Πλιζ ντοντ χανγκ απ...

Η ανάλυση επί της ουσίας της ιδιωτικοποίησης του ΟΠΑΠ ή των άλλων εταιρειών, μέτοχος των οποίων είναι ή ήταν το κράτος, δεν είναι ο στόχος αυτού του κειμένου. Ας μου επιτραπεί, με την εμπειρία χρόνων στην παραγωγή και στο εσωτερικό ραδιοφωνικό μάρκετινγκ, να εστιάσω μόνο σε μια μικρή παράμετρο της λειτουργίας και του επαγγελματισμού τους, την οποία όλοι γνωρίζουμε.

Επί δεκαετίες, η “κρατική” αισθητική των εκφωνήσεων και της επικοινωνίας, όπως αυτές του ΟΤΕ ή του κρατικού τζόγου ήταν άθλια. Με αντιεπαγγελματικό και θρασύ τόνο, με απαράδεκτη προφορά στα αγγλικά και με ακατάλληλες (γυναικείες συνήθως) φωνές, ο ακροατής άκουγε στο ακουστικό του ή στο ραδιόφωνο μια “ηχητική εικόνα” τριτοκοσμικής χώρας, ανάλογη με τις περίφημες σαρκαστικές διαφημίσεις του “Πουτ δε κοτ ντάουν”.

Ακούγοντας, ακόμα και τώρα, μηνύματα του στυλ “Πλιζ ντοντ χανγκ απ, αντίλ γιου χίαρρρ δε μπίζι τόουν” (με αυτή ακριβώς την προφορά), σχηματίζει κανείς την εντύπωση οτι η επαγγελματική αγορά των διαφημίσεων και εκφωνήσεων δεν έχει αγγίξει, εν έτει 2013, τις εταιρείες που με κάποιο τρόπο έχουν σχέση με το κράτος. Δεν ζητάει κανείς ψεύτικη επιτήδευση ή προφορές οξφορδιανής ορθοφωνίας. Μια στοιχειώδης αποφυγή του κακόηχου θα ήταν αρκετή.

Σα να τους βλέπω: Κουρασμένοι διευθυντές και εκφωνήτριες, που κάνουν (λίγο πριν τη σύνταξη) βάρδια σε κάποιο κτήριο, καπνίζοντας και περιμένοντας το επόμενο κείμενο του απόπλου των πλοίων, τον καιρό του επόμενου 24ώρου ή την αλλαγή σε κάποιες οδηγίες προς τον καταναλωτή. Με νοοτροπία και μονιμότητα δημοσίου, με απέχθεια για τις καινούργιες “βελούδινες” φωνές της αγοράς, με καχυποψία προς οποιονδήποτε εκσυγχρονισμό - και βοηθό ένα απίστευτο πλέγμα γραφειοκρατείας, που εμποδίζει κάθε είδους μεταβολή στην οργάνωση.

Στην περίπτωση του ΟΤΕ, η είσοδος των ιδιωτικών εταιρειών τηλεπικοινωνιών στην αγορά έφερε κάποιες αλλαγές, λόγω ανταγωνισμού, είναι η αλήθεια. Θα περίμενε βέβαια κανείς περισσότερες. Ακόμα πιο πολλές θα έπρεπε να φέρει η μεταβίβαση του ελέγχου στους Γερμανούς μετόχους. Η παράδοση όμως έμεινε ανέγγιχτη, παρά το γεγονός οτι πρόκειται για έναν επιχειρηματικό κολοσσό - και όχι για το μαγαζάκι της γωνίας. Χάθηκε ένας επαγγελματίας της διαφημιστικής παραγωγής και της φωνής να αναλάβει να εκσυγχρονίσει το πεδίο; Και χάθηκαν οι (παλιές ή καινούργιες) φωνές της εξαιρετικής διαφημιστικής μας αγοράς;

Το ίδιο ισχύει και για τις διαφημίσεις πολλών κρατικών παιχνιδιών και λαχείων, αν και πρόκειται για πραγματικές “μηχανές είσπραξης ρευστού”. Είναι δυνατόν να καταδυναστεύουν τα ραδιοφωνικά προγράμματα και τους ακροατές τους, επί χρόνια, σποτ με το “ευφυές” σενάριο και το φτηνιάρικο τραύλισμα του στυλ “Ε, πού να πάμε; Πάμε να αγοράσουμε λαϊκό λαχείο”; Δεν έχουν τα “νομισματοκοπεία” αυτά, που φέρνουν τόσα έσοδα στο δημόσιο, τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουν τους καλύτερους και να ανανεώνουν διαρκώς το ενδιαφέρον του υποψήφιου πελάτη τους, αξιοποιώντας και τονώνοντας μια διαφημιστική αγορά, που έχει δώσει και σε διεθνές επίπεδο δείγματα εξαιρετικής φαντασίας και αποτελεσματικότητας;

Αν μη τι άλλο, οι κρατικές εκφωνήσεις και διαφημίσεις έχουν την ευθύνη να αποτελούν το αντίβαρο στην αγορά, για τα ελάχιστα, πλην εξόχως ενοχλητικά δείγματα χυδαίας διαφήμισης από καταστήματα μαζικών (και φτηνών) αγορών. Η αισθητική του ηχητικού μας περιβάλλοντος, η σωστή χρήση των ξένων γλωσσών και ο επαγγελματισμός δεν είναι μόνο “τουριστική” απαίτηση. Συνθέτουν τον καθημερινό μας πολιτισμό, σε ένα μικρό, αλλά όχι ασήμαντο του κομμάτι.

Αν η κατάσταση αλλάξει, επειδή τώρα τα λαχεία πήγαν “πακέτο”, στον ιδιωτικό πλέον ΟΠΑΠ, θα είναι μια ήττα του δημοσίου. Το ίδιο και η παραμονή της “κρατικής αισθητικής”, αν και άλλαξε ο ιδιοκτήτης. Το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει να αποδεικνύει, σε κάθε βήμα από εδώ και πέρα, οτι η λύση είναι μόνον ο εξορθολογισμός και ο εκσυγχρονισμός του. Χωρίς τη διαιώνιση μιας κληρονομιάς αγκυλώσεων. Και χωρίς την υποχώρηση του, προκειμένου να ακολουθούνται οι στοιχειώδεις επιταγές του επαγγελματισμού.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Η φωτό είναι από το www.scientificamerican.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεταια από το "Walk On By", της Σουηδέζας El Perro del Mar, που εμφανίζεται το Σάββατο στο Plissken Festival

Το Outdoor έγκλημα...

