Πορείες...

Τη Δευτέρα απήργησα, παρότι το θεωρώ ατελέσφορο και η οικονομική μου κατάσταση δεν μου επιτρέπει να χάνω ούτε μια μέρα αμοιβής. Στη δουλειά, εκεί που υπογράφουμε για την καθημερινή μας παρουσία, βρήκα φαρδιά-πλατιά γραμμένο, δίπλα από το όνομα μερικών “επαναστατών”, που κατεβαίνουν με φανατισμό στις πορείες: “Κανονική άδεια”. Απεργία, τζάμπα μαγκιά, χωρίς καμία επίπτωση...

Βλέπω στην ειδησεογραφία όσα έγιναν στην Ισπανία. Μου λένε οτι πολλοί πανηγυρίζουν για την επιβάρυνση των ασφαλιστικών εισφορών που πήρε πίσω η πορτογαλική κυβέρνηση και για τις συγκεντρώσεις στην Ισπανία. Μόνο που η Λισαβώνα ψάχνει για ισοδύναμα, τίποτα δεν αποσύρεται χωρίς να αντικατασταθεί από ένα άλλο επώδυνο μέτρο. Και στην Ισπανία, δίνεται η ίδια μάχη των εντυπώσεων. Αν η πλειοψηφία του ισπανικού λαού αντιτίθεται στους χειρισμούς του Ισπανού Σαμαρά, τότε ποιοί τον ψήφισαν;

Πίσω στη δουλειά, “τσακώνομαι” με φίλους. Τι μου λένε θέλεις, να κατεβάσουμε τα βρακιά, έτσι - και να παραδοθούμε αμαχητί; Και πώς, δεν άλλαξαν τα πράγματα όταν κατέβηκαν ένα εκατομμύριο άνθρωποι στο δρόμο; Για πέστε μου πώς ακριβώς άλλαξαν στην Ελλάδα, να καταλάβω κι εγώ. Έπεσε ίσως μια κυβέρνηση, κυρίως από τις ακρότητες, που έδωσαν την αίσθηση της απώλειας του ελέγχου, σε συνδυασμό με τις κοινοβουλευτικές ακροβασίες. Και τη διαδέχτηκαν δύο άλλες, ίδιες ή χειρότερες. Όπως και στην κυβέρνηση Παπανδρέου, με ελάχιστους σοβαρούς και μεταρρυθμιστές - και πάρα πολλούς δημαγωγούς και λαϊκιστές, παλαιάς κοπής. Με μια βουλή, όλο και χειρότερη στη σύνθεση της.

Και τι ακριβώς κέρδισε η Ελλάδα, που παίζει διαρκώς άμυνα, με το να προσπαθεί συνεχώς να αποφύγει αυτά που πρέπει να κάνει; Και τι ακριβώς κερδίζει η κοινωνία, αν κατέβουν στο δρόμο εκατό χιλιάδες ή ένα εκατομμύριο κόσμος, εκτός από το να χάνουμε χρήμα όλοι μαζί; Μήπως “φοβήθηκαν οι γερμανοί τραπεζίτες” και άλλαξε η αντιμετώπιση τους ή μειώθηκαν οι απαιτήσεις της τρόϊκας; Πώς τόσοι άνθρωποι βαυκαλίζονται οτι “κάτι κάνουν”, όταν κατεβαίνουν στο δρόμο; Και καλά οι άνεργοι. Οι υπόλοιποι; Ίσως αν δεν είχαμε κάνει τόση (συνδικαλιστική) κατάχρηση, την εποχή των “παχέων αγελάδων”, τώρα να είχε περισσότερο νόημα...

Αντιλαμβάνομαι το (αναφαίρετο) δικαίωμα για διαμαρτυρία και την ανάγκη να εκτονωθεί το αίσθημα δυσαρέσκειας, που μας καταλαμβάνει όλους. Αρνούμαι όμως να συνταχθώ με πολλούς από αυτούς που κατεβαίνουν στο δρόμο, λόγω συνδικαλιστικής υποκρισίας, ιδεολογικής άπωσης ή καφενειακής ανάλυσης των πραγμάτων. Αρνούμαι να συνταχθώ με φέρετρα και κρεμάλες. Και κυρίως, αρνούμαι να προσφέρω το πεδίο για να δράσουν διάφοροι χουλιγκάνοι, που καπηλεύονται ότι μπορούν ή φασιστοειδή (με στολή ή όχι), που τρίβουν τα χέρια τους.

Στην Ισπανία, τα επεισόδια και η απειλή της Καταλωνίας να αποσχισθεί (οι πάσης φύσεως αυτονομιστές έχουν πάρει διαζύγιο με τη σοβαρότητα, εδώ και πολλές δεκαετίες ενωμένης Ευρώπης), προκάλεσε άνοδο των σπρεντ και καταβύθιση των αγορών. Αντιπαθές, αλλά φυσικό, με δεδομένο το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Να αφιερώσουμε τις επόμενες δεκαετίες να το αλλάξουμε, αλλά αυτό δεν θα γίνει κατεβαίνοντας στους δρόμους. Θα γίνει ψηφίζοντας άλλου είδους και ιδεολογικού προσανατολισμού ηγεσίες, σε όλο το φάσμα της ευρωπαϊκής (και παγκόσμιας) εξουσίας.

Δεν ξέρω τι χρειάζεται η Ισπανία για να ορθοποδήσει, νομίζω όμως οτι βλέπω πια πολύ καθαρά τι πρέπει να κάνει η (αναμφίβολα “ειδική περίπτωση”) Ελλάδα, για να βγει από την κρίση: Πρώτο, να εξυγιάνει τον δημόσιο βίο και τον δημόσιο τομέα, μηδενίζοντας τη σπατάλη και αυξάνοντας την ποιότητα του, με κατάργηση άχρηστων τομέων και δραματική βελτίωση των απαραίτητων. Είναι δυνατό να έχουμε μόλις 35 ειδικούς ελεγκτές σε όλο το ΣΔΟΕ, όταν η χώρα χρειάζεται επειγόντως πολύ δουλειά στην καταπολέμηση της διαφθοράς και την απονομή της δικαιοσύνης; Και δεύτερο, να βελτιώσουμε δραματικά τις εξαγωγές μας, που σημαίνει νέα προϊόντα και υπηρεσίες, βελτίωση των παλιών - και κάθε δυνατή βοήθεια στην υγιή επιχειρηματικότητα (κάτι που εξαρτάται από το πρώτο). Να ισοσκελίσουμε δηλαδή έξοδα και έσοδα - και τα τελευταία δεν θα αυξηθούν ποτέ από την εσωτερική αγορά, που στενάζει από την κατακόρυφη πτώση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών, ούτε από ευχολόγια για σύλληψη της φοροδιαφυγής, παρά μόνο φέρνοντας (φρέσκο) χρήμα απ’ έξω. Ας βγούμε από το φαύλο κύκλο του ελλείμματος, τουλάχιστον, ώστε να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε με το χρέος.

Αυτά όμως, δεν τα σαμποτάρει μόνο το πολιτικό σύστημα, που παίζει τρία χρόνια τώρα, κατενάτσιο. Τα σαμποτάρει και η κοινωνία (ή έστω μέρος της), που δεν θέλει να ανοίξουν τα επαγγέλματα, δεν θέλει να χαθούν προνόμια, δεν επιθυμεί να μειωθούν οι μισθοί σε καλομαθημένες υπολειτουργίες, δεν θέλει να ξεβολευτεί, δεν θέλει να διορθωθούν στρεβλώσεις, δεν θέλει αξιολόγηση, δεν θέλει να σταματήσουν οι πλαστές υπερωρίες, δεν θέλει να αλλάξουν τα πανεπιστήμια, δεν θέλει να ψηφίσει κάτι λιγότερο λαϊκίστικο και υποκριτικό από το “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν”. Και σκέφτεται με όρους “να κατέβω στην πορεία, να δείξω την αντίδραση μου, να σταματήσουν τα μέτρα - φτάνει πια”. Εμ, δεν θα σταματήσουν ποτέ τα μέτρα, με τον τρόπο που χειριζόμαστε την κατάσταση.

Σε αυτό το κομμάτι της κοινωνίας “υπακούει” και η πολιτική τάξη. Αν είχαν γίνει τα μισά από αυτά που πρέπει να κάνουμε, δεν θα υπήρχαν τώρα (τέτοια τουλάχιστον) μέτρα. Δεν θα χρειαζόταν να εφαρμοστούν οι άδικες οριζόντιες περικοπές, στη λογική “κάλλιο πέντε και στο χέρι”. Δεν θα είχαμε βυθιστεί στην ύφεση, που φέρνει μεγαλύτερη ανεργία και ακόμα μεγαλύτερες περικοπές. Ούτε θα είχαμε χάσει τόσο χρήμα, που έφυγε στο εξωτερικό, αντί να χρηματοδοτήσει ανάπτυξη και επενδύσεις σε νέες δουλειές, πιο εξωστρεφείς, που θα έφερναν ένα “άλλο” ισοζύγιο πληρωμών. Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε οτι μπορούμε να έχουμε ποιοτικό τουρισμό, ποιοτικές εξαγωγές ειδικών αγροτικών προϊόντων, ποιοτικές υπηρεσίες όπως π.χ. το software, που δεν χρειάζονται υποδομές βαριάς βιομηχανίας;

Προφανώς, όλα αυτά χρειάζονται χρόνο για να λειτουργήσουν. Πιο πολύ χρόνο όμως φαίνεται οτι χρειάζεται η νοοτροπία των ανθρώπων, για να αλλάξει. Μπορεί ο καθένας από εμάς να μην μπορεί μόνος του να βελτιώσει την απονομή της δικαιοσύνης, να προκαλέσει νέες επενδύσεις ή να “νοικοκυρέψει” το δημόσιο. Μπορεί όμως να συμβάλει, από την ψήφο μέχρι τις καθημερινές επιλογές και συναλλαγές, ώστε το τοπίο να μεταβληθεί - και να “εξοστρακίσει” αυτά που δεν θέλουμε. Η δύναμη των πολλών είναι τρομακτική. Όχι όταν ξοδεύεται όμως στο δρόμο, στην αντίδραση. Αλλά όταν διοχετεύεται στο θετικό και στον κόπο, στην προσπάθεια να βελτιωθούν τα πράγματα. Αλλιώς, θερίζουμε απλώς ότι σπείραμε.


Υ.Γ. 1 Από ένα χθεσινό tweet του Στέφανου Λίβου (@stefivos): Βλέπεις πορείες στην Ελλάδα: κατάρες, γραφικότητες, μιζέρια. Βλέπεις πορείες στον υπόλοιπο κόσμο: χρώματα, έξυπνα πανό, σκετς, χαμόγελα...

Υ.Γ. 2 Εννοείται οτι όσα γράφω δεν έχουν καμία σχέση με την πορεία των ατόμων με αναπηρία και την αντιμετώπιση τους από τα ΜΑΤ.

H φωτό από τη χθεσινή πορεία είναι από το www.left.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Dream Baby Dream" της Σουηδής Νeneh Cherry.

Η (αυτο)κινητή αμετροέπεια

Τον τελευταίο καιρό κάνω μια μικρή, προσωπική, έρευνα για να αναβαθμίσω την κινητή μου τηλεπικοινωνία, προσπαθώντας ταυτοχρόνως να εξοικονομήσω και χρήματα.


Ο ανταγωνισμός μεταξύ των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας (που εκδηλώνεται και με τη μορφή τηλεφωνημάτων στο κινητό από άλλη εταιρεία “για ενημέρωση”, πρακτική παράνομη και αθέμιτη, γιατί πρόκειται για επιθετικό μάρκετινγκ, που πρέπει να αρνούμαστε όλοι) είναι έκδηλος. Το ίδιο και η - εμφανής - προσπάθεια των εταιρειών να προσφέρουν “απεριόριστα” τηλεφωνήματα και μηνύματα, με σκοπό να εξασφαλίσουν τουλάχιστον ένα ικανοποιητικό πάγιο το μήνα, από κάθε πελάτη. Ρύθμιση που είναι συμφέρουσα για τον καταναλωτή, αν έχει πραγματική ανάγκη να τηλεφωνεί εν κινήσει πολλές ώρες το μήνα, κάτι που ισχύει για συγκεκριμένες επαγγελματικές κατηγορίες - και σε κάθε περίπτωση μόνο για πολύ σοβαρούς λόγους επαγγελματικούς, οικογενειακούς ή λόγους υγείας.

