Κοινωνία περιορισμένης κινητικότητας

Έπρεπε να το ζήσω, για να το κατανοήσω πλήρως. Όχι οτι δεν ήξερα, αλλά αλλιώς το συνειδητοποιείς, όταν δοκιμάζεις (και δοκιμάζεσαι) ο ίδιος. Έχουμε φτιάξει ένα δημόσιο χώρο, κατώτερο όλων των προσδοκιών, για μια χώρα που φιγουράρει στις 40 πλουσιότερες στον κόσμο.

Οι πόλεις μας είναι απολύτως εχθρικές για όποιον δεν είναι αρτιμελής και σε πολύ καλή φυσική κατάσταση. Τα πεζοδρόμια μας είναι φτιαγμένα κουτσά, στραβά, ανάποδα, επικίνδυνα (εύκολα έσπασα το πόδι μου, γλιστρώντας) κι όταν είναι καινούργια είναι εξαιρετικά χαμηλής τριβής, λείες παγίδες για τυφλούς και μη. Τα κτήρια μας είναι στριμωγμένα, οι είσοδοι και τα σκαλιά “τσουρούτικες”, πνιγμένες ανάμεσα στη φτήνεια της μίζας, τη μίζερη αισθητική και έναν δημοσιοϋπαλληλικό οικοδομικό κανονισμό, που μοιάζει με “κινούμενη άμμο”, ευμετάβλητο και ευάλωτο στις κάθε είδους πονηριές.

Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια δεν αφήνουν τον παραμικρό χώρο να περάσεις - κι αυτά που κινούνται κάνουν ελιγμούς θανάτου ανάμεσα στριμωγμένα δρομάκια και αμέριμνους πεζούς. Η έννοια της ασφάλειας, οδικής και μη, σε έργα και κατασκευές, είναι μια έννοια ξένη, εχθρική, περιττή, ενοχλητική. Την περιφρονούμε, γιατί “εμείς ξέρουμε καλύτερα”...

Αλλά και στους εσωτερικούς δημόσιους χώρους, σπάνια υπάρχουν προβλέψεις, ράμπες, δίοδοι. Ποιός σκέφτεται οτι τα μαγαζιά υγιειονομικού ενδιαφέροντος, που είναι υποχρεωμένα να έχουν τουαλέτα, σπάνια την έχουν στο ίδιο επίπεδο; Πώς θα απολαύσει το φαγητό του ένας πελάτης με καροτσάκι ή ακόμα και με πατερίτσες; Να ο αποκλεισμός: Αν είναι να ταλαιπωρηθείς με σκαλιά, το εμπόδιο των οποίων δεν μπορείς να ξεπεράσεις, καλύτερα να κάτσεις σπίτι σου.

Αλλά εδώ δεν το έχει σκεφτεί ούτε ένα ταμείο, αυτό των δημοσιογράφων, που θεωρείται (και είναι, όσο υπάρχει ακόμα) ένα από τα καλύτερα: Οι ακτινογραφίες, απαραίτητες για οποιοδήποτε σχεδόν ορθοπεδικό πρόβλημα, είναι σε άλλο κτήριο από τους γιατρούς. Και για να φτάσεις σε αυτούς τους τελευταίους, πρέπει να ανέβεις σκαλιά, ίσως με σπασμένο πόδι. Το ίδιο συμβαίνει και με μεγάλες, πλούσιες, διαγνωστικές αλυσίδες. Αν δεν το έχεις βιώσει, το κάθε σκαλί είναι τρόμος, ειδικά στο κατέβασμα.

Δεν παραπονιέμαι. Οι άνθρωποι είναι (ακόμα ευτυχώς) εξαιρετικά ευγενικοί, με όποιον έχει κινητικό πρόβλημα. Και ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκα οτι δικαιούμαι να γκρινιάξω, εγώ που έπαθα κάτι απλό και ιάσιμο - κι έχω δουλειά και καλή περίθαλψη, χωρίς οικονομική επιβάρυνση. Σκέφτομαι όμως τους ανθρώπους που έχουν σοβαρά προβλήματα, χρόνια και βασανιστικά.

Μετά από ένα λουμπάγκο, πριν από χρόνια, έχω μάθει να εκτιμώ ιδιαιτέρως τη δυνατότητα της ελεύθερης κίνησης, που τη θεωρούμε δεδομένη, ώσπου να την χάσουμε. Κι έχω μάθει να σέβομαι αυτούς που τη στερούνται, αλλά δεν είναι καθόλου υποχρεωμένοι να στερηθούν και τη ζωή, όπως και οποιαδήποτε άλλη μειονότητα, εκτός της “κανονικότητας”.

Η ελληνική μεταπολιτευτική κοινωνία ολιγώρησε δραματικά, σε τρεις τουλάχιστον τομείς: Πρώτον, αγνόησε παντελώς την ανάγκη να μη σαμποτάρεται η ανάπτυξη από τη διαφθορά, με μια αναλογία που ξεπερνούσε πολύ συχνά το διεθνώς αποδεκτό για τον δυτικό πολιτισμό. Επέτρεψε να πρυτανεύσει το στρεβλό, το κοντοπρόθεσμο, η λιγούρα του νεπολουτισμού, η επίδειξη και η υπερβολή στα χαλάσματα της εμφυλιακής φτώχειας, πάνω ακόμα και απο το στοιχειώδες χτίσιμο που πρέπει να κάνει κανείς για να αποκτήσει γερές βάσεις και δομές. Θεώρησε οτι η ευημερία έχει εδραιωθεί ανεπιστρεπτί - και ξέχασε οτι πρέπει να φροντίζεις να ξοδεύεις για το κοινό συμφέρον, όταν έχεις τη δυνατότητα, πριν έλθουν και πάλι δύσκολες εποχές.

Δεύτερον, “ξέχασε” να προτάξει το κοινό και το δημόσιο. Περιφρόνησε επιδεικτικά τον χώρο της κοινής συμβίωσης και άφησε στην ιδιωτική πρωτοβουλία το προνόμιο να καινοτομήσει και να εκσυγχρονίσει τον περιβάλλοντα χώρο, όταν φυσικά της το επέτρεψε χωρίς δολιοφθορά και όταν αυτή το επιθύμησε χωρίς λαιμαργία. Μιλώντας (και ακούγοντας) τη γλώσσα του λαϊκισμού, περιορίστηκε σε κουβέντες που χάιδευαν αυτιά για ένα “κράτος-πατερούλη”, που αντιστάθμιζε την ανικανότητα και την ταλαιπωρία, με “φιλανθρωπικά” μέτρα.

Και τρίτον, αγνόησε την ίδια την αυτοεκπαίδευση της. Αφού δεν υπήρχαν και πολλοί αλλοεθνείς και μετανάστες (και όλες οι άλλες μειονότητες, όπως οι ψυχικά πάσχοντες, κρυβόντουσαν επιμελώς “κάτω από το χαλί”), θεώρησε περιττή την ανάγκη να αναγνωρίσει το διαφορετικό - και να φροντίσει γι αυτό, όπως όφειλε. Η έλλειψη σύγχρονου και ανοιχτόμυαλου συστήματος αξιών και η επιφανειακή προσέγγιση μιας σκυλοπόπ αισθητικής πέταξαν στο περιθώριο, ό,τι δεν συμμορφωνόταν με την ελληνορθόδοξη (ή έστω τη νεοπλουτική) νόρμα. Κι όταν ήρθαν τα δύσκολα, βρέθηκε έτοιμη να γίνει η πιο ρατσιστική, κοντόφθαλμη και μικρονοϊκή σε αντιλήψεις...

Tο κείμενο γράφτηκε για την Athens Voice.

Ο πίνακας της Frida Kahlo είναι από το www.berfrois.com και το εξώφυλλο από το www. amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Burn It Blue", από τον Βραζιλιάνο Caetano Veloso και την Μεξικάνα Lila Downs, στην τελετή απονομής των Όσκαρ.

Το κύτταρο και το σώμα...

Μερικά χρόνια μικρότερη μου, μια φίλη μου άνοιξε την κουβέντα για το πόσο έχει ανάγκη να φλερτάρει. Οκ, της είπα, το φλερτ είναι “οξυγόνο ζωής” και δεν είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, με κανένα τρόπο “εχθρός” του γάμου ή του παιδιού σου. Αντιθέτως, είναι πηγή ανανέωσης για την ίδια τη σχέση σου - και θα έπρεπε να είναι σχεδόν καθημερινό και “άσκοπο” (με την έννοια οτι δεν πρέπει να οδηγεί, σε μια παραπάνω ερωτική επαφή), γιατί μόνο και μόνο ωφελιμιστικά να το δει(ς) εσύ και ο σύντροφος σου, γεμίζει τις μπαταρίες σου. Αλλά αν το δει(ς) και πιο μεταφυσικά και “υπαρξιακά”, είναι πλούτος το να μπορείς να προσφέρεις στον άγνωστο το “αφιλοκερδές” συναίσθημα, την παραπανίσια απόδοση εκτίμησης, το aknowledgement οτι είναι ελκυστικός κι οτι είναι ωραίο αυτό που και οι δύο εκπέμπετε. Κι αυτός ο πλούτος πάντοτε επιστρέφει, γιατί αναβαθμίζει και σένα.

Ναι, μου λέει, αλλά εγώ σε λίγα χρόνια, δεν θα μπορώ να φλερτάρω, γιατί δεν θα με φλερτάρει κανείς. Είναι δίκαιο αυτό; Όχι, η φαλλοκρατική κοινωνία δεν είναι δίκαιη. Αλλά ούτε και η φύση. Δεν είναι όμως μονόπλευρα τα πράγματα. Να σου διηγηθώ την πρώτη ήττα, που υπέστην ως (φρέσκο ακόμα) μέλος του ανδρικού πληθυσμού;

Όταν λοιπόν ήμουν 17 χρονών, επειδή ουδέποτε μου άρεσαν οι “λολίτες”, η μεγάλη μου επιθυμία για το γυναικείο φύλο στρεφόταν στις συνομήλικες ή (ακόμα πιο δυσπρόσιτα) στις ελαφρώς μεγαλύτερες. Πολλές από αυτές ήταν ολοκληρωμένες γυναίκες, στα μάτια μου τουλάχιστον, αλλά αυτή ακριβώς η ωριμότητα τους, τις έκανε “άπιαστες”. Ποια 17άρα θα κοίταζε τον συνομήλικο, που ακόμα ήταν εμφανώς έφηβος, όταν είχε τη δυνατότητα να τα φτιάξει ακόμα και με έναν 25άρη;

(Η δεύτερη ήττα ήρθε μετά από αρκετά χρόνια, όταν σε κάποια φάση της ζωής μου επισκέφθηκα πολύ λίγες φορές σκυλάδικα και συνειδητοποίησα πόσα ωραία κορίτσια ξόδευαν την αισθητική τους σε αυτούς τους χώρους. Αλλά το αδιέξοδο ήταν πλήρες για μένα, δεν θα μπορούσα ποτέ να “μερακλώσω” με ένα κορίτσι που θα ήθελε στη βόλτα μας με το αυτοκίνητο ή στη βραδυνή μας διασκέδαση - πόσο μάλλον πριν ή μετά την ερωτική επαφή - να ακούσει τέτοια μουσική. Εκεί συνειδοτοποίησα επίσης πόσα παιδιά των Βορείων Προαστείων, τουλάχιστον μετά τη δεκαετία του ’80, παρά τα καλά σχολεία και τις σπουδές, με ελάχιστες εξαιρέσεις “παλαιόπλουτων”, στερούνται μεγαλώνοντας ουσιαστικής παιδείας και καλλιέργειας και βεβαίως αισθητικής...)

Για χρόνια λοιπόν, για τα ωραιότερα κορίτσια, είχαμε και τον “αθέμιτο” ανταγωνισμό από τους μεγαλύτερους μας, που ήταν πιο “άντρες”, είχαν αυτοκίνητο, λεφτά και know how να κινηθούν, πολύ πιο “γοητευτικά” από εμάς. Και η αλήθεια ήταν οτι οι γυναίκες (ως γενικά πιο ώριμο είδος) ωριμάζουν από τη φύση πολύ πιο νωρίς - και σίγουρα δικαιούνταν περισσότερα από ότι μπορούσαμε εμείς να τους προσφέρουμε, όταν κάποιοι από εμάς έπρεπε ακόμα να ξεπεράσουμε τη φάση “βρωμάει η κάλτσα από το πολύ ποδόσφαιρο”.

Η ζωή λοιπόν έχει μια δικαιοσύνη: Αρχίζεις νωρίτερα, τελειώνεις νωρίτερα. Είναι αναλογικά όμως τα πράγματα; Μήπως η φύση και η φαλλοκρατική κοινωνία επιτρέπουν στον άντρα, ακόμα κι αν είναι 50 ή 60 (ακόμα κι αν δεν είναι στοιχειωδώς καλοδιατηρημένος), να έχει πρόσβαση στην πολύ νεώτερη γυναίκα, ενώ είναι αρκετά πιο αυστηρή με αντίστοιχες δυνατότητες που έχουν οι γυναίκες; Και ναι και όχι.

Εκεί που τα πράγματα μοιάζουν πολύ άδικα για τις γυναίκες, είναι στην αναλογία προσφοράς και ζήτησης, καθώς οι διαθέσιμοι straight άνδρες, στη μέση ηλικία, μοιάζουν να είναι πολύ λιγότεροι, θέλεις γιατί οι gay άνδρες μοιάζουν τα τελευταία χρόνια να είναι περισσότεροι από τις gay γυναίκες, θέλεις γιατι η υγεία τους καθίσταται πιο ευάλωτη, θέλεις γιατί “εγκαταλείπουν” το παιχνίδι του σεξ, εκεί λίγο πριν τα 50, γιατί συνήθως δεν προσέχουν τον εαυτό τους (όχι πάντως γιατί γενιούνται περισσότερες γυναίκες).

