλεοπτικής ζωής μας να διαλαλούν οτι θα πάνε στη συναυλία, όταν η σχέση τους με το ροκ περνάει μάλλον από διάφορες λαμέ εμφανίσεις και "μπουζουκλερί"...







To εξώφυλλο είναι από το www.amazon.com και οι φωτό από το www.in.gr και το www.dailymail.co.uk.

To post συνοδεύεται από το "Sunday Bloody Sunday", από το τρίτο άλμπουμ των U2.

Η ωραία και το τέρας...

Η βραδιά στο κηποθέατρο Παπάγου είναι ζεστή όσο πρέπει - και υπέροχη. Η απεργία μου δίνει την ευκαιρία να απολαύσω μια από τις ωραιότερες συναυλίες της χρονιάς. Ο Κωνσταντίνος, μπασίστας των
Burger Project, μου λέει εκστασιασμένος: “Τον βλέπεις αυτόν; Είναι o Charnett Moffett, ένας από τους δέκα καλύτερους κοντραμπασίστες στον κόσμο, αυτή τη στιγμή”...


Η μπάντα και το ύφος της Melody Gardot είναι αποκάλυψη. Πιο jazz και πιο εκλεπτυσμένη απ’ ότι περιμέναμε, με βάση τα δύο εξαιρετικά της άλμπουμ. Κοντραμπάσο, ντραμς, σαξόφωνο/φλάουτο, η ίδια στο πιάνο και η έκπληξη - ένας εξαιρετικός τσελίστας από το Βερολίνο. Θα μπορούσαν να παίζουν και contemporary music. Η ίδια άκρως γοητευτική, με κότσο τα χρυσά της μαλλιά, με μακρύ φόρεμα από το λαιμό ως κάτω, με εντυπωσιακά κομψή κίνηση, παρά το μπαστουνάκι. Μια “ηλικιωμένη” ντίβα 25 χρονών, όλο χάρη - και με το ατύχημα που της άφησε ζημιά στη σπονδυλική στήλη και τη φωτοφοβία να έχει μετατραπεί από αναπηρία σε πλεονέκτημα. Η φωνή ραγισμένη, εύθραυστη κι αυτή, σε απόλυτο ταίριασμα με το στυλ που έχει φτιάξει. Η γλώσσα όμως ροδάνι: Έκανε το (όσο έπρεπε ποσοτικά) κοινό να γελάσει πολλές φορές με τις παρλάτες της. Φεύγουμε με μια αίσθηση πληρότητας - και το “Over the Rainbow” στ’ αυτιά μας...

Σε αντίστιξη, οι δρόμοι είναι γεμάτοι με οθόνες. Η πόλη έχει αδειάσει, στο κέντρο δεν έχει εδώ και πολύ καιρό πια μποτιλιάρισμα - πόσο μάλλον όταν έχουν αρχίσει και οι άδειες. Το Σάββατο στο Μοναστηράκι, οι Ολλανδοί είναι μαζεμένοι κοντά στον Μπαϊρακτάρη του “σεμνά και ταπεινά” - και πανηγυρίζουν έξαλλα την πρόκριση των “πορτοκαλί” στον ημιτελικό. Το καλοκαιράκι είναι ωραίο τα βράδια, ότι θέαμα και να βλέπεις. Ότι;


Η ζωή μου αλλάζει προσωρινά, πρέπει για λίγο καιρό να ξυπνάω την ώρα που μέχρι τώρα κοιμόμουν. Η επαφή με την επικαιρότητα είναι αποκαρδιωτική. Η ιστορία με την “Αγρογή”, λίγο πριν κατατεθεί το Ασφαλιστικό στη Βουλή, βγάζει όλη την κουτοπονηριά των χειρότερων εκπροσώπων του πολιτικού συστήματος στη φόρα. Το βράδυ, η παράσταση στο Mega έχει τον τίτλο “Ο εξευτελισμός ενός παλαιοκομματικού”. Ο Σωτήρης Χατζηγάκης (απορώ γιατί εμφανίστηκε καν) προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, επιδεινώνοντας διαρκώς τη θέση του. Αδύνατο να υπερασπιστείς την εντελώς παράτυπη πρόσληψη 269 εργαζομένων, χωρίς καν αριθμό πρωτοκόλλου στο “διαγωνισμό”, με δεκάδες αποφοίτους λυκείου χωρίς προσόντα - και δεκάδες γιούς, ανηψιούς, κουμπάρους και μπατζανάκηδες βουλευτών στους καταλόγους της ντροπής. “Ήξερε κανείς τον Αύγουστο του 2009 οτι θα έχουμε εκλογές;” επιχειρεί να επιχειρηματολογήσει. “Και οι πέτρες” απαντά ψυχρά ο Παύλος Τσίμας...

Απορεί κανείς πώς (και πόσο) δεν έχουν καταλάβει την ένταση της απόρριψης από το εκλογικό σώμα, όταν επιμένουν σε αυτές τις δικαιολογίες. Είναι δυνατόν να μπαίνεις στο Μουσείο της Ακρόπολης και να ψηφίζουν όλοι στη Μεσσηνία, στην Αγρογή και να είναι μαζικά από τα Τρίκαλα και στο μετρό επίσης, αλλά από τη Ροδόπη; Επιχειρώντας να “σκληρύνει” τη γραμμή, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης μου απαντά επιθετικά, στην Πρωινή Ενημέρωη της ΝΕΤ, οτι η κυβέρνηση κάνει πολιτικές διώξεις, υπεραμύνεται του “δικαιώματος των ημετέρων” να προσλαμβάνονται και μιλάει για “ρατσισμό”! Ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος με την παλαιότερη δήλωση του για τις προσλήψεις στο μετρό, επί εποχής του...

