Τίνος τα μέτρα θα πάρουμε;

“Τέτοιο πρωθυπουργό δεν είχαμε ποτέ”, παραδέχτηκε κατ’ ιδίαν κορυφαίο στέλεχος της προηγούμενης κυβέρνησης, σχολιάζοντας τον απολογισμό του κυβερνητικού ταξιδιού σε Βερολίνο, Παρίσι, Λουξεμβούργο και Ουάσινγκτον. Προφανώς, έκανε και μια γρήγορη σύγκριση με τα των δικών τους ημερών, που απέβη συντριπτική, ως προς την ικανότητα στις διεθνείς επαφές, αλλά και τη στρατηγική διεθνοποίησης του ελληνικού προβλήματος. Όχι γιατί το δημοσιονομικό μας πρόβλημα δεν είναι, ούτως ή άλλως, πρώτο θέμα στα διεθνή μέσα και στις δηλώσεις των ηγετών, αλλά διότι η επιτυχία του ταξιδιού Παπανδρέου ήταν η μετατροπή του ζητήματος σε διεθνή συζήτηση για μέτρα κατά της κερδοσκοπίας που γονατίζει νομίσματα και οικονομίες - τουλάχιστον στην ατζέντα των G20, έστω και ως προκαταρκτική κουβέντα, που ενδεχομένως θα αποδώσει καρπούς.


Την ίδια σύγκριση προφανώς κάνει και ο ελληνικός λαός, που δειγματοληπτικά απαντάει (στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Marc για το Έθνος της Κυριακής) οτι το πρώτο πράγμα που τον θυμώνει (κατά 70%) είναι η κυβέρνηση Καραμανλή, ενώ πριν από περίπου ένα μήνα, σε αντίστοιχη έρευνα της ίδιας εταιρείας για την ίδια εφημερίδα δήλωνε (κατά 41,6%) οτι υπεύθυνοι είναι από κοινού οι προηγούμενοι κυβερνώντες. Προφανώς μεσολάβησαν και τα σκληρά μέτρα και η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας της κατάστασης. Εξακολουθεί όμως να είναι όμως απορίας άξιον, πώς μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού πίστευε επί χρόνια, από το 2004 και μετά, οτι η χώρα βρισκόταν “σε στιβαρά χέρια” - και πώς τιμωρείται τέτοια αφέλεια...

Οι πολίτες βεβαίως χρεώνουν πολλά (κατά 52,5%) και στις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ (χωρίς να διευκρινίζεται σε ποιές ακριβώς) - το ίδιο ακριβώς ποσοστό είναι που δυσπιστεί στις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού οτι “οι θυσίες θα πιάσουν τόπο”. Κι αν και τα δύο κόμματα εξουσίας εμφανίζονται με σοβαρές απώλειες, καθώς οι πολίτες τους χρεώνουν τη κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, αυτός που εμφανίζει τη μεγαλύτερη πτώση στη δημοτικότητα του από τον Φεβρουάριο είναι ο Αντώνης Σαμαράς (κατά 14,3% έναντι 9,7% του Γιώργου Παπανδρέου που πήρε τα μέτρα!) - κάτι που λέει πολλά όχι μόνο για την αντιπολιτευτική του “σκλήρυνση” και για τις κουβέντες που εκτοξεύει στις ομιλίες του τελευταία, αλλά και για το πόσα χρόνια θα πρέπει να “εξαφανιστούν” όσοι θυμίζουν ή δικαιολογούν έστω και ελάχιστα την περίοδο Καραμανλή...

Το μεγάλο ερώτημα είναι τώρα πια εάν τα μέτρα αποδειχθούν αποτελεσματικά και εάν θα τα αντέξουν οι εργαζόμενοι και η αγορά, που επιβαρύνεται με νέους κινδύνους ύφεσης - με άμεσα αποτελέσματα και στα δημόσια έσοδα. Εδώ είναι εντυπωσιακά τα ευρήματα της έρευνας, καθώς οι ερωτώμενοι (που στηρίζουν την όποια διάσωση της Ελλάδας εντός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης), ενώ δηλώνουν κατά 56,8% την ανάγκη αντίθεσης και διαμαρτυρίας, από την άλλη προκρίνουν σε συντριπτικό ποσοστό (75,4%) την ανάγκη της διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης, ώστε να βγούμε από το τούνελ.

Κι αν αυτή η δημοσκόπηση δεν χαρακτηρίζεται επαρκώς “εχθρική” προς την κυβέρνηση, οι πληροφορίες για δύο άλλες έρευνες, που διεξάγουν οι ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ και δημοσιεύονται στην Ελευθεροτυπία, υποδηλώνουν μεν οτι “η κοινωνία μυρίζει μπαρούτι” και το 62% δηλώνει έτοιμο να συμμετάσχει σε κινητοποιήσεις κατά των μέτρων, αλλά ταυτόχρονα δείχνει και απρόθυμο να αποδεχθεί κι άλλη απώλεια εισοδημάτων, λόγω νέων απεργιών. Έτσι, το πιθανότερο είναι οτι θα δούμε εναλλακτικές μορφές διαμαρτυρίας - κάτι που αν γίνει χωρίς βία και με “φαντασία” όπως σε πολλές άλλες δυτικές χώρες, μπορεί ίσως και να “εκσυγχρονίσει” τη συνδικαλιστική μας αισθητική και αποτελεσματικότητα.


Αν υποθέσουμε οτι στο επίπεδο της πραγματικότητας το ζήτημα δεν επιδέχεται βελτίωσης, αφού τα έσοδα των εργαζομένων θα μειωθούν, τότε όλα θα κριθούν στο επίπεδο των εντυπώσεων. Και θα κριθούν θετικά για τον Γιώργο Παπανδρέου, αν καταφέρει να αποδείξει οτι είναι και καλός πρωθυπουργός εκτός από καλός υπουργός Εξωτερικών. Αν δηλαδή καταφέρει να “μανατζάρει” τα απαραίτητα βήματα προς την εξυγίανση - που ναι μεν θα πάρει χρόνια, αλλά τα πρώτα της δείγματα μπορεί να είναι συμβολικά και απτά: Αν οι πολίτες δουν οτι όντως φορολογείται η εκκλησιαστική περιουσία, οτι περικόπτονται στρατιωτικές και άλλες σπατάλες, οτι εκδιώκονται παράσιτα του δημόσιου τομέα, οτι εφαρμόζονται τεκμήρια και πληρώνουν (έστω και λίγα) οι προκλητικοί φοροφυγάδες, αν ασκηθούν κατηγορίες επιτέλους σε κάποιους που παρανόμησαν - τότε μπορεί να δώσουν τη συναίνεση τους. Εφόσον φυσικά, δεν υπάρξει και νέο κύμα μέτρων...






Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 17.03.10

Η γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου είναι δανεική από το Πες το μ'ένα σκίτσο γιατί χανόμαστε!.. και αυτή του Ανδρέα Πετρουλάκη από τον John Black, ενώ το εξώφυλλο από το www.cduniverse.com

Το post συνοδεύται από το εύγλωττο (αλλά και αισιόδοξο - έτσι θα έπρεπε να είμαστε) "Hard Times" του Αμερικανού σαξοφωνίστα Houston Person, που θα παίζει μέχρι και την Πέμπτη στο Half Note Jazz Club.

Ούτε μια τσόντα της προκοπής...