Στο φαλλοκρατικό, όμως, συμβάλλουν πάρα πολύ και οι ίδιες οι γυναίκες: Στην ανατολίτικη κοινωνία μας, πολλές από αυτές είναι που συνδιαμορφώνουν το “βλέμμα των γυναικών” προς τις πιο πάνω ηλικίες, είναι διατεθειμένες να γοητευθούν από λεφτά, εξουσία και “νοητική ωριμότητα”, παραγνωρίζοντας φυσικά χαρακτηριστικά, όπως η αισθητική του σώματος, ενδεχομένως γιατί ο νεαρός εραστής δεν το πάει καλά το γράμμα, είναι πολλές φορές "άτσαλος" και "ρηχός". Έτσι δεν είναι σπάνιο να βλέπεις μια γυναίκα να γουστάρει έναν άνδρα, που πλησιάζει τα διπλά της χρόνια ή θα μπορούσε να είναι πατέρας της. Θα μπορούσε ενδεχομένως να πει κανείς (αν υπήρχαν στοιχεία) οτι η τάση αυτή ανακόπτεται, όσο περνάνε τα χρόνια ή ίσως “εξισορροπείται” από μια αντίστοιχη με τη γυναίκα να έχει πολύ νεώτερους της εραστές.

Το τοπίο αυτό δημιουργεί έναν αθέμιτο ανταγωνισμό, για τη γυναίκα που βρίσκεται στη μέση ηλικία, ειδικά αν δεν έχει φροντίσει τον εαυτό της ή έχει παραιτηθεί από το “παιχνίδι”. Και σε αυτή τη φράση νομίζω, κρίνεται η ουσία του όλου προβλήματος. Τα πράγματα είναι όντως πιο δύσκολα και αυστηρά για τις γυναίκες, που είναι άλλωστε το φύλο που αντιμετωπίζει τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Στο ζήτημα του πόσο θελκτικές είναι, μόνο και μόνο η επιβάρυνση του σώματος από τη γέννα και τον θηλασμό, γέρνει τη ζυγαριά ανεπίτρεπτα εναντίον τους. Θέλει πολύ κόπο και επιμονή, από νωρίς...

Ωστόσο, η σύγχρονη γυναίκα έχει τη δυνατότητα να μαχηθεί αυτό το “αρχίζεις νωρίτερα, τελειώνεις νωρίτερα”. Πολλές φορές μπορεί να παρατείνει τη σεξουαλική της ζωή, πολύ παραπάνω από τον “παραιτημένο” άνδρα. Είναι άλλωστε πιο “επιρρεπής” στο να προσέξει τη φυσική της κατάσταση και την κοκεταρία της. Φτάνει να μην καταφύγει σε τεχνητές μεθόδους.

Πρόσφατα μου ζήτησαν την άποψη μου για το πώς καθορίζουν τα ΜΜΕ την εικόνα που έχουμε για το σώμα μας. Απάντησα τα παρακάτω:

Τα media καθορίζουν πώς βλέπουμε το σώμα μας, στη σημερινή εποχή; Ή μήπως οι “άγνωστοι” αυτοί μηχανισμοί που διαμορφώνουν τις εκάστοτε “μόδες” - και στις οποίες τα ΜΜΕ υπακούουν; Το αυγό ή η κότα έγινε πρώτα;

Το σίγουρο είναι πως, ειδικά για τις γυναίκες, η φαλλοκρατική κοινωνία της κατανάλωσης επιβάλλει ένα δυσβάστακτο βάρος: Να είναι ταυτόχρονα δυναμικές, ελκυστικές, καταναλωτικά θηλυκές και αιωνίως νεανικές, με τρόπους που είναι συχνά απολύτως απωθητικές στον (αρσενικό) δέκτη, όπως είναι τα μπότοξ και οι διάφορες πλαστικές. Δυστυχώς, τα ίδια τα “θύματα” δεν το αντιλαμβάνονται, ενώ η ιατρική βιομηχανία της ανασφάλειας το αποσιωπά.

Ωστόσο, για να μην είμαστε αφοριστικοί, δεν πρέπει επ’ ουδενί να εκμηδενίζουμε τη χρησιμότητα της κοκεταρίας, σε άνδρες και γυναίκες. Η διατήρηση της καλής φυσικής κατάστασης με την κάθε είδους άθληση, η εντεινόμενη προσοχή στη διατροφή, η έκλυση ενδορφινών από την ομορφιά του φλερτ και της αναγνώρισης είναι πολύ σημαντικά πράγματα για την ποιότητα ζωής και τη μακροζωία του ανθρώπου. Φτάνει να μην ξεχνάει κανείς οτι η ουσιαστική εκπλήρωση του στόχου έρχεται όχι με εξαντλητικές δίαιτες, αλλά με τη ζωντάνια και την εκπομπή της σεξουαλικότητας, από καθε κύτταρο του σώματος μας...

H φωτό είναι από το www.tumblr.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από τη διασκευή του "I Don't Wanna Be With Nobody But You", από τη Βρετανίδα Joss Stone.

Το εξαιρετικό δημόσιο...

Το προηγούμενο διάστημα, λόγω του ατυχήματος στενού προσώπου (που είχε τελικά μικρή σοβαρότητα), ήρθα σε επαφή με τη πρώτη νευρολογική κλινική του Αιγινήτειου - ένα νοσοκομείο που δεν είχε τύχει ποτέ να γνωρίσω. Μέσα στα σχεδόν μικροσκοπικά, δαιδαλώδη παραδοσιακά κτήρια της Βασιλίσσης Σοφίας, ανακάλυψα μια νοσοκομειακή μονάδα, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί “μπουτίκ”: Λίγα δίκλινα δωμάτια, γύρω από ένα καλόγουστο αίθριο (προφανώς για να ελέγχονται πιο άμεσα τα βαριά περιστατικά), ανακαινισμένο, με ξύλο στα πατώματα και μοντέρνα διακόσμηση. Μόνο τα παλιά νοσοκομειακά κρεβάτια και στρώματα θύμιζαν τη γνωστή εικόνα του δημόσιου νοσοκομείου, προφανώς γιατί δεν πρόλαβαν να ανακαινιστούν, πριν την έλευση της κρίσης.


Πιο πολύ ακόμα, όμως, με εντυπωσίασε η ηρεμία, ο επαγγελματισμός και η αποτελεσματικότητα του προσωπικού: Από τους γιατρούς στα εξωτερικά ιατρεία, ως την Εύα και τη Γαρυφαλλιά, τις νοσηλεύτριες που μας υποδέχτηκαν και τις ευγενέστατες γιατρούς, τις κυρίες Βασιλοπούλου και Συνετού, που ανέλαβαν την περίπτωση, όλο το έμψυχο δυναμικό προσέφερε αυτό που πρέπει πάντα να δίνεται στον πολίτη: Φροντίδα, κατανόηση, προσοχή - χωρίς το παραμικρό φαινόμενο εκνευρισμού και κακής συμπεριφοράς, ακόμα και σε συνθήκες πίεσης. Κι αυτό όχι προς κάποιους, που τύγχαναν “ειδικής μεταχείρισης”, αλλά προς όλους.

Πού και πού έπαιρνε το μάτι μου, κάποιους εργαζομένους, μάλλον “περιφερειακούς” και βοηθητικούς, που κουβαλούσαν ψήγματα, από αυτό το συνδικαλιστικό/λουφαδόρικο/αγενές/μεταπολιτευτικό υφάκι του “γιατί-είμαι-εγώ-εδώ-τώρα-και-υπηρετώ-εσένα-ενώ-θα-έπρεπε-να-είμαι-τουλάχιστον-υπουργός-και-δεν-ξέρεις-εγώ-τι-αξίζω-και-πώς-τολμάς-κυρία-μου-να-ζητάς-κάτι-και-να-θέλεις-να-είμαι-ευγενής-και-ο-λαός-στην-εξουσία”. Ήταν όμως συντριπτική μειονότητα - και μάλιστα καταπιεσμένη. Όσο κι αν προσπάθησα να εντοπίσω φαινόμενα κακής συμπεριφοράς, δεν μπόρεσα, ευτυχώς. Κάτι που σημαίνει οτι είχε καταβληθεί προσπάθεια να εξαφανιστεί κάθε τέτοιο υπόλειμμα. Και με τη γραφειοκρατία να είναι όσο το δυνατόν περιορισμένη.

Πιστεύω στο δημόσιο, παρά το χαμηλό επίπεδο του δημόσιου βίου μας. Κι ακόμα περισσότερο στο εξαιρετικό δημόσιο. Γιατί μπορεί να είναι και τέτοιο - και τους ευχαριστώ όλους.








H φωτό είναι από το www.edopanepistimio.uoa.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Miracle Worker" του πολυεθνικού supergroup των Superheavy.

Η μέρα μου στο πιάτο

Η σχέση μου με τη διατροφή είναι μια σχέση αγάπης και μίσους. Θεωρητικού μίσους, δηλαδή. Όταν ο άνθρωπος κόβει την παρέα με κάθε άλλη “ντόπα”, η διατροφή είναι η μόνη που του μένει. Και είναι και η πιο ωραία κοινωνική δραστηριότητα (μετά το χορό, ίσως).


Εγώ έκοψα τη ζάχαρη στον καφέ το 1994. Τον ίδιο τον καφέ, το 2001. Και το τσιγάρο το 2008. Μου πήρε 28 χρόνια - τα τελευταία 5 με στριφτό και χαρτάκια hemp. Πούρα ευχαριστήθηκα μόνο στο περιβάλλον της Αβάνας, ίσως γιατί εκεί μόνο είναι απαλλαγμένα από το νεοπλουτίστικο πρόσημο που τα συνοδεύει - και η υγρασία κάνει τη μυρωδιά τους φυσική.

Αναπόφευκτα, η διακοπή μου πρόσθεσε κάτι κιλά, που τα παλεύω συνέχεια. Από τη μια μου λείπουν κάποιες ελάχιστες στιγμές, από την άλλη, είμαι πολύ ευτυχής που είμαι απαλλαγμένος από την εξάρτηση. Έναν ντεκαφεινέ εσπρέσο, παρά τη χημεία που κουβαλάει, τον πίνω συχνά-πυκνά. Σκέτο. Με συνοδεία ενός (άγλυκου) γλυκού, που τα λατρεύω. Τα τελευταία πολλά χρόνια η κρέμα κερδίζει σχεδόν πάντα τη σοκολάτα. Όχι οτι την αρνούμαι, όπως και τα σπιτικά γλυκά ταψιού ή κουταλιού.

Η άλλη παρασπονδία είναι τα πολλά ψωμιά ή ψωμοειδή. Όταν ανεβαίνει η αναλογία τους με κουράζουν, το νοιώθω. Αυτά που δεν με κουράζουν ποτέ, είναι οι σαλάτες, τα τυριά, οι ξηροί καρποί. Σε μια πιο ταβερνιάρικη εκδοχή, μπορώ να ζήσω με χόρτα, πατάτες και φέτα λαδορίγανη. Σε μια πιο σπιτική, με τυρί και αμύγδαλα, καρύδια ή κάσιους. Και κανένα αχλάδι να τα συνοδεύει.

Σε μια πιο γαλλική, τρελλαίνομαι για ένα καλό κρασί με ωραία πολύσπορα και τυριά. Δεν έμαθα όμως ποτέ πολύ καλά να ψάχνω το καλό κρασί. Στο Sideways, θα ήμουν ο αποσυνάγωγος, σε αυτή τη “μπανάλ” κατηγορία, που λατρεύει το merlot. Η Βίβλια Χώρα και το Chateau Julia είναι από τα σταθερά, αν και μου άρεσαν πάρα πολύ κάποια χιλιανά που είχα πιει παλιότερα. Επίσης κάποια του κυρ-Γιάννη (Μπουτάρη), που μου πρόσφεραν πρόσφατα (αναπόφευκτα επηρεασμένος θετικά και από την πολιτική του πρόταση - αλλά αυτές οι αξίες πάνε έτσι κι αλλιώς μαζί). Το πιο ωραίο ίσως κρασί που θυμάμαι να έχω πιεί στη ζωή μου είναι ένα ιταλικό Brunello di Montalcino, από την ποικιλία Sangiovese, φερμένο από την Τοσκάνη.

Εκτιμώ επίσης και μια καλή ξανθιά και πικρή μπύρα, καθώς η σχέση μου με το αλκοόλ μπορεί να είναι μόνο ελαφρή, πια. Από τα υπόλοιπα, μόνο κανένα Campari με σόδα και lime, πίνω ευχαρίστως.

Τρώω επίσης, μετά από μια μακρά περίοδο αποχής, αρκετό κρέας. Προσπαθώ να καταναλώνω τακτικά λίγα όσπρια και μαγειρεμένα λαχανικά. Φαβορί και η σπανακόπιτα. Το κύριο γεύμα είναι το μεσημέρι - και περιλαμβάνει συνήθως ένα ψητό ψάρι, κοτόπουλο ή μοσχάρι. Σχεδόν πάντα σπίτι. Έξω τρώω πια σπάνια, συνήθως σε μπαρ που μαγειρεύουν συμπαθητικά, όπως το Pairidaeza ή το Transistor. Για περίπου 20 χρόνια τρώω και στο Κουτί, στην Αδριανού.