Άλλο ένα παράξενο καλοκαίρι είναι εδώ - ίσως το πιο δύσκολο από αυτά που έχουμε ζήσει. Οι Ολλανδοί πάνε τελικό κι εγώ για ύπνο. Τα όνειρα πού πάνε, όταν δεν τα βλέπει πια κανείς;



Update: Η Πόπη Διαμαντάκου γράφει στα "Νέα", για το κωμικό θράσος...









H φωτό είναι από το www.last.fm, η γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη από το www.kathimerini.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από το "Dream A Little Dream of Me", από το tribute στη μεγάλη Ella Fitzgerald, με τη φωνή της Καναδής Dianna Krall, που τραγούδησε στη Μαλακάσα, την Κυριακή.

Sold out

Ευτυχώς, πήγα στην Κούβα όταν ακόμα κάπνιζα. Εκεί η μυρωδιά του πούρου δεν ενοχλεί, είναι απόλυτα ταιριαστή με την υγρή ατμόσφαιρα.


Σάββατο βράδυ, στο Μέγαρο Μουσικής. Παγκόσμια πρώτη, για τους δύο κορυφαίους jazz πιανίστες της Κούβας - sold out. O 69χρονος Chucho Valdes, πανύψηλος και γλυκά άχαρος, επιδεικνύει κάτι παραπάνω από το ταλέντο που έχει ο 47χρονος συναγωνιστής Gonzalo Rubalcaba, στο απέναντι πιάνο: Απόσταγμα ζωής. Στο τέλος, παίζουν μαζί το “Chucho”, το κομμάτι που έγραψε προς τιμήν του ο σαξοφωνίστας Paquito D`Rivera.

Τον τιμούσαν ως συνιδρυτή των Irakere, αλλά ούτε αυτός, ούτε ο μεγάλος απών της βραδιάς (ας όψεται η τέφρα του ισλανδικού ηφαιστείου που τον απέτρεψε), ο τρομπετίστας Arturo Sandoval, δεν άντεξαν την Κούβα και τους περιορισμούς, που το καθεστώς επέβαλε στις jazz αναζητήσεις τους - ο πρώτος αποστάτησε στην Ισπανία, ο δεύτερος το 1990 στην Αμερικανική Πρεσβεία της Αθήνας, εδώ δίπλα.

Εδώ που χτύπησε ο Ε.Α. με το RPG, αυτό που βρήκαν απόψε, μαζί με τα άλλα όπλα, στη γιάφκα της Κυψέλης. Μα στον 5ο όροφο, ρετιρέ; Πώς στο καλό ανεβοκατεβάζεις τέτοιο οπλισμό και τόσα εκρηκτικά σε μια πολυκατοικία - και δεν σε παίρνει κανείς χαμπάρι;

Αλήθεια, τι άποψη να έχει ακόμα η “επανάσταση” στην Κούβα για την jazz; Παγωμένη ή εκρηκτική; Μάλλον το δεύτερο, όργανο εκμαυλισμού της καπιταλιστικής υπερδύναμης. Για την τέχνη συνολικά; Χρήσιμη, όταν δεν αντιβαίνει τα ιδεώδη...

Αργά το βράδυ, δεν έχω ξαναδεί την αίθουσα Banquet στο υπόγειο της νέας πτέρυγας του Μεγάρου - και εντυπωσιάζομαι από το γούστο και την απλότητα, σαν ένα πολύ ωραίο lounge ενός τεράστιου ξενοδοχείου. Σε όλο το κτήριο, διακόσμηση με Panama hats, φωτιστικά σε σχήμα πούρου και κουβανέζικα ρούχα. Το διήμερο έχει επιτυχία.

Στη σκηνή ο Chico Freeman, κάτοικος Θεσσαλονίκης πια, με μπάντα αγνώστων λοιπόν στοιχείων. Παίζουν ένα πολύ ωραίο funky “Chan Chan”. Το κοινό του Μεγάρου έχει (με όλες τις καλές του προθέσεις) ένα απροσδιόριστο ξενέρωτο - δεν ξέρεις αν θα αντέξουν μουσική, που έχει drums. Με διαψεύδουν με έξαλλες εκδηλώσεις ενθουσιασμού. Sold out.

Το προηγούμενο βράδυ, στο Gagarin, οι εγχώριοι Burger Project κάνουν μία από τις 4 sold out συναυλίες της χρονιάς. Χαμός, ιδρώτας και κάπνα - δεν αντέχεται από το στρίμωγμα. Αντιμέτωποι με τις προσκλήσεις της μεγάλης σκηνής δεν τα πάνε κι άσκημα, αν και θέλουν περισσότερο δέσιμο και σκηνική παρουσία. Είμαστε σχεδόν αυτάρκεις.

Ευτυχώς δε, δεν χρειαζόμαστε να κάνουμε άλλα ταξίδια προς τη Δύση. Ότι κάπνισες, κάπνισες. Η υφήλιος παρακολουθεί με δέος το μεγαλύτερο καπνιστικό θέαμα στην ιστορία, καθηλωμένη στα αεροδρόμια, όπως ποτέ - η φύση είναι το απόλυτο αφεντικό.


Και η Ελλάδα την αποκάλυψη, μιας-μιας, όλων των αδυναμιών της - sold out. Με την ελπίδα οτι ο Dominique Strauss-Kahn θα αποδειχθεί σημαντικά διαφορετικός, από το παρελθόν της επαναστατικής οργάνωσης ΔΝΤ. Κι ας έρχονται οι απεσταλμένοι του, λόγω τέφρας, ανήμερα την 21η Απριλίου...







H υπέροχη φωτό, μαζί με πολλές άλλες, είναι από το www.boston.com, η γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή και το εξώφυλλο από το http://2.bp.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το "Chucho", όπως το ερμηνεύει η ορχήστρα του Κουβανού Mario Bauza.