Αυτό που με εντυπωσιάζει, τώρα που συχνάζω πιο πολύ στα σχετικά καταστήματα (και από το κοινωνικό περιβάλλον βεβαίως), είναι οτι εξακολουθώ να ακούω γύρω μου για λογαριασμούς εκατοντάδων ευρώ, που προφανώς είναι αποτέλεσμα υπερβολής και ταυτόχρονα αμέλειας να εκσυγχρονίσεις το τηλεπικοινωνιακό πρόγραμμα σου, καθώς με 55 ευρώ πάγιο παίρνεις πλέον κάτι του τύπου “1500 λεπτά το μήνα δωρεάν”, που ισούται με κάτι λιγότερο από 13 ώρες ομιλίας!

Επίσης, εξακολουθώ να εντυπωσιάζομαι καθημερινά με το πόσα νέα παιδιά (με τι εισόδημα άραγε;) έχουν πανάκριβο i-phone ή άλλα smartphones, που μπορεί να στοιχίζουν πολλά κατοστάρικα. Οι εταιρείες βέβαια προσπαθούν να χρηματοδοτήσουν με κάθε τρόπο την αγορά αυτών των συσκευών, αλλά το κάνουν ικανοποιητικά μόνο με αντάλλαγμα προγράμματα με υψηλό πάγιο - κάτι που σημαίνει οτι σου παίρνουν πίσω τα λεφτά που σου “δανείζουν”, μήνα με το μήνα.

Νομίζω οτι δεν υπάρχει άλλος τομέας, στον οποίον εκδηλώθηκε τόσο πολύ ο μεταπολιτευτικός μας νεοπλουτισμός, όσο αυτός της υψηλής τεχνολογίας. Και δεν αναφέρομαι φυσικά στην εξάπλωση του (φορητού) υπολογιστή και του ίντερνετ, γιατί είναι αυτονόητα απαραίτητη (και καθυστερημένη) εξέλιξη για τη χώρα, το να μπει στη ζωή όλων το ίντερνετ.

Αλλά το να έχεις ακόμα και δύο κινητά, το να καταναλώνεις απίστευτες ώρες (βλαπτικές ούτως ή άλλως για τον εγκέφαλο και επικίνδυνες όταν οδηγείς), μιλώντας στο τηλέφωνο, άνευ λόγου και αιτίας - και κυρίως να ξοδεύεις σημαντικά ποσά σε λογαριασμούς, όταν δεν έχεις να χρηματοδοτήσεις άλλες ανάγκες, είναι δείγμα της αμετροέπειας που μας διέκρινε και μας διακρίνει, ως κοινωνία. Ειδικά όταν είναι εμφανείς η ελαφρότητα και ο μιμητισμός, με τον οποίον υιοθετούνται αυτές οι συνήθειες - λες και (με την εξαίρεση των πολύ νέων), γεννηθήκαμε με ένα κινητό στην κούνια ή λες και η ζωή μας δεν ήταν βιώσιμη πριν από 20 χρόνια, χωρίς την ευκολία (αλλά και την αγχώδη παρακολούθηση και εξάρτηση) της κινητής τηλεφωνίας. Δεν είναι "ελευθερία" ή "μαγκιά" το να είσαι μονίμως με το κινητό στο χέρι - το αντίθετο.

Μόνο με τη λαγνεία του ιδιωτικού αυτοκινήτου μπορεί να παραλληλιστεί η εξάρτηση μας από το κινητό. Κι εκεί βεβαίως υπάρχει ο περιορισμός της σπατάλης, λόγω ακρίβειας καυσίμων και τελών. Τουλάχιστον (μερικά από τα καλά της κρίσης), έχει περιοριστεί κάπως η μέχρι μανίας “βόλτα με το ΙΧ”, στο κέντρο της πόλης για ψώνια ή μέχρι το περίπτερο. Αλλά η αντικοινωνική συμπεριφορά μας συνεχίζεται και εκεί, καθώς πολλοί - παρότι αδυνατούν να αντιμετωπίσουν το κόστος χρήσης του - εξακολουθούν να το χρησιμοποιούν, έστω και ανασφάλιστο. Όταν όμως έρθουν αντιμέτωποι με το ατύχημα που προκάλεσαν, κάποιοι από αυτούς θα καταστραφούν οικονομικά. Και κάποιοι, ελπίζω πολύ λίγοι, θα εγκαταλείψουν και το θύμα τους στην άσφαλτο, γιατί το κόστος της ανάληψης της ευθύνης τους, θα είναι δυσβάστακτο.

Έχουμε μάθει να θεωρούμε δεδομένα τα καταναλωτικά αγαθά, ανεξαρτήτως του εισοδήματος που έχουμε - και τώρα που η κρίση θερίζει τις αμοιβές των περισσοτέρων, οι παθογένειες βγαίνουν βίαια στην επιφάνεια. Στις εποχές των “παχέων αγελάδων”, ακόμα και εργαζόμενοι με χαμηλό μισθό (ή και προστατευόμενα μέλη με ανύπαρκτο εισόδημα) θεωρούσαν αυτονόητο οτι “δικαιούνται” δική τους αυτόνομη μετακίνηση - και μια ακριβή τηλεπικοινωνιακή παροχή. Κι ας σήμαινε η κατοχή ενός αυτοκινήτου πρόσθετα έξοδα όπως τέλη, ασφάλιση, συντήρηση, πάρκινγκ - εκτός αν ήσουν ανεύθυνος και τζαμπατζής, πάρκαρες όπου νάναι, δεν συντηρούσες το αυτοκίνητο και δεν το ασφάλιζες. Κι ας σήμαινε η κατοχή ενός ακριβού κινητού (διαρκώς ανανεούμενου για να μην είναι “ντεμοντέ”) με συμβόλαιο, πολλά κατοστάρικα ή χιλιάρικα το χρόνο...

Τώρα λοιπόν, θα έπρεπε, με την κρίση να κορυφώνεται αυτό το χειμώνα, να έχουμε ήδη “μαζευτεί”. Κάνω μια δουλειά, που υποτίθεται οτι έχει ανάγκη (περισσότερο από το μέσο όρο) τις κινητές και τις αυτοκίνητες διευκολύνσεις. Τις έχω περιορίσει στο ελάχιστο. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, το μετρό είναι μια χαρά και το κινητό μου χτυπάει όσο το δυνατόν πιο σπάνια - και τα δύο από πεποίθηση. Αν έχουμε αντιληφθεί τι συμβαίνει γύρω μας, ας το κάνουμε όλοι πράξη ζωής.











H περίφημη φωτό που έβγαλε με το κινητό της η αγαπημένη Scarlet Johansson και για την οποία έκανε πολύ ακομπλεξάριστες δηλώσεις είναι από το www.philly.barstoolsports.com και η φωτό της Nina Simone από το www.blogs.indiewire.com.

Το post συνοδεύεται από το "My Baby Just Cares For Me", του οποίου τους στίχους "εκσυγχρόνισε" η Malia, στη συναυλία της στο Gazarte, βάζοντας στη θέση της Liz Taylor, το όνομα της Scarlet Johansson.

Η χειρότερη παρενέργεια της κρίσης

Η χειρότερη παρενέργεια της κρίσης, που έχω ακούσει, είναι η εξής: Όλο και περισσότεροι αφήνουν τα Ι.Χ. τους ανασφάλιστα (φαίνεται οτι έχουν διπλασιαστεί από 700 χιλιάδες σε ενάμιση εκατομμύριο), με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα περιστατικά εγκατάλειψης θυμάτων τροχαίου ατυχήματος, καθώς κάποιοι οδηγοί πανικοβάλλονται ή αδιαφορούν ακόμα περισσότερο, χωρίς την οικονομική κάλυψη της ασφάλειας. Αν λοιπόν η κρίση μας κάνει να χάνουμε την ανθρωπιά μας και αυξάνει την εγκληματική ανευθυνότητα, τότε καλό είναι να αφήνουμε το αυτοκίνητο μας (που δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης) παρκαρισμένο, όταν δεν μπορούμε να το συντηρήσουμε. Γιατί η οδήγηση δεν είναι παίξε-γέλασε και η ζωή των άλλων δεν είναι "αμελητέα ποσότητα". Παρά τη μείωση των τροχαίων, κάθε μέρα 6 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους (κατά μέσο όρο) στην Ελλάδα, δηλαδή περίπου δύο χιλιάδες άνθρωποι τον χρόνο.


Τις ανατριχιαστικές αυτές διαπιστώσεις, θα εκθέσουν μεταξύ άλλων, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Μνήμης για τα Θύματα των Τροχαίων Ατυχημάτων, ο Πανελλαδικός Σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα (SOSTE), σε συνέντευξη τυπου, στις 6μμ του Σαββάτου 19.11.11, στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ και σε ανοιχτή εκδήλωση στις 11πμ της Κυριακής 20.11.11 στην Πλατεία Συντάγματος, στην Αθήνα. Για τις εκδηλώσεις σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, μπορείτε να δείτε στο μπλογκ τους, εδώ.

H αφίσα και το banner είναι από το www.soste.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από το "Pray for Help" της Γαλλίδας Imany.

Σαν σήμερα, 39 χρόνια πριν...

Αρ. Πρωτοκόλλου 617785 18 Νοε. 1972 (Δ. Σχέσεις)


Εν Ξηροκάμπιον τη 12.11.72

Να με συνχορίται για το θάρος μου και την ανορθογραφία μου. Δεν ξέρω πώς να αποτανθό και πός να ζητήσο κάτι οπού επιθυμό. Ήμε μητέρα 7 εφτά παιδιών. Το μεγαλήτερο μου 29 χρονών και το μικρότερο μου 8. Ήμαστε φτωχή οικογένεια. Η περιουσία μας είνε ένα μισοτελειομένο σπίτη και ένα κτιματάκι με 35 ελαιόδενδρα. Αποφάσισα κατόπιν συνενοήσεως του συζύγου μου να πάρομε ένα παιδάκι από το Βιετνάμ, όπου μένουνε ορφανά από τους σκληρούς πολέμους και πεθένουνε από την ποίνα. Σας θερμοπαρακαλό φροντίσεται να μου απαντίσεται με ένα σας γράμα ή με την πρωινή σας ανακίνοση. Να μου γνωστοποιήσεται εάν είνε δυνατόν να εκπλιροθή ή επιθυμία μας. Ας πώ οτι έχω 8 παιδιά. Επείσις θέλω να είνε αγοράκι και μικρό 2-3 χρονών. Ας είνε και μικρότερο τα ψύχουλα να μάση από το τραπέζι θα ζήση ότι ανήκη στα φτωχά μου πεδιά θα ανοίκη και σε αυτο. Θα το ιδιοθετήσο. Θα το κάνο πεδί μου. Σας παρακαλώ φροντίσεται θα περιμένο με αγωνία την απάντισή σας. Θα νιόσο μεγάλη ανακούφιση να σωθή έστω και μιά ψυχούλα μέσα από της φλόγες του πολέμου.

Με εκτίμιση και σεβασμό

Η σίστασί μου

Σοφία Χρ. Κονίδη

Ξηροκάμπιον Σπάρτης
Ν. Λακωνίας


Υ.Γ. Ότι απέτιση πλιρομής έχετε, να μου το γράψεται αμέσως θα σας τα στίλο.