Αρνούμαι πια να πληρώσω οτιδήποτε ξεφεύγει από τα 25 (για να μην πω 15) ευρώ το άτομο. Θεωρώ οτι ένας από τους λόγους που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, είναι και η προσποίηση μας γύρω από την εστίαση. Για χρόνια παρατηρούσαμε την απίστευτη φούσκα, να μπορεί το τελευταίο καφενείο στο απομακρυσμένο νησί να χρεώνει 4 ευρώ τον (δήθεν ευρωπαϊκό) καφέ και να μας σερβίρουν σαλάτα με κατίκι Δομοκού, που η κατσίκα είχε το πρωί ακούσει ένα ποίημα του Βάρναλη, πριν τη σφάξουν. Και δεν ουρλιάζαμε.

Μου αρέσουν τα gourmet, καλομαγειρεμένα φαγητά και τα καλά προιόντα, αλλά δεν μπορώ άλλο το δήθεν. Πιστεύω οτι πρέπει να εξοβελιστεί αυτή η νοοτροπία - και να επιστρέψουμε στις απλές γεύσεις, άντε με λίγη μεσογειακή “ευρηματικότητα”.

Η Ελλάδα θα πρέπει να διδαχθεί από την Κρήτη, το καλύτερο value for money, που έχω συναντήσει ποτέ. Με 10 ευρώ τρως λουκούλεια, σχεδόν παντού, πλην των τουριστικών. Βέβαια, αυτό σημαίνει και προσεγμένη και αγνή παραγωγή.

Τεράστια σημασία δίνω και στο καλό λάδι, τη βάση της διατροφής μας. Όταν έζησα φοιτητής στις Ηνωμένες Πολιτείες, είδα τη διαφορά στα μαλλιά μου, από τη στέρηση του. Το βράδυ, ένα μπολ σαλάτα, με μαρούλι, καρότο και λίγες σταφίδες ή αποξηραμένα cranberry είναι η καλύτερη ιδέα. Κάνω πολλών ειδών σαλάτες, με προτίμηση στο αβοκάντο, στις γλυκόξινες γεύσεις και στη χρήση του balsamico.

Στις διακοπές, το πιο ωραίο γεύμα είναι το πρωινό. Στην καθημερινότητα δεν είναι τόσο πλούσιο, αλλά έχει πάντα φρούτα, τσάι και καμιά φορά τυρί ή μέλι. Το καλύτερο απ’ όλα είναι το μανταρίνι ή το πορτοκάλι, φρεσκοκομμένο από το δικό μου δέντρο - χωρίς συντηρητικά και φάρμακα. Και βέβαια, ένα πραγματικά βιολογικό φρούτο, τώρα στο τέλος της άνοιξης.

Κόντεψα να ξεχάσω το μεγάλο μου πάθος: Το παγωτό. Βανίλια κατά προτίμηση, σπιτικό ακόμα καλύτερα. Το ωραιότερο, το έχω φάει στη Φλωρεντία. Εκεί άλλωστε γεννήθηκε...










Το κείμενο αυτό γράφτηκε για το www.fnl-guide.com

H φωτό είναι από το http://blog.itechtalk.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Laidback" του αγαπημένου μου Βρετανού κιθαρίστα Ronny Jordan.

The Truth*

Μιλάω με φίλο γιατρό. Έντιμο. Για μια περίπτωση, φιλική. “Πολλοί καρδιολόγοι στα κρατικά νοσοκομεία κάνουν αυτή τη “μηχανή”: Παραπέμπουν τους ασθενείς για εγχείρηση σε ιδιωτικό θεραπευτήριο, λέγοντας σου πως εδώ δεν έχουν εμπιστοσύνη σε κανέναν (καρδιοχειρουργό). Γιατί; Γιατί αν ο ασθενής μείνει στο νοσοκομείο δεν θα πάρουν μίζα. Μπορείς βέβαια να πας στο ιδιωτικό, καθώς τα περισσότερα ταμεία έχουν “πακέτα”, με τα οποία αντιμετωπίζεις το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων. Κι έτσι είναι όλοι ευχαριστημένοι. Αν όμως, έχεις μια επιπλοκή ή χρειαστείς παράπανω μέρες νοσηλεία; Τότε, αναγκάζεσαι να πληρώσεις πάρα πολλά λεφτά...”

Η συζήτηση επεκτείνεται στο πρόβλημα ενός άλλου φίλου. “Γιατί δεν δίνουν το πλήρες ιστορικό; Γιατί όλοι φυλάνε τα νώτα τους. Δεν υποχρεώνονται άλλωστε, ο μόνος που μπορεί να απαιτήσει πλήρη φάκελλο από νοσοκομείο είναι ο εισαγγελέας. Κι αν δηλώσουν οτι χάθηκε, δεν υφίστανται καμία ποινή. Δεν βαριέσαι, οι περισσότεροι είναι βουτηγμένοι στην ευθυνοφοβία, στο δημοσιοϋπαλληλίκι και κυρίως στη διαφθορά...”


[Roisin Murphy]
Go ...
Go to the mountain if you must
Go to the burning bush
Happy would ease your troubled mind
How do the fade just stay behind?

I know you better than you think I do
Don't worry babe.. this is why i fell in love with you
The man in the looking glass
Is looking back at you at last

You can't hide from the truth
Because the truth is all there is
You can't hide from the truth
Because the truth is all there is
You can't hide from the truth
Because the truth is all there is
You can't hide

If happy times are too few and far between
It's a pity dear, we can't erase the things we've seen
So disappear, vanish if you wish
Just go before you're swallowed up by bitterness

And the truth is you can't hide from the truth
And the truth hurts because the truth is all there is
I realized some time ago that I would have to let you go

May not be true to see that you would return one day
But in your present state you may as well not be here at all
You wear a thin disguise, it's from yourself you hide
Just take a look at us, we are heading for a fall

[J-Live]
Now presiding in this quarter: hip-hop
Justice, my rap forté
Judge, jury, bailing for prosecuting D.A.
Et ceteras, paraphas
My modus operende
It's carpe diem whether the fact or word is your way
Comprende?
The people versus, you ain't no Sensi
Teaching that style of word-play
We got the words they
Regardless of what your friends say
They're all disable
Striken from the record and deemed indimissable
And this long arm of the law grabs a mighter
Shoot dope lines first and ask questions later
The death sentence of this live litagator
Close the case tighter than the jaws of a 'gator
Stenographer, that study law again, the jargon
Let your counselors 'a barking, in hopes of a plea bargain
But when you read back verbatim
What they're saying to pursuade them
They realize exactly how i've played them
I come with the truth, whole truth and nothing but
'Cause the truth hurts just as much as fuckin' with lies will
I brew skill with free fills from now until
Plagerizing MC's get their flows distilled

[Roisin Murphy]
Baby I don't die without you by my side
As long as you return into these arms that burn
Baby I won't die just take a look inside
Into these eyes that burn, come to these arms that yearn

I won't die, if you leave me high
I won't die if you're not by my side

And the truth hurts because the truth is all there is
And the truth hurts because the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth, cause the truth is all there is
You can't hide from the truth
Because the truth is all there is
You can't hide from the truth..





*H δική του αλήθεια

Διαβάστε ακόμα:

Πρόστιμα 4 εκατομμύρια ευρώ σε γιατρούς για φοροδιαφυγή

Με καταθέσεις εκατοµµυρίων έξι γιατροί δηµόσιων νοσοκοµείων












Οι στίχοι είναι από το www.lyricsmania.com, η φωτό είναι από το www.blog. calgarypubliclibrary.com και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "The Truth" των Αμερικανών Handsome Boy Modelling School
.

Spirits Up Above...

Με δύο αισιόδοξες - για την παγκόσμια πολιτική - ειδήσεις άρχισε η εβδομάδα.

Η πρώτη είναι η επικράτηση της “εμμονής” του Μπαράκ Ομπάμα να πετύχει (έστω και συμβολικά), εκεί που απέτυχαν καμιά δεκαριά (κυρίως δημοκρατικοί) πρόεδροι, πριν από αυτόν: Στην εγκαθίδρυση ενός συστήματος περίθαλψης για όλους τους Αμερικανούς. Και λέω κυρίως δημοκρατικοί, γιατί ένα τέτοιο σύστημα είναι αδιανόητο για την πλειονότητα των Ρεπουμπλικανών - αν και κάποιοι (ευτυχώς) το ψήφισαν και το είχε προσπαθήσει και ο Νίξον, με άτακτη υποχώρηση βεβαίως. Είναι δε τέτοιο το μίσος των νεοσυντηρητικών για ένα τέτοιο, “σοσιαλιστικό” όπως το αποκαλούν, σύστημα, που η αντίδραση τους ήταν λυσσαλέα - μεταξύ άλλων με το νεότευκτο κίνημα των “tea party”. Είναι πραγματικά επικίνδυνος ο φανατισμός των υπερδεξιών στις Ηνωμένες Πολιτείες - και αν πρέπει να επικεντρώσει σε κάτι η διεθνής κοινότητα των προοδευτικών ανθρώπων είναι στην καταπολέμηση ενός ισχυρού κομματιού της πολιτικής ζωής των ΗΠΑ, που μάχεται με την πιο οπισθοδρομική πολεμική από το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση μέχρι την όποια πολιτική κατά της κλιματικής αλλαγής...


Τρία σημεία μόνο: Ο Μπαράκ Ομπάμα είχε και προσωπική εμπειρία από τις τακτικές των ασφαλιστικών εταιρειών να εγκαταλείπουν ασθενείς σε προχωρημένη φάση ή να ταλαιπωρούν με διαρκείς αρνήσεις ετοιμοθάνατους. Η μητέρα του ήταν θύμα μιας τέτοιας πρακτικής, αφού μέχρι τα τελευταία της διαπραγματευόταν καθημερινά για την κάλυψη της.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο Ομπάμα διέσωσε την πολιτική υπόσταση, στα μάτια των προοδευτικών Αμερικανών. Ενδεχομένως, η ψήφιση του νομοσχεδίου θα του δημιουργήσει επιπλέον προβλήματα στη θητεία του, αλλά τουλάχιστον έχει εκπληρώσει μία από τις βασικές προεκλογικές του υποσχέσεις.

Σε επίπεδο παγκόσμιας επιρροής, η νίκη του Ομπάμα βάζει τις ΗΠΑ σε μια πιο ουμανιστική τροχιά - ίσως και δείχνοντας σημάδια οτι η παγκόσμια οικονομική κρίση και η χρεωκοπία του μέχρι τώρα μοντέλου δεν πέρασε χωρίς “μαθήματα”. Το αν θα “βελτιωθεί” η παγκόσμια υπερδύναμη, σε επίπεδο πολιτικών αντιλήψεων και κοινωνικών νοοτροπιών, μένει να φανεί...



Η δεύτερη ευχάριστη εξέλιξη είναι η πανωλεθρία Σαρκοζί, στο β’ γύρο των περιφερειακών εκλογών. Με παράλληλη δυσάρεστη εξέλιξη βεβαίως, την επανενδυνάμωση του ακροδεξιού Λεπέν, καθώς “απελευθερώθηκαν” και πάλι δυνάμεις που ο Γάλλος πρόεδρος είχε “ενσωματώσει”, με τον αυταρχικό του λόγο, στον προηγούμενο θρίαμβο, που τον ανέβασε στο ύπατο αξίωμα.

Ενδιαφέρουσα παράμετρος (πέρα από την διαρκώς μειούμενη δημοστικότητα του Σαρκοζί και την αποτυχία του να πείσει για τον χειρισμό της οικονομικής κρίσης), η επικράτηση της συμμαχίας Σοσιαλιστών - Οικολόγων - Κομμουνιστικής Αριστεράς, με τις τρεις κυρίες επικεφαλής να ομονοούν στον β΄γύρο και να πετυχαίνουν την ανάκαμψη του προοδευτικού στρατοπέδου, με ένα εντυπωσιακό 55%. Πολύ διδακτικό για τα καθ’ ημάς και για τη γενικότερη στάση της αριστεράς...

Τώρα, το ενδιαφέρον στρέφεται στην επόμενη αναμέτρηση για τον προεδρικό θώκο, το 2012 - όπως ενδιαφέρον θα έχει το “μπρα ντε φερ” της Μαρτίν Ομπρί και της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, που δηλώνει έτοιμη να ανακάμψει και να διεκδικήσει και πάλι το χρίσμα. Το αν θα υπάρξει “δίδαγμα ενότητας”, μένει επίσης να το δούμε...





Οι φωτό είναι από τα http://www.whitehouse.gov, www.in.gr και το εξώφυλλο από το http://i270.photobucket.com

To post συνοδεύεται από το "Spirits Up Above" του Αμερικανού Jose James.

Ένα πρωινό στη Βουλή...

Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι βουλευτές της Επιτροπής Περιβάλλοντος,


Όταν ρωτήθηκα από συνάδελφο τι είναι αυτό που με έχει σοκάρει περισσότερο στην υπόθεση του Ιστορικού Κέντρου, απάντησα: “Η ευκολία με την οποία η οργανωμένη πολιτεία κινήθηκε μεταξύ άρνησης του προβλήματος και αποδοχής της ανικανότητας της να κάνει κάτι γι αυτό”.


