Εκλογές με ενδιαφέρον

Όσο κι αν το πολιτικό σύστημα προσπαθεί λυσσαλέα να διατηρήσει την παλαιοκομματική του κυριαρχία, οι εποχές έχουν αλλάξει. Κι αυτές οι εκλογές αναδεικνύονται σε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και σημαντικές.

Πρώτον, κανένα από τα παλαιά κόμματα δεν φαίνεται να θριαμβεύει, παρά τα εκβιαστικά διλήμματα, που επιχειρούν. Σύμφωνα τουλάχιστον με τα δημοσκοπικά δεδομένα, ο δικομματισμός δεν δείχνει να ξεπερνάει το 60%. Πιο πιθανό είναι ένα ποσοστό, συνολικά, λίγο πάνω από το 50% - και μάλιστα με διαφαινόμενη μικρή διαφορά, όποιος κι αν είναι μπροστά. Το λογικότερο είναι να κερδίσει το παιχνίδι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολίτευση, αλλά όχι έτσι ώστε να μπορεί να θριαμβολογεί και να απαιτεί την πτώση της κυβέρνησης, όπως δημαγωγικά προαναγγέλλει με το συνθήμα “25 Μαίου ψηφίζουμε και φεύγουν”, μάλλον έχοντας ξεχάσει οτι η δεδηλωμένη δεν εξαρτάται από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Αν μάλιστα επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις που δίνουν προβάδισμα στη Νέα Δημοκρατία, η καμπάνια γίνεται τελείως ρεζίλι.

Ούτε όμως η Νέα Δημοκρατία μπορεί να είναι ευχαριστημένη. Αδυνατώντας να μετεξελιχθεί σε μια σοβαρή κεντροδεξιά, δείχνει να παρακαλάει για τις ψήφους όσων επιθυμούν την ευρωπαϊκή σταθερότητα, ελπίζοντας οτι θα επαναληφθεί το φαινόμενο του 2012, ακόμα και αριστεροί να την ψηφίσουν με βαριά καρδιά, για να μην επικρατήσει η “ριζοσπαστική” ελαφρότητα του ΣΥΡΙΖΑ και του αρχηγού του. Έχοντας μια ηγετική ομάδα που εξακολουθεί να φλερτάρει με την ακροδεξιά ψήφο (όπως απέδειξε όχι μόνο η υπόθεση Μπαλτάκου, αλλά και η συμπεριφορά υποψηφίων όπως ο Άρης Σπηλιωτόπουλος), οι προαναγγελίες για κεντροδεξιά μετεξέλιξη, ως “Νέα Ελλάδα” μοιάζουν από κούφιες, έως φαιδρές. Η δεξιά παράταξη δεν θα γίνει ποτέ ξανά μεγάλη, αν δεν κινηθεί προς το κέντρο και δεν αποποιηθεί (ή δεν φιμώσει εντός της) τα ακροδεξιά της σταγονίδια.

Το ΠΑΣΟΚ και η ηγεσία του αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη πρόκληση στην ιστορία τους. Αν επιβεβαιωθούν οι απογοητευτικές επιδόσεις, που δείχνει δημοσκοπικά να έχει η Ελιά, καταδεικνύεται πόσο οι χειρισμοί Βενιζέλου οδήγησαν “αριστοτεχνικά” και αυτοκαταστροφικά στο πνίξιμο της πρωτοβουλίας για την ανανέωση της κεντροαριστεράς, κάτι που ξεχνούν όσοι υπερασπίζονται ακόμα την στήριξη του νεοπαγούς σχηματισμού. Ένας ή δύο το πολύ ευρωβουλευτές, πιθανότατα από τους πιο κομματικούς, με τη βοήθεια των (όποιων) μηχανισμών, οδηγούν σε μια εικόνα συρρίκνωσης και παρακμής. Ο ίδιος ο Ευάγγελος Βενιζέλος προσπαθεί να πείσει για το απαραίτητο της παραμονής του στην εξουσία, ενώ απειλεί οτι δεν θα παραιτηθεί, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, παραβιάζοντας έτσι κάθε αρχή της πολιτικής. Και φυσικά, ο Γιώργος Παπανδρέου απολαμβάνει την εκδίκηση, που είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο...

Αν όλοι οι πρώην υπουργοί και πρωταγωνιστές της αμεριμνησίας δεν αντιληφθούν οτι η κεντροαριστερά δεν αναγεννάται με Βενιζέλους, Λοβέρδους και Καστανίδηδες, τότε το αμέσως επόμενο βήμα είναι η δημοσκοπική ανυπαρξία, όπως αυτή της ΔΗΜΑΡ. Όσο για το κόμμα της ανανεωτικής αριστεράς, αν δεν αντιληφθεί οτι η περιθωριοποίηση του οφείλεται στην πεισματική άρνηση να αναλάβει ρόλο στις εξελίξεις και στην (σχεδόν αυτιστική) απομόνωση του σε αριστερά συμπλέγματα, τότε ένα κάποτε αισιόδοξο εγχείρημα για την ελληνική αριστερά θα έχει άδοξο τέλος. Δυστυχώς, προς όφελος και της παλαιολιθικής σταθερότητας του σταλινισμού.

Δεύτερον, η κοινωνία (και όχι τα συμφέροντα και οι εκδότες, όπως αφελώς αρέσκεται να βαυκαλίζεται, προς ίδιον όφελος, ο συνωμοσιολογικός αριστερός και δεξιός λαϊκισμός) δείχνει να αντιδρά υγιώς, όχι μόνο στην αδυναμία αναγέννησης της κεντροαριστεράς, αλλά και στην αποθράσυνση της ακροδεξιάς συμμορίας, μετά την υπόθεση Μπαλτάκου. Το Ποτάμι, αρέσει δεν αρέσει ο ιδρυτής του, δείχνει να κερδίζει την (συμβολικά πολύ σημαντική) τρίτη θέση, εκτοπίζοντας την Χρυσή Αυγή - και τους θρασύδειλους πανηγυρισμούς της, που θα ακολουθούσαν μια τέτοια εκδοχή. Δεν είναι όμως και σίγουρο οτι η Ελλάδα θα αποφύγει αυτή τη ντροπιαστική, για ευρωπαϊκή χώρα, εξέλιξη - και γι αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Στην Ουγγαρία, το νεοναζιστικό κόμμα ξεπέρασε το 20%, δείχνοντας (χωρίς να γίνονται αταίριαστες συγκρίσεις), οτι δεν πρέπει ποτέ να υποτιμούμε το φαινόμενο.

Το νεοσύστατο κόμμα, με το (ουσιαστικά) λαμπερό ευρωψηφοδέλτιο θα έχει πιθανώς και ρόλο ρυθμιστή στην εκλογή του Προέδρου της Κομισιόν, που για πρώτη φορά θα εξαρτηθεί απο τη σύνθεση του Ευρωκοινοβουλίου και τη μάχη στήθος με στήθος των δύο μεγάλων ομάδων, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού κόμματος και της ομάδας των Σοσιαλιστών & Δημοκρατών. Αναλόγως αν συνταχθεί με τους Σοσιαλδημοκράτες ή τους Φιλελεύθερους, με την πλάστιγγα να γέρνει λογικά προς τον ένα από τους δύο μονομάχους, τον σοσιαλδημοκράτη Σουλτς, είναι πιθανό να συμβάλει καθοριστικά στην ανάδειξη του νικητή. Ωστόσο, η καθυστέρηση της αποσαφήνισης και η παλαιοκομματική αποστασιοποίηση από τις απόψεις του Νίκου Δήμου δείχνουν απουσία τόλμης και αφαίρεσαν πόντους.

Τρίτον, η αναμέτρηση αυτή, στην αυτοδιοικητική της πτυχή, δείχνει οτι θα αποτελέσει μια κατά κράτος ήττα του (δι)κομματισμού. Αν επαληθευθούν οι δημοσκοπήσεις, τα δύο “μεγάλα” κόμματα κινδυνεύουν να μην αναδείξουν ούτε έναν από τους υποψηφίους τους στους μεγάλους δήμους και περιφέρειες. Αν εκλεγούν Καμίνης, Μπουτάρης, Μώραλης, Σγουρός και Τζιτζικώστας, η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έχουν ούτε ένα νικητή σε Αθήνα, Πειραιά, Αττική και Θεσσαλονίκη. Χωρίς να σημαίνει οτι όλες αυτές οι υποψηφιότητες υπηρετούν την ανάγκη υγιούς αιμοδοσίας του πολιτικού προσωπικού, όπως οι δύο πρώτες, η παταγώδης αποτυχία των παλαιοκομματικών προτάσεων, αν συμβεί, θα δείξει πόσο οι ψηφοφόροι γυρίζουν πλέον την πλάτη στις κατευθυνόμενες επιλογές για την αυτοδιοίκηση.

Τέλος, το μεγάλο στοίχημα είναι το ποσοστό της αποχής, που λειτουργεί πάντα προς όφελος των κομμάτων που θα υπερβούν το εκλογικό μέτρο. Το κυβερνητικό “κολπάκι” για ευρωεκλογές μαζί με το β’ γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών κινδυνεύει να αποβεί μοιραίο, καθώς αυτοί που θα ταξιδέψουν στους τόπους καταγωγής τους αναγκαστικά (λόγω κόστους) μόνο την πρώτη Κυριακή ή θα “πάνε για μπάνιο” τη δεύτερη, θα ενισχύσουν ουσιαστικά τους “συνήθεις υπόπτους” της πολιτικής μας ζωής. Οι περισσότεροι εκ των οποίων, όπως δείχνουν και τα γεμάτα “μαϊντανούς” και φανατικούς ψηφοδέλτια, είναι παράγοντες καθυστέρησης - και όχι εξόδου απο την κρίση.

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Η φωτό είναι από το www.tumblr.com και το εξώφυλλο από το www.suchac-martinsuchy. blogspot.com

To post συνοδεύεται από το "A Little Bit of Feel Good" του Βρετανού Jamie Lidell

Ο χορός της μικροπολιτικής

Εν αρχή ην η ημερομηνία των εκλογών. Ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Μιχελάκης αντιμετώπισε το θέμα όχι ως θεσμικός παράγοντας, αλλά ως πρώην διευθυντής ειδήσεων ιδιωτικού καναλιού, που κοιτάει πώς θα κερδίσει περισσότερα σε θεαματικότητα το κεντρικό του δελτίο. Δηλαδή, με κολπάκια.
 