Ημέρα του Μετανάστη

Για πρώτη φορά φέτος διοργανώνεται με πρωτοβουλία του Υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ένταξης Υπηκόων Τρίτων Χωρών μια εκδήλωση αφιερωμένη στους μετανάστες. Πρόκειται για την Ημέρα του Μετανάστη στις 18 Δεκεμβρίου 2009 που θα πραγματοποιηθεί στην πλατεία Κουμουνδούρου.


Πρόγραμμα

12.00 - έναρξη περιπτέρων και World Music

13.00 - χαιρετισμός από την Θεοδώρα Τζάκρη, Υφυπουργό Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης

14.30-17.30 - παύση μουσικής-ώρες κοινής ησυχίας

17.30-18.30 - Βollywood music

18.50 - συναυλία με το μαρoκινό σχήμα «Abdelghani»

19.30 - συναυλία με το μουσικό σχήμα από την Αλβανία «Adriatica»

20.20 - συναυλία του μουσικοχορευτικού σχήματος από τη Γεωργία «Ο Καύκασος»

21.30 - μουσικοχορευτική παράσταση του ινδικού σχήματος «Punjab Indian Group»

22.30 - μουσικοχορευτική παράσταση από το νοτιοαφικανικό σχήμα «Mandela’s Girls»

23.10 - τέλος καλλιτεχνικού προγράμματος

23.30 - τέλος εκδήλωσης





H φωτό είναι από το www.joburg-archive.co.za

Το post συνοδεύεται από την Αφρικανή (από τη Ζιμπάμπουε) Dorothy Masuka.

Deja Vu (part 3)

Δεν θα μιλήσω για τις κορυφαίες, τις υπέρτατες στιγμές - που είναι οι ερωτικές. Είναι πολύ ιδιωτικό πράγμα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι οτι είναι ότι πιο μεταφυσικό έχουμε εμείς οι κοινοί θνητοί. Ότι μπορεί να “πλησιάσει πιο πολύ το Θεό” ή το σύμπαν, τέλος πάντων...

Αν η καθημερινή ευτυχία μπορεί να συνοψίζεται - για κολλημένους σαν κι εμένα - στο να μπεις το πρωί, με λιακάδα, στο αυτοκίνητο, να βάλεις ωραία μουσική και να φύγεις σε μια ωραία διαδρομή, υπάρχουν και οι στιγμές μιας διαφορετικής ανάτασης. Όταν συνειδητοποιείς τη δύναμη της (συλλογικής) ανθρώπινης ενέργειας.

Η ατμόσφαιρα στο Gagarin ήταν αποπνικτική - τσιγάρο, πολύς κόσμος, η γνώριμη βρώμικη εικόνα ενός “μαύρου πολυχρησιμοποιημένου” χώρου. Σαν ένα Ρόδον, πιο μικρό. Η πρώτη φορά που είχα δει ένα τέτοιο χώρο, ήταν στο Λονδίνο, πιτσιρικάς. Είχαμε πάει να δούμε τους (άγνωστους τότε) Simply Red - μόλις είχαν κυκλοφορήσει το εκπληκτικό πρώτο τους άλμπουμ - στο Town & Country Club, το μαγαζί-πρότυπο για όλα όσα ζήσαμε αργότερα εδώ. Θυμάμαι οτι είχε έρθει και μια φίλη που άκουγε death (!) και γκρίνιαζε συνέχεια οτι δεν θα της αρέσει. Μόλις μπήκε μέσα και την “πήρε” ο ήχος του ομώνυμου “Picture Book”, τάχασε...

Η πρώτη έκπληξη στο Gagarin ήταν ο Gerald Toto - ένας γλυκύτατος μαυρούκος που βγαίνει ξαφνικά στη σκηνή (ακριβώς 9.30) και αρχίζει μόνος του να λέει κάτι υπέροχα, χαρούμενα τραγουδάκια από το επερχόμενο άλμπουμ του. Έφτιαξε την καλύτερη ατμόσφαιρα για τους Nouvelle Vague, με τους οποίους συνεργάζεται. Δυστυχώς, παρενεβλήθη και μια ελληνική μπάντα, μ΄ ένα “άφωνο” (ως συνήθως) κορίτσι, που μας είπε κάποια στιγμή “από το επόμενο άλμπουμ ΜΟΥ”. Κάποιες καλές συνθέσεις - και το γνωστό “λίγο” της ελληνικής μουσικής σκηνής. Το όνομα αυτής Olga Kouklaki...

Και μετά ήρθε το ενθουσιαστικό ντουέτο των δύο τραγουδιστριών (η μία - η καινούργια νομίζω - ήταν λίγο υπερβολική), που ξεσήκωσε τα πλήθη. Η μαγική συγκλονιστική στιγμή όμως ήταν πάντα η εξής: Όταν το πλήθος τραγουδούσε μαζί. Κι επειδή το γαλλικό συγκρότημα κάνει μόνο διασκευές του βρετανικού (κυρίως) new wave (=nouvelle vague), πολλά από τα τραγούδια έχουν εγγραφεί στο DNA μιας γενιάς (και των νεώτερων, όπως διαπίστωσα με έκπληξη κάποιες φορές) και το κοινό - κυριολεκτικά - δεν χάνει λέξη...


Είχε να μου συμβεί από την καλοκαιρινή συναυλία του George Michael, στο Ολυμπιακό Στάδιο, όταν ακόμα και το πολυφορεμένο, γλυκερό “Careless Whisper” αποκτούσε άλλη διάσταση, από τα χείλη χιλιάδων ανθρώπων, που το ήξεραν κυριολεκτικά "απ' έξω" (βέβαια το δικό μου αγαπημένο, το “Spinning Wheel”, δεν ήξερε να το τραγουδήσει κανείς).

Εγώ, ένας άθρωπος της “μαύρης κουλτούρας”, της jazz και της soul, δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ κάποιες στιγμές στο rock - στη λευκή μουσική γενικώς. Γιατί μπορεί να μην έχει το beat και το syncopation, αλλά έχει την ανατριχίλα. Άλλωστε, μεγάλωσα μαζί του - και θα με συγκινεί πάντα.