Λεωφόρος Κηφισίας, ένα πρωί του περασμένου Αυγούστου, ώρα 7. Ο Αποστόλης Μολυβιάτης οδηγεί το αυτοκίνητο του στη δεξιά λωρίδα και σύμφωνα με την επίσημη πραγματογνωμοσύνη, σέβεται απόλυτα τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας: Φοράει τη ζώνη του και δεν υπερβαίνει τα 50 χλμ/ώρα. Αριστερά του, στη μεσαία λωρίδα, προπορεύεται ένας τεχνίτης, που πηγαίνει κι αυτός στη δουλειά του.

Ο τεχνίτης κάνει δεξιά για να στρίψει, αλλά δεν βλέπει τον Αποστόλη, καθώς ο τελευταίος είναι στο λεγόμενο “τυφλό σημείο”, μεταξύ καθρέφτη και πίσω κολόνας του αυτοκινήτου - έχει συμβεί σε όλους μας. Η σύγκρουση των δύο αυτοκινήτων δεν είναι καθόλου σφοδρή, αφού κινούνται με περίπου την ίδια ταχύτητα - σε άλλη περίπτωση θα ήταν απλώς μια μικρή ζημιά “φανάρι με φανάρι”, αριστερό μπροστά με πίσω δεξιά. Ωστόσο, αναπόφευκτα, τα δύο αυτοκίνητα χάνουν την ευθύγραμμη πορεία τους. Ο τεχνίτης πέφτει δεξιά πάνω σε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα, πάνω στη νησίδα που χωρίζει τη λεωφόρο με τον παράδρομο, ευτυχώς μετωπικά - και λόγω της μικρής ταχύτητας τραυματίζεται ελαφρά. Το αυτοκίνητο του Αποστόλη όμως κάνει μια “σβούρα” και καταλήγει πάνω στην προηγούμενη πινακίδα, προσκρούοντας στην πακτωμένη (και χοντρή) μεταλλική κολόνα, με την πόρτα του οδηγού. Αν αυτή δεν υπήρχε, το ατύχημα θα ήταν σχεδόν ανώδυνο. Χτυπώντας με το κεφάλι, ο Αποστόλης σκοτώνεται ακαριαία. Είναι μόλις 21 ετών...


Η Νόρα Μολυβιάτη μιλάει για τον μικρό της αδελφό με το παγωμένο βλέμμα της “ρεαλιστικής απελπισίας”, που έχει κάποιος, όταν συνειδητοποιεί πόσο βαθιά χωμένη στη διαφθορά και στην αδιαφάνεια είναι οι θεσμοί μας - και ειδικά η τοπική αυτοδιοίκηση. “Προσπάθησα επί μήνες να αναζητήσω την εταιρεία που είναι υπεύθυνη γι αυτές τις πινακίδες. Ο Δήμος Χαλανδρίου με παρέπεμπε στην αντίστοιχη Δημοτική Εταιρεία εκμετάλλευσης, ο Διευθύνων Σύμβουλος της οποίας αρνήθηκε συστηματικά να μου απαντήσει, υπεκφεύγοντας - και επέστρεφε το επίσημο αίτημα μου πίσω στο Δήμο. Οργανωμένη κάλυψη και κοροϊδία”. Δημοσιογράφος σε τηλεοπτικό σταθμό η ίδια, έχει συμμετάσχει στην προσπάθεια των συγγενών των θυμάτων για την αποκάλυψη του οργίου της παρανομίας, γύρω από την υπαίθρια διαφήμιση. Δεν έχει όμως αυταπάτες για το πόσο απαθής είναι ο Έλληνας, αν το κακό δεν συμβεί και στον ίδιο: “Κακά τα ψέματα, όπως λέμε και στη επαγγελματική μας γλώσσα, το θέμα δεν πουλάει”...



Μαφιόζικες πρακτικές

Ένας άνθρωπος όμως έχει βαλθεί να αποδείξει το αντίθετο. Ο Μανώλης Σταυρουλάκης έχει εγκαταλείψει κάθε άλλη δραστηριότητα εδώ και πέντε χρόνια, από τότε που σκοτώθηκε ο 25χρονος γιός του, πάνω σε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα, λίγο πιο ψηλά, στη Λεωφόρο Κηφισίας - και μάχεται “δονκιχωτικά” κατά των παρανομιών εταιρειών και δήμων. “Τα θύματα είναι πολύ πάνω από 20, μόνο στην Αθήνα, την τελεταία τριετία. Κι όμως, υπάρχουν σαφέστατες προδιαγραφές για τις πινακίδες, που περιγράφονται κατά κύριο λόγο από τον 1604/86 και τον Κ.Ο.Κ, καθώς και τις αποφάσεις του ΣτΕ. Τη δεκαετία του ’90 άνοιξαν κάποια παραθυράκια, αλλά επί της ουσίας πρόκειται για ζήτημα διαφθοράς, με κύριους ενόχους δημάρχους, αντιδημάρχους και δημοτικούς συμβούλους”, εξηγεί.


Πρόσφατα, ο κύριος Σταυρουλάκης, αφήνοντας λουλούδια στο σημείο που σκοτώθηκε ο γιός του (η κολώνα βγήκε με δικαστική απόφαση και λίγο καιρό μετά “ξαναξεφύτρωσε” στην ίδια θέση, όπως βλέπετε στη φωτό), αντελήφθη λίγο πιο κάτω εργάτες να αναρτούν διαφημιστικό υλικό και έτρεξε να τους αποτρέψει. Φώναξε την αστυνομία του Αμαρουσίου και ζήτησε την εφαρμογή του νόμου και των εγκυκλίων. Όχι μόνο όμως παρατήρησε απροθυμία, αλλά πήρε και μια γεύση από τις τακτικές που ακολουθούν οι εταιρείες: Οι (μετανάστες) εργαζόμενοι, που επικαλέστηκαν τη “συντήρηση της πινακίδας”, προφανώς δασκαλεμένοι από τα αφεντικά τους, του έκαναν και αυτοί μήνυση - που θα την απέσυραν βεβαίως, αν απέσυρε κι αυτός τη δική του. Την ίδια ακριβώς τακτική ακολουθούν και οι νονοί της νύχτας, όταν κάποιος πελάτης διαμαρτύρεται για τη συμπεριφορά του “φουσκωτού” πορτιέρη και καλεί την αστυνομία - τον μηνύουν για “έργω εξύβριση”, ώστε να υποστεί και αυτός την ταλαιπωρία της ολονύχτιας κράτησης και του αυτοφώρου και να το διπλοσκεφτεί την επόμενη φορά. Ο κύριος Σταυρουλάκης αρνήθηκε και βρέθηκε με χειροπέδες, για αρκετές ώρες, ώσπου να παρέμβει η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και να διατάξει την απελευθέρωση του...