Εμπνεύστηκε τον ορισμό της ημερομηνίας του α’ γύρου των δημοτικών εκλογών, μια Κυριακή πριν από τις Ευρωεκλογές. Το σκεπτικό απλό: Πολλοί δεν θα πάνε να ψηφίσουν τη δεύτερη Κυριακή, αφού γι αυτούς δεν θα υπάρχει β' γύρος - είτε θα έχουν ήδη εκλέξει δήμαρχο και περιφερειάρχη, είτε θα έχουν εκτονώσει στον πρώτο την οργή τους, είτε δεν θα έχουν να ξοδέψουν για τη μετακίνηση. Έτσι, παρά τις αντιδράσεις, η ΝΔ μπορεί να γλυτώσει μέρος της κατακραυγής για την κυβερνητική πολιτική, απαξιώνοντας το αποτέλεσμα. Και το ποσοστό της με την αποχή θα φανεί μεγαλύτερο - και με λίγη καλή τύχη, όχι πολύ μακριά από τον αντίπαλο.
 
Μετά, από κοινού Σαμαράς και Βενιζέλος αποφάσισαν να πλήξουν τον δικό τους «αντίπαλο» ο καθένας, αλλάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού, μόλις τρεις μήνες πριν τις εκλογές. Η ΝΔ «στριμώχνει» τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα ήθελε μια πιο συντεταγμένη παρουσία υποψηφίων της ηγετικής ομάδας, παριστάνοντας ότι είναι κεντροαριστερή/σοσιαλδημοκρατική, ενώ τώρα θα πρέπει να τιθασεύσει το «σκορποχώρι» των διαφόρων υποψηφίων, που ενίοτε προκύπτουν και άκρως προβληματικοί. Και το ΠΑΣΟΚ ρίχνει a priori στο καναβάτσο τους 58, που ότι και να κάνουν, όσο και να γκρινιάξουν, όσο και να αποκλείσουν υποψηφίους με παραδοσιακή απήχηση στο εκλογικό σώμα, κινδυνεύουν να ψηφίζουν οι υποστηρικτές τους Βούλγαρη και Παγουλάτο - και να τους προκύπτει π.χ. Γεννηματά και Κουκουλόπουλος.
 
Σύμφωνα με το κουτοπόνηρο σκεπτικό, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την «περισσότερη» δημοκρατία της θεσμοθέτησης του σταυρού - κι ας γίνεται η χώρα μια τεράστια μιντιακή περιφέρεια. Και ως συνήθως, οι λύσεις που έχουν δώσει οι «κουτόφραγκοι», με το μεικτό σύστημα λίστας και σταυροδοσίας δεν λαμβάνονται υπ' όψιν. Οι χειρισμοί του ΠΑΣΟΚ δικαιώνουν εν μέρει τη ΔΗΜΑΡ, που δεν ήθελε επ' ουδενί να προσχωρήσει στην ανασύσταση της κεντροαριστεράς με “κυρίαρχο” τον Βενιζέλο - και τα δύο κόμματα όμως, αν δεν ενισχυθούν σε ένα ενιαίο σχήμα, από τους πολίτες που έχουν αποστασιοποιηθεί στον ευρύτερο κεντροαριστερό χώρο, κινδυνεύουν να μην εκλέξουν εκπροσώπους σε αυτές ή τις επόμενες (εθνικές) εκλογές.
 
Το τρίτο ολίσθημα ήρθε με την επιλογή των συνεργασιών στους δύο μεγαλύτερους δήμους της χώρας. Ο Καμίνης και ο Μπουτάρης, το πιο επιτυχημένο αυτοδιοικητικό πείραμα των τελευταίων δεκαετιών, «ξίνιζε» στα κομματικά επιτελεία και στα άντρα του λαϊκισμού, ακριβώς γιατί ήταν τόσο ξένο προς τις πρακτικές τους. Όχι μόνο η Νέα Δημοκρατία, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκαν να στοιχηθούν πίσω από την επιλογή της κοινωνίας των πολιτών - και επέλεξαν να τις κομματικές υποψηφιότητες, παρά την ένδεια στελεχών, που θα μπορούσαν να σηκώσουν αξιοπρεπώς το βάρος.
 
Κι έτσι ήρθαν οι δημοσκοπήσεις, να εκπλήξουν δυσάρεστα τους κομματικούς μανδαρίνους: Ο Γιώργος Καμίνης όχι μόνον δεν είναι «εξαφανισμένος» στον πάτο της λίστας, αλλά οδηγεί την κούρσα με 20%. Βεβαίως, είναι πολύ νωρίς ακόμα για προβλέψεις, αλλά είναι ενδεικτικό ότι αμέσως μετά τη δημοσίευση της πρώτης μέτρησης (και παρά την παλαιότερη και νέα επιχειρηματολογία υπέρ του έργου Καμίνη), οι συνήθεις ύποπτοι της «παραδοσιακής μαγκιάς» της ελληνικής πολιτικής σκηνής έσπευσαν να λοιδορήσουν τα αποτελέσματα ως «στημένα». Βλέπετε, δεν είναι δυνατόν ο «εκλεκτός» του εκλογικού σώματος να μην έχει τα χαρακτηριστικά ενός φανφαρόνου και εξωστρεφούς μικρο-πολιτικάντη. Ο Καμίνης, ως εκπρόσωπος της πραγματικής αξιοπρέπειας (και όχι της “αντιμνημονιακής”), ενοχλεί κατευθείαν στα σωθικά και αποκαλείται «ξενέρωτος» από το δεξιό και αριστερό λαϊκισμό. Λίγο-πολύ το ίδιο ισχύει και για τον Μπουτάρη. Ακριβώς γιατί ο αθόρυβος, αποτελεσματικός και εν τέλει ο «κανονικός», μετριοπαθής και αξιόλογος άνθρωπος είναι ξένος και αντιπαθής προς τον καφενειακό, τον αντιδραστικό και τον φανατικό, με τον ίδιο τρόπο που και η κεντροαριστερά και ο εκσυγχρονισμός θεωρούνται χώροι, όπου συνωθούνται οι «λογιστές» με τους «προσκυνημένους».
 
Αλλά κι οι επόμενες έρευνες, τα ίδια έδειξαν. Κι επειδή το να είναι όλες “πειραγμένες” με τον ίδιο τρόπο αποκλείεται, ένα ακόμα συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι υπάρχει ένα (αρκετά μεγάλο;) κομμάτι της υγιούς κοινωνίας, που αντιστέκεται στο μανιχαϊστικό διαχωρισμό της πολιτικής αντίληψης, σε «μνημονιακή» και «αντιμνημονιακή», σύμφωνα με την οποία δεν μπορείς να ψηφίσεις τον αξιόλογο δήμαρχο, αλλά οφείλεις να λάβεις αρνητική θέση απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης ή των δανειστών, λες και υπάρχει σώφρων άνθρωπος που επιθυμεί τα λάθη τους. Το μάθημα αυτό θα έπρεπε εντόνως να προβληματίσει την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που αποφάσισε να στηρίξει ένα (ακόμα) παιδί του κομματικού σωλήνα, το ίδιο ”παλιό” στις αντιλήψεις, με πρώτα δημοσκοπικά αποτελέσματα γύρω στο 10% - στο ποσοστό δηλαδή που είχε επιτύχει ο Αλέξης Τσίπρας, πριν διογκωθεί η φούσκα του κόμματος του. Αλλά, μάλλον το ανάποδο συνέβη.

 
Ακόμα υπάρχει πολύς δρόμος για τις κάλπες - και οι εκπλήξεις μπορεί να είναι και ευχάριστες και δυσάρεστες. Όμως, όλοι αυτοί οι αλλεπάλληλοι γύροι της μικροπολιτικής επίδειξης δείχνουν οτι το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος δεν έχει αντιληφθεί πόσο έχουν αλλάξει οι καιροί - ίσως γιατί δεν έχει αλλάξει και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, παρά την κρίση. Γι αυτό και το υπόλοιπο πρέπει να αποδοκιμάσει αυτές τις πρακτικές. Και με την ψήφο του να μην επιτρέψει, μια ακόμα φορά, το θρίαμβο της μικροπολιτικής...

Το κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice

Η φωτό είναι από το weheartit.com και το εξώφυλλο από το www.factmag.com

To post συνοδεύεται από το υπέροχο "Last Dance", από τους Αμερικανούς Rhye

Unleashed...

Την επόμενη φορά θα τις σπάσω κι εγώ τις μπάρες. Αχαλίνωτος. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά αυτό που μου τη σπάει είναι οτι θα δικαιωθώ κιόλας - εκ του αποτελέσματος. Γιατί μόνο έτσι έχουν μάθει να λειτουργούν οι εταιρείες, οι κυβερνήσεις, οι κοινωνικοί εταίροι. Άν δεν κάνεις τον τσαμπουκά/ “μιντιατικό” γεγονός/εξωθεσμική παρέμβαση, σχεδόν αποκλείεται να εφαρμοστεί εκ των προτέρων μια δίκαια συμφωνία/συνεννόηση/πρόβλεψη.


Το να βρει ένα τρόπο να διαπραγματευτεί η πολιτεία τις (προφανώς πανάκριβες) συμβάσεις παραχώρησης των έργων, που υπεγράφησαν από την προηγούμενη κυβέρνηση, το 2007, είναι υποχρέωση της. Ή τέλος πάντων, πρέπει να λάβει υπ’ όψιν της τις διαμαρτυρίες (που υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό) και να σταθμίσει ανάλογα - εγκαίρως. Και σε κάθε περίπτωση να μη δέχεται απειλές από εργολάβους οτι “θα αποχωρήσουν από τα έργα”, όπως γράφτηκε.

Γιατί η Αττική Οδός έγινε (μια χαρά) χωρίς προείσπραξη διοδίων και αυτοί εδώ οι δρόμοι δεν μπορούν να γίνουν; Και γιατί είναι λογικό να πληρώνει κανείς (αυξημένα μάλιστα) διόδια για μια άθλια λωρίδα “σημειωτόν” στον πιο επικίνδυνο δρόμο της Ευρώπης, την Κορίνθου-Πατρών; Γιατί είναι λογικό να πληρώνει αδιαλείπτως ο κάτοικος/εργαζόμενος που δεν έχει άλλο τρόπο να πάει στη δουλειά του, για πολύ κοντινές αποστάσεις;

Από την άλλη, αν κάθε δήμαρχος πρέπει να αποδείξει οτι είναι “βαρβάτος” και εκπληρώνει τη “βούληση του λαού” του, σπάζοντας μπάρες, μπροστά στην κάμερα, τότε περαστικά μας. Κι αν κάθε κυβέρνηση υποκύπτει στη μη εφαρμογή ενός αντικαπνιστικού νόμου, γιατί στην ουσία κανείς δεν τον τηρεί, τότε έχουμε πρόβλημα. Η κρίση και η προεκλογική περίοδος έδωσε κάθε πάτημα, ώστε να καταργηθεί στην πράξη οποιαδήποτε προστασία από το παθητικό κάπνισμα. Το “ντουμάνι” επιβλήθηκε (ακόμα και στις συναυλίες, ακόμα κι εκεί που ο εξαερισμός είναι άθλιος), γιατί ο τράχηλος μας δεν υποφέρει κανένα ζυγό, έστω κι αν εννιά μήνες τον χρόνο καθόμαστε έξω...