Όταν τραγουδούσαν Joy Division, Depeche Mode ή ακόμα και Blondie, εκατοντάδες χείλη έκαναν το Gagarin να πάλλεται. Έγινα και ρόμπα, που δεν θυμόμουν μερικά από τα τραγούδια - και οι πιτσιρίκες δίπλα τα ήξεραν όλα (ή σχεδόν όλα). Σας αφήνω με την πιο ιδιαίτερη, μοναχική στιγμή της συναυλίας, το τρίτο bis - αυτό το τόσο γλυκό τραγούδι των Tuxedomoon: "Give me the words that tell me nothing, give me the words that tell me everything"...




Οι φωτό είναι από τα www.kalamu.com, www.pbase.com και www.nme.com

Το τραγούδι που συνοδεύει το post είναι από το πρώτο (και καλύτερο) άλμπουμ των Nouvelle Vague

Deja Vu (part 1)

Πόσες φορές το έχω ξαναζήσει αυτό; Πόσες φορές έχω πάει σε live στη ζωή μου; Πόσα χρόνια έρχομαι στο Half Note; Γιατί δεν το αγάπησα ποτέ αυτό το μαγαζί - κι ας έχω δει τόσα πράγματα εδώ; Ίσως φταίει ο χώρος, με τις άτεχνες κολώνες παντού στο μάτι. Τα νέα παιδιά ακούνε funk; Πάντα με εξέπληττε αυτό. Υπάρχουν πάντα ενδιαφέρουσες μειοψηφίες...

Η κιθάρα του Tony Remy είναι όλα τα λεφτά. O (κατά τα άλλα jazz) Pee Wee Ellis επιστρέφει στις ρίζες και παίζει το κομμάτι που διάλεξα πριν από 21 χρόνια, ως σήμα για την πρώτη μου ραδιοφωνική εκπομπή. Την είχα ονομάσει “Έξαψη”, από το “Body Heat”, με τον William Hurt και τη σεξοβόμβα τότε Kathleen Turner. Ήταν του Lawrence Kasdan, που είχε φτιάξει και το "The Big Chill", το οποίο με είχε συγκλονίσει πιτσιρικά. Μετά από δυό μέρες, με παίρνει έξαλλος ένας παραγωγός του Καναλιού 1, που είχε τον ίδιο τίτλο - κι άρχισε να μου τη λέει “εσείς των ιδιωτικών σταθμών μας περιφρονείτε εμάς τους μικρούς” - δεν ήξερα άνθρωπε μου, δεν ήθελα να σε κλέψω, να τον αλλάξω. Κι έτσι έγινε “Έξαψη στο βινύλιο” - άκομψο, αλλά προσαρμοσμένο στην ελληνική πραγματικότητα, που πάντα κάπως ξέρει να περιορίζει το προσωπικό σου όνειρο...


“Μου περνάτε τα φασολάκια;” Μόνο οι μαύρη αμερικανική κουλτούρα μπορεί να φτιάχνει τέτοιους τίτλους. Σαν ένα καλό lay up στο μπάσκετ - το άλλο τους πεδίο εξαιρετικών επιδόσεων. Ενδεχομένως το τρίτο είναι το σεξ, όταν έχεις τον ρυθμό στο αίμα σου. Πόσες φορές έχω ξαναδεί αυτή τη φάτσα - ή μήπως μου φαίνεται; Πόσες δεκαετίες πριν ήταν, που είχα δει ένα τόσο εντυπωσιακό κορίτσι να έρχεται προς το μέρος μου; Γιατί ένα κορίτσι φιλάει καλύτερα από ένα άλλο - κι ας μη σου ταιριάζει; Με ποιό μηχανισμό γνωρίζουμε, αυτούς που γνωρίζουμε; Πότε ήταν που συναντήθηκαν, μέσω Φάνη εδώ μέσα, ο Φώτης και η Νάντια - love at first sight, τώρα έχουν παιδιά που πάνε στο Δημοτικό...

Λίγοι άνθρωποι έπαιζαν funk τότε στα ραδιόφωνα - τώρα ο James Brown παίζει εξαντλητικά και χωρίς φαντασία, στο τελευταίο κλαμπάκι του τελευταίου ξερονησιού. “Να απαγορευτεί δια νόμου, πια”, μου λέει μπαϊλντισμένη η Ελένη. Έχει δίκιο, το πολύ το ΚΚ το βαριέται κι ο παπάς - ότι γίνεται “κλύσμα”, χάνει και την όποια του αξία. Δεν θυμάσαι το “Sultans of Swing” των Dire Straits; Εξαιρετικό τραγούδι, από τότε δεν μπορώ να το ακούσω...

Εν κατακλείδι, όμως, γιατί δεν χορεύουμε; Ή μάλλον, γιατί έχουμε χορέψει τόσο λίγο στη ζωή μας; (το λέω εγώ που έχω λυσσάξει κατά καιρούς - αλλά πολύ πιο σπάνια απ’ ότι θα ήθελα) Πού να βρεις μαγαζί που να παίζει ωραία μουσική και να σου αρέσει ο χώρος του - έκλεισε και το Guru. Γιατί τα πάρτυ είναι τόσο σπάνια; Γιατί βαριόμαστε τελικά, να μαζευτούμε, να διοργανώσουμε κάτι;

Σ’ ένα τοίχο στου Ψυρρή γράφει “Barέθηκα”. Το βρήκα ενδεικτικό - όπως και αυτό που άκουσα προχθές, από τα χείλη μια σύγχρονης Ελληνίδας: “Είμαι ενεργή πολίτρια”...


Συνεχίζεται...





Η φωτό είναι από το http://nymag.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται (και είναι εμπνευσμένο) από το κλασικό hit των J.B.'s.