Αν μπορούσα να βάλω ένα τίτλο σε αυτό το δράμα που παίζεται στο κέντρο της Αθήνας, θα έλεγα “η χρεωκοπία της πολιτικής, αλά ελληνικά”. Με πρώτη την ανιστόρητη ανοχή στη συγκέντρωση υποβαθμισμένων υπηρεσιών “δήθεν” κοιωνικής πρόνοιας σε μερικούς δρόμους, γύρω από την πλατεία Θεάτρου, εκεί όπου δεν υπάρχουν αρκετοί ψηφοφόροι, για να διαμαρτυρηθούν. Κι όταν υπάρχουν είναι οικονομικά, μορφωτικά και κοινωνικά αδύναμοι να αντιδράσουν.

Και λέω “δήθεν” κοινωνικές υπηρεσίες, γιατί παρά τις ενδεχόμενες καλές προθέσεις, όταν συγκεντρώνεις στον ίδιο χώρο (λόγω της πλήρους απουσίας πολιτικής πρόνοιας και μεταναστευτικής πολιτικής) χιλιάδες εξαθλιωμένους μετανάστες, μαζί με εκατοντάδες άστεγους, ναρκομανείς και τα συν αυτώ βαποράκια - τότε έχεις φτιάξει το τέλειο πολύβουο ντεκόρ, ώστε να δρουν ανενόχλητα τα κυκλώματα της παρανομίας.

Έστω, λοιπόν οτι από αβλεψία ή λάθος υπολογισμούς, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο, αμέσως μετά το 2004 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τι έγινε μετά; Δεν θα περίμενε κανείς από μια σύγχρονη, ευνομούμενη ευρωπαϊκή πολιτεία να αντιδράσει οργανωμένα και με σχέδιο απέναντι σε αυτό το πρωτόγνωρο και απαράδεκτο από κάθε άποψη γκέτο;

Δυστυχώς, τίποτε από αυτά δεν έγινε. Με προεξάρχοντα τον Δήμαρχο Αθηναίων, στην αυλή του οποίου συνέβαιναν όλα αυτά - και ο οποίος όφελε εκ της θέσεως του να ηγηθεί στην εκπόνηση ρυθμιστικού σχεδίου για την αναστροφή της κατάστασης και την αναβάθμιση της περιοχής, “συμπαρασύροντας” και τις κρατικές υπηρεσίες, εκεί που δεν είχε αρμοδιότητα. Αντιθέτως, ούτε τη στοιχειώδη καθαριότητα δεν κατάφερε να φροντίσει - δεν έχετε παρά να κάνετε μια βόλτα από τα πεζοδρόμια της Ευριπίδου. Φρόντιζε βέβαια, όλο αυτό το διάστημα, να συκοφαντεί τους διαμαρτυρόμενους πολίτες και να αρνείται το πρόβλημα ή να το δέχεται εν μέρει, υποστηρίζοντας οτι “το παρέλαβε”. Αντίθετα η Νομαρχία Αθηνών έδειξε ενδιαφέρον, αλλά με περιορισμένες δυνατότητες. Φανταστείτε πόσο απροστάτευτος νοιώθει ο πολίτης που ακούει από τα αυτιά αντινομάρχη οτι “οι ελεγκτές δημόσιας υγείας έκαναν ελέγχους στα υπνωτήρια εκμετάλλευσης των μεταναστών, αλλά αρώστησαν και οι ίδιοι”!

Μερικοί μόνο βουλευτές της Α’ Αθήνας ενδιαφέρθηκαν για το μεγάλο αυτό πρόβλημα, προερχόμενοι από τρία κοινοβουλευτικά κόμματα - από τα υπόλοιπα τρία, ούτε προεκλογικά δεν συγκινήθηκαν να απαντήσουν στις ερωτήσεις μας.

Όσο για την εκτελεστική εξουσία - και αυτή είναι η μεγαλύτερη έκφανση της χρεωκοπίας στην οποίαν αναφέρθηκα - ήταν απελπιστικό το μείγμα αδιαφορίας και αμηχανίας. Λες και οι κυβερνήσεις υπάρχουν, όχι για να θέτουν στόχους και να λύνουν προβλήματα, αλλά μόνο για να διαχειρίζονται επικοινωνιακές κρίσεις. Όλα ήταν πάντοτε “αρμοδιότητα άλλου”...

Τα συναρμόδια υπουργεία Εσωτερικών, Υγείας, ΠΕΧΩΔΕ, Τουρισμού και Παιδείας αρνήθηκαν παντελώς να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, με συνεργασία και λύσεις. Καμία πρόληψη - μόνο τριτοκοσμικές εικόνες. Οι χρήσεις γης, η απουσία σχολείων, το ακατάλληλο πολλών κτηρίων, οι άδειες χωρίς έλεγχο σε καταστήματα ενός μόνο είδους είναι προβλήματα που δεν αντιμετωπίστηκαν ποτέ. Η απειλή προς τη δημόσια υγεία ήταν σαν να μην υπήρχε - ευτυχώς που έβρεχε πού και πού και κάπως καθάριζαν οι δρόμοι. Όσο για το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης έκανε αυτό που επιτάσσει (και με ευθύνη πολλών συναδέλφων μου δημοσιογράφων) ο χαμηλού επιπέδου δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα: Κινήθηκαν μεταξύ του “να τους κοιτάμε να δρούν ανενόχλητοι” και “να τους δέρνουμε” - απαράδεκτα και τα δύο. Αντί να καταπολεμηθούν τα “μεγάλα ψάρια”, συνελάμβαναν μικροδιακινητές. Μπροστά στα μάτια αδιάφορων αστυνομικών, γίνονταν ενέδρες στα μποτιλιαρισμένα ΙΧ, στην οδό Σοφοκλέους - έναν από τους ιστορικότερους και κεντρικότερους δρόμους της Αθήνας. Ακόμα και τώρα, πολλοί ταξιτζήδες αρνούνται να κατέβουν το συγκεκριμένο δρόμο, κάτω από την Αθηνάς. Και μόνο οταν άλλαξαν οι συσχετισμοί στο εκλογικό σώμα, μετά τις ευρωεκλογές του Ιουνίου, δόθηκε εντολή να δράσει η αστυνομία - φυσικά στη λάθος κατεύθυνση της “σκούπας”, που “καθαρίζει” ένα τετράγωνο και μεταθέτει το πρόβλημα στο παραδίπλα.

Κύριοι βουλευτές,

Το πρόβλημα του Ιστορικού Τριγώνου της Αθήνας είναι ένα πολύπλοκο ζήτημα - και ως τέτοιο δεν έχει εύκολες λύσεις. Έχει άμεση σχέση με το πρόβλημα των καιρών μας - την οικονομική ανισότητα, αλλά και την πάγια απουσία ελευθερίας και δικαιωμάτων στον Τρίτο Κόσμο, που δημιουργούν κύματα παράνομων μεταναστών. Και εντός συνόρων όμως, έχει σχέση με την εξαθλίωση ενός τμήματος του πληθυσμού, που δεν έχει “πού την κεφαλήν κλίναι” - και μένει κυριολεκτικά στο δρόμο. Έχει σχέση με το μεγάλο πρόβλημα των ναρκωτικών, που παραμένει άλυτο ακόμα και για τις κοινωνίες που εφαρμόζουν ολοκληρωτική βία για να το καταστείλουν.

Για την Κίνηση Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου είναι ξεκάθαρο οτι τα προβλήματα αυτά αντιμετωπίζονται και περιορίζονται, εκτός από την πηγή τους, με συγκεκριμένη και στοχευμένη πολιτική πρόνοιας, που έχει ως στόχο την περίθαλψη και την ανακούφιση αυτών των ανθρώπων. Το να τους εξασφαλίζουμε ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης - και να μην σέρνονται ή να αφοδεύουν στα πεζοδρόμια - δεν είναι μόνο ηθική υποχρέωση μας απέναντι στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αλλά είναι προς το συμφέρον όλης της κοινωνίας.

Πάνω από όλα όμως, το πρόβλημα του Ιστορικού Κέντρου έχει να κάνει με την έλλειψη βούλησης και αποτελεσματικότητας - κάτι που “βολεύει” ιδιαιτέρως τα οργανωμένα κυκλώματα ναρκωτικών, πορνείας, παρεμπορίου και εκμετάλλευσης μεταναστών ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΑ, κάθε μήνα. Και που φυσικά έχουν επαρκή κέρδη για να τροφοδοτήσουν τη διαφθορά της αυτοδιοίκησης και του κράτους. Γι αυτό και λέμε οτι, τόσα χρόνια τώρα, η ανοχή της Πολιτείας είναι τουλάχιστον ύποπτη.

Η παρούσα κυβέρνηση είναι ενήμερη, από την κορυφή ως τους συναρμόδιους υπουργούς για το μεγάλο αυτό πρόβλημα, που διαχέεται σε όλες τις περιοχές του Δήμου Αθηναίων - και επηρεάζει τη διεθνή εικόνα μιας πρωτεύουσας με χιλιάδες χρόνια ιστορίας. Να σας υπενθυμίσω οτι το 60% των ξενοδοχείων της Αττικής βρίσκονται στην περιοχή μας και οτι αυτά που ακούσατε μέχρι τώρα συμβαίνουν σε απόσταση αναπνοής από την Ακρόπολη, το Θησείο, το Μοναστηράκι και τις άλλες ανεκτίμητης αρχαιολογικής και τουριστικής σημασίας τοποθεσίες της Αθήνας.

Κύριοι βουλευτές,

Αυτό που ζητάμε είναι να επανέλθει η άσκηση της πολιτικής, στο Ιστορικό Κέντρο. Μιας πολιτικής που θα είναι σύγχρονη, προοδευτική και θα επιλύει προβλήματα, με σχεδιασμό και επιμονή. Γι αυτό το λόγο θεωρούμε απαραίτητη τη δημιουργία ενός φορέα ή οργανισμού, που θα αναλάβει να υλοποιήσει ένα ρυθμιστικό σχέδιο, όπως έγινε πριν από δύο δεκαετίες με την Πλάκα. Με νομοθέτηση αρμοδιοτήτων και προγραμματισμό δεκαετίας, να επανεξετάσει όλες τις υπάρχουσες μελέτες, να βάλει τάξη στις χρήσεις γης, να ασκήσει πολιτικές πρόνοιας και αστυνόμευσης, εκεί που χρειάζεται. Να προβλέψει όλες τις απαραίτητες ρυθμίσεις και να δανειστεί εμπειρίες από την αντιμετώπιση ανάλογων προβλημάτων, σε ιστορικά κέντρα ευρωπαϊκών πόλεων. Να ξαναδώσει κίνητρα σε κατοίκους και επαγγελματίες να επιστρέψουν και να “ξαναζωντανέψουν” το Ιστορικό Κέντρο - γιατί αυτή είναι η πιο αποτελεσματική άμυνα στην υποβάθμιση.

Σας κάνουμε έκκληση να υψώσετε κι εσείς τη θεσμική σας φωνή - και να καταλήξετε στα συμπεράσματα σας, στην ανάγκη μιας τέτοιας εξέλιξης. Η Αθήνα δεν αντέχει άλλο. Είμαι βέβαιος, οτι έτσι θα δυναμώσει το αίτημα μας, προς μια κυβέρνηση, που ελπίζω οτι κατανοεί το πρόβλημα και την ανάγκη της άμεσης δράσης.



Υ.Γ. Αυτά τα λόγια θα έλεγα, αν δεν αναγκαζόμουν, λόγω έλλειψης χρόνου, να τα πω πολύ συνοπτικά. Στη συνεδρίαση της Επιτροπής Περιβάλλοντος μίλησαν επίσης ο Νομάρχης και ο Δήμαρχος Αθηνών, εκπρόσωποι του ΟΡΣΑ και της ΕΑΧΑ, καθώς και εκπρόσωποι της Κίνησης Συλλόγων και Ενεργών Πολιτών για τη Διάσωση του Κέντρου της Αθήνας - όλο το υπόμνημα θα το βρείτε εδώ. Δυστυχώς, η συζήτηση πλατείασε, και - με την εξαίρεση του προέδρου της Επιτροπής Κώστα Καρτάλη, που είχε μια πολύ συγκροτημένη εισήγηση και μερικών ακόμα βουλευτών - θα έλεγα οτι οι παρεμβάσεις ήταν απογοητευτικές...





Η φωτό είναι από το www.newsit.gr και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το πιο γνωστό άλμπουμ του μεγάλου της τζαζ, Αμερικανού Charles Mingus. Σας δίνει μια ιδέα ποιό στυλ ακολούθησαν τις δεκαετίες του '50 και '60, οι συνθέτες των soundtrack ελληνικών αστυνομικών ταινιών...

Η Ελλάδα που αντιστέκεται...

“Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πώς δεν αντιδρά κανένας πιά”. Οι δυο χειρουργοί που κάθονται απέναντι μου είναι σχετικά νέοι, χωρίς ίχνος έπαρσης, με εξαιρετικές σπουδές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με εμφανή την επαγγελματική ευσυνειδησία. Είναι ένα κομμάτι αυτού που λέμε “η υγιής Ελλάδα”. Απορούν με το (διοικητικό) χάλι του νοσοκομείου στο οποίο δουλεύουν, ενώ έχει εξαιρετικές υποδομές και δυνατότητες να προσελκύσει ακόμα και “ιατρικό τουρισμό” - δεν έχει όμως νοσηλευτικό προσωπικό, σαπούνι στο μπάνιο ή μαξιλάρια για τους ασθενείς. Απορούν με πολλούς συναδέλφους τους στον ιδιωτικό τομέα, που μπαίνουν στο παιχνιδάκι της φιγούρας και της αλαζονείας του “εμπορίου” - αναγνωρίζουν όμως οτι πολλοί άξιοι επιστήμονες, απογοητευμένοι από την ανεπάρκεια του δημοσίου, ίσως δεν έχουν άλλη διέξοδο. Απορούν με αυτά που βλέπουν ως δημόσια αισθητική στην τηλεόραση. Απορούν με τη διαπλοκή της εξουσίας σε κάθε επίπεδο. Απορούν και εξίστανται..


“Εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε-γέλασε” - ακόμα. Άλλη μια από τις φράσεις με τις οποίες έγραψε ιστορία. Σε όλη την άνοδο από το Αντίρριο στα Γιάννενα ακούω Διονύση Σαββόπουλο, με αφορμή μια έκδοση κυριακάτικης εφημερίδας. Σε πολλούς ίσως δεν είναι συμπαθής, ως δύσκολος χαρακτήρας - ίσως γιατί είχε και άτυχες στιγμές, όπως εκείνος ο “ξυρισμένος” δίσκος, επί Μητσοτάκη. Για μένα ήταν πάντα ο κορυφαίος “τρίτος”, μεταξύ των Θεοδωράκη-Χατζιδάκη, ο Έλληνας Lucio Dalla, με ολίγην από Bob Dylan. Ίσως είναι οι παιδικές μνήμες - μεγάλωσα μαζί του. Η ανθολογία έχει μερικές καραμπινάτες “απουσίες”, όπως το “Γεννήθηκα στη Σαλονίκη”, απ’ όπου μάθαμε την Πρωτοψάλτη και η συγκλονιστική “Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη”. Σε αποζημιώνει μια άλλη ιστορική στιγμή, Ζεϊμπέκικο με τη Μπέλου - και πολλοί ακόμη “ανατριχιαστικοί” στίχοι..

“Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια”, δεν πας στα Γιάννενα - το πρώτο λόγω ομίχλης πολλές φορές, άσε που είναι και πανάκριβο. Πας δύσκολα και από απαίσιους και επικίνδυνους δρόμους. Μόλις όμως πατήσεις ένα σύγχρονο κομμάτι αυτοκινητόδρομου, όπως τα λίγα χιλιόμετρα της Ιονίας Οδού που έχουν φτιαχτεί στο Αγρίνιο ή την Εγνατία Οδό, που είναι σχεδόν τελειωμένη, καταλαβαίνεις πόσο πίσω είμαστε - ακόμα. Μόνο η Κορίνθου-Πατρών, κύρια είσοδος της χώρας από τη Δύση, αρκεί. Κι όσο κι αν (ενδεχομένως σωστά) λένε οι οικολόγοι οτι ο προσανατολισμός της χώρας είναι επί δεκαετίες λάθος κι οτι θα έπρεπε να είχαμε αναπτύξει τον σιδηρόδρομο, τόσο δεν μου βγάζει κανείς από το μυαλό οτι αν δεν αποκτήσουν οι τέσσερις κατευθύνσεις (ΠΑΘΕ/Αιγαίου, Αθηνών-Πατρών, Ιονία οδός, Εγνατία οδός) ολοκληρωμένους αυτοκινητοδρόμους, δεν μπορούμε να μιλάμε για ευρωπαϊκή χώρα...

“Τεράστια επαγγελματική επιτυχία - γκραν σουξέ!” Το πώς καταστρέψαμε την αναπτυξιακή μας δυνατότητα επί δεκαετίες, εξηγείται συνοπτικά - ίσως και λίγο “τρομολαγνικά” για το μέλλον μας στο ευρώ - εδώ. Απεμπολήσαμε τις ευκαιρίες να αναπτύξουμε μια στοιχειώδη βιομηχανία (π.χ. μεταποιήσεις οχημάτων), ώστε να βελτιώσουμε το ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών. Ίσως τότε να μπορούσε να σταθεί το περιβαλλοντικό μέτρο της απόσυρσης, που τώρα καταργήθηκε λόγω έλλειψης χρημάτων και βούλησης να μην ενισχυθούν κι άλλο οι εισαγωγές. Μάθαμε να αναπτυσσόμαστε στρεβλά, “βολεψιακά”, χωρίς κανόνες - και με δανεικά. Στον τομέα των υπηρεσιών, που θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε τον φυσικό και πολιτιστικό μας πλούτο, προτιμήσαμε την απαίδευτη και αυθαίρετη κακογουστιά και καταστροφή. Γίναμε νεόπλουτοι, δήθεν περήφανοι “παραλήδες” - στην ουσία παράσιτα του ευ ζην. Πήραμε διαζύγιο με τη σοβαρότητα - και μέσα στο “large” μας σταματήσαμε κάθε είδους κατακραυγή, ακόμα και στην πιο γελοία και προσβλητική κατάσταση. Επιτρέψαμε την επαναληπτική διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, αρνηθήκαμε να βάλουμε κανόνες σε οτιδήποτε και την τελευταία πενταετία, ξεφύγαμε πέρα από κάθε όριο - και τώρα το πληρώνουμε.


“Που πας παλληκάρι, ωραίο σα μύθος...” Ή μάλλον, “πού πας Καραμήτρο”...

-- Να εκσυγχρονίσουμε τη χώρα, να μειώσουμε τους δήμους και να γλυτώσουμε από 4 χιλιάδες Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, τους μισθούς και τις επιτροπές τους; Αντιδρούν οι δημαρχαίοι και οι "βουλευταίοι" του ΠΑΣΟΚ (και όχι μόνο), γιατί θα χάσουν τη θεσούλα τους.

-- Να εκσυχρονίσουμε επιτέλους τον πολιτικό βίο και να περιορίσουμε κάπως το μαύρο πολιτικό χρήμα και τη διαφθορά; Να βελτιώσουμε το επίπεδο των βουλευτών, μειώνοντας τους κυρίους “βαφτίσια - γάμοι - χαιρετούρες” και καταργώντας τους “για-να-πάρω-εκατό-χιλιάδες-σταυρούς-δώσε-μου-μπάρμπα-δεκάδες-εκατομύρια”; Όοχι, αντιδρούν στην αλλαγή του εκλογικού νόμου σύσσωμα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ΚΑΙ βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, βεβαίως βεβαίως - διότι ο σταυρός είναι "δύναμη".

-- Να περιορίσουμε τη φοροδιαφυγή, αυξάνοντας τις αποδείξεις - ειδικά από συγκεκριμένες κατηγορίες επαγγελμάτων, που προκλητικά αρνούνται τη συμμετοχή στα φορολογικά βάρη; Απίστευτη επιχειρηματολογία από επαγγελματίες οτι “όλοι τα παίρνουνε κι εγώ πρέπει να ισορροπήσω το μαγαζί μου, γιατί να τους τα δώσω με τέτοιους δρόμους που έχουμε, να τα πάρουν πρώτα από τους νταβατζήδες, δεν θα δουλεύω εγώ για το κράτος, δεν ντρέπονται που θα συμπληρώνει η γριά η μάνα μου λίστα με τις αποδείξεις” - και άλλα φαιδρά.

-- Να αποδώσουμε επιτέλους αξιοπρέπεια και να λύσουμε αυτό το απίστευτο τέλμα με την ιθαγένεια των μεταναστών - έστω να συζητήσουμε πώς; Όχι βέβαια, το έθνος κινδυνεύει..

-- Να απαλλαγούμε από απαράδεκτα φαινόμενα αστυνομικής κτηνωδίας και βασανισμών - και να ξεκαθαρίσουμε οτι η Ελλάδα είναι μια χώρα που σέβεται αρχές και δικαιώματα; Όχι βέβαια, πάντα θα υπάρχουν συνεχώς κάποιοι (νέοι) ένστολοι, που αποδεικνύουν οτι δεν παίρνουν το μήνυμα. Να δω, θα φορούν τα διακριτικά τους, από δω και πέρα ή θα πρέπει να τους καταγγέλουν οι πολίτες;

-- Να θυμηθούμε οτι όλα τα παραπάνω είναι προεκλογικές εξαγγελίες - γνωστές σε όλους;


“Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει...” Μόνο που είναι ανάποδα από αυτό τραγουδούσες, αγαπητέ Νιόνιο. Πέρα από τις όποιες κυβερνητικές παλινωδίες και κακούς ή καθυστερημένους χειρισμούς, επιμένει η Ελλάδα της υστέρησης, του βολέματος, του κοινωνικού κυνισμού - δεκαετίες τώρα. Και δεν είναι τόσο εξιδανικευμένα, αυτά που τραγουδούσες, για τον Ελληνισμό, τις κοινότητες του και τα γλέντια του - τα σύμβολα του (αν και είπες και τα σύκα-σύκα, σ’ εκείνο το αντιαισθητικό “Κωλοέλληνες”, στο “χειρότερο του Ελληνισμού κομμάτι, στην Ελλάδα ζεις”): Κακομαθημένοι είμαστε, για να το πω κομψά. Και για τα τελευταία παραδείγματα, θα δανειστώ τα λόγια ενός παλιού, αλλά πάντοτε - κατά την ταπεινή μου άποψη εύστοχου - του Ριχάρδου Σωμερίτη:

Το ερώτημα είναι νόμιμο: συνήθως αυτές οι πρακτικές δεν είναι «μεμονωμένες». Συνήθως, επίσης, τις «καλύπτουν» κάποιοι γαλονάτοι. Και κάποιοι «ελληναράδες». Και ανάμεσά τους μερικοί που πολύ θα ήθελαν να λιντσάρουν τη Ρεπούση, τη Δραγώνα και κάθε κατά την άποψή τους «ανθέλληνα»: όλα αυτά «πάνε πακέτο».




Το post συνοδεύεται από το πιο διαχρονικό χαριτωμένο blues που έγραψε ποτέ ο Σαββόπουλος - από τον Μπάλλο.

Tο ωραιότερο εξώφυλλο που είχε ποτέ ο Σαββόπουλος (δια χειρός Αλέξη Ακριθάκη) είναι από το http://p.playme.com, ενώ η φωτογραφία του Λάκη Παπαστάθη να κινηματογραφεί τον Σαββόπουλο από το www.mousikaproastia.blogspot.com.

H αγάπη και ο Ζώης...

Τι είναι η αγάπη; Γιατί εμείς έχουμε διαφορετική λέξη για τον έρωτα και την αγάπη - ενώ οι Γάλλοι και οι Άγγλοι έχουν μία; Τι σου μένει αυτές τις μέρες (εκτός από τη βαρυστομαχιά), αν δεν υπάρχει γύρω σου αγάπη;


Υπό άλλες συνθήκες θα ήσουν έτοιμος να “απολαύσεις” ειδήσεις σαν κι αυτή για τις δονζουανικές επιδόσεις του Warren Beatty, με τις 13 χιλιάδες γυναίκες. Αλλά έλα που από την Πρωτοχρονιά και μετά στριφογυρίζει στο μυαλό σου ο Ζώης...

Ο Ζώης, που θα αντέξει - όπως επιτάσσει το όνομα του. Που κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του από έναν ασυνείδητο μεθυσμένο οδηγό. Που παλεύει να διατηρήσει την υγεία του, σε ένα κρεβάτι του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου των Ιωαννίνων - όλοι λένε οτι είναι μια από τις καλύτερες ορθοπεδικές κλινικές, ευτυχώς. Που ξέρει τα πάντα για την κατάσταση του και για τον κίνδυνο που πέρασε.

Γιατί βλέπετε, ο Ζώης είναι αστυνομικός συντάκτης (από τους πιο σοβαρούς και αξιόπιστους) - και μια ζωή “έλεγε” τα τροχαία. Η μοίρα της ζωής - ή η "μοίρα" μιας χώρας όπου “του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει”, ούτε καν το να οδηγάει ξεμέθυστος - τον έφερε να είναι και ο ίδιος θύμα.

Πράγμα που μας ξαναφέρνει στην αρχή. Η αγάπη είναι η ίδια η ζωή - το βλέπεις στους φίλους του Ζώη, πώς αντιδρούν, πώς ανησυχούν, πώς δεν σκέφτονται τίποτε άλλο. Και όταν συνειδητοποιείς απλώς οτι κάποιος δίπλα σου “πήγε και γύρισε”, τότε εκτιμάς μερικά πράγματα, με διαφορετικό τρόπο. Ή μάλλον, τα βάζεις στις σωστές τους διαστάσεις...





Οι φωτό είναι από το www.lifeprint.com - πρόκειται για τη λέξη love στην αμερικάνικη νοηματική γλώσσα - και το www.jasonmccarley.files.wordpress.com

To post συνοδεύεται από την "ιστορική" φωνή του Αμερικανού Nat King Cole.

"Φωνές παρηγοριάς"...

Θα ήθελα να σας παραθέσω μερικές από τις αναλύσεις που με επανέφεραν, τις τελευταίες μέρες των διακοπών, στην πραγματικότητα του πλανήτη και της χώρας. Να σας προτείνω, μεταξύ άλλων, υπογραφές που διαβάζω τακτικά και θεωρώ “φωνές παρηγοριάς”, ως προς τον τρόπο με τον οποίο θεωρούν τα πράγματα - ακόμα κι αν μερικές φορές διαφωνώ μαζί τους ή είναι πιο οξείες απ’ ότι ίσως θα περίμενα.