Και τώρα, όσοι καταστηματάρχες (όπως τα εστιατόρια και οι ταβέρνες) δεν υπάγονται στη (φημολογούμενη) απαλλαγή, αντιδρούν στις νέες ρυθμίσεις. Ή γιατί θα χρειαστεί να ξοδευτούν ή γιατί ο πελάτης θα πάει κάπου αλλού, που θα μπορεί να καπνίσει. Και θα τον χάσουν.

«Όπως αποδείχθηκε και στην περίπτωση του κινήματος άρνησης πληρωμής των διοδίων, η εφαρμογή ενός νόμου κρίνεται από την αποδοχή που έχει από το λαό» σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση.

Εμπρός λοιπόν για νέες "ανυπακοές", για νέα "κινήματα πολιτών", για νέα νταβατζιλήκια του "ο καθένας κάνει ότι θέλει". Προς τα πίσω...


Update: "Αστερίξ" του Δημήτρη Μητρόπουλου, από τα "Νέα".









Η φωτό είναι από το www.fileknow.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το τραγούδι των τέλειων αναλογιών, "36-22-36", του Αμερικανού Bobby Bland.

Ευχαριστώ για τα 220 χιλιάδες κλικ μέσα σε δύο χρόνια!

Η Μύκονος που ξέρω...

Η Μύκονος που ξέρω δεν είναι αυτή που βλέπω. Είναι αυτή που πρόλαβα και γνώρισα το 1979. Είχα την τύχη, η πρώτη μου σχέση, στα 17 μου, να κατάγεται από εκεί. Ο παππούς της, Έλληνας της Ρουμανίας, θέλοντας να στείλει πίσω την οικογένεια στην Ελλάδα, με το φόβο του πολέμου, είχε επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του και είχε αγοράσει τη μισή Μαντώ. Αν την είχαν τώρα οι απόγονοι του θα ήταν πάμπλουτοι. Τα πούλησε όμως ο ίδιος και κράτησε μόνο ένα σπίτι, που υπάρχει ακόμα στη χώρα.


Με ορμητήριο αυτό το σπίτι, γνώρισα τη Μύκονο που ήταν ακόμα αυθεντική, αν και ήδη με πολλές κοσμοπολίτικες δεκαετίες στην πλάτη. Αντίθετα με το σήμερα, ακομπλεξάριστη και λαμπερή. Χωρίς τις χιλιάδες που συρρέουν για να φανούν και να επιδειχθούν. Σαν καλό κοκτέιλ, με τρία μέρη τουρίστες, ένα μέρος διακριτικού τζετ-σετ απ’ όλο τον κόσμο και ένα μέρος Ελλήνων που ήξεραν τι έψαχναν: Ξερό κυκλαδίτικο τοπίο που έκοβε την ανάσα, ανεπανάληπτες παραλίες με διάφανα νερά (όχι μια και δύο, αλλά τριάντα) και τρελλή διασκέδαση, που δεν ενοχλούσε κανέναν - με τον γυμνισμό να αποτελεί σήμα κατατεθέν και πόλο έλξης για το νησί, χωρίς επίσης να ενοχλεί κανέναν, εκτός από κάτι “κονστιπέ” κυρίες. Με την ντόπια τρέλλα διάχυτη, την πνευματικότητα ακμαία και το φολκλόρ να ανατρέπει την κιτς του πλευρά. Με το γαϊδουράκι γεμάτο λουλούδια να περνά από το Ματογιάννι και την κραυγή “Τι ωραίααα άνθη” να γεμίζει τον αέρα - την ώρα που πιο κάτω ο εξαιρετικός φούρνος προμήθευε με κρουασάν και το ψαγμένο μαγαζί σέρβιρε υπέροχα πρωινά.

Για πολλά χρόνια κράτησα αυτή την εικόνα της Μυκόνου. Κι όταν γύρισα πολύ αργότερα, στη δεκαετία του ’90, βρήκα την καταστροφή: Η Παράγκα γεμάτη ομπρέλες σε βαθμό που δεν μπορούσες να περπατήσεις, η Ελιά χτισμένη με τερατουργήματα, το Σούπερ να “κόβει μονέδα”, με τζίρο εκατομυρίων κάθε Σαββατοκύριακο. Όλο το νησί, πλην Κούνουπα (ευτυχώς), να χτίζεται ακατάπαυστα, με βίλες των χιλίων τετραγωνικών (αντί διακοσίων) και την αυθαιρεσία της “άδειας ναοδομίας” να πηγαίνει σύννεφο. Με την ύβρι των σπιτιών που χτίστηκαν στις ράχες, πάνω στο βοριά, παρά τα μποφόρ. Και με το θέαμα των θαλαμηγών και των τζετ-σκι, στον Άγιο Σώστη τον Αύγουστο, να σε μετατρέπει σε πολεμαχαρή ράμπο, που ψάχνει το μπαζούκας του...

Η Μύκονος, μετά από πολλές τετραετίες φαύλης και σκανδαλώδους δημαρχίας, με την υποστήριξη μεγάλου μέρους μιας κοινωνίας που - χωρίς πυξίδα στον πλούτο - μεταλλάχθηκε ανεπανόρθωτα, δεν έχει πια κανένα χαρακτήρα να επιδείξει. Είναι το νησί του μετανιωμένου Κωστόπουλου, που τη διαφήμισε τόσο, ώστε τη διαπόμπευσε. Είναι το νησί του κάθε τυχάρπαστου νεόπλουτου, που μετέφερε την πλήξη των βορείων προαστείων, λίγες ώρες χάισπιντ πιο πέρα. Είναι η παγκόσμια ξεφτίλα της Ψαρρούς, με τις ξαπλώστρες των πολλών χιλιάδων ευρώ για κάθε νταβατζήδικο βαλάντιο. Και κόντρα σε κάθε αισθητική πρωτοπορία που τη διέκρινε, το νησί μιας γερασμένης λαϊκής ΟΝΝΕΔ, του Καραχάλιου και του Γιακουμάτου.

Μόνο που η Μύκονος δεν μπορεί πια να είναι έτσι. Το υπαγορεύει, εκτός των άλλων, και η επιχειρηματική λογική. Πόσο ακόμα θα πουλάει το “μποτοξαρισμένο” προϊόν; Πόσο ακόμα θα ρέει το χρήμα, όταν η πλήρης απαξίωση διαδεχθεί την κρίση; Αν λοιπόν υπάρχει ακόμα μια αξία (και υπάρχει σίγουρα στο φυσικό περιβάλλον και στον διατηρητέο χαρακτήρα), αυτή πρέπει να βγει από το ντουλάπι και να αναδειχθεί. Ναι - κι ας μειωθούν λίγο τα έσοδα από τις ομπρέλες και την εκμετάλλευση των παραλιών. Ναι - κι ας “ματώσει” λίγο η τοπική κοινωνία, με την τιμωρία των επίορκων και των λαμόγιων. Ναι - κι ας ανακοπεί λίγο η “ανάπτυξη” και η λαιμαργία των “επιχειρηματιών”, έποικων και ντόπιων. Η ευκαιρία είναι στο χέρι των ψηφοφόρων, κάθε τέσσερα χρόνια (κι από την επόμενη κάθε πέντε). Αν πιστεύετε οτι υπάρχει το χρονικό περιθώριο να το ξανασκεφτείτε το 2014, εγώ πάλι πιστεύω πως όχι.

Να ξαναγίνει αγνή η Μύκονος, δεν μπορεί. Ας γίνει τουλάχιστον ένα εναλλακτικό Σεν Τροπέ της Μεσογείου - κορεσμένο, αλλά αξιοπρεπές. Γιατί αλλιώς θα καταντήσει η τσιμεντούπολη της διαφθοράς, που κανείς δεν θα θέλει πια να επισκεφθεί. Εκτός αν ψάχνει για φτηνά καζίνο και παρακμή...










Το κείμενο αυτό γράφτηκε για το μπλογκ της Κίνησης Ενεργών Πολιτών Μυκόνου (Κ.Ε.ΠΟ.Μ)

Η φωτό είναι δική μου και το εξώφυλλο από το www.doohan-covers.com

Το post συνοδεύεται από το "Fly Me To The Moon", στην εκτέλεση του Γάλλο-τυνήσιου Dany Brillant, που δίνει συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τη Δευτέρα και της Θεσσαλονίκης την Τρίτη.

Σχεδιάζοντας τις πόλεις του αύριο

Το Δίκτυο Μεσόγειος SOS, συνεπές στην προσπάθειά του για βελτίωση της ποιότητας ζωής στην πόλη και ανάδειξη βιώσιμων μοντέλων αστικής ανάπτυξης, διοργανώνει διημερίδα με θέμα "Οικολογικές Γειτονιές: Σχεδιάζοντας τις πόλεις του αύριο" την Πέμπτη 17 και την Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010, στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, υπό την Αιγίδα της Πρεσβείας της Γαλλίας και του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών και την Υποστήριξη της ΤΕΔΚΝΑ.


Η εκδήλωση στοχεύει στην ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών, αλλά και στην περαιτέρω κινητοποίηση της τοπικής αυτοδιοίκησης, ώστε να υπάρξει μια συντονισμένη προσπάθεια δημιουργίας οικολογικών γειτονιών και σταδιακής μεταμόρφωσης των αστικών μας ιστών σε βιώσιμα μοντέλα, στο πρότυπο και άλλων ευρωπαϊκών πόλεων, υπό το πρίσμα της ανάγκης προσαρμογής -ιδιαίτερα των μεσογειακών πόλεων- στις κλιματικές αλλαγές.

Στην διημερίδα θα αναδειχθούν θεματικές, όπως η ιστορική εξέλιξη του αστικού τοπίου, οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην πόλη, η βιώσιμη διαχείριση απορριμμάτων και υδατικών πόρων, η βιοκλιματική αρχιτεκτονική, ενώ παράλληλα θα αναδειχθούν παραδείγματα Ευρωπαϊκών πόλεων, που κέρδισαν το στοίχημα της πράσινης ανάπτυξης, με ταυτόχρονη διερεύνηση των δυνατοτήτων μεταφοράς τους στην ευρωμεσογειακή πραγματικότητα.

Τις θεματικές της διημερίδας θα αναπτύξουν εκπρόσωποι της πολιτείας, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της επιστημονικής/ακαδημαϊκής κοινότητας, περιβαλλοντικών ΜΚΟ και κινήσεων πολιτών.