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

H “αγία τριάδα” της ομορφιάς

Η κουβέντα στο κυριακάτικο τραπέζι πήρε μια “συνηθισμένη οδό”. Έφυγε από τα πολιτικά και - με αφορμή πρόσφατες ταινίες - πήγε στο αγαπημένο θέμα ανδρών (και γυναικών): Ποιοί είναι οι πιο όμορφοι σταρ...

Έχει σημασία; Γιατί μας αφορούν άνθρωποι που είναι τόσο μακριά από τη δική μας πραγματικότητα - άπιαστοι για μας τους κοινούς θνητούς; Γιατί θέλουμε να θαυμάζουμε είδωλα - όχι για πράξεις - αλλά γι αυτό που εκπέμπουν εξωτερικά; Δεν έχω απάντηση, πέρα από τη διαπιστωμένη ανάγκη του ανθρώπου να έχει πρότυπα - και ομορφιάς...


Χμμ.. Και η ομορφιά ίσως δεν είναι τόσο απλό “εξωτερικό” πράγμα, όπως συνηθίζουμε να το υποβαθμίζουμε. Τα κύτταρα του δέρματος αντανακλούν πολύ περισσότερα πράγματα, στην κίνηση, στο προσωπο, στην έκφραση - πράγματα που λένε για και προέρχονται από το εσωτερικό. Είναι ένα “θείο δώρο”, ένα χάρισμα που δίνεται σε λίγους - χωρίς να εγγυάται φυσικά τις αντίστοιχες ψυχικές αρετές. Ο συνδυασμός του κάθε ανθρώπου είναι ιδιαίτερα πολύπλοκος και μοναδικός...

Γιατί μας αρέσει αυτή και όχι η άλλη; Μήπως γιατί υπάρχουν κοινά στοιχεία, πρότυπα από την παιδική ηλικία, αντιστοιχίες με δικά μας ψυχολογικά χαρακτηριστικά; Εγώ ξέρω οτι η δική μου “αγία τριάδα” δεν είναι σταθερή - αλλάζει με το πέρασμα των χρόνων.

Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια πριν η Angelina Jolie μπήκε - κατευθείαν στην κορυφή. Δεν είμαι πρωτότυπος, το ξέρω - η κόρη του Jon Voight, που κράτησε το middle name της για επίθετο (jolie=όμορφη στα γαλλικά), μετά από πολλά χρόνια ίσως, έχει το προνόμιο να “κόβουν φλέβες” γι αυτήν, όχι μόνο άντρες, αλλά και γυναίκες. Και χωρίς να έχουν ομοφυλόφιλα γούστα. Επίσης δεν ξέρω αν η επιτυχία της οφείλεται σ’ αυτό το “άτακτο”, το ατίθασο που χαρακτήρισε τα νιάτα της - και εξακολουθεί να το εκπέμπει εν μέρει. Πάντως σε αυτή την εικόνα της Lara Croft, μάλλον πολύ λίγοι μπορούν να αντισταθούν...


Αυτό που λέμε “προσωπικότητα” ίσως είναι το μεγαλύτερο ατού, της δεύτερης επιλογής μου. Το “άχαρο ασχημόπαπο”, με το περίεργο σώμα και το τεράστιο νούμερο παπούτσι, που όλοι το κορόιδευαν στην εφηβεία εξελίχθηκε (στα μάτια μου τουλάχιστον) σε μια γυναίκα με φινέτσα και πολύ “class”. H Uma Thurman με είχε εντυπωσιάσει στον ρόλο από τον οποίο τη μάθαμε, στο “Dangerous Liaisons”, όπου αποκάλυπτε για λίγο και το θεσπέσιο στήθος της, προς χάριν της γοητείας του John Malkovich. Για να μη μιλήσουμε αργότερα, για τη σπινθηροβόλα ερμηνεία της στο “Pulp Fiction” του Quentin Tarantino - ή το Gattaca και το Kill Bill...


Για την αυθαίρετη αυτή και τόσo προσωπική λίστα, έχουν παρελάσει κατά καιρούς διάφορες “υποψηφιότητες”: Μία που ξέρω οτι “παίζει” στην αγαπημένη τριάδα πολλών είναι η πολύ θηλυκή Monica Belucci - που στο "Malena” είχε δώσει ρέστα με την εμφάνιση της στο ρόλο μιας Ιταλίδας που προσφέρει την παρέα της στους κατακτητές Ναζί. Μια άλλη είναι η Catherine Zeta-Jones, που την έχω δει και πρόσωπο με πρόσωπο σε εστιατόριο της Σαντορίνης, όταν πλησίασε την τουαλέτα αναζητώντας τον Michael Douglas - “Honey, where are you?”. Μια εξαιρετικά όμορφη σαραντάρα...


Η Hale Berry επίσης με είχε γοητεύσει, όταν την πρωτείδαμε σε ένα φιλμ της σειράς James Bond. Όπως καταλαβαίνετε μιλάω για γυναίκες (χοντρικά) της γενιάς μου - με πιο μεγάλη τη Michelle Pfeifer, που από μικρός με γοήτευε. Δεν θα ανατρέξω πιο πίσω, στα “ιερά τέρατα” που κληρονομήσαμε από προηγούμενες γενιές, όπως η αειθαλής Sophia Loren, η επίσης εντυπωσιακή ακόμα και σήμερα Catherine Deneuve, η βασίλισσα της φινέτσας Αudrey Hepburn ή η εκπάγλου καλλονής ξανθιά Grace Kelly, της οποίας ακόμα θυμάμαι το πρώτο κάδρο που της έκανε ο Hitchcok, στο “Rear Window” με τον ανάπηρο James Stewart...

Αυτό το “κόψιμο της ανάσας” το ξαναέζησα μετά από πολλά - πολλά χρόνια, με τη νεώτερη της τριάδας, στο εισαγωγικό πλάνο που της έκανε ο Woody Allen, στο καλύτερο έργο του της δεκαετίας, το “Match Point”. Ίσως τότε ήταν η καλύτερη στιγμή της Scarlett Johansson - έκτοτε η εξέλιξη της μπορεί να μην ενθουσιάζει, αλλά η Αμερικανίδα, που έπαιζε από μικρή στον κινηματογράφο, έχει αυτό το παλιομοδίτικο “κάτι”, που κάνει τους άνδρες θαυμαστές της να είναι πάρα πολλοί...

Το κεφάλαιο “πρότυπα γυναικείας ομορφιάς” δεν μπορεί να κλείσει χωρίς μια αναφορά σε μια άλλη κατηγορία γυναικών, που ποζάρουν για το φακό, χωρίς όμως το πλεονέκτημα της αφιέρωσης σε μια τέχνη και της ερμηνείας με προσωπικότητα. Κατηγορούνται πολλές φορές ως “άψυχες” - κι όμως τα κορυφαία μοντέλα γίνονται τόσο διάσημα ακριβώς γιατι “ακτινοβολούν” κάτι ιδιαίτερο στο φακό, έχοντας παραλλήλως την ικανότητα να μεταμορφώνονται, κατά τις βουλές του φωτογράφου και του πελάτη. Κι εδώ βεβαίως θα μιλήσω για τη γενιά μου και για τα top model - σαραντάρες σήμερα - της δεκαετίας του ’90, όταν απογειώθηκε η λατρεία τους. Δεν θα ξεχάσω το εντυπωσιακό video-clip του “Freedom ’90” του George Michael, όπου είχαν παρελάσει η Linda Evangelista, η Tatiana Patitz, η γοητευτικά εύθραυστη Christy Turlington και η κακότροπη Naomi Campbell - με την καλύτερη όλων, κατά την άποψη μου, την άκρως γοητευτική Cindy Crawford.