Marsalis καλεί Corea

“Δεν έχω ακούσει καλύτερο πράγμα τη ζωή μου”, έλεγε εκστασιασμένος ένας θεατής, βγαίνοντας από το Παλλάς, την περασμένη Τρίτη. “Το βρήκα μια τεράστια αρπαχτή, δεν με έψησε καθόλου”, μου είπε απόψε ένας επαγγελματίας ηχολήπτης.

Θα έλεγα οτι, για μένα, η αλήθεια ήταν κάπου στη μέση. Η συναυλία του σαξοφωνίστα Branford Marsalis δεν ήταν βέβαια η μυσταγωγία, ένα χρόνο πριν, του μεγάλου Ornette Coleman. Ούτε βεβαίως είχε την “ποπ χάρη” των SMV, των “τριών μπάσων” που έκαναν tour de force πέρσι στον ίδιο χώρο (δύο από τα οποία ακούσαμε ξανά) ή της ανεπανάληπτα γοητευτικής Joss Stone, φέτος - παρά το γεγονός οτι ο Marsalis έχει γίνει κατ’ εξοχήν διάσημος με τον “ιδιάζοντα” ήχο που προσέφερε στο Sting με τις συνεργασίες του και έχει επίσης φτιάξει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και “intellectuel” pop/funk/jazz/hip-hop σχήματα στο παρελθόν, τους Buckshot LeFonque. Ήταν όμως μια ωραία, προβλέψιμη συναυλία ενός μετα-bop jazz κουαρτέτου, με ατμόσφαιρα - κι ένα κοινό που έμοιαζε να ξέρει περίπου τι πάει να ακούσει.

Αχ, το ελληνικό κοινό... Που δεν ξέρει πού να χειροκροτήσει, που ενθουσιάζεται με το παραμικρό. Αυτό συνέβη κατά κόρον στη διπλή συναυλία Bela Fleck & The “original” (παρακαλώ) Flecktones και Chick Corea/Stanley Clarke/Lenny White - δηλαδή τα 3/4 των Return To Forever.

Μια διπλή συναυλία είναι πρόκληση - δυστυχώς και για το πορτοφόλι, λόγω (και πάλι) πανάκριβων εισιτηρίων... Δεν είμαι καθόλου εξοικειωμένος με το έργο του Νεουρκέζου Bela Fleck, αλλά αυτό που είδα και άκουσα μου φάνηκε σε πολλές στιγμές ερασιτεχνικό και “άδετο” - παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του ιδίου να ξεφύγει (πράγματι) από τους περιορισμούς ενός οργάνου όπως το banjo. Συμπαθέστατος στο πιάνο και στη φυσαρμόνικα ο Howard Levy, θαυμαστός ευρεσιτέχνης (αλλά πολύ μακριά από τη γοητεία ενός πραγματικού drummer) στο ψηφιακό πολυεργαλείο/ drum kit (ονόματι “drumitar”) o Roy “Futureman” Wooten - ενώ μόνο ο αδελφός του κορυφαίος μπασίστας Victor Wooten ξεχώριζε εμφανώς, χωρίς όμως να μπορεί να ξεδιπλώσει κι αυτός τις δυνατότητες του μέσα σε αυτό το μουσικό πλαίσιο. Ακόμα κι όταν κάθησε μαζί τους για ένα κομμάτι o μεγάλος Chick Corea το “δέσιμο” που έλειπε άφηνε τη γεύση του ανικανοποίητου...

Στο δεύτερο μέρος, το τρίο του Corea (Τσικ Κορέα, όπως λέγαμε μικροί μιλώντας για “jazz-rock” - πού να ξέρουμε τότε τον όρο “fusion”) άλλαξε αμέσως το επίπεδο. Βιρτουόζοι μεν, αλλά - επιτρέψτε μου - όπως περίμενα από τον τόσο σημαντικό αυτό πιανίστα, δεν μας απογείωσε, παρά μόνο ίσως λίγο πριν το τέλος. Ωραία (και γνωστά) tunes (όπως και στο πρώτο μέρος άλλωστε), δεξιοτεχνία και δέσιμο (“έρρεε σαν ταξίδι” κάποιες φορές) - κι ένα jam επί σκηνής από τους μουσικούς και των δύο γκρούπ, για φινάλε. Όχι αρκετά, για μια συναυλία που στοίχιζε 90 και 100 ευρώ σε όσους έκατσαν σε καλές θέσεις...






Οι φωτό είναι από τα http://1.bp.blogspot.com, http://www.jazz.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από ένα αριστουργηματικό τραγουδάκι του (πάλαι ποτέ) γκρουπ του Marsalis, τους Buckshot LeFonque, από το δεύτερο τους άλμπουμ.

Vote for Joss Stone!

Μπήκα στο Παλλάς με την τηλεοπτική εικόνα ενός “κατά λάθος” πρωθυπουργού. Ενός ανθρώπου που εμφανώς είχε κακοδιδαχτεί από επικοινωνιολόγους να κινείται δήθεν πειστικά, λέγοντας υποκριτικές μεγαλοστομίες. Ενός ανθρώπου που αμφιβάλλει κανείς αν πίστευε ποτέ αυτά που έλεγε - κι αν είχε ποτέ τη δύναμη να κάνει την τομή να πει έστω και λίγα από αυτά που ουσιαστικά πρέσβευε. Ενός πολιτικού που έκανε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που χρειαζόταν η χώρα όταν την παρέλαβε - τομές προς την πρόοδο.

Και συνάντησα ότι πιο ελπιδοφόρο έχω δει και ακούσει τα τελευταία χρόνια. Ότι πιο επαγγελματικό και ταυτόχρονα ειλικρινές. Μια πλούσια και εξαιρετική μπάντα - κιθάρα, μπάσο, ντραμς, τρομπέτα, σαξόφωνο, keyboards, hammond - και τρεις backing vocalists. Οι μισοί μαυρούκοι - και οι άλλοι μισοί πιο “μαύροι”.