Αν ήταν μόνο αυτό, τα πράγματα θα ήταν καλά - η κουτοπονηριά και οι παρελκυστικές τακτικές δεν έχουν τέλος. Ως υπεύθυνοι των εταιρειών εμφανίζονται αλλοδαποί χωρίς διεύθυνση διαμονής ή υπερήλικες, που δε μπορούν να καταδικαστούν σε φυλάκιση. Πολλές φωτεινές πινακίδες ρευματοδοτούνται παράνομα από περίπτερα ή από άλλες παροχές. Πίσω στο 2005, όταν διαπίστωσε οτι ο Δήμος Αμαρουσίου δεν έπαιρνε την ευθύνη για την παράνομη πινακίδα, αρνούμενος ακόμα και τα όρια της δικαιοδοσίας του (!), ο κύριος Σταυρουλάκης άρχισε να ανακαλύπτει σημεία και τέρατα, που τον οδήγησαν σε δικαστική διαμάχη με Δήμαρχο, Αντιδήμαρχο και 7 Δημοτικούς Συμβούλους. “Έχω στοιχεία για διαχρονική και διακομματική απάτη. Στο Δήμο Αμαρουσίου, τα σταθερά έσοδα από τα ενοίκια διαφημιστικών πινακίδων ήταν κάθε χρόνο - κατά μέσο όρο - 1,4 εκατ. δραχμές. Μετά το 2002, έγινε το εξής καταπληκτικό: Τα επίσημα έσοδα μηδενίστηκαν. Όλα άρχισαν να γίνονται κάτω από το τραπέζι, με ιδιωτικά συμφωνητικά - και τα εκατομύρια (σε ευρώ πια) πήγαιναν ΟΛΑ στις τσέπες κάποιων”...



“Είναι πολλά τα λεφτά...”

Η πορεία της ασυδοσίας ανακόπηκε για λίγο, λόγω του ειδικού νομοθετικού πλαισίου, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες - και τις ειδικές εξουσίες που αυτό έδινε στον “Αθήνα 2004”, ειδικά στους μεγάλους οδικούς άξονες. Μετά πρωταθλητές ξαναέγιναν οι δήμοι των βορείων προαστείων, καθώς κεντρικές αρτηρίες, όπως η Κηφισίας, είναι προνομιακό γήπεδο αυθαιρεσίας. “Δεν υπάρχει δήμος στην Αττική όμως”, λέει ο Μανώλης Σταυρουλάκης, “που να μην έχει τουλάχιστον 350 θέσεις παράνομης διαφήμισης - εκτός από το Γαλάτσι και τη Νέα Ιωνία, που τις κατέβασαν. Έχω δει συμφωνητικό με ετήσιο αντίτιμο 1.800.000 ευρώ, μόνο για 50 θέσεις. Φανταστείτε το συνολικό τζίρο, εγώ τον υπολογίζω στα 400 εκατομύρια ευρώ. Μόνο στην Αττική υπολογίζουμε οτι υπάρχουν πάνω από 30 χιλιάδες παράνομες υπάιθριες διαφημίσεις, ενώ στο Λονδίνο μόνο 380 - νόμιμα φυσικά - σημεία”...


Ο Μανώλης Ανδριωτάκης είναι δημοσιογράφος και σκηνοθέτης, που ασχολήθηκε εκτενώς με το ζήτημα. “Πρώτα έγραψα ένα βιβλίο για την εξουσία της διαφήμισης κι έγινα το μαύρο πρόβατο” λέει γελώντας, “μετά έκανα και το ντοκιμαντέρ και το πράγμα ολοκληρώθηκε”. Στο 50λεπτο “Προσοχή: Φονικές Διαφημίσεις”, πρώην δημοτικοί σύμβουλοι και συγγενείς θυμάτων που πήγαν “κόντρα στο ρεύμα” καταθέτουν οτι δέχθηκαν ανώνυμες απειλές “να σταματήσουν να σκαλίζουν”. Ο Δήμαρχος Γαλατσίου ομολογεί οτι δέχθηκε ακόμα και παρέμβαση υπουργού της τότε κυβέρνησης, όταν καθάρισε το δήμο του από τις παράνομες υπαίθριες διαφημίσεις, χάνοντας έσοδα της τάξης των 250 χιλιάδων ευρώ το χρόνο.

Στο ίδιο ντοκιμαντέρ, καταγράφεται η συνεδρίαση της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής για την Οδική Ασφάλεια το 2008, όπου η βουλευτής της ΝΔ Φωτεινή Πιπιλή, επί χρόνια δημοτική σύμβουλος, κατέθεσε οτι γνωστός ιδιοκτήτης μεγάλης εταιρείας υπαίθριας διαφήμισης αποπειράθηκε να την δωροδοκήσει. Κατήγγειλε δε όλους ανεξαιρέτως τους Δημάρχους Αθηναίων, απο το Δημήτρη Αβραμόπουλο και μετά, για ανοχή της διαφθοράς στο ζήτημα της υπαίθριας διαφήμισης.

Η Φωτεινή Πιπιλή δεν μασάει τα λόγια της: “Όταν ο Αντώνης Τρίτσης με τοποθέτησε επικεφαλής της Εταιρείας Διαφήμισης και Τουρισμού - όπως λεγόταν τότε - του Δήμου Αθηναίων, άρχισα να πέφτω συνέχεια πάνω στη “νομενκλατούρα του Δήμου”. Όλο “δεν γίνεται” μου απαντούσαν. Πρόκειται για διαστρωματική (όλοι οι όροφοι του δημαρχείου), διακομματική, διαχρονική λαμογιά, στην οποία εμπλέκονται υπάλληλοι, δημοτικοί σύμβουλοι και αντιδήμαρχοι. Όταν είδαν οτι δεν τσιμπάω και δεν χρηματίστηκα (είχα και μάρτυρες στην απόπειρα), από εδώ το πήγαν, από εκεί το έφεραν, αφαίρεσαν όλες τις αρμοδιότητες για τις παράνομες διαφημίσεις από την Εταιρεία. Το 1999, η Βάσω Παπανδρέου, υπουργός ΠΕΧΩΔΕ τότε, με τοποθέτησε, προς τιμήν της, στο Δ.Σ της Εταιρείας Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων, για να αναλάβω την επικοινωνία, επί αείμνηστου Καλαντίδη. Δεν ξέρετε τι τραβήξαμε, με τις μηνύσεις και αγωγές, προς τον καθένα προσωπικά, από τις εταιρείες υπαίθριας διαφήμισης, τις πινακίδες των οποίων ξηλώναμε. Τρέχαμε συνέχεια στα δικαστήρια, όπου κατέπεσαν βέβαια όλες οι κατηγορίες - και κατάλαβαν οτι έτσι δεν πρόκειται να μας σταματήσουν. Αν με ρωτάτε δε τι έκανε τα τελευταία χρόνια, ο Περιφερειάρχης, ο κύριος Μανιάτης, που τοποθετήθηκε από τη ΝΔ και είναι αρμόδιος για οτιδήποτε αυθαίρετο δεν καθαιρούν οι δήμοι, θα σας απαντήσω “απολύτως τίποτα”. Μούγκα και αυτός.”