Από αυτή την “παρέα”, δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς και την - αλά Brigitte Bardot - ομορφιά της Γερμανίδας Claudia Schiffer, που παραμένει αναλλοίωτη, ακόμα και σήμερα. Και αυτήν έτυχε να τη δω σε απόσταση λίγων μέτρων, πέρσι στο Μιλάνο, μαζί με την Campbell και την Eva Herzigova - προφανώς προσκεκλημένες για την εβδομάδα μόδας που γίνεται κάθε φθινόπωρο στο κέντρο της ιταλικής βιομηχανίας. Μια λιμουζίνα σταμάτησε εμπρός μας και - συνοδευμένες από μπράβους - βγήκαν αυτές οι τρεις εντυπωσιακές γυναίκες, που ήταν χάρμα οφθαλμών. Δεν μπόρεσα να μην παρατηρήσω όμως μια “μισθοφορική βαρεμάρα” στα πρόσωπα τους - ίσως δεν είναι και τόσο εύκολο να πουλάς συνέχεια την εμφάνιση σου, παρά τα πλούτη που συγκεντρώνεις...

Μιλάω τόση ώρα για γυναίκες που μπορεί κανείς να ερωτευτεί, με μια μόνο ματιά. Ίσως γιατί έχουν αυτό το “μαγικό” που ανακατεύει τη χημεία του εγκεφάλου μας - και ενεργοποιεί αυτό το τόσο αρχέγονο και υπέροχο συναίσθημα. Αμφιβάλλετε για τη δύναμη του ενστίκτου; Αν και ομορφιά και σεξουαλικότητα δεν είναι το ίδιο πράγμα, ο ρόλος της βιοχημείας και η λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου (που παραμένουν ανεξερεύνητο μυστήριο) είναι σαφής, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα: Οι καμπύλες της γυναίκας επιδρούν στον ανδρικό εγκέφαλο με τον ίδιο τρόπο που επιδρά το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά - κι εδώ φαίνεται η μέθη είναι ακαριαία...






Οι φωτό των υπέροχων γυναικών είναι διαδοχικά από τα http://scrapetv.com, http://www.babble.com, http://backseatcuddler.com, http://imstars.aufeminin.com/, http://i77.photobucket.com και το εξώφυλλο του τελευταίου (μετά από 10 χρόνια!) της αειθαλούς Sade, πάντα όμορφης στα 51 της, από το http://gbedufiva.com.

Το post συνοδεύεται από ένα από τα λιγότερο προβεβλημένα track του "Soldier Of Love", το "In Another Time".

Το αίτημα του εκσυγχρονισμού

Την Τρίτη το βράδυ έφυγα από τη δουλειά, με ξαλαφρωμένη διάθεση, μετά από πολύ καιρό. Βλέποντας τα παιδιά της παραγωγής να ξενυχτάνε, όλα μαζί, σαν ομάδα που κάνει σοβαρή (και όχι δημοσιοϋπαλληλική) δουλειά - κι ένα πολύ ωραίο trailer της ειδησεογραφικής κάλυψης των επαφών Παπανδρέου σε Γερμανία, Γαλλία και ΗΠΑ - θυμήθηκα παλιότερες εποχές, πριν τα χρόνια της απαξίωσης. Με την κάλυψη της εισβολής στο Ιράκ και του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, τότε που η ΕΡΤ αναδείκνυε τις δυνατότητες του γίγαντα και την υπεροχή της σε ανταποκριτές και διεθνή γεγονότα. Σε μεγάλο βαθμό, το team ήταν το ίδιο - καθόλου τυχαίο...

Κι ύστερα ήταν αυτό το λεπτό πέπλο αισιοδοξίας, που πάσχιζε για πρώτη φορά να καλύψει την κατήφεια και την αίσθηση της ενοχής. Η απαλοιφή μιας απαράδεκτης διάκρισης από πλευράς ΗΠΑ, μέσα στην Ε.Ε., που μας υποχρέωνε να πάρουμε βίζα, ήταν ένα απρόσμενο συμβολικό δώρο, σε μια δύσκολη στιγμή. Και γι αυτό υπόλογοι αισθανόμασταν - ένας σοβαρός λόγος που είχε καθυστερήσει (εκτός από τα παιχνίδια της διπλωματίας) ήταν το απίστευτο προηγούμενο μπάχαλο, με την έκδοση των διαβατηρίων από τις νομαρχίες, χωρίς κανέναν έλεγχο ασφαλείας.

Χωρίς καμιά αμφιβολία, το ταξίδι Παπανδρέου και οι επαφές κορυφής σε Βερολίνο, Παρίσι και Μόσχα απέδωσαν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα - ουδείς είχε τέτοιο “διεθνές κεφάλαιο” ή θα τα κατάφερνε καλύτερα, όπως παραδέχονται ιδιωτικώς και στελέχη της προηγούμενης κυβέρνησης, κάνοντας και τις συγκρίσεις. Κι αν από την (εξηγούμενη από πολλές γερμανικές ιδιαιτερότητες και ισορροπίες) ευνόητη ψυχρότητα, αλλά και σοβαρότητα, της Μέρκελ περάσαμε στην πολύ πιο θερμή υποδοχή σε Παρίσι και Ουάσινγκτον, αυτό έχει να κάνει και με το οτι η στρατηγική κατάφερε να βρει το στόχο της και το αίτημα να αναδειχθεί: Το πρόβλημα της Ελλάδας (εκτός από τις ολοδικές της στρεβλώσεις) είναι και το σύγχρονο πρόβλημα του παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου που έχουν καταφέρει να καθιερώσουν οι αγορές - και που σχεδόν κατέρρευσε πέρσυ. Το αν η επόμενη συνεδρίαση των G20 θα καταφέρει να θέσει το δάκτυλο υπό τον τύπο των ήλων και να ανασχέσει αυτή τη διαστροφή που λέγεται “credit default swaps” και το “short selling” τους, απομένει να το δούμε. Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου το περιέγραψε γλαφυρά, νομίζω, ως “ασφαλίζω το σπίτι του γείτονα και μετά του βάζω φωτιά, για να κερδίσω από τα ασφάλιστρα”...


Διάβασα κάπου ένα σχόλιο, οτι “αποκαλύφθηκε η γύμνια της σοσιαλδημοκρατίας, που δεν έχει καμία λύση για το πρόβλημα των αγορών”. Πράγματι, δεν έχει, γιατί απέτυχε να επιβάλει μια άλλη πορεία στο παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο. Αλλά και σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας στην Ευρώπη, με την “ανυπαρξία” της δεν κατάφερε παρά να κυβερνιώμαστε από προσωπικότητες αμφιλεγόμενες, όπως ο Μπαρόζο, ο Σαρκοζί ή ο Μπερλουσκόνι - όλως τυχαίως, όλες δεξιές. Και παρατηρώντας την τελευταία κρίση του ευρώ, θα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα επιταχύνουμε και την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης - που αν υπήρχε τώρα, σε μια προοδευτική κατεύθυνση, θα είχε χειριστεί πολύ καλύτερα την κρίση του νομίσματος ή θα την είχε προλάβει, έχοντας συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός άλλου παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου. Το οτι όμως ο δυτικός κόσμος βρίσκεται σε έναν συντηρητικό μονόδρομο, καθιστά ακόμα πιο επιτακτικό να διαμορφωθεί (ή να "εφευρεθεί") ο τρίτος δρόμος, για μια πιο ισορροπημένη και ανθρώπινη υφήλιο.

Αν λοιπόν η Ελλάδα πρωταγωνιστήσει σε μια μεταστροφή αυτής της νεοφιλελεύθερης ασυδοσίας, που επικράτησε τα τελευταία 30 χρόνια, εξοβελίζοντας κάθε περιορισμό, με πρόσχημα την παγκόσμια ανάπτυξη (της τσέπης των υπερ-πλουσίων που μετά μας δανείζουν κιόλας, εννοείται), τότε θα πάρουμε ως χώρα και μια θέση στη σύγχρονη ιστορία. Πριν από αυτό, πρέπει να τακτοποιήσουμε τα του οίκου μας - σοβαρά όμως.


Και πριν σπεύσει κάποιος να διαφωνήσει, με τον όρο “τακτοποίηση”, δεν εννοώ τα σπασμωδικά μέτρα περικοπής μισθών και αύξησης ΦΠΑ και λοιπών φόρων, τα οποία προφανώς αναγκάζεται κανείς να πάρει, γιατί χρειάζεται άμεσα - εντός του έτους - αποτελέσματα μείωσης του τερατώδους ελλείμματος. Μιλάω για τα μέτρα που θα αλλάξουν δομές και τρόπους ανάπτυξης και θα βάλουν την Ελλάδα επιτέλους σε τροχιά εκσυγχρονισμού - αυτής της τόσο λοιδωρούμενης έννοιας, επειδή την ξεφτίλισαν μεταξύ άλλων και πολλοί παρά τω Σημίτη.

Κι αυτό, έχει πρώτα από όλα να κάνει με την απαραίτητη συνειδητοποίηση μιας μερίδας του ελληνικού λαού οτι δεν μπορείς να δουλεύεις λίγο, να λουφάρεις πολύ, να συνταξιοδοτείσαι νωρίς, να ζεις με δανεικά, να οδηγάς (μόνο εισαγόμενα) αυτοκίνητα και να έχεις εξοχικά, χωρίς να αλλάξεις πορεία: Πρέπει να ξεπατωθείς (έστω σε κάποιες περιόδους της ζωής σου), να συλλάβεις και να παράξεις κάτι εξαιρετικό (έστω σε επίπεδο υπηρεσιών), να μπορείς να εξάγεις σχεδόν όση αξία εισάγεις, να ξεδιπλώσεις ταλέντα (που βεβαιωμένα έχεις) και να ξεχωρίσεις.

(Είναι ενδιαφέροντα τα ευρήματα της έρευνας της Kappa Research για το “Βήμα”: Τα μέτρα χαρακτηρίζονται αναγακαία αλλά άδικα, το φταίξιμο αποδίδεται κυρίως στις κυβερνήσεις Καραμανλή, ούτε κουβέντα για έξοδο από το ευρώ, οι περισσότεροι δεν υιοθετούν τις κινητοποιήσεις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ - αλλά η πλειοψηφία “λατρεύει” τη στάση Σαρκοζί!)


Αυτό προϋποθέτει όμως κίνητρα, κυνήγι της διαφθοράς και των λαμογιών, εμπέδωση διάφανων κανόνων χωρίς “δόντια”, αξιοκρατία, εντατική λειτουργία της δικαιοσύνης, αίσθηση εμπνευσμένης ηγεσίας που καθοδηγεί. Απαιτεί συρρίκνωση των πελατειακών σχέσεων και συνταξιοδότηση μεγάλης μερίδας του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού, αλλά και κομμάτων που εκφράζουν την καθυστέρηση. Απαιτεί μια αριστερά κι έναν συνδικαλισμό, όχι συμπλεγματικό, που θα αγωνίζεται για τα δικαιώματα του σκληρά εργαζόμενου, αλλά δεν θα αποτελεί τροχοπέδη κάθε προσπάθειας εκσυγχρονισμού, απαιτώντας μονότονα “την πρόσληψη όλων στο δημόσιο” (να θυμίσω οτι η κατάρρευση οφείλεται πρωτίστως στο μεγάλο φαγοπότι και τη διόγκωση του κράτους επί Καραμανλή) και “ελάχιστο μισθό 1500 ευρώ” - αλλά θα μπορεί να συναρτά τις διεκδικήσεις με την ανάπτυξη και θα αντιτίθεται στις σπατάλες και τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος.

Κυρίως απαιτεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας πόσο επιτρέψαμε (με δική μας ευθύνη) να μας κλέψουν, τα τελευταία 30 χρόνια. Πόσο αποδεχθήκαμε ομόλογα και άλλες “περήφανες” πολιτικές, αρνούμενοι να ακούσουμε τις κραυγές για τη βύθιση του σκάφους. Πόσο ανεχθήκαμε τη διαφθορά και δεχθήκαμε το βόλεμα, παντός υπευθύνου. Πόσο κοιτάξαμε την πάρτη μας και απαρνηθήκαμε αρχές και ήθος. Πόσο δεν εξεγερθήκαμε με φαινόμενα λαϊκισμού και δημαγωγίας. Θα τα καταφέρουμε;



Υ.Γ. Να σημειώσω την πιο “ύπουλη” τακτική του τελευταίου διαστήματος, που περνάει απαρατήρητη. Η ακραία δεξιά πτέρυγα της Βουλής, εκμεταλλεύεται τη συγκυρία, για να απαλύνει το απεχθές πρόσωπο που εκδηλώνει κατά του μεταναστευτικού νομοσχεδίου. Υπερθεματίζει στα μέτρα της κυβέρνησης, “δια της προσκολλήσεως” και σε βαθμό δουλικό, έτσι ώστε να πετύχει μ’ ένα σμπάρο τρία τρυγόνια: Και να εμφανίσει “σοβαρότητα και υπευθυνότητα με γνώση του διεθνούς περιβάλλοντος” ώστε να εντυπωσιάσει το “νοικοκυραίο”. Και να τσιμπήσει κανένα ψηφοφόρο της Νέας Δημοκρατίας που δεν συγκινείται από τη στροφή Σαμαρά σε πιο σκληρή αντιπολίτευση - και ταυτόχρονα να διεισδύσει στους ψηφοφόρους του προοδευτικού στρατοπέδου, δυσφημώντας την κυβέρνηση. Ξέρει πολύ καλά οτι όταν φαίνεται οτι αποτελούν “μπλοκ” όχι μόνο τα δύο κόμματα εξουσίας, αλλά όλα τα κόμματα πλην παραδοσιακής αριστεράς, τότε το “μπλοκ” φαίνεται να μπατάρει επικίνδυνα προς τα δεξιά...






"Eπί του πιεστηρίου": Διαβάστε τον Φώτη Γεωργελέ στο editorial της Athens Voice και τον Κωνσταντίνο Ζούλα στη "Βίζα του λαϊκισμού" στην Καθημερινή.

.

Οι φωτό είναι από το www.apn.com, http://article.wn.com, οι γελοιoγραφίες του Ανδρέα Πετρουλάκη στην Καθημερινή δανεικές από τον John Black και το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από την απάντηση στο τελευταίο ερώτημα: "Perhaps, Perhaps, Perhaps" στην εξαιρετική ροκ διασκευή των Αμερικανών Cake.

Αυτή η Ελλάδα πρέπει να φύγει (part 3)...

Αυτοί ειδικώς οι αστυνομικοί, που πήγαν να φορτώσουν μια τσάντα μολότωφ σ΄έναν φοιτητή που είχε κατέβει με τις πυτζάμες (!) από το διαμέρισμα του, πρέπει να φύγουν οπωσδήποτε - και χαίρομαι που διαβάζω οτι μάλλον έτσι θα γίνει. Διότι ο αστυνομικός που καταφεύγει σε αυτού του είδους την κουτοπονηριά - να κατασκευάζει ενόχους δηλαδή - είναι ίσως από τα χειρότερα δείγματα. Χειρότερο ίσως και από αυτόν που ασκεί βία σε κρατούμενο ή σε διαδηλωτή, που παρανομεί προς ίδιον όφελος, που προσπαθεί να απαλλάξει έναν ένοχο συνάδελφο του, κουκουλώνοντας τις ανομίες του. Θα πείτε “παλιά η πρακτική, την έχουν ασκήσει οι αστυνομίες όλου του κόσμου”.


Έχω την εντύπωση όμως, οτι αυτή η εκδοχή της αστυνομικής αυθαιρεσίας είναι λίγο πιο σύνθετη, στη σημερινή “βραχυκυκλωμένη” Ελληνική Αστυνομία. Είναι αποτέλεσμα μιας τεμπελιάς και μιας ανικανότητας (κουτοπόνηρης και δημοσιοϋπαλληλίστικης), που επειδή δεν μπορεί να εντοπίσει και να πείσει για την όποια αποτελεσματικότητα, έχει στήσει μια σύλληψη, με έτοιμα από πριν τα “αποδεικτικά στοιχεία”. Ή με επιπολαιότητα, παίρνει μια απόφαση της στιγμής, να φορτώσει ένα εύρημα "σε όποιον νάναι", που θα την ζήλευε και ο Inspecteur Clouseau. Που από σύμπλεγμα, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να βρει κανενός είδους ηθική επιβράβευση από την κοινωνία, αγκομαχά για μια “επιτυχία”. Που επειδή ενδεχομένως είναι (και συνειδητά ιδεολογικά) φασιστοειδής, περιορίζεται στο iq του ραδικιού, που επιτάσσει η κοσμοθεωρία αυτή. Που εκτός των άλλων, παρότι είναι νέοι άνθρωποι, είναι τόσο βλάχοι και αλαζόνες, που δεν έχουν καταλάβει οτι όλα, στη σημερινή κοινωνική και τεχνολογική φάση, μπορούν να καταγραφούν - τίποτα δεν είναι πια (μετά βεβαιότητας) μη δημόσιο, όσο κι αν προσπαθείς να το κρύψεις. Η πράξη τους είναι συνέχεια (σε ευθεία γραμμή) της αδιανόητης κουτοπονηριάς με τη ζαρντινιέρα, που σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της αστυνομίας, είχε “σηκωθεί και χτυπήσει” τον Κύπριο φοιτητή - μαζί με τη νοημοσύνη ενός ολόκληρου λαού...

Η συνειδητή κατασκευή ενόχου απέχει ένα βήμα, από την παραβίαση ή την άγνοια του νόμου (ανεπίτρεπτη για αστυνομικό), από την προσπάθεια αποφυγής των ευθυνών, από το κουκούλωμα. Είναι συνειδητή παραβίαση με δόλο του ρόλου που επιφυλάσσει η οργανωμένη πολιτεία στον “θεματοφύλακα του νόμου”. Είναι η συνειδητή παραβίαση των αξιών που θέλουν το δίκαιο να προτιμά την αθώωση ενός ενόχου από την καταδίκη ενός αθώου. Είναι η πληγωμένη αντίδραση του επιζήμιου στενόμυαλου, που αντί να σκύψει κάποια στιγμή αυτοκριτικά στις αδυναμίες του, προσπαθεί να αντιτάξει τον τσαμπουκά και το "αντριλίκι" μιας ευνουχισμένης εξουσίας. Ούτε η κοπέλα σας δεν πρέπει να σας θέλει μετά από αυτό...




Αντίθετα, θα είμαι πιο επιεικής στην κριτική μου για τον αστυνομικό που ψέκασε τον Μανόλη Γλέζο. Και θα προβάλλω τις ενστάσεις μου σε μεγάλο μέρος της “κατακραυγής” που υπήρξε, αλλά στο εξαιρετικό και (με την καλή έννοια) “προβοκατόρικο” post του old boy, που με έβαλε σε πολλές σκέψεις.

Ναι, η πράξη είναι καταδικαστέα - όχι όμως γιατί πρόκειται για τον Μανόλη Γλέζο (όπως και στο αντίστοιχο επεισόδιο στο Φλοράλ, δεν ήταν τέτοια επειδή επρόκειτο για τον Παπαχρήστο). Πρώτον, διότι τα χημικά έπρεπε ήδη να έχουν καταργηθεί, όπως είχε υποσχεθεί η ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Δεύτερον, διότι επρόκειτο περί ενός υπερήλικα, που δεν απειλούσε (όπως φαίνεται στα ενσταντανέ) πραγματικά την ακεραιότητα του αστυνομικού - άρα δεν ευσταθεί η νόμιμη άμυνα για αυτοπροστασία. Και πολύ σωστά, οι συνδικαλιστές της ΕΛ.ΑΣ. επισκέφθηκαν τον Γλέζο και ζήτησαν συγνώμη. Θα έπρεπε να το κάνουν για κάθε τέτοια περίπτωση πολίτη.

Το πιθανότερο είναι οτι επρόκειτο για ακόμη έναν ανεκπαίδευτο και φοβισμένο αστυνομικό, ακατάλληλο για τη δουλειά αυτή - μπορεί και με απαράδεκτες οδηγίες από τους επίσης ακατάλληλους ανωτέρους. Το πιθανότερο είναι οτι αντέδρασε σπασμωδικά - και οτι δεν αναγνώρισε τον Γλέζο.


Εδώ όμως υπεισέρχεται και η ευθύνη του ίδιου του Γλέζου. Διότι ακόμα και τις αγνότερες προθέσεις να έχει, ένας άνθρωπος με τόσο μακρά παρουσία στο δημόσιο βίο (άρα χωρίς το ελαφρυντικό του ακαταλόγιστου ή του θυμικού) γνωρίζει οτι δεν μπορεί να αποφύγει τις δύο παρακάτω εκδοχές:

Ή υπολογίζει οτι θα αποσπάσει με επιτυχία τον συλληφθέντα από τα χέρια των αστυνομικών, χρησιμοποιώντας (αν όχι την αναγνωρισιμότητα) την ηλικία του, καθώς ο απέναντι μπορεί να δυσκολευτεί να του ασκήσει βία.

Ή ο αστυνομικός θα του ασκήσει βία, άρα ο υπερήλικας (μόνο και μόνο από την ηλικία του, χωρίς να υπολογίσουμε την αναγνωρισιμότητα) θα κερδίσει το παιχνίδι των εντυπώσεων: Ούτως ή άλλως θα βγει κερδισμένος, “εκβιάζοντας” στην ουσία με τα άσπρα του μαλιά.

Τη σκέψη αυτή κάνουν ούτως ή άλλως, όσοι επιχειρούν να διασπάσουν αστυνομικούς κλοιούς, πόσο μάλλον με το πλεονέκτημα της εικόνας του αδυνάμου, όπως κάποτε οι συνταξιούχοι επί Σημίτη - κάτι που έκτοτε αναφέρεται ως μία από τις “κηλίδες” της διακυβέρνησης του.

Όσο λοιπόν αγνός και “ουδόλως ωφελιμιστής” να είναι ο Μανόλης Γλέζος (και δεν έχω κανένα λόγο να μη πιστέψω τις μαρτυρίες για την ποιότητα του), δεν μπορώ να μη σκεφτώ οτι αποδέχεται να θέτει την ιστορία του (για την οποία όλοι τον τιμούν) στην υπηρεσία συγκεκριμένων πολιτικών ιδεών και μεθόδων δράσης (με τις οποίες δεν συμφωνούν όλοι). Και να εξακολουθεί, αντί να παραμένει στα μετόπισθεν (για λόγους αυστηρά σεβασμού στην έννοια της πολιτικής ανανέωσης) και να είναι ένας “σοφός” της αριστεράς, την πορεία του οποίου θα σέβονταν ενδεχομένως όλοι, να ηγείται μιας συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ, που κινείται (αν όχι στην καρδιά) στις παρυφές του φανατισμού και του εξτρεμισμού. Θα θυμίσω οτι (κατά την άποψη μου) και οι αντιλήψεις και μέθοδοι της αριστεράς στην Ελλάδα έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης για το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, αλλά και οτι “συναγωνιστές” του Μανόλη Γλέζου, από μια άλλη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, της ΚΟΕ, ήταν αυτοί, που σύμφωνα με όλες τις καταγγελίες, ξυλοκόπησαν τον (συμπαθή ή όχι, δεν έχει σημασία, αλλά εκλεγμένο) πρόεδρο της ΓΣΕΕ - την ίδια μέρα μάλιστα, λες και το έκαναν επίτηδες, για να του χαλάσουν τις εντυπώσεις...

Υ.Γ. Προσπαθώντας να είμαι δίκαιος στην κριτική μου, θα αναφέρω οτι είναι προς τιμήν του Μανόλη Γλέζου η ηπιότητα του λόγου, στις δηλώσεις μετά το επεισόδιο.





"Επί του πιεστηρίου": Εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του Αντώνη Καρκαγιάννη, παλαιού στελέχους της αριστεράς και 10 χρόνια νεώτερου, που απευθύνεται στον Μανώλη Γλέζο, στην Καθημερινή.


Οι φωτό είναι από την Ελευθεροτυπία και το blog του old boy, ενώ το εξώφυλλο από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Should I Stay Or Should I Go", μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των Βρετανών Clash.

Αυτή η Ελλάδα πρέπει να φύγει (part 2)...

Ένας δήμος που δεν μπορεί να ξεφύγει από τον εαυτό του. Φυσικό, αφού επί 24 χρόνια είναι υπό την ίδια “κηδεμονία”, που αγγίζει πολλές φορές τις ακροδεξιές αντιλήψεις. Με συμβούλους και “μαγαζάκια” δεκαετιών. Με αέναη κουτοπονηριά, που ταιριάζει και στο προφίλ πολλών από τους δημάρχους, που εξέλεξε ο “λαός της Αθήνας”. Με καταγγελίες για συνεχή διασπάθιση δημοσίου χρήματος. Και με μια φρικτή απογοήτευση, για το πώς και το πότε θα αλλάξουν τα πράγματα...


Υ.Γ. Αυτή η Ελλάδα πρέπει να φύγει (part 1)






"Επί του πιεστηρίου": Αναλυτικό ρεπορτάζ στην Ελευθεροτυπία, σήμερα.

Το εξώφυλλο είναι από το www.amazon.com

To post συνοδεύεται από το "Ι Can't Escape Myself" των Βρετανών Sound.

Έτοιμο το συνεργείο!

Επειδή η φτώχεια θέλει καλοπέραση (κι επειδή το προηγούμενο ρεζίλι είχε επιτυχία), το φτάξαμε το συνεργείο. Διότι η προηγούμενη αφίσα είχε μια παράλειψη, όπως επεσήμανε μια φίλη, που δουλεύει σε αυτή την αγορά: "Τι Δίσκοι-Πλατώ είναι αυτό; Χωρίς Ρουλεμάν;"



Όσοι πιστοί προσέλθετε!





Το εξώφυλλο είναι από το www.amazon.com

Το post συνοδεύεται από τον πιο οξύνου ροκ σταρ, τον Βρετανό David Bowie, με το "Dj", από το Lodger.

Μουδιασμένοι...

Επειδή τίποτα δεν έρχεται τυχαία, θυμάμαι τρεις στιγμές στην πρόσφατη ιστορία:


** Συζήτηση (το 1999;) με γνωστό και “φίλη”, που έχει παραιτηθεί από τη δουλειά της και παίζει στο χρηματιστήριο, ως αποκλειστική απασχόληση. Προσπαθώ να τους εξηγήσω οτι δεν μπορεί αυτό να αντικαταστήσει το επάγγελμα, ούτε από την πλευρά της δημιουργίας, ούτε από την πλευρά της οικονομικής ασφάλειας. Οτι δεν πρέπει να είναι επιδίωξη μας τα “άκοπα λεφτά”, όπως είπε κι ο μεγάλος Γκάντι. Οτι ότι ανεβαίνει κατεβαίνει κι οτι κι αυτή η πυραμίδα θα ξεφουσκώσει.


Ανένδοτοι. “Μα τι λες, αυτός είναι ο μοντέρνος τρόπος να βγάζει κανείς λεφτά. Υπάρχει άνθρωπος που δεν βλέπει τον Σαμοίλη, κάθε πρωί;”. Ο κόσμος γύριζε γύρω από αυτό - μόνο. Στην παραλία, νεόπλουτοι καραγκιόζηδες κυκλοφορούσαν με πούρα και ούρλιαζαν στο κινητό “αγόρασε την πιο φούσκα” - για τα πιο γρήγορα και άπληστα κέρδη. Συνάδελφοι έπαιζαν τα δίδακτρα του παιδιού τους. Άλλοι πουλούσαν οικόπεδα ή έπαιρναν δανεικά για να τζογάρουν. Οι προειδοποιήσεις των πιο ψύχραιμων έπεφταν στο κενό. Δεν έπαιξα ποτέ και δεν λυπήθηκα κανέναν που δεν άκουγε...


** Μόνιμη επωδός στις συζητήσεις για τις “σόου-μπίζνες”, στις οποίες δουλεύω: “Μα δεν βλέπεις ποιοί βγάζουν τα λεφτά; Δεν βλέπεις οτι αυτοί έκαναν τη μπάζα τους για μια ζωή;” Όσο σούργελα και να είναι, όσο ξεφτιλισμένο και να είναι αυτό που παρουσιάζουν. Άσε που κανείς, από αυτούς που εθίζονται στα φώτα της δημοσιότητας και στις νεοπλουτικές αμοιβές, δεν μπορεί να τις αποχωριστεί - όσα κι αν έχει μαζέψει. Τώρα που η φούσκα έχει αρχίσει να σκάει και οι παλιές, καλές εποχές των παχέων αγελάδων έχουν περάσει, μαθαίνω οτι οι πιο “σώφρονες” δέχονται μόνοι τους τις μειώσεις των υπέρογκων αμοιβών...

“Δεν με ενδιαφέρει”, απαντούσα. “Δεν είναι αυτό το μέτρο για μένα”. Στο κάτω-κάτω, αν είναι αξία μόνο το κασέ σου, χωρίς να έχει σημασία πώς τα βγάζεις αυτά τα λεφτά, ας γίνουμε και έμποροι όπλων. Δεν θα πάρω...


** Λίγο πριν ανέβει στην εξουσία η ΝΔ, στις αρχές του 2004. Συζητώ με φίλο, που λέει “να φύγουν επιτέλους αυτοί, οι Πασόκοι”. Συναινώ, για την οικονομία της συζήτησης. Άλλωστε μια υγιής δημοκρατία (που δεν είμαστε) πρέπει να έχει συχνή εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, για να αποφεύγονται τα φαινόμενα κατάχρησης και οι στρεβλώσεις από τα “μαγαζάκια” - μόνο στο Δήμο Αθηναίων δεν έχουμε απαλλαγεί από 24 (!) χρόνια παραμονής στην εξουσία της ίδιας παράταξης και κάποιων δημοτικών σουμβούλων...

“Οκ, αλλά έχεις ιδέα ποιοί θα έρθουν;” (είχα δει τον Καραμανλή και τον Αλαγοσκούφη από κοντά). Η κουβέντα αποδείχθηκε προφητική. Η συνέχεια έδειξε "Πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος". Το μεγαλύτερο φαγοπότι και πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας έλαβε χώρα μέσα στα τελευταία πεντέμιση χρόνια της πλήρους ανικανότητας και ακυβερνησίας - μόνο ο Στυλιανίδης επιμένει υποστηρίζει πλέον οτι η ΝΔ “έσωσε τη χώρα από μια σοβαρή χρηματοοικονομική κρίση”, το επανέλαβε πρόσφατα σε εκπομπή της ΝΕΤ...


Αν το ΠΑΣΟΚ και η ιδιωτική τηλεόραση συνέβαλαν στην αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού, η ΝΔ διέλυσε πλήρως το κράτος. Και τώρα τρέχουμε. Ας ευχηθούμε οτι αυτή η κρίση θα έχει και φωτεινή πλευρά - αν απαλλαγούμε από φαινόμενα παρασιτισμού και νεοπλουτισμού. Μόνο τότε όμως...





Η φωτό είναι από το http://quezi.com και η φωτό της Beth Gibbons
από το http://modculture. typepad.com

Το post συνοδεύεται από το "Νumb" των εξαιρετικών Βρετανών Portishead, από το ανεπανάληπτο πρώτο τους άλμπουμ.

Η Ελλάδα σε συμπληγάδες

O Γκουίντο Βεστερβέλλε είναι ένας μοντέρνος νέος πολιτικός, που κατέλαβε το νο2 κυβερνητικό αξίωμα (του υπουργού Εξωτερικών) συνάπτοντας συμμαχία με τους Χριστιανοδημοκράτες, μετά τον εκλογικό του θρίαμβο - κι έχοντας χτίσει μια καριέρα, χωρίς ποτέ να κρύψει υποκριτικά την ομοφυλοφιλία του. Θα μπορούσε να είναι η ελπίδα της Γερμανίας, αν δεν εμφορείτο από απελπιστικά φιλελεύθερες απόψεις - τέτοιες που να ρίξουν τη δημοτικότητα του κόμματος του, από το 14,6% των εκλογών στο 9%, μέσα σε λίγους μήνες. Ο κύριος λόγος που ο Βεστερβέλλε έγινε αντιπαθής (σε βαθμό που το 60% των Γερμανών να λέει οτι δεν κάνει για τη δουλειά), είναι η επίθεση του, εν μέσω κρίσης κιόλας, στο κοινωνικό κράτος της Γερμανίας - κάτι που φέρνει σε δύσκολη θέση την εταίρο του Άνγκελα Μέρκελ, που επιθυμεί περιορισμό, αλλά όχι και διάλυση των κοινωνικών παροχών.


Ο Βεστερβέλλε εκφράζει τις αντιλήψεις που ταλαιπωρούν την υφήλιο εδώ και 30 χρόνια, προς όφελος αυτών που μπορούν να πλουτίζουν όλο και περισσότερο, όταν δεν υπάρχουν φραγμοί και έλεγχοι στις αγορές. Είναι οι αντιλήψεις που οδήγησαν ένα εντελώς “ιδιαίτερο” διαμάντι της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας, τη σουηδική Saab, στα χέρια κακόγουστων και ανίκανων αμερικανών μάνατζερ, που κατέστρεψαν το μοναδικό της στυλ και τη θέση της στην ελίτ των αγοραστών, για να καταλήξει στην απαξίωση και στο παρ’ ολίγον κλείσιμο. Είναι οι αντιλήψεις που θεωρούν (σωστά) επιζήμιο το κρατικό μονοπώλιο της Ολυμπιακής, αλλά δεν ενοχλούνται όταν με συγχωνεύσεις δημιουργείται ένα “πανηγυρικό” ιδιωτικό μονοπώλιο. Είναι οι αντιλήψεις που σερβίρουν ως πρώτο μέτρο τις περικοπές μισθών και συντάξεων (“γιατί υπάρχει 14ος μισθός”;), σε μια συνταγή Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που διαχρονικά έχει αποτύχει να συνεφέρει οικονομικά τις υπό διάσωση χώρες. Είναι οι αντιλήψεις που επιμένουν στο μοντέλο της παγκόσμιας οικονομίας που κατέρρευσε πέρσυ - και επανμφανίζεται θρασύτατο, διεκδικώντας μπόνους και ατιμωρησία.

Βεβαίως, στην περίπτωση της Ελλάδας, οι αντιλήψεις αυτές “βρίσκουν και τα κάνουν”. Υπήρξαμε υπερκαταναλωτές χωρίς να παράγουμε, εγκληματικά ασυνεπείς ως κοινωνία και απατεώνες ως κράτος, ειδικώς τα τελευταία χρόνια. Η απελθούσα κυβέρνηση ενορχήστρωσε ανερυθρίαστα ένα μεγάλο φαγοπότι, άνευ προηγουμένου, που έριξε έξω τα δημόσια ταμεία, σε καταστροφικό βαθμό. Κοροϊδεύαμε τις Βρυξέλλες και παραποιούσαμε τα δημοσιονομικά μας στοιχεία - ενδεχομένως με τη συνέργεια του ανεκδιήγητου Μπαρόζο, αλλά αυτό δεν μειώνει τις ευθύνες μας.

Ουδείς δε μας έχει εμπιστοσύνη οτι η νοοτροπία αυτή θα εκλείψει κοινωνικά και πολιτικά. Δεν έχει παρά να κοιτάξει το πώς διαμαρτυρήθηκαν υπουργοί, κόμματα , φορείς και τύπος σε διάφορα κακόγουστα ή προβοκατόρικα δημοσιεύματα - πέφτοντας στην παγίδα και μιλώντας με περισσό αντριλίκι για “πρώην ναζί”, πολεμικές αποζημιώσεις και άλλα, του τύπου “κι εσείς σκοτώνατε τους μαύρους”, αντί να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να σπεύσουμε να αποδώσουμε ποινικές και πολιτικές ευθύνες, το γρηγορότερο δυνατόν. Αντιθέτως επικαλούμαστε την εικόνα της χώρας και τα spreads, για να μην ψάξουμε τίποτα ή να να ψάξουμε μέχρι την επανάσταση του 1821. Η κουτοπονηριά σε όλο της το μεγαλείο, δηλαδή.


Είναι τα ίδια χαρακτηριστικά που κάνουν τους επαγγελματίες υπαίθριους διαφημιστές να αρνούνται την επιβολή μιας στοιχειώδους νομιμότητας στο χάος που επικρατεί και να παριστάνουν τα θύματα καταδίωξης, προτάσσοντας δήθεν τους (αδήλωτους συνήθως) εργαζομένους “που θα μείνουν άνεργοι”. Είναι οι ίδιες αντιλήψεις που επιτρέπουν σε συντεχνίες που έχουν ισχύ και κλειστά επαγγέλματα να διεκδικούν και να κερδίζουν την εξαίρεση τους από την εξυγίανση, διότι η πολιτεία τους έχει ανάγκη. Είναι η ίδια νοοτροπία που έχει εκθρέψει μια αστυνομία που όταν δεν είναι φασίζουσα είναι ανεπαρκής, κάτι που φαίνεται μόνο και μόνο από τον τρόπο με τον οποίο χοροπηδάει νευρικά αστυνομικός την ώρα της μάχης, που καταλήγει (ως αποτέλεσμα της έλλειψης εκπαίδευσης) στο θάνατο ανθρώπου από 9 αστυνομικές σφαίρες. Είναι οι αντιλήψεις όλου του κομματιού της κοινωνίας που αρνείται να χάσει κρυφά προνόμια, της Ελλάδας που πρέπει να εκλείψει, αλλά αρνείται να φύγει.

Και το υγιές κομμάτι της κοινωνίας; Υπάρχει, αλλά ρωτήστε τον εαυτό σας: Πόσες φορές κάνατε συναλλαγή χωρίς απόδειξη, λαδώσατε ή ζητήσατε ρουσφέτι, φερθήκατε νεοπλουτικά, ψηφίσατε ανεπαρκή, δημαγωγό ή διεφθαρμένο πολιτικό, υποστηρίξατε απόψεις ή πρόσωπα των πολιτικών άκρων που κρατούν τη χώρα σε καθυστέρηση, είδατε άθλια τηλεόραση και τους “λάθος Αλέξηδες”; Και πόσες φορές (αντίθετα) αντιδράσατε, καταγγείλατε, εξεγερθήκατε και ακολουθήσατε εναλλακτικούς δρόμους, μιας άλλης παιδείας και ήθους;





Το κείμενο αυτό γράφτηκε για την Athens Voice της Τετάρτης 03.03.10

H φωτό είναι από το http://vastano.blogautore. espresso.repubblica.it, η γελοιογραφία του Ιωάννου δανεική από το http://greek-cartoons.blogspot.com και το εξώφυλλο από το www.barjozo.fr

Το post συνοδεύεται από τη μεγαλύτερη επιτυχία των Αυστραλών Midnight Oil, το "Beds Are Burning"...

Επιστολή προς εργολάβους...

Προς την Κοινοπραξία Ολυμπία Οδός Α.Ε.


Κύριοι,


Χθες το βράδυ ολοκλήρωσα ένα επαγγελματικό ταξίδι, χρησιμοποιώντας τον (κατ’ ευφημισμό) αυτοκινητόδρομο, που έχετε αναλάβει να επισκευάσετε, από την Αθήνα ως την Πάτρα και πίσω.

Αναγκάστηκα να πληρώσω τσουχτερά διόδια, για να κινηθώ σε έναν από τους χειρότερους (αν όχι τον χειρότερο) δρόμο της Ενωμένης Ευρώπης, που έχει διαχωριστική νησίδα, μόνο σε ένα μικρό τμήμα, από την Ακράτα, ως το Αίγιο - και είναι γεμάτος από πινακίδες προειδοποίησης για τα συνηθέστατα τροχαία δυστυχήματα. Σα να μην έφτανε το προηγούμενο χάλι του, έχετε περιορίσει την κυκλοφορία μόνο σε μια λωρίδα σε ιδιαίτερα μεγάλα τμήματα, για λόγους έργων - με αποτέλεσμα η κίνηση να είναι ακόμα πιο δύσκολη και κουραστική για τον οδηγό, κάτι που ενισχύει ακόμα περισσότερο τον κίνδυνο ατυχήματος, παρά τα μέτρα ασφαλείας.


Ολοκλήρωσα το ταξίδι μου με τον χειρότερο δυνατό τρόπο: Με μια ουρά χιλιομέτρων από τα Μέγαρα ως τα διόδια της Ελευσίνας, μια κοινή Κυριακή του χεμώνα χωρίς ιδιαίτερα μεγάλη έξοδο - που δεν οφειλόταν μόνο στη συσώρρευση των αυτοκινήτων, όπως θα θέλατε να δικαιολογηθείτε. Φτάνοντας στα διόδια, διαπίστωσα, όπως και οι άλλοι οδηγοί, οτι ένα όχημα σας είχε κλείσει την λωρίδα ασφαλείας (shoulder), ενώ είχατε αποκλείσει ταυτόχρονα ΚΑΙ την αριστερή λωρίδα, γιατί είχατε ασφαλτοστρώσει την είσοδο των διοδίων από την αντίθετη κατέυθυνση - και μάλλον περιμένατε να “κρυώσει”. Αποτέλεσμα ήταν το γνωστό φινόμενο του “λαιμού μπουκαλιού” - να συνωθούνται δηλαδή τα αυτοκίνητα 4 λωρίδων σε 2 και να δημιουργείται συμφόρηση και το ταξίδι να επιμηκυνθεί κατά πάνω από μία ώρα.

Προλαβαίνω τη δικαιολογία σας οτι “έπρεπε να γίνει η επισκευή και η ταλαιπωρία ήταν αναπόφευκτη”, λέγοντας σας οτι οποιοσδήποτε μηχανικός ξέρει οτι μπορείς να προγραμματίσεις ένα έργο έτσι ώστε να περιορίσεις την ταλαιπωρία του κοινού, σε μέρες αιχμής όπως είναι η επιστροφή στην Αθήνα, Κυριακή βράδυ. Θα μπορούσατε ανέτως να είχατε αρχίσει το μικρό αυτό έργο Δευτέρα και να είχε τελειώσει πριν το Σαββατοκύριακο. Φαίνεται όμως οτι, είτε για λόγους κακού προγραμματισμού, είτε για κάποιον λόγο μείωσης του κόστους που δεν μπορώ να γνωρίζω, αδιαφορήσατε για τους (υποχρεωτικούς) πελάτες σας. Αν πρόκειται για ζήτημα κόστους, σας υπενθυμίζω οτι το κόστος διέλευσης αυξήθηκε κι άλλο πρόσφατα - ενώ η κακή σας οργάνωση οφείλει να μην επιβαρύνει εμάς.

Δεν έχω προσχωρήσει (ακόμα) στο κίνημα των πολιτών που αρνείται να πληρώσει διόδια. Ωστόσο, θεωρώ απαράδεκτη τη χρέωση μου αναλογικά με τις υπηρεσίες που παρέχετε και σας ζητώ να μου επιστρέψετε, με συμψηφισμό, όσα χρεώθηκαν στο e-pass μου, από 26/2 ως 28/2/2010.






Η φωτό είναι από το www.alertpedia.com και το εξώφυλλο από τη wikipedia

To post συνοδεύεται από τη μεγαλύτερη επιτυχία του "αναρχικού" βρετανικού συγκροτήματος των Chumbawamba, γνωστών και ως "Τσάμπα - γουάμπα"...