Και μια κοπέλλα ευλογημένη, που ξεσήκωσε από το πρώτο λεπτό ένα σαστισμένο θέατρο, γεμάτο από ένα μάλλον ετερόκλητο κοινό - που δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που του ερχόταν και “υποχρεώθηκε” από τη Stone να σταθεί όρθιο σε όλη τη διάρκεια της σχεδόν δίωρης συναυλίας. Όλοι περίμεναν μια πολύ καλή φωνή, αλλά κανείς μάλλον δεν φανταζόταν αυτό το συνδυασμό απίστευτα σέξυ και λαμπερής γυναίκας και ενός απλού πανύψηλου κοριτσιού, που ξυπόλητο γελούσε και έβαζε τα γέλια όταν έχανε το στίχο, από τις αντιδράσεις λατρείας του κοινού. Μέχρι και τη Nicole Kidman με έκανε να συμπαθήσω, καθώς με αυτό το μαλλί της έφερνε λίγο - χωρίς το “ξυλαγκουρέ” βέβαια.

Η Joss Stone είναι αυτό που θα ήθελε να είναι κάθε νεαρή Βρετανίδα, που έρχεται για διακοπές στην Κρήτη ή στην Κέρκυρα - στη “θεική” του εκδοχή. Είναι το "shape of things to come" που θα ήθελε καθένας για τη ζωή του: Σφαιρική βελτίωση με την ηλικία, ελκυστική και "δύσκολη", απλή και πολύπλοκη μαζί - "Mind, Body and Soul". Αρκετά πιο ώριμη πια, το κορίτσι με την “smokey” φωνή μαύρης σαραντάρας στα 16 της, καταφέρνει να κάνει τη διαφορά από οποιαδήποτε άλλη “super star” του (παρηκμασμένου καλλιτεχνικά) R&B. Πιο soul από τις άλλες “πιτσιρίκες” και μη (είναι μόλις 22 ετών σήμερα) και με τρία άλμπουμ στο ενεργητικό της, δείχνει ακόμα πολύ σοφιστικέ για να κατακτήσει την αχανή αμερικανική αγορά της τσιχλόφουσκας - μακάρι να τα καταφέρει, χωρίς εκπτώσεις.

Το εκπληκτικό είναι οτι είναι εντυπωσιακά πολύ καλύτερη στη σκηνή, απ’ ότι στα άλμπουμ της. Η άνεση της και η ανεπιτήδευτη απλότητα στο show που στήνει ήταν μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις των συναυλιακών μου εμπειριών.

Στο τέλος, μας πέταξε ένα-ένα και τα άσπρα τριαντάφυλλα που της πρόσφεραν - το ακριβώς αντίθετο από το δικό μας θέαμα στα μπουζουξίδικα. Όταν τα όργανα σιγούσαν για να μείνει μόνη της στο μικρόφωνο, το κοινό κρατούσε την ανάσα του. “Αυτό λέγεται στραπατσάρισμα” είπε ένας. “Πήρες λουλούδι από τη θεά;” ένας άλλος...

Πριν από χρόνια, μια από τις καλύτερες φωνές μας, η εξαιρετικά ανοιχτόμυαλη μουσικά Δήμητρα Γαλάνη είχε πει μπροστά μου το αμίμητα σεμνό στο Μέγαρο Μουσικής, στο τέλος της συναυλίας της Dulce Pontes: “Ας πάμε τώρα όλοι σπίτι μας να γίνουμε υδραυλικοί”. Αναρωτιέμαι τι θα έκαναν όλες και όλοι αυτοί που άκοπα και τριτοκοσμικά γράφουν, παράγουν και τραγουδούν “εμπορικό” τραγούδι στη χώρα μας, αν παρακολουθούσαν αυτή τη συναυλία - θα πέρναγε από κανενός το μυαλό να εξαφανιστεί επαγγελματικώς από προσώπου γης; Μπαα...

Μπήκα στο Παλλάς με την ελπίδα οτι αυτή η χώρα μπορεί να κάνει πέντε βήματα - αν γυρίσει σελίδα και ανοίξει τα αυτιά της στον κόσμο. Και έφυγα, έχοντας εισπράξει την πιο ανέλπιστη θετική ενέργεια. Τελευταίο τραγούδι, το “No Woman No Cry” του Bob Marley...




H φωτό είναι από τo www.athensvoice.gr

To post συνοδεύεται από το "Less Is More", από το δεύτερο άλμπουμ της "Mind, Body & Soul". Aν ανατρέξετε στο ραδιοφωνάκι του Your Painted Smile, θα βρείτε και τα εκπληκτικά "Chokin' Kind" και "It' s A Man 's Man's World". Αν θέλετε να τη δείτε να τραγουδάει το τελευταίο, μαζί με τον James Brown, εδώ.

Όταν έκλαψα στον Paul...

Ήταν το φεστιβάλ της γενιάς “μετά το Πολυτεχνείο”. Η πλειονότητα 35-45, περισσότεροι άντρες παρά γυναίκες - όλη η γενιά που μεγάλωσε ακούγοντας Jam το 1977 και Style Council το 1984. Αλλά στο Θέατρο Βράχων, χθες το βράδυ, ήταν και νεώτεροι, 20ρηδες και 30ρηδες που έμαθαν τον “modfather” στην προσωπική του καριέρα, από τα nineties και μετά.

Μια πολλά υποσχόμενη συναυλία, με τον Weller να μας ανακοινώνει μέσω διοργανωτή οτι “είναι τιμή του οτι θα παίξει στην Αθήνα (επευφημίες), οτι δεν ξέρει κατά πόσον γνωρίζουμε τα τραγούδια του – κι οτι θα παίξει έξι καινούργια από το νέο του άλμπουμ “22 Dreams” και μετά όλο παλιά”. Η τετραμελής μπάντα (keyboards, κιθάρα, μπάσο, drums) που τον συνόδευε μπήκε πολύ δυναμικά – καταιγιστικά θα έλεγα, ξεσηκώνοντας το κοινό.