Η αρχή του τέλους;

Τον Σεπτέμβριο του 2009, με έκπληξη ψηφοφόροι και πολιτικοί αναλυτές είδαν τις διαφημιστικές κολώνες σε όλη την Ελλάδα να φιλοξενούν καταχωρήσεις, μόνο με τα πρόσωπα του Καραμανλή και του Καρατζαφέρη - έτσι κι αλλιώς τα κόμματα της αριστεράς και τα μικρότερα κόμματα καταφεύγουν στην (επίσης παράνομη) ανάρτηση μικρότερων αφισών, που συρράπτονται “παρασιτικά” γύρω από τις ίδιες κολώνες. Το ΠΑΣΟΚ είχε αποφασίσει να μη διαφημιστεί καθόλου υπαίθρια - μια απόφαση με πολιτικό ρίσκο.

Την 1η Φεβρουαρίου, ο υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης ζήτησε με παραγγελία του στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, την εφαρμογή των κειμένων διατάξεων για την υπαίθρια διαφήμιση - και οι δήμοι ενημερώθηκαν, σχεδόν αμέσως. Εκπροσωπώντας τους, ο Πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ Νικήτας Κακλαμάνης έσπευσε να τους υπερασπιστεί, απαντώντας οτι “οι δήμοι γνωρίζουν τις ευθύνες τους, οτι η αποξήλωση χρειάζεται πολλά χρήματα - κι οτι η Πολιτεία πρέπει να αλλάξει το νομικό πλαίσιο”...


Η διαφαινόμενη πρόθεση της νέας κυβέρνησης να βάλει τάξη στο χάος της υπαίθριας διαφήμισης, μάλλον δεν άρεσε στις μετρημένες στα δάχτυλα εταιρείες, που μοιράζονται μεταξύ τους την πίτα. Λίγο μετά, βοηθούσης και της κρίσης που άφησε πολύ διαφημιστικό χώρο ανεκμετάλλευτο, η Πανελλαδική Ένωση Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και Υπαίθριας Διαφήμισης “Ερμής” πέρασε στην αντεπίθεση, με μια καμπάνια, που μάλλον προκάλεσε το αντίθετο αποτέλεσμα, από αυτό που επεδίωκε - όχι και τόσο έξυπνο για διαφημιστές.

Οι εταιρείες outdoor επιχειρηματολογούσαν οτι σε όλη την Ευρώπη επιτρέπεται η διαφήμιση, ενώ στην Ελλάδα διώκεται, ενώ η επίκληση των “20 χιλιάδων που θα βγουν στην ανεργία” χαρακτηρίστηκε επιεικώς υπερβολική - χώρια η κουτοπονηριά της. Η γενική τους θέση, όπως προκύπτει από μισόλογα, off the record απαντήσεις και την πολύ περιορισμένη εμφάνιση τους στα μέσα, είναι οτι “αφού η πολιτεία δεν ορίζει τις νόμιμες θέσεις με σαφήνεια, κάπου πρέπει να βάλουν και αυτοί τις πινακίδες τους”. Επίσης επικαλούνται το γνωστό “όποιος έχει στοιχεία για παρανομίες να τα πάει στον εισαγγελέα”, ενώ αιωρείται ένα συνωμοσιολογικό οτι “συμφέροντα των ΜΜΕ που θέλουν όλη τη διαφήμιση δική τους, τους καταδιώκουν”. Μάλιστα, στο ερώτημα “αν το προσωπικό τους έχει τις νόμιμες εργασιακές σχέσεις ή αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης” απαντούν με το - “δήθεν προοδευτικό” αμίμητο - “γιατί, δεν πρέπει να δουλέψουν και οι μετανάστες”;

Η “εσωστρέφεια” πάντως αυτή δεν ταιριάζει με ένα αντιπροσωπευτικό κλαδικό όργανο που κινείται με διαφάνεια και νομιμότητα. Θα έλεγε κανείς οτι το πρώτο πράγμα που θα έκανε μια “ένωση” εταιρειών επικοινωνίας είναι να έχει site στο διαδίκτυο, με αναρτημένα γραφεία και τηλέφωνα - τουλάχιστον έναν Υπεύθυνο Δημοσίων Σχέσεων ή έναν spokesman. Δεν υπάρχει τίποτα. Σύμφωνα με τον Μανώλη Σταυρουλάκη, “δεν πρόκειται παρά μια φούχτα εταιρείες, που αποτελούν μαφία και λυμαίνονται το χώρο. Στην αγορά μπήκαν και μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες, που όταν διαπίστωσαν την έκταση της παρανομίας, αποχώρησαν, ενώ πολλοί από τους Διευθύνοντες Συμβούλους είναι πρώην δημοτικοί σύμβουλοι, που είδαν πώς γίνεται η δουλειά - και πέρασαν στην άλλη όχθη, μυρίζοντας περισσότερο χρήμα.”

“Ο κύριος Βλάχος, για παράδειγμα, Διευθυντής Ανάπτυξης της “Affichage”, ήταν Γενικός Γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου, επί Λεωνίδα Κουρή”, συμπληρώνει η Φωτεινή Πιπιλή. “Αυτοί που πρέπει να χτυπηθούν πάντως είναι οι δήμοι, στους οποίους γίνεται το μεγάλο πάρτυ των πλαστογραφιών και της παρανομίας, ώστε να μπει ένας δήμαρχος επιτέλους μέσα”, επιμένει ο κύριος Σταυρουλάκης.