Η πρώτη ημέρα της εκδήλωσης θα κλείσει με την προβολή του ντοκιμαντέρ «τα Παιδία δεν παίζει», μια παραγωγή της Anemon Production, σε σκηνοθεσία Αγγελής Ανδρικοπούλου και Αργύρη Τσεπελίκα.


To πλήρες πρόγραμμα, στο οποίο έχω την τιμή να συμμετέχω, ως συντονιστής μιας από τις συζητήσεις, την Παρασκευή το απόγευμα, εδώ.







H φωτό είναι από το http://farm2.static.flickr.com

Το post συνοδεύεται από το ιστορικό "Gimme Shelter", από τις φωνές της Αφρικανής (από το Μπενίν) Angelique Kidjo και της Βρετανίδας Joss Stone.

Το Outdoor έγκλημα...

Λεωφόρος Κηφισίας, ένα πρωί του περασμένου Αυγούστου, ώρα 7. Ο Αποστόλης Μολυβιάτης οδηγεί το αυτοκίνητο του στη δεξιά λωρίδα και σύμφωνα με την επίσημη πραγματογνωμοσύνη, σέβεται απόλυτα τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας: Φοράει τη ζώνη του και δεν υπερβαίνει τα 50 χλμ/ώρα. Αριστερά του, στη μεσαία λωρίδα, προπορεύεται ένας τεχνίτης, που πηγαίνει κι αυτός στη δουλειά του.

Ο τεχνίτης κάνει δεξιά για να στρίψει, αλλά δεν βλέπει τον Αποστόλη, καθώς ο τελευταίος είναι στο λεγόμενο “τυφλό σημείο”, μεταξύ καθρέφτη και πίσω κολόνας του αυτοκινήτου - έχει συμβεί σε όλους μας. Η σύγκρουση των δύο αυτοκινήτων δεν είναι καθόλου σφοδρή, αφού κινούνται με περίπου την ίδια ταχύτητα - σε άλλη περίπτωση θα ήταν απλώς μια μικρή ζημιά “φανάρι με φανάρι”, αριστερό μπροστά με πίσω δεξιά. Ωστόσο, αναπόφευκτα, τα δύο αυτοκίνητα χάνουν την ευθύγραμμη πορεία τους. Ο τεχνίτης πέφτει δεξιά πάνω σε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα, πάνω στη νησίδα που χωρίζει τη λεωφόρο με τον παράδρομο, ευτυχώς μετωπικά - και λόγω της μικρής ταχύτητας τραυματίζεται ελαφρά. Το αυτοκίνητο του Αποστόλη όμως κάνει μια “σβούρα” και καταλήγει πάνω στην προηγούμενη πινακίδα, προσκρούοντας στην πακτωμένη (και χοντρή) μεταλλική κολόνα, με την πόρτα του οδηγού. Αν αυτή δεν υπήρχε, το ατύχημα θα ήταν σχεδόν ανώδυνο. Χτυπώντας με το κεφάλι, ο Αποστόλης σκοτώνεται ακαριαία. Είναι μόλις 21 ετών...


Η Νόρα Μολυβιάτη μιλάει για τον μικρό της αδελφό με το παγωμένο βλέμμα της “ρεαλιστικής απελπισίας”, που έχει κάποιος, όταν συνειδητοποιεί πόσο βαθιά χωμένη στη διαφθορά και στην αδιαφάνεια είναι οι θεσμοί μας - και ειδικά η τοπική αυτοδιοίκηση. “Προσπάθησα επί μήνες να αναζητήσω την εταιρεία που είναι υπεύθυνη γι αυτές τις πινακίδες. Ο Δήμος Χαλανδρίου με παρέπεμπε στην αντίστοιχη Δημοτική Εταιρεία εκμετάλλευσης, ο Διευθύνων Σύμβουλος της οποίας αρνήθηκε συστηματικά να μου απαντήσει, υπεκφεύγοντας - και επέστρεφε το επίσημο αίτημα μου πίσω στο Δήμο. Οργανωμένη κάλυψη και κοροϊδία”. Δημοσιογράφος σε τηλεοπτικό σταθμό η ίδια, έχει συμμετάσχει στην προσπάθεια των συγγενών των θυμάτων για την αποκάλυψη του οργίου της παρανομίας, γύρω από την υπαίθρια διαφήμιση. Δεν έχει όμως αυταπάτες για το πόσο απαθής είναι ο Έλληνας, αν το κακό δεν συμβεί και στον ίδιο: “Κακά τα ψέματα, όπως λέμε και στη επαγγελματική μας γλώσσα, το θέμα δεν πουλάει”...



Μαφιόζικες πρακτικές

Ένας άνθρωπος όμως έχει βαλθεί να αποδείξει το αντίθετο. Ο Μανώλης Σταυρουλάκης έχει εγκαταλείψει κάθε άλλη δραστηριότητα εδώ και πέντε χρόνια, από τότε που σκοτώθηκε ο 25χρονος γιός του, πάνω σε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα, λίγο πιο ψηλά, στη Λεωφόρο Κηφισίας - και μάχεται “δονκιχωτικά” κατά των παρανομιών εταιρειών και δήμων. “Τα θύματα είναι πολύ πάνω από 20, μόνο στην Αθήνα, την τελεταία τριετία. Κι όμως, υπάρχουν σαφέστατες προδιαγραφές για τις πινακίδες, που περιγράφονται κατά κύριο λόγο από τον 1604/86 και τον Κ.Ο.Κ, καθώς και τις αποφάσεις του ΣτΕ. Τη δεκαετία του ’90 άνοιξαν κάποια παραθυράκια, αλλά επί της ουσίας πρόκειται για ζήτημα διαφθοράς, με κύριους ενόχους δημάρχους, αντιδημάρχους και δημοτικούς συμβούλους”, εξηγεί.


Πρόσφατα, ο κύριος Σταυρουλάκης, αφήνοντας λουλούδια στο σημείο που σκοτώθηκε ο γιός του (η κολώνα βγήκε με δικαστική απόφαση και λίγο καιρό μετά “ξαναξεφύτρωσε” στην ίδια θέση, όπως βλέπετε στη φωτό), αντελήφθη λίγο πιο κάτω εργάτες να αναρτούν διαφημιστικό υλικό και έτρεξε να τους αποτρέψει. Φώναξε την αστυνομία του Αμαρουσίου και ζήτησε την εφαρμογή του νόμου και των εγκυκλίων. Όχι μόνο όμως παρατήρησε απροθυμία, αλλά πήρε και μια γεύση από τις τακτικές που ακολουθούν οι εταιρείες: Οι (μετανάστες) εργαζόμενοι, που επικαλέστηκαν τη “συντήρηση της πινακίδας”, προφανώς δασκαλεμένοι από τα αφεντικά τους, του έκαναν και αυτοί μήνυση - που θα την απέσυραν βεβαίως, αν απέσυρε κι αυτός τη δική του. Την ίδια ακριβώς τακτική ακολουθούν και οι νονοί της νύχτας, όταν κάποιος πελάτης διαμαρτύρεται για τη συμπεριφορά του “φουσκωτού” πορτιέρη και καλεί την αστυνομία - τον μηνύουν για “έργω εξύβριση”, ώστε να υποστεί και αυτός την ταλαιπωρία της ολονύχτιας κράτησης και του αυτοφώρου και να το διπλοσκεφτεί την επόμενη φορά. Ο κύριος Σταυρουλάκης αρνήθηκε και βρέθηκε με χειροπέδες, για αρκετές ώρες, ώσπου να παρέμβει η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και να διατάξει την απελευθέρωση του...

Αν ήταν μόνο αυτό, τα πράγματα θα ήταν καλά - η κουτοπονηριά και οι παρελκυστικές τακτικές δεν έχουν τέλος. Ως υπεύθυνοι των εταιρειών εμφανίζονται αλλοδαποί χωρίς διεύθυνση διαμονής ή υπερήλικες, που δε μπορούν να καταδικαστούν σε φυλάκιση. Πολλές φωτεινές πινακίδες ρευματοδοτούνται παράνομα από περίπτερα ή από άλλες παροχές. Πίσω στο 2005, όταν διαπίστωσε οτι ο Δήμος Αμαρουσίου δεν έπαιρνε την ευθύνη για την παράνομη πινακίδα, αρνούμενος ακόμα και τα όρια της δικαιοδοσίας του (!), ο κύριος Σταυρουλάκης άρχισε να ανακαλύπτει σημεία και τέρατα, που τον οδήγησαν σε δικαστική διαμάχη με Δήμαρχο, Αντιδήμαρχο και 7 Δημοτικούς Συμβούλους. “Έχω στοιχεία για διαχρονική και διακομματική απάτη. Στο Δήμο Αμαρουσίου, τα σταθερά έσοδα από τα ενοίκια διαφημιστικών πινακίδων ήταν κάθε χρόνο - κατά μέσο όρο - 1,4 εκατ. δραχμές. Μετά το 2002, έγινε το εξής καταπληκτικό: Τα επίσημα έσοδα μηδενίστηκαν. Όλα άρχισαν να γίνονται κάτω από το τραπέζι, με ιδιωτικά συμφωνητικά - και τα εκατομύρια (σε ευρώ πια) πήγαιναν ΟΛΑ στις τσέπες κάποιων”...



“Είναι πολλά τα λεφτά...”

Η πορεία της ασυδοσίας ανακόπηκε για λίγο, λόγω του ειδικού νομοθετικού πλαισίου, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες - και τις ειδικές εξουσίες που αυτό έδινε στον “Αθήνα 2004”, ειδικά στους μεγάλους οδικούς άξονες. Μετά πρωταθλητές ξαναέγιναν οι δήμοι των βορείων προαστείων, καθώς κεντρικές αρτηρίες, όπως η Κηφισίας, είναι προνομιακό γήπεδο αυθαιρεσίας. “Δεν υπάρχει δήμος στην Αττική όμως”, λέει ο Μανώλης Σταυρουλάκης, “που να μην έχει τουλάχιστον 350 θέσεις παράνομης διαφήμισης - εκτός από το Γαλάτσι και τη Νέα Ιωνία, που τις κατέβασαν. Έχω δει συμφωνητικό με ετήσιο αντίτιμο 1.800.000 ευρώ, μόνο για 50 θέσεις. Φανταστείτε το συνολικό τζίρο, εγώ τον υπολογίζω στα 400 εκατομύρια ευρώ. Μόνο στην Αττική υπολογίζουμε οτι υπάρχουν πάνω από 30 χιλιάδες παράνομες υπάιθριες διαφημίσεις, ενώ στο Λονδίνο μόνο 380 - νόμιμα φυσικά - σημεία”...


Ο Μανώλης Ανδριωτάκης είναι δημοσιογράφος και σκηνοθέτης, που ασχολήθηκε εκτενώς με το ζήτημα. “Πρώτα έγραψα ένα βιβλίο για την εξουσία της διαφήμισης κι έγινα το μαύρο πρόβατο” λέει γελώντας, “μετά έκανα και το ντοκιμαντέρ και το πράγμα ολοκληρώθηκε”. Στο 50λεπτο “Προσοχή: Φονικές Διαφημίσεις”, πρώην δημοτικοί σύμβουλοι και συγγενείς θυμάτων που πήγαν “κόντρα στο ρεύμα” καταθέτουν οτι δέχθηκαν ανώνυμες απειλές “να σταματήσουν να σκαλίζουν”. Ο Δήμαρχος Γαλατσίου ομολογεί οτι δέχθηκε ακόμα και παρέμβαση υπουργού της τότε κυβέρνησης, όταν καθάρισε το δήμο του από τις παράνομες υπαίθριες διαφημίσεις, χάνοντας έσοδα της τάξης των 250 χιλιάδων ευρώ το χρόνο.

Στο ίδιο ντοκιμαντέρ, καταγράφεται η συνεδρίαση της αρμόδιας κοινοβουλευτικής επιτροπής για την Οδική Ασφάλεια το 2008, όπου η βουλευτής της ΝΔ Φωτεινή Πιπιλή, επί χρόνια δημοτική σύμβουλος, κατέθεσε οτι γνωστός ιδιοκτήτης μεγάλης εταιρείας υπαίθριας διαφήμισης αποπειράθηκε να την δωροδοκήσει. Κατήγγειλε δε όλους ανεξαιρέτως τους Δημάρχους Αθηναίων, απο το Δημήτρη Αβραμόπουλο και μετά, για ανοχή της διαφθοράς στο ζήτημα της υπαίθριας διαφήμισης.

Η Φωτεινή Πιπιλή δεν μασάει τα λόγια της: “Όταν ο Αντώνης Τρίτσης με τοποθέτησε επικεφαλής της Εταιρείας Διαφήμισης και Τουρισμού - όπως λεγόταν τότε - του Δήμου Αθηναίων, άρχισα να πέφτω συνέχεια πάνω στη “νομενκλατούρα του Δήμου”. Όλο “δεν γίνεται” μου απαντούσαν. Πρόκειται για διαστρωματική (όλοι οι όροφοι του δημαρχείου), διακομματική, διαχρονική λαμογιά, στην οποία εμπλέκονται υπάλληλοι, δημοτικοί σύμβουλοι και αντιδήμαρχοι. Όταν είδαν οτι δεν τσιμπάω και δεν χρηματίστηκα (είχα και μάρτυρες στην απόπειρα), από εδώ το πήγαν, από εκεί το έφεραν, αφαίρεσαν όλες τις αρμοδιότητες για τις παράνομες διαφημίσεις από την Εταιρεία. Το 1999, η Βάσω Παπανδρέου, υπουργός ΠΕΧΩΔΕ τότε, με τοποθέτησε, προς τιμήν της, στο Δ.Σ της Εταιρείας Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων, για να αναλάβω την επικοινωνία, επί αείμνηστου Καλαντίδη. Δεν ξέρετε τι τραβήξαμε, με τις μηνύσεις και αγωγές, προς τον καθένα προσωπικά, από τις εταιρείες υπαίθριας διαφήμισης, τις πινακίδες των οποίων ξηλώναμε. Τρέχαμε συνέχεια στα δικαστήρια, όπου κατέπεσαν βέβαια όλες οι κατηγορίες - και κατάλαβαν οτι έτσι δεν πρόκειται να μας σταματήσουν. Αν με ρωτάτε δε τι έκανε τα τελευταία χρόνια, ο Περιφερειάρχης, ο κύριος Μανιάτης, που τοποθετήθηκε από τη ΝΔ και είναι αρμόδιος για οτιδήποτε αυθαίρετο δεν καθαιρούν οι δήμοι, θα σας απαντήσω “απολύτως τίποτα”. Μούγκα και αυτός.”



Η αρχή του τέλους;

Τον Σεπτέμβριο του 2009, με έκπληξη ψηφοφόροι και πολιτικοί αναλυτές είδαν τις διαφημιστικές κολώνες σε όλη την Ελλάδα να φιλοξενούν καταχωρήσεις, μόνο με τα πρόσωπα του Καραμανλή και του Καρατζαφέρη - έτσι κι αλλιώς τα κόμματα της αριστεράς και τα μικρότερα κόμματα καταφεύγουν στην (επίσης παράνομη) ανάρτηση μικρότερων αφισών, που συρράπτονται “παρασιτικά” γύρω από τις ίδιες κολώνες. Το ΠΑΣΟΚ είχε αποφασίσει να μη διαφημιστεί καθόλου υπαίθρια - μια απόφαση με πολιτικό ρίσκο.

Την 1η Φεβρουαρίου, ο υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης ζήτησε με παραγγελία του στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, την εφαρμογή των κειμένων διατάξεων για την υπαίθρια διαφήμιση - και οι δήμοι ενημερώθηκαν, σχεδόν αμέσως. Εκπροσωπώντας τους, ο Πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ Νικήτας Κακλαμάνης έσπευσε να τους υπερασπιστεί, απαντώντας οτι “οι δήμοι γνωρίζουν τις ευθύνες τους, οτι η αποξήλωση χρειάζεται πολλά χρήματα - κι οτι η Πολιτεία πρέπει να αλλάξει το νομικό πλαίσιο”...


Η διαφαινόμενη πρόθεση της νέας κυβέρνησης να βάλει τάξη στο χάος της υπαίθριας διαφήμισης, μάλλον δεν άρεσε στις μετρημένες στα δάχτυλα εταιρείες, που μοιράζονται μεταξύ τους την πίτα. Λίγο μετά, βοηθούσης και της κρίσης που άφησε πολύ διαφημιστικό χώρο ανεκμετάλλευτο, η Πανελλαδική Ένωση Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και Υπαίθριας Διαφήμισης “Ερμής” πέρασε στην αντεπίθεση, με μια καμπάνια, που μάλλον προκάλεσε το αντίθετο αποτέλεσμα, από αυτό που επεδίωκε - όχι και τόσο έξυπνο για διαφημιστές.

Οι εταιρείες outdoor επιχειρηματολογούσαν οτι σε όλη την Ευρώπη επιτρέπεται η διαφήμιση, ενώ στην Ελλάδα διώκεται, ενώ η επίκληση των “20 χιλιάδων που θα βγουν στην ανεργία” χαρακτηρίστηκε επιεικώς υπερβολική - χώρια η κουτοπονηριά της. Η γενική τους θέση, όπως προκύπτει από μισόλογα, off the record απαντήσεις και την πολύ περιορισμένη εμφάνιση τους στα μέσα, είναι οτι “αφού η πολιτεία δεν ορίζει τις νόμιμες θέσεις με σαφήνεια, κάπου πρέπει να βάλουν και αυτοί τις πινακίδες τους”. Επίσης επικαλούνται το γνωστό “όποιος έχει στοιχεία για παρανομίες να τα πάει στον εισαγγελέα”, ενώ αιωρείται ένα συνωμοσιολογικό οτι “συμφέροντα των ΜΜΕ που θέλουν όλη τη διαφήμιση δική τους, τους καταδιώκουν”. Μάλιστα, στο ερώτημα “αν το προσωπικό τους έχει τις νόμιμες εργασιακές σχέσεις ή αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης” απαντούν με το - “δήθεν προοδευτικό” αμίμητο - “γιατί, δεν πρέπει να δουλέψουν και οι μετανάστες”;

Η “εσωστρέφεια” πάντως αυτή δεν ταιριάζει με ένα αντιπροσωπευτικό κλαδικό όργανο που κινείται με διαφάνεια και νομιμότητα. Θα έλεγε κανείς οτι το πρώτο πράγμα που θα έκανε μια “ένωση” εταιρειών επικοινωνίας είναι να έχει site στο διαδίκτυο, με αναρτημένα γραφεία και τηλέφωνα - τουλάχιστον έναν Υπεύθυνο Δημοσίων Σχέσεων ή έναν spokesman. Δεν υπάρχει τίποτα. Σύμφωνα με τον Μανώλη Σταυρουλάκη, “δεν πρόκειται παρά μια φούχτα εταιρείες, που αποτελούν μαφία και λυμαίνονται το χώρο. Στην αγορά μπήκαν και μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες, που όταν διαπίστωσαν την έκταση της παρανομίας, αποχώρησαν, ενώ πολλοί από τους Διευθύνοντες Συμβούλους είναι πρώην δημοτικοί σύμβουλοι, που είδαν πώς γίνεται η δουλειά - και πέρασαν στην άλλη όχθη, μυρίζοντας περισσότερο χρήμα.”

“Ο κύριος Βλάχος, για παράδειγμα, Διευθυντής Ανάπτυξης της “Affichage”, ήταν Γενικός Γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου, επί Λεωνίδα Κουρή”, συμπληρώνει η Φωτεινή Πιπιλή. “Αυτοί που πρέπει να χτυπηθούν πάντως είναι οι δήμοι, στους οποίους γίνεται το μεγάλο πάρτυ των πλαστογραφιών και της παρανομίας, ώστε να μπει ένας δήμαρχος επιτέλους μέσα”, επιμένει ο κύριος Σταυρουλάκης.

Πράγματι, οι δήμοι έχουν ένα τεράστιο όπλο στα χέρια τους: Οι υφιστάμενοι νόμοι τους δίνουν τη δυνατότητα να επιβάλουν αυστηρά πρόστιμα στους ιδιοκτήτες των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων, από τα οποία θα μπορούσαν με άνεση να χρηματοδοτήσουν τις εργολαβίες αποξήλωσης. Το οτι δεν το κάνουν, αποδεικνύει πόσο διαβρωμένη είναι η λειτουργία τους, αλλά και πόσο οι “υπόγειες διαδρομές” αποτρέπουν ακόμα και την εφαρμογή αποφάσεων δημοτικών συμβουλίων, για την απομάκρυνση της παρανομίας. Δεκάδες αποφάσεις και γνωμοδοτήσεις εισαγγελέων, του ΣτΕ, του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης και του Συνήγορου του Πολίτη αγνοούνται συστηματικά. “Οι δήμοι κάνουν συνεχώς μειοδοτικούς διαγωνισμούς, για να αναθέσουν την εργολαβία αποξήλωσης, αλλά κατά ένα περίεργο τόπο κυρήσσονται όλοι άγονοι”, επισημαίνει η Νόρα Μολυβιάτη, μετά από προσωπική της έρευνα. “Όσο δε για τις εταιρείες υπαίθριας διαφήμισης, δεν βάζουν σχεδόν ποτέ το όνομα τους πάνω στις παράνομες πινακίδες, ώστε να μην εντοπίζονται - και για τις ξεχωρίζουν κολλάνε αυτοκόλλητα διαφορετικού χρώματος για την κάθε εταιρεία...”


“Οι παράνομες πινακίδες είναι διπλά εγκληματικές”, λέει ο Μανώλης Ανδριωτάκης, “ΚΑΙ αποσπούν την προσοχή του οδηγού π.χ. σε μια επικίνδυνη στροφή ΚΑΙ αποτελούν βαριές φονικές κατασκευές, αν προσκρούσει επάνω τους ένα όχημα. Το χειρότερο είναι οτι οι ίδιες οι εταιρείες διαφημίζουν στον πελάτη την ικανότητα της πινακίδας να “τραβάει το μάτι” - και μετά αρνούνται την όποια ευθύνη τους για ένα ατύχημα”. Στο ντοκιμαντέρ του, η δικηγόρος που τις εκπροσωπεί μιλάει στη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της Βουλής για την “ελεύθερη έκφραση” που περιορίζεται, προκαλώντας την αντίδραση των παριστάμενων βουλευτών.



Η ώρα των πολιτών

“Δεν έχουμε να κάνουμε με κανέναν περιορισμό της ελεύθερης έκφρασης. Αντιθέτως, εδώ υπάρχει προσβολή του βασικού αγαθού της δημόσιας ασφάλειας, για να μη μιλήσουμε για το αισθητικό ζήτημα με την αφισορρύπανση”, απαντά ο Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Κωστής Παπαιωάννου. “Κανείς δεν κυνηγάει τη νόμιμη διαφήμιση, το ζητούμενο είναι να περιοριστεί η ασυδοσία. Αυτό που με ανησυχεί, με αφορμή την καμπάνια τους, είναι η προσπάθεια - στο όνομα της οικονομικής ύφεσης και της απειλής της ανεργίας - να υπάρξει μια έκπτωση στη νομιμότητα και στο σεβασμό των δικαιωμάτων. Ωστόσο, το οτι έσπευσαν να αμυνθούν έδειξε πανικό και διαφαίνεται η ενεργοποίηση ενός μηχανισμού αυτορρύθμισης, κυρίως από την πλευρά των μεγάλων διαφημιστικών εταιρειών - η Ένωση των οποίων απάντησε σε δημοσίευμα στο blog μου, διαχωρίζοντας επί της ουσίας τη θέση της. Μαθαίνω οτι πολλοί πλέον συμβουλεύουν τους πελάτες τους να αποφύγουν συνολικά την υπαίθρια διαφήμιση, ώστε να μη βρεθούν κατηγορούμενοι. Σημασία έχει πάντως, εκτός από το τι κάνει η Πολιτεία και το τι κάνουμε εμείς, η λέγόμενη “Κοινωνία των πολιτών” - και το πόσο είμαστε έτοιμοι να καταγράφουμε ποιός διαφημίζεται παράνομα, ώστε να αποφεύγουμε και την κατανάλωση τέτοιων υπηρεσιών και προϊόντων”.


Δύο είναι τα καινούργια στοιχεία στον υπερδεκαετή πόλεμο κατά της εγκληματικά παράνομης διαφήμισης: Πρώτον, η πολιτική βούληση από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, να ενεργοποιηθεί πλήρως ο νόμος, που προβλέπει πρόστιμα και διώξεις όχι μόνο κατά του ιδιοκτήτη της παράνομης πινακίδας, αλλά και του παρέχοντα τον χώρο ΚΑΙ του διαφημιζόμενου - κάτι που μπορεί να σημαίνει και την προσαγωγή με χειροπέδες, ενός κατά τα άλλα, “ανυποψίαστου” και καθώς πρέπει Διευθύνοντος Συμβούλου μεγάλης (ακόμα και κρατικής) εταιρείας. Μάλιστα, οι κυρώσεις είναι τριών ειδών: Διοικητικές, ποινικές και πρόστιμο για δαπάνες αφαίρεσης. Δεύτερον, η συμμετοχή των πολιτών, που καλούνται να εντοπίσουν, όχι μόνο τις προφανείς, αλλά και τις πιο “κρυμμένες” πινακίδες, να τις φωτογραφήσουν και να τις καταχωρήσουν στο site που δημιούργησε η κυβέρνηση στο www.illegalsigns.gov.gr. Μία-μία θα εντοπίζονται, θα επιβεβαιώνονται και θα καθαιρούνται, με τη συνεργασία της αστυνομίας.

Από την Τρίτη 20 Απριλίου, η ΕΑΧΑ, που καλύπτεται ακόμα από τη νομοθεσία των Ολυμπιακών Αγώνων και τις έκτακτες αρμοδιότητες στους μεγάλους αξονες, άρχισε από την Πειραιώς να καθαιρεί παράνομες πινακίδες. Από την Δευτέρα 26 Απριλίου, μπήκε και το Υπουργείο Υποδομών στο παιχνίδι, αφού έδωσε 15 ημέρες προθεσμία στους παρανομούντες. Στη Θεσσαλονίκη, κάτι άρχισε να κινείται, επίσης. Η ζούγκλα των αυθαιρεσιών των δήμων είναι το επόμενο πεδίο έρευνας: Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν για τον εισαγγελέα, το ΣΔΟΕ και τους άλλους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους.


Όμως, ακόμα κι αν κερδηθούν μερικές μάχες, ο πόλεμος δεν έχει κερδηθεί. Οι εταιρείες που τοποθετούν παράνομες πινακίδες είναι βέβαιο οτι θα προσπαθήσουν να τις κάνουν να “ξεφυτρώσουν” αλλού. Τα κόλπα είναι ατέλειωτα: Σε κάποιους δήμους, ο δήμαρχος διατάζει την αποξήλωση κάποιων παράνομων διαφημίσεων, παριστάνει και τον “μαχητή”, αλλά σε συνεννόηση με τις εταιρείες διπλασιάζει κάποιες άλλες πινακίδες, π.χ. στις στάσεις. Οι “ρυθμίσεις οφειλών”, που περιλαμβάνουν και τα πρόστιμα, πάνε κι έρχονται. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ανέφεραν οτι θα ανακοινωθούν σε αντίδραση απολύσεις και οτι θα εμφανιστεί νεοσύστατο “σωματείο εργαζομένων”, που θα κλαίει μπροστά στις κάμερες. Το βέβαιο είναι οτι αυτή η κουτοπόνηρη, αυθαίρετη και επικίνδυνη Ελλάδα πρέπει να φύγει. Κι αυτό είναι στο χέρι όλων μας...




Διαβάστε παλιότερα δημοσιεύματα στην Καθημερινή το 2006, στην Ελευθεροτυπία το 2007 και στην Αυγή το 2010.

Υπογράψτε κατά των παράνομων πινακίδων εδώ

Φωτογραφήστε τις παράνομες πινακίδες και αναρτήστε τις στo www.illegalsigns.gov.gr







Το Δ.Σ της Πανελλαδικής Ένωσης Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας και Υπαίθριας Διαφήμισης “Ερμής” αποτελείται από τους: Chris Bojanovic, Managing Director της Affichage Hellas - Πρόεδρο, Γεώργιο Βήλο, General Manager της Remedy - Α’ Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Ανδριόπουλο, Managing Director της Master Media System - Β’ Αντιπρόεδρο, Λεωνίδα Λεωνίδου, Δικηγόρο - Γραμματέα, Αντώνη Βλάχο, Διευθυντή Ανάπτυξης Δικτύου της Affichage Hellas και Συγκοινωνιολόγο - Ταμία. Μέσω του τελευταίου, απευθύναμε το ερώτημα:

“Με ποιό σκεπτικό κάνατε την καμπάνια σας για την υπαίθρια διαφήμιση; Και πιο συγκεκριμένα:

Πιστεύετε, ως ένωση οτι κάποιοι καταδιώκουν τη νόμιμη υπαίθρια διαφήμιση ή μήπως οι αντιδράσεις έχουν να κάνουν με τις ευρύτατα διαδεδομένες παρανομίες;

Τι απαντά ο “Ερμής” στις καταγγελίες για όργιο μαύρου χρήματος στις συναλλαγές με τους δήμους και τις δημοτικές επιχειρήσεις;

Από τους 20 χιλιάδες εργαζομένους που αναφέρετε, μπορείτε να δώσετε στοιχεία για το πόσοι είναι νόμιμοι;”

Παρά τις επίμονες οχλήσεις επί τρεις εβδομάδες, ουδέποτε πήραμε απάντηση.





Ρωτήσαμε τον Δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη:

“Σε δηλώσεις σας στις 2.2.2010, απαντήσατε ως πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ στον υπουργό Δικαιοσύνης, που κάλεσε την τοπική αυτοδιοίκηση να αναλάβει τις ευθύνες της, οτι:

"Πολλοί Δήμοι προκειμένου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αυτενεργούν, βάζοντας για παράδειγμα πρόστιμο στον διαφημιζόμενο, προκειμένου αυτός να ελέγξει τον ιδιοκτήτη των παράνομων πινακίδων."

Γιατί η ΚΕΔΚΕ δεν κάνει σκληρή και έμπρακτη αυτοκριτική για τις ευθύνες των δημάρχων και το τεράστιο αλισβερίσι παρανομίας που γίνεται μέσω δημοτικών επιχειρήσεων, στο θέμα της παράνομης διαφήμισης; Οι δήμαρχοι δεν υποχρεούνται να επιβάλλουν τα πρόστιμα; Από αυτά δεν θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την αποξήλωση των παράνομων πινακίδων; Γιατί ζητάτε αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου;


Ιδού η απάντηση:

Το ισχύον θεσμικό πλαίσιο είναι πολυδαίδαλο, συχνά αντικρουόμενο και κοστοβόρο και δυσχεραίνει τους ελέγχους. Αποτέλεσμα; Η εικόνα αυθαιρεσίας που διαπιστώνεται και η οποία είναι εντελώς άδικο να χρεώνεται, και μάλιστα με τόσο σκληρές –και αναπόδεικτες- εκφράσεις συλλήβδην στους δημάρχους που, άλλωστε, έχουν μέρος μόνον της δικαιοδοσίας αφού υπεύθυνη είναι και η κρατική Περιφέρεια.

Στην αυτοδιοίκηση το θέμα μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα και γι΄αυτό αναθέσαμε μια μελέτη που κατέληξε σε πλήρη νομοθετική πρόταση την οποία υποβάλλαμε στο αρμόδιο Υπουργείο.

 Σε αυτό το πλαίσιο, προτείνουμε την προκαταβολή μεγάλου ποσοστού των διαφημιστικών τελών, την υποχρέωση να δοθούν εγγυήσεις και, σε περίπτωση παράλειψης, την καταβολή, δια νόμου, των διαφημιστικών τελών από τον διαφημιζόμενο προ της αναρτήσεων των διαφημίσεων. Ζητάμε, ακόμα, για κάθε διαφημιστικό πλαίσιο να υποβάλλεται υπεύθυνη δήλωση υπογεγραμμένη από πολιτικό μηχανικό και διπλωματούχο ηλεκτρολόγο. Ζητάμε να μειωθούν τα διαφημιστικά πλαίσια σε ένα ανά οικοδομικό τετράγωνο. Ζητάμε να θεσμοθετηθεί η υποχρέωση αναγραφής σε εμφανές σημείου του υπευθύνου στο όνομα του οποίου εκδόθηκε η άδεια ώστε η πινακίδια να αποξηλώνεται άμεσα από τον Δήμαρχο ή τον Περιφερειάρχη, όποιον κάθε φορά είναι υπεύθυνος, αν λείπει αυτό το στοιχείο. Και, βέβαια, προτείναμε, σε περίπτωση υποτροπής, να αφαιρείται, πρώτα προσωρινά και την τρίτη φορά οριστικά η άδεια της διαφημιστικής εταιρείας.

 Καταθέσαμε προτάσεις ρεαλιστικές που μας δίνουν αποτελεσματικά όπλα και ταυτόχρονα καθιστούν υπεύθυνους και τους διαφημιζόμενους ώστε και αυτοί να απαιτούν από τις διαφημιστικές εταιρείες το σεβασμό της νομιμότητας.







Το ρεπορτάζ αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Πέμπτης 06.05.10

Οι φωτό είναι από την Αθήνα, δύο από αυτές είναι δανεικές από το www.andriotakis.wordpress.com, μία από το www.antiphono.wordpress.com και η φωτό της Sade από το www.kidgeniusclothing.com

Το post συνοδεύεται από το "Is It A Crime?", από το "Lovers Live" της Βρετανίδας Sade.

Υπογράψτε για ζωή χωρίς παράνομες πινακίδες...

Μόλις άρχισε η συλλογή υπογραφών, για να πιεστεί η κυβέρνηση και οι δήμοι να κάνουν πράξη τα όσα πρέπει, για την απαράδεκτη κατάσταση στο θέμα της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης. To κείμενο έχει ως εξής:

Ζητώ από την Πολιτεία να δράσει άμεσα και να προχωρήσει στην αποκαθήλωση όλων των παράνομων υπαίθριων διαφημίσεων στη χώρα, όχι μόνο για λόγους αισθητικής απορρύπανσης, αλλά και γιατί αποτελούν επικίνδυνες παγίδες για την οδική ασφάλεια. Δεκάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους ή έχουν τραυματιστεί, από την αυθαιρεσία των κυκλωμάτων, που δρουν ανενόχλητα μέσα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Απαιτώ να μπει ένα τέλος σε αυτό το όργιο παράνομων συναλλαγών και κωλυσιεργίας στην εφαρμογή του νόμου, με αποτέλεσμα τις χιλιάδες αυθαίρετες πινακίδες σε όλη τη χώρα.



Αν επιθυμείτε να βοηθήσετε, εδώ είναι το petition.

Παρακαλώ διαδώστε το παντού! Μόνο με την πίεση της κοινωνίας των πολιτών μπορούμε να έχουμε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα.




Σχετικά δημοσιεύματα:


- Το 2006 στην Καθημερινή

- To 2007 στην Ελευθεροτυπία

- Πρόσφατα εδώ και στο blog του Κωστή Παπαιωάννου, που δέχθηκε και επιστολή-απάντηση της Ένωσης Διαφημιστών, εδώ.

- Οι τελευταίες εξελίξεις από το blog του Μανώλη Ανδριωτάκη. Εδώ θα βρείτε και παραπομπή για το site όπου οι πολίτες καταγγέλλουν τις παράνομες πινακίδες

- Επίσης και στο facebook.






Το post συνοδεύεται από το "Paradise City" (μπας και κινητοποιηθούμε προς αυτή την κατεύθυνση, αν και απέχουμε πολύ), στην ακυκλοφόρητη διασκευή των Burger Project, που εμφανίζονται απόψε στο Gagarin, με guest (μεταξύ άλλων) και τον Dj Blend.

Αυτή η Ελλάδα πρέπει να φύγει...

Εδώ και καιρό υπάρχει ένα “κίνημα”, ώστε να σταματήσει αυτό το απίστευτο χάλι με την αυθαιρεσία της παράνομης υπάιθριας διαφήμισης - χάλι όχι μόνο αισθητικό, αλλά και κυριολεκτικά φονικό. Δεκάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί, επειδή προσέκρουσαν με το αυτοκίνητο τους σε παράνομα τοποθετημένη κολόνα, για διαφημιστικούς λόγους. Πρωτοστατούν κυρίως οι γονείς αδικοχαμένων νέων...


Η ουσία του ζητήματος είναι η εξής: Οι διαφημιστικές αφίσες (συνήθως σε λεωφόρους και οδούς ταχείας κυκλοφορίας) είναι φτιαγμένες για να αποσπούν το μάτι του οδηγού - γι αυτό και υπάρχουν διεθνώς κανόνες για το πώς και πού πρέπει να τοποθετούνται. Επιπλέον, η τοποθέτηση στύλων πολύ κοντά στο δρόμο ταχείας κυκλοφορίας (συνήθως και πάνω στη νησίδα με τον παράδρομο) δεν πληροί κανέναν κανόνα ασφαλείας, καθώς με την παραμικρή οδηγική εκτροπή, μπορεί να αποτελέσει σημείο φονικής πρόσκρουσης. Όσο δε περνάει ο καιρός, η αυθαιρεσία οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερης διαμέτρου κολόνες, ώστε να στηρίζεται “στιβαρά” η εκάστοτε αφίσα...

Η δεύτερη παράμετρος έχει να κάνει με τη διαφθορά της τοπικής αυτοδιοίκησης. Δεκάδες καταγγελίες (ακόμα και καταδίκες) για στήσιμο κυκλωμάτων, μέσω δημοτικών εταιρειών, που αποκομίζουν απίστευτο τζίρο, τοποθετώντας παράνομες διαφημιστικές πινακίδες - και κωλυσιεργώντας στη συνέχεια επί χρόνια, ώστε αυτές να μην καθαιρεθούν. Τα λεφτά είναι πάρα πολλά και η αποφυγή της νομιμότητας με διάφορα τεχνάσματα είναι εξοργιστική. Εν ολίγοις, κανείς (ούτε δήμος, ουτε δημοτική εταιρεία, ούτε διαφημιστική εταιρεία, ούτε διαφημιζόμενος) δεν καθίσταται υπεύθυνος για την παρανομία...

Η νέα κυβέρνηση (δεν εξετάζω πώς και με ποιούς χειρισμούς) - προς τιμην της - ανακίνησε το θέμα. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Χάρης Καστανίδης κάλεσε την κύρια υπεύθυνη, την τοπική αυτοδιοίκηση να αναλάβει τις ευθύνες της και να αρχίσει τις διαδικασίες “επαναφοράς στη νομιμότητα”.

Τι απάντησε ο πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ (Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων) Νικήτας Κακλαμάνης, με τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία που τον διακρίνει; Οτι πρέπει το κράτος να δει τις ευθύνες του, το κάλεσε να συζητήσουν - και να αλλάξουν το νομικό πλαίσιο. Κουβέντα αυτκριτικής για τις ευθύνες των τοπικών αρχόντων, που έχουν βουτηχτεί μέχρι το λαιμό στην παρανομία. Α, και βεβαίως “οι Δήμοι χρειάζονται εκατομύρια, για να γίνει η διαδικασία της αποκαθήλωσης των παράνομων πινακίδων”. Τα εκατομύρια που έχουν “ενθυλακωθεί” τόσα χρόνια βεβαίως, έχουν κάνει φτερά - πώς να βοηθήσουν οι δήμοι τη νομιμότητα...

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται τώρα και η Ένωση των Διαφημιστών να κάνει μια καμπάνια (“τζάμπα” την έχει, υπάρχει και κρίση στις δουλειές, άρα υπάρχουν κενά σημεία διαφήμισης) οτι δήθεν “κάποιοι θέλουν να απαγορεύσουν την υπαίθρια διαφήμιση”. Η κουτοπονηριά και η χειραγώγηση στο μεγαλείο της: Ποιός είπε να μην υπάρχει υπαίθρια διαφήμιση; Τήρηση των στοιχειωδών κανόνων ασφαλείας και αισθητική απορρύπανση είναι το ζητούμενο (κάτι που τηρείται βεβαίως σε όλη την "αναφερόμενη Ευρώπη"). Αλλά βεβαίως να μη χαλάσουμε και τις παράνομες δουλίτσες μας, σε δύσκολες εποχές, διότι “θα δημιουργήσουμε 20 χιλιάδες ανέργους”! Σα να ακούω τον ελληναρά φορτηγατζή που έχει παραβιάσει όλους τους κανόνες ασφαλείας στη φόρτωση, έχει ανύπαρκτα λάστιχα και αποτελεί δημόσιο κίνδυνο - αλλά όταν τον συλλάβουν κλαψουρίζει “επαγγελματίας (τρομάρα του...) είμαι, έχω παιδιά, σας παρακαλώ” κλπ...

Αν θέλουμε αυτή η κρίση να οδηγήσει κάπου (σε ένα καλύτερο μέλλον), ακριβώς αυτή είναι η Ελλάδα που πρέπει να εκλείψει, να φύγει: Η Ελλάδα της κουτοπονηριάς, της αποφυγής των ευθυνών, των “παιδικών” επιχειρημάτων που θεωρούν τον συνομιλητή “κουτόφραγκο”. Η Ελλάδα που ανάγει το θράσος και την παραβίαση των κανόνων σε "επιστήμη"...





Η φωτό είναι δανεική από το http://andriotakis.wordpress.com, που ανέδειξε το ζήτημα και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το εξαιρετικό instrumental "Theme For Great Cities" των Βρετανών Simple Minds.

Η Ελλάδα που αντιστέκεται...

“Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πώς δεν αντιδρά κανένας πιά”. Οι δυο χειρουργοί που κάθονται απέναντι μου είναι σχετικά νέοι, χωρίς ίχνος έπαρσης, με εξαιρετικές σπουδές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με εμφανή την επαγγελματική ευσυνειδησία. Είναι ένα κομμάτι αυτού που λέμε “η υγιής Ελλάδα”. Απορούν με το (διοικητικό) χάλι του νοσοκομείου στο οποίο δουλεύουν, ενώ έχει εξαιρετικές υποδομές και δυνατότητες να προσελκύσει ακόμα και “ιατρικό τουρισμό” - δεν έχει όμως νοσηλευτικό προσωπικό, σαπούνι στο μπάνιο ή μαξιλάρια για τους ασθενείς. Απορούν με πολλούς συναδέλφους τους στον ιδιωτικό τομέα, που μπαίνουν στο παιχνιδάκι της φιγούρας και της αλαζονείας του “εμπορίου” - αναγνωρίζουν όμως οτι πολλοί άξιοι επιστήμονες, απογοητευμένοι από την ανεπάρκεια του δημοσίου, ίσως δεν έχουν άλλη διέξοδο. Απορούν με αυτά που βλέπουν ως δημόσια αισθητική στην τηλεόραση. Απορούν με τη διαπλοκή της εξουσίας σε κάθε επίπεδο. Απορούν και εξίστανται..


“Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε” - ακόμα. Άλλη μια από τις φράσεις με τις οποίες έγραψε ιστορία. Σε όλη την άνοδο από το Αντίρριο στα Γιάννενα ακούω Διονύση Σαββόπουλο, με αφορμή μια έκδοση κυριακάτικης εφημερίδας. Σε πολλούς ίσως δεν είναι συμπαθής, ως δύσκολος χαρακτήρας - ίσως γιατί είχε και άτυχες στιγμές, όπως εκείνος ο “ξυρισμένος” δίσκος, επί Μητσοτάκη. Για μένα ήταν πάντα ο κορυφαίος “τρίτος”, μεταξύ των Θεοδωράκη-Χατζιδάκη, ο Έλληνας Lucio Dalla, με ολίγην από Bob Dylan. Ίσως είναι οι παιδικές μνήμες - μεγάλωσα μαζί του. Η ανθολογία έχει μερικές καραμπινάτες “απουσίες”, όπως το “Γεννήθηκα στη Σαλονίκη”, απ’ όπου μάθαμε την Πρωτοψάλτη και η συγκλονιστική “Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη”. Σε αποζημιώνει μια άλλη ιστορική στιγμή, Ζεϊμπέκικο με τη Μπέλου - και πολλοί ακόμη “ανατριχιαστικοί” στίχοι..

“Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια”, δεν πας στα Γιάννενα - το πρώτο λόγω ομίχλης πολλές φορές, άσε που είναι και πανάκριβο. Πας δύσκολα και από απαίσιους και επικίνδυνους δρόμους. Μόλις όμως πατήσεις ένα σύγχρονο κομμάτι αυτοκινητόδρομου, όπως τα λίγα χιλιόμετρα της Ιονίας Οδού που έχουν φτιαχτεί στο Αγρίνιο ή την Εγνατία Οδό, που είναι σχεδόν τελειωμένη, καταλαβαίνεις πόσο πίσω είμαστε - ακόμα. Μόνο η Κορίνθου-Πατρών, κύρια είσοδος της χώρας από τη Δύση, αρκεί. Κι όσο κι αν (ενδεχομένως σωστά) λένε οι οικολόγοι οτι ο προσανατολισμός της χώρας είναι επί δεκαετίες λάθος κι οτι θα έπρεπε να είχαμε αναπτύξει τον σιδηρόδρομο, τόσο δεν μου βγάζει κανείς από το μυαλό οτι αν δεν αποκτήσουν οι τέσσερις κατευθύνσεις (ΠΑΘΕ/Αιγαίου, Αθηνών-Πατρών, Ιονία οδός, Εγνατία οδός) ολοκληρωμένους αυτοκινητοδρόμους, δεν μπορούμε να μιλάμε για ευρωπαϊκή χώρα...

“Τεράστια επαγγελματική επιτυχία - γκραν σουξέ!” Το πώς καταστρέψαμε την αναπτυξιακή μας δυνατότητα επί δεκαετίες, εξηγείται συνοπτικά - ίσως και λίγο “τρομολαγνικά” για το μέλλον μας στο ευρώ - εδώ. Απεμπολήσαμε τις ευκαιρίες να αναπτύξουμε μια στοιχειώδη βιομηχανία (π.χ. μεταποιήσεις οχημάτων), ώστε να βελτιώσουμε το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών. Ίσως τότε να μπορούσε να σταθεί το περιβαλλοντικό μέτρο της απόσυρσης, που τώρα καταργήθηκε λόγω έλλειψης χρημάτων και βούλησης να μην ενισχυθούν κι άλλο οι εισαγωγές. Μάθαμε να αναπτυσσόμαστε στρεβλά, “βολεψιακά”, χωρίς κανόνες - και με δανεικά. Στον τομέα των υπηρεσιών, που θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε τον φυσικό και πολιτιστικό μας πλούτο, προτιμήσαμε την απαίδευτη και αυθαίρετη κακογουστιά και καταστροφή. Γίναμε νεόπλουτοι, δήθεν περήφανοι “παραλήδες” - στην ουσία παράσιτα του ευ ζην. Πήραμε διαζύγιο με τη σοβαρότητα - και μέσα στο “large” μας σταματήσαμε κάθε είδους κατακραυγή, ακόμα και στην πιο γελοία και προσβλητική κατάσταση. Επιτρέψαμε την επαναληπτική διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, αρνηθήκαμε να βάλουμε κανόνες σε οτιδήποτε και την τελευταία πενταετία, ξεφύγαμε πέρα από κάθε όριο - και τώρα το πληρώνουμε.


“Που πας παλληκάρι, ωραίο σα μύθος...” Ή μάλλον, “πού πας Καραμήτρο”...

-- Να εκσυγχρονίσουμε τη χώρα, να μειώσουμε τους δήμους και να γλυτώσουμε από 4 χιλιάδες Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, τους μισθούς και τις επιτροπές τους; Αντιδρούν οι δημαρχαίοι και οι "βουλευταίοι" του ΠΑΣΟΚ (και όχι μόνο), γιατί θα χάσουν τη θεσούλα τους.

-- Να εκσυχρονίσουμε επιτέλους τον πολιτικό βίο και να περιορίσουμε κάπως το μαύρο πολιτικό χρήμα και τη διαφθορά; Να βελτιώσουμε το επίπεδο των βουλευτών, μειώνοντας τους κυρίους “βαφτίσια - γάμοι - χαιρετούρες” και καταργώντας τους “για-να-πάρω-εκατό-χιλιάδες-σταυρούς-δώσε-μου-μπάρμπα-δεκάδες-εκατομύρια”; Όοχι, αντιδρούν στην αλλαγή του εκλογικού νόμου σύσσωμα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ΚΑΙ βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, βεβαίως βεβαίως - διότι ο σταυρός είναι "δύναμη".

-- Να περιορίσουμε τη φοροδιαφυγή, αυξάνοντας τις αποδείξεις - ειδικά από συγκεκριμένες κατηγορίες επαγγελμάτων, που προκλητικά αρνούνται τη συμμετοχή στα φορολογικά βάρη; Απίστευτη επιχειρηματολογία από επαγγελματίες οτι “όλοι τα παίρνουνε κι εγώ πρέπει να ισορροπήσω το μαγαζί μου, γιατί να τους τα δώσω με τέτοιους δρόμους που έχουμε, να τα πάρουν πρώτα από τους νταβατζήδες, δεν θα δουλεύω εγώ για το κράτος, δεν ντρέπονται που θα συμπληρώνει η γριά η μάνα μου λίστα με τις αποδείξεις” - και άλλα φαιδρά.

-- Να αποδώσουμε επιτέλους αξιοπρέπεια και να λύσουμε αυτό το απίστευτο τέλμα με την ιθαγένεια των μεταναστών - έστω να συζητήσουμε πώς; Όχι βέβαια, το έθνος κινδυνεύει..

-- Να απαλλαγούμε από απαράδεκτα φαινόμενα αστυνομικής κτηνωδίας και βασανισμών - και να ξεκαθαρίσουμε οτι η Ελλάδα είναι μια χώρα που σέβεται αρχές και δικαιώματα; Όχι βέβαια, πάντα θα υπάρχουν συνεχώς κάποιοι (νέοι) ένστολοι, που αποδεικνύουν οτι δεν παίρνουν το μήνυμα. Να δω, θα φορούν τα διακριτικά τους, από δω και πέρα ή θα πρέπει να τους καταγγέλουν οι πολίτες;

-- Να θυμηθούμε οτι όλα τα παραπάνω είναι προεκλογικές εξαγγελίες - γνωστές σε όλους;


“Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει...” Μόνο που είναι ανάποδα από αυτό τραγουδούσες, αγαπητέ Νιόνιο. Πέρα από τις όποιες κυβερνητικές παλινωδίες και κακούς ή καθυστερημένους χειρισμούς, επιμένει η Ελλάδα της υστέρησης, του βολέματος, του κοινωνικού κυνισμού - δεκαετίες τώρα. Και δεν είναι τόσο εξιδανικευμένα, αυτά που τραγουδούσες, για τον Ελληνισμό, τις κοινότητες του και τα γλέντια του - τα σύμβολα του (αν και είπες και τα σύκα-σύκα, σ’ εκείνο το αντιαισθητικό “Κωλοέλληνες”, στο “χειρότερο του Ελληνισμού κομμάτι, στην Ελλάδα ζεις”): Κακομαθημένοι είμαστε, για να το πω κομψά. Και για τα τελευταία παραδείγματα, θα δανειστώ τα λόγια ενός παλιού, αλλά πάντοτε - κατά την ταπεινή μου άποψη εύστοχου - του Ριχάρδου Σωμερίτη:

Το ερώτημα είναι νόμιμο: συνήθως αυτές οι πρακτικές δεν είναι «μεμονωμένες». Συνήθως, επίσης, τις «καλύπτουν» κάποιοι γαλονάτοι. Και κάποιοι «ελληναράδες». Και ανάμεσά τους μερικοί που πολύ θα ήθελαν να λιντσάρουν τη Ρεπούση, τη Δραγώνα και κάθε κατά την άποψή τους «ανθέλληνα»: όλα αυτά «πάνε πακέτο».




Το post συνοδεύεται από το πιο διαχρονικό χαριτωμένο blues που έγραψε ποτέ ο Σαββόπουλος - από τον Μπάλλο.

Tο ωραιότερο εξώφυλλο που είχε ποτέ ο Σαββόπουλος (δια χειρός Αλέξη Ακριθάκη) είναι από το http://p.playme.com, ενώ η φωτογραφία του Λάκη Παπαστάθη να κινηματογραφεί τον Σαββόπουλο από το www.mousikaproastia.blogspot.com.