Με το πρώτο bass line να θυμίζει απελπιστικά Clash και “London Calling”, ήταν αναπόφευκτο το flashback, 20 χρόνια πριν – όταν είχαν παρελάσει από το Παναθηναϊκό Στάδιο μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα συγκροτήματα εκείνης της εποχής, στην ακμή τους. Ο Paul το “ανέβαζε” συνέχεια, ώσπου έκατσε στο πιάνο και είπε το αριστούργημα της καριέρας του, το “You Do Something To Me” - ένα τραγούδι που αγγίζει το κοινό κάθε είδους.

Από εκείνη τη στιγμή της κορύφωσης, που με πήραν τα δάκρυα, άρχισα πια να βεβαιώνομαι γι αυτό που είχα υποψιαστεί από την αρχή, βλέποντας το καθαρό ροκ σχήμα: Ο Weller δεν επρόκειτο να μας δείξει την πιο μελωδική ή ευαίσθητη πλευρά του – ούτε τις πιο soul πτυχές του. Ούτε μια backing vocalist (ούτε ένα πνευστό βεβαίως), τίποτα από το εξαιρετικό “Studio 150” με τις funk διασκευές - και δυστυχώς μόνο ένα κομμάτι από τους Style Council! Εκτός αν κάνω λάθος, πήρα χαμπάρι μόνο το ξεσηκωτικό (και αντιθατσερικό) “Shout To Τhe Top” - και αυτό “διεκπεραιωτικά” παιγμένο.

Εκείνο δε που “σκότωσε” τελείως, ήταν άλλο ένα από τα κορυφαία του κομμάτια, το “Wild Wood”, σε μια νωχελική διασκευή – που όμως αδικήθηκε από το μανιώδες ρούφηγμα ενός τσιγάρου (έκανε 3-4 στη σκηνή), το οποίο βέβαια δεν επέτρεψε στη φωνή του να τα καταφέρει. Που πας αγαπητέ πενηντάρη...

Ας είναι, όμως. Ο κόσμος αποθέωσε το φινάλε με τα 2 bis, γεμάτο (όπως και όλη η συναυλία) με τραγούδια των Jam και της solo πορείας. Χαλάλι σου που είσαι ακόμα εκεί στη σκηνή, ζωντανός, πάντα νεανικός – και που ροκάρεις, θυμίζοντας αυτά που ζήσαμε με τις μουσικές σου, 20 χρόνια πριν...





Η φωτό είναι από το www.clashmusic.com

Το post συνοδεύεται από το "Wild Wood", έτσι όπως δεν το είπε χθες στη συναυλία...

Το συναυλιακό μας χάος...

ΠΡΟΣ: Τ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ - Ι. ΠΑΛΤΟΓΛΟΥ Ο.Ε.
Σικελίας 6  Γλυφάδα
detox@tellas.gr

29.06.09


Κύριοι,

Είμαι ένας από τους (πολλούς υποθέτω) πελάτες σας, που αγόρασαν εισιτήριο για τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ Ejekt, για να παρακολουθήσουν τη Lauryn Hill.

Μετά την ανακοίνωση της ακύρωσης της εμφάνισης της, επικοινώνησα με το τηλέφωνο που αναγράφεται στα εισιτήρια - τρεις ημέρες πριν από τη συναυλία. Ένας κύριος μου απάντησε οτι θα εκδοθεί "σήμερα-αύριο" ανακοίνωση για το πού θα εξαργυρωθούν τα εισιτήρια όταν ρώτησα "πού", μου απάντησε "στα διάφορα  μουσικά  sites".

Έκτοτε, δεν υπάρχει καμία ανακοίνωση στο  internet για το θέμα αυτό. Το πιο ανησυχητικό όμως είναι οτι δεν απαντάει κανένα από τα δύο τηλέφωνα της εταιρείας σας (210-9625105, 210-9625882), που έχω στη διάθεση μου.

Έχουν περάσει δεκαπέντε ημέρες, από την πρώτη και μοναδική επαφή που είχα τηλεφωνικά μαζί σας. Η μη επαγγελματική σας στάση με βάζει σε υποψίες και για την επόμενη διοργάνωση σας, τη συναυλία του Paul Weller,  για την οποία επίσης έχω αγοράσει εισιτήρια.

Παρακαλώ να μου γνωρίσετε άμεσα πού και πότε θα γίνει η εξαργύρωση των εισιτηρίων του Ejekt.



Προκόπης Δούκας




Όσο ειδοποίησαν εσάς, άλλο τόσο ειδοποίησαν και μένα.

Από την εποχή του αείμνηστου Σαχπασίδη, που είχε ιδρύσει μια από τις πρώτες επαγγελματικές εταιρείες συναυλιών στην Ελλάδα, τη Half Note productions (καμία σχέση νομίζω με το ομώνυμο jazz club), η ιστορία είναι πάντα η ίδια: Υπάρχουν μερικοί επαγγελματίες – και υπάρχει και ο “σωρός”.

Διάφοροι τυχάρπαστοι – “εξεγερμένα νιάτα” ή μη – φτιάχνουν μια εταιρειούλα της αρπαχτής, χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς προδιαγραφές, χωρίς τίποτα. Στήνουν μια-δυό συναυλίες το χρόνο, ταλαιπωρούν τον κόσμο, εξαφανίζονται όταν έχουν χρέη, παραμένουν “μπαταχτσήδες” όλο το χρόνο – και του χρόνου πάλι τα ίδια.