Θ’ αρχίσω με τον Μιχάλη Μητσό των Νέων, που συμπυκνώνει καθημερινά με εξαίρετο τρόπο ειδησεογραφία και άποψη. Οι “Διαστάσεις” του είχαν την προηγούμενη εβδομάδα ένα άκρως επεξηγηματικό κομμάτι, για το πώς ο Μπαράκ Ομπάμα αντιμετωπίζει λυσσαλέα αντίδραση από τους Ρεπουμπλικανούς, μερίδα Δημοκρατικών και ασφαλιστικές εταιρείες (καθώς και την εμπεδωμένη νοοτροπία των Αμερικανών οτι το κοινωνικό κράτος είναι εναντίον των συμφερόντων του), για το νέο σύστημα υγείας που προσπαθεί να “περάσει”. Για το ίδιο θέμα γράφει και (εξαιρετικά θυμωμένος - και συμφωνώ αυτή τη φορά μαζί του) ο Πάσχος Μανδραβέλης στην Καθημερινή, εστιάζοντας στην αθλιότητα της υπερσυντηρητικής δεξιάς στις ΗΠΑ, που επανασυσπειρώνεται με αφορμή αυτό το νομοσχέδιο. Επ΄ ευκαιρία, αν θέλετε να διαμαρτυρηθείτε (ως Ευρωπαίοι), για τα ψέμματα που λέγονται στις ΗΠΑ για τα ευρωπαϊκά συστήματα υγείας και να υποστηρίξετε τις προσπάθειες Ομπάμα, μπορείτε να το κάνετε με την άκρως “κινητική” διεθνή οργάνωση Αvaaz, που όσο καιρό την έχω τσεκάρει παίρνει άκρως προοδευτικές θέσεις, για όλα τα μεγάλα ζητήματα του πλανήτη.

Ο Μιχάλης Μητσός, με το “Προοδευτικοί εναντίον φτωχών” θίγει αριστουργηματικά κι ένα άλλο (πιο θεωρητικό) ζήτημα: Πώς οι προοδευτικές ιδέες έχουν, στην πορεία των τελευταίων δεκαετιών, “αποχωριστεί” τα φτωχά στρώματα του πληθυσμού, καθώς αυτά ρέπουν όλο και περισσότερο προς λαϊκιστικές, ξενοφοβικές ή θρησκευτικά φανατικές ιδεοληψίες.

Ο νομπελίστας Paul Krugman γράφει στους New York Times (δυστυχώς η ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής παρέλειψε το όνομα του, αλλά σας διαβεβαιώ είναι αυτός), για το πόσο "ο ρεϊγκανισμός ζει και βασιλεύει στην Ουάσινγκτον" - αποδίδοντας ευθύνες και στον Ομπάμα, για το πώς οι τράπεζες εξακολουθούν και “ενθυλακώνουν” (ξεχνώντας βεβαίως τις απεγνωσμένες εκκλήσεις για ενίσχυση από τα λεφτά των φορολογουμένων) απίστευτη ποσότητα ρευστού για bonus των στελεχών τους. Κάτι που επιβεβαιώνεται και από την ειδησεογραφία - και είναι απολύτως εξοργιστικό, κατά την άποψη μου.

Στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα, αμέσως μετά τις πυρκαγιές, ο Αντώνης Καρακούσης του Βήματος, από τους σοβαρότερους οικονομικούς συνάκτες της χώρας, κάνει ένα πολύ πικρό απολογισμό, για το πώς η χώρα μας έχει ξανακυλήσει και πάλι, μετά από πέντε χρόνια, σε απολύτως “βαλκανικά” επίπεδα . Στα Νέα του Σαββάτου, ο Παύλος Τσίμας είναι ηπιότερος και πιο “ερωτηματικός” από ποτέ, προσπαθώντας να ερμηνεύσει την πολιτική κατρακύλα Καραμανλή σε αυτά τα πέντε έτη, ενώ ο Δημήτρης Μητρόπουλος είναι ιδιαίτερα οξύς για τον τρόπο, με τον οποίον ήρθαν να κυβερνήσουν οι νεοδημοκράτες, “με το μυαλό στο πλιάτσικο”. Τέλος, ο βετεράνος Ριχάρδος Σωμερίτης, αποτυπώνει με ψύχραιμη ματιά όλο το πολιτικό σκηνικό και τη χρεωκοπία των σημερινών πολιτικών σχημάτων.

Στην πολύμηνη κρίση που ταλανίζει τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, η παρέμβαση του Γρηγόρη Ψαριανού (που πρόσκειται, αλλά δεν ανήκει στους Ανανεωτικούς, αν δεν κάνω λάθος) στην Ελευθεροτυπία, αποτυπώνει με ακρίβεια το πρόβλημα από την πλευρά του και δίνει τη δική του ερμηνεία, γιατί η ανανεωτική αριστερά κινδυνεύει και πάλι να μείνει εκτός Βουλής. Αναρωτιέμαι αν τα στελέχη των δύο σχημάτων έχουν αντιληφθεί οτι η πλειονότητα των ψηφοφόρων μπορεί να αντιληφθεί ποιές είναι οι διαφορές μεταξύ Ανανεωτικών και Αριστερού Ρεύματος ή αριστεριστών - αλλά αδυνατεί να καταλάβει ποιές είναι οι αμιγώς πολιτικές διαφορές μεταξύ Αλέκου Αλαβάνου και Αλέξη Τσίπρα, όπως (καθόλου πειστικά) υποστηρίζει ο τελευταίος σε πρόσφατη συνέντευξη του, στην ίδια εφημερίδα...




"Επί του πιεστηρίου": Έξοχη ανάλυση του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, στην Καθημερινή, για την πολλαπλή επίθεση που δέχεται ο Ομπάμα και την προϊστορία του συστήματος υγείας στις ΗΠΑ.


Οι φωτό είναι από το http://oregonstate.edu και το www.amazon.com


To post συνοδεύεται από ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του ιστορικού αμερικανικού συγκροτήματος των Neville Brothers, από τη Νέα Ορλεάνη.

Το γκέτο του ρατσισμού

Ήταν αναμενόμενο. Ήταν σχεδόν αναπόφευκτο. Όταν η μόνη έγνοια είναι να “αποκρούουμε” τα δημοσιεύματα και τις διαμαρτυρίες. Όταν το πρόβλημα “δεν υπάρχει” ή “κληρονομήθηκε” (άρα “δεν φταίμε εμείς”). Όταν “δεν έχουμε αρμοδιότητα”. Όταν η πολιτική εξαντλείται στις δημόσιες σχέσεις ή στις δημοσκοπικές αντιδράσεις. Όταν οι έννοιες “σχεδιασμός”, “οργάνωση”, “μακροπρόθεσμα μέτρα” είναι άγνωστες λέξεις. Όταν οι υγειονομικές υπηρεσίες σηκώνουν τα χέρια ψηλά – αφού κάμποσοι ελεγκτές αρρωστήσουν από μολυσματικές ασθένειες. Όταν οι αρχές στελεχώνονται από πρόσωπα, που μόνο εμπιστοσύνη δεν σου εμπνέουν (για να το πούμε κομψά). Όταν η αστυνομία κοιτάει, αδρανεί, αγνοεί ή εμποδίζεται να κάνει τα στοιχειώδη. Όταν η διαφθορά είναι εμφανής και η ανοχή “ύποπτη”. Όταν η πολιτική για τη μετανάστευση είναι φοβισμένη ή ανεπαρκής. Όταν “σκουπίζεις τα προβλήματα κάτω από το χαλί” κι όταν αυτό το χαλί είναι το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, τότε το επόμενο βήμα είναι η εξαθλίωση, οι ενέδρες, ο ρατσισμός – και η κοινωνική έκρηξη. Με πρώτα θύματα, τα “θύματα της απραξίας”, τους μετανάστες – το ιδανικό ντεκόρ για το χορό των εκατομμυρίων που έχει στηθεί σε μερικά τετράγωνα και διαλύει ολόκληρη την πόλη...




Πλατεία Θεάτρου, απόγευμα. Η αρχιτέκτων Κατερίνα Πιτούλη, που έχει και το σπίτι της και το γραφείο της εκεί, βγάζει τα δύο σκυλιά της βόλτα. Μόνο που δεν τα κρατάει με το λουρί, τα κρατάει αγκαλιά. Αποφεύγει να πατήσουν στο δρόμο – φοβάται τις μολυσματικές ασθένειες και τα πηγαίνει σε γειτονικές περιοχές με το αυτοκίνητο. Η περιοχή μυρίζει αφόρητα, καθώς δεκάδες άστεγοι και τοξικομανείς “κάνουν την ανάγκη” τους στο δρόμο. Για τον ίδιο λόγο, οι συνεργάτες και η ίδια πλέον αλλάζουν παπούτσια, μόλις μπουν στο γραφείο.


“Μια βρώμικη και παραμελημένη πόλη”

Ήρθε στην περιοχή το 2004, θεωρώντας οτι η “ζωή ξανά στο κέντρο” γινόταν πραγματικότητα. Είχε υπολογίσει όμως χωρίς τον “ξενοδόχο” - “ζούμε σε μια βρώμικη και παραμελημένη πόλη”, λέει. Οι εκθέσεις των ελεγκτών δημόσια υγείας είναι καταπέλτης – η περιοχή είναι μια ωρολογιακή βόμβα για τη δημόσια υγεία. “Δεν ξέρουμε σε ποιο βαθμό έχει μολυνθεί και το παμπάλαιο δίκτυο της αποχέτευσης στην περιοχή. Μέσα σ΄όλα, χειροτερεύει και η ανήλικη πορνεία, καθώς και η περιστασιακή πορνεία των τοξικομανών – αν δεν τους δούμε πάνω στην πράξη, βρίσκουμε δεκάδες προφυλακτικά στο δρόμο. Στην πλατεία κοιμούνται 40 με 50 άτομα κάθε βράδυ – εδώ όπου στεγάζεται το κεντρικό ΙΚΑ – και η δημοτική αστυνομία μας απάντησε επισήμως οτι αυτό δεν θεωρείται κατάληψη πεζοδρομίου. Αυτοί οι τελευταίοι ήρθαν, όταν η αστυνομία έκανε μια επιχείρηση εκκαθάρισης στο Αρχαιολογικό Μουσείο, λόγω της επίσκεψης Μπαρόζο. Γενικώς, η απάντηση της δημοτικής αρχής στις επικρίσεις μας, είναι οτι εκπορεύονται από τους πολιτικούς της αντιπάλους!”


Τα πεζοδρόμια γύρω από το ΙΚΑ είναι σιδερόφρακτα, για να μην “στρατοπεδεύουν” εκεί οι άστεγοι και οι τοξικομανείς. Μόνο που οι τακτικές αυτές είναι απολύτως αδιέξοδες, όταν δεν υπάρχει σχεδιασμός για πρόνοια και περίθαλψη. Οι “σκούπες” της αστυνομίας, όπως και κάθε σπασμωδικό μέτρο, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να μεταθέτει το πρόβλημα, μερικά τετράγωνα πιο πέρα. Άνθρωποι που σέρνονται πάνω στα πεζοδρόμια...

“Είναι ένα στημένο παιχνίδι”, λέει ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης, πρώην ιδιοκτήτης του μπαρ και συναυλιακού χώρου Guru, ο οποίος έκλεισε το μαγαζί του, όχι λόγω ενδογενών παραγόντων – αλλά μην αντέχοντας άλλο την εξαθλίωση, την αποστροφή της πελατείας του και τις καθημερινές επιθέσεις κατά προσωπικού και πελατών (με πιστόλι ή με σύριγγες), καθώς και τα σπασίματα αυτοκινήτων, τις κλοπές και τις διαρρήξεις. “Μετά το θόρυβο που κάναμε, έγινε επί 2 ημέρες μια σκούπα της αστυνομίας. Την τρίτη μέρα, όλα ξαναγύρισαν στη θέση τους. Από τις 10 το πρωί ως τις 9 το βράδυ, η πιάτσα της πρέζας είναι στη Σοφοκλέους. Μετά τις 9μμ πάει στην Ομόνοια. Υπάρχει πάντα ειδοποίηση “εκ των έσω” - έτσι κάποια βράδια τα κορίτσια από τη Νιγηρία εξαφανίζονται “ως δια μαγείας” - το ίδιο και τα βαποράκια. Τα οποία μπορεί να βγάζουν και 500 ευρώ την ημέρα – και μετά (ω της ειρωνίας) πάνε και τρώνε στο συσσίτιο των αστέγων. Το νέο κόλπο που έχει βρει τώρα η αστυνομία είναι να αποκλείει την περιοχή, τρία-τέσσερα τετράγωνα και να σε ελέγχει για να μπεις. Έχουμε γίνει ένα γκέτο, όχι ελεγχόμενης πρόσβασης, αλλά ελεγχόμενης διακίνησης. Προκαλούμε πια το ενδιαφέρον του Al Jazeera και του BBC, που έχουν φέρει συνεργεία στην περιοχή...”


Όπως και σε κάθε γκέτο, που “σέβεται τον εαυτό του”, κάποια “παράσιτα” (καθόλου απαραιτήτως αλλοδαπά), έχουν φροντίσει να κάνουν επιθέσεις μέρα-μεσημέρι στα διερχόμενα αυτοκίνητα – και μάλιστα σε κεντρικούς δρόμους– εκμεταλλευόμενα ή προκαλώντας “μποτιλιάρισμα”. Η Θ.Κ. (τα στοιχεία της στη διάθεση της εφημερίδας) καταγγέλλει την ενέδρα που υπέστη και τη στάση της αστυνομίας:

“Κατεβαίνω με το αμάξι την Σοφοκλέους, μαζί με μια φίλη ως συνοδηγό.. 