Το γράμμα αυτό βρέθηκε στο αρχείο μιας φίλης (άγνωστο προς ποιά υπηρεσία απευθύνεται και από ποιά πρωτοκολλήθηκε), ικανό να μας βάλει σε σκέψεις για το πώς ήταν ο κόσμος και η Ελλάδα πριν από μόλις 4 δεκαετίες - και για την ανθρωπιά που αποπνέει. Είναι αυθεντικό (δεν είναι του Μποστ), διατήρησα αναλλοίωτη την ορθογραφία, προσθέτοντας μόνο μερικά κεφαλαία γράμματα και αφαιρώντας κάποια σημεία στίξης.

Η φωτό του μεγάλου Sidney Bechet από το www.drlarryross.com

Το post συνοδεύεται από το "Si Tu Vois Ma Mere" ("Αν δεις τη μητέρα μου"), που ήρθε πρόσφατα και πάλι στην επικαιρότητα, από το soundtrack της τανίας του Woody Allen "Midnight In Paris", από τον Αμερικανό Sidney Bechet.

Το κατενάτσιο της καταστροφής...

Σκηνή 1η: Ο Μ. είναι απόφοιτος γυμνασίου, καταμετρητής στη ΔΕΗ. Έχει μη ελεγχόμενο ωράριο, αλλά είναι γενικά συνεπής στη δουλειά του. Επί της ουσίας, δεν δουλεύει πάνω από 3-4 ώρες την ημέρα. Ομολογεί στη φίλη του τη Ν. που είναι αρχισυντάκτρια, με πανεπιστημιακή εκπαίδευση και σχεδόν 30 χρόνια στη δουλειά, οτι ντρέπεται που αυτός αμείβεται με 2500 καθαρά - και αυτή με το ζόρι 1700. Ξαφνικά συνειδητοποιεί οτι αυτό που θεωρούσε κατάκτηση και “μαγκιά”, απότοκο ενός απαράδεκτου και βλαπτικού συνδικαλισμού, ίσως είναι μια από τις αιτίες που φτάσαμε, εδώ που φτάσαμε.

Σκηνή 2η: Στο μετρό, την ημέρα της Πρωτομαγιάς, μετά τη συγκέντρωση που έμοιαζε σαν ψιχαλισμένο πεζοδρόμιο. Ίσως γιατί είναι πρόσφατες οι αποκαλύψεις με τη ΓΕΝΟΠ, ίσως γιατί ο κόσμος γυρνάει συνολικά την πλάτη σε αυτόν τον συνδικαλισμό. Η παρέα των τριών οικτίρει τους εργαζόμενους που δεν κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις, “ζώα, είναι ζώα”, μια χαρακτηριστική αποστροφή. Σχολιάζουν την επικαιρότητα και με πολλά τς, τς, τς καταλήγουν: “Σκέψου να μην είχαμε και κομμουνιστικό κόμμα - φαντάσου τι γίνεται στις άλλες χώρες”...

Σκηνή 3η: Στο πλοίο από την Ιταλία. Εύσωμος φορτηγατζής από το βορρά βρίζει την κυβέρνηση, κάποια στιγμή πετάει κάτω το κουτί με τα τσιγάρα του “Χρυσή αυγή θα ψηφίσω, η μόνη λύση”. Λίγο μετά ηρεμεί - και αρχίζει και παραθέτει πώς κατά λάθος πήρε τέσσερα πλαστά τιμολόγια, μιλάει για το όργιο των παρανομιών που βρίσκεται στο αμπάρι του πλοίου, για το πώς δεν επιθυμεί “να κάνει συνέταιρο την εφορία”...



Όλες οι αποχρώσεις της σύγχυσης, βρίσκουν τη θέση τους σε μια νέα εικόνα της ζωής μας. Από τον ακροατή, που αφού άκουσε το σχόλιο μου για τις δημοσιογραφικές εκλογές (όπου απογοητευτικά λίγα άλλαξαν, δυστυχώς), με προέτρεψε να μην ψηφίσω “το ψηφοδέλτιο που έχει όλους τους δημοσιογράφους της φιλοκυβερνητικής Καθημερινής” (μόνο μια υπάρχει, όπως μπορείτε να δείτε), εως την συνδικαλίστρια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, που βλέπει με τρόμο να γκρεμίζεται η “ιερότητα” του συνδικαλισμού, όπως τον είχε μάθει, στη μετά Φωτόπουλο εποχή.

Οι “Αγανακτίστας” (η αρχική χρήση της κατάληξης δεν πιστώνεται στους Ατενίστας, αλλά στους Ονεδδίστας του old-boy), βάζουν και αυτοί το χεράκι τους: Είναι μια πρόοδος; Ναι. Θα οδηγήσει κάπου; Ενδεχομένως όχι. Πρέπει να κρίνουμε από τόσο νωρίς; Όχι.

Αν “η πλατεία ήταν γεμάτη, με αυτό το νόημα που έχει κάτι”, είναι γιατί αισθητικά έχει κατακτηθεί μια νίκη, απέναντι στον
χρεωκοπημένο τρόπο πολιτικο-συνδικαλιστικής έκφρασης, που αναπτύχθηκε τα τελευταία 35 χρόνια. Απέναντι στην ξύλινη γλώσσα, αισθητική του πανό, του βαριεστημένου συνθήματος και του απωθητικού “κάτω τα ξερά σας, ο ιμπεριαλισμός κλπ. κλπ.”

Όχι όμως μόνο αισθητικά, αλλά και πολιτικά. Το ακηδεμόνευτο, το αυθόρμητο, το απλό και σύγχρονο και ανθρώπινο (που άρχισε με τις συγκεντρώσεις με τα μαύρα, για τις φωτιές της Πάρνηθας), η χρήση των μέσω κοινωνικής δικτύωσης είναι ενθαρρυντικά. Η επαναφορά της πραγματικά ειρηνικής διαδήλωσης, ως μέσου διαμαρτυρίας όταν πραγματικά αξίζει (κι όχι δυόμιση φορές την ημέρα κατά μέσο όρο, έστω και από 50 άτομα), που δεν επιτρέπει την κουκούλα, την τυφλή σύγκρουση και το άθλιο κρυφτό με τα ΜΑΤ, η έμπρακτη καταδίκη της βίας, η απουσία φανατισμού, τα χρώματα, οι εφευρετικές κατσαρόλες, οι μουσικοί είναι πολύ θετικό βήμα - ειδικά για μια χώρα που εξέθρεψε και μετά ανεχόταν επί δεκατίες την τριτοκοσμική “στράτευση” μιας άλλης εποχής.

Οι αφέλειες* για άμεση δημοκρατία (αλήθεια, πόσοι θα μιλήσουν στη συνέλευση όταν “γίνουμε ακόμα περισσότεροι”, όταν τώρα θέλει ώρες;), τα εμπρηστικοχαβαλεδιάρικα συνθήματα της τρομοκράτησης “έρχονται κρεμάλες”, “να καεί το μπουρδέλο η Βουλή” και ότι στοχοποιεί “τους 300”, οι μούτζες οι ελληνικές σημαίες, η καταδίκη του μνημονίου γενικώς και αορίστως (χωρίς απάντηση για το ποιός θα μας δανείζει, μόλις τελειώσουν τα λεφτά σε κανένα μήνα), η καφενειακή αντιμετώπιση των λύσεων, η δυσκολία ομογενοποίησης στόχων και η “αφύπνιση” από ένα σύνθημα που δεν υπήρξε ποτέ , η απόπειρα "προσεταιρισμού" των κινητοποιήσεων από Πελεγρίνη/Θεοδωράκη και άλλους καθηγητές είναι όλα αρνητικά σημάδια. Αλλά ελπίζει κανείς, όχι καθοριστικά.


Αν λοιπόν, η μαζική προσέλευση στις πλατείες έχει να προσφέρει κάτι, αυτό είναι κυρίως στη μαζική αφύπνιση, στο οτι πρέπει το κάθε γρανάζι μιας οργανωμένης πολιτείας να ξανακάνει όσο το δυνατόν καλύτερα τη δουλειά του. Όχι με καταδίκη και καταβαράθρωση των θεσμών - ακόμα και των πιο χρεωκοπημένων. Αλλά με πλήρη αναβάπτιση τους.

Κάτι που ως συνολική εικόνα, αυτή η χώρα, αρνείται να κάνει - από την κορυφή ως τα νύχια. Από τον παλαιοκομματικό υπουργό ή βουλευτή που κωλυσιεργεί και αρνείται, ως τον συνδικαλιστή και τον εκπρόσωπο συντεχνίας που εκλιπαρεί να μη χαθεί η ΔΕΚΟ του ή τα προνόμια του - και από τον προϊστάμενο στη δημόσια διοίκηση, ως τον μικροεπιτήδειο/τηδευματία, που θέλει να παρακάμψει την ουρά με το Χιουντάι ή τη Μερσεντέ του.

Μια ολόκληρη χώρα παίζει κατενάτσιο (σαν τη Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ, μου είπαν κάτι φίλοι - μόνο που εκεί ήταν αταίριαστο στην ψυχολογία τους, αντίθετα με μας). Αρνείται να δει οτι πέρα από την κρίση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και την ευρωπαϊκή μυωπική κατρακύλα, η Ελλάδα οφείλει να σκύψει στις αδυναμίες που την κατέστησαν σχεδόν μια διεφθαρμένη μπανανία μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μια ιδιότυπη χώρα της Αφρικής που κατοικείται από μια ιδιότυπη κοινωνία ικανών παραιτημένων. Και να πείσει οτι θα αλλάξει ρότα...

Η αλήθεια είναι οτι είναι είναι νωρίς, μέσα σε ένα χρόνο, να δει κανείς τις αγκυλώσεις δεκαετιών να εξαφανίζονται. Ίσως, πολύ σοφά, η ζωή προβλέπει ένα σοκ, για να μπορέσουν να επέλθουν οι αλλαγές. Αλλά πόσο ακόμα πιο βαθειά πρέπει να μπει το μαχαίρι στο λαιμό, για να κινητοποιηθούμε; Όχι στις πλατείες (μόνο), αλλά στην καθημερινότητα στην πράξη, στη δουλειά, στο δήμο, στη δημόσια διοίκηση, παντού.

Πολλοί πιστεύουν οτι αυτά που πρέπει να γίνουν, θα γίνουν γιατί υπάρχει η τρόικα - κι ο εξαναγκασμός. Άλλοι πάλι, οτι αν δεν το θελήσουμε πραγματικά, δεν θα γίνουν ποτέ. Θα επιβληθεί (σύντομα) η επανάσταση των σιωπηλών; Γιατί τα λεφτά τελειώνουν...

*Διορθώνω, με την έκφραση μου αυτή εννοώ τις λαϊκές συνελεύσεις, με τις οποίες δεν είμαι αντίθετος, αλλά δεν μπορούν να οδηγήσουν στη διακυβέρνηση μιας χώρας - στο ορατό μέλλον τουλάχιστον. Αντιθέτως, είμαι αναφανδόν υπέρ των τακτικών δημοψηφισμάτων, για μείζονα και ελάσσονα ζητήματα, όπως το έχω δει να γίνεται εδώ και δεκαετίες στις Ηνωμένες Πολιτείες - και θεωρώ οτι είναι απολύτως επιθυμητή έκφραση "άμεσης δημοκρατίας"...









H φωτό είναι από το www.flickr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "The Bottle" του Αμερικανού Gil Scott-Heron, που είχε γράψει το περίφημο The Revolution Will Not Be Televised και πέθανε το Σάββατο.

Έγκαιρη προσέλευση...

“Η προσπάθεια της κυβέρνησης και του ελληνικού λαού είναι μεγάλη”, είπε σήμερα ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Διαφωνώ. Κι αν είναι μεγάλη, είναι σε επίπεδο αντιμετώπισης της οικονομικής στενότητας που έχει επιβληθεί. Αμυντικά - και πάντως όχι σε επίπεδο καταπολέμησης των αιτίων που οδήγησαν στο χρέος και στην κρίση.


Μπορεί να αφορά ένα μέρος της κοινωνίας μας, το ρεπορτάζ όμως από τις Βρυξέλλες, για τις διαπιστώσεις της τρόικας, είναι απολύτως απογοητευτικό: Οι εφοριακοί, οι τελωνειακοί και οι πλειονότητα (;) των δημοσίων υπαλλήλων, αντί να εντείνουν, έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια, “γιατί δεν πληρώνονται”. Τα κάθε είδους (τοπικά και μη) συμφέροντα εξακολουθούν (φυσικά) να πιέζουν, ώστε να επιβαρυνθεί το κοινωνικό σύνολο. Η διαφθορά ζει και βασιλεύει, όπως και η ατιμωρησία. Η προσπάθεια εξορθολογισμού βαλτώνει. Θα ήταν αφύσικο άλλωστε να προχωρούσε και γρήγορα. Αλλά όχι οτι “προσπαθούμε και πολύ”...

Το αντιλαμβάνεται κανείς και από την καθημερινότητα, χωρίς στοιχεία από την κεντρική διοίκηση. Αντί να ενταθεί η προσπάθεια για μείωση της φοροαποφυγής, οι τιμές δίνονται πια - ανερυθρίαστα - ως ένα ποσόν "συν ΦΠΑ". Λες και μιλάμε για χονδρική πώληση ή λες και υπάρχει νομίμως η δυνατότητα να μην κοπεί απόδειξη. "Πάντα έτσι ήταν στην παροχή υπηρεσιών", απαντούν οι πιο θρασείς. Περιμένω να δω πότε, μπαίνοντας σε κατάστημα λιανικής, θα εισπράξουμε την απάντηση "το μπλουζάκι στοιχίζει είκοσι ευρώ συν ΦΠΑ"...

Ταυτόχρονα, μια ανυπόφορη και επιζήμια πόλωση εξαπλώνεται, μέσω κυρίως του ίντερνετ, καθιστώντας ως κυρίαρχο ζήτημα την οπαδοποίηση με ή απέναντι από το μνημόνιο, αφαιρώντας την πιθανότητα του ψύχραιμου επικριτή χειρισμών, που ταυτόχρονα αναγνωρίζει τα αδιέξοδα, που μας οδήγησαν ως τον αναγκαστικό δανεισμό.

Η γλώσσα του αφελούς κυνισμού ή της γενικευτικής απαξίωσης προκαλεί ατέρμονες συζητήσεις και καταλήγει σε έναν ταλιμπανισμό, με απειλές και εξιδανίκευση της τρομοκράτησης. Πράγματι, τα ΜΜΕ στην Ελλάδα έχουν σε πλείστες όσες περιπτώσεις έναν κατάπτυστο ή στρατευμένο ρόλο, σε συνδυασμό με πλήρη περιφρόνηση στη δεοντολογία. Καθρέφτης όμως του δημόσιου διαλόγου δεν είναι μόνο ο πομπός, είναι και ο δέκτης. Κι αν λοιδωρήθηκαν συλλήβδην και αθρόως στα παράθυρα φαινόμενα ενός σαθρού συνδικαλισμού, είναι και γιατί επί χρόνια ανεχόμασταν ανερυθρίαστα την κουτοπονηριά δεκάδων επιδομάτων “έγκαιρης προσέλευσης”...

Πρόσφατα, σε μια συνάντηση της ομάδας “Πέστο, ντε!” παρουσίασα τη δική μου προσωπική εκδοχή για την κλιμάκωση της κρίσης στην Ελλάδα - και τον μανιχαϊσμό του δημόσιου διαλόγου που τη συνοδεύει. “Δεν πιστεύετε οτι το να φοβούνται οι πολιτικοί να κυκλοφορήσουν στο δρόμο είναι προτιμότερο, από το να αισθάνονται αχαλίνωτοι και ανεξέλεγκτοι;” με ρώτησε ένας εκ των παρισταμένων. Απάντησα πώς όχι, δεν πιστεύω οτι αυτό θα βοηθήσει - είναι απλώς ένα ξέσπασμα, που μας πάει πίσω. Κι αυτό γιατί, απλώς θα αποθαρρύνει ακόμα περισσότερο τους (απαραίτητους) υγιέστερους νέους πολιτικούς να μπουν στην ήδη ανεπιθύμητη από τους άξιους αρένα. Και η γενίκευση, η άρνηση να διαχωρίσουμε την ήρα από το στάρι, θα βοηθήσει στην αθώωση όλων - και τη διαιώνιση της κατάστασης.

Αν η ελληνική κοινωνία θέλει πραγματικά να προσπαθήσει, θα πρέπει πρώτα από όλα ο καθένας να κάνει όσο καλύτερα μπορεί τη δουλειά του, κόντρα σε οποιεσδήποτε αντιξοότητες. Κι αν θέλει πραγματικά να αναιρέσει την προσπάθεια της πολιτικομιντιακής μας αθλιότητας να προστατεύσει τον εαυτό της και να μείνει ατιμώρητη, δεν έχει παρά να αναλάβει δράση: Να εξοβελίσει από τα ψηφοδέλτια, οποιονδήποτε λαϊκιστή εκπρόσωπο της φαυλότητας ή της δημαγωγικής ακινησίας, που μας έφερε ως εδώ - συμμετέχοντας φυσικά με κάθε τρόπο στα κοινά και αναδεικνύοντας άμεσα νέες αξιόλογες μονάδες, στο παράδειγμα των δημάρχων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Να στείλει ανεπιστρεπτί όλους τους Ψωμιάδηδες και τους εκπρόσωπους της πρόκλησης σπίτι τους και να αρνηθεί τη νομιμοποίηση οποιασδήποτε διαμαρτυρίας από όσους ψήφισαν τους πλέον επικίνδυνους δημαγωγούς. Να απομακρύνει, δια της κατακραυγής και της επιλογής των ποιοτικότερων προγραμμάτων ή φύλλων, όλους τους απαράδεκτους που τώρα βρίζει - γιατί η αποχή μόνο την κατρακύλα ευνοεί. Και να στείλει ένα μήνυμα, όχι κατά του “συστήματος”, αλλά κατά αυτών από την πολιτική, καλλιτεχνική, αθλητική και μιντιακή σκηνή, που επί δεκαετίες (και μετ’ επιτάσεως τα τελευταία χρόνια) ρεζίλεψαν κάθε έννοια σοβαρότητας, αξιοκρατίας και στοιχειώδους αισθητικής.


Σχετικά ποστ: Μια χώρα που δεν θέλει...
Η αφέλεια της οργής










H φωτό είναι από το www.solbridge.ac.kr και το εξώφυλλο από το www.rockandpop80s.com

Το post συνοδεύεται από το "You Get What You Give" των Αμερικανών New Radicals.

The Truth*

Μιλάω με φίλο γιατρό. Έντιμο. Για μια περίπτωση, φιλική. “Πολλοί καρδιολόγοι στα κρατικά νοσοκομεία κάνουν αυτή τη “μηχανή”: Παραπέμπουν τους ασθενείς για εγχείρηση σε ιδιωτικό θεραπευτήριο, λέγοντας σου πως εδώ δεν έχουν εμπιστοσύνη σε κανέναν (καρδιοχειρουργό). Γιατί; Γιατί αν ο ασθενής μείνει στο νοσοκομείο δεν θα πάρουν μίζα. Μπορείς βέβαια να πας στο ιδιωτικό, καθώς τα περισσότερα ταμεία έχουν “πακέτα”, με τα οποία αντιμετωπίζεις το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων. Κι έτσι είναι όλοι ευχαριστημένοι. Αν όμως, έχεις μια επιπλοκή ή χρειαστείς παράπανω μέρες νοσηλεία; Τότε, αναγκάζεσαι να πληρώσεις πάρα πολλά λεφτά...”

Η συζήτηση επεκτείνεται στο πρόβλημα ενός άλλου φίλου. “Γιατί δεν δίνουν το πλήρες ιστορικό; Γιατί όλοι φυλάνε τα νώτα τους. Δεν υποχρεώνονται άλλωστε, ο μόνος που μπορεί να απαιτήσει πλήρη φάκελλο από νοσοκομείο είναι ο εισαγγελέας. Κι αν δηλώσουν οτι χάθηκε, δεν υφίστανται καμία ποινή. Δεν βαριέσαι, οι περισσότεροι είναι βουτηγμένοι στην ευθυνοφοβία, στο δημοσιοϋπαλληλίκι και κυρίως στη διαφθορά...”


[Roisin Murphy]
Go ...
Go to the mountain if you must
Go to the burning bush
Happy would ease your troubled mind
How do the fade just stay behind?

I know you better than you think I do
Don't worry babe.. this is why i fell in love with you
The man in the looking glass
Is looking back at you at last

You can't hide from the truth
Because the truth is all there is
You can't hide from the truth
Because the truth is all there is
You can't hide from the truth
Because the truth is all there is
You can't hide

If happy times are too few and far between
It's a pity dear, we can't erase the things we've seen
So disappear, vanish if you wish
Just go before you're swallowed up by bitterness

And the truth is you can't hide from the truth
And the truth hurts because the truth is all there is
I realized some time ago that I would have to let you go

May not be true to see that you would return one day
But in your present state you may as well not be here at all
You wear a thin disguise, it's from yourself you hide
Just take a look at us, we are heading for a fall

[J-Live]
Now presiding in this quarter: hip-hop
Justice, my rap forté
Judge, jury, bailing for prosecuting D.A.
Et ceteras, paraphas
My modus operende
It's carpe diem whether the fact or word is your way
Comprende?
The people versus, you ain't no Sensi
Teaching that style of word-play
We got the words they
Regardless of what your friends say
They're all disable
Striken from the record and deemed indimissable
And this long arm of the law grabs a mighter
Shoot dope lines first and ask questions later
The death sentence of this live litagator
Close the case tighter than the jaws of a 'gator
Stenographer, that study law again, the jargon
Let your counselors 'a barking, in hopes of a plea bargain
But when you read back verbatim
What they're saying to pursuade them
They realize exactly how i've played them
I come with the truth, whole truth and nothing but
'Cause the truth hurts just as much as fuckin' with lies will
I brew skill with free fills from now until
Plagerizing MC's get their flows distilled

[Roisin Murphy]
Baby I don't die without you by my side
As long as you return into these arms that burn
Baby I won't die just take a look inside
Into these eyes that burn, come to these arms that yearn

I won't die, if you leave me high
I won't die if you're not by my side

And the truth hurts because the truth is all there is
And the truth hurts because the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth
Because the truth is all there is
You can't hide from the truth..





*H δική του αλήθεια

Διαβάστε ακόμα:

Πρόστιμα 4 εκατομμύρια ευρώ σε γιατρούς για φοροδιαφυγή

Με καταθέσεις εκατοµµυρίων έξι γιατροί δηµόσιων νοσοκοµείων












Οι στίχοι είναι από το www.lyricsmania.com, η φωτό είναι από το www.blog. calgarypubliclibrary.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "The Truth" των Αμερικανών Handsome Boy Modelling School
.

Η αφέλεια της οργής

Με τους προπηλακισμούς πολιτικών να αυξάνονται καθημερινά και με αφορμή ένα κείμενο για τον "φασισμό του όχλου", αντιγράφω ένα σχόλιο μου στο buzz:


Σήμερα διάβασα ένα απόσπασμα από το κείμενο αυτό, στην εκπομπή. Με πήρε ένας ακροατής και μου είπε "μα ο Πάγκαλος προκαλεί".

Θα πω απλουστευτικά, οτι όταν αναζητούμε σε αυτήν την κοινωνική συμπεριφορά σχέση "αιτίου-αιτιατού", κινδυνεύουμε από τα εξής πράγματα:



1ον: Να χαθεί τελείως το τεκμήριο της αθωότητας, όπως επιχειρηματολογείται εδώ. Να δικάζονται δηλαδή και να καταδικάζονται άνθρωποι, με συνοπτικές, "επαναστατικές" διαδικασίες.

2ον: Να προπηλακίζονται ακόμα και οι πιο "υγιείς" μονάδες του πολιτικού κόσμου (έτσι, επειδή το προκάλεσε κάποια τυχαία συγκυρία), δηλαδή να μη γίνεται καμία διάκριση ανάμεσα στις συμπεριφορές του καθενός. Άμεσο πιθανότερο αποτέλεσμα, αφού δαρούν κανα-δυό από τους (ίσως) λιγότερο υπεύθυνους για τα χάλια μας, οι πραγματικά κακοήθεις να τη "γλυτώσουν". Επίσης, να αποθαρρύνονται οι όποιο άξιοι άνθρωποι ενδεχομένως θα βοηθούσαν να αλλάξει και να ανανεωθεί λίγο το σαθρό πολιτικό προσωπικό μας.

3ον: Να εξαπλώνεται μια αντίληψη οτι με το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού" εξασφαλίζεται κάποια πρόοδος (ενώ τίποτε άλλο παρά εκτόνωση δεν κερδίζεται) και μια κουλτούρα "ζούγκλας", που ευνοεί φυσικά όλα τα μικρότερα και μεγαλύτερα λαμόγια της χώρας και της υφηλίου.

4ον: Σε συνέχεια, η μαζική απαξίωση του πολιτικού κόσμου, θα φέρει την (τόσο επιθυμητή από ακροδεξιούς και "σωτήρες") αποπολιτικοποίηση και μπερλουσκονοποίηση.


Δεν είμαι αντίθετος στην κατακραυγή (αν και δεν θεωρώ καθόλου δημοκρατικό και προοδευτικό, να μην επιτρέπεις στον άλλο να μιλήσει) - και εννοείται οτι με ενοχλεί βαθύτατα η ατιμωρησία. Την αυστηρά λεκτική κατακραυγή όμως - που αντιστοιχεί και σε όποια λεκτική "πρόκληση". Από κεί και πέρα, πρέπει να τηρείται αυστηρότατο όριο. Όπου χρειάζονται ΜΑΤ ή έστω ένας αστυνομικός για προστασία, έχει ήδη συντελεστεί κάτι απαράδεκτο. Και ΔΕΝ συμψηφίζεται ή επιφέρει κάτι θετικό, κόντρα στα όποια απαράδεκτα έχει κάνει ο οποιοσδήποτε Πάγκαλος.

Αυτόν που θα σε προσβάλει, ΔΕΝ τον δέρνεις. Τουλάχιστον στη δική μου κουλτούρα. Αν θέλεις να τον δείρεις, θα πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχθείς επίθεση, να κατηγορηθείς - και ενδεχομένως να πας και μέσα. Επίσης, να δεχθείς την περιφρόνηση οποιουδήποτε σκεπτόμενου ανθρώπου. Δίκαιον (και δίκιο) του όχλου, δεν υπάρχει.

Κατά την άποψη μου, όποια ομάδα ανθρώπων (ή πολιτικός σχηματισμός) ενθαρρύνει έστω και κατ' ελάχιστον ή ανέχεται αυτού του είδους τις ενέργειες, είναι υπόλογος. Και η (όποια) αριστερά δεν μπορεί να δανείζεται ή να ανέχεται αυτές τις "μεθόδους" - αν (λέω αν) το κάνει, γίνεται ένα άκρο, που απλώς αποτελεί την άλλη όψη του νομίσματος του απέναντι.




Update: Δύο ακόμα αποσπάσματα από την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα στο buzz. Το πρώτο δικό μου, το δεύτερο του NeTpen:

1. "Αυτό δε που ανέχεστε ως ιδέα, δηλαδή η δια της σωματικής "τρομοκρατίας" απομάκρυνση του παρασίτου (λες και το παράσιτο δεν είναι αντικατοπτρισμός του ξενιστή και λες και αν ο τελευταίος δεν αλλάξει, το παράσιτο δεν θα αναπαράγεται αενάως), είναι το εντελώς απλοϊκό (για να μην πω αφελές) και ατελέσφορο (θέλει απίστευτα πολύ πιο πολλή δουλειά, για να υπάρξουν αποτελέσματα - και μόνο με την πραγματική δικαιοσύνη να λειτουργεί). Κυρίως όμως είναι επικίνδυνο."


2. "Ούτε με αυτοκάθαρση θα αλλάξει το σύστημα, ούτε θα έρθει κάποιος υπερήρωας, ούτε θα τους πιάσει ομαδικά το φιλότιμο ή οι τύψεις. Θα εξαναγκαστούν να αλλάξουν (ή ακόμα καλύτερα θα αντικατασταθούν από υγιέστερες μονάδες), όταν οι πολίτες θα γίνουν πιο ενεργοί, λυσιτελώς απαιτητικοί/παραγωγικά διαμαρτυρόμενοι, ενημερωμένοι, συνειδητοποιημένοι, ανθεκτικοί στα συνθήματα και στις πολώσεις και κυρίως ψύχραιμοι και λογικοί. Μια τέτοια κρίσιμη μάζα μπορεί να κινήσεις τις εξελίξεις. Τίποτα άλλο, φοβάμαι.

Διαφωνώ εντελώς με την άρνηση επιλογών. Μια ματιά στους εκλεγέντες και στους υποψήφιους κάθε φορά επιτρέπει το συμπέρασμα ότι, έστω και σε αυτήν την περιορισμένη δεξαμενή, την τόσο δύσκολα προσπελάσιμη, οι εκλογείς διαλέγουν ωραιότατους ντενεκέδες ή σεσημασμένα κομματόσκυλα, έναντι περισσότερο αξιόλογων υποψηφίων."











Οι φωτό είναι από τα www.politismospolitis.org και http://hotginger.org

Το post συνοδεύεται από το "Speak Low" (Bent Remix), με τη φωνή της αξεπέραστης Billie Holiday.

Μια χώρα που δεν θέλει...

Σήμερα ακούω τα πιο ανησυχητικά και ανεύθυνα πράγματα: Θεωρίες συνωμοσίας οτι οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο δεν μπορεί να μην είναι κατευθυνόμενες από τη CIA, οτι στην πορεία θα έχουμε νεκρούς, οτι έχουν έλθει skinheads εισαγωγής για να κάνουν προβοκάτσιες, αλλά και ταυτόχρονα στελέχη της αριστεράς να παρομοιάζουν την αυριανή απεργία με την αιματηρή εξέγερση στην πλατεία Ταχρίρ ή ακόμα και ευθέως να ζητούν να γίνει το ίδιο κι εδώ. Κλασσικά ελληνική πολιτική ζωή δηλαδή - κατά τα άλλα μας φταίει ο δικομματισμός για τα χάλια μας...


Δεν μας φτάνει η οικονομική μας μιζέρια από τα υπάρχοντα χρέη, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και μια χώρα που αρνείται να βελτιωθεί, σχεδόν σε κάθε επίπεδο. Από τα πιο μικρά να αρχίσει κανείς, τον πιάνει απελπισία: Πας στο μετρό να αλλάξεις τα παλιά εισιτήρια (με τα πανάκριβα καινούργια), αλλά ανακαλύπτεις οτι υπάρχουν μόνο 5 σημεία αλλαγής - κι εκεί έχει ουρές. Πας στο φαρμακείο να βρεις κάτι νυχτιάτικα, αλλά οι συνδικαλιστές δεν έχουν φροντίσει το στοιχειώδες, να ανανεώνουν τις καρτέλες με τα εφημερεύοντα - μόνο να διεξάγουν απεργιακούς αγώνες ξέρουν.

Πας να εκμεταλλευθείς την κρίση, τουλάχιστον για να σταματήσεις παθογένειες δεκαετιών - κι έχεις απέναντι σου τους κυβερνητικούς βουλευτές που αντιδρούν με κάθε τρόπο στο να σταματήσει επέκταση του τσιμέντου και η καταστροφή νησιών και ιδιαίτερου κάλλους περιοχών, γιατί “θα δώσουμε τη χαριστική βολή στην οικοδομή” (αφού βαφτίσαμε Natura όποιο ρυάκι μας βόλευε, γιατί υπήρχαν και προγράμματα). Πας να βοηθήσεις και να εξετάσεις τους μετανάστες που απεργούν σε κακές συνθήκες υγιεινής και κοντεύεις να φας ξύλο, από κάποιους φανατικούς, που τους “περιφρουρούν”. Πας να αλλάξεις τα πράγματα στην Αθήνα, αλλά “δι ασήμαντον αφορμήν” έχεις τρεις αντιδημάρχους να παραιτούνται - και τον Κακλαμάνη να ασκεί αντιπολίτευση, τρομάρα μας.

Πας να συζητήσεις για το πώς πρέπει να αλλάξουν οι (νεοδημοκρατικές) συμβάσεις για την κατασκευή των αυτοκινητοδρόμων και βρίσκεσαι ανάμεσα σε ένα “κίνημα γενικής ανυπακοής” (που επωφελείται, αλλά αρνείται να πληρώσει το τίμημα και δεν αντιλαμβάνεται τις επιπτώσεις αυτού του μαξιμαλισμού - μέχρι και στην Αττική Οδό, μου άνοιξε δρόμο το ΠΑΜΕ, τις προάλλες) και τους εκβιασμούς των εργολάβων οτι θα καθυστερήσουν ή/και θα αναστείλουν τα έργα, με όλους μας να πληρώνουμε τον λογαριασμό. Πας να συζητήσεις για την Κερατέα - και βρίσκεσαι ανάμεσα σε κατοίκους που χρησιμοποιούν μολότωφ (χάνοντας αυτομάτως το όποιο δίκιο τους) και των συμφερόντων (πάλι) ενός εργολάβου.

Πας να βρεις αντίβαρο στα λάθη της κυβερνητικής πολιτικής και συναντάς όλα τα χρεωκοπημένα ανθυποστελέχη μιας φαύλης διακυβέρνησης, που τώρα έχουν μεταπηδήσει στην αντιπολίτευση - και παριστάνουν τις “πασιονάριες”. Πας να βρεις την “επανάσταση των σιωπηλών” - και αντί αυτού βλέπεις όλους τους καραγκιόζηδες επί σκηνής.

Πας να διακρίνεις (έστω) μια κοινωνία που είναι έτοιμη να διδαχθεί από τα λάθη της - ανεξάρτητα από τις κυβερνητικές αστοχίες και καθυστερήσεις και ακούς συνέχεια τη λογική του συμψηφισμού. Πας να βρεις τις συντεχνίες (με προεξάρχουσα την πολιτικο/μιντιακή τάξη) με διάθεση να συμβάλουν στην κοινή σωτηρία - και βρίσκεις στην καλύτερη περίπτωση ένα μούδιασμα. Πας να αναζητήσεις έναν συνδικαλισμό που αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των περιστάσεων και δεν συμβάλλει στην παράλυση της χώρας - και βρίσκεις κούφια λόγια και μια διαρκή καταταλαιπώρηση των πόρων και του ανθρώπινου δυναμικού.

Εγώ βλέπω μια χώρα που δεν θέλει να μάθει. Που δεν κάνει τίποτα για να αλλάξει άρδην αυτούς που λυμαίνονται τη δημόσια ζωή αντικαθιστώντας τους με ενός άλλου ήθους ανθρώπους - γιατί “αυτοί είμαστε”. Που έχει (κακο)μάθει μόνο να αντιδρά - και να μην κάνει τίποτα για να βελτιώσει την πορεία της και τις τεράστιες αδυναμίες της. Μια χώρα γεμάτη υποκριτές πατριώτες, που δεν ενοχλούνται καθόλου από την καταπάτηση του 40% της δημόσιας περιουσίας.


Εύχομαι τουλάχιστον να καταφέρει να διοχετεύσει την οργή της σε κάτι δημιουργικό. Και να μπορέσει να διακρίνει οτι η ομορφιά ενός άοπλου αγώνα κατά ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος δεν έχει καμία σχέση με την ασκήμια της βίας στη δημοκρατία. Η φαυλότητα πολεμιέται μόνο με ειρηνικό τρόπο - και με πολλή (στοχευμένη) δουλειά...


Update: Κι ένα πολύ αισιόδοξο μικρό μήνυμα αλλαγής νοοτροπίας "Να επιστρέψουμε κάτι στην κοινωνία".










Oι φωτό από την εξέγερση του Καίρου είναι από το www.boston.com και το εξώφυλλο από το www.howshedoesthings.com

Το post συνοδεύεται από το εύγλωττο "This Is What You Are" του Ιταλού Mario Biondi.

Με αφορμή το twitter και την Κερατέα

Από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στο buzz, αντιγράφω ένα σχόλιο μου:



Συμφωνώ με τον MichaelCorvin. Θα συμφωνήσω και με σας, βυτίο, ως προς το οτι το Twitter (όπως και όλο το ίντερνετ, κυρίως λόγω έλλειψης κέντρου αποφάσεων και ανωνυμίας) είναι απλώς μια "αγορά", όπου ο καθένας λέει την παπάρα του - δε μπορεί να του καταλογίζεις ευθύνες, δεν είναι "ενημερωτικός οργανισμός". Ουδόλως επίσης θα υπερασπιστώ το Μέγκα - και μη μου πείτε τα αυτονόητα περί της πολιτείας του δελτίου του.


Αλλά ο Ζαχαριάδης θίγει, κατά τη γνώμη μου, το εξής: Οτι όπως και τα ΜΜΕ κινούνται (συσκοτίζοντας και διαστρεβλώνοντας), ανάλογα με τα συμφέροντα ή (μην το υποτιμάτε αυτό) τον ψυχισμό των προσώπων του, το ίδιο δυστυχώς συμβαίνει και στα "προπύργια" της ελεύθερης έκφρασης των Πολιτών. Το βλέπουμε καθημερινά (και στο buzz): Ο καθείς θέλει να προσαρμόσει τα γεγονότα, ώστε να ταιριάζουν στους φανατισμούς του ή τέλος πάντων στις απόψεις του.

Γι αυτό και ήμουν πάντα υπέρμαχος της αυτορρύθμισης (που δυστυχώς δεν έγινε ποτέ στην ελληνική δημοσιογραφία, γι αυτό και έχει αυτά τα χάλια): Η υπερβολή, ο φανατισμός, οι απλουστεύσεις, η παπαρολογία, η μπουρδολογία, οι εμπάθειες και οι ψυχωτικές εμμονές πρέπει να "διώκονται", δηλαδή να αυτοπεριορίζονται με την κατακραυγή των συμμετεχόντων σε κάθε φόρουμ ή διαδικτυακό χώρο. Δύσκολο βέβαια για ένα τόσο ανοιχτό πεδίο, όπως το Τwitter..

Η συζήτηση με προκαλεί να θέσω κι έναν άλλο προβληματισμό, γιατί πρόκειται και περί της δουλειάς μου. Πέρα από τον απαράδεκτο συσκοτισμό και την απόκρυψη ειδήσεων (να θυμίσω οτι ο πρωταθλητής φέτος ήταν η Ελευθεροτυπία - και όχι κανάλι - που αποσιώπησε για "ιδεολογικούς" λόγους την ανακάλυψη της γιάφκας στην Κυψέλη, πράγμα που αυτομάτως κάνει τις αιτιάσεις του Στάθη απαράδεκτες, ακόμα κι αν έχει δίκιο), έχουμε αναρωτηθεί πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίζει ένα μέσο τα λεγόμενα "μιντιατικά" γεγονότα; Δηλαδή αυτά, τα οποία οι πρωταγωνιστές τους δημιουργούν, ακριβώς για να τα τραβήξει η κάμερα; Και κατά πόσο το κριτήριο της εικόνας και του εντυπωσιασμού (που ακολουθεί εξ ορσμού η τηλεόραση), έχουν διαμορφώσει έναν συγκεκριμένο τρόπο "κοινωνικού αγώνα", με θέαμα, που περιλαμβάνει συνθήματα όσο διαρκεί η ζωντανή σύνδεση, φωτιές και συγκρούσεις με τα ΜΑΤ για να παίξουν τα πλάνα το βράδυ και άλλες μεθόδους, συμπεριλαμβανομένης της "θυματοποίησης";

Και ποιός θα έπρεπε να είναι ο ρόλος των ΜΜΕ σε αυτό τον εθισμό της κοινωνίας, στη δουλεία της εικόνας και της "αρένας"; Αν ήταν σίγουρο οτι δε θα μεταδοθούν ποτέ τα πλάνα, θα κατέφευγαν οι πολίτες σε τέτοια (ακραία) μορφή αντίδρασης; Και μήπως οξύνουν διαρκώς τα πράγματα (πέρα από την ανάγκη για εκτόνωση και "επαναστατικότητα"), γιατί έτσι μόνο θα πετύχουν τη δημοσιογραφική κάλυψη; Και γιατί ένα μέσο πρέπει να "πέφτει στην παγίδα" να μεταδίδει οτιδήποτε εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία, ακόμα κι αν είναι 300 άνθρωποι, που κλείνουν το κέντρο της Αθήνας; Πώς θα έπρεπε να το ιεραρχεί; Κι από την άλλη, τι έχουν δικαίωμα να "αποκλείσουν" ως πληροφορία; Μήπως το σημαντικό/δίκαιο/universal του αιτήματος θα έπρεπε να παίζει ρόλο; Και ποιός (και με ποιές αξίες) θα το καθορίσει; Είναι εύκολο να λέει κανείς "οτιδήποτε συμβαίνει πρέπει να παίζει" - δεν (πρέπει να) γίνεται όμως, από τη φύση της δημοσιογραφίας - θα επέτρεπε να μας απασχολεί οποιοδήποτε "νταβατζηλίκι" ολίγων που αποφασίζουν να επιβάλουν τα αιτήματα τους, όσο και άδικα να είναι, επί των υπολοίπων. Σκεφτείτε το πριν απαντήσετε...










Οι φωτό είναι από τα www.enet.gr και http://bigsong.net

Το post συνοδεύεται από το "Guerra" των Αμερικανών Bambu & Quetzal.

Unleashed...

Την επόμενη φορά θα τις σπάσω κι εγώ τις μπάρες. Αχαλίνωτος. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά αυτό που μου τη σπάει είναι οτι θα δικαιωθώ κιόλας - εκ του αποτελέσματος. Γιατί μόνο έτσι έχουν μάθει να λειτουργούν οι εταιρείες, οι κυβερνήσεις, οι κοινωνικοί εταίροι. Άν δεν κάνεις τον τσαμπουκά/ “μιντιατικό” γεγονός/εξωθεσμική παρέμβαση, σχεδόν αποκλείεται να εφαρμοστεί εκ των προτέρων μια δίκαια συμφωνία/συνεννόηση/πρόβλεψη.


Το να βρει ένα τρόπο να διαπραγματευτεί η πολιτεία τις (προφανώς πανάκριβες) συμβάσεις παραχώρησης των έργων, που υπεγράφησαν από την προηγούμενη κυβέρνηση, το 2007, είναι υποχρέωση της. Ή τέλος πάντων, πρέπει να λάβει υπ’ όψιν της τις διαμαρτυρίες (που υπάρχουν εδώ και πολύ καιρό) και να σταθμίσει ανάλογα - εγκαίρως. Και σε κάθε περίπτωση να μη δέχεται απειλές από εργολάβους οτι “θα αποχωρήσουν από τα έργα”, όπως γράφτηκε.

Γιατί η Αττική Οδός έγινε (μια χαρά) χωρίς προείσπραξη διοδίων και αυτοί εδώ οι δρόμοι δεν μπορούν να γίνουν; Και γιατί είναι λογικό να πληρώνει κανείς (αυξημένα μάλιστα) διόδια για μια άθλια λωρίδα “σημειωτόν” στον πιο επικίνδυνο δρόμο της Ευρώπης, την Κορίνθου-Πατρών; Γιατί είναι λογικό να πληρώνει αδιαλείπτως ο κάτοικος/εργαζόμενος που δεν έχει άλλο τρόπο να πάει στη δουλειά του, για πολύ κοντινές αποστάσεις;

Από την άλλη, αν κάθε δήμαρχος πρέπει να αποδείξει οτι είναι “βαρβάτος” και εκπληρώνει τη “βούληση του λαού” του, σπάζοντας μπάρες, μπροστά στην κάμερα, τότε περαστικά μας. Κι αν κάθε κυβέρνηση υποκύπτει στη μη εφαρμογή ενός αντικαπνιστικού νόμου, γιατί στην ουσία κανείς δεν τον τηρεί, τότε έχουμε πρόβλημα. Η κρίση και η προεκλογική περίοδος έδωσε κάθε πάτημα, ώστε να καταργηθεί στην πράξη οποιαδήποτε προστασία από το παθητικό κάπνισμα. Το “ντουμάνι” επιβλήθηκε (ακόμα και στις συναυλίες, ακόμα κι εκεί που ο εξαερισμός είναι άθλιος), γιατί ο τράχηλος μας δεν υποφέρει κανένα ζυγό, έστω κι αν εννιά μήνες τον χρόνο καθόμαστε έξω...

Και τώρα, όσοι καταστηματάρχες (όπως τα εστιατόρια και οι ταβέρνες) δεν υπάγονται στη (φημολογούμενη) απαλλαγή, αντιδρούν στις νέες ρυθμίσεις. Ή γιατί θα χρειαστεί να ξοδευτούν ή γιατί ο πελάτης θα πάει κάπου αλλού, που θα μπορεί να καπνίσει. Και θα τον χάσουν.

«Όπως αποδείχθηκε και στην περίπτωση του κινήματος άρνησης πληρωμής των διοδίων, η εφαρμογή ενός νόμου κρίνεται από την αποδοχή που έχει από το λαό» σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση.

Εμπρός λοιπόν για νέες "ανυπακοές", για νέα "κινήματα πολιτών", για νέα νταβατζιλήκια του "ο καθένας κάνει ότι θέλει". Προς τα πίσω...


Update: "Αστερίξ" του Δημήτρη Μητρόπουλου, από τα "Νέα".









Η φωτό είναι από το www.fileknow.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το τραγούδι των τέλειων αναλογιών, "36-22-36", του Αμερικανού Bobby Bland.

Ευχαριστώ για τα 220 χιλιάδες κλικ μέσα σε δύο χρόνια!

Κοραή: ένα δέντρο γεμάτο γάλα!

Αθήνα μια πόλη σε Ανθρωπιστική Κρίση. Οι Γιατροί του Κόσμου και οι atenistas διοργανώνουν την Χριστουγεννιάτικη γιορτή τους για τα παιδιά που βιώνουν την οικονομική κρίση.


Αυτή τη φορά το Δέντρο μας θα δημιουργηθεί από κουτιά Γάλα που θα θα φέρουμε όλοι μαζί μας. Για κάποια παιδιά αυτά τα Χριστούγεννα ένα κουτί γάλα είναι το καλύτερο δώρο.!!! Στόχος μας αυτές τις μέρες κανένα παιδί χωρίς ένα ζεστό ποτήρι Γάλα

• Επίσης πέρα από το γάλα φέρτε: μακαρόνια, ρύζια, όσπρια για τις ανάγκες των Γιατρών του Κόσμου.

Σας περιμένουμε όλους!

Παρασκευή 17/12 στις 20.00 στην Πλατεία Κοραή (Μετρό Πανεπιστήμιο)









H αφίσα είναι των Atenistas και το εξώφυλλο από το www.facethemusik.net

Το post συνοδεύεται από το "Driving Home For Christmas", του Βρετανού Chris Rea, αφιερωμένο στους οδηγούς που παραδοσιακά (αλλά φέτος ακόμα περισσότερο) εγκλωβίζονται για ώρες στα οχήματα τους, στην ευρύτερη περιφέρεια της Αθήνας.

Η ευθύνη μιας γενιάς

Tη χρονιά που γεννήθηκα, δολοφονήθηκαν ο Κένεντι και ο Λαμπράκης. Ακολούθησε η επτάχρονη δικτατορία, το “επιστέγασμα” μιας ταραγμένης μετεμφυλιακής πορείας 30 ετών - ενός κατ’ ουσίαν προτεκτοράτου, που προσπαθούσε να λέγεται δημοκρατία.


Το 1974, ήρθε η πολυπόθητη δημοκρατία, με την καθοριστική συμβολή του ιδίου που έκανε κάποτε τις εκλογές βίας και νοθείας. Το ΚΚΕ νομιμοποιήθηκε - και μαζί με αυτό και η ελευθερία του λόγου. Για να αποχουντοποιηθεί όμως η Ελλάδα, χρειάστηκαν αρκετά χρόνια, σε μερικούς τομείς πάνω κι από δεκατία.

Το 1981, ήμουν φρέσκος φοιτητής στην Πάτρα, όταν ο κόσμος πανηγύριζε στους δρόμους για τη νίκη του ΠΑΣΟΚ. Το 1987, άρχισε - με πρωτοβουλία των δημάρχων της αντιπολίτευσης - η περιπέτεια της ελεύθερης ραδιοφωνίας, που οδήγησε στα ιδιωτικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα και στην (ακόμα χωρίς άδειες) λειτουργία τους. Κομβική έλλειψη για τη λειτουργία των θεσμών και της δημοκρατίας, γιατί αυτή η τηλεόραση διαμόρφωσε αισθητική και συνειδήσεις.

Η Ελλάδα της μεταπολίτευσης ήταν μέχρι τώρα στα χέρια των γονιών μας - και μιας ενδιάμεσης γενιάς, που ονομάστηκε στην αρχή περήφανα (και κατόπιν με σκιές) “γενιά του πολυτεχνείου”. Όσοι γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’50 (για την ακρίβεια μεταξύ ’50 και ’55) ήταν φοιτητές, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Αν τώρα αισθάνονται την αποτυχία τους, είναι γιατί άφησαν την ιστορία να κυλήσει (όπως πάντα κάνει) με ταχύτατους ρυθμούς, χωρίς να συνειδητοποιήσουν οτι η δημοκρατία, όπως και η ζωή, χτίζεται με κόπο. Ειδικά όταν έχεις μείνει πάρα πολύ πίσω - και η ιστορία της δημοκρατίας σου είναι τόσο αδύναμη και αποσπασματική.

Όμως, οι σημερινοί εξηντάρηδες δεν είναι οι μόνοι υπεύθυνοι, γιατί μια γενιά δεν είναι ποτέ μόνη της στο παιχνίδι. Από τους σημερινούς σαραντάρηδες και σαρανταπεντάρηδες (αυτοί που γεννηθήκαμε στα πολλά υποσχόμενα και επαναστατικά sixties), πολύ λίγοι έχουν κινητοποιηθεί, διακριθεί, παλέψει με σοβαρότητα στο δημόσιο βίο. Κι αν δεν είναι λίγοι, δεν είναι αρκετοί. Για να μη μιλήσω, για την επόμενη γενιά, τους τριαντάρηδες, που σύντομα θα κληθούν κι αυτοί να παραλάβουν τα ηνία.

Ας αφήσουμε λοιπόν τη (δίκαιη ή άδικη) κριτική προς τους μεγαλύτερους - κι ας κοιτάξουμε τις δικές μας ευθύνες. Εμείς, που μεγαλώσαμε, στην ουσία, μετά την καταπίεση και την ανελευθερία της χούντας, εμείς που απολαύσαμε την μεταπολιτευτική ανάπτυξη (με το υψηλότερο επίπεδο διαβίωσης από καταβολής νεοελληνικού κράτους) και δεν στερηθήκαμε ούτε τις ελεύθερες σχέσεις με το άλλο φύλο (επιτέλους!), αλλά ούτε και τα υλικά αγαθά του αυτοκίνητου και του (δεύτερου) κινητού, ας σηκώσουμε επιτέλους τα μανίκια. Κι ας έλθουμε στο προσκήνιο, ο καθένας εκεί που μπορεί, στο χώρο του, στη γειτονιά του, στο κοινωνικό του περιβάλλον.

Ας αφήσουμε τις κουβέντες του καφενείου, την ιδιωτεία, τους εύκολους αφορισμούς - κι ας σταματήσουμε, επιτέλους, να παρατηρούμε τη ζωή...








H φωτό είναι από το http://spetses.wordpress.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Imagine", του Βρετανού που άλλαξε την πορεία της σύγχρονης μουσικής, του John Lennon, που δολοφονήθηκε σαν σήμερα, το 1980 (ακούστε το ολοήμερο αφιέρωμα του kosmos 93,6).

Παρέλαση καθαριότητας

Αντιγράφω από εδώ:

Επόμενη δράση: Κυριακή 5 Δεκεμβρίου, στις 12.00 το μεσημέρι. Με ευκαιρία την παγκόσμια ημέρα εθελοντισμού διοργανώνουμε μια πραγματική καθαριστική παρέλαση ! Και μάλιστα επί της οδού 28ης Οκτωβρίου ή αλλιώς στην πολύπαθη Πατησίων!



Σημείο συνάντησης: μετρό Ομόνοια, έξοδος Πανεπιστημίου έξω από το ΝΕΟΝ.

Θα τρίψουμε, θα καθαρίσουμε και θα βάψουμε ότι βρούμε μπροστά μας επί της Πατησίων από τη συμβολή της με την Πανεπιστημίου έως τη συμβολή της με την Καποδιστρίου.

Μαζί με την καλή μας διάθεση φέρνουμε ο καθένας, και ένα μικρό σετ ειδών καθαρισμού με είδη που κατά κανόνα υπάρχουν σε κάθε σπίτι και θα είναι απαραίτητα :

· Γάντια
· Σύρμα / Σφουγγάρι για σκληρές επιφάνειες
· Λεκάνη / κουβά
· Καθαριστικό (κατά προτίμηση οικολογικό)
· 1 μπουκάλι νερού άδειο
· 1 σακούλα σκουπιδιών

Προαιρετικά, μπορείτε ακόμα να φέρετε:

· Παλιά φανελάκια ή κομμάτια παλιό ύφασμα
· Ξύστρες (για αφίσες και τσίχλες)

Ας βάλουμε όλοι ένα χέρι να ομορφύνουμε έναν από τους ωραιότερους δρόμους της Αθήνας!

Σας περιμένουμε όλους!

atenistas group








H αφίσα είναι των Atenistas και η φωτό από το http://themusicslut.com

Το post συνοδεύεται από το "Pump Up The Jam" των Καναδών Lost Fingers, που εμφανίστηκαν το προηγούμενο Σαββατοκύριακo στο Gazarte.

Baby Keep Smiling (δις)

Από πλευράς κομμάτων, η Δημοκρατική Αριστερά είναι ο μεγαλύτερος νικητής των εντυπώσεων αυτών των εκλογών. Με δύναμη ελάχιστη πανελλαδικά (πιθανότατα κάτω από το κατώφλι του 3%) κατάφερε οι δύο αντισυμβατικές της προτάσεις για Καμίνη και Μπουτάρη, να αποτελέσουν την (ιστορική) μεγάλη έκπληξη - και να σηματοδοτήσουν μια “αλλαγή πολιτισμού” στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας, εκδιώκοντας από την πλειοψηφία του δημοτικού συμβουλίου, τη μαυρίλα που κληρονομούσαν Κακλαμάνης και Παπαγεωργόπουλος. Της πιστώνεται επίσης και η επικράτηση Δημαρά στην Πάτρα.


Επιπλέον θριάμβευσε επί των πρώην συντρόφων της στο ΣΥΡΙΖΑ, δείχνοντας μια πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα παρέμβασης στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, αλλά και έναντι των άλλων αριστερών κομμάτων, που δεν είχαν ούτε το θάρος να υπερβούν τις αγκυλώσεις τους για Καμίνη και Μπουτάρη, αλλά ούτε και τη δύναμη να “αναγκάσουν” τους οπαδούς τους να ψηφίσουν “κατά του μνημονίου”, λευκό ή άκυρο.

Όμως, η μεγάλη επιτυχία των Καμίνη και Μπουτάρη είναι πρωτίστως επιτυχία της κοινωνίας των πολιτών και δευτερευόντως των κομματικών σχηματισμών που τους υποστήριξαν. Όχι οτι το "θαύμα" θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την υποστήριξη των δεύτερων. Αυτό που διαφαίνεται όμως στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη είναι οτι λειτούργησε η μαζική συστράτευση πολιτών, κινήσεων και προσωπικοτήτων ώστε να φύγει ο λαϊκισμός και η δημαγωγία. Και ταυτοχρόνως, μια αντίδραση των σοβαρών κεντροδεξιών αστών, που αρνήθηκαν να πάνε να ψηφίσουν τη λαϊκοδεξιά φασίζουσα “ψινακιάδα” (ενδιαφέρουσα και προς έλεγχο η πληροφορία οτι στα όρια της πρώην Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, ο Ψωμιάδης υπολείπετο της πλειοψηφίας).

Τα αποτελέσματα γίνονται έτσι ακόμα πιο αισιόδοξα. Όχι μόνο γιατί δεν χρειάστηκε μια Φώφη ή ένας Χρυσοχοίδης για να κερδίσει το Δήμο Αθηναίων, αλλά γιατί η συμμαχία του χαμηλού επιπέδου αποκρούστηκε “πολιτισμικά”. Σε αντίθετη περίπτωση, το τοπίο θα ήταν ζοφερό: Η εμπεδωμένη σε μεγάλη μερίδα των νέων ανθρώπων αντίληψη, οτι με την αποχή μπορείς να επιφέρεις κλονισμό στο σύστημα τέτοιον, που να αλλάξεις τα πράγματα προς το καλύτερο, προκαλεί θλίψη.


(Τις τελευταίες δύο μέρες δύο νέα παιδιά προσπαθούσαν να με πείσουν οτι η “απολίτικη” επιλογή θα οδηγήσει σε “άμεση δημοκρατία” ή σε ενεργοποίηση μιας τάχα πρόβλεψης του συντάγματος, οτι εκλογή με κάτω από ένα ποσοστό είναι άκυρη. Επειδή τίποτα από τα δύο δεν συμβαίνει, προσπάθησα να τους πείσω για το ανεύθυνο της πιθανότητας να προκληθεί κρίση της (έστω κουτσής ή ανάπηρης) δημοκρατίας μας, τέτοια που δεν μπορούμε να διανοηθούμε τις συνέπειες. Και επέμενα οτι μόνο με την ενεργό βελτίωση του πολιτικού δυναμικού και την ενεργοποίηση του εκλογικού σώματος, αλά “yes we can”, μπορεί κάτι να βελτιωθεί - ποτέ με την αποχή.)

Τα αποτελέσματα στις άλλες δύο μεγάλες πόλεις (Πάτρα και Πειραιά) έδειξαν επίσης οτι το απρόβλεπτο μιας αντάρτικης υποψηφιότητας ή μιας βεβαιότητας περί τη νίκη, μπορεί να φέρει την ήττα στον κομματικό υποψήφιο. Ειδικά ο Μίχας, που ήταν ο μόνος βέβαιος από τις δημοσκοπήσεις, οτι θα πάρει εύκολα τον Πειραιά για λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ, θα πρέπει να αισθάνθηκε οδυνηρή την εκδίκηση Φασούλα, αλλά και τις βαθιά συντηρητικές συμμαχίες που λειτούργησαν υπέρ Μιχαλολιάκου.

Φυσικά, το αποτέλεσμα ουδόλως πρέπει να ευχαριστεί τον Αντώνη Σαμαρά. Πόνταρε σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και 6 περιφέρειες - και βρέθηκε να χάνει και την Πελοπόννησο, περιφέρεια καταγωγής όλης της ηγεσίας της ΝΔ (Σαμαράς, Δήμας, Αβραμόπουλος, Λυκουρέντζος!), με τον υποψήφιο να είναι “προσωπικό στοίχημα” του αρχηγού της ΝΔ, όπως και ο Κικίλιας.

Ο Γιώργος Παπανδρέου από την άλλη, μπορεί να είναι συγκρατημένα αισιόδοξος, γιατί “ρεφάρησε” το αποτέλεσμα του α’ γύρου, κερδίζοντας 8 περιφέρειες (μεταξύ αυτών και την Αττική) και τους δύο σημαντικότερους δήμους (έστω και έμμεσα) - επιβεβαιώνοντας όμως έτσι το προσωπικό του στοίχημα της νεωτερικότητας. Ουδείς μπορεί, εντός ή εκτός Ελλάδας, δεδομένου του μνημονίου και των μέτρων, να αποτιμήσει οτι η κυβέρνηση του δέχθηκε ανεπανόρθωτο πλήγμα ή οτι στερείται νομιμοποίησης - ενόψει και των σοβαρών διαπραγματεύσεων, που αρχίζουν από αύριο.






To smile είναι από το www.simplychi.wordpress.com και το εξώφυλλο από το http://3.bp.blogspot.com

Το post συνοδεύεται από το "Baby Κeep Smiling" του Κουβανού Compay Segundo με τον Lou Bega.

Να καθαρίσουμε την Κόπρο του Αυγεία*

Η βροχή είναι λυτρωτική, εκτονώνει επιτέλους αυτό το “μπούκωμα” του καιρού τόσες μέρες, με τους νοτιάδες. Η πόλη έχει πάντα την ευκαιρία να καθαρίσει λίγο - ειδικά στο κέντρο, που θυμίζει δημόσιο ουρητήριο. Θα το καταφέρει και μεταφορικά;


Όποιος μεταφράζει αυτό που συμβαίνει σε αυτές τις εκλογές, με όρους (παλαιοκομματικής) πολιτικής ανάλυσης, κάνει κατά τη γνώμη μου λάθος. Δεν πρόκειται απλώς για μια μάχη μεταξύ προοδευτικών και συντηρητικών δυνάμεων, μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ή μια μάχη μεταξύ “δυνάμεων του μνημονίου και του αντι-μνημονίου” (τι πολιτικά αφελής όρος).

Στην πραγματικότητα το παλιό και το φαύλο σπαρταράει - και με λύσσα αντιδρά στην πιθανότητα περιθωριοποίησης του. Είναι δυνατόν; Θα χάσουμε τη δυνατότητα να ελέγχουμε, να κάνουμε “δουλίτσες”, να κάνουμε ρουσφέτια; Είναι δυνατόν να μπει έλεγχος στα άδυτα ενός πολυδαίδαλου δήμου (με 11 χιλιάδες εργαζομένους και τεράστια έσοδα), μετά από μια χαμένη τετραετία και 24 χρόνια της ίδιας παράταξης στην εξουσία;

Στους βετεράνους δημοτικούς συμβούλους της αδιαφάνειας που επανεξελέγησαν, περιλαμβάνονται και άνθρωποι που είναι εκεί από την εποχή Έβερτ! Σε αυτούς προσθέστε - ως πρώτο σε ψήφους - τον Ψινάκη κι έχετε μια πρώτη εικόνα. Το πρόσωπο όμως του Νικήτα Κακλαμάνη τη βραδιά του α’ γύρου, τα έλεγε όλα. Αυτός “που άνοιγε σαμπάνιες” όταν ανακοινώθηκε η υποψηφιότητα Καμίνη, τώρα εμφανίζεται “ζεματισμένος” από μια λαϊκή ετυμηγορία, που του δίνει μεν το προβάδισμα, αλλά τουλάχιστον κατά 10 μονάδες πιο κάτω απ’ ότι περίμενε - και σιγουρα όχι “τον περίπατο από τον α’ γύρο”, που κάποιοι δικοί του ήλπιζαν.

Τον παρακολούθησα όλη την εβδομάδα, στις περισσότερες τηλεοπτικές του εμφανίσεις, να δίνει ρεσιτάλ υποκρισίας, λαϊκισμού και παλαιοκομματικής στρέβλωσης. Η θεατρική παράσταση όμως ήταν κακή, το χαμόγελο βεβιασμένο, τα αστεία πιο κρύα κι από του Ψωμιάδη. Η προσπάθεια να σπιλώσει τον αντίπαλο του, να “γλείψει” τους δημοσιογράφους και να παραπλανήσει το κοινό, διάφανη. Αν είχε απέναντι του έναν έμπειρο τηλεοπτικά και εξίσου σοβαρό με τον Καμίνη πολιτικό, δεν θα ήξερε πού να κρυφτεί...

Ο απερχόμενος δήμαρχος δεν έχει στην ουσία να πει τίποτα για την αποτυχία του. Δεν περίμενε καν οτι θα έπρεπε να απολογηθεί. Κλασικός εκπρόσωπος της σχολής “πολιτική ίσον δημόσιες σχέσεις, υπόγειες συμμαχίες και τηλεοπτικές εμφανίσεις”, νόμιζε οτι θα είχε τη δεδομένη υπεροχή. Δεν είχε υπολογίσει καν το κόστος των ψεμμάτων και της αλαζονείας του - γνωστή άλλωστε, εδώ και χρόνια, από τις σχέσεις του με τους κατοίκους και τις Κινήσεις Πολιτών. Άσε το ήθος και η αναλγησία. Καταφεύγει δε στην αστεία επίκληση “της ψήφου κόντρα στο μνημόνιο”, αυτός που κατά κύριο λόγο (ως μέλος της κυβέρνησης Καραμανλή, αλλά και ως διαχειριστής ενός χρεωμένου δήμου), ευθύνεται για τη χρεοκοπία της χώρας...

Όταν η πολιτική είναι αδίστακτη, στις περιπτώσεις που στριμώχνεται, δεν διστάζει να συμμαχήσει με το διάβολο (αντίθετα με τον Καμίνη, που τράβηξε χθες το πρωί στη ΝΕΤ σαφή διαχωριστική γραμμή, λέγοντας “δεν συνομιλώ με τη βία”). Πόσο μάλλον, όταν ήδη βρίσκεσαι στην ακροδεξιά όχθη. Ο Κακλαμάνης προσβλέπει με άνεση στις ψήφους του Μιχαλολιάκου - και θα συνεργαστεί αγαστά μαζί τους στο δημοτικό συμβούλιο (αυτός που βεβαίως δεν έκανε τίποτα για τα προβλήματα του Ιστορικού Κέντρου και του Άγιου Παντελεήμονα). Όσοι όμως νομίζουν οτι η Αθήνα μπορεί να προχωρήσει μπροστά με την απολιτίκ/ακροδεξιά αντίληψη “κάτω οι πολιτικοί - ψηφίζουμε άκρα για να σας σοκάρουμε”, πλανάται πλάνην οικτράν. Ποτέ τα προβλήματα δεν λύθηκαν με φασιστικές κραυγές - μόνο με προοδευτικές λύσεις. Το φωνάζουμε χρόνια - η απουσία πολιτικής, που χαρακτήρισε όλα τα τελευταία χρόνια κυβέρνηση και δήμο, οδηγεί στην επικίνδυνη εκόλλαψη του “αυγού του φιδιού”.

Ο πόλεμος λάσπης (από όλο το φάσμα της πολιτικής του υποκόσμου) και η ακροδεξιά ατζέντα δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι νικητές. Ούτε καν η αντίληψη που δικαιολογεί οτι “όταν ζεις μέσα στους λαθρομετανάστες, να παίρνεις τέτοιες ακραίες θέσεις”. Έτσι ζω κι εγώ - πιο κέντρο δεν γίνεται - μέσα στα προβλήματα και την υποβάθμιση. Μπορείς να αγωνίζεσαι για τα δικαιώματα όλων (άλλωστε “δικαιώματα για τους μισούς” δεν υπάρχει), χωρίς να υιοθετείς ή να πλησιάζεις καν τη ρητορική της μαύρης αντίδρασης.

Σε αυτές τις εκλογές άρα πολλοί απέφυγαν να ψηφίσουν, άγνωστο ποιάς ακριβώς πολιτικής προέλευσης. Η Αθήνα έχει απίστευτα πολλούς ετεροδημότες, συνήθως συντηρητικού προσανατολισμού, που ζουν στα προάστεια. Δεν ήρθαν γιατί αδιαφόρησαν, γιατί έδωσε γραμμή η ΝΔ κατά Κακλαμάνη (επειδή θα πάει με τη Ντόρα), γιατί ενοχλήθηκαν από τον Ψινάκη, γιατί δεν εμπιστεύονται συνολικά πια το πολιτικό σύστημα; Ή μήπως ακριβώς καταδικάζουν το πρόσωπο και τη θητεία, ανεξαρτήτως ψευτοδιλημμάτων της κεντρικής πολιτικής σκηνής; Δύσκολα θα μάθουμε επακριβώς. Σε κάθε περίπτωση, η αποχή είναι ένα πολύπλοκο φαινόμενο.

Εντυπωσιακά πολλοί ψήφισαν Αμυρά - και είναι απολύτως κατανοητό. Ήταν εξαιρετικά πειστικός, με “καθαρό πρόσωπο” και φρέσκιες ιδέες. Και είναι ίσως κατανοητό που δεν παίρνει θέση στο β’ γύρο. Αν και θα περίμενα να σταθεί απέναντι στον απερχόμενο δήμαρχο, αυτόν να μη δεχθεί να τον συναντήσει κι ας μη στηρίξει κανέναν (μια παρόμοια στάση θα περίμενα και από την αριστερά - να πει οτι ειδικώς για τις περιπτώσεις Μπουτάρη και Καμίνη υπερβαίνουμε το κομματικό συμφέρον, δηλώνουμε στήριξη και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να το προσμετρήσει ως κομματικό όφελος). Όπως είναι βέβαια και εξαιρετικά απωθητική η προσπάθεια Κακλαμάνη να προσεταιριστεί ψήφους, που ακριβώς γυρνούν την πλάτη σε αυτό που αντιπροσωπεύει. Τι σχέση μπορεί να έχει ένας ψηφοφόρος του Αμυρά, ειδικά με τον Κακλαμάνη; Και τι σχέση μπορεί να έχει τελικά με αυτόν οποιοσδήποτε προοδευτικός ψηφοφόρος;

Προσπερνάω τα ρεπορτάζ περί μετώπου ΝΔ-αριστεράς. Δεν πιστεύω οτι μπορεί να μην αδράξουμε τελικά την ευκαιρία. Σε αυτή τη χώρα, ένα διαρκώς διογκούμενο κύμα πολιτών επιζητεί την πλήρη αλλαγή σελίδας, στο πολιτικό σύστημα. Και αυτό κωφεύει, γιατί κανείς δεν θέλει να χάσει την εξουσία και τα προνόμια. Τώρα λοιπόν, που υπάρχει η ευκαιρία στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, με σοβαρούς ανθρώπους που προέρχονται από την κοινωνία και όχι τον κομματικό σωλήνα, που τους στηρίζουν Ευρωπαίοι δήμαρχοι, κινήσεις πολιτών, πολιτικά στελέχη διαφόρων αποχρώσεων και προσωπικότητες, εμείς τους “κοιτάμε στα δόντια”. Κι είμαστε έτοιμοι, άλλη μια φορά, εντελώς αυτοκαταστροφικά, να βουλιάξουμε, αντί να πούμε οριστικά αντίο σε αυτούς που βεβαιωμένα καταχράστηκαν την εντολή μας. Είναι δυνατόν;


*Κόπρος του Αυγεία



Υ.Γ. Ο αρχικός τίτλος που είχα εμπνευστεί ήταν "Να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους", από το μυθιστόρημα του σουρεαλιστή Boris Vian. Με πρόλαβε όμως ο Χασοδίκης...









Όλα τα post για μια άθλια θητεία, εδώ.

Η αφίσα είναι από την Παραπολιτική.

Το post συνοδεύεται από το εύγλωττο "Comment Te Dire Adieu" των Σοηδών (;) String Swing.