Το χειρότερο όμως είναι οτι διοργανώνουν συναυλίες χωρίς καμία προδιαγραφή ασφαλείας – εκεί ακριβώς που χρειάζεται περισσότερο: Στη μαζική συγκέντρωση μερικών χιλιάδων ανθρώπων, σε χώρους συχνά ακατάλληλους, εκεί όπου ένα μικρό “τσαφ” μπορεί να φέρει την καταστροφή και να κινδυνεύσουν ζωές. Έχω ακούσει άθλιους, εντελώς μη επαγγελματίες “μπράβους”, να σου απαντούν “Σιγά τώρα, πώς κάνεις έτσι”, όταν άνθρωποι είναι έτοιμοι να ποδοπατηθούν σε υπόγεια της Βουλιαγμένης. Έχω δει εντελώς ακατάλληλη φύλαξη, ξύλο και καυγάδες όταν οι τζαμπατζήδες κάνουν “ντου”. Έχω δει πολλές φορές να μην εγγυάται την ασφάλεια μου κανείς – και απορώ πώς ο συναυλιακός χώρος δεν έχει θρηνήσει θύματα μέχρι τώρα, όπως έχει συμβεί στον ποδοσφαιρικό. Και όλα αυτά βεβαίως, με πανάκριβα εισιτήρια, γιατί η Ελλάδα είναι "έξω από το δρόμο" των ευρωπαϊκών τουρνέ...

Με τους συγκεκριμένους έπρεπε να το είχα καταλάβει: Όταν δεν ξέρεις να γράψεις πάνω στο εισιτήριο σωστά το όνομα της καλλιτέχνιδας που πρόκειται να φιλοξενήσεις – και γράφεις Laurin αντί Lauryn – τότε σίγουρα δεν κάνεις για τη δουλειά...


Υ.Γ. 1: Ετοιμαζόμουν - σε αντίστιξη – να δώσω το παράδειγμα άλλης εταιρείας: Χτυπάει το κινητό, ευγενέστατος νεαρός με ενημερώνει οτι η συναυλία της Joss Stone άλλαξε χώρο, δεν θα γίνει στον Λυκαβηττό, θα γίνει στο Παλλάς και να πάω να αλλάξω τα εισιτήρια μου. Μόνο που ξέχασε να μου πει οτι η συναυλία αναβάλλεται για τις 2 Οκτωβρίου – και μέχρι τελευταία στιγμή ετοιμαζόμουν αμέριμνος να την απολαύσω στις 29 Ιουνίου!


Υ.Γ. 2 Πραγματική αντίστιξη: Η συναυλία tribute στη Nina Simone. Εξαιρετική διοργάνωση (με μόνο μελανό σημείο τα πολύ ακριβά εισιτήρια), υπέροχη βραδιά με πανσέληνο και 4 εξαιρετικές ντίβες στη σκηνή, με τη μπάντα της αξέχαστης Nina Simone.

H κόρη της Celeste ήταν η πιο “τσαπερδόνα”, με το λιγότερο “βάθος” όμως. Η Liz Wright μου επαναβεβαίωσε την εντύπωση από τη συναυλία στο Gazarte οτι είναι μια πολύ μεγάλη καλλιτέχνις – ήταν η πιο “εσωτερική” και αισθαντική. Η Αφρικανή Angelique Kidjo, με την “ξύλινη” φωνή-καμπάνα και το σκληρό πρόσωπο ήταν η πιο πειστική όταν τραγουδούσε για τη σκλαβιά και τη μαύρη γυναίκα. Και τέλος η κορυφαία “Big Mama” Dianne Reaves ήταν η πιο εντυπωσιακή σε παρουσία, ταμπεραμέντο και φωνή. Μαγική βραδιά – ειδικά στο φινάλε, με τις τέσσερις για ένα μοναδικό τραγούδι, στη σκηνή.

Στιγμές της βραδιάς, το “I Put A Spell On You”, τα κορίτσια και τα αγόρια που χόρευαν μπροστά στη σκηνή – κι ένα παλικάρι σε αναπηρικό καροτσάκι, που μέσα στον ενθουσιασμό του και τη χαρά του που παρίστατο σε αυτό μαγικό ακρόαμα, σηκώθηκε να χορέψει για λίγο, στηριζόμενος στους φίλους του...


Υ.Γ. 3 Για “εικόνα" από άλλες συναυλίες - και ειδικά από τον Carlos Santana, για τον οποίο έχουν εκτενές φωτογραφικό αφιέρωμα ο Τσαλαπετεινός και η Roadartist, περιμένω τη δική σας συνεισφορά...





Η φωτό από το φεστιβάλ του Woodstock (1969) είναι από το http://www.landyvision.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το ωραιότερο (ίσως) κομμάτι ενός ρηξικέλευθου δίσκου από έναν θρυλικό καλλιτέχνη του blues και της rock, τον Eric Clapton. O μεγάλος Βρετανός κιθαρίστας, που είχε παίξει και στην Ελλάδα με ελληνικά συγκροτήματα - άγνωστος ακόμα - λίγο πριν τη χούντα, έκανε μια θαυμαστή καριέρα. Οι φανατικοί θαυμαστές του φώναζαν στις συναυλίες "Give God a solo"!
Παρά την απίστευτη τραγωδία με το θάνατο του 5χρονου γιού του, στάθηκε όρθιος και εξακολουθεί και σήμερα να αποτελεί ένα από τα σύμβολα της rock μουσικής. Το "Unplugged" ίσως είναι το πιο γνωστό από μια σειρά άλμπουμ, που ηχογραφήθηκαν στα studio του MTV, χωρίς ηλεκτρικά όργανα και ενισχυτές.


Το ΚΑΣ ενέκρινε τελικά τη συναυλία της Άννας Βίσση (!) που επιθυμεί να αποτινάξει το σκυλάδικο προφίλ της στο Ηρώδειο, με ρεπερτόριο Θεοδωράκη (!!!), Χατζιδάκη (!!!) - και Καρβέλα... Και της το επέτρεψαν. Ευτυχώς που ενέκριναν και τη συναυλία του Eric Clapton, στις 2 Οκτωβρίου...