Ένας τύπος πλησιάζει από τα αριστερά μου, την ίδια στιγμή που ένας φιλαράκος του πλησιάζει την συνοδηγό μου. Ο δεύτερος κάνει να ανοίξει την πόρτα, η συνοδηγός κατεβάζει ευτυχώς έγκαιρα την ασφάλεια, την ίδια στιγμή που ο "δικός μου" επιχειρεί αρχικά να ανοίξει την πόρτα πάραυτα και μετέπειτα να μπει από το ανοιχτό παράθυρο μέσα στην καμπίνα. Μέχρι να κλείσει το ηλεκτρικό παράθυρο, που κάνει αιώνες τελικά, ο τύπος σπρώχνοντας το πρόσωπό μου προς τα δεξιά για να κερδίσει χρόνο, μπήκε μέχρι τη μέση στην καμπίνα και πρόλαβε να αρπάξει το κινητό που βρισκόταν στο ταμπλό και να γίνει καπάκι καπνός. Έβαλα αλάρμ, τράβηξα επί τόπου χειρόφρενο και άρχισα να βρίζω τους από πίσω - που αναβόσβηναν φώτα για να φύγω ή κόρναραν - και ξαφνικά τι να δω: Στα πενήντα μέτρα υπήρχε κλούβα με ΜΑΤ, που έβλεπαν το όλο συμβάν, εδώ και ώρα. Και δεν κουνιόντουσαν καν.

 Στο αστυνομικό τμήμα Ακροπόλεως προσπαθούσα να τους πω - επί 3 ώρες - ότι επιθυμώ να κάνω μήνυση και θέλω κάποιος να πάρει αποτυπώματα από το αμάξι.

 Δεν θα πω για την απειλή εναντίον μου με αυτόφωρο, όταν τους ζήτησα να κάνουν τη δουλειά τους. Ούτε ότι με έβγαλαν σηκωτή από το κτίριο δυο συνοριακοί. Ούτε ότι - πριν με βγάλουν έξω - μου είπαν το θεϊκό, ότι δεν υπάρχει έγκλημα και άρα δεν τίθεται θέμα αποτυπωμάτων.
..”


“Επιδείνωση με γεωμετρική πρόοδο”

“Ο δήμαρχος ζει σε εικονική πραγματικότητα”, λέει ο γνωστός σκηνοθέτης Νίκος Περάκης, κάτοικος του πολύ γειτονικού Ψυρρή. “Αυτά που παρουσίασε στον απολογισμό του των δύο χρόνων, στο Μέγαρο Μουσικής, ήταν σαν τις ταινίες που κάναμε για τα ολυμπιακά έργα – μόνο που αυτά έγιναν πραγματικότητα. Όταν αδειάζει η Πλατεία Θεάτρου, από τις “επιχειρήσεις-σκούπα”, οι εξαθλιωμένοι “σπρώχνονται” προς την οδό Σαπφούς ή τη Ζήνωνος. Αν τους δεις, είναι σαν να έχει εκκενωθεί νοσοκομείο - το βράδυ επιστρέφουν. Το πρόβλημα τον τελευταίο χρόνο έχει επιδεινωθεί σε βαθμό που κλείνουν καταστήματα και γκαλερί, φεύγει ο κόσμος – ότι μπορούσε να κρατήσει την περιοχή ζωντανή χάνεται...”

Στην πρόσφατη συνένωση 12 και πλέον συλλόγων και φορέων της περιοχής σε μια “Κίνηση για τη Διάσωση του Ιστορικού Κέντρου”, οι αντιδήμαρχοι που εκπροσωπούσαν το Δήμο προσπάθησαν να υπερασπιστούν το έργο του Δημάρχου – και τις εξαγγελίες του για “κοινωνικό έργο” και “ανάπλαση”, μεταξύ άλλων και με την πεζοδρόμηση της οδού Αθηνάς. Οι συγκεντρωμένοι όμως αντέδρασαν με οργή, απογοητευμένοι από την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας, τις ενέργειες του Δήμου με το πράσινο και τους χαρακτηρισμούς που έχει εκτοξεύσει ο Νικήτας Κακλαμάνης (“κουλτουριάρηδες”, “κερδοσκόποι”, “παρακρατικοί”), κατά όσων επικρίνουν τα σχέδια και την πολιτική του.


Ο αρχιτέκτων Αδάμ Κωστίκας, που έχει το γραφείο του στην Πλατεία Θεάτρου, δεν φανταζόταν ποτέ οτι στα 70 του χρόνια θα γινόταν “ακτιβιστής” - και δεν μετράει τα λόγια του: “Τον τελευταίο χρόνο το πρόβλημα έχει επιδεινωθεί με γεωμετρική πρόοδο, παρά τις διαμαρτυρίες. Υπεύθυνη είναι συνολικά η δημόσια διοίκηση, με πρώτη πράξη την εγκληματική και άκριτη χωροθέτηση του ΟΚΑΝΑ, μέσα στο κέντρο της συσσώρευσης των μεταναστών και της εμπορικής κίνησης, που έδωσαν την απόλυτη κάλυψη. Μέσα σε τρεις εβδομάδες άλλαξε η φυσιογνωμία της περιοχής. Δεν έχουν κανένα σχέδιο. Ο δήμαρχος είναι αναξιόπιστος, αμετροεπής και προκλητικός: Έχει υποσχεθεί εδώ και πάνω από δύο χρόνια τη μεταφορά του στα νοσοκομεία, εξήγγειλε οτι έχουν βρεθεί τα κονδύλια, έχουν ετοιμαστεί οι χώροι – αλλά απλώς μας κοροϊδεύει κατά συρροήν. Η Αθήνα είναι η 3η πιο βρώμικη πόλη στην Ευρώπη - και αυτός υποστηρίζει οτι είναι η πιο καθαρή. Η μεταφορά της Νομαρχίας στην πλατεία Θεάτρου θα έφερνε πολλά θετικά αποτελέσματα – αλλά δυστυχώς ο κύριος Παυλόπουλος δεν υπογράφει, εδώ και 3 μήνες. Αν επρόκειτο βέβαια για μια ανταλλαγή με τον Εφραίμ, η υπόθεση θα είχε τελειώσει ταχύτατα”...


Το αυγό του φιδιού...

Η πρόσφατη “πολιορκία” του παλαιού Εφετείου στη Σωκράτους, όπου διαμένουν εκατοντάδες μετανάστες (κυρίως από την Αλγερία) – κάτω από άθλιες συνθήκες – έδειξε τους “επόμενους” κινδύνους. Ομάδα “αγανακτισμένων Ελλήνων”, με την αγαστή συνεργασία ακροδεξιών μπροστά στα απαθή βλέμματα των ΜΑΤ, επιτέθηκε και τραυμάτισε μετανάστες και Έλληνες συμπαραστάτες τους – αφού τρομοκράτησε τους πάντες.

Η Αφροδίτη Αλ Σαλέχ, μέλος της ΜΚΟ “Διαβατήριο”, που ασχολείται χρόνια με τα προβλήματα των μεταναστών εξηγεί: “Το γκέτο το δημιουργούμε μόνοι μας οι Έλληνες. Εδώ δεν κινδυνεύεις να σου ελέγξουν τα χαρτιά, όπως π.χ. στο Παγκράτι. Η ίδια η αστυνομία τους στέλνει από τα σύνορα, στο κέντρο της Αθήνας, για να βρουν άκρη. Κατά την άποψη μου, οι αιτίες του προβλήματος είναι τρεις: Πρώτον η διοικητική ανεπάρκεια, παρά το γεγονός οτι η Ελλάδα θα μπορούσε να “τραβήξει” πολλά κονδύλια, γι αυτή την ιστορία. Τους στέλνουμε στην Πέτρου Ράλλη (όπου ήδη έχουν σκοτωθεί μυστηριωδώς 3 μετανάστες - “γλίστρησαν” επισήμως, κατά την αστυνομία). Εκεί μάχονται για ένα “μαγικό χαρτάκι”, για να κάνουν αίτηση για άσυλο. Το δίνουμε σε ελάχιστους σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες – παραμένει μυστήριο γιατί. Αν αυτοί οι άνθρωποι (οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι όντως πρόσφυγες) είχαν άσυλο, θα μπορούσαν ελεύθερα να πάνε σε μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, που επιθυμούν.


Δεύτερον, δεν έχουμε κανενός είδους ισχυρές ευρωπαϊκές σχέσεις και διασυνδέσεις, ώστε να κάνουμε κάτι γι αυτή την περίφημη “Συνθήκη του Δουβλίνου” - να μην “επιστρέφονται” από άλλες ευρωπαϊκές χώρες πίσω σε εμάς οι πρόσφυγες, ακόμα κι όταν δεν έχουν καν περάσει από την Ελλάδα. Αποτέλεσμα είναι ο εγκλωβισμός τους στη χώρα μας, χωρίς άσυλο ή νομιμοποίηση.

Τρίτον, το πολιτικό-οικονομικό. Μας αρέσει το φτηνό εργατικό δυναμικό – “επιδοτούμε” έτσι δεκάδες φοροδιαφεύγουσες επιχειρηματικές δραστηριότητες. Και βεβαίως χρησιμοποιούμε τους μετανάστες, ως εξαιρετικό “προπέτασμα”, για όλη την παραβατικότητα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.”

Κάτω από την οδό Αθηνάς “βγαίνουν” καθημερινά χιλιάδες ευρώ – ικανά να “λαδώσουν” όποιον χρειάζεται. Υπολογίστε: 15-16 χιλιάδες δόσεις πρέζας, ανήλικα κορίτσια από την Αφρική, παρεμπόριο, “υπνωτήρια” για τους μετανάστες – με μερικά ευρώ την ώρα ανά κεφάλι, σε άθλιες συνθήκες, στοιβαγμένοι πενήντα άνθρωποι σ' ένα δωμάτιο. Ελέγχεται και ενοχλείται ποτέ κανείς από όλους αυτούς; Ακόμα και το επιτελικό όργανο που – σύμφωνα με την πρόταση των κατοίκων – θα λειτουργούσε ρυθμιστικά για το κέντρο της Αθήνας, “έμπλεξε” στη συζήτηση με τα “σπασίματα” στη Σκουφά, καθώς το εξήγγειλε βεβιασμένα ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης.


“Η μετανάστευση είναι φαινόμενο της εποχής και θα παραμείνει – αυτοί δε που έρχονται είναι οι περισσότεροι κυνηγημένοι από το φονταμενταλισμό” λέει η Αφροδίτη Αλ Σαλέχ. “Το θέμα είναι πώς το αντιμετωπίζουμε – γιατί μετά θα είναι πολύ αργά”...

Ο δημοσιογράφος Σταύρος Θεοδωράκης, που βρισκόταν δύο μέρες μέσα στο παλιό Εφετείο, για γυρίσματα της εκπομπής του αποδίδει ευθύνες στην ανικανότητα και στην άγνοια, που διακρίνει μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας: “Πολλά στελέχη ζουν σε μια Disneyland. Δεν ξέρουν ούτε τι σημαίνει οδός Γερανίου στις 9μμ, ούτε Σωκράτους στις 6πμ. Κι αυτό αφορά ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος - όχι μόνο του κυβερνητικού. Όταν τους πας σε αυτές τις περιοχές (σε προστατευμένες συνθήκες φυσικά) είναι σαν να κάνουν ζάπινγκ σε κάποια κανάλια που δεν θέλουν να δουν. Γι αυτό ή δεν ακούς τίποτα από το στόμα τους ή ακούς βλακείες – όπως η πρόταση να γίνει επίσημα κέντρο υποδοχής μεταναστών, το κέντρο της Αθήνας. Όταν βάζεις τους μετανάστες στο γκέτο, είναι σαν να τους περνάς από ΙΕΚ παρανομίας, εγκληματικότητας και ναρκωτικών. Κανένας αριστερός πολιτικός σε ευρωπαϊκή πόλη δεν θα πρότεινε μέσα σ' ένα γκέτο, να φυτέψεις ένα επίσημο γκέτο...”



Τι λένε (και τι προτείνουν) οι κατοικοι εδώ.


Τι λέει ο ΟΚΑΝΑ, δια στόματος του Προέδρου του Γιώργου Φωτεινόπουλου:

"Ο ΟΚΑΝΑ στο πλαίσιο εφαρμογής της Εθνικής Πολιτικής για τα Ναρκωτικά και σύμφωνα με το Νέο Εθνικό Σχέδιο Δράσης θέτει ως βασικό στόχο και προωθεί την πλήρη ένταξη όλων των Μονάδων Θεραπείας στον περιβάλλοντα χώρο επιλεγμένων δημόσιων Νοσοκομείων ολόκληρης της χώρας.
Βάσει αυτού του σχεδίου ανάπτυξης, ήδη, όλες οι νέες Μονάδες Θεραπείας που ιδρύθηκαν κατά το έτος 2008 λειτουργούν εντός του περιβάλλοντα χώρου των Νοσοκομείων, όπως στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρίου, ΑΧΕΠΑ Θεσσαλονίκης, Γ.Ν. Βόλου, Γ.Ν. Κατερίνης «Πέτρα Ολύμπου», Γ.Ν.Πρέβεζας και στο Γ.Ν. Κέρκυρας.
Στον ίδιο σχεδιασμό εμπίπτουν και οι ήδη λειτουργούσες Μονάδες της Αττικής για τις οποίες έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες μετακίνησής τους σε επιλεγμένα Νοσοκομεία της Αττικής, με βασική προτεραιότητα την μετεγκατάσταση της Μονάδας της οδού Σοφοκλέους, στοχεύοντας έτσι τόσο στην προστασία και την ασφάλεια των θεραπευομένων όσο και την ηρεμία και την προστασία της οικονομικής ζωής των πολιτών της ευρύτερης περιοχής."