Πράγματι, οι δήμοι έχουν ένα τεράστιο όπλο στα χέρια τους: Οι υφιστάμενοι νόμοι τους δίνουν τη δυνατότητα να επιβάλουν αυστηρά πρόστιμα στους ιδιοκτήτες των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων, από τα οποία θα μπορούσαν με άνεση να χρηματοδοτήσουν τις εργολαβίες αποξήλωσης. Το οτι δεν το κάνουν, αποδεικνύει πόσο διαβρωμένη είναι η λειτουργία τους, αλλά και πόσο οι “υπόγειες διαδρομές” αποτρέπουν ακόμα και την εφαρμογή αποφάσεων δημοτικών συμβουλίων, για την απομάκρυνση της παρανομίας. Δεκάδες αποφάσεις και γνωμοδοτήσεις εισαγγελέων, του ΣτΕ, του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης και του Συνήγορου του Πολίτη αγνοούνται συστηματικά. “Οι δήμοι κάνουν συνεχώς μειοδοτικούς διαγωνισμούς, για να αναθέσουν την εργολαβία αποξήλωσης, αλλά κατά ένα περίεργο τόπο κυρήσσονται όλοι άγονοι”, επισημαίνει η Νόρα Μολυβιάτη, μετά από προσωπική της έρευνα. “Όσο δε για τις εταιρείες υπαίθριας διαφήμισης, δεν βάζουν σχεδόν ποτέ το όνομα τους πάνω στις παράνομες πινακίδες, ώστε να μην εντοπίζονται - και για τις ξεχωρίζουν κολλάνε αυτοκόλλητα διαφορετικού χρώματος για την κάθε εταιρεία...”


“Οι παράνομες πινακίδες είναι διπλά εγκληματικές”, λέει ο Μανώλης Ανδριωτάκης, “ΚΑΙ αποσπούν την προσοχή του οδηγού π.χ. σε μια επικίνδυνη στροφή ΚΑΙ αποτελούν βαριές φονικές κατασκευές, αν προσκρούσει επάνω τους ένα όχημα. Το χειρότερο είναι οτι οι ίδιες οι εταιρείες διαφημίζουν στον πελάτη την ικανότητα της πινακίδας να “τραβάει το μάτι” - και μετά αρνούνται την όποια ευθύνη τους για ένα ατύχημα”. Στο ντοκιμαντέρ του, η δικηγόρος που τις εκπροσωπεί μιλάει στη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της Βουλής για την “ελεύθερη έκφραση” που περιορίζεται, προκαλώντας την αντίδραση των παριστάμενων βουλευτών.



Η ώρα των πολιτών

“Δεν έχουμε να κάνουμε με κανέναν περιορισμό της ελεύθερης έκφρασης. Αντιθέτως, εδώ υπάρχει προσβολή του βασικού αγαθού της δημόσιας ασφάλειας, για να μη μιλήσουμε για το αισθητικό ζήτημα με την αφισορρύπανση”, απαντά ο Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Κωστής Παπαιωάννου. “Κανείς δεν κυνηγάει τη νόμιμη διαφήμιση, το ζητούμενο είναι να περιοριστεί η ασυδοσία. Αυτό που με ανησυχεί, με αφορμή την καμπάνια τους, είναι η προσπάθεια - στο όνομα της οικονομικής ύφεσης και της απειλής της ανεργίας - να υπάρξει μια έκπτωση στη νομιμότητα και στο σεβασμό των δικαιωμάτων. Ωστόσο, το οτι έσπευσαν να αμυνθούν έδειξε πανικό και διαφαίνεται η ενεργοποίηση ενός μηχανισμού αυτορρύθμισης, κυρίως από την πλευρά των μεγάλων διαφημιστικών εταιρειών - η Ένωση των οποίων απάντησε σε δημοσίευμα στο blog μου, διαχωρίζοντας επί της ουσίας τη θέση της. Μαθαίνω οτι πολλοί πλέον συμβουλεύουν τους πελάτες τους να αποφύγουν συνολικά την υπαίθρια διαφήμιση, ώστε να μη βρεθούν κατηγορούμενοι. Σημασία έχει πάντως, εκτός από το τι κάνει η Πολιτεία και το τι κάνουμε εμείς, η λέγόμενη “Κοινωνία των πολιτών” - και το πόσο είμαστε έτοιμοι να καταγράφουμε ποιός διαφημίζεται παράνομα, ώστε να αποφεύγουμε και την κατανάλωση τέτοιων υπηρεσιών και προϊόντων”.


Δύο είναι τα καινούργια στοιχεία στον υπερδεκαετή πόλεμο κατά της εγκληματικά παράνομης διαφήμισης: Πρώτον, η πολιτική βούληση από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, να ενεργοποιηθεί πλήρως ο νόμος, που προβλέπει πρόστιμα και διώξεις όχι μόνο κατά του ιδιοκτήτη της παράνομης πινακίδας, αλλά και του παρέχοντα τον χώρο ΚΑΙ του διαφημιζόμενου - κάτι που μπορεί να σημαίνει και την προσαγωγή με χειροπέδες, ενός κατά τα άλλα, “ανυποψίαστου” και καθώς πρέπει Διευθύνοντος Συμβούλου μεγάλης (ακόμα και κρατικής) εταιρείας. Μάλιστα, οι κυρώσεις είναι τριών ειδών: Διοικητικές, ποινικές και πρόστιμο για δαπάνες αφαίρεσης. Δεύτερον, η συμμετοχή των πολιτών, που καλούνται να εντοπίσουν, όχι μόνο τις προφανείς, αλλά και τις πιο “κρυμμένες” πινακίδες, να τις φωτογραφήσουν και να τις καταχωρήσουν στο site που δημιούργησε η κυβέρνηση στο www.illegalsigns.gov.gr. Μία-μία θα εντοπίζονται, θα επιβεβαιώνονται και θα καθαιρούνται, με τη συνεργασία της αστυνομίας.

Από την Τρίτη 20 Απριλίου, η ΕΑΧΑ, που καλύπτεται ακόμα από τη νομοθεσία των Ολυμπιακών Αγώνων και τις έκτακτες αρμοδιότητες στους μεγάλους αξονες, άρχισε από την Πειραιώς να καθαιρεί παράνομες πινακίδες. Από την Δευτέρα 26 Απριλίου, μπήκε και το Υπουργείο Υποδομών στο παιχνίδι, αφού έδωσε 15 ημέρες προθεσμία στους παρανομούντες. Στη Θεσσαλονίκη, κάτι άρχισε να κινείται, επίσης. Η ζούγκλα των αυθαιρεσιών των δήμων είναι το επόμενο πεδίο έρευνας: Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν για τον εισαγγελέα, το ΣΔΟΕ και τους άλλους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους.


Όμως, ακόμα κι αν κερδηθούν μερικές μάχες, ο πόλεμος δεν έχει κερδηθεί. Οι εταιρείες που τοποθετούν παράνομες πινακίδες είναι βέβαιο οτι θα προσπαθήσουν να τις κάνουν να “ξεφυτρώσουν” αλλού. Τα κόλπα είναι ατέλειωτα: Σε κάποιους δήμους, ο δήμαρχος διατάζει την αποξήλωση κάποιων παράνομων διαφημίσεων, παριστάνει και τον “μαχητή”, αλλά σε συνεννόηση με τις εταιρείες διπλασιάζει κάποιες άλλες πινακίδες, π.χ. στις στάσεις. Οι “ρυθμίσεις οφειλών”, που περιλαμβάνουν και τα πρόστιμα, πάνε κι έρχονται. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ανέφεραν οτι θα ανακοινωθούν σε αντίδραση απολύσεις και οτι θα εμφανιστεί νεοσύστατο “σωματείο εργαζομένων”, που θα κλαίει μπροστά στις κάμερες. Το βέβαιο είναι οτι αυτή η κουτοπόνηρη, αυθαίρετη και επικίνδυνη Ελλάδα πρέπει να φύγει. Κι αυτό είναι στο χέρι όλων μας...




Διαβάστε παλιότερα δημοσιεύματα στην Καθημερινή το 2006, στην Ελευθεροτυπία το 2007 και στην Αυγή το 2010.

Υπογράψτε κατά των παράνομων πινακίδων εδώ

Φωτογραφήστε τις παράνομες πινακίδες και αναρτήστε τις στo www.illegalsigns.gov.gr







Το Δ.Σ της Πανελλαδικής Ένωσης Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και Υπαίθριας Διαφήμισης “Ερμής” αποτελείται από τους: Chris Bojanovic, Managing Director της Affichage Hellas - Πρόεδρο, Γεώργιο Βήλο, General Manager της Remedy - Α’ Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Ανδριόπουλο, Managing Director της Master Media System - Β’ Αντιπρόεδρο, Λεωνίδα Λεωνίδου, Δικηγόρο - Γραμματέα, Αντώνη Βλάχο, Διευθυντή Ανάπτυξης Δικτύου της Affichage Hellas και Συγκοινωνιολόγο - Ταμία. Μέσω του τελευταίου, απευθύναμε το ερώτημα:

“Με ποιό σκεπτικό κάνατε την καμπάνια σας για την υπαίθρια διαφήμιση; Και πιο συγκεκριμένα:

Πιστεύετε, ως ένωση οτι κάποιοι καταδιώκουν τη νόμιμη υπαίθρια διαφήμιση ή μήπως οι αντιδράσεις έχουν να κάνουν με τις ευρύτατα διαδεδομένες παρανομίες;

Τι απαντά ο “Ερμής” στις καταγγελίες για όργιο μαύρου χρήματος στις συναλλαγές με τους δήμους και τις δημοτικές επιχειρήσεις;

Από τους 20 χιλιάδες εργαζομένους που αναφέρετε, μπορείτε να δώσετε στοιχεία για το πόσοι είναι νόμιμοι;”

Παρά τις επίμονες οχλήσεις επί τρεις εβδομάδες, ουδέποτε πήραμε απάντηση.





Ρωτήσαμε τον Δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη:

“Σε δηλώσεις σας στις 2.2.2010, απαντήσατε ως πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ στον υπουργό Δικαιοσύνης, που κάλεσε την τοπική αυτοδιοίκηση να αναλάβει τις ευθύνες της, οτι:

"Πολλοί Δήμοι προκειμένου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αυτενεργούν, βάζοντας για παράδειγμα πρόστιμο στον διαφημιζόμενο, προκειμένου αυτός να ελέγξει τον ιδιοκτήτη των παράνομων πινακίδων."

Γιατί η ΚΕΔΚΕ δεν κάνει σκληρή και έμπρακτη αυτοκριτική για τις ευθύνες των δημάρχων και το τεράστιο αλισβερίσι παρανομίας που γίνεται μέσω δημοτικών επιχειρήσεων, στο θέμα της παράνομης διαφήμισης; Οι δήμαρχοι δεν υποχρεούνται να επιβάλλουν τα πρόστιμα; Από αυτά δεν θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την αποξήλωση των παράνομων πινακίδων; Γιατί ζητάτε αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου;


Ιδού η απάντηση:

Το ισχύον θεσμικό πλαίσιο είναι πολυδαίδαλο, συχνά αντικρουόμενο και κοστοβόρο και δυσχεραίνει τους ελέγχους. Αποτέλεσμα; Η εικόνα αυθαιρεσίας που διαπιστώνεται και η οποία είναι εντελώς άδικο να χρεώνεται, και μάλιστα με τόσο σκληρές –και αναπόδεικτες- εκφράσεις συλλήβδην στους δημάρχους που, άλλωστε, έχουν μέρος μόνον της δικαιοδοσίας αφού υπεύθυνη είναι και η κρατική Περιφέρεια.

Στην αυτοδιοίκηση το θέμα μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα και γι΄αυτό αναθέσαμε μια μελέτη που κατέληξε σε πλήρη νομοθετική πρόταση την οποία υποβάλλαμε στο αρμόδιο Υπουργείο.

 Σε αυτό το πλαίσιο, προτείνουμε την προκαταβολή μεγάλου ποσοστού των διαφημιστικών τελών, την υποχρέωση να δοθούν εγγυήσεις και, σε περίπτωση παράλειψης, την καταβολή, δια νόμου, των διαφημιστικών τελών από τον διαφημιζόμενο προ της αναρτήσεων των διαφημίσεων. Ζητάμε, ακόμα, για κάθε διαφημιστικό πλαίσιο να υποβάλλεται υπεύθυνη δήλωση υπογεγραμμένη από πολιτικό μηχανικό και διπλωματούχο ηλεκτρολόγο. Ζητάμε να μειωθούν τα διαφημιστικά πλαίσια σε ένα ανά οικοδομικό τετράγωνο. Ζητάμε να θεσμοθετηθεί η υποχρέωση αναγραφής σε εμφανές σημείου του υπευθύνου στο όνομα του οποίου εκδόθηκε η άδεια ώστε η πινακίδια να αποξηλώνεται άμεσα από τον Δήμαρχο ή τον Περιφερειάρχη, όποιον κάθε φορά είναι υπεύθυνος, αν λείπει αυτό το στοιχείο. Και, βέβαια, προτείναμε, σε περίπτωση υποτροπής, να αφαιρείται, πρώτα προσωρινά και την τρίτη φορά οριστικά η άδεια της διαφημιστικής εταιρείας.

 Καταθέσαμε προτάσεις ρεαλιστικές που μας δίνουν αποτελεσματικά όπλα και ταυτόχρονα καθιστούν υπεύθυνους και τους διαφημιζόμενους ώστε και αυτοί να απαιτούν από τις διαφημιστικές εταιρείες το σεβασμό της νομιμότητας.







Το ρεπορτάζ αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Πέμπτης 06.05.10

Οι φωτό είναι από την Αθήνα, δύο από αυτές είναι δανεικές από το www.andriotakis.wordpress.com, μία από το www.antiphono.wordpress.com και η φωτό της Sade από το www.kidgeniusclothing.com

Το post συνοδεύεται από το "Is It A Crime?", από το "Lovers Live" της Βρετανίδας Sade.

Υπογράψτε για ζωή χωρίς παράνομες πινακίδες...

Μόλις άρχισε η συλλογή υπογραφών, για να πιεστεί η κυβέρνηση και οι δήμοι να κάνουν πράξη τα όσα πρέπει, για την απαράδεκτη κατάσταση στο θέμα της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης. To κείμενο έχει ως εξής:

Ζητώ από την Πολιτεία να δράσει άμεσα και να προχωρήσει στην αποκαθήλωση όλων των παράνομων υπαίθριων διαφημίσεων στη χώρα, όχι μόνο για λόγους αισθητικής απορρύπανσης, αλλά και γιατί αποτελούν επικίνδυνες παγίδες για την οδική ασφάλεια. Δεκάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους ή έχουν τραυματιστεί, από την αυθαιρεσία των κυκλωμάτων, που δρουν ανενόχλητα μέσα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Απαιτώ να μπει ένα τέλος σε αυτό το όργιο παράνομων συναλλαγών και κωλυσιεργίας στην εφαρμογή του νόμου, με αποτέλεσμα τις χιλιάδες αυθαίρετες πινακίδες σε όλη τη χώρα.



Αν επιθυμείτε να βοηθήσετε, εδώ είναι το petition.

Παρακαλώ διαδώστε το παντού! Μόνο με την πίεση της κοινωνίας των πολιτών μπορούμε να έχουμε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.




Σχετικά δημοσιεύματα:


- Το 2006 στην Καθημερινή

- To 2007 στην Ελευθεροτυπία

- Πρόσφατα εδώ και στο blog του Κωστή Παπαιωάννου, που δέχθηκε και επιστολή-απάντηση της Ένωσης Διαφημιστών, εδώ.

- Οι τελευταίες εξελίξεις από το blog του Μανώλη Ανδριωτάκη. Εδώ θα βρείτε και παραπομπή για το site όπου οι πολίτες καταγγέλλουν τις παράνομες πινακίδες

- Επίσης και στο facebook.






Το post συνοδεύεται από το "Paradise City" (μπας και κινητοποιηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση, αν και απέχουμε πολύ), στην ακυκλοφόρητη διασκευή των Burger Project, που εμφανίζονται απόψε στο Gagarin, με guest (μεταξύ άλλων) και τον Dj Blend.

Αυτή η Ελλάδα πρέπει να φύγει...

Εδώ και καιρό υπάρχει ένα “κίνημα”, ώστε να σταματήσει αυτό το απίστευτο χάλι με την αυθαιρεσία της παράνομης υπάιθριας διαφήμισης - χάλι όχι μόνο αισθητικό, αλλά και κυριολεκτικά φονικό. Δεκάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί, επειδή προσέκρουσαν με το αυτοκίνητο τους σε παράνομα τοποθετημένη κολόνα, για διαφημιστικούς λόγους. Πρωτοστατούν κυρίως οι γονείς αδικοχαμένων νέων...


Η ουσία του ζητήματος είναι η εξής: Οι διαφημιστικές αφίσες (συνήθως σε λεωφόρους και οδούς ταχείας κυκλοφορίας) είναι φτιαγμένες για να αποσπούν το μάτι του οδηγού - γι αυτό και υπάρχουν διεθνώς κανόνες για το πώς και πού πρέπει να τοποθετούνται. Επιπλέον, η τοποθέτηση στύλων πολύ κοντά στο δρόμο ταχείας κυκλοφορίας (συνήθως και πάνω στη νησίδα με τον παράδρομο) δεν πληροί κανέναν κανόνα ασφαλείας, καθώς με την παραμικρή οδηγική εκτροπή, μπορεί να αποτελέσει σημείο φονικής πρόσκρουσης. Όσο δε περνάει ο καιρός, η αυθαιρεσία οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερης διαμέτρου κολόνες, ώστε να στηρίζεται “στιβαρά” η εκάστοτε αφίσα...

Η δεύτερη παράμετρος έχει να κάνει με τη διαφθορά της τοπικής αυτοδιοίκησης. Δεκάδες καταγγελίες (ακόμα και καταδίκες) για στήσιμο κυκλωμάτων, μέσω δημοτικών εταιρειών, που αποκομίζουν απίστευτο τζίρο, τοποθετώντας παράνομες διαφημιστικές πινακίδες - και κωλυσιεργώντας στη συνέχεια επί χρόνια, ώστε αυτές να μην καθαιρεθούν. Τα λεφτά είναι πάρα πολλά και η αποφυγή της νομιμότητας με διάφορα τεχνάσματα είναι εξοργιστική. Εν ολίγοις, κανείς (ούτε δήμος, ουτε δημοτική εταιρεία, ούτε διαφημιστική εταιρεία, ούτε διαφημιζόμενος) δεν καθίσταται υπεύθυνος για την παρανομία...

Η νέα κυβέρνηση (δεν εξετάζω πώς και με ποιούς χειρισμούς) - προς τιμην της - ανακίνησε το θέμα. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Χάρης Καστανίδης κάλεσε την κύρια υπεύθυνη, την τοπική αυτοδιοίκηση να αναλάβει τις ευθύνες της και να αρχίσει τις διαδικασίες “επαναφοράς στη νομιμότητα”.

Τι απάντησε ο πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ (Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων) Νικήτας Κακλαμάνης, με τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία που τον διακρίνει; Οτι πρέπει το κράτος να δει τις ευθύνες του, το κάλεσε να συζητήσουν - και να αλλάξουν το νομικό πλαίσιο. Κουβέντα αυτκριτικής για τις ευθύνες των τοπικών αρχόντων, που έχουν βουτηχτεί μέχρι το λαιμό στην παρανομία. Α, και βεβαίως “οι Δήμοι χρειάζονται εκατομύρια, για να γίνει η διαδικασία της αποκαθήλωσης των παράνομων πινακίδων”. Τα εκατομύρια που έχουν “ενθυλακωθεί” τόσα χρόνια βεβαίως, έχουν κάνει φτερά - πώς να βοηθήσουν οι δήμοι τη νομιμότητα...

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται τώρα και η Ένωση των Διαφημιστών να κάνει μια καμπάνια (“τζάμπα” την έχει, υπάρχει και κρίση στις δουλειές, άρα υπάρχουν κενά σημεία διαφήμισης) οτι δήθεν “κάποιοι θέλουν να απαγορεύσουν την υπαίθρια διαφήμιση”. Η κουτοπονηριά και η χειραγώγηση στο μεγαλείο της: Ποιός είπε να μην υπάρχει υπαίθρια διαφήμιση; Τήρηση των στοιχειωδών κανόνων ασφαλείας και αισθητική απορρύπανση είναι το ζητούμενο (κάτι που τηρείται βεβαίως σε όλη την "αναφερόμενη Ευρώπη"). Αλλά βεβαίως να μη χαλάσουμε και τις παράνομες δουλίτσες μας, σε δύσκολες εποχές, διότι “θα δημιουργήσουμε 20 χιλιάδες ανέργους”! Σα να ακούω τον ελληναρά φορτηγατζή που έχει παραβιάσει όλους τους κανόνες ασφαλείας στη φόρτωση, έχει ανύπαρκτα λάστιχα και αποτελεί δημόσιο κίνδυνο - αλλά όταν τον συλλάβουν κλαψουρίζει “επαγγελματίας (τρομάρα του...) είμαι, έχω παιδιά, σας παρακαλώ” κλπ...

Αν θέλουμε αυτή η κρίση να οδηγήσει κάπου (σε ένα καλύτερο μέλλον), ακριβώς αυτή είναι η Ελλάδα που πρέπει να εκλείψει, να φύγει: Η Ελλάδα της κουτοπονηριάς, της αποφυγής των ευθυνών, των “παιδικών” επιχειρημάτων που θεωρούν τον συνομιλητή “κουτόφραγκο”. Η Ελλάδα που ανάγει το θράσος και την παραβίαση των κανόνων σε "επιστήμη"...





Η φωτό είναι δανεική από το http://andriotakis.wordpress.com, που ανέδειξε το ζήτημα και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το εξαιρετικό instrumental "Theme For Great Cities" των Βρετανών Simple Minds.

Οι αφίσες της αυθαιρεσίας

Τον Αποστόλη δεν τον ήξερα. Ξέρω όμως τον πατέρα του, έναν άνθρωπο που παλεύει να συντηρήσει, σε δύσκολους καιρούς, ένα παιδικό θέατρο. Εδώ και 40 μέρες, θρηνεί το θάνατο του γιού του, μόλις 21 ετών, πάνω σε παράνομη διαφημιστική πινακίδα, στη λεωφόρο Κηφισίας.


Σε μια χώρα χωρίς οδηγική παιδεία, όπου ακόμα και η τροχαία αδιαφορεί πλήρως για την οδική ασφάλεια, έρχεται η διαφθορά της κεντρικής εξουσίας και της τοπικής αυτοδιοίκησης να δώσει τη χαριστική βολή. 27 άνθρωποι μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα έχουν χάσει τη ζωή τους, από αυτή την (όχι μόνο αισθητική) “γάγγραινα” της απόλυτης αυθαιρεσίας. Από το 2007, με μαζικούς ελέγχους, έχουν εντοπιστεί χιλιάδες παρανομίες - αλλά πέντε υπουργεία, που εμπλέκονται, ομολογούν οτι αδυνατούν να εφαρμόσουν το νόμο, κόντρα στη "μαφία"...

Διαβάστε και ακούστε τις σπαρακτικές καταγγελίες για το αλισβερίσι μεταξύ δήμων (όπως του Χαλανδρίου) και “ύποπτων” και κρυφών εταιρειών, που λυμαίνονται το κρατικό χρήμα με τις "υψηλές επαφές" τους - διαφημίζοντας φυσικά και τα κόμματα, σε πινακίδες που δεν έχουν καν την υπογραφή μιας διαφημιστικής εταιρείας.
Και θυμηθείτε να μαυρίσετε τους υπεύθυνους - άλλωστε, ούτε οι δημοτικές εκλογές είναι μακριά, μόλις σε ένα χρόνο.

Την Παρασκευή στις 4μμ, λίγο πριν την τελευταία μεγάλη συγκέντρωση κόμματος στην Αθήνα, έχει προγραμματιστεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας, στη Λ. Κηφισίας 362, στην εναέρια πεζογέφυρα μετά το “Υγεία”.




Η φωτό είναι από το http://www.katagelies.gr

Το post συνοδεύεται από το "If You Want Me To Stay", του εξαιρετικού Αμερικανού μουσικού και τραγουδιστή της "ψυχεδελικής" funk, Sly Stone.

Χορός=χαρά=ζωή

Μου το έστειλαν όπως το διαβάζετε:



Την περασμένη Παρασκευή 16 Ιανουαρίου στις 9:10 μμ, στον σιδηροδρομικό σταθμό Liverpool Street, τον πιο όμορφο ίσως σταθμό του Λονδίνου, οργανώθηκε ένα ανεξάρτητο κοινωνικό happening με την αυθόρμητη, άμισθη και κεφάτη συμμετοχή 400 προβληματισμένων-ευαισθητοποιημένων χορευτών. Κανείς από τους παρευρισκόμενους, εκτός από τους χορευτές, ούτε καν οι υπάλληλοι του σταθμού, δεν είχε ιδέα τι γινόταν. Όλες οι πρόβες είχαν γίνει νύχτα, τις ώρες που ο σταθμός δεν λειτουργεί. Το κέφι και η δυναμική αυτής της συνεύρεσης, ξανάνιωσε και αποζημίωσε τους χορευτές, που ξεπέρασαν όλα τα ψυχοσωματικά δια μιας.

Το ανυποψίαστο κοινό, που νόμισε ότι θα ήταν κάποια διαφήμιση εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, αντέδρασε όπως ακριβώς θα περίμενε αυτή, δηλ. βγάζοντας τα κινητά τους για να τραβήξουν βιντεάκια και φωτογραφίες, ενώ κάποιοι άρχισαν να χορεύουν.

To νόημα της κοινωνικής αυτής παρέμβασης ήταν:

α) "Life's for sharing" που σημαίνει "η ζωή είναι για να την μοιράζεσαι"

β) "Μην χάνεστε στο θέαμα αλλά βιώστε, ζείστε, η ζωή είναι από μόνη της διαφήμιση"

γ) "Το κέρδος μολύνει την ευτυχία. Μοιραστείτε, μην αγοράζετε, μην ανταλλάσετε!"

& δ) "Καταργείστε τις αποστάσεις στην επικοινωνία, μιλήστε (χορέψτε) επιτέλους πρόσωπο με πρόσωπο!"


O μουσικός συνειρμός που μου ήρθε είναι το Mercy της Duffy, που πούλησε εκατομύρια άλμπουμ με την πρώτη της προσπάθεια, το "Rockferry" - και έρχεται στην Αθήνα στις 19 Ιουνίου.