Τι λέει ο Δήμος Αθηναίων, μέσω του Αντιδημάρχου Καταστημάτων & Ασφάλειας Πόλης Ανδρέα Παπαδάκη, που είναι επικεφαλής της Δημοτικής Αστυνομίας:

“Θα προσπαθήσουμε να καθαρίσουμε την Πλατεία Θεάτρου. Εδώ και μια εβδομάδα είναι καθαρή και θα παραμείνει καθαρή, σε συνεργασία με την Ελληνική Αστυνομία. Από το πρωί στις 9 ως το βράδυ στις 9 είναι καθαρή. Τη νύχτα είναι θέμα της αστυνομίας, γιατί η δύναμη μας είναι τέτοια που δεν επαρκεί.
Μέχρι τώρα, δεν είχαμε αυτή τη δυνατότητα. Εδώ και 15 ημέρες άλλαξε εκ βάθρων η οργάνωση της Δημοτικής Αστυνομίας, μετά την εφαρμογή του σχετικού νόμου που πέρασε το Φεβρουάριο από τη Βουλή. Οργανώθηκε ιεραρχία – που δεν υπήρχε. Πριν είχαμε περιορισμένες αρμοδιότητες, που τώρα ενισχύθηκαν. Δημιουργήθηκε Τμήμα Αγοράς, είμαστε υπεύθυνοι για τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος και πολλά άλλα. Ο Δήμαρχος προσπαθεί και πιέζει συνέχεια υπουργεία και αστυνομία, για να καθαρίσει το κέντρο. Ο ΟΚΑΝΑ δεν ήρθε επί υπουργού Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη, αλλά είχε αποφασιστεί από τον προκάτοχο του.”




To ρεπορτάζ αυτό έγινε για την Athens Voice της Τετάρτης 20.05.09

Οι φωτό είναι δικές μου και του Νίκου Περάκη.

Το post συνοδεύεται από το original "The Ghetto" του Αμερικανού τραγουδιστή της soul Donny Hathaway, που επηρέασε πολύ και τον διάσημο Αμερικανό κιθαρίστα της jazz και της soul, George Benson. Η διασκευή του τελευταίου στο κομμάτι αυτό είναι επίσης εξαιρετική.

"Σκληρό γκέτο το ιστορικό τρίγωνο"

Συνέντευξη στον Δημήτρη Χρυσικόπουλο και στη Free Sunday


1. Κατ’ αρχάς, θα ήθελα να μου περιγράψετε την κατάσταση στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, όπως τη βιώνετε εσείς;

Το “ιστορικό τρίγωνο” (Πειραιώς, Αθηνάς, Ερμού) είναι πλέον ένα σκληρό γκέτο, από το οποίο είτε φοβάσαι, είτε θλίβεσαι, είτε αηδιάζεις να περάσεις – συχνά και τα τρία. Έχει “εκχωρηθεί” στα κυκλώματα εμπορίας ναρκωτικών, παρεμπορίου, ανήλικης πορνείας, εκμετάλλευσης μεταναστών με άθλια “ξενοδοχεία ύπνου”. Υπάρχει πρόβλημα ασφάλειας, υγιεινής και εξαθλίωσης – είναι πλέον μια αποθήκη ψυχών. Στη Σοφοκλέους γίνονται “ενέδρες” στα διερχόμενα αυτοκίνητα, όταν υπάρχει μποτιλιάρισμα. Με κέντρο την Πλατεία Θεάτρου (όπου βρίσκονται ο ΟΚΑΝΑ και τα μαγαζιά πολλών μεταναστών), η κατάσταση “ξεχειλίζει” και στις γύρω γειτονιές – επηρεάζοντας την ποιότητα ζωής σε όλο το Δήμο Αθηναίων. Τα πρώτα θύματα είναι οι ίδιοι οι μετανάστες (πολλοί από τους οποίους έγιναν βαποράκια και πρεζόνια), που μαζί με το πλήθος που συρρέει στην κεντρική αγορά, αποτελούν το ιδανικό “ντεκόρ” για τη δράση των κυκλωμάτων που βγάζουν εκατομμύρια ευρώ το μήνα, μπροστά στα μάτια της δημοτικής αρχής και της αστυνομίας.


2. Από πότε και για ποιο λόγο θεωρείτε ότι η κατάσταση στο κέντρο πήρε μια τόσο αρνητική τροπή;

Από το 2004 και μετά, η κατάσταση χειροτερεύει διαρκώς. Από την επομένη των Ολυμπιακών Αγώνων φάνηκε η εγκατάλειψη του κέντρου, που έγινε απλά “ξέφραγο αμπέλι”. Με την απολύτως λανθασμένη κίνηση της μεταφοράς του ΟΚΑΝΑ στη Μενάνδρου, δόθηκε η ευκαιρία στα κυκλώματα να δράσουν – αποθρασυνόμενα, όσο περνούσε ο χρόνος κι έμεναν ανεξέλεγκτα και ατιμώρητα.

3. Συμμετέχετε σε μια κίνηση πολιτών για τη διάσωση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της;

Η κίνηση αυτή είναι “συνένωση” πολλών συλλόγων κατοίκων, επαγγελματιών, εμπόρων, ξενοδόχων (και των γύρω περιοχών) που αγωνιούν και διαμαρτύρονται γι αυτή την απίστευτη υποβάθμιση – προσβλητική για κάθε δημοκρατικό άνθρωπο, που αναγνωρίζει και σέβεται τον αστικό πολιτισμό και την ιστορία αυτής της πόλης. Προϋπόθεση για να συμμετάσχει κανείς είναι να αποδεχθεί ένα ψήφισμα στο οποίο καταγγέλλουμε, κάνουμε προτάσεις – και κυρίως αποποιούμαστε κάθε είδους ρατσισμό, καθώς το μόνο που δεν θέλουμε είναι να διωχθούν οι μετανάστες. Αντιθέτως απαιτούμε μια άλλη πολιτική – μακροπρόθεσμη και με άξονα την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την πρόνοια.

4. Τι έχει κάνει έως τώρα η κίνηση αυτή και ποια ήταν η ανταπόκριση των αρμοδίων φορέων της Πολιτείας;

Ως τώρα, οι επιμέρους συνιστώσες της κίνησης έχουν κάνει ημερίδες, συγκεντρώσεις και δεκάδες παραστάσεις και επιστολές διαμαρτυρίας – με ελάχιστα αποτελέσματα. Οι αρχές της χώρας έχουν μάθει να κάνουν μόνο διαπιστώσεις, να “συμπάσχουν” και να συμφωνούν. Μόνο που η πολιτεία δεν είναι “ακτιβιστική οργάνωση”. Υπάρχει γιατί οφείλει να δίνει λύσεις. Και οι λύσεις δίνονται μόνο αν υπάρχει οργανωμένη δουλειά και σχέδιο.

5. Κατά την άποψή σας, ποια είναι τα μείζονα προβλήματα που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης στο Κέντρο;

Να εκπονηθεί ειδικό ρυθμιστικό σχέδιο, στα πρότυπα εκείνου που είχε γίνει για την Πλάκα, με ορίζοντα τουλάχιστον δεκαετίας. Να καθοριστούν και να τηρηθούν χρήσεις. Να καταπολεμηθούν τα κυκλώματα από ειδικό επιτελικό κέντρο, που θα συνεργαστεί με τις υπηρεσίες ασφαλείας, ελληνικές και ξένες. Να υπάρξει άμεσο και μακροπρόθεσμο σχέδιο περίθαλψης και πρόνοιας τοξικομανών και μεταναστών. Να δοθούν κίνητρα για την αναβάθμιση της περιοχής – ώστε να έρθουν περισσότεροι κάτοικοι. Να “επικρατήσει” η καθαριότητα (και όχι η “καθαρότητα” των φυλών). Να μεταφερθεί ο ΟΚΑΝΑ στα νοσοκομεία, όπως έχει εξαγγελθεί εδώ και τρία χρόνια (με τη σύμφωνη γνώμη ειδικών και κατοίκων) και στη Διπλάρειο Σχολή, στην Πλατεία Θεάτρου, να μεταφερθεί η Νομαρχία Αθηνών, όπως επίσης έχει εξαγγελθεί – ώστε να τονωθεί η “υγιής δραστηριότητα” στην περιοχή.

6. Γιατί νομίζετε ότι έως τώρα δεν έχει γίνει κάποια κίνηση για την επί της ουσίας επίλυσή τους;

Ο λόγος είναι οτι ουδείς ενδιαφέρεται να δράσει για μια περιοχή με τόσους λίγους κατοίκους (άρα και ψήφους) – ακόμα κι αν είναι η καρδιά της πόλης και η τουριστική της βιτρίνα, δίπλα στην Ακρόπολη. Παρατηρούμε την πλήρη “ανυπαρξία” της πολιτικής, καθώς οι αρχές “σηκώνουν τα χέρια ψηλά” - η έννοια “σχέδιο” και “πολιτική βούληση για επίλυση του προβλήματος” είναι άγνωστες, φαίνεται. Κάποιοι λένε οτι η υπόθεση είναι “στημένη”, για να πέσουν οι αξίες των ακινήτων. Αυτό που μοιάζει βέβαιο είναι οτι η διαφθορά παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς ο τζίρος της παρανομίας είναι τεράστιος – και μπορεί να χρηματοδοτήσει πολλά “λαδώματα”.

7. Τι προτίθεστε να κάνετε από εδώ και πέρα, ιδίως αν συνεχιστεί η αδιαφορία ή τα «μπαλώματα» από την Πολιτεία;

Η κίνηση προτίθεται να κινηθεί και νομικά – αλλά και με οποιοδήποτε άλλον θεμιτό και νόμιμο τρόπο, ώστε να υπάρξουν αποτελέσματα. Ήδη έχουν υποβληθεί προτάσεις και θα υποβληθούν κι άλλες. Στο ιδρυτικό ψήφισμα αναφέρεται ρητά οτι, ως ενεργοί πολίτες, προσφέρουμε την εθελοντική μας συμμετοχή σε όποια σοβαρή προσπάθεια διάσωσης του ιστορικού κέντρου παρουσιαστεί.

8. Τι νομίζετε ότι χρειάζεται για να διασωθεί το κέντρο της Αθήνας; Μπορούν να εφαρμοστούν εδώ υποδείγματα από άλλες πόλεις του εξωτερικού;

Η εμπειρία άλλων πόλεων, που έλυσαν παρόμοια προβλήματα, είναι σίγουρα πολύτιμη. Μιλάμε όμως για ευνομούμενες πολιτείες, όπου η πολιτική δεν είναι συνώνυμη με δημόσιες σχέσεις και έγνοια μόνο για τη δημοσκοπική εικόνα. Το πρώτο και βασικό που δεν επιτυγχάνεται είναι να υπάρξει σοβαρός και υπεύθυνος σχεδιασμός – και υλοποίηση των βασικών και αυτονόητων. Δεν μπορεί ο ταξιτζής να μας δείχνει αυτούς που κάνουν ενέδρες – και η αστυνομία να μην τους ξέρει. Ούτε επιτρέπεται να διαπράττονται αδικήματα μπροστά στα μάτια αδιάφορων αστυνομικών - αυτό είναι η πλήρης τριτοκοσμική εικόνα.

9. Πόσο σας έχει επηρεάσει η εικόνα που καθημερινά αντικρύζετε στην περιοχή όπου ζείτε;

Αν με ρωτούσατε ποιο είναι το βασικό σοκ που μου έχει δημιουργήσει αυτή η εμπειρία, θα σας απαντούσα οτι δεν μπορούσα ποτέ να πιστέψω οτι η οργανωμένη πολιτεία μπορεί με τόση άνεση να κινείται μεταξύ άρνησης του προβλήματος και αποδοχής της ανικανότητας να πράξει κάτι.
Δεν πίστευα ποτέ οτι θα μπορούσαν (σχεδόν όλοι) να αποποιούνται τις ευθύνες τους (“δεν είναι αρμοδιότητα μου”), να ισχυρίζονται οτι κληρονόμησαν το πρόβλημα (ενώ πριν δεν υπήρχε), να επιτίθενται στους κατοίκους που διαμαρτύρονται, χαρακτηρίζοντας τους “κουλτουριάρηδες”. Δεν πίστευα οτι πολιτικά κόμματα (ειδικά όταν έχουν και την έδρα τους στην περιοχή) θα μπορούσαν να κλείνουν τα μάτια, λέγοντας γενικολογίες του τύπου “να ενταχθούν οι μετανάστες στον κοινωνικό ιστό”.
Θα σας έλεγα λοιπόν, οτι με την τιμητική εξαίρεση πολύ ολίγων βουλευτών, η ανταπόκριση των εκπροσώπων μας αλλά και των φορέων της πολιτείας είναι απογοητευτική. Όλοι έχουν μάθει να “κοιτάνε” και να διαπιστώνουν. Τώρα που κάνουμε “θόρυβο”, σε απάντηση θα κάνουν μια “σκούπα”. Είμαστε μια χώρα που κινείται στο γνωστό κουτοπόνηρο δίλημμα: “Να τους κοιτάμε ή να τους δέρνουμε;”. Το να κάνουμε με πολύ κόπο μια σωστή οργανωμένη δουλειά με αποτέλεσμα, μάλλον δεν περνάει από το μυαλό κανενός...



Η φωτό είναι δική μου από την Πλατεία Θεάτρου.

Το post συνοδεύεται από την αμερικανίδα τραγουδίστρια (και μορφή της acid-jazz σκηνής) N'dea